కొండమీది ప్రసంగం

ఇప్పుడు మీరు మూడు గొప్ప వాగ్దానాలతో కూడిన మూడు అంశాలను చూశారని గమనించండి. క్రైస్తవుడు ఎవడైనా తాత్కాలికమైన మరియు శాశ్వతమైన రెండింటినీ తగినంతగా కలిగి ఉండాలి, అయినప్పటికీ ఇక్కడ అతను బాహ్యంగా మరియు అంతర్గతంగా, హృదయంలో చాలా బాధపడాలి. మరోవైపు, లోకసంబంధులు పేదరికాన్ని, కష్టాన్ని లేదా హింసను సహించడానికి నిరాకరిస్తారు కాబట్టి, వారు పరలోక రాజ్యాన్ని పొందలేరు మరియు తాత్కాలిక వస్తువులను శాంతిగా, నిశ్శబ్దంగా అనుభవించలేరు. దీని గురించి మీరు 37వ కీర్తనలో మరింతగా చదవవచ్చు, ఇది ఈ వాక్య భాగానికి సరైన వ్యాఖ్యానం. భక్తిహీనులు ఎలా నిర్మూలించబడతారో, సాత్వికులు ఎలా దేశాన్ని వారసత్వంగా పొందాలో అది సవివరంగా వివరిస్తుంది.

6. నీతికొరకు ఆకలిదప్పులుగలవారు ధన్యులు, వారు తృప్తిపొందుదురు.

ఈ వాక్యభాగంలోని "నీతి" అనే పదాన్ని, ఒక వ్యక్తి భక్తిపరుడుగా మరియు దేవునికి అంగీకారయోగ్యుడుగా మారడానికి ఉపయోగపడే ప్రధానమైన క్రైస్తవ నీతి అనే అర్థంలో తీసుకోకూడదు. ఈ ఎనిమిది అంశాలు ఒక క్రైస్తవుని ఫలాలు మరియు సత్క్రియల గురించిన ఉపదేశం తప్ప మరేమీ కాదని నేను ముందే చెప్పాను. వీటికి ముందు విశ్వాసం రావాలి; అది ఒక వ్యక్తి యొక్క ఏ క్రియ లేదా యోగ్యత లేకుండానే, అతని నీతికి మరియు ధన్యతకు వృక్షము వంటిది మరియు ప్రధాన భాగం లేదా సారాంశం; ఈ అంశాలన్నీ ఆ విశ్వాసం నుండే పెరిగి, దానిని అనుసరించాలి. కాబట్టి, దీనిని లోకం ఎదుట మనం కనబరిచే బాహ్య నీతి అనే అర్థంలో తీసుకోండి, దీనిని మనం ఒకరితో ఒకరు మన సంబంధాలలో కాపాడుకుంటాము. అందువల్ల ఈ మాటల యొక్క సంక్షిప్త మరియు సరళమైన అర్థం ఇది: "ఎవరైతే ప్రతి ఒక్కరి సాధారణ సంక్షేమాన్ని మరియు సరైన ప్రవర్తనను ప్రోత్సహించడానికి తన పూర్తి శక్తితో నిరంతరం పనిచేస్తూ, కృషి చేస్తూ, మాట మరియు చేతల ద్వారా, ఉపదేశం మరియు ఉదాహరణ ద్వారా దీనిని నిలబెట్టడానికి మరియు సమర్థించడానికి సహాయపడతాడో, అతడే నీతిమంతుడు మరియు ధన్యుడు."

17 ఇప్పుడు, ఇది కూడా ఒక అమూల్యమైన విషయం, ఇది అనేక మంచి పనులను కలిగి ఉంటుంది, కానీ ఇది ఏమాత్రం సాధారణమైన విషయం కాదు. నేను ఒక ఉదాహరణతో వివరిస్తాను. ఒక ప్రసంగికుడు ఈ విషయంలో అర్హత పొందాలనుకుంటే, ప్రతి ఒక్కరూ తమకు అప్పగించిన పనిని సరిగ్గా చేయడానికి మరియు దానికి అవసరమైనది చేయడానికి వారికి బోధించడానికి మరియు సహాయం చేయడానికి అతను సిద్ధంగా ఉండాలి. మరియు ఏదైనా లోపించిందని మరియు పనులు సరిగ్గా జరగడం లేదని అతను చూసినప్పుడు, తనకు సాధ్యమైన ఏ పద్ధతి లేదా మార్గం ద్వారా అయినా హెచ్చరించడానికి, గద్దించడానికి మరియు సరిదిద్దడానికి అతను అందుబాటులో ఉండాలి. అందువల్ల ఒక ప్రసంగికునిగా నేను నా బాధ్యతను నిర్లక్ష్యం చేయడానికి సాహసించను. అలాగే ఇతరులు కూడా నా బోధనను మరియు ప్రసంగాన్ని అనుసరించడమనే తమ బాధ్యతను నిర్లక్ష్యం చేయడానికి సాహసించరు. ఈ విధంగా ఇరుపక్షాలకూ సరైనది జరుగుతుంది. ఇప్పుడు, ఎక్కడైతే ప్రజలు సంతోషంగా సరైనది చేయడానికి మరియు సరైన పనులలో, మార్గాలలో నిమగ్నమై ఉండటానికి తమంతట తాముగా శ్రద్ధ వహిస్తారో—అలాంటి ప్రజలు "నీతి కొరకు ఆకలి దప్పికలు కలిగి ఉంటారు."

పరిస్థితి ఇలా ఉంటే, ఈ భూమిపై దుర్మార్గం గానీ, అన్యాయం గానీ ఉండవు, కేవలం నీతి, ఆశీర్వాదాలు మాత్రమే ఉంటాయి. ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ స్థానాల్లో తమ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించడమే తప్ప, ఈ లోకపు నీతి అంటే ఇంకేమిటి?

అంటే, ప్రతి వర్గం వారి హక్కులను గౌరవించాలి—ఇంట్లోని పురుషుడు, స్త్రీ, బిడ్డ, పనివాడు, పనిమనిషి, దేశంలోని నగర పౌరుడి హక్కులు. మరియు ఇందులో ఇమిడి ఉన్నదేమనగా, ఇతరులను పర్యవేక్షించి, పరిపాలించే బాధ్యత కలిగిన వారు తమ పదవిని శ్రద్ధగా, జాగ్రత్తగా, మరియు విశ్వసనీయంగా నిర్వర్తించాలి, అలాగే ఇతరులు కూడా వారికి తమ వంతు సేవను, విధేయతను విశ్వసనీయంగా మరియు ఇష్టపూర్వకంగా అందించాలి.

ఆయన "నీతి కొరకు ఆకలి దప్పికలు" అనే పదాన్ని ఉపయోగించడం యాదృచ్ఛికం కాదు. దాని ద్వారా ఆయన, దీనికి గొప్ప తీవ్రత, ఆకాంక్ష, ఆసక్తి మరియు నిరంతర శ్రద్ధ అవసరమని, మరియు ఈ ఆకలి దప్పికలు లేనిచోట ప్రతిదీ విఫలమవుతుందని సూచించదలచారు. దానికి కారణం, ఎన్నో గొప్ప ఆటంకాలు ఉండటమే. అవి సైతాను నుండి వస్తాయి, వాడు ప్రతిచోటా మార్గాన్ని అడ్డుకుంటున్నాడు. అవి లోకం నుండి—అంటే, అతని పిల్లల నుండి—కూడా వస్తాయి. ఆ లోకం ఎంత దుష్టమైనదంటే, స్వయంగా నీతిగా ప్రవర్తించాలనుకునే లేదా ఇతరులకు సహాయం చేయాలనుకునే ఒక భక్తిపరుడిని అది సహించలేదు, కానీ అతడిని అన్ని విధాలుగా పీడిస్తుంది, చివరికి అతడు ఆ పని అంతటితో అలసిపోయి, అయోమయానికి గురవుతాడు. ప్రజలు ఎంత సిగ్గుచేటుగా ప్రవర్తిస్తున్నారో చూడటం బాధాకరం, మరియు స్వచ్ఛమైన దయకు కృతజ్ఞత లేకపోవడం, తిరస్కారం, ద్వేషం మరియు హింస తప్ప మరే ప్రతిఫలం లభించదు. ఈ కారణంగా, అటువంటి దుష్ప్రవర్తనను చూడలేకపోయిన చాలామంది చివరికి దానిపై నిరాశ చెంది, మానవ సమాజాన్ని విడిచి ఎడారికి పారిపోయి సన్యాసులుగా మారారు, అందువల్ల ఈ నానుడి పదేపదే నిజమని నిరూపించబడింది:

"నిరాశ మనిషిని సన్యాసిని చేస్తుంది."10 ఒక వ్యక్తి, గొప్ప జనసమూహం చేసినట్లుగా, తన జీవనోపాధిని తాను సంపాదించుకోగలనని నమ్మలేక, కేవలం కడుపు నింపుకోవడం కోసం మఠంలోకి పరుగెత్తకపోవచ్చు; లేకపోతే ఒక వ్యక్తి లోకం పట్ల నిరాశ చెంది, భక్తిపరుడిగా ఉండటానికి గానీ, ప్రజలకు సహాయం చేయడానికి గానీ అందులో తనను తాను నమ్మలేకపోవచ్చు.

కానీ ఇది నీతి కొరకు ఆకలి దప్పికలు కలిగి ఉండటం కాదు. ఎవరైతే బోధించడానికీ లేక పరిపాలించడానికీ ప్రయత్నిస్తూ, తన వల్ల అలసిపోయి, అసహనానికి గురై, ఒక మూలకు నెట్టివేయబడతారో, వారు ఇతరులకు అంతగా సహాయపడలేరు. మీకు ఇవ్వబడిన ఆజ్ఞ ఏమిటంటే, ఒక మూలకు గానీ ఎడారిలోకి గానీ పాకమని కాదు; మీరు ఇంతకాలం అక్కడే ఉన్నట్లయితే, బయటకు పరుగెత్తి, మీ చేతులను, మీ పాదాలను, మీ పూర్తి శరీరాన్ని అర్పించి, మీకు ఉన్నదంతా మరియు మీరు చేయగలిగినదంతా పణంగా పెట్టమని. మీరు కఠినత్వానికి ఎదురుగా స్థిరంగా నిలబడే వ్యక్తిగా ఉండాలి; లోకం యొక్క కృతఘ్నతకు గానీ, దుష్టత్వానికి గానీ భయపడి పారిపోకుండా, నిశ్చేష్టులైపోకుండా, లేదా ఓడిపోకుండా, మీరు కూడగట్టుకోగల పూర్తి శక్తితో ఎల్లప్పుడూ పట్టుదలతో ముందుకు సాగే వ్యక్తిగా ఉండాలి. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, పరిచర్యకు నీతి కొరకు ఒక ఆకలి దప్పిక అవసరం. దానిని ఎన్నడూ అరికట్టలేరు, ఆపలేరు, లేదా తృప్తిపరచలేరు; అది నీతిని సాధించడం మరియు నిలబెట్టడం తప్ప మరేమీ ఆశించదు, దేనినీ పట్టించుకోదు; ఈ లక్ష్యానికి ఆటంకం కలిగించే ప్రతిదాన్నీ తృణీకరిస్తుంది. మీరు లోకాన్ని పూర్తిగా భక్తిమయం చేయలేకపోతే, మీకు చేతనైనది చేయండి. మీరు మీ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించి, ఒకరిద్దరు మాత్రమే ఉన్నప్పటికీ, కొందరికి సహాయం చేస్తే చాలు. ఇతరులు మిమ్మల్ని అనుసరించకపోతే, దేవుడి దయతో వారిని వెళ్ళనివ్వండి. మీరు దుష్టుల కారణంగా పారిపోకూడదు, కానీ ఇలా నిశ్చయించుకోవాలి: "నేను ఈ పనిని వారి కోసం చేపట్టలేదు, వారి కోసం దీనిని విడిచిపెట్టను. చివరికి వారిలో కొందరైనా మారవచ్చు; కనీసం వారి సంఖ్య అయినా తగ్గి, వారు కొంచెం అయినా మెరుగుపడవచ్చు."

ఇక్కడ మీకు ఓదార్పునిచ్చే మరియు నిశ్చయమైన వాగ్దానం ఉంది, దానితో క్రీస్తు తన క్రైస్తవులను ఆకర్షిస్తాడు:

నీతి కొరకు ఆకలి దప్పికలు గలవారు తృప్తిపరచబడతారు. అనగా, వారి పని వ్యర్థం కాలేదని, చివరకు సహాయం పొందిన ఒక చిన్న మంద వారి చుట్టూ చేర్చబడిందని చూడటం ద్వారా వారి ఆకలి దప్పికలకు ప్రతిఫలం లభిస్తుంది. ఇప్పుడు పరిస్థితులు వారు కోరుకున్నట్లుగా జరగకపోయినా, దానిపై వారు దాదాపు నిరాశ చెందినా, ఇదంతా ఇక్కడ భూమిపైనే కాకుండా, అంతకంటే ఎక్కువగా పరలోక జీవితంలో స్పష్టమవుతుంది. అప్పుడు ప్రతి ఒక్కరూ అటువంటి వ్యక్తులు తమ శ్రద్ధ మరియు పట్టుదల ద్వారా ఎలాంటి ఫలాన్ని సాధించారో చూస్తారు.

ఉదాహరణకు, ఒక భక్తిగల బోధకుడు సైతాను బారి నుండి అనేక ఆత్మలను విడిపించి పరలోకానికి తీసుకువచ్చాడు; లేదా ఒక భక్తిగల, నమ్మకమైన పాలకుడు అనేక దేశాలకు, ప్రజలకు సహాయం చేశాడు, వారు అతను అలా చేశాడని సాక్ష్యమిచ్చి, యావత్ ప్రపంచం ఎదుట అతన్ని స్తుతిస్తారు.

నకిలీ సాధువులు దీనికి పూర్తిగా వ్యతిరేకం. తమ గొప్ప పవిత్రత కారణంగా, వారు లోకాన్ని విడిచిపెట్టి ఎడారిలోకి పారిపోతారు, లేదా తాము భరించవలసి వచ్చే కష్టాలు మరియు చింతల నుండి తప్పించుకోవడానికి ఎక్కడో ఒక మూలకు దొంగచాటుగా వెళ్ళిపోతారు. లోకంలో ఏమి జరుగుతుందో వారు పట్టించుకోవడానికి ఇష్టపడరు.

బోధన, ఉపదేశం, హెచ్చరిక, గద్దింపు, దిద్దుబాటు ద్వారా, లేదా కనీసం దేవునికి ప్రార్థనలు, నిట్టూర్పుల ద్వారా ఇతరులకు సహాయం లేదా సలహా ఇవ్వాలనే విషయాన్ని వారు ఒక్కసారి కూడా ఆలోచించరు. అవును, ఇతరులు భక్తిపరులుగా మారినప్పుడు అది వారికి అసహ్యం, దుఃఖాన్ని కూడా కలిగిస్తుంది; ఎందుకంటే తాము మాత్రమే పవిత్రులమని ఇతరులు భావించాలని వారు కోరుకుంటారు, తద్వారా స్వర్గానికి వెళ్లాలనుకునే ఎవరైనా వారి మంచి పనులను, యోగ్యతలను వారి నుండి కొనుగోలు చేయాల్సి ఉంటుంది. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, వారు నీతితో ఎంతగా నిండిపోతారంటే, ఇతర పేద పాపులను వారు చిన్నచూపు చూస్తారు. అలాగే, Luke 18:11లో గొప్ప పరిసయ్యుడైన పరిసయ్యుడు తన మత్తులో పేద సుంకరిని చిన్నచూపు చూసి అతనిపై ఉమ్మివేస్తాడు. అతను తనను తాను ఎంతగా ప్రేమించుకుంటాడంటే, తాను మాత్రమే భక్తిపరుడని, ఇతరులందరూ చెడ్డవారని దేవుని ముందు సాగిలపడి ఆయనకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటాడు.

ఇక్కడ క్రీస్తు ఎవరి గురించి మాట్లాడుతున్నాడో గమనించండి: సిగ్గుమాలిన, గర్వించే, మరియు స్వయంతృప్తి గల ఆత్మలు వీరే. ఇతరులు భక్తిపరులు కాదనే వాస్తవాన్ని చూసి వీరు మురిసిపోతారు, సంతోషిస్తారు, మరియు మితిమీరి ఆనందిస్తారు; వాస్తవానికి వీరు వారిపై జాలిపడాలి, వారితో సానుభూతి చూపాలి, మరియు వారికి సహాయం చేయాలి. వీరు చేయగలిగినదల్లా ఇతరులందరినీ తృణీకరించడం, దూషించడం, తీర్పు తీర్చడం, మరియు ఖండించడం మాత్రమే; తాము చేసే పనులు తప్ప మిగతావన్నీ దుర్గంధభరితంగా, మలినంగా ఉండాలి. కానీ ఒక దీన, బలహీన పాపిని హెచ్చరించి, సహాయం చేయడానికి వెళ్లడాన్ని, వారు సైతానును తప్పించుకున్నట్లుగా తప్పించుకుంటారు. అందువల్ల, క్రీస్తు వారికి వ్యతిరేకంగా చేసిన ఈ కేకను వీరు మళ్ళీ వినవలసి వస్తుంది: "తృప్తిగా ఉన్న మీకు శ్రమ, మీరు ఆకలితో ఉంటారు." ఇప్పుడు ఆకలిదప్పికలతో ఉన్నవారు తృప్తి చెందినట్లే, ఈ ఇతరులు కూడా నిరంతరం ఆకలితో ఉండాలి; వారు ఇప్పుడు తృప్తిగా ఉన్నప్పటికీ, వారి నుండి ఎవరూ ఎప్పుడూ ఎలాంటి ప్రయోజనం పొందలేదు, లేదా ఎవరికైనా సహాయం చేసినందుకు గానీ, వారిని సరిదిద్దినందుకు గానీ ఎవరూ వారిని ప్రశంసించలేకపోయారు. ఈ వాక్యభాగం యొక్క అర్థ సారాంశం ఇది. నేను ఇదివరకే చెప్పినట్లుగా, ఈ వాక్యభాగం అనేక సత్కార్యాలను, నిజానికి, ఒక వ్యక్తి మానవ సమాజంలో తనంతట తాను సరిగ్గా జీవించడానికి మరియు అన్ని రకాల పదవులకు, స్థానాలకు విజయాన్ని అందించడానికి సహాయపడే అన్ని సత్కార్యాలను తనలో ఇముడ్చుకుంది, ఈ విషయాన్ని నేను ఇతరచోట్ల మరింత వివరంగా తరచుగా చెప్పాను.

7. కరుణగలవారు ధన్యులు, ఎందుకంటే వారు కరుణ పొందుదురు.

ఇది కూడా విశ్వాసం యొక్క ఒక అద్భుతమైన ఫలం, మరియు ఇది ఇంతకు ముందు చెప్పిన దానికి కొనసాగింపుగా ఉంటుంది. ఇతరులకు సహాయం చేసి, సామాన్య శ్రేయస్సు మరియు విజయానికి దోహదపడవలసిన వారు దయ మరియు కరుణ కలిగి ఉండాలి. పరిస్థితి మెరుగుపడటానికి ఇంకా కొంత ఆశ ఉన్నంత వరకు, ఏదైనా లోపించినా లేదా పనులు అనుకున్నట్లు జరగకపోయినా, వారు వెంటనే గొడవ చేసి అల్లకల్లోలం సృష్టించకూడదు. నకిలీ పవిత్రత యొక్క లక్షణాలలో ఒకటి ఏమిటంటే, అది బలహీనుల పట్ల జాలి లేదా కరుణ చూపదు, కానీ అత్యంత కఠినమైన అమలును మరియు స్వచ్ఛమైన ఎంపికను నొక్కి చెబుతుంది; చిన్న లోపం కనిపించిన వెంటనే, కరుణ అంతా మాయమై, అక్కడ ఆవేశం మరియు ఆగ్రహం తప్ప మరేమీ ఉండదు. సెయింట్ గ్రెగొరీ కూడా దీనిని ఎలా గుర్తించాలో మనకు ఇలా బోధిస్తారు: "నిజమైన న్యాయం కరుణను చూపిస్తుంది, కానీ అసత్య న్యాయం ఆగ్రహాన్ని చూపిస్తుంది." నిజమైన పవిత్రత కరుణ మరియు సానుభూతితో ఉంటుంది, కానీ అసత్య పవిత్రత చేయగలిగినదల్లా ఆవేశపడటం మరియు మండిపడటమే. అయినప్పటికీ, వారు గొప్పలు చెప్పుకున్నట్లుగా, "న్యాయం పట్ల ఉన్న ఉత్సాహంతో" అలా చేస్తారు; అంటే, అది ప్రేమ మరియు నీతి పట్ల గల ఆసక్తి ద్వారా చేయబడుతుంది.11

వారు నీతి కొరకు చేస్తున్నామనే మనోహరమైన మరియు శ్రేష్ఠమైన సాకుతో, ముసుగుతో తమ దుష్కార్యాలను, హింసను కొనసాగిస్తున్నారనే నిర్ధారణకు ప్రపంచమంతా బలవంతంగా వస్తోంది. అదే విధంగా, గతంలోనూ, వర్తమానంలోనూ, వారు సత్యాన్ని కాపాడుతున్నామనే మరియు పాషండత్వాన్ని నిర్మూలిస్తున్నామనే ముసుగులో సువార్తకు వ్యతిరేకంగా తమ శత్రుత్వాన్ని, ద్రోహాన్ని ప్రదర్శిస్తున్నారు. ఇందుకోసం, నీతి కొరకు గొప్ప దాహం మరియు ఆకలితో ఆయన పరిశుద్ధులను హింసించి, గొంతు నులిమి, కాల్చివేసే వారికి బహుమానంగా, దేవుడు తమకు కిరీటం పెట్టి, తమను పరలోకానికి హెచ్చించాలని వారు కోరుకుంటున్నారు.

నిజమైన పరిశుద్ధుల కంటే కూడా ఎక్కువగా, తాము నీతి కొరకు ఆకలి దప్పికలతో ఉన్నామని చెప్పుకోవాలని, ఆ అభిప్రాయాన్ని కలిగించాలని వారు కోరుకుంటారు. వారు ఎంత చక్కగా నటిస్తారంటే, ఎంత అందమైన మాటలు వాడతారంటే, సాక్షాత్తు దేవునికి కూడా అంతకంటే మంచిది తెలియదని వారు అనుకుంటారు. కానీ శ్రేష్ఠమైన వృక్షం దాని ఫలాలను బట్టి తెలుస్తుంది. వారు న్యాయాన్ని, అంటే ఆధ్యాత్మిక మరియు లౌకిక రాజ్యాల సరైన పరిపాలనను కోరవలసినప్పుడు, వారు అలా చేయరు. ఎవరికైనా ఉపదేశించి, వారిని మెరుగుపరచాలనే ఆలోచన వారి మనసులోకి ఎన్నడూ రాదు. వారే నిరంతరం దుర్గుణంలో జీవిస్తారు; మరియు ఎవరైనా వారి ప్రవర్తనను ఖండించినా లేదా దానిని మెచ్చుకోకుండా వారు కోరినట్లు చేయకపోయినా, అతడు మతభ్రష్టుడై నరకానికి వెళ్ళవలసిందే. చూశారా, ప్రతి నకిలీ పరిశుద్ధుని విషయంలో ఇలాగే ఉంటుంది. అతడు స్వయంగా సృష్టించుకున్న పవిత్రత అతడిని ఎంత గర్విష్ఠిగా చేస్తుందంటే, అతడు ఇతరులందరినీ తృణీకరిస్తాడు మరియు దయగల, కరుణామయమైన హృదయాన్ని కలిగి ఉండలేడు.

అందువల్ల, అటువంటి హేయమైన నీతిమంతుల పట్ల ఇది ఒక అవసరమైన హెచ్చరిక. ఒక వ్యక్తి తన పొరుగువాని హోదాలోను, జీవన విధానంలోను సహాయం చేసి, సరిదిద్దాలనే ప్రయత్నంతో వ్యవహరించినప్పటికీ, అతను కరుణ కలిగి, క్షమించడానికి కూడా జాగ్రత్త వహించాలి. ఈ విధంగా, మీ నిజమైన లక్ష్యం నీతి అని గానీ, మీ స్వంత ద్వేషం మరియు కోపాన్ని తీర్చుకోవడం కాదని ప్రజలు గ్రహిస్తారు; ఎందుకంటే, తన దుర్నీతిని విడిచిపెట్టి, తనను తాను మెరుగుపరుచుకోవడానికి ఇష్టపడే వ్యక్తితో స్నేహపూర్వకంగా, సౌమ్యంగా వ్యవహరించడానికి మీరు తగినంత నీతిమంతులు, మరియు మీరు అతని దుర్నీతిని సహించి, ఓర్చుకుంటారు.

- 19 అతను మారేంత వరకు అతని తప్పు లేదా బలహీనతను పట్టించుకోవద్దు. కానీ మీరు ఇవన్నీ ప్రయత్నించినా, అతనిలో ఎలాంటి మెరుగుదల కనిపించకపోతే, అప్పుడు మీరు అతనిని వదిలేసి, శిక్షించడం విధిగా ఉన్నవారికి అప్పగించవచ్చు.

ఇప్పుడు, కరుణ యొక్క ఒక అంశం ఏమిటంటే, పాపులను మరియు బలహీనులను సంతోషంగా క్షమించడం. మరొకటి ఏమిటంటే, బాహ్యంగా పేదవారిగా లేదా సహాయం అవసరమైన వారికి కూడా మేలు చేయడం; వీటిని మనం "కరుణా కార్యాలు" అని పిలుస్తాము. అహంకారం గల యూదు సాధువులకు ఈ అంశం గురించి కూడా ఏమీ తెలియదు. వారిలో మంచు మరియు గడ్డకట్టిన చలి తప్ప మరేమీ లేదు—అవును, రాతి దిమ్మెంత కఠినమైన హృదయం—పొరుగువారికి మేలు చేయడంలో ఆనందించే ప్రేమగల రక్తపు చుక్క గానీ, పాపాలను క్షమించే కరుణ గానీ లేదు. వేరొక వ్యక్తి ఆకలితో చనిపోతున్నప్పటికీ, వారు తమ కడుపు గురించే ఆలోచించారు మరియు దాని గురించే చింతించారు. అందువల్ల, అటువంటి సాధువులో ఉన్నదానికంటే బహిరంగ పాపులలో చాలా ఎక్కువ కరుణ ఉంది. ఇది ఇలాగే ఉండాలి; ఎందుకంటే వారు తమను తాము మాత్రమే పొగుడుకుంటారు, తమను మాత్రమే పవిత్రులుగా భావిస్తారు, మిగతా అందరినీ పనికిరానివారిగా తృణీకరిస్తారు మరియు ప్రపంచమంతా తమకు సేవ చేయాలని, తమకు సమృద్ధిగా ఇవ్వాలని అనుకుంటారు, అయితే వాస్తవానికి వారు ఎవరికీ ఏమీ ఇవ్వడానికీ లేదా ఏ సేవ చేయడానికీ బాధ్యులు కారు.

అందువల్ల ఈ ప్రబోధం మరియు ఉపదేశం అటువంటి పరిశుద్ధులకు తృణీకరించదగినదిగా మరియు నిష్ప్రయోజనమైనదిగా కనిపిస్తుంది. ఇది పొందే శిష్యులు కేవలం అప్పటికే క్రీస్తును హత్తుకొని, ఆయనయందు విశ్వాసం ఉంచినవారే. వారికి తమ స్వంత పరిశుద్ధత గురించి తెలియదు. పైన పేర్కొన్న అంశాల ఆధారంగా వారు దీనులు, దుఃఖితులు, సాత్వికులు, నిజంగా ఆకలిదప్పికలతో ఉన్నవారు; వారు ఎవరినీ తృణీకరించడానికి కాకుండా, ఇతరులందరి అవసరాలను ఊహించి, వారితో సానుభూతి చూపడానికి మొగ్గు చూపుతారు. అటువంటి వారికి ఈ ఓదార్పునిచ్చే వాగ్దానం వర్తిస్తుంది: "కరుణగల మీకు క్షేమమే. ఎందుకంటే మీరు ప్రతిఫలంగా ఇహలోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ నిష్కళంకమైన కరుణను పొందుతారు; ఆ కరుణ మానవుని దయ మరియు కరుణలన్నింటినీ వర్ణనాతీతంగా మించిపోతుంది."

మన దయకు, దేవుని దయకు గానీ, మన ఆస్తులకు, పరలోక రాజ్యంలోని నిత్య ఆస్తులకు గానీ పోలిక లేదు. మన పొరుగువారి పట్ల మనం చూపించే దయకు ఆయన ఎంతగానో సంతోషిస్తాడు, మనకు అవసరమైతే ఒక పెన్నీకి లక్ష గుల్డెన్‌లను, ఒక గుక్క నీటికి పరలోక రాజ్యాన్ని ఆయన వాగ్దానం చేస్తున్నాడు (మత్తయి 10:42).

ఇప్పుడు, ఈ అద్భుతమైన మరియు ఓదార్పునిచ్చే వాగ్దానం ద్వారా ఎవరైనా కదిలించబడకపోతే, వారు పేజీని తిప్పి మరొక తీర్పును వినాలి: "కరుణలేనివారిపై శ్రమ మరియు శాపాలు కలుగును గాక, ఎందుకంటే వారికి ఏ కరుణా చూపబడదు." ప్రస్తుత కాలంలో, ప్రభువులు, పట్టణవాసులు మరియు రైతుల మధ్య, ప్రియమైన సువార్తకు వ్యతిరేకంగా చాలా ఘోరంగా పాపం చేసే ప్రజలతో ప్రపంచం నిండి ఉంది. వారు పేద పరిచారకులకు మరియు బోధకులకు మద్దతు లేదా సహాయం ఇవ్వడానికి నిరాకరించడమే కాకుండా; దానికి తోడు, వారు చేయగలిగిన చోటల్లా దానికి వ్యతిరేకంగా దొంగతనం మరియు హింసకు పాల్పడతారు, మరియు దానిని ఆకలితో చంపి, ప్రపంచం నుండి తరిమివేయాలని అనుకున్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తారు. ఇంతలో, దేవుడు దాని గురించి మౌనంగా ఉంటాడని మరియు వారు చేసే ప్రతిదానిని ఆమోదిస్తాడని భావిస్తూ, వారు చాలా గర్వంగా ముందుకు సాగుతారు. కానీ ఏదో ఒక రోజు అది వారిని తాకుతుంది. ఎవరో ఒకరు వస్తారని నేను భయపడుతున్నాను. నన్ను ప్రవక్తగా చేసే వారితో పాటు—ఎందుకంటే నేను తగినంతగా హెచ్చరించాను—వారిని నిర్దాక్షిణ్యంగా శిక్షించి, వారి కీర్తిని, వారి ఆస్తిని, వారి శరీరాన్ని, వారి జీవితాన్ని తీసివేస్తాను, తద్వారా దేవుని వాక్యం సత్యంగా నిలిచి ఉంటుంది మరియు కరుణ చూపడానికి లేదా కలిగి ఉండటానికి నిరాకరించేవాడు అంతులేని కోపాన్ని మరియు శాశ్వతమైన ఆగ్రహాన్ని అనుభవిస్తాడు. సెయింట్ జేమ్స్ కూడా చెప్పినట్లుగా (James 2:13):

"కరుణ చూపని వాని మీద కరుణ లేని తీర్పు తీర్చబడును." కాబట్టి, అంత్యదినమున, మనం కరుణ లేకపోవడం వలన ఏమి చేసినప్పటికీ, క్రీస్తు కూడా ఈ కరుణ లేకపోవడాన్ని తనకు జరిగిన అత్యంత ఘోరమైన అపకారంగా పేర్కొంటాడు. ఆయనే స్వయంగా శాపాన్ని పలుకుతాడు (మత్తయి 25:41, 42): "నేను ఆకలిదప్పికలతో ఉన్నప్పుడు, మీరు నాకు ఆహారము ఇవ్వలేదు, పానీయము ఇవ్వలేదు. కాబట్టి, శాపగ్రస్తులారా, నా యొద్ద నుండి నిత్య నరకాగ్నిలోనికి తొలగిపోండి." ఆయన కేవలం తన కృప మరియు కరుణతో మనలను విశ్వాసంగా హెచ్చరించి, ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. దీనిని అంగీకరించడానికి ఇష్టపడనివాడు, శాపాన్ని మరియు నిత్య నరకాన్ని ఎంచుకోవాల్సిందే. లూకా 16లోని ధనవంతుని గురించి ఆలోచించండి; అతను ప్రతిరోజూ పేదవారిని చూశాడు.

లాజరు పుండ్లతో నిండి అతని ఇంటి గుమ్మం ముందు పడి ఉన్నా, అతనికి ఒక గడ్డిమోపు ఇవ్వడానికి గానీ, తన బల్ల క్రింద ఉన్న మెతుకులను ఇవ్వడానికి గానీ ఆయనకు కనికరం కలగలేదు. కానీ చూడండి, అతనికి ఎంత ఘోరమైన ప్రతిఫలం లభించిందో; అతనికి కనీసం ఒక దారం అయినా ఇచ్చానని గొప్పలు చెప్పుకునే అవకాశం కోసం, నరకంలో అయితే ఆయన లక్ష గుల్డెన్లను సంతోషంగా ఇచ్చేవాడు.

8. పవిత్ర హృదయం గలవారు ధన్యులు, వారు దేవుని చూచెదరు.

ఈ విషయం చాలా అస్పష్టంగా ఉంది, మరియు ఇంతటి మొరటు, శారీరక హృదయాలు, మనస్సులు గల మనకు ఇది అంతగా అర్థం కాదు. అత్యంత విద్వాంసులుగా పేరుపొందిన సోఫిస్టులందరికీ కూడా ఇది తెలియకుండా దాగి ఉంది; వారిలో ఎవరూ "పవిత్ర హృదయం" కలిగి ఉండటం అంటే ఏమిటో చెప్పలేరు, ఇక "దేవుడిని చూడటం" అంటే ఏమిటో చెప్పలేరు. కేవలం కలలు మరియు యాదృచ్ఛిక ఆలోచనలతో, వారికి ఎటువంటి అనుభవం లేని విషయాల చుట్టూ వారు తిరుగుతూ ఉంటారు. అందువల్ల మనం ఈ మాటలను లేఖనాల ప్రకారం చూసి, వాటిని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడం నేర్చుకోవాలి.

పరిశుద్ధమైన హృదయం కలిగి ఉండటమంటే, ఒక వ్యక్తి మానవ సమాజం నుండి పారిపోయి ఒక మూలకు, మఠానికి, లేదా ఎడారికి వెళ్ళి, లోకం గురించి ఆలోచించకుండా, లౌకిక వ్యవహారాలు మరియు వ్యాపారాలతో సంబంధం లేకుండా, కేవలం పరలోక సంబంధమైన ఆలోచనలతోనే కాలక్షేపం చేయడం అని వారు ఊహించుకున్నారు. ఈ భ్రమ కలిగించే సిద్ధాంతం ద్వారా వారు తమను తాము మరియు ఇతరులను మోసగించి, ప్రమాదకరంగా వంచించడమే కాకుండా, లోకం కోరే మరియు వాస్తవానికి దేవుడే స్వయంగా నియమించిన క్రియలను మరియు స్థానాలను "అపవిత్రమైనవి" అని పిలిచే ఘోరమైన నేరానికి కూడా పాల్పడ్డారు. కానీ లేఖనం ఈ పరిశుద్ధమైన హృదయం మరియు మనస్సు గురించి ఒక భర్తగా ఉండటానికి, భార్యను మరియు పిల్లలను ప్రేమించడానికి, వారి గురించి ఆలోచించి వారిని జాగ్రత్తగా చూసుకోవడానికి, మరియు అటువంటి సంబంధంలో ఉన్న ఇతర విషయాలపై శ్రద్ధ పెట్టడానికి పూర్తిగా అనుగుణంగా ఉండే రీతిలో మాట్లాడుతుంది. ఎందుకంటే వీటన్నిటినీ దేవుడు ఆజ్ఞాపించాడు. దేవుడు ఆజ్ఞాపించినది ఏదీ అపవిత్రమైనది కాదు; నిజానికి అది మనం దేవుణ్ణి చూసే స్వచ్ఛత అయి ఉండాలి. ఉదాహరణకు, ఒక న్యాయమూర్తి ఒక నేరస్థునికి మరణశిక్ష విధించడం ద్వారా తన అధికారిక విధిని నిర్వర్తించినప్పుడు, అది అతని పదవి మరియు పని కాదు, అది దేవునిది. కాబట్టి, అతను క్రైస్తవుడైతే, ఇది ఒక మంచి, స్వచ్ఛమైన మరియు పవిత్రమైన పని; అతనికి అప్పటికే స్వచ్ఛమైన హృదయం లేకపోతే అతను ఈ పనిని చేయలేడు. అదే విధంగా, ఒక ఇంట్లో సేవకుడు పేడను మోయడం లేదా పిల్లలను కడగడం మరియు శుభ్రపరచడం వంటి మురికి మరియు అసహ్యకరమైన పనిని చేసినప్పుడు, దానిని ఒక స్వచ్ఛమైన పనిగా మరియు స్వచ్ఛమైన హృదయంగా పరిగణించాలి. అందువల్ల, పది ఆజ్ఞల పరిధిలోకి వచ్చే సంబంధాలను ఈ విధంగా కించపరచడం మరియు ఇతర ప్రత్యేకమైన, ఆడంబరమైన పనులను చూసి నోరు తెరిచి చూడటం ఒక సిగ్గుచేటైన వికృతి.

దేవుడు స్త్రీపురుషులను సృష్టించినప్పుడు, ఆయనకు మనలాంటి స్వచ్ఛమైన నోరు, కన్నులు, లేదా మనలాంటి స్వచ్ఛమైన హృదయం, చేతులు లేనట్లుగా! అలాంటప్పుడు అటువంటి క్రియలు, ఆలోచనలు ఒక హృదయాన్ని ఎలా అపవిత్రం చేయగలవు? దేవుని వాక్యాన్ని తృణీకరించి, కేవలం బాహ్య వేషధారణ మరియు క్రియల ప్రదర్శన ద్వారా మాత్రమే పవిత్రతను నిర్ధారించే మనుష్యులకు కలిగే అంధత్వం మరియు అవివేకం ఇదే. ఈలోగా, వారు తమ సొంత సంచరించే ఆలోచనలతో సమస్యలను సృష్టిస్తూ, పరలోకానికి ఎక్కి దేవుని కోసం తడుముకోవాలని చూస్తున్నట్లుగా నోరు తెరిచి చూస్తూ ఉంటారు, చివరికి ఆ క్రమంలో తమ మెడలనే విరగ్గొట్టుకుంటారు.

అయితే, క్రీస్తు "పవిత్ర హృదయం" అని దేనిని పిలుస్తాడో మనం సరిగ్గా అర్థం చేసుకుందాం. ఈ ఉపదేశం యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం యూదులేనని మరొకసారి గమనించండి. వారు బాధపడటానికి ఇష్టపడలేదు, కానీ సుఖభోగాలతో, ఆనందంతో, సంతోషంతో కూడిన జీవితాన్ని కోరుకున్నారు; వారు ఆకలితో ఉండటానికి గానీ, కరుణ చూపడానికి గానీ ఇష్టపడలేదు, కానీ ఇతరులను తీర్పు తీరుస్తూ, తృణీకరిస్తూ తమ ప్రత్యేకమైన భక్తిలో గర్వంగా ఉండాలనుకున్నారు. అదే విధంగా, వారి పవిత్రత శరీరం, చర్మం, జుట్టు, బట్టలు మరియు ఆహారం యొక్క బాహ్య పరిశుభ్రతలో కూడా ఉండేది, ఎంతగా అంటే వారి బట్టలపై ఒక చిన్న మచ్చ ఉండటానికి కూడా వారు సాహసించలేదు; ఎవరైనా శవాన్ని తాకినా, లేదా వారి శరీరంపై గజ్జి గానీ, దద్దుర్లు గానీ ఉన్నా, వారు ఇతరుల దగ్గరకు వెళ్ళడానికి సాహసించలేదు.

దీనినే వారు "పవిత్రత" అని పిలిచారు. "కానీ అది సరిపోదు," అని ఆయన అంటారు; "పవిత్రమైన హృదయాన్ని కలిగి ఉండటానికి శ్రమపడే వారినే నేను ప్రశంసిస్తాను." కాబట్టి ఆయన Matthew 23:25లో ఇలా అంటారు: "మీరు గిన్నెకు, పళ్ళెంకు వెలుపలి భాగాన్ని శుభ్రం చేస్తారు, కానీ లోపల మీరు దోపిడీతో, దురాశతో నిండి ఉన్నారు." మళ్ళీ (మత్తయి 23:27): "మీరు సున్నం పూసిన సమాధుల వలె ఉన్నారు; అవి బయటకు అందంగా కనబడతాయి, కానీ లోపల చనిపోయిన వారి ఎముకలతో, అన్ని అపవిత్రతలతో నిండి ఉంటాయి." ఈ రోజు మన మతగురువుల విషయంలో కూడా ఇలాగే ఉంది. పైకి వారు మంచి జీవితాన్ని గడుపుతారు, మరియు చర్చిలలో ప్రతిదీ ఎంతో చక్కగా, పద్ధతిగా నిర్వహించబడుతుంది, అది చూడటానికి చాలా అందంగా ఉంటుంది. కానీ ఆయన అటువంటి పవిత్రతను కోరరు. ఆయన హృదయం పవిత్రంగా ఉండాలని కోరుకుంటారు, బయటకు ఆ వ్యక్తి వంటగదిలో ఒక బానిసలా, నల్లగా, మసితో, మురికిగా, అన్ని రకాల నీచమైన పనులు చేస్తూ ఉన్నప్పటికీ.

అయితే స్వచ్ఛమైన హృదయం అంటే ఏమిటి? అది దేనిలో ఉంటుంది? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం త్వరగా ఇవ్వవచ్చు, దాని కోసం మీరు స్వర్గానికి ఎక్కి వెళ్ళనవసరం లేదు, లేదా మఠానికి పరుగెత్తి మీ సొంత ఆలోచనలతో దాన్ని స్థాపించుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. కేవలం బురద, మలినం అన్నట్లుగా మీ సొంతమని చెప్పుకునే ఏ ఆలోచనల పట్ల అయినా మీరు జాగ్రత్తగా ఉండాలి. మఠంలో ఒక సన్యాసి, ప్రపంచాన్ని తన హృదయం నుండి పూర్తిగా మినహాయించి, ప్రగాఢమైన ధ్యానంలో కూర్చుని, ప్రభువైన దేవుడు స్వయంగా చిత్రించుకున్నట్లు, ఊహించుకున్నట్లు ఆయన గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు...

క్షమించగలిగితే, అతడు నిజానికి పేడలో కూర్చున్నాడు; అది మోకాళ్ల వరకు కాదు, చెవుల వరకు. ఎందుకంటే అతడు దేవుని వాక్యం లేకుండా తన సొంత ఆలోచనల ప్రకారం నడుచుకుంటున్నాడు; లేఖనాలు ప్రతిచోటా సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, అది కేవలం మోసం మరియు భ్రమ.

"పవిత్ర హృదయం" అనగా ఇది: దేవుడు చెప్పే మాటలను గమనిస్తూ, ధ్యానిస్తూ, తన సొంత ఆలోచనల స్థానంలో దేవుని వాక్యాన్ని ఉంచుకునే హృదయం. ఇది ఒక్కటే దేవుని దృష్టిలో పవిత్రమైనది; అవును, పవిత్రతే పవిత్రత, అది తనలో ఇముడ్చుకున్న మరియు తాకిన ప్రతిదాన్నీ పవిత్రపరుస్తుంది. అందువల్ల, ఒక సామాన్య కూలీ, చెప్పులు కుట్టేవాడు, లేదా కమ్మరి మురికిగా, మసితో నిండి ఉన్నా, లేదా మట్టి, తారుతో కప్పబడి దుర్వాసన వస్తున్నా, అతడు ఇంట్లో కూర్చుని ఇలా ఆలోచించవచ్చు: "నా దేవుడు నన్ను మనిషిగా చేసాడు. ఆయన నాకు నా ఇల్లు, భార్య, మరియు బిడ్డను ఇచ్చి, వారిని ప్రేమించమని, నా పనితో వారిని పోషించమని ఆజ్ఞాపించాడు." అతడు తన హృదయంలో దేవుని వాక్యాన్ని ధ్యానిస్తున్నాడని గమనించండి; మరియు అతడు బయటకు దుర్గంధం వెదజల్లుతున్నప్పటికీ, అంతర్గతంగా దేవుని దృష్టిలో పవిత్రమైన ధూపం వంటివాడు. కానీ అతడు అత్యున్నత పవిత్రతను పొంది, సువార్తను కూడా పట్టుకొని క్రీస్తును విశ్వసిస్తే—ఇది లేకుండా ఆ పవిత్రత అసాధ్యం—అప్పుడు అతడు తన హృదయంలో దేవుని పట్ల, మరియు బయటకు భూమిపై తన క్రింద ఉన్న ప్రతిదాని పట్ల పూర్తిగా పవిత్రంగా ఉంటాడు. అప్పుడు అతని నడక, నిలకడ, తినడం, త్రాగడం వంటివన్నీ అతనికి పవిత్రమైనవి; ఏదీ అతన్ని అపవిత్రపరచలేదు. పితృపురుషుడైన ఇస్సాకు చేసినట్లుగా (ఆదికాండము 26:8), అతను తన సొంత భార్యను చూసినా లేదా ఆమెను లాలించినా కూడా అంతే. ఒక సన్యాసి దీనిని అసహ్యకరమైనదిగా మరియు అపవిత్రపరిచేదిగా భావిస్తాడు. ఎందుకంటే ఇక్కడ అతని వద్ద దేవుని వాక్యం ఉంది, మరియు దేవుడే ఆమెను తనకు ఇచ్చాడని అతనికి తెలుసు. కానీ ఒకవేళ అతను తన భార్యను విడిచిపెడితే...

21 ఒకడు భార్యను విడిచి మరొకరిని పెళ్లి చేసుకున్నా, లేదా ఇతరులకు హాని కలిగించడానికి లేదా ఇబ్బంది పెట్టడానికి తన ఉద్యోగాన్ని లేదా విధిని నిర్లక్ష్యం చేసినా, అతడు ఇకపై పవిత్రంగా ఉండడు; ఎందుకంటే అది దేవుని ఆజ్ఞకు విరుద్ధం.

కానీ అతను ఈ రెండింటికి కట్టుబడి ఉన్నంత కాలం—అవి, హృదయాన్ని శుద్ధి చేసే దేవుని యెడల విశ్వాస వాక్యము, మరియు తన స్థానంలో తన పొరుగువారి పట్ల ఏమి చేయాలో బోధించే వివేక వాక్యము—అతని చేతులతో మరియు మిగిలిన శరీరంతో మురికి తప్ప మరేమీ తాకకపోయినా, అతనికి అంతా పవిత్రంగానే ఉంటుంది. ఒక పేద పనిమనిషి తన విధిని నిర్వర్తించి, దానికి తోడు క్రైస్తవురాలు కూడా అయితే, అప్పుడు పరలోకంలో దేవుని ముందు ఆమె ఒక మనోహరమైన మరియు పవిత్రమైన సౌందర్యవతి, దేవదూతలందరూ మెచ్చుకుని, చూడటానికి ఇష్టపడే సౌందర్యవతి. మరోవైపు, అత్యంత కఠోరమైన...

కార్తూసియన్ ఉపవాసం ఉండి, తనను తాను కొరడాలతో కొట్టుకుని మరణించినా, అతను కేవలం భక్తితో ఏడుస్తూ, లోకం గురించి ఎన్నడూ ఆలోచించకుండా, క్రీస్తుపై విశ్వాసం మరియు పొరుగువారిపై ప్రేమ లేకపోతే, అతను అంతర్గతంగా మరియు బాహ్యంగా ఒక దుర్గంధం మరియు కాలుష్యం తప్ప మరేమీ కాదు, తద్వారా దేవుడు మరియు దేవదూతలు ఇద్దరూ అతన్ని అసహ్యకరమైన మరియు వికారమైన వ్యక్తిగా భావిస్తారు.

కాబట్టి ప్రతిదీ దేవుని వాక్యం మీద ఆధారపడి ఉంటుందని మీరు చూస్తున్నారు. దానిలో చేర్చబడి, దానికి అనుగుణంగా సాగేది ఏదైనా, దేవుని మరియు మనుష్యుల దృష్టిలో పరిశుభ్రమైనదిగా, స్వచ్ఛమైనదిగా మరియు మంచు వలె తెల్లనిదిగా పిలువబడాలి. అందువల్ల

పౌలు ఇలా అంటున్నాడు (Titus 1:15): "పవిత్రులకు అన్నీ పవిత్రంగానే ఉంటాయి"; మరియు మరలా: "భ్రష్టులకు మరియు అవిశ్వాసులకు ఏదీ పవిత్రంగా ఉండదు." ఇది ఎందుకలా ఉంది? ఎందుకంటే వారి మనస్సులు మరియు మనస్సాక్షి రెండూ అపవిత్రంగా ఉన్నాయి. ఇది ఎలా జరుగుతుంది? ఎందుకంటే "వారు దేవుణ్ణి ఎరుగుదుమని చెప్పుకుంటారు, కానీ తమ క్రియల ద్వారా దానిని నిరాకరిస్తారు" (Titus 1:16). దేవుని దృష్టిలో అసహ్యమైన వారు వీరే. ఈ గొప్ప యూదు పరిశుద్ధులను అపొస్తలుడు ఎంత భయంకరంగా చిత్రీకరించి, ఖండిస్తున్నాడో చూడండి. ఉదాహరణకు, ఒక కార్తూసియన్ సన్యాసిని తీసుకోండి. అతను తన కఠినమైన విధేయత, పేదరికం మరియు బ్రహ్మచర్య నియమాల ప్రకారం జీవిస్తే, లోకం నుండి వేరుగా ఉంటే, తాను అన్ని విధాలుగా పవిత్రుడని అనుకుంటాడు. దేవుని వాక్యం మరియు విశ్వాసం లేకుండా వారి స్వంత హృదయంలో పెరిగే వారి సొంత ఆలోచనా విధానం తప్ప ఇది మరేమిటి? ఈ విధంగా వారు తాము మాత్రమే పవిత్రులమని, ఇతర ప్రజలు అపవిత్రులని అనుకుంటారు. సెయింట్ పాల్ దీనిని "అపవిత్రమైన మనస్సు" అని పిలుస్తారు, అంటే వారు ఆలోచించే మరియు ఊహించే ప్రతిదీ. ఈ భ్రమ మరియు ఆలోచన అపవిత్రమైనవి కాబట్టి, దాని ఆధారంగా వారు చేసే ప్రతిదీ కూడా వారికి అపవిత్రమైనదిగానే ఉండాలి. వారి మనస్సు ఎలా ఉందో, వారి మనస్సాక్షి కూడా అలాగే ఉంటుంది. వారు ఇతరులకు సహాయం చేయగలిగినప్పటికీ, వారి మనస్సాక్షి వారి ఆలోచనల ఆధారంగా పనిచేస్తుంది మరియు వారి నియమాలకు, కట్టుబాట్లకు కట్టుబడి ఉంటుంది. తమ పొరుగువారికి సేవ చేయడానికి ఈ దినచర్యను ఒక్క క్షణం కూడా నిర్లక్ష్యం చేసి, ఇతర ప్రజలతో సంబంధాలు పెట్టుకుంటే, తాము అత్యంత ఘోరమైన పాపం చేస్తున్నామని మరియు తమను తాము పూర్తిగా అపవిత్రం చేసుకుంటున్నామని వారు అనుకుంటారు. వీటన్నిటికీ కారణం ఏమిటంటే, వారు దేవుని వాక్యాన్ని మరియు సృష్టిని గుర్తించరు, అయినప్పటికీ, సెయింట్ పాల్ చెప్పినట్లుగా: "తమ నోటితో తాము గుర్తిస్తున్నామని ఒప్పుకుంటారు." దేవుడు తమను సృష్టించిన విధానాన్ని, దాని ఉద్దేశ్యాన్ని వారు తెలుసుకున్నట్లయితే, వారు ఈ ఇతర స్థానాలను తృణీకరించరు, తమ స్థానాన్ని అంత ఉన్నతంగా హెచ్చించరు; అవి దేవుని కార్యాలుగా, సృష్టిగా ఉన్నాయని వాటి స్వచ్ఛతను గుర్తించి, వాటిని గౌరవించి, ఇష్టపూర్వకంగా వాటిలో నిలిచియుండి, తమ పొరుగువారికి సేవ చేస్తారు. అదే, ఆయన వాక్యంలోనూ, ఆయన సృష్టిలోనూ దేవుణ్ణి నిజంగా గుర్తించడం, మరియు ఈ విశ్వాసానికి, ముగింపునకు దారితీసే హృదయ, మనస్సాక్షి యొక్క నిజమైన స్వచ్ఛత అవుతుంది.

దేవుడు చేసేది మరియు నియమించేది ఏదైనా స్వచ్ఛమైనదిగా మరియు మంచిదిగా ఉండాలి. ఎందుకంటే ఆయన దేనినీ అపవిత్రం చేయడు, మరియు ప్రతి స్థానానికి, ప్రతి జీవికి తాను జతపరిచిన వాక్యము ద్వారా ఆయన ప్రతిదానిని ప్రతిష్ఠిస్తాడు.

కాబట్టి మీరు దేవుని దృష్టిలో పవిత్రంగా ఉండాలనుకుంటే, మీ స్వంత ఆలోచనలన్నింటి విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండండి. మీ హృదయం దేవుని వాక్యంపై స్థాపించబడి, దానికి కట్టుబడి ఉండేలా చూసుకోండి. అప్పుడు మీరు ప్రపంచంలోని కార్తూసియన్లు మరియు పరిశుద్ధులందరికంటే పవిత్రంగా ఉంటారు. నేను చిన్నగా ఉన్నప్పుడు, ప్రజలు ఈ సామెతను చూసి గర్వపడేవారు: "ఒంటరిగా ఉండటాన్ని ఆస్వాదించు, అప్పుడు నీ హృదయం పవిత్రంగా ఉంటుంది."12 దానికి మద్దతుగా వారు సెయింట్ బెర్నార్డ్ చెప్పిన ఒక మాటను ఉదహరించేవారు, ఆయన తాను ప్రజల మధ్య ఉన్నప్పుడల్లా తనను తాను అపవిత్రం చేసుకున్నానని చెప్పాడు. పితరుల జీవిత చరిత్రలలో, ఎవరినీ తన దగ్గరకు రానివ్వని లేదా తనతో మాట్లాడనివ్వని ఒక సన్యాసి గురించి మనం చదువుతాము, ఎందుకంటే, అతను ఇలా అన్నాడు: "మానవ సమాజంలో తిరిగే వారి వద్దకు దేవదూతలు రాలేరు." తమ తల్లిని చూడనివ్వని మరో ఇద్దరి గురించి కూడా మనం చదువుతాము. ఆమె కాపలా కాసింది, ఒకసారి వారిని పట్టుకుంది. వెంటనే వారు తలుపు మూసివేసి, ఆమెను చాలాసేపు బయట నిలబడి ఏడ్చేలా చేశారు; చివరకు వారు ఆమెను ఒప్పించి, వెళ్ళిపోయి, పరలోక జీవితంలో ఒకరినొకరు కలుసుకునే వరకు వేచి ఉండమని చెప్పారు.

చూడండి, దీనినే వారు ఒక గొప్ప కార్యం అని, అత్యున్నతమైన పవిత్రత అని, అత్యంత పరిపూర్ణమైన స్వచ్ఛత అని అంటారు. కానీ నిజానికి అది ఏమిటి? ఇదిగో దేవుని వాక్యం (నిర్గమకాండము 20:12): "నీ తండ్రిని నీ తల్లిని సన్మానించుము." వారు దీనిని పవిత్రమైనదిగా, స్వచ్ఛమైనదిగా భావించివుంటే, వారు తమ తల్లి పట్ల, తమ పొరుగువారి పట్ల సంపూర్ణమైన గౌరవాన్ని, ప్రేమను, స్నేహాన్ని చూపించి ఉండేవారు. దానికి విరుద్ధంగా, వారు తమ సొంత ఆలోచనలను, తమ కోసం తాము ఎంచుకున్న పవిత్రతను అనుసరించారు; అందువల్ల వారు వారి నుండి తమను తాము వేరుచేసుకున్నారు, మరియు అత్యంత స్వచ్ఛంగా ఉండాలనే వారి ప్రయత్నం ద్వారానే దేవుని ముందు తమను తాము అత్యంత అవమానకరంగా అపవిత్రపరచుకున్నారు. ఎంతటి దుర్మార్గులైన నీచులు కూడా ఇలాంటి ఆలోచనలు చేయలేరన్నట్లుగా, ప్రజలు ఇలా అనవలసి వచ్చేలా ఇలాంటి ప్రదర్శన ఇవ్వలేరన్నట్లుగా: "వీరు జీవించియున్న పరిశుద్ధులు! వీరు లోకాన్ని తృణీకరించి, దేవదూతలతో మాత్రమే వ్యవహరించగలరు." దేవదూతలతో సరేలే—