శ్రద్ధ వహించే వ్యక్తికి దేవుడు చెబుతాడు

అధ్యాయం 11. శ్రద్ధ వహించే వ్యక్తికి దేవుడు చెబుతాడు

బైబిల్ కన్నీళ్లతో వ్రాయబడింది, మరియు అది తన శ్రేష్ఠమైన నిధులను కన్నీళ్లకే అందిస్తుంది. అల్పబుద్ధి గల మనిషితో దేవుడు చెప్పేది ఏమీ లేదు.

వణుకుతున్న మోషేతోనే దేవుడు కొండమీద మాట్లాడాడు, మరియు అదే వ్యక్తి తరువాత ఇశ్రాయేలు కొరకు దేవుని గ్రంథంలో నుండి తన పేరును తుడిచివేయడానికి సిద్ధపడి దేవుని ముందు సాగిలపడి ఆ జాతిని రక్షించాడు. దానియేలు యొక్క సుదీర్ఘ ఉపవాస ప్రార్థనల కాలం, శతాబ్దాల రహస్యాన్ని అతనికి చెప్పడానికి గాబ్రియేలును పరలోకం నుండి రప్పించింది. ఏడు ముద్రలు గల గ్రంథాన్ని తెరవడానికి యోగ్యుడు ఎవరూ దొరకనందున ప్రియమైన యోహాను మిక్కిలి ఏడ్చినప్పుడు, యూదా గోత్రపు సింహం జయించిందనే శుభవార్తతో పెద్దలలో ఒకడు అతన్ని ఓదార్చాడు.

కీర్తనకారులు తరచుగా కన్నీళ్లతో వ్రాసేవారు, ప్రవక్తలు తమ దుఃఖాన్ని దాచుకోలేకపోయేవారు, మరియు అపొస్తలుడైన పౌలు, ఫిలిప్పీయులకు వ్రాసిన తన ఆనందకరమైన పత్రికలో, క్రీస్తు సిలువకు శత్రువులై నాశనానికి గురైన అనేకులను తలచుకొని కన్నీరు పెట్టుకున్నాడు. ప్రపంచాన్ని కదిలించిన ఆ క్రైస్తవ నాయకులందరూ దుఃఖితులైనవారే; మానవాళికి వారి సాక్ష్యం భారమైన హృదయాల నుండి ఉప్పొంగింది: కన్నీళ్లలో స్వతహాగా శక్తి లేదు, కానీ ప్రథమజాత సంఘములో కన్నీళ్లు మరియు శక్తి ఎల్లప్పుడూ కలిసి ఉంటాయి.

దుఃఖితులైన ప్రవక్తల రచనలను, కేవలం కుతూహలంతో మాత్రమే ఆసక్తి ఉన్నవారు, లోక కష్టాలకు ఒక్క కన్నీటి చుక్క కూడా కార్చని వారు తరచుగా క్షుణ్ణంగా చదువుతారనే ఆలోచన ఏమాత్రం ఊరటనిచ్చేది కాదు. భవిష్యత్తు సంఘటనల ప్రణాళిక గురించి వారు గూఢచర్యంతో కూడిన జిజ్ఞాసను కనబరుస్తారు, కానీ బైబిల్ ప్రవచనం యొక్క పూర్తి ఉద్దేశ్యం రాబోయే కాలం కోసం మనల్ని నైతికంగా, ఆధ్యాత్మికంగా సిద్ధం చేయడమేనన్న విషయాన్ని మరచిపోతారు.

క్రీస్తు తిరిగి రావడం అనే సిద్ధాంతం, కనీసం ఉత్తర అమెరికా ఖండంలోనైనా, నిర్లక్ష్యానికి గురైంది. నాకు తెలిసినంతవరకు, ఈనాడు బైబిలును విశ్వసించే సామాన్య క్రైస్తవులపై దానికి ఏమాత్రం ప్రభావం లేదు. దీనికి అనేక కారణాలు ఉండవచ్చు; కానీ, నా నమ్మకం ప్రకారం, ప్రధానమైన కారణం ఏమిటంటే, రెండు ప్రపంచ యుద్ధాల మధ్య కాలంలో ప్రవచనాత్మక సత్యం ఎదుర్కొన్న దురదృష్టం. ఆ సమయంలో కన్నీళ్లు లేని మనుషులు, కన్నీళ్లతో తడిసిన ప్రవక్తల రచనల ద్వారా మనకు బోధించడానికి పూనుకున్నారు. దాని ఫలితంగా పెద్ద జనసమూహాలు, పెద్ద కానుకలు వచ్చాయి. కానీ, అనేక విషయాలలో ఆ బోధకులు తప్పు అని సంఘటనలు నిరూపించాయి; ఆ తర్వాత ప్రతిచర్య మొదలైంది, ప్రవచనం ప్రజల ఆదరణను కోల్పోయింది. ఇది సైతాను పన్నిన ఒక తెలివైన మాయ, అది మరీ బాగా పనిచేసింది. పవిత్రమైన విషయాలను మనం అజాగ్రత్తగా నిర్వహిస్తే తీవ్రమైన పరిణామాలను ఎదుర్కోవలసి వస్తుందని మనం తెలుసుకోవాలి, తప్పక తెలుసుకోవాలి.

కన్నీళ్లు రాని మనుషులు మనకు అపారమైన హాని చేసిన మరో రంగం రోగుల కోసం చేసే ప్రార్థన. దేవుని చిత్తానుసారంగా రోగులు స్వస్థత పొందాలని వారి కోసం ప్రార్థించడం తమ పవిత్ర కర్తవ్యంగా భావించే భక్తిశ్రద్ధలు గల, గంభీరమైన వ్యక్తులు ఎల్లప్పుడూ ఉండేవారు. లండన్‌లోని ఏ వైద్యుని పరిచర్య కన్నా స్పర్జన్ ప్రార్థనలే ఎక్కువ మంది రోగులను స్వస్థపరిచాయని చెప్పబడింది. కన్నీళ్లు రాని ప్రచారకులు ఈ సిద్ధాంతాన్ని చేపట్టినప్పుడు, అది ఒక లాభదాయకమైన దందాగా మారిపోయింది. మృదువైన, ఒప్పించగల వ్యక్తులు తమ ప్రచారాల నుండి అద్భుతమైన సంపదను సంపాదించడానికి ఉన్నతమైన అమ్మకాల పద్ధతులను ఉపయోగించారు. వారి పెద్ద పెద్ద పశువుల ఫారాలు మరియు భారీ ఆర్థిక పెట్టుబడులు, రోగులను మరియు బాధపడుతున్న వారిని వారి డబ్బు నుండి వేరు చేయడంలో వారు ఎంత విజయవంతమయ్యారో నిరూపిస్తున్నాయి. అదీ, తలదాచుకోవడానికి చోటు కూడా లేని దుఃఖితుడైన ఆ వ్యక్తి పేరు మీద!

హృదయం లేకుండా చేసే ఏ పనైనా, అది ఎంత శాస్త్రానుసారంగా కనిపించినా, అంధకారంలోనే చేయబడుతుంది. న్యాయమైన ప్రతిఫల సూత్రం ప్రకారం, మతపరమైన అల్పబుద్ధి గల వ్యక్తి స్పృశించే సత్యం యొక్క మితిమీరిన ప్రకాశం వల్ల అతని హృదయం నాశనం చేయబడుతుంది. కన్నీళ్లు లేని కళ్ళు, చివరికి తాము చూసే కాంతి వల్ల గుడ్డివుతాయి.

క్రమబద్ధమైన ఆరాధనను పాటించని చర్చిలమైన మేము, జాగ్రత్తగా నిర్దేశించిన ఆరాధన పద్ధతిని అనుసరించే చర్చిలను కొంత చిన్నచూపు చూస్తాము. నిస్సందేహంగా, అటువంటి ఆరాధనలలో సగటు భక్తునికి పెద్దగా అర్థం లేని లేదా అసలు అర్థం లేని విషయాలు చాలా ఉంటాయి—ఇది ఆ ఆరాధనను జాగ్రత్తగా నిర్దేశించడం వల్ల కాదు, కానీ ఆ సగటు భక్తుడు ఎలాంటివాడో అలాంటివాడు కాబట్టి. కానీ, నాయకుడు ఇరవై నిమిషాల ముందు ప్రణాళిక వేసి చేసే మనకు సుపరిచితమైన ఆశు ఆరాధన, తరచుగా దివ్యబలి ఆరాధన వలెనే దాదాపు ప్రామాణికంగా ఉండే ఒక అస్తవ్యస్తమైన, నీరసమైన క్రమాన్ని అనుసరిస్తుందని నేను గమనించాను. క్రమబద్ధమైన ఆరాధన కనీసం అందంగా ఉంటుంది; మనది తరచుగా వికారంగా ఉంటుంది. వారి ఆరాధన, సాధ్యమైనంత ఎక్కువ సౌందర్యాన్ని ఒడిసిపట్టుకోవడానికి మరియు ఆరాధకులలో భక్తిభావాన్ని కాపాడటానికి శతాబ్దాలుగా జాగ్రత్తగా రూపొందించబడింది. మనది తరచుగా ఆశువుగా చేసే ఒక తాత్కాలిక ఏర్పాటు, దానిలో మెచ్చుకోదగినది ఏమీ ఉండదు. దాని స్వేచ్ఛ అని పిలవబడేది తరచుగా స్వేచ్ఛే కాదు, కేవలం అజాగ్రత్త మాత్రమే.

సమావేశం ప్రణాళిక లేకుండా జరిగితే పరిశుద్ధాత్మ స్వేచ్ఛగా కార్యాలు చేస్తాడనేది ఒక సిద్ధాంతం. ఆరాధకులందరూ భక్తిశ్రద్ధలతో, ఆత్మతో నింపబడి ఉంటే అది నిజమే అయ్యేది. కానీ చాలావరకు అక్కడ క్రమమూ లేదు, ఆత్మ కూడా లేదు. కేవలం కొన్ని చిన్న మార్పులు మినహా, వారాల తరబడి అవే పునరావృతమయ్యే ఒక రొటీన్ ప్రార్థన, మరియు మొదట్లోనే అంత గొప్పగా ఏమీ లేని, అర్థరహితమైన పునరావృతం వల్ల ఎప్పుడో తమ ప్రాముఖ్యతను కోల్పోయిన కొన్ని పాటలు మాత్రమే ఉంటాయి.

మన సమావేశాలలో అధికశాతం వాటిలో భక్తిపూర్వకమైన ఆలోచన జాడ కూడా ఉండదు, సంఘ ఐక్యతకు గుర్తింపు ఉండదు, దైవ సాన్నిధ్యపు భావన చాలా తక్కువగా ఉంటుంది, ఒక్క క్షణం కూడా నిశ్చలత ఉండదు, గంభీరత ఉండదు, ఆశ్చర్యం ఉండదు, పవిత్ర భయం ఉండదు. కానీ తరచుగా, ఇబ్బందికరమైన జోకులతో నిండిన ఒక నీరసమైన లేదా తేలికపాటి పాటల నాయకుడు ఉంటాడు, అంతేకాకుండా అన్నింటినీ కలిపి ఉంచే ప్రయత్నంలో, ప్రతి "పాట"ను పాత రేడియో కంటిన్యూటీ ప్యాటర్‌తో ప్రకటించే ఒక చైర్మన్ కూడా ఉంటాడు.

క్రైస్తవ కుటుంబం మొత్తానికి పశ్చాత్తాపం, వినయం మరియు కన్నీళ్లు తిరిగి కలగడం అత్యవసరం. దేవుడు వాటిని త్వరగా అనుగ్రహించుగాక.

అధ్యాయం 12. చర్చి యొక్క కీలక స్థానం

ఈ యుగంలో దేవుని చిత్తానికి అత్యున్నతమైన వ్యక్తీకరణ, ఆయన తన స్వంత రక్తంతో సంపాదించుకున్న సంఘమే. లేఖనానుసారంగా చెల్లుబాటు కావాలంటే, ఏ మతపరమైన కార్యకలాపమైనా సంఘంలో భాగంగా ఉండాలి. ఈ యుగంలో సంఘం కేంద్రంగా లేదా సంఘం నుండి ఉద్భవించని ఏ సేవ కూడా దేవునికి అంగీకారయోగ్యం కాదని స్పష్టంగా చెప్పబడుతోంది. బైబిల్ పాఠశాలలు, కరపత్రాల సంఘాలు, క్రైస్తవ వ్యాపారవేత్తల కమిటీలు, సెమినరీలు మరియు మతానికి సంబంధించిన ఏదో ఒక దశలో పనిచేస్తున్న అనేక స్వతంత్ర సమూహాలు భక్తితో, ధైర్యంతో తమను తాము సరిచూసుకోవాలి, ఎందుకంటే సంఘం వెలుపల లేదా సంఘంతో సంబంధం లేకుండా వాటికి నిజమైన ఆధ్యాత్మిక ప్రాముఖ్యత లేదు.

లేఖనాల ప్రకారం సంఘం ఆత్మ ద్వారా దేవుని నివాసస్థలం, అందువల్ల అది సూర్యుని క్రింద ఉన్న అన్నిటికంటే ముఖ్యమైన జీవి. అది ఇల్లు, రాజ్యం, మరియు పాఠశాలలతో పాటు మరొక మంచి సంస్థ కాదు; అది అన్ని సంస్థలలోకెల్లా అత్యంత ప్రాణవంతమైనది—పరలోక మూలాన్ని కలిగి ఉందని చెప్పుకోగల ఏకైక సంస్థ.

నిందకుడు మేము ఏ సంఘం గురించి మాట్లాడుతున్నామని ప్రశ్నించవచ్చు, మరియు క్రైస్తవ సంఘం ఎంతగా విభజించబడిందంటే, నిజమైన సంఘం ఒకటి ఉన్నప్పటికీ, దానిలో ఏది నిజమైనదో చెప్పడం అసాధ్యమని మాకు గుర్తు చేయవచ్చు. కానీ ఆ సందేహవాది అణచిపెట్టుకున్న చిరునవ్వు మమ్మల్ని అంతగా కలవరపెట్టదు. సంఘంలో అంతర్భాగంగా ఉన్నందున, బయట ఉన్న ఏ వ్యక్తికైనా దాని లోపాలు ఎంత బాగా తెలుసో, బహుశా మాకూ అంతే బాగా తెలుసు. అయినప్పటికీ, చీకటి మరియు అవిశ్వాసంతో నిండిన ఈ ప్రపంచంలో అది ఎక్కడ ప్రత్యక్షమైనా, మేము దానిని విశ్వసిస్తాము.

తమ రక్షణ కొరకు క్రీస్తును నమ్మి, ఆత్మతో దేవుణ్ణి ఆరాధించి, లోకముతోను శరీరముతోను ఏ సంబంధము లేని కొద్దిమందిని పరిశుద్ధాత్మ సమకూర్చిన చోటల్లా సంఘము కనబడుతుంది. ఆ సభ్యులు అవశ్యకత రీత్యా భూమి మీద చెల్లాచెదురుగా ఉండి, దూరము మరియు పరిస్థితుల వలన వేరుగా ఉండవచ్చు, కానీ సంఘములోని ప్రతి నిజమైన సభ్యునిలో తిరిగి ఇంటికి వచ్చు సహజ ప్రవృత్తి, గొర్రెలకు తమ మందను మరియు కాపరిని వెదకుటకు ఉండే ఆకాంక్ష ఉంటాయి. కొద్దిమంది నిజమైన క్రైస్తవులకు కొద్దిపాటి అవకాశం ఇస్తే చాలు, వారు ఏకమై ప్రార్థన మరియు ఆరాధన కొరకు క్రమమైన కూడికలను ఏర్పాటు చేసి, ప్రణాళిక వేసుకుంటారు. ఈ కూడికలలో వారు లేఖనముల వివరణను వింటారు, తమకు తెలిసిన వెలుగునుబట్టి ఏదో ఒక రూపంలో కలిసి రొట్టె విరుస్తారు, మరియు నశించిపోతున్న లోకానికి రక్షణ సువార్తను సాధ్యమైనంత వరకు వ్యాపింపజేయడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

అటువంటి సమూహాలు క్రీస్తు శరీరంలోని కణాలు, మరియు ప్రతి ఒక్కటీ ఒక నిజమైన సంఘం, బృహత్ సంఘంలో ఒక వాస్తవమైన భాగం. ఈ కణాలలో మరియు వాటి ద్వారానే పరిశుద్ధాత్మ భూమిపై తన కార్యాన్ని చేస్తాడు. స్థానిక సంఘమును తృణీకరించువాడు క్రీస్తు శరీరమును తృణీకరించును.

చర్చిని ఇంకా లెక్కలోకి తీసుకోవాలి. "నరక ద్వారాలు దానిపై విజయం సాధించలేవు."

అధ్యాయం 13. వ్యవస్థీకరణ: ఆవశ్యకం మరియు ప్రమాదకరం

ప్రాథమికంగా, వ్యవస్థీకరణ అంటే ఆశించిన లక్ష్యాన్ని సాధించే విధంగా ఒక మొత్తంలోని అనేక భాగాలను ఒకదానికొకటి అనుగుణంగా అమర్చడం. ఇది పరిస్థితులను బట్టి, అంగీకారంతో లేదా బలవంతంగా జరగవచ్చు.

సృష్టించబడిన విశ్వమంతటా మరియు అన్ని మానవ సమాజాలలోనూ కొంతమేర వ్యవస్థీకరణ అవసరం. అది లేకుండా విజ్ఞానశాస్త్రం, ప్రభుత్వం, కుటుంబ వ్యవస్థ, కళ, సంగీతం, సాహిత్యం, ఏ విధమైన సృజనాత్మక కార్యకలాపాలు ఉండవు.

జీవితానికి వ్యవస్థీకరణ అవసరం. అది వ్యక్తమయ్యే మాధ్యమం లేకుండా జీవితానికి అస్తిత్వం లేదు. ఒక వ్యవస్థీకృత శరీరం లేకుండా స్వతంత్రంగా అది ఉనికిలో ఉండలేదు. అది నివసించడానికి ఏదో ఒక శరీరం, ఏదో ఒక రూపం ఉన్నచోట మాత్రమే అది కనిపిస్తుంది. మరియు ఎక్కడైతే శరీరం, రూపం ఉంటాయో అక్కడ వ్యవస్థీకరణ ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, ఒక మనిషి తన వ్యవస్థీకృత మరియు సమన్వయ భాగాల మొత్తం. వీటిలో మరియు వీటి ద్వారానే జీవిత రహస్యం వ్యక్తమవుతుంది. ఏ కారణం చేతనైనా, ఆ భాగాలు అవ్యవస్థీకృతమైనప్పుడు జీవితం నశించిపోతుంది మరియు మనిషి మరణిస్తాడు.

సమాజానికి వ్యవస్థీకరణ అవసరం. మనుషులు ఈ ప్రపంచంలో కలిసి జీవించాలంటే, వారు ఏదో ఒక పద్ధతిలో వ్యవస్థీకృతం కావాలి. ఈ విషయం అన్ని కాలాల్లో, అన్ని ప్రదేశాల్లో గుర్తించబడింది మరియు అడవి తెగ నుండి ప్రపంచ సామ్రాజ్యం వరకు మానవ సమాజంలోని అన్ని స్థాయిలలో కనిపిస్తుంది. ఆదర్శవంతంగా, వ్యక్తికి గరిష్ట స్వేచ్ఛను అనుమతిస్తూ, కనీస నియంత్రణతో క్రమాన్ని సాధించడమే ప్రభుత్వ లక్ష్యం.

వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛపై కొంత నియంత్రణ మంచిది మరియు అవసరమైనది అని వివేకవంతులందరూ అంగీకరిస్తారు; మితిమీరిన నియంత్రణ చెడ్డది అని కూడా అందరూ అంగీకరిస్తారు. 'కొంత' మరియు 'మితిమీరిన' అనే వాటిని నిర్వచించడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు విభేదం తలెత్తుతుంది. సరిగ్గా ఎంత ఎక్కువ? మరియు ఎంత తక్కువ అనేది కొంత? దీనికి ఒక పరిష్కారం దొరికితే కాంగ్రెస్ మరియు పార్లమెంటులో శాంతి నెలకొంటుంది, డెమోక్రాట్ మరియు లిబరల్, రిపబ్లికన్ మరియు కన్జర్వేటివ్‌లతో కలిసిపోతారు, మరియు ఒక చిన్న పిల్లాడు వారికి నాయకత్వం వహించాలి.

బానిస రాజ్యానికీ, స్వేచ్ఛా రాజ్యానికీ మధ్య తేడా కేవలం స్థాయిలో మాత్రమే ఉంటుంది. నిరంకుశ దేశాలు సైతం కొంత స్వేచ్ఛను అనుభవిస్తాయి, మరియు స్వేచ్ఛా దేశాల పౌరులు కొంత నియంత్రణను సహించవలసి ఉంటుంది. ఈ రెండింటి మధ్య ఉండే సమతుల్యతే ఒక దేశం బానిస దేశమా లేక స్వేచ్ఛా దేశమా అని నిర్ణయిస్తుంది. వివేకం ఉన్న ఏ పౌరుడూ తాను సంపూర్ణంగా స్వేచ్ఛగా ఉన్నానని నమ్మడు. అందరి ప్రయోజనం కోసం తన స్వేచ్ఛను కొంతమేరకు పరిమితం చేయాల్సి ఉంటుందని అతనికి తెలుసు. ఆ పరిమితిని కనీస స్థాయిలో ఉంచుతారని ఆశించడం మాత్రమే అతను చేయగలిగేది. ఈ కనీస పరిమితినే అతను "స్వేచ్ఛ" అని పిలుస్తాడు, మరియు అది ఎంత విలువైనదంటే దాని కోసం తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టడానికి కూడా సిద్ధపడతాడు. ఈ స్వేచ్ఛా సమతుల్యతను కాపాడుకోవడానికి మరియు నాజీయిజం, ఫాసిజం విధించబోయే కఠినమైన ఆంక్షల నుండి తప్పించుకోవడానికి పాశ్చాత్య ప్రపంచం ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల వ్యవధిలో రెండు ప్రధాన యుద్ధాలు చేసింది.

తన ఆలోచనా విధానంలో క్రీస్తును కేంద్రంగా, సంఘాన్ని కేంద్రంగా చేసుకున్నందున, ఈ రచయిత సహజంగానే ప్రతి విషయాన్ని క్రైస్తవ మతానికి ముడిపెడతాడు. క్రైస్తవ సమాజాన్ని అతిగా వ్యవస్థీకరించే ధోరణి గురించి నేను చాలా సంవత్సరాలుగా తీవ్రంగా కలత చెందుతున్నాను, మరియు ఆ కారణంగానే నేను వ్యవస్థీకరణను నమ్మనని నాపై ఆరోపణలు వచ్చాయి. వాస్తవం దానికి పూర్తిగా విరుద్ధం.

సంఘంలోని వ్యవస్థీకరణ మొత్తాన్ని వ్యతిరేకించే వ్యక్తికి జీవిత వాస్తవాలు తెలియవని తప్పక చెప్పాలి. కళ అంటే వ్యవస్థీకృత సౌందర్యం; సంగీతం అంటే వ్యవస్థీకృత ధ్వని; తత్వశాస్త్రం అంటే వ్యవస్థీకృత ఆలోచన; విజ్ఞానశాస్త్రం అంటే వ్యవస్థీకృత జ్ఞానం; ప్రభుత్వం అంటే కేవలం వ్యవస్థీకృతమైన సమాజం. మరి క్రీస్తు యొక్క నిజమైన సంఘం అంటే వ్యవస్థీకృతమైన మర్మం కాక మరేమిటి?

చర్చి యొక్క స్పందించే హృదయం జీవమే—హెన్రీ స్కూగల్ యొక్క అద్భుతమైన మాటల్లో చెప్పాలంటే, "మానవుని ఆత్మలో దేవుని జీవం." ఈ జీవం, దానిలో క్రీస్తు యొక్క వాస్తవ ఉనికితో కలిసి, చర్చిని ఒక దైవిక వస్తువుగా, ఒక రహస్యంగా, ఒక అద్భుతంగా నిలుపుతుంది. అయినప్పటికీ, సారం, రూపం మరియు క్రమం లేకుండా ఈ దైవిక జీవానికి నివాస స్థానం ఉండదు, మరియు సమాజానికి తనను తాను వ్యక్తపరచుకోవడానికి మార్గం కూడా ఉండదు.

ఈ కారణంగా క్రొత్త నిబంధనలో వ్యవస్థీకరణ గురించి చాలా ఉంది. పౌలు యొక్క కాపరి పత్రికలు మరియు కొరింథీ క్రైస్తవులకు వ్రాసిన అతని లేఖలు ఆ గొప్ప అపొస్తలుడు ఒక వ్యవస్థకర్త అని వెల్లడిస్తున్నాయి. క్రేతులో లోపించిన వాటిని చక్కదిద్దడానికి మరియు ప్రతి పట్టణంలో పెద్దలను నియమించడానికి తాను అతన్ని అక్కడ విడిచిపెట్టానని ఆయన తీతుకు గుర్తుచేశాడు. నిశ్చయంగా, దీని అర్థం ఏమిటంటే, ఆ ద్వీపంలో నివసిస్తున్న వివిధ విశ్వాసుల సమూహాలపై ఒక విధమైన క్రమాన్ని విధించడానికి అపొస్తలుడు తీతును నియమించాడు, మరియు వ్యవస్థీకరణ ద్వారా మాత్రమే క్రమాన్ని సాధించగలము.

క్రైస్తవులు సంస్థ యొక్క ఉద్దేశ్యాన్ని గానీ, అది అదుపు తప్పితే ఎదురయ్యే ప్రమాదాలను గానీ అర్థం చేసుకోనందువల్ల, అనేక మార్గాలలో తప్పులు చేసే ధోరణిని కలిగి ఉన్నారు. కొందరు అసలు సంస్థనే కలిగి ఉండరు, దాని ఫలితంగా గందరగోళం, అస్తవ్యస్తత ఏర్పడతాయి. ఇవి మానవాళికి ఎన్నటికీ సహాయపడలేవు, మన ప్రభువుకు మహిమను తీసుకురాలేవు. మరికొందరు జీవానికి బదులుగా సంస్థను ప్రతిష్ఠిస్తారు, దానివల్ల వారికి జీవించే పేరు ఉన్నప్పటికీ, వారు మృతులుగానే ఉంటారు. ఇంకొందరు నియమ నిబంధనల పట్ల ఎంతగానో మోజుపడి, వాటిని హద్దులు దాటి పెంచుతారు. దానివల్ల త్వరలోనే సంఘంలోని సహజత్వం అణచివేయబడి, దానిలోని జీవం పిండివేయబడుతుంది.

నేను ప్రధానంగా రెండవ పొరపాటు గురించే ఆందోళన చెందుతున్నాను. అనేక సంఘ సమూహాలు అతిగా వ్యవస్థీకరించడం వల్ల నాశనమయ్యాయి, అలాగే మరికొన్ని చాలా తక్కువగా వ్యవస్థీకరించడం వల్ల నాశనమయ్యాయి. వివేకవంతులైన సంఘ నాయకులు ఈ రెండు తీవ్రతల పట్ల జాగ్రత్త వహిస్తారు. ఒక వ్యక్తికి రక్తపోటు చాలా ఎక్కువగా ఉన్నందువల్ల ఎంత ఖచ్చితంగా మరణం సంభవిస్తుందో, చాలా తక్కువగా ఉన్నందువల్ల కూడా అంతే ఖచ్చితంగా మరణం సంభవించవచ్చు, మరియు దేనివల్ల అతను మరణించాడనేది పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఏ విధంగా చూసినా అతను సమానంగా మరణించినట్లే. సంఘ వ్యవస్థలో ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, ఈ రెండు తీవ్రతల మధ్య లేఖనానుసారమైన సమతుల్యతను కనుగొని, రెండింటినీ నివారించడం.

సరళతలో పుట్టి, పరలోక ప్రేమ బంధాలతో ఐక్యంగా ఉన్న ఒక సంతోషకరమైన క్రైస్తవ సమూహం, నెమ్మదిగా తమ సరళ స్వభావాన్ని కోల్పోవడం, ఆత్మ యొక్క ప్రతి మధురమైన ప్రేరణను నియంత్రించడానికి ప్రయత్నించడం ప్రారంభించడం మరియు నెమ్మదిగా అంతర్గతంగా మరణించడం చూడటం బాధాకరం. అయినప్పటికీ, చరిత్ర పొడవునా దాదాపు అన్ని క్రైస్తవ తెగలు తీసుకున్న మార్గం ఇదే, మరియు పరిశుద్ధాత్మ మరియు సత్య లేఖనాలు తెలియజేసిన హెచ్చరికలు ఉన్నప్పటికీ, నేడు దాదాపు అన్ని చర్చి సమూహాలు తీసుకుంటున్న మార్గం కూడా ఇదే.

మన ప్రస్తుత సువార్త సంఘాలు సరైన వ్యవస్థీకరణ లేకపోవడం వల్ల నష్టపోవచ్చనే కొంత ప్రమాదం ఉన్నప్పటికీ, అసలైన ప్రమాదం నిస్సందేహంగా మరో వైపునే ఉంది. బాతులు నీటిలోకి దిగినట్లుగా, సంఘాలు సంక్లిష్టత వైపు పరుగెడతాయి. దీని వెనుక ఉన్నది ఏమిటి?

మొదటగా, నా ఉద్దేశ్యంలో ఇది, తక్కువ ప్రతిభ ఉన్న మెజారిటీ వర్గాన్ని తమ చెప్పుచేతల్లోకి తెచ్చుకుని, తమ ఆకాశాన్నంటుతున్న ఆశయాలకు అడ్డురాని స్థితికి తీసుకురావాలనే, ప్రతిభావంతులైన మైనారిటీ వర్గంలోని సహజమైన కానీ శారీరకమైన కోరిక నుండి పుడుతుంది. తరచుగా ఉదహరించే (మరియు సాధారణంగా తప్పుగా ఉదహరించబడే) ఈ సూక్తి రాజకీయాల్లోనూ, మతంలోనూ నిజం: "అధికారం భ్రష్టు పట్టిస్తుంది, సంపూర్ణ అధికారం సంపూర్ణంగా భ్రష్టు పట్టిస్తుంది." అగ్రస్థానం పొందాలనే తపన అనేది, ఇప్పటివరకు ఎలాంటి సహజ నివారణ కనుగొనబడని ఒక వ్యాధి.

మన ఈ వికారమైన, మితిమీరిన వ్యవస్థీకరణ వెనుక ఉన్న మరో కారణం భయం. ధైర్యం, విశ్వాసం, మరియు పవిత్రమైన కల్పనాశక్తి గల పుణ్యాత్ములు స్థాపించిన చర్చిలు, సంఘాలు ఒకటి లేదా రెండు తరాలకు మించి అదే ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలో తమను తాము విస్తరించుకోలేకపోతున్నట్లు కనిపిస్తున్నాయి. ఆ ఆధ్యాత్మిక పితరులు తమకు సమానమైన ధైర్యం, విశ్వాసం గల ఇతరులను సృష్టించలేకపోయారు. ఆ పితరులకు దేవుడు తప్ప మరేమీ పెద్దగా లేదు, కానీ వారి వారసులు వారి దృష్టిని కోల్పోయి, తమ హృదయాలలో లోపించిందని చెప్పే శక్తి కోసం పద్ధతులు, రాజ్యాంగాల వైపు చూస్తారు. అప్పుడు నియమాలు, పూర్వపు ఆచారాలు ఒక రక్షణ కవచంలా గట్టిపడి, సమస్యల నుండి వారు అందులో ఆశ్రయం పొందుతారు. యుద్ధభూమిలో పోరాడి గెలవడం కంటే మెడలు ముడుచుకోవడం ఎప్పుడూ సులభం, సురక్షితం.

మన పతనమైన జీవితమంతటిలో, సరళమైన మరియు వాస్తవమైన విషయాల నుండి దూరం చేస్తూ, సంక్లిష్టత వైపు ఒక బలమైన గురుత్వాకర్షణ శక్తి ఉంటుంది.

ఆధ్యాత్మిక ఆత్మహత్య వైపు మనకున్న రోగగ్రస్తమైన ప్రేరణ వెనుక ఒకరకమైన విచారకరమైన అనివార్యత ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది. ప్రవచనాత్మక అంతర్దృష్టి, జాగరూకతతో కూడిన ప్రార్థన మరియు కఠోర శ్రమ ద్వారా మాత్రమే మనం ఈ ధోరణిని తిప్పికొట్టి, గతించిన మహిమను తిరిగి పొందగలం.

చారిత్రాత్మక ప్లైమౌత్ రాక్ సమీపంలోని పాత స్మశానవాటికలో, యాత్రికుల పితామహులు నిద్రించే చోట, ఈ గంభీరమైన మాటలు చెక్కబడిన ఒక రాయి ఉంది (నేను జ్ఞాపకం నుండి ఉటంకిస్తున్నాను): "మన పూర్వీకులు ఎంతో గొప్ప మూల్యంతో సాధించిన దానిని, మనం తేలికగా విడిచిపెట్టవద్దు."

మధ్య శతాబ్దపు సువార్తికులైన మనం ఈ మాటలను మన సొంత మతపరమైన పరిస్థితికి అన్వయించుకోవడం వివేకం. మనం ఇప్పటికీ ప్రొటెస్టెంట్లమే. మన మత స్వేచ్ఛ నుండి వెలుగును దూరం చేయడాన్ని మనం నిరసించాలి. తొలి క్రైస్తవ్యం యొక్క సరళమైన స్వేచ్ఛ మనకు దూరమవుతోంది. నిత్య నిబంధన రక్తంతో మన కొరకు సంపాదించబడిన ఆ హక్కులను మనం ఒక్కొక్కటిగా వదులుకుంటున్నాము—అవి: మనలా మనం ఉండే హక్కు, పరిశుద్ధాత్మకు విధేయత చూపే హక్కు, మన సొంత వ్యక్తిగత ఆలోచనలను ఆలోచించే హక్కు, మన జీవితాలతో మనకు నచ్చినట్లు చేసే హక్కు, మన డబ్బుతో ఏమి చేయాలో దేవుని ఆధ్వర్యంలో నిర్ణయించుకునే హక్కు.

మరియు గుర్తుంచుకోండి, ప్రస్తుతానికి మనకు ఎదురయ్యే ప్రమాదాలు బయటి నుండి కాదు, మన లోపలి నుండే.

అధ్యాయం 14. విభజనలు ఎల్లప్పుడూ చెడ్డవి కావు

ఎప్పుడు ఐక్యంగా ఉండాలి, ఎప్పుడు విడిపోవాలి అనేది ప్రశ్న, దానికి సరైన సమాధానానికి సొలొమోను జ్ఞానం కావాలి.

కొందరు ఈ సమస్యను ఒక సులభమైన సూత్రంతో పరిష్కరిస్తారు: ఐక్యత అంతా మంచిది, విభజన అంతా చెడ్డది. అది అంత తేలిక. కానీ స్పష్టంగా, ఈ విషయాన్ని తేలికగా పరిష్కరించే పద్ధతి చరిత్ర పాఠాలను విస్మరిస్తుంది మరియు మానవులు జీవించే కొన్ని లోతైన ఆధ్యాత్మిక నియమాలను పట్టించుకోదు.

ఒకవేళ మంచివాళ్లందరూ ఐక్యతను, చెడ్డవాళ్లు విభజనను కోరుకుంటే, లేదా దీనికి విరుద్ధంగా జరిగితే, అది మనకు విషయాలను సులభతరం చేస్తుంది. లేదా దేవుడు ఎల్లప్పుడూ ఐక్యపరుస్తాడని, సైతాను ఎల్లప్పుడూ విడగొడతాడని నిరూపించగలిగితే, గందరగోళంగా ఉన్న ఈ ప్రపంచంలో మన దారి మనం సులభంగా కనుక్కోగలం. కానీ పరిస్థితులు అలా లేవు.

విభజించవలసిన వాటిని విభజించడం, ఏకం చేయవలసిన వాటిని ఏకం చేయడమే వివేకం. విభిన్నమైన అంశాలను ఏకం చేయడం సాధ్యమైనప్పటికీ ఎన్నడూ మంచిది కాదు, అలాగే ఒకేలాంటి అంశాలను ఇష్టానుసారంగా విభజించడం కూడా మంచిది కాదు; ఈ విషయం రాజకీయ లేదా శాస్త్రీయ విషయాలకు ఎంత నిదర్శనమో, నైతిక మరియు మతపరమైన విషయాలకు కూడా అంతే నిశ్చితంగా వర్తిస్తుంది.

మొదటి విభజనకారుడు దేవుడే, ఆయన సృష్టి సమయంలో వెలుగును చీకటి నుండి వేరు చేశాడు. ఈ విభజన, ప్రకృతిలో మరియు కృపలో దేవుని కార్యాలన్నిటికీ దిశానిర్దేశం చేసింది. వెలుగు, చీకటి పరస్పరం పొసగనివి; రెండింటినీ ఒకేసారి ఒకేచోట ఉంచాలని ప్రయత్నించడం అంటే అసాధ్యాన్ని సాధించడానికి ప్రయత్నించి, చివరికి రెండింటిలో ఏదీ పొందలేక, కేవలం మసక వెలుతురును, అస్పష్టతను మాత్రమే మిగిల్చుకోవడం.

మానవ ప్రపంచంలో ప్రస్తుతం స్పష్టమైన హద్దులు దాదాపుగా లేవు. మానవ జాతి పతనమైంది. పాపం గందరగోళాన్ని తెచ్చింది. గోధుమలు కలుపు మొక్కలతో కలిసి పెరుగుతాయి, గొర్రెలు, మేకలు సహజీవనం చేస్తాయి, నీతిమంతుల, నీతిహీనుల పొలాలు ఆ ప్రాంతంలో పక్కపక్కనే ఉంటాయి, మత ప్రచార కేంద్రం సారాయి దుకాణం పక్కనే ఉంది.

కానీ విషయాలు ఎల్లప్పుడూ అలా ఉండవు. గొర్రెలను మేకల నుండి, గురుగులను గోధుమల నుండి వేరుచేసే సమయం వస్తోంది. దేవుడు మరలా వెలుగును చీకటి నుండి వేరు చేస్తాడు, మరియు సమస్తము వాటి వాటి జాతుల వైపు పరుగెడతాయి. గురుగులు గురుగులతో పాటు అగ్నిలోకి, గోధుమలు గోధుమలతో పాటు ధాన్యాగారంలోకి వెళ్తాయి. పొగమంచులా మసక తొలగిపోతుంది, మరియు అన్ని ఆకారాలు స్పష్టమవుతాయి. నరకం పూర్తిగా నరకంగా కనబడుతుంది, మరియు ఏకైక దేవుని స్వభావం కలిగిన వారందరికీ పరలోకం ఒకే నివాసంగా బయలుపరచబడుతుంది.

ఆ సమయం కోసం మనం ఓపికతో ఎదురుచూస్తాము. ఈలోగా, మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ, మరియు మానవ సమాజంలో ఎక్కడ కనిపించినా సంఘానికి, నిరంతరం తలెత్తే ప్రశ్న ఇదే అయి ఉండాలి: మనం దేనితో ఏకం కావాలి మరియు దేని నుండి వేరుపడాలి? సహజీవనం అనే ప్రశ్న ఇక్కడ ప్రస్తావనకు రాదు, కానీ ఐక్యత మరియు సహవాసం అనే ప్రశ్న వస్తుంది. గోధుమలు కలుపు మొక్కలతో పాటే ఒకే పొలంలో పెరుగుతాయి, కానీ ఆ రెండూ పరపరాగ సంపర్కం చేసుకుంటాయా? గొర్రెలు మేకల దగ్గర మేస్తాయి, కానీ అవి అంతర్జాతి సంపర్కం కోసం ప్రయత్నిస్తాయా? అన్యాయస్థులు మరియు న్యాయవంతులు ఒకే వర్షాన్ని, ఎండను అనుభవిస్తారు, కానీ వారు తమ లోతైన నైతిక భేదాలను మరచి వివాహాలు చేసుకుంటారా?

ఈ ప్రశ్నలకు సర్వసాధారణమైన సమాధానం అవును. ఐక్యత కోసమే ఐక్యత, దానికోసమే మనుషులు సహోదరులుగా ఉండాలి. ఐక్యతను ఎంతగానో ఆకాంక్షించాలి, దానికోసం ఎంత మూల్యం చెల్లించడానికైనా వెనుకాడకూడదు, మనల్ని వేరుగా ఉంచేంత ముఖ్యమైనది ఏదీ లేదు. స్వర్గ నరకాల వివాహ వేడుకను జరుపుకోవడానికి ఒక విందును ఏర్పాటు చేయడం కోసం సత్యాన్ని బలి ఇస్తారు, అదంతా దేవుని వాక్యంలో ఎటువంటి ఆధారం లేని ఐక్యత అనే భావనను సమర్థించడం కోసమే.

ఆత్మచే ప్రకాశింపబడిన సంఘం దీనిని ఏమాత్రం అంగీకరించదు. మనలాంటి పతనమైన లోకంలో, ఐక్యత అనేది రాజీ అనే వెల చెల్లించి కొనగలిగే నిధి కాదు. దేవుని పట్ల విశ్వాసం, సత్యం పట్ల నమ్మకత్వం మరియు

మంచి మనస్సాక్షిని కాపాడుకోవడం అనేది ఓఫీరు బంగారు కన్నా, గని వజ్రాల కన్నా అమూల్యమైన ఆభరణాలు. ఈ ఆభరణాల కోసం మనుషులు ఆస్తి నష్టాన్ని, చెరసాలను, చివరికి మరణాన్ని కూడా అనుభవించారు; వాటికోసం, ఇటీవలి కాలంలో కూడా, వివిధ తెరల వెనుక, క్రీస్తు అనుచరులు తమ భక్తితో చివరి శ్వాస విడిచారు. ఈ విశాల ప్రపంచానికి తెలియకుండా, వారి కీర్తి కీర్తించబడకుండా, కానీ దేవునికి తెలిసి, ఆయన తండ్రి హృదయానికి ప్రియమైనవారై నిశ్శబ్దంగా మరణించారు. సమస్త ఆత్మల రహస్యాలు బయలుపరచబడే ఆ దినాన, శరీరంతో చేసిన కర్మల ప్రతిఫలాన్ని స్వీకరించడానికి వీరు బయటకు వస్తారు. నిశ్చయంగా, ప్రస్తుత పోకడలకు వ్యతిరేకంగా నిలబడే ధైర్యం లేక, కేవలం తాత్కాలికంగా ప్రజాదరణ పొందింది కాబట్టి సహోదరభావం కోసం మొరపెట్టుకునే అర్థరహితమైన ఐక్యతను అనుసరించే మత శిబిరవాసుల కన్నా ఇటువంటి వారు జ్ఞానవంతులైన తత్వవేత్తలు.

"విభజించి పాలించు" అనేది మాకియవెల్లియన్ రాజకీయ నాయకుల కుటిలమైన నినాదం, కానీ ఐక్యపరిచి జయించడం ఎలాగో సైతానుకు తెలుసు. ఒక దేశాన్ని లొంగదీయాలంటే, నియంత కావాలనుకునేవాడు దానిని ఐక్యం చేయాలి. జాతీయ గర్వాన్ని లేదా గడిచిపోయిన లేదా ప్రస్తుతం జరిగిన ఏదో అన్యాయానికి ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనే ఆవశ్యకతను పదేపదే ప్రేరేపించడం ద్వారా, ఆ ప్రజాకర్షకుడు ప్రజలను తన వెనుక ఐక్యం చేయడంలో విజయం సాధిస్తాడు. ఆ తర్వాత సైన్యాన్ని తన నియంత్రణలోకి తీసుకోవడం, శాసనసభను లొంగదీసుకోవడం సులభం. అప్పుడు దాదాపు సంపూర్ణ ఐక్యత ఏర్పడుతుంది, కానీ అది పశువుల కొట్టం మరియు నిర్బంధ శిబిరంలోని ఐక్యత వంటిది. ఈ శతాబ్దంలో ఇది చాలాసార్లు జరగడం మనం చూశాం, మరియు భూలోక దేశాలు క్రీస్తు విరోధి ఆధ్వర్యంలో ఐక్యమైనప్పుడు ప్రపంచం దీనిని కనీసం ఇంకొక్కసారైనా చూస్తుంది.

గందరగోళానికి గురైన గొర్రెలు కొండ అంచు నుండి కిందకు దూకడం ప్రారంభించినప్పుడు, ఆ ఒక్క గొర్రె మంద నుండి విడిపోవడం ద్వారా మాత్రమే తనను తాను రక్షించుకోగలదు. అటువంటి సమయంలో సంపూర్ణ ఐక్యత అంటే అందరికీ పూర్తి వినాశనమే. తెలివైన గొర్రె తన ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి మంద నుండి విడిపోతుంది.