కొండమీది ప్రసంగం

19. భూమి మీద మీ కొరకు సంపదను కూర్చుకోవద్దు; అక్కడ చిమ్మట, తుప్పు దానిని పాడుచేస్తాయి, దొంగలు చొరబడి దొంగిలిస్తారు. 20. పరలోకంలో మీ కొరకు సంపదను కూర్చుకోండి; అక్కడ చిమ్మట గానీ, తుప్పు గానీ దానిని పాడుచేయవు, దొంగలు చొరబడి దొంగిలించరు.

21. ఎందుకంటే నీ సంపద ఎక్కడ ఉండునో, నీ హృదయం కూడా అక్కడే ఉంటుంది.

ఇప్పటివరకు ఆయన పది ఆజ్ఞల గురించిన వారి తప్పుడు వ్యాఖ్యానాన్ని ఖండించి, వారి గందరగోళమైన మరియు అస్పష్టమైన బోధనను శుద్ధి చేసి, పవిత్రపరిచారు. ఆ తర్వాత, వారి తప్పుడు సత్క్రియల ఆడంబరానికి వ్యతిరేకంగా, నిజమైన సత్క్రియల గురించి ఆయన బోధించారు. ఈ విధంగా ఆయన పది ఆజ్ఞల యొక్క సరైన అవగాహనను మరియు కర్మలను సరిగ్గా ఆచరించడాన్ని బోధించారు. ఇప్పుడు ఆయన ఈ బోధనకు అడ్డంకిగా ఉన్న శోధనలకు వ్యతిరేకంగా తన హెచ్చరికను ప్రారంభిస్తున్నారు; ఈ హెచ్చరిక దాదాపు ఎనిమిదవ అధ్యాయం వరకు కొనసాగుతుంది. మనలను సరైన బోధనలో మరియు జీవితంలో ఉంచడానికి ఉపయోగపడే ఏ విషయాన్నీ విడిచిపెట్టని ఒక మంచి బోధకుని అపారమైన నైపుణ్యంతో ఆయన దీనిని చేస్తారు.

అన్నిటికంటే ముందుగా ఆయన దురాశ అనే ఆ గొప్ప, అందమైన దుర్గుణాన్ని పట్టుకుంటాడు. ఎప్పుడైతే సువార్త బోధించబడి, ప్రజలు దాని ప్రకారం జీవించడానికి ప్రయత్నిస్తారో, అప్పుడు ఎల్లప్పుడూ రెండు భయంకరమైన తెగుళ్లు తలెత్తుతాయి: బోధనను కలుషితం చేసే అబద్ధ బోధకులు, ఆపై నీతివంతమైన జీవనానికి అడ్డుపడే దురాశ అనే మహానుభావుడు. ఇప్పుడు సువార్త మళ్ళీ బోధించబడుతున్నందున, ప్రజలు మునుపటి కంటే చాలా ఎక్కువ దురాశపరులయ్యారు. వారు ఆకలితో చనిపోతున్నట్లుగా ప్రతి పైసాకు తగ్గట్టుగా ఖర్చుచేస్తున్నారు. వారు ఒకప్పుడు గుడ్డివారై, కదలకుండా ఉండిపోయిన వారిలా తిరిగేవారు, బోధకులు చెప్పే ఎలాంటి పనికిమాలిన మాటలనైనా నమ్మేవారు, మరియు తమ వంతుగా రాశులను కుప్పలు కుప్పలుగా చెల్లించేవారు. అది ఎంత మొత్తమో వారు గమనించలేదు, ఫిర్యాదు కూడా చేయలేదు. ఇప్పుడు వారి కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి, తాము ఎలా జీవించాలో, నిజమైన మంచి పనులు ఏమిటో వారికి తెలుసు కాబట్టి, వారు తమ డబ్బును చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారు, మరియు వారు ఎంత దురాశపరులుగా ఉన్నారంటే, వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ ప్రపంచంలోని ఆస్తినంతటినీ తమ కోసమే తీసుకోవాలనుకుంటున్నారని మీరు అనుకుంటారు.

దీనికి నేను చెప్పగల వివరణ లేదా ఇది ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో చెప్పగల ఏకైక మార్గం ఏమిటంటే, ఇది స్వయంగా సాతాను నుండి వచ్చిన తెగులు అయి ఉండాలి. ఈ సిగ్గుచేటైన దుర్గుణాన్ని చొప్పించడం ద్వారా వాడు సువార్త వెలుగును మసకబార్చడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. సువార్త మనకు ఇచ్చే ఓదార్పు ఏమిటంటే, మనం ఇకమీదట నిరంతరం జీవిస్తామనేది మాత్రమే కాదు, ఇక్కడ కూడా మనకు తినడానికి సరిపడా ఉంటుందని, కీర్తన 8 ప్రకటిస్తున్నట్లుగా (Ps. 8:5–8): క్రీస్తు సర్వలోకమునకు రాజుగాను, ప్రభువుగాను ఉండును; ఆయన చేతిలో గొర్రెలును, ఎద్దులును, భూమిమీదనున్న సమస్త జంతువులును ఉండును; అందువలన ఆయన మనలను ఆకలితో చావనీయడు.

ఇదంతా మనకు తెలుసు, అయినప్పటికీ మన తాత్కాలిక పోషణ గురించిన దురాశ మరియు ఆందోళనలో మనం గతంలో కంటే మరింత లోతుగా కూరుకుపోయాము. మనకు ఎల్లప్పుడూ డబ్బు కొరత ఉంటుంది మరియు నిధులు అయిపోతూ ఉంటాయి, మరియు దేవుని మహిమ కొరకు, మనం గతంలో సైతాను నోటిలో కుక్కిన దానిలో పదో వంతు కూడా ఇవ్వలేకపోతున్నాము.

క్రీస్తు ఇదే విషయాన్ని అనేక ఇతర చోట్ల బోధించి, దాని గురించి ముందుగానే చెప్పారు. ఉదాహరణకు, ఆయన తన అపొస్తలులను బోధించడానికి పంపినప్పుడు, ఆయన శ్రద్ధ వహించి, వారు జాగ్రత్తగా ఉండవలసిన రెండు విషయాల గురించి ప్రధానంగా వారిని హెచ్చరించారు: అబద్ధ బోధ మరియు దురాశ. అంతేకాక, ప్రయాణానికి కావలసిన ఏ ఆహార పదార్థాలనూ తమతో తీసుకెళ్లవద్దని, లేదా ఏమి తినాలి, ఏమి త్రాగాలి అనే దాని గురించి చింతించవద్దని ఆయన వారిని కఠినంగా నిషేధించారు (మత్తయి 10:9, 10). నేను చెప్పినట్లుగా, క్రైస్తవ ప్రపంచంలో రెండు అత్యంత ప్రమాదకరమైన మరియు చెడగొట్టే శక్తులు ఉన్నాయి: ఆత్మీయంగా, విశ్వాసాన్ని పాడుచేసేది అబద్ధ బోధ; భౌతికంగా, దాని ఫలాన్ని పాడుచేసేది దురాశ. కాబట్టి, ఒకసారి సిద్ధాంతం మరియు జీవితం సరైన దిశలో సాగడం ప్రారంభించిన తర్వాత, సరైన మార్గంలోనే ఉండటానికి మరియు లేఖనాల తప్పుడు వ్యాఖ్యానం ద్వారా దాని నుండి దారి మళ్లించబడకుండా ఉండటానికి బోధించడం మరియు హెచ్చరించడం అవసరం; అంతేకాకుండా, దురాశ రహస్యంగా మనలోకి చొరబడి మనల్ని స్వాధీనం చేసుకోకుండా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. అప్పుడు మన లక్ష్యం కేవలం తాత్కాలిక విషయాలపైనా మరియు ఇక్కడే సరిపడా సంపాదించాలనే దానిపైనా ఉండదు, అదే సర్వస్వం అన్నట్లుగా. ఇది ఒక వ్యక్తికి అంటుకునే ప్రమాదకరమైన దుర్గుణం. అది పైకి అంతా బాగానే ఉన్నట్లు నటిస్తూ, క్రైస్తవులను సైతం మోసగించేంత మంచి అభిప్రాయాన్ని కలిగించగలదు, దానివల్ల దాని బారి నుండి ఎవరూ తమను తాము కాపాడుకోలేరు. లోకం వారికి కనీసం ఒక రొట్టె ముక్కను కూడా ఇవ్వడానికి ఇష్టపడనప్పుడు, అది నిరంతరం వారికి కలిగించే బాధలను, ఈ లోకంలో తమ దుస్థితిని ప్రజలు చూసుకుంటారు. ఈ లోకం కారణంగా వారు దాదాపు ఆకలితో చనిపోవాల్సి వస్తుంది.

అందువల్ల ఇప్పుడు పేద బోధకులు కష్టాలను, లేమిని సహించవలసి వస్తోంది. వారు ఎంతటి శోధనకు గురవుతారంటే, ఈ లోకంలో కొనసాగడానికి ఏదైనా సంపాదించి, పోగుచేయాలని ఆలోచించడం ప్రారంభిస్తారు. చివరికి వారు లౌకిక చింతన మరియు దురాశలో పడిపోతారు, దీని కారణంగా తమ పరిచర్యలను నిర్లక్ష్యం చేస్తారు, మరియు వారిలో కొందరు సువార్తను పూర్తిగా విడిచిపెడతారు.

చూడండి, అందుకే క్రీస్తు ఇప్పుడు మమోను అనే గొప్ప విగ్రహానికి వ్యతిరేకంగా అనేక మాటలు బోధించడం ప్రారంభిస్తాడు, ప్రజలను అతని పట్ల అప్రమత్తం చేయడానికి అతని గురించి అత్యంత అసహ్యకరమైన చిత్రాన్ని గీస్తాడు. ఆయన చెప్పిన మొదటి విషయం ఏమిటంటే: "భూమి మీద మీ కొరకు సంపదలను కూర్చుకోవద్దు; అక్కడ చిమ్మట, తుప్పు పాడుచేస్తాయి, దొంగలు చొరబడి దొంగిలిస్తారు." భూమి మీద ఉన్న సంపదలను ఆయన ముగ్గురు ధర్మకర్తలకు అప్పగించాడు—తుప్పు, చిమ్మటలు, మరియు దొంగలు. సంపదలకు కాపలాగా ఉంచడానికి వీరు ఎంత దయనీయమైన కాపలాదారులు! కానీ దేవుడు తెలివిగా నియమించాడు, ఎక్కడైతే సంపద ఉంటుందో, అక్కడ దానిని కాపలా కాసేవారు కూడా ఉండాలి, ధాన్యం దగ్గర సాధారణంగా పిచ్చుకలు, ఎలుకలు లేదా చిట్టెలుకలు ఉన్నట్లే. మరియు మనం దానికి అర్హులమే; ఎందుకంటే మనం మన డబ్బును, ఆస్తిని సరిగ్గా ఉపయోగించము, మరియు మన దయనీయమైన దురాశలో ప్రతిదీ మనకోసమే పోగుచేసుకుంటాము, అయితే ఎవరూ ఎవరికీ ఏమీ ఇవ్వరు లేదా మంజూరు చేయరు.

అయితే "చిమ్మటలు మరియు తుప్పు" అనగా, ఆయన కేవలం బట్టలు, ఇనుము లేదా ఇత్తడిని తినే వాటిని మాత్రమే ఉద్దేశించలేదు.

"ఎలుకలు మరియు పందికొక్కులు" అనగా, ఉచ్చులలో చిక్కుకునే వాటిని మాత్రమే ఆయన ఉద్దేశించలేదు. మరియు "దొంగలు" అనే పేరును, రహస్యంగా డబ్బు పెట్టెలను దోచుకునే వారికి మాత్రమే ఆయన వర్తింపజేయలేదు. ఆయన భారీగా జీవించే చిమ్మటల గురించి మరియు బహిరంగ దొంగల గురించి కూడా మాట్లాడుతున్నారు. ఉదాహరణకు, రాజసభలో గొప్పగా గొప్పలు చెప్పుకునేవారు మరియు పెద్దమనుషులు21 ఉంటారు, వారు ఒక రాకుమారుడి ధాన్యాగారాన్ని, ఖజానాను ఖాళీ చేసి, చివరికి అతని వద్ద ఉన్నదంతా దోచుకోగలరు. మరియు నగరాలలో, ఒక పౌరుడి ఇంట్లోకి చొరబడేవారే కాకుండా, చాకచక్యంగా మరియు రహస్యంగా దోచుకునేవారు కూడా ఉంటారు.

- 84 వారు తమ వడ్డీ వ్యాపారంతో, సంతలోనూ, తమకు వీలైన ప్రతిచోట మోసాలతో ఒక నగరం యొక్క వనరులను దోచుకుంటారు. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, ఎక్కడైతే డబ్బు, ఆస్తి ఉంటాయో, అక్కడ వాటి కోసం పాకే పురుగులు, దొంగలు కూడా తప్పకుండా ఉంటారు. ప్రపంచంలో ప్రజలు ఎక్కడ కలిసి జీవిస్తారో, ఆ ప్రదేశమంతా అలాంటి ఎలుకలతో నిండి ఉంటుంది. తినడానికి డబ్బు ఉన్నంత వరకు రాజు యొక్క డబ్బును లేదా ఆస్తిని తినడం తప్ప మరేమీ చేయని నమ్మకద్రోహి అయిన ఆస్థానీకుడు లేదా అధికారి—అలాంటి వ్యక్తి "తుప్పు లేదా పురుగు" తప్ప మరేమిటి? ప్రతిరోజూ తమ భారీ, అనవసరమైన, వ్యర్థమైన ఖర్చులతో ఇప్పుడు కూడా ఇలాంటి కపటవేషధారులు చాలామంది ఉన్నారు. వారు రాజులను పేదలుగా చేస్తున్నారు, మరియు ఒక రాజు వర్ధిల్లుతున్నాడా లేదా నాశనమవుతున్నాడా అనేది వారికి పట్టింపు లేదు, కేవలం అతని డబ్బుకు యజమానులుగా ఉండి, తమకు నచ్చిన విధంగా వ్యవహారాలు నడపగలిగితే చాలు.

అదే విధంగా, అన్ని పట్టణాలలో మరియు గ్రామాలలో, పెద్దవి, చిన్నవి, రహస్యమైనవి, బహిరంగమైనవి అనే తేడా లేకుండా ప్రతిదీ ఎలుకలు మరియు చిమ్మటలతో నిండి ఉంటుంది—చెప్పులు కుట్టేవారు, దర్జీలు, మాంసం అమ్మేవారు, రొట్టెలు తయారు చేసేవారు, సారాయి అమ్మేవారు, మరియు ఇతర చేతివృత్తులవారు, పనివారు, మరియు దినసరి కూలీలు. అంతేకాదు, ఏ ఇంటి యజమానికైనా సోమరి మరియు నమ్మకద్రోహి అయిన పనివాడు ఉంటే, అతని నేలంతా ఎలుకలు, చిట్టెలుకలతో నిండి ఉన్నదానికంటే ఎక్కువగా అతని సరుకులను తినేసే ఒక పురుగు తప్ప అతనికి ఇంకేముంటుంది?

ఇప్పుడు మీకు అర్థమైంది కదా, మామోన్ ఎంత గొప్ప దేవుడో. అతను సమీకరించగల అత్యుత్తమ రక్షకులు మరియు ఆస్థాన పరివారం చిమ్మటలు, తుప్పు వంటివి. ఎవరైనా ఎంతో కాలంగా గొప్ప సంపదను పోగుచేస్తూ ఉన్నప్పటికీ, ఈ పరాన్నజీవులు ఎంతగా తినేస్తాయంటే, దానిని ఉపయోగించవలసిన వారికి దానిని ఆస్వాదించే లేదా ఆనందించే అవకాశం కూడా లభించదు. గొప్ప ప్రభువులు మరియు రాకుమారుల సంపదలు ఎప్పుడైనా తెలివిగా పెట్టుబడి పెట్టబడ్డాయా? సాధారణంగా అవి యుద్ధంలో వృధా చేయబడ్డాయి, లేదా ఈ దీనమైన పురుగులకు ఆహారంగా వేయబడ్డాయి, లేదా దుర్వినియోగం చేయబడ్డాయి లేదా మరేదైనా పనికిరాని విధంగా నాశనం చేయబడ్డాయి.

అందువల్ల, ఎక్కువ సంపదలు లేనివారే శ్రేష్ఠులు, ఎందుకంటే వారు మేపడానికి ఎక్కువ ఎలుకలు ఉండవు మరియు దొంగల భయం కూడా ఉండదు.

అయితే ఏమిటి? అసలు ఏమైనా సంపదలు కలిగి ఉండటం తప్పా? భూమి మీద సంపదలు కూడబెట్టే ప్రతి ఒక్కరినీ ఇది సాధారణంగా ఖండించడమా? ఎంతమాత్రం అలా ఉండదు. ఎందుకంటే, ప్రతి ఒక్కరూ మనలాగే ప్రవర్తిస్తే, రేపటికల్లా ఎవరికీ ఇల్లు గానీ, వాకిలి గానీ మిగలదు! ప్రభువులు, రాజులు తమ దేశానికి, ప్రజలకు కావలసిన సరుకులను సంపాదించి నిల్వ చేసుకోవాలి. అందుకే దేవుడు బంగారాన్ని, వెండిని సృష్టించి, వాటికి గనులను ఇచ్చాడు.

కాబట్టి, లేఖనాలలో (ద్వితీయోపదేశకాండము 17:16, 17) మోషే రాజుకు మరీ ఎక్కువ గుర్రాలు గానీ, మరీ ఎక్కువ బంగారం లేదా వెండి గానీ కలిగి ఉండకూడదని బోధించాడని మనం చదువుతాము. దీని ద్వారా అతను మితంగా సంపదలను కూడబెట్టుకోవచ్చని అంగీకరించబడింది. రాజైన సొలొమోను తన గురించి తాను గొప్పగా చెప్పుకున్నది కూడా ఇలాగే (ప్రసంగి 2:8). పితృపురుషుడైన యోసేపు ఎంతగా కూడబెట్టాడంటే, అతను ఐగుప్తు దేశమంతటినీ—దాని ధాన్యం, డబ్బు, ఆస్తి, పశువులు, చివరకు ప్రజల శరీరాలను కూడా—రాజుకు సామంతులుగా చేసి, దానికి లోబరచుకున్నాడు.

(ఆదికాండము 47:14–26). ఈ విధంగా అబ్రాహాముకు అనేక గొర్రెలు, చాలా బంగారం మరియు వెండి ఉండేవి, వాటితో అతను తన వ్యాపారాన్ని కొనసాగించాడు (ఆదికాండము 13:2). అలాంటప్పుడు, నిధులను పోగుచేయడాన్ని క్రీస్తు స్పష్టంగా నిషేధించడం గురించి మనం ఏమి చెప్పాలి? ఆ విషయానికొస్తే, ఆయనకే స్వయంగా ఒక నిధి ఉందని మనం చెప్పాలి—ఎందుకంటే యూదా డబ్బుల పెట్టెను మరియు డబ్బును మోసాడు (John 12:6)—మరియు ఆయన ఎల్లప్పుడూ తన వద్ద కొంత నిల్వను కలిగి ఉండేవాడు, తద్వారా ఆయన వారిని పంపినప్పుడు శిష్యులకు ఏ లోటూ కలగలేదని వారే చెప్పుకున్నారు (Luke 22:35). అలాంటప్పుడు ఆయన ఇక్కడ దానిని ఎందుకు నిషేధించాడు, మరియు వారు తమతో పాటు సంచి గానీ, గంప గానీ, చెప్పులు గానీ తీసుకెళ్లకూడదని ఆయన ఎందుకు చెప్పాడు (Luke 10:4)?

జవాబు: ఈ ప్రసంగంలో క్రీస్తు వ్యక్తికి లేదా క్రైస్తవ పురుషునికి ఉపదేశాలు ఇస్తున్నారని, మరియు క్రైస్తవునికి, లోకసంబంధమైన వ్యక్తికి మధ్య, క్రైస్తవునికి మరియు లౌకికునికి మధ్య స్పష్టమైన భేదాన్ని గుర్తించాలని మేము ఇదివరకే చాలాసార్లు చెప్పాము. ఎందుకంటే, ఒక క్రైస్తవుడు పురుషుడు లేదా స్త్రీ, యువకుడు లేదా వృద్ధుడు, ప్రభువు లేదా సేవకుడు, చక్రవర్తి లేదా రాకుమారుడు, రైతు లేదా పట్టణవాసి, లేదా లోకసంబంధమైనవిగా పేర్కొనదగిన మరే ఇతర బిరుదును కలిగి ఉండడు. అతనికి ఒక "వ్యక్తిత్వం" గానీ ముసుగు గానీ ఉండదు, మరియు అతను పరలోకంలో ఉన్న తన నిధితో సంతృప్తి చెందితే తప్ప, లోకంలో దేనినీ కలిగి ఉండకూడదు లేదా దేనినీ తెలుసుకోకూడదు.

ఇక్కడ జాగ్రత్తగా వివేచన చేయకుండా, మన తర్కదోషాలను, మతోన్మాదులను అనుకరిస్తూ అన్నింటినీ కలగలిపి గందరగోళానికి గురిచేసేవారు, ఈ సూక్తులలో దేనినీ సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేరు.

నిస్సందేహంగా, ఒక రాకుమారుడు క్రైస్తవుడై ఉండవచ్చు, కానీ అతను క్రైస్తవునిగా పరిపాలించకూడదు; ఒకవేళ అతను పరిపాలిస్తే, అతని పేరు 'క్రైస్తవుడు' అని కాదు, 'రాకుమారుడు' అని ఉంటుంది. ఆ వ్యక్తి నిజానికి క్రైస్తవుడే, కానీ అతని పదవి లేదా రాచరికం అతని క్రైస్తవత్వానికి సంబంధం లేదు. అతను క్రైస్తవుడైనంత వరకు, ఎవరికీ హాని చేయకూడదని, శిక్షించకూడదని, ప్రతీకారం తీర్చుకోకూడదని, అందరినీ క్షమించాలని, తనకు జరిగే ఎలాంటి హానినైనా లేదా అన్యాయాన్నైనా సహించాలని సువార్త అతనికి బోధిస్తుంది. అదే క్రైస్తవుని కర్తవ్యం అని నేను చెబుతాను. కానీ మీరు రాకుమారునికి అలాంటి విషయాలు బోధిస్తే అది మంచి పరిపాలనకు దారితీయదు. అతను చెప్పవలసింది ఇదే: "క్రైస్తవుడిగా నా హోదా దేవునికి, నాకు మధ్య ఉన్న విషయం. ఆయనతో సంబంధంలో నేను ఎలా జీవించాలనే దానిపై దానికి దాని స్వంత నిర్దేశాలు ఉన్నాయి. కానీ దీనికి మించి ప్రపంచంలో నాకు మరో హోదా లేదా పదవి ఉంది: నేను రాకుమారుడిని. ఇక్కడ సంబంధం దేవునికి, ఈ వ్యక్తికి మధ్య కాదు, నాకు, నా దేశానికి, ప్రజలకు మధ్య ఉన్నది." ఇక్కడ సమస్య ఏమిటంటే, మీరు దేవునితో ఎలా జీవించాలి, మీ కోసం మీరు ఏమి చేయాలి మరియు దేనిని సహించాలి అనేది కాదు. భూమి మరియు ప్రజలతో సంబంధం లేని క్రైస్తవునిగా ఆ విషయం మీకు వర్తిస్తుంది. కానీ ఇది

85 ఇది మీ రాజరికపు పని కాదు; మీరు ఈ పనులలో దేనినీ చేయకూడదు, కానీ ప్రభుత్వ పరిపాలన, న్యాయం మరియు శాంతిని కాపాడటం, మరియు దుష్టులకు శిక్ష విధించడం గురించి ఆలోచించాలి.

కాబట్టి, ప్రతి హోదా లేదా పదవి మరొకదాని నుండి సరిగ్గా వేరు చేయబడిందని మీరు చూస్తున్నారు; అయినప్పటికీ అవన్నీ ఒకే వ్యక్తిలో కలిసిపోయి, ఒకరకంగా చెప్పాలంటే, పరస్పర విరుద్ధంగా ఉంటాయి. ఒకే సమయంలో, అదే వ్యక్తి ప్రతిదాన్నీ సహించాలి మరియు సహించకూడదు, కానీ ప్రతి పదవికి ఉన్న ప్రత్యేకత దానికి వర్తించే విధంగా ఉండాలి. అంటే, పైన చెప్పినట్లుగా: ఒక క్రైస్తవునిగా అది నాకు సంబంధించినదైతే, నేను దానిని సహించాలి; కానీ ఒక లౌకికునిగా అది నాకు సంబంధించినదైతే—అది దేవునికి, నాకు మధ్య ఉన్న బాధ్యత కాదు, కానీ నాకు, నా దేశానికి, ప్రజలకు మధ్య ఉన్న బాధ్యత. ఆ పని కోసమే నా చేతిలో ఉంచబడిన ఖడ్గంతో వారిని ఆదుకోవాలని, రక్షించాలని నాకు ఆజ్ఞాపించబడింది—అప్పుడు దానిని సహించడం నా కర్తవ్యం కాదు, దానికి వ్యతిరేకంగా ఉండాలి. ఈ విధంగా భూమిపై ఉన్న ప్రతి మానవునికి రెండు వ్యక్తిత్వాలు ఉంటాయి: ఒకటి తన కోసం తానుగా ఉండే వ్యక్తిత్వం, దేవునికి తప్ప మరెవరికీ బాధ్యతలు ఉండవు; దానికి అదనంగా ఒక లౌకిక వ్యక్తిత్వం, దాని ప్రకారం అతనికి ఇతర ప్రజల పట్ల బాధ్యతలు ఉంటాయి. ఈ జీవితంలో మనం ఒకరితో ఒకరు సామాజిక సంబంధాలను కలిగి ఉండాలి. ఉదాహరణకు, ఒక భర్తను లేదా కుటుంబ పెద్దను తీసుకోండి, అతనికి తన భార్య, పిల్లలతో ఉండే సంబంధం. అతను క్రైస్తవుడైనప్పటికీ, అతని కుటుంబ సభ్యులు గొడవ చేసినా లేదా ఇంట్లో సమస్యలు సృష్టించినా దానిని సహించాలని దీని అర్థం కాదు. దానికి బదులుగా, అతను తప్పును ఎదిరించి, వారు సరిగ్గా ప్రవర్తించేలా చేయడానికి దానిని శిక్షించాలి. మీరు ఈ వ్యత్యాసాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్న తర్వాత, క్రీస్తు బోధను అర్థం చేసుకోవడం సులభం. ఎందుకంటే ఇక్కడ మరియు తన ప్రసంగాలన్నింటిలో ఆయన, ఒక లౌకిక వ్యక్తి ఎలా పని చేయాలి మరియు జీవించాలి అనే దాని గురించి మాట్లాడటం లేదు, కానీ ఒక క్రైస్తవునిగా, అనగా లోకం గురించి చింతించనవసరం లేని వ్యక్తిగా, దేవుని ముందు యథార్థంగా ఎలా జీవించాలి, మరియు తన ఆలోచనలను ప్రత్యేకంగా మరో జీవితం వైపు ఎలా మళ్లించాలి అనే దాని గురించి మాట్లాడుతున్నారు.

ఈ వాక్యభాగంపై వ్యాఖ్యానంలో నేను చెప్పేది ఇదే: "క్రైస్తవుడు" అని పిలువబడే నాలోని వ్యక్తి డబ్బు గురించి చింతించకూడదు లేదా దానిని పొదుపు చేయకూడదు, కానీ తన హృదయాన్ని కేవలం దేవునికి మాత్రమే అర్పించాలి. అయితే బాహ్యంగా, నేను నా శరీరం కోసం మరియు ఇతర ప్రజల అవసరాల కోసం ప్రాపంచిక వస్తువులను ఉపయోగించవచ్చు మరియు ఉపయోగించాలి. నా లౌకిక వ్యక్తిత్వానికి సంబంధించి, నేను డబ్బు మరియు సంపదలను కూడబెట్టవచ్చు మరియు కూడబెట్టాలి—అయినప్పటికీ మరీ ఎక్కువగా కాదు, ఎందుకంటే అలా చేస్తే నేను కేవలం తన స్వప్రయోజనాన్ని మాత్రమే కోరుకునే మరియు ఎప్పటికీ తృప్తి చెందని దురాశపరుడిగా మారకూడదు. ఒక లౌకిక వ్యక్తికి తన భూమి కోసం, తన ప్రజల కోసం, లేదా తనకు చెందిన ఇతరుల కోసం డబ్బు, ధాన్యం మరియు సామాగ్రి ఉండాలి. ఐగుప్తులో పితృపురుషుడైన యోసేపు పరిపాలించిన విధంగా (ఆదికాండము 47:14) పరిపాలించడం సాధ్యమైతే, అంటే ధాన్యాగారాలన్నింటినీ ఆహార సామాగ్రితో నింపి, దేశ అవసరాలన్నింటినీ తీర్చే విధంగా దేశాన్ని పరిపాలించి, ఆ సామాగ్రిని ప్రజలకు సహాయం చేయడానికి, వారికి అవసరమైనప్పుడు రుణం లేదా బహుమతి ఇవ్వడానికి ఉపయోగిస్తే, అది నిశ్చయంగా ఒక గొప్ప బహుమతి అవుతుంది మరియు ప్రాపంచిక వస్తువులను ఉపయోగించడానికి అది ఒక చక్కని మరియు క్రైస్తవ మార్గం అవుతుంది. ఎందుకంటే ఒక రాజు సంపాదించేదంతా తనకోసం కాదు, ఒక విశ్వమానవుడిగా, నిజానికి తన యావత్ దేశానికి విశ్వపితగా సంపాదిస్తాడు. మనమందరం బిచ్చగాళ్లుగా ఉండటానికి సాహసించలేము. ప్రతి ఒక్కరూ ఇతరులకు భారం కాకుండా తనను తాను పోషించుకోవడానికి, అలాగే ఇతరులకు కూడా సహాయం చేయగలిగేంతగా సంపాదించాలి. అందువల్ల, అవసరమైన సమయంలో ఇతరులకు సహాయం చేయాలి.

ఈ కారణంగా ప్రతి నగరం సామాన్య అవసరాల కోసం వీలైనంత ఎక్కువగా సొమ్మును దాచిపెట్టాలి, దానికి తోడు ప్రతి పారిష్‌లోనూ పేదల కోసం ఒక ఉమ్మడి ఖజానా ఉండాలి. అలా చేయడం తప్పేమీ కాదు. అది క్రైస్తవ నిధులను కూడబెట్టే ఒక మార్గం అవుతుంది. ఇది దురాశను, కామవాంఛను తీర్చుకోవడానికి పోగుచేసే సొమ్ము కాదు, లోకం పోగుచేసే సొమ్ము లాంటిది కాదు. అందుకే మన యాజకులు, చిన్న అమ్మాయిలు తమ బొమ్మలతో ఆడుకున్నట్లుగా, తమ బంగారు నాణేలతో ఆడుకుంటూ, వాటిని ఆస్వాదించడం తప్ప మరో ఉద్దేశం లేకుండా డబ్బును పోగుచేసేవారు. కానీ ఏదైనా ఆపద వచ్చినప్పుడు, ఇతరులకు సహాయం అవసరమైనప్పుడు, వారికి అండగా నిలిచేవారు ఎవరూ ఉండేవారు కాదు. ఇటువంటి నిధులు సైతానుకు చెందినవి. వీటికి వ్యతిరేకంగా క్రీస్తు ఇక్కడ చెబుతున్నదేమిటంటే, మీరు భూమి మీద, అంటే మీ కోసం, మీ స్వంత సుఖం కోసం నిధులను కూడబెట్టుకోవద్దు; మీ హృదయాన్ని తాత్కాలిక ధనానికి దురాశతో కూడిన అనుచరునిగా చేసుకోవద్దు; కానీ మీరు పరలోకంలో వేరొక నిధిని వెదకి కూడబెట్టుకోవాలి. మీ బాహ్య మరియు లౌకిక జీవితంలో, మీ స్వంత సుఖం మరియు దురాశ కోసం కాకుండా, ఇతరుల అవసరం కోసం, దేవునితో మీకున్న సంబంధం మరియు మీ నిజాయితీ అనుమతించినంత వరకు మీరు కూడబెట్టుకోవచ్చు. ఈ విధంగా ధనాన్ని కూడబెట్టిన వారు, ఒక భక్తుని వలె అదనంగా ఆశీర్వాదాన్ని మరియు అనుగ్రహాన్ని పొందుతారు.

కానీ, కొందరు ఎంత దురాశపరులంటే, వారు గీకుతూనే ఉంటారు, ఆగలేరు. వారు దానిని మరెవరినీ అనుభవించనివ్వరు, మరియు దానిని స్వయంగా ఉపయోగించడంలో కూడా వారు ఎలాంటి ఆనందాన్ని పొందలేరు. అటువంటి వారికి ఇక్కడ వర్ణించినదే లభిస్తుంది. చిమ్మటలు, తుప్పు, మరియు దొంగలు దానిని నాశనం చేస్తారు; ఎలా సంపాదించబడిందో, అలాగే అది పోతుంది. మరోవైపు, కూడబెట్టడం మంచిగా జరిగిన చోట కూడా, తరుగుదల ఈ విధంగా జరగడం తరచుగా జరుగుతుంది. ఏదేమైనా, ఈ భూమిపై ప్రాపంచిక వస్తువులు ఆశించగల ఉత్తమమైన గుణపాఠం ఇదే. ఇప్పుడు, తమ సంపదను సరిగ్గా కూడబెట్టుకునే వారికి ఇలా జరిగితే, డబ్బు యొక్క ఉపయోగం, ప్రయోజనం లేదా ఫలాన్ని కాకుండా, కేవలం డబ్బును మాత్రమే కోరుకునే వారికి ఇంకెంత ఎక్కువగా జరుగుతుంది! ఇక్కడ దానిపై పలకబడిన ఆశీర్వాదం ఇది: చిమ్మటలు మరియు తుప్పు దానిపైకి వచ్చి దానిని నాశనం చేస్తాయి, మరియు అది దొంగిలించబడుతుంది. కాబట్టి, ఎవరైనా దురాశతో ఈ విధంగా ప్రతిదీ తన కోసమే లాక్కుంటే ఎవరూ విజయం సాధించలేరు. ఒక రైతుకు పెద్ద పంట పండినా, అతను ఇంకా

86 దానిని ఉపయోగించడానికి సాహసించడు, మరియు అతడు దానిలో ఆనందం పొందడు. అతడు దానిని పాతిపెట్టాలి, తద్వారా అది అతనికి గానీ లేదా మరెవరికీ గానీ ఉపయోగపడదు. లేకపోతే పురుగులు దానిని కొరికి నమిలివేస్తాయి, లేదా అది రాజసభలోని కిరాయి సైనికులు మరియు పెద్దల చేతుల్లోకి వెళ్ళిపోతుంది. వారు దానిని మరింత లాభదాయకంగా పెట్టుబడి పెట్టకుండా అడ్డుకుంటారు.

ఈ మాటలతో క్రీస్తు మనకు బుద్ధి చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు, మనం ధనవ్యామోహంలో పడకూడదని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు; మరియు ఆయన అతని గురించి ఎంతటి ధిక్కారంతో, తిరస్కారంతో మాట్లాడాడంటే, అతన్ని అంతకంటే హాస్యాస్పదంగా మరెవరూ చూపించలేకపోయారు. చిమ్మట, తుప్పు నుండి కూడా తనను తాను కాపాడుకోలేని దేవుడు ఎలాంటివాడు? ఆయన ప్రతిరోజూ వాటి కొరకడాన్ని, నాశనాన్ని భరించాలి, మరియు ఎవరికైనా సులభమైన ఆహారంగా పడి ఉండాలి. దారిలోకి వచ్చే ప్రతిదీ అతన్ని మింగివేయగలదు, మరియు ప్రతి దొంగ అతన్ని దోచుకోగలడు. ప్రపంచమంతటినీ పరిపాలించే దేవుడు, చిమ్మట, తుప్పు, దొంగల చేతిలో నిస్సహాయ బాధితుడిగా ఉండటం నిరాశ కలిగిస్తుంది. అటువంటి తుప్పుపట్టిన నిధిని పట్టుకొని, దానిపైనే మన నమ్మకమంతా ఉంచే ప్రజలమైనందుకు మనల్ని మనం సిగ్గుపడాలి. "మీకు ఇది తెలుసు గనుక," ఆయన చెప్పదలచుకున్నదేమిటంటే, "దాని మీద మీ మనసును నిలుపకండి, భూమి మీద మీ కొరకు సంపదలను కూర్చుకోకండి. కానీ దేవుడు ఇక్కడ మీకు ఏమి ఇచ్చినా దానితోనే సంతృప్తిగా ఉండండి, మరియు అది ఎప్పుడైనా పోగొట్టుకోబడవచ్చు లేదా మీ నుండి తీసివేయబడవచ్చు అనే ప్రమాదంలో ఉందని గుర్తుంచుకోండి." ప్రత్యేకంగా క్రైస్తవుడిగా ఉండి, తన ప్రభువును ఒప్పుకోవాలని లేదా ప్రకటించాలని సంకల్పించిన వ్యక్తికి వేరే మార్గం లేదు. లోకాన్ని మరియు దయ్యాలన్నింటినీ సవాలు చేసిన వ్యక్తిగా, ప్రజలు తనపై విరుచుకుపడతారని మరియు తనను తిరస్కరిస్తారని అతను ఎల్లప్పుడూ ఊహించవలసి ఉంటుంది. అతను ఈ సవాలును కొనసాగించాలంటే, వారి సంపదలన్నింటినీ, వస్తువులన్నింటినీ తృణీకరించడానికి మరియు మరొకటి, ఇంకా శ్రేష్ఠమైన సంపద ఉందని నిశ్చయంగా నమ్మడానికి తగినంత ధైర్యంగా ఉండాలి.

అందుకే క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు: "పరలోకంలో మీ కొరకు నిధులను కూర్చుకోండి." అంటే: "దోచుకోవడానికి, దొంగిలించడానికి ఎవరైనా వస్తారని ఎదురుచూస్తున్న తుప్పుపట్టిన నిధులను ఈ లోకానికి వదిలేయండి. లోకం ఆనందించడానికి, నమ్మడానికి ఏదో ఒకటి ఇవ్వడానికే అవి పనికొస్తాయి. కానీ మీరు లోకసంబంధులు కారు, నా రక్తము ద్వారా పరలోకం కొరకు విమోచించబడినందున మీరు పరలోకానికి చెందినవారు. అందువల్ల మీ కొరకు సిద్ధం చేయబడి, ప్రత్యేకించబడిన మరొకటి, శాశ్వతమైన ఆస్తి మీకు ఉంది—మీ హృదయాలను ఇక్కడ బానిసలుగా చేసుకోవద్దు. మీరు భూసంబంధమైన సంపదతో వ్యవహరించవలసిన పదవిలో లేదా హోదాలో ఉన్నట్లయితే, దానికి అంటిపెట్టుకుని ఉండవద్దు లేదా దానికి సేవ చేయవద్దు. దానికి బదులుగా, పరలోకంలో మీ కొరకు ప్రత్యేకించబడిన ఆ నిధులను సంపాదించుకోవడాన్ని మీ లక్ష్యంగా చేసుకోండి. అవే నిజమైన నిధులు. వాటిని చిమ్మట గానీ, తుప్పు గానీ ముట్టుకోలేదు, మరియు వాటిని నాశనం చేసి దొంగిలించగల దేని నుండైనా అవి సురక్షితంగా ఉంటాయి. అవి తమ తాజాదనాన్ని లేదా పరిపూర్ణతను ఎన్నటికీ కోల్పోకుండా ప్రత్యేకించబడ్డాయి, మరియు ఎవరూ వాటిలోకి చొరబడలేనంతగా అవి కాపాడబడతాయి."

క్రైస్తవుడుగా ఉండాలనుకునే ప్రతి ఒక్కరూ ఈ ఉత్తేజకరమైన వాదనను ఆనందించాలి. తుప్పు పట్టని, దొంగలు దొంగిలించలేని అటువంటి నిధిని మీరు ఎవరికైనా చూపిస్తే, అది ఖచ్చితంగా ఏ దురాశపరుడి కడుపునైనా సంతోషపరుస్తుంది మరియు అతని హృదయాన్ని నవ్విస్తుంది. కానీ లోకం దీనికి శ్రద్ధ చూపదు, ఎందుకంటే అది చూసేది లేదా వెతికేది ఇది కాదు. తుప్పు మరియు దొంగల నుండి ఒక్క గంట కూడా భద్రత లేదని దానికి ఖచ్చితంగా తెలిసినా, గ్రహించినా, అది తన కళ్ళ ముందు మెరిసే బంగారం మరియు వెండిని పట్టుకొని వేలాడుతూనే ఉంటుంది. మనం బోధిస్తున్నది ఈ ప్రజలకు కాదు. క్రీస్తు వాక్యానికి కట్టుబడి ఉండటానికి మరియు అదృశ్య నిధి ద్వారా నడిపించబడటానికి నిరాకరించేవాడు, తన దారిన తాను పోవచ్చు. మేము ఎవరినీ జుట్టు పట్టుకొని ఈడ్చుకొచ్చి లోపలికి తీసుకురాము. కానీ మీరు వెళ్ళిపోవలసిన సమయం వచ్చినప్పుడు వేచి చూడండి. అప్పుడు మీరు దాచుకున్న నిధిని, మీరు దేనిపై ఆధారపడ్డారో దానిని పిలవండి. అప్పుడు దానిలో మీకు ఏమి ఉందో మరియు అది మీకు ఎలాంటి సహాయం చేయగలదో చూడండి!

ఫలితం Psalm 76:5లో వివరించబడినదే: "ధనవంతులందరూ నిద్రలోకి జారుకున్నారు, వారి చేతులలో ఏమీ కనబడలేదు." మమోనుకు సేవ చేసిన ఆ ధనవంతులు చనిపోయే సమయం వచ్చినప్పుడు, వారికి ఏమీ దొరకలేదు. తమ జీవితమంతా మమోనుకు సేవ చేసి, అతని కోసం అనేకమందికి అన్యాయం చేసి, హాని చేసి, దేవుని వాక్యాన్ని తృణీకరించిన వారు, అవసర సమయంలో ఆయనను ఉపయోగించుకోలేకపోవడం నిజంగా భయంకరమైన విషయం. అప్పుడు వారి కళ్ళు మొదటిసారిగా తెరుచుకుంటాయి. వారు మరొక లోకాన్ని చూస్తారు, మరియు వారు దాచుకున్న సామాగ్రి కోసం తడుముకుంటూ వెళతారు. కానీ వారికి ఏమీ దొరకదు, మరియు వారి మరణం అవమానకరంగా, శూన్యంగా ఉంటుంది. వారి ఆందోళన మరియు భయంలో వారు దాచుకున్న వాటిని మరచిపోతారు, మరియు వారికి పరలోకంలో కూడా ఏమీ దొరకదు. వారికి సంభవించేది సరిగ్గా ఇదే.