శ్రద్ధ వహించే వ్యక్తికి దేవుడు చెబుతాడు

అధ్యాయం 90. ప్రార్థనలో నిజాయితీ

పుణ్యాత్ముడైన డేవిడ్ మెక్‌ఇంటైర్, తన ప్రకాశవంతమైన చిన్న పుస్తకమైన 'ది హిడెన్ లైఫ్ ఆఫ్ ప్రేయర్'లో, మన ఈ కృత్రిమ యుగంలో విస్మరించబడే అవకాశం ఉన్న నిజమైన ప్రార్థనలోని ఒక కీలకమైన అంశాన్ని క్లుప్తంగానైనా నిష్కపటంగా చర్చిస్తారు.

మేము చెప్పేది కేవలం నిష్కపటమైన నిజాయితీ. "మనం ఆయన పవిత్ర సన్నిధిలో మోకరిల్లినప్పుడు, నిజాయితీగా వ్యవహరించడం మనకు శోభను చేకూరుస్తుంది," అని మెక్‌ఇంటైర్ అంటారు. "దేవునితో మన సంభాషణలో, మనం ఎలా మాట్లాడాలని అనుకుంటామో అలా ఆయన గురించి మాట్లాడటానికి ఇష్టపడతాము, మరియు కొన్నిసార్లు మన మాటలు మన భావాలను మించిపోతాయి," అని ఆయన కొనసాగిస్తారు. "కానీ మనం ఆయన ముందు సంపూర్ణంగా నిష్కపటంగా ఉండటమే ఉత్తమం. మనం ఆయనతో మాట్లాడినంత వరకు, మనం ఏమి చెప్పాలనుకున్నా ఆయన అనుమతిస్తారు. 'నా ఆశ్రయదుర్గమా, దేవునితో నేను ఇలా అంటాను,' అని కీర్తనకారుడు ఉద్ఘాటిస్తాడు, 'నీవు నన్ను ఎందుకు మరచిపోయావు?' ఒకవేళ అతను, 'ప్రభూ, నీవు మరచిపోలేవు. నీవు నా పేరును నీ చేతుల అరచేతులపై చెక్కావు,' అని పలికి ఉంటే, అతను మరింత యోగ్యంగా మాట్లాడి ఉండేవాడు, కానీ అంత నిజాయితీగా కాదు.

ఒక సందర్భంలో యిర్మీయా దేవుని గురించి సరిగ్గా అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు. అతడు కోపంతో కేక వేసినట్లుగా, 'ప్రభూ, నీవు నన్ను మోసగించావు, నేను మోసపోయాను' అని అన్నాడు. మార్పులేని సత్య స్వరూపుడైన ఆయన ఎదుట అటువంటి మాటలు పలకడం చాలా ఘోరం. కానీ ఆ ప్రవక్త తన మనసుకు తోచినట్లుగా మాట్లాడాడు, మరియు ప్రభువు అతడిని క్షమించడమే కాకుండా, అక్కడే అతడిని కలుసుకుని ఆశీర్వదించాడు.

ఇప్పటివరకైతే మెక్‌ఇంటైర్ చెప్పింది. అసాధారణమైన లోతైన అవగాహన ఉన్న మరో ఆధ్యాత్మిక రచయిత, ప్రార్థనలో నిర్మొహమాటంగా ఉండమని సలహా ఇచ్చారు; అది పూర్తిగా మొరటుతనంగా అనిపించినప్పటికీ సరే. ఆయన చెప్పేదేమిటంటే, మీరు ప్రార్థన దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు, దానిపై మీకు ఆసక్తి లేదని మీకు అనిపిస్తే, ఏమాత్రం దాపరికాలు లేకుండా ఆ విషయాన్ని దేవునికి చెప్పండి. దేవుడు మరియు ఆధ్యాత్మిక విషయాలు మీకు విసుగు తెప్పిస్తే, ఆ విషయాన్ని నిర్మొహమాటంగా ఒప్పుకోండి. ఈ సలహా కొంతమంది సున్నిత మనస్కులైన సాధువులను ఆశ్చర్యపరుస్తుంది, కానీ ఏదేమైనా ఇది పూర్తిగా సరైనదే. తన అజ్ఞానం వల్ల ప్రార్థనలో తొందరపాటుకు పాల్పడినప్పటికీ, నిష్కపటమైన ఆత్మను దేవుడు ప్రేమిస్తాడు. ప్రభువు అతని అజ్ఞానాన్ని త్వరగా నయం చేయగలడు, కానీ నిష్కపటత్వానికి ఎలాంటి నివారణ తెలియదు.

నాగరిక మానవులలోని ప్రాథమిక కృత్రిమత్వాన్ని వదిలించుకోవడం కష్టం. అది మన రక్తంలోకి ఇంకిపోయి, మనం ఊహించిన దానికంటే చాలా తీవ్రంగా మన ఆలోచనలను, వైఖరులను, సంబంధాలను ప్రభావితం చేస్తుంది. ఇటీవలి సంవత్సరాలలో మానవ సంబంధాలపై ఒక పుస్తకం వెలువడింది, దాని అంతర్లీన తత్వం మోసం, మరియు కోరుకున్న ఫలితాలను సాధించడానికి ముఖస్తుతిని నేర్పుగా ఉపయోగించడమే అది సిఫార్సు చేసిన పద్ధతి. అది నమ్మశక్యం కాని రీతిలో విస్తృతంగా అమ్ముడైంది, వాస్తవానికి లక్షల సంఖ్యలో ప్రతులు అమ్ముడయ్యాయి. వాస్తవానికి, ప్రజలు ఏమి వినాలని కోరుకున్నారో అదే ఆ పుస్తకం చెప్పడమే దాని ప్రజాదరణకు కారణం కావచ్చు.

మంచి అభిప్రాయాన్ని కలిగించాలనే కోరిక, మానవ ప్రవర్తనను నిర్దేశించే అన్ని కారకాలలో అత్యంత శక్తివంతమైనదిగా మారింది. మర్యాద అనే ఆ సుందరమైన (మరియు గ్రంథపరమైన) సామాజిక సయోధ్య సాధనం, మన కాలంలో పూర్తిగా అసత్యమైన మరియు బూటకపు మర్యాదగా దిగజారిపోయింది. ఇది నిశ్శబ్దమైన చెరువుపై ఉన్న నూనె మరకంత పలుచని మెరిసే ఉపరితలం కింద నిజమైన మనిషిని దాచిపెడుతుంది. కొంతమంది వ్యక్తులు కోపం వచ్చినప్పుడు మాత్రమే వారి నిజ స్వరూపాన్ని బయటపెడతారు.

మానవ సమాజంలో మనుషులు చెప్పే, చేసే దాదాపు ప్రతి మాటను ఈ వికృతమైన మర్యాద నిర్దేశిస్తున్నందున, దేవునితో మన సంబంధాలలో పూర్తిగా నిజాయితీగా ఉండటం కష్టంగా ఉండటంలో ఆశ్చర్యం లేదు. ఇది ఒక రకమైన మానసిక ప్రతిచర్యగా కొనసాగుతుంది మరియు మనకు తెలియకుండానే మనలో ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, ఇది దేవునికి అత్యంత అసహ్యకరమైనది. క్రీస్తు పరిసయ్యులలో దీనిని చూసినప్పుడు దానిని అసహ్యించుకొని, కనికరం లేకుండా ఖండించారు. నిష్కపటమైన ఆ చిన్న బిడ్డ ఇప్పటికీ అందరికీ దైవిక ఆదర్శంగా ఉంది.

మనం అన్ని కపటాలను విడిచిపెట్టి, మనుషుల ముందు మాత్రమే కాకుండా దేవుని ముందు కూడా పూర్తిగా నిజాయితీగా ఉండటం నేర్చుకున్నప్పుడు, ప్రార్థన శక్తి మరియు వాస్తవికత పెరుగుతుంది.

గతానికి చెందిన ఒక గొప్ప క్రైస్తవుడు, తన స్నేహితులను ఆశ్చర్యపరిచేంతటి తేజస్సు మరియు విజయ స్థితిని ఒక్కసారిగా పొందాడు. అతనికి ఏమైందని ఎవరో అడిగారు. దానికి అతను, ఒకరోజు తాను దేవుని సన్నిధిలోకి ప్రవేశించి, ప్రార్థనలో తాను మనస్ఫూర్తిగా చెప్పని మాటను ఇకపై దేవునితో చెప్పనని గంభీరమైన ప్రమాణం చేసినప్పుడు తన కొత్త శక్తివంతమైన జీవితం ప్రారంభమైందని క్లుప్తంగా జవాబిచ్చాడు. అతని పరివర్తన ఆ ప్రమాణంతో ప్రారంభమై, అతను దానిని పాటిస్తున్నంత కాలం కొనసాగింది.

మనం తలచుకుంటే అక్కడ ఏదైనా నేర్చుకోగలం.

అధ్యాయం 91. ఆచరణవాదం చర్చికి వెళుతుంది

శతాబ్దం ప్రారంభంలో ఆచరణవాద తత్వం అమెరికాలో అంత విస్తృత ప్రజాదరణ పొందడం యాదృచ్ఛికం కాదు. అమెరికన్ల స్వభావం దానికి అనువుగా ఉండేది, ఇప్పటికీ ఉంది.

ఆచరణవాదానికి అనేక కోణాలు ఉన్నాయి మరియు అది వివిధ వ్యక్తులకు వివిధ అర్థాలను ఇవ్వగలదు, కానీ ప్రాథమికంగా ఇది సత్యం యొక్క ప్రయోజన సిద్ధాంతం. ఆచరణవాది దృష్టిలో సంపూర్ణ సత్యాలు ఏవీ లేవు; ఏదీ సంపూర్ణంగా మంచిది కాదు లేదా సంపూర్ణంగా సత్యం కాదు. సత్యం మరియు నైతికత మానవ అనుభవాల సముద్రంపై తేలుతూ ఉంటాయి. అలసిపోయిన ఈతగాడు ఒక నమ్మకాన్ని లేదా ఒక నీతిని పట్టుకోగలిగితే, అది మంచిదే; అతను ఒడ్డుకు చేరే వరకు అది అతన్ని తేలియాడేలా ఉంచవచ్చు; కానీ ఆ తర్వాత అది అతనికి భారంగా మారుతుంది, కాబట్టి అతను దానిని విసిరివేస్తాడు. సత్యాన్ని దాని స్వంత ప్రయోజనం కోసం ఆదరించాల్సిన బాధ్యత అతనికి ఉండదు. అది అతనికి సేవ చేయడానికి ఉంది; దానికి సేవ చేయాల్సిన బాధ్యత అతనికి లేదు.

సత్యం అంటే ఉపయోగించడం. ఏది ఉపయోగకరంగా ఉంటుందో అది దానిని ఉపయోగించేవారికి సత్యం, కానీ వేరొకరికి అది ఉపయోగకరంగా ఉండకపోవచ్చు, కాబట్టి అది సత్యం కాదు. ఏ ఆలోచన యొక్క సత్యమైనా, అది ఆశించిన ఫలితాలను ఇవ్వగలగడమే. అది అలాంటి ఫలితాలను చూపలేకపోతే, అది అసత్యం. ఇదే సాంకేతిక పరిభాషను తొలగించిన ఆచరణవాదం.

ఇప్పుడు, ఆచరణాత్మకత అనేది అమెరికన్ ప్రజల యొక్క ఒక ముఖ్య లక్షణం కాబట్టి, వారు సహజంగానే ప్రయోజనవాద తత్వం వైపు బలంగా మొగ్గు చూపుతారు. గరిష్ట సామర్థ్యంతో, కనీస అవాంఛనీయ దుష్ప్రభావాలతో పనులను తక్షణమే పూర్తి చేసేది ఏదైనా మంచిదే అయి ఉండాలి. అది విజయం సాధించడమే దానికి నిదర్శనం; విజయంతో ఎవరూ వాదించాలనుకోరు.

మానవ ఆత్మ కోసం వాదించడం, ఒక మనిషి ఏమి చేయగలడనే దానికంటే అతను ఎలాంటివాడనేదే ముఖ్యమని పట్టుబట్టడం వ్యర్థం. గెలవాల్సిన యుద్ధాలు, నరికివేయాల్సిన అడవులు, నియంత్రించాల్సిన నదులు, నిర్మించాల్సిన కర్మాగారాలు, సందర్శించాల్సిన గ్రహాలు ఉన్నప్పుడు, మానవ స్ఫూర్తి యొక్క నిశ్శబ్ద అవసరాలు పట్టించుకోబడకపోవచ్చు. విజయవంతమైన కార్యాల అద్భుత నాటకీయత చూసేవారికి నిశ్చేష్టులను చేస్తుంది. ఆ కార్యాలను మీరు చూడవచ్చు. కర్మాగారాలు, నగరాలు, రహదారులు, రాకెట్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి, మరియు అవి లక్ష్యాలను సాధించడానికి సాధనాలను ఆచరణాత్మకంగా ఉపయోగించడం ద్వారా అక్కడికి చేరుకున్నాయి. కాబట్టి ఆదర్శాలు, వ్యక్తిత్వం, నైతిక విలువల గురించి ఎవరు పట్టించుకుంటారు? ఈ విషయాలు కవులు, మంచి వృద్ధ మహిళలు మరియు తత్వవేత్తల కోసం. ఇక పని మొదలుపెడదాం.

ఇప్పుడు ఈ విషయాలన్నీ ఇంతకు ముందే డజన్ల కొద్దీ సార్లు చెప్పబడ్డాయి, ఇంకా చెప్పాలంటే మరింత చక్కగా చెప్పబడ్డాయి. ఈ శతాబ్దం మధ్యకాలంలో ఈ ఆచరణవాద తత్వశాస్త్రం క్రైస్తవ్యంపై బలమైన ప్రభావాన్ని చూపింది, ఇంకా చూపుతూనే ఉంది అనే విషయం లేకపోతే నేను ఇక్కడ దీనిపై అనవసరంగా స్థలాన్ని వృధా చేయను. మరియు క్రీస్తు విశ్వాసానికి సంబంధించిన ఏ విషయమైనా వెంటనే నాకు, మరియు నా పాఠకులకు కూడా ఆసక్తి కలిగించే అంశంగా మారుతుందని నేను ఆశిస్తున్నాను.

పనులను పూర్తి చేయాలనే తీవ్రమైన ఆత్రుత మనందరిలో కనిపిస్తుంది. పరిమాణం, సంఖ్యలు, వేగం మరియు దూరం పరంగా చూడగలిగే, ఫోటోలు తీయగలిగే మరియు అంచనా వేయగలిగే దేనినైనా సాధించాలనే ఒక రకమైన మతపరమైన అలవాటు, ఒక లోతైన అంతర్గత అవసరం మనల్ని ప్రభావితం చేస్తుంది. మనం అపారమైన మైళ్ళ దూరం ప్రయాణిస్తాము, నమ్మశక్యం కాని భారీ జనసమూహాలతో మాట్లాడతాము, ఆశ్చర్యకరమైన స్థాయిలో మతపరమైన సాహిత్యాన్ని ప్రచురిస్తాము, భారీ మొత్తంలో డబ్బును సేకరిస్తాము, విస్తారమైన చర్చిలను నిర్మిస్తాము మరియు మన పిల్లలు తీర్చడానికి భారీ అప్పులను పోగుచేస్తాము. క్రైస్తవ నాయకులు ఆకట్టుకునే గణాంకాల రంగంలో ఒకరితో ఒకరు పోటీ పడతారు, అలా చేయడం ద్వారా తరచుగా పెప్టిక్ అల్సర్‌లను పొందుతారు, మానసిక కుంగుబాటుకు గురవుతారు లేదా సాపేక్షంగా చిన్న వయస్సులోనే గుండెపోటుతో మరణిస్తారు.

ఇక్కడే ఆచరణాత్మక తత్వశాస్త్రం తన ప్రత్యేకతను చాటుకుంటుంది. మనం చేస్తున్న పనిలోని జ్ఞానం గురించి గానీ, దాని నైతికత గురించి గానీ అది ఎలాంటి ఇబ్బందికరమైన ప్రశ్నలను అడగదు. మనం ఎంచుకున్న లక్ష్యాలను సరైనవిగా, మంచివిగా అంగీకరించి, వాటిని సాధించడానికి సమర్థవంతమైన సాధనాలు, మార్గాల కోసం అన్వేషిస్తుంది. పనికొచ్చే ఒక మార్గాన్ని కనుగొన్నప్పుడు, దాన్ని సమర్థించడానికి వెంటనే ఒక వాక్యాన్ని కనుగొని, దానిని ప్రభువుకు "అంకితం" చేసి ముందుకు సాగుతుంది. ఆ తర్వాత దాని గురించి ఒక పత్రికా వ్యాసం రాయబడుతుంది, ఆపై ఒక

ఒక పుస్తకం, చివరకు ఆవిష్కర్తకు గౌరవ పట్టా ప్రదానం చేస్తారు. ఆ తర్వాత విషయాల గ్రంథ ప్రామాణికత గురించి గానీ, వాటి నైతిక ప్రామాణికత గురించి గానీ ఎలాంటి సందేహమైనా పూర్తిగా తొలగిపోతుంది. విజయంతో వాదించలేరు. ఆ పద్ధతి పనిచేస్తుంది; కాబట్టి, అది తప్పక మంచిదై ఉండాలి.

వీటన్నిటి బలహీనత దాని విషాదకరమైన దూరదృష్టి లేకపోవడమే. అది మతపరమైన కార్యకలాపాల దీర్ఘకాలిక దృష్టిని ఎన్నడూ తీసుకోదు, నిజానికి అలా చేయడానికి సాహసించదు, కానీ అది ఫలిస్తున్నందున అది మంచిది మరియు సత్యమైనది అని నమ్ముతూ ఉత్సాహంగా ముందుకు సాగుతుంది. అది ప్రస్తుత విజయంతో సంతృప్తి చెంది, క్రీస్తు దినాన దాని కార్యాలు బూడిదైపోవచ్చనే ఏ సూచననైనా తోసిపుచ్చుతుంది.

సమకాలీన మత వాతావరణంపై మంచి అవగాహన ఉన్న వ్యక్తిగా, నేను నిస్సంకోచంగా చెప్పేదేమిటంటే, నేడు సువార్త ప్రచార వర్గాలలో జరుగుతున్న కార్యకలాపాలలో ఒక భాగం, చాలా పెద్ద భాగం, ఆచరణవాదం చేత ప్రభావితం అవ్వడమే కాకుండా, దాదాపు పూర్తిగా దానిచేతనే నియంత్రించబడుతోంది. మతపరమైన పద్ధతులు దానికి అనుగుణంగానే ఉన్నాయి; అది మన యువజన సమావేశాలలో ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తుంది; పత్రికలు, పుస్తకాలు నిరంతరం దానిని కీర్తిస్తాయి; సమావేశాలలో దానిదే ఆధిపత్యం; మరియు మొత్తం మత వాతావరణం దానితోనే నిండి ఉంది.

మనపై దానికున్న అధికారాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి మనం ఏమి చేయాలి? సమాధానం సులభం. తన సంఘ కార్యకలాపాలను నియంత్రించే హక్కు యేసు క్రీస్తుకు ఉందని మనం గుర్తించాలి. క్రొత్త నిబంధనలో, మనం ఏమి విశ్వసించాలో మాత్రమే కాకుండా, మనం ఏమి చేయాలో మరియు దానిని ఎలా చేయాలో కూడా పూర్తి సూచనలు ఉన్నాయి. ఆ సూచనల నుండి ఏమాత్రం పక్కకు వెళ్లినా అది క్రీస్తు ప్రభుత్వాన్ని తిరస్కరించడమే అవుతుంది.

సమాధానం సులభమే అని నేను చెప్తాను, కానీ అది తేలికైనది కాదు. ఎందుకంటే మనం మనిషికి కాకుండా దేవునికి లోబడాలి, అలా లోబడితే అది ఎల్లప్పుడూ మత పెద్దల ఆగ్రహానికి గురిచేస్తుంది. ఏమి చేయాలో తెలుసుకోవడం ఇక్కడ ప్రశ్న కాదు; మనం దానిని లేఖనాల నుండి సులభంగా నేర్చుకోవచ్చు. దానిని చేయడానికి మనకు ధైర్యం ఉందా లేదా అన్నదే అసలు ప్రశ్న.

అధ్యాయం 92. నిరీక్షణ లేని విశ్వాసం మృతమైనది

నిరీక్షణ మరియు విశ్వాసం ఒకేలా ఉన్నప్పటికీ, అవి రెండూ ఒకటే కావు. ఉపదేశం పొందిన క్రైస్తవుడు ఆ రెండింటినీ తికమకపడడు.

నిజమైన విశ్వాసం ఎప్పుడూ ఒంటరిగా ఉండదు; అది ఎల్లప్పుడూ నిరీక్షణతో కూడి ఉంటుంది. దేవుని వాగ్దానాలను నమ్మేవాడు అవి నెరవేరాలని ఆశిస్తాడు. నిరీక్షణ లేనిచోట విశ్వాసం ఉండదు.

అయితే, విశ్వాసం లేని చోట కూడా అంచనా ఉండటం సాధ్యమే. మనసు బలమైన కోరికను విశ్వాసంగా పొరబడగలదు. నిజానికి, సాధారణంగా అర్థం చేసుకునే విశ్వాసం అంటే, కోరికతో పాటు ఉత్సాహభరితమైన ఆశావాదం ఉండటం తప్ప మరేమీ కాదు. ప్రతికూల మనసుకు బదులుగా "సానుకూల" మనసును సృష్టిస్తుందని చెప్పబడే ఆ రకమైన విశ్వాసాన్ని ప్రచారం చేస్తూ కొంతమంది రచయితలు హాయిగా బతుకుతున్నారు. నమ్మాలనే మానసిక ఒత్తిడితో బాధపడుతూ, వాస్తవాలను విస్మరించడం అనే సులభమైన ఉపాయంతో మాత్రమే వాటితో జీవించగలిగే ప్రజల హృదయాలకు వారి రచనలు ఎంతో ప్రియమైనవి.

నిజమైన విశ్వాసం అనేది కలల వంటిది కాదు; దానికి బదులుగా అది కఠినమైనది, ఆచరణాత్మకమైనది మరియు పూర్తిగా వాస్తవికమైనది. విశ్వాసం కంటికి కనిపించనిదాన్ని చూస్తుంది కానీ ఉనికిలో లేనిదాన్ని చూడదు. సమస్త వస్తువులకు ఉనికిని ఇచ్చిన మరియు ఇస్తున్న ఏకైక గొప్ప సత్యమైన దేవునితో విశ్వాసం సంభాషిస్తుంది. దేవుని వాగ్దానాలు వాస్తవికతకు అనుగుణంగా ఉంటాయి, మరియు వాటిని విశ్వసించేవారు కల్పన ప్రపంచంలోకి కాకుండా వాస్తవ ప్రపంచంలోకి ప్రవేశిస్తారు.

సాధారణ అనుభవంలో మనం పరిశీలన ద్వారా సత్యాన్ని తెలుసుకుంటాము. ప్రయోగం ద్వారా నిరూపించగలిగినదేదైనా నిజంగా అంగీకరించబడుతుంది. మనుషులు తమ ఇంద్రియాలు చెప్పేదాన్నే నమ్ముతారు. అది బాతులా నడిస్తే, బాతులా కనిపిస్తే, బాతులా అరిస్తే, అది బహుశా బాతు అయి ఉంటుంది. ఇక దాని గుడ్ల నుండి చిన్న బాతులు పొదిగి బయటకు వస్తే, ఆ పరీక్ష దాదాపు పూర్తయినట్లే. సంభావ్యత స్థానంలో నిశ్చయత వస్తుంది; అది బాతు. మన పరిసరాలతో వ్యవహరించడానికి ఇది ఒక సరైన మార్గం. దీని గురించి ఫిర్యాదు చేయడానికి ఎవరూ సాహసించరు, ఎందుకంటే ప్రతి ఒక్కరూ ఇలాగే చేస్తారు. ఈ ప్రపంచంలో మనం ముందుకు సాగడానికి ఇదే మార్గం.

కానీ విశ్వాసం మన జీవితాల్లోకి పూర్తిగా భిన్నమైన మరో అంశాన్ని ప్రవేశపెడుతుంది. "విశ్వాసం ద్వారా మనం తెలుసుకుంటాము" అనే పదం మన జ్ఞానాన్ని ఉన్నత స్థాయికి తీసుకువెళుతుంది. విశ్వాసం పరలోకం నుండి వెల్లడి చేయబడిన వాస్తవాలతో ముడిపడి ఉంటుంది, మరియు వాటి స్వభావం రీత్యా అవి శాస్త్రీయ పరీక్షలకు లొంగవు. ఒక క్రైస్తవుడు ఒక విషయాన్ని తన అనుభవంలో ధృవీకరించుకున్నందువల్ల కాదు, దేవుడే ఆ మాట చెప్పినందువల్ల అది నిజమని తెలుసుకుంటాడు. అతని అంచనాలు దేవుని స్వభావంపై ఉన్న అతని నమ్మకం నుండి ఉద్భవిస్తాయి.

సంఘం దాని అత్యంత శక్తివంతమైన కాలంలో ఉన్నప్పుడు, దానిలో నిరీక్షణ ఎల్లప్పుడూ ఉండేది. ఆమె విశ్వసించినప్పుడు, నిరీక్షించింది, మరియు ఆమె ప్రభువు ఆమెను ఎన్నడూ నిరాశపరచలేదు. "విశ్వసించిన ఆమె ధన్యురాలు; ప్రభువు ఆమెకు తెలియజేసినవి నెరవేరును."

చరిత్రలో దేవుని ప్రతి గొప్ప కార్యం, సంఘంలోని ప్రతి అసాధారణ పురోగతి, ప్రతి పునరుజ్జీవనం వెనుక తీవ్రమైన నిరీక్షణ భావన ఉండేది. పరిశుద్ధాత్మ కార్యాలతో పాటు ఎల్లప్పుడూ నిరీక్షణ ఉండేది. ఆయన అనుగ్రహాలు ఆయన ప్రజలను పెద్దగా ఆశ్చర్యపరచలేదు, ఎందుకంటే వారు పునరుత్థానం చెందిన ప్రభువు వైపు నిరీక్షణతో చూస్తూ, ఆయన వాక్యం నెరవేరుతుందని నమ్మకంతో ఎదురుచూస్తున్నారు. ఆయన ఆశీర్వాదాలు వారి అంచనాలకు అనుగుణంగా ఉన్నాయి.

నేటి సగటు చర్చిని గుర్తించే ఒక లక్షణం ఏమిటంటే, ముందుచూపు లేకపోవడం. క్రైస్తవులు సమావేశమైనప్పుడు ఏదైనా అసాధారణమైనది జరుగుతుందని ఆశించరు; తత్ఫలితంగా, మామూలుగా జరిగేదే జరుగుతుంది, మరియు ఆ మామూలు విషయం సూర్యాస్తమయం వలె ఊహించలేనంతగా ఉంటుంది. సమావేశంలో ఎటువంటి అంచనా లేని మనస్తత్వం, ఒక రకమైన నిశ్శబ్ద విసుగు ఆవరించి ఉంటుంది. దీనిని మతగురువు వివిధ మార్గాల ద్వారా తొలగించడానికి ప్రయత్నిస్తారు, ఆ మార్గాలు సంఘం యొక్క మరియు ముఖ్యంగా మతగురువు యొక్క సాంస్కృతిక స్థాయిపై ఆధారపడి ఉంటాయి.

ఒకరు హాస్యాన్ని ఆశ్రయిస్తే, మరొకరు ఫ్లోరైడేషన్, మరణశిక్ష లేదా ఆదివారం క్రీడలు వంటి ప్రస్తుతం ప్రజలను విభజిస్తున్న ఏదో ఒక అంశాన్ని పట్టుకుంటారు. హాస్యకారుడిగా తన ప్రతిభపై నిరాడంబరమైన అభిప్రాయం కలిగి, ఒక వివాదంలో తాను ఏ పక్షానికి సురక్షితంగా మద్దతు ఇవ్వగలడో ఖచ్చితంగా తెలియని మరొకరు, రాబోయే విషయాల స్వరూపాన్ని ఉత్సాహంగా వివరిస్తూ అంచనాలను రేకెత్తించడానికి ప్రయత్నిస్తారు: వచ్చే గురువారం సాయంత్రం 'చికెన్-ఇన్-ఎ-బాస్కెట్' టీ రూమ్‌లో జరగబోయే పురుషుల విందు; లేదా పెళ్ళైన పురుషులు మరియు అవివాహితుల మధ్య జరగబోయే ఉత్కంఠభరితమైన ఆటతో కూడిన పిక్నిక్, దాని ఫలితాన్ని హాస్యభరితుడైన మతగురువు సిగ్గుపడుతూ ఊహించడానికి నిరాకరిస్తాడు; లేదా సెక్స్, హింస మరియు తప్పుడు తత్వాలతో నిండి, కానీ నిస్సారమైన నీతిబోధలు మరియు పరవశించిన ప్రేక్షకులు పునర్జన్మ ఎత్తాలనే సున్నితమైన సూచనలతో మభ్యపెట్టబడిన కొత్త మతపరమైన చిత్రం యొక్క రాబోయే ప్రీమియర్.

ఈ విధంగా, సాధువులకు ఏమి అవసరమో వారికంటే బాగా తెలుసని భావించే వారిచేత వారి కార్యకలాపాలు నిర్దేశించబడతాయి. మరియు ఈ ప్రణాళికాబద్ధమైన కార్యక్రమానికి చివర్లో కొన్ని భక్తి మాటలను జోడించడం ద్వారా, మరింత భక్తిపరులకు ఇది ఆమోదయోగ్యంగా చేయబడుతుంది. దీనినే "సహవాసం" అని పిలుస్తారు, అయినప్పటికీ ఈ పదాన్ని మొదటగా ఉపయోగించిన క్రైస్తవుల కార్యకలాపాలకు దీనికి చాలా తక్కువ పోలిక ఉంటుంది.

సాధారణ చర్చిలో క్రైస్తవ అంచనాలు వాగ్దానాలను కాకుండా, కార్యక్రమాన్ని అనుసరిస్తాయి. ప్రస్తుత ఆధ్యాత్మిక పరిస్థితులు ఎంత తక్కువగా ఉన్నప్పటికీ, వాటిని అనివార్యమైనవిగా అంగీకరిస్తారు. జరిగిందే జరగబోతుంది. నీరసమైన దినచర్యకు అలసిపోయిన బానిసలు, ఇంతకంటే మంచి దాని కోసం ఆశించడం అసాధ్యంగా భావిస్తారు.

దేవుని వాగ్దానాల నుండి ఉద్భవించే నూతనమైన నిరీక్షణ స్ఫూర్తి ఈ రోజు మనకు అవసరం. మనం నిరాశావాద మనస్తత్వంపై యుద్ధం ప్రకటించి, పిల్లల వంటి విశ్వాసంతో ఏకం కావాలి. అప్పుడే మన మధ్య ప్రభువు సన్నిధిలోని సౌందర్యాన్ని, అద్భుతాన్ని మనం మరలా తెలుసుకోగలం.

అధ్యాయం 93. ఒక క్రైస్తవుడు మరియు అతని డబ్బు

విశ్వాసికి మరియు అతని డబ్బుకు సంబంధించిన విషయం ఎంతగా ముడిపడి, వ్యక్తిగతమైనదంటే, దానిని పరిశీలించడానికి కూడా ఎవరైనా సంకోచిస్తారు. అయినప్పటికీ, అది ఎంత గంభీరమైన ప్రాముఖ్యమైనదంటే, క్రీస్తుకు మంచి సేవకుడిగా అర్హత పొందాలని కోరుకునేవాడు దానిని తప్పించుకోవడానికి సాహసించకూడదు, లేకపోతే లెక్క అప్పగించే దినాన అతను లోపభూయిష్టుడిగా కనబడతాడు. ఎవరో ఒకరు లేఖనాల వెలుగులో ఈ సమస్యను పరిష్కరించాలి. దానిని ధైర్యంగా ఎదుర్కొనే వ్యక్తికి దేవుని ప్రజలు కృతజ్ఞతలు చెప్పడానికి కారణం ఉంటుంది.

మన క్రైస్తవ దానధర్మాలను నాలుగు అంశాలు నిర్దేశించాలి. అవి: (1) మనం క్రమపద్ధతిలో ఇవ్వాలి; (2) మనం సరైన ఉద్దేశ్యంతో ఇవ్వాలి; (3) మనకున్నదానికి అనుపాతంలో తగినంతగా ఇవ్వాలి, మరియు (4) మనం సరైన చోటికి లేదా చోట్లకు ఇవ్వాలి.

మొదటగా, మనం మన ఆస్తిలో నుండి ప్రభువుకు క్రమపద్ధతిలో ఇచ్చేలా చూసుకోవాలి. ఇలా చేయడం మర్చిపోయే అలవాటులో పడిపోవడం చాలా సులభం. ప్రస్తుతానికి మనం ఇవ్వలేకపోతున్నామని, కానీ మన ఆర్థిక పరిస్థితి మెరుగుపడినప్పుడు తప్పకుండా ఇవ్వడం ప్రారంభిస్తామని మనకు మనమే చెప్పుకుంటాము. లేదా, మనం క్రమపద్ధతిలో ఇవ్వకపోయినా, నిజం చెప్పాలంటే మనం ఇచ్చే దానిలో పదవ వంతు కంటే చాలా ఎక్కువగా ఇస్తున్నామని మనకు మనమే సర్దిచెప్పుకుంటాము. ఇవి మనల్ని మనం మోసం చేసుకునే కచ్చితమైన మార్గాలు. క్రమరహితంగా, అస్తవ్యస్తంగా ఇచ్చే దానం వాస్తవానికి ఉన్నదానికంటే చాలా ఎక్కువగా కనబడుతుంది. ఆ విధంగా మనం నిజంగా ఎంత తక్కువ ఇస్తున్నామో తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే, బహుశా మనం చాలా ఆశ్చర్యపోతాము.

అప్పుడు మనం సరైన ఉద్దేశంతో ఇవ్వాలి. ఒక చర్చికి లేదా మిషనరీ సంఘానికి చెల్లించే డబ్బు, ఇచ్చే వ్యక్తి తన కానుకపై మనసు పెట్టి ఇస్తున్నాడో లేదో ముందుగా నిర్ధారించుకోకపోతే, ఆ డబ్బు వృధా అయినట్లే. మనసు పెట్టి ఇవ్వని కానుకలు తీసుకున్నవారికి కొంత మేలు చేయవచ్చు, కానీ అవి ఇచ్చేవారికి ఎలాంటి ప్రతిఫలాన్ని తీసుకురావని ఖచ్చితంగా చెప్పవచ్చు. "నేను నా ఆస్తి అంతటినీ బీదలకు పంచిపెట్టినప్పటికీ... ప్రేమ (కరుణ) లేకపోతే, నాకు ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు."

అలాగే, మనకున్నదానికి అనుపాతంగా మనం ఇవ్వడం కూడా ముఖ్యం. ఒక విధవరాలు తన రెండు కాసుల గురించి చెప్పిన కథ ఈ విషయాన్ని చాలా స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది. ఆ విధవరాలు తన 'పేదరికం'లో నుండి ఇచ్చింది, మరియు ఆమె ఇచ్చిన కానుక చిన్నదే అయినప్పటికీ, ధనవంతులు 'తమ సమృద్ధిలో నుండి' దానం చేసిన భారీ మొత్తాలన్నిటి కన్నా అది దేవుని దృష్టిలో ఎంతో గొప్ప నిధిగా ఉండేది. ఇది ఒక గంభీరమైన హెచ్చరిక, మనం దీనిని తప్పక పాటించాలి.

మనము మానవులము, "మన కన్నులను చూచిన దానినిబట్టి" తీర్పు తీరుస్తాము, అందువలన పెద్ద విరాళాలను గొప్పగా భావించి, చిన్నవాటిని ఏ వ్యాఖ్య లేకుండా విడిచిపెడతాము. అలా చేయడం ద్వారా, క్రీస్తు దినమున మనమే ఒక భయంకరమైన ఆఘాతానికి గురికాబోతున్నాము. మన దానధర్మాలను అంచనా వేయడానికి మరియు ప్రతిఫలాల దినమున మన అంచనాలను నిర్ధారించుకోవడానికి అత్యంత సురక్షితమైన నియమం ఇది: గుర్తుంచుకోండి, నా దానమునకు ప్రతిఫలము నేను ఎంత ఇచ్చాననే దానినిబట్టి కాదు, నా దగ్గర ఎంత మిగిలిందనే దానినిబట్టి లభిస్తుంది. తమ సంఘంలోని ముఖ్యమైన దాతలను నొప్పించకుండా ఉంటుందేమోనని, పరిచారకులు కొన్నిసార్లు ఇటువంటి సిద్ధాంతం నుండి వెనుకాడటానికి శోధింపబడతారు. కానీ సంఘములో నివసించు దేవుని పరిశుద్ధాత్మను దుఃఖపెట్టుటకంటె మనుష్యులను నొప్పించడం మేలు. ఏ మనిషి కూడా వ్యక్తిగత కక్ష కారణంగా ఒక నిజమైన సంఘానికి తన కానుకలను ఉపసంహరించుకొని దానిని ఎన్నడూ నాశనం చేయలేదు. ప్రథమజాత సంఘము మనుష్యుల ఆదరణపై ఆధారపడి ఉండదు. ఒక సంఘాన్ని ఆర్థికంగా బహిష్కరించడం ద్వారా ఏ మనిషి కూడా దానికి నిజంగా హాని చేయలేకపోయాడు. మన సంఘాలలోని శారీరక దాతల ఆగ్రహానికి మనం భయపడుతున్నామని అంగీకరించిన క్షణమే, మన సంఘాలు పరలోక సంబంధమైనవి కావు, భూసంబంధమైనవని కూడా మనం అంగీకరిస్తాము. ఒక పరలోక సంఘం పరలోక సంబంధమైన మరియు అతీంద్రియమైన శ్రేయస్సును అనుభవిస్తుంది. అది ఆకలితో అలమటించదు. ప్రభువు దాని అవసరాలను తీరుస్తాడు.

మన పరలోకపు తండ్రిని సంతోషపెట్టాలన్నా, మన ప్రభువు రాకడలో మన కానుకలు "కట్టెలు, గడ్డి, పొట్టు" వంటి గతిని పొందకుండా కాపాడాలన్నా, మన కానుకలను తెలివిగా వినియోగించడం కూడా అత్యంత ప్రాముఖ్యమైనది.

ఎక్కడ ఇవ్వాలి అనే విషయం చాలా పెద్దది, మరియు మనమందరం వీలైనంత త్వరగా దీనిని పరిష్కరించుకోవడం మంచిది. అజాగ్రత్తగా, తెలివి తక్కువగా మరియు పక్షపాతంతో ఇవ్వడం వల్ల సువార్త క్రైస్తవులలో లక్షలాది పవిత్రమైన డాలర్లు వృధా అవుతున్నాయి. చాలా మంది విశ్వాసులు, తాము ఇచ్చిన కానుకల గురించి ప్రభువుకు లెక్క చెప్పాల్సిన అవసరం లేదన్నట్లుగా వాటిని విచ్చలవిడిగా ఖర్చుచేస్తారు. తమ కానుకల విషయంలో వారు ప్రభువు మనసును కనుగొనలేదు, అందువల్ల అటుగా వచ్చిన వారికి ఏదైనా ఆసక్తికరమైన కథ చెప్పి మోసం చేయడానికి సులభంగా లొంగిపోతారు. ఈ విధంగా, గంభీరమైన మనసున్న మరియు దేవుణ్ణి గౌరవించే ప్రజల నుండి ఒక్క పైసా కూడా అందుకోకూడని లెక్కలేనన్ని మతపరమైన మోసాలు వృద్ధి చెందడానికి వీలు కలుగుతోంది.

ఇప్పుడు, పైన చెప్పిన దానికి సమాధానం, మనం మన పరిధిలోనే ఉండి, ప్రజలు వారి డబ్బును వారికి నచ్చిన చోట ఖర్చు పెట్టనివ్వాలనే ఒక మర్యాదపూర్వకమైన అభ్యర్థన కావచ్చునని మాకు బాగా తెలుసు; ఎందుకంటే అది వారిది, దానితో వారు ఏమి చేస్తారనేది వారి సొంత విషయం. కానీ అది అంత సులభం కాదు. మనం పలికిన ప్రతి పనికిరాని మాటకు లెక్క చెప్పవలసి వస్తే, ఖర్చు చేసిన ప్రతి పనికిరాని డాలర్‌కు కూడా తప్పకుండా లెక్క చెప్పాలి. దేవుడు మనుషుల ప్రతి పనిని తీర్పు తీర్చే రోజున, అస్తవ్యస్తంగా, ప్రార్థన లేకుండా మరియు ఇష్టానుసారంగా ఇచ్చే దానధర్మాలు ఆయన న్యాయమైన పరిశీలనకు గురవుతాయి. ఈ మొత్తం విషయం గురించి మనం ఇప్పుడు ఏదైనా చేయగలం. అతి త్వరలోనే చాలా ఆలస్యం అయిపోతుంది.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి