దివ్య విజయం

అధ్యాయం 57. విస్మరించబడిన వ్యక్తి

ఆదరణకర్త, అనగా పరిశుద్ధాత్మ. John 14:26

క్రీస్తు దైవత్వాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయడం లేదా తిరస్కరించడం ద్వారా ఉదారవాదులు ఒక ఘోరమైన పొరపాటు చేశారు, ఎందుకంటే అది వారికి అసంపూర్ణమైన క్రీస్తును మాత్రమే మిగులుస్తుంది, ఆయన మరణం కేవలం ఒక అమరత్వం మరియు ఆయన పునరుత్థానం ఒక కల్పన. కేవలం మానవుడైన రక్షకుడిని అనుసరించేవారు అసలు ఏ రక్షకుడినీ అనుసరించరు, కేవలం ఒక ఆదర్శాన్ని మాత్రమే అనుసరిస్తారు, అంతేకాక అది వారి బలహీనతలను, పాపాలను అపహాస్యం చేయడం తప్ప మరేమీ చేయలేదు. ఏ ఇతర మనిషి లేని విధంగా మరియ కుమారుడు దేవుని కుమారుడు కాకపోతే, మానవ జాతికి ఇక ఏ ఆశా ఉండదు. తనను తాను లోకానికి వెలుగు అని పిలుచుకున్నవాడు కేవలం మినుకుమినుకుమనే కాగడా అయితే, భూమిని కమ్మేసిన చీకటి శాశ్వతంగా ఉండిపోతుంది. క్రైస్తవ నాయకులమని చెప్పుకునేవారు దీనిని తేలికగా కొట్టిపారేస్తారు, కానీ తమ మందలోని ఆత్మల పట్ల వారి బాధ్యతను అంత తేలికగా కొట్టిపారేయలేరు. ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకులుగా వారిని విశ్వసించిన సామాన్య ప్రజలకు వారు చేసిన హాని గురించి దేవుడు వారిని ఇంకా లెక్క అడిగేలా చేస్తాడు.

క్రీస్తు యొక్క దైవత్వాన్ని నిరాకరించడంలో లిబరల్ చేసిన చర్య ఎంత దోషపూరితమైనదైనప్పటికీ, మన సనాతన ధర్మం పట్ల గర్వపడే మనం, మన ఆగ్రహం మన సొంత లోపాలను చూడకుండా మనల్ని అంధులను చేయకూడదు. నిశ్చయంగా ఇది ఆత్మస్తుతి చేసుకోవలసిన సమయం కాదు, ఎందుకంటే ఇటీవలి సంవత్సరాలలో మనం కూడా మతం విషయంలో ఒక పెద్ద తప్పు చేశాము, ఆ తప్పు లిబరల్ చేసిన దానికి చాలా దగ్గరగా పోలి ఉంది. మన తప్పు (లేదా నిష్కపటంగా చెప్పాలంటే మన పాపం?) ఏమిటంటే, ఆత్మ సిద్ధాంతాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసి, దైవత్వంలో ఆయనకున్న స్థానాన్ని వాస్తవంగా నిరాకరించే స్థాయికి చేరుకోవడం. ఈ నిరాకరణ బహిరంగ సిద్ధాంత ప్రకటన ద్వారా జరగలేదు, ఎందుకంటే మన విశ్వాస ప్రకటనల విషయంలో మనం బైబిల్ స్థానానికి చాలా గట్టిగా కట్టుబడి ఉన్నాము. మన అధికారిక విశ్వాస ప్రకటన సరైనదే; వైఫల్యం మన ఆచరణాత్మక విశ్వాస ప్రకటనలో ఉంది.

ఇది ఒక అల్పమైన భేదం కాదు. ఒక సిద్ధాంతం మన ఆలోచనలలో ప్రముఖంగా ఉండి, మన జీవితాలలో మార్పును తెచ్చినంత వరకు మాత్రమే దానికి ఆచరణాత్మక విలువ ఉంటుంది. ఈ పరీక్ష ప్రకారం, నేటి సువార్త క్రైస్తవులు విశ్వసించే పరిశుద్ధాత్మ సిద్ధాంతానికి దాదాపుగా ఎటువంటి ఆచరణాత్మక విలువ లేదు. చాలా క్రైస్తవ సంఘాలలో పరిశుద్ధాత్మను పూర్తిగా విస్మరిస్తారు. ఆయన ఉన్నా లేకపోయినా ఎవరికీ నిజమైన తేడా ఏమీ ఉండదు. స్తుతి గీతంలో మరియు ఆశీర్వచనంలో ఆయన గురించి క్లుప్తంగా ప్రస్తావిస్తారు. అంతకు మించి ఆయన లేనట్టే లెక్క. మనం ఆయనను ఎంత పూర్తిగా విస్మరిస్తామంటే, కేవలం మర్యాదపూర్వకంగా మాత్రమే మనల్ని త్రిత్వవాదులని పిలవగలుగుతున్నాము. క్రైస్తవ త్రిత్వ సిద్ధాంతం ముగ్గురు వ్యక్తుల సమానత్వాన్ని మరియు పరిశుద్ధాత్మ ఆరాధించబడటానికి, మహిమపరచబడటానికి గల హక్కును ధైర్యంగా ప్రకటిస్తుంది. దీనికంటే తక్కువైనదేదైనా త్రిత్వవాదం కంటే తక్కువైనదే.

ధన్యమైన తృతీయ పురుష సిద్ధాంతాన్ని మనం నిర్లక్ష్యం చేయడం వలన గతంలోనూ, ఇప్పుడు కూడా తీవ్రమైన పరిణామాలు కలుగుతున్నాయి. ఎందుకంటే సిద్ధాంతం ఒక డైనమైట్ లాంటిది. దాని శక్తి విడుదల కావడానికి ముందు, దానిని పేల్చడానికి తగినంత పదునైన ప్రాధాన్యత దానికి ఉండాలి. అలా చేయడంలో విఫలమైతే, అది మన జీవితాంతం మన మనస్సుల వెనుక భాగంలో ఎలాంటి ప్రభావం లేకుండా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోవచ్చు. ఆత్మ సిద్ధాంతం పాతిపెట్టబడిన డైనమైట్ లాంటిది. దాని శక్తి సంఘం ద్వారా కనుగొనబడి, ఉపయోగించబడటం కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ఆత్మ సంబంధమైన సత్యానికి ఇచ్చే ఏ బలహీనమైన అంగీకారానికి ఆత్మ శక్తి ఇవ్వబడదు. మన కీర్తనల పుస్తకాల వెనుక ఉన్న విశ్వాస ప్రకటనలలో మనం ఆయనను వ్రాస్తామా లేదా అనే దాని గురించి పరిశుద్ధాత్మ అస్సలు పట్టించుకోదు; ఆయన మన ప్రాధాన్యత కోసం ఎదురుచూస్తాడు. ఆయన బోధకుల ఆలోచనలలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, ఆయన శ్రోతల అంచనాలలోకి కూడా ప్రవేశిస్తాడు. పరిశుద్ధాత్మ తన ఉనికిని కోల్పోయినప్పుడు...

యాదృచ్ఛికమైనదిగా ఉండి, తిరిగి ప్రాథమికమైనదిగా మారినప్పుడు, క్రైస్తవులని పిలువబడే ప్రజల మధ్య పరిశుద్ధాత్మ శక్తి మరొకసారి బలపరచబడుతుంది.

సగటు చర్చి సభ్యుడు పరిశుద్ధాత్మను గూర్చి కలిగి ఉండే భావన, దాదాపుగా లేనంత అస్పష్టంగా ఉంటుంది. అతడు ఆ విషయం గురించి ఆలోచించినప్పుడల్లా, చర్చిలలో ఉంటుందని, మంచివారు చనిపోతున్నప్పుడు వారి చుట్టూ తిరుగుతుందని చెప్పబడే, కంటికి కనిపించని పొగలాంటి ఒక అస్పష్టమైన పదార్థాన్ని ఊహించుకోవడానికి ప్రయత్నించే అవకాశం ఉంది. నిజం చెప్పాలంటే, అతడు అలాంటి దేనినీ నమ్మడు, కానీ ఏదో ఒకదానిని నమ్మాలని కోరుకుంటాడు. లేఖనాల వెలుగులో సంపూర్ణ సత్యాన్ని పరిశీలించే శక్తి తనకు లేదని భావించి, పరిశుద్ధాత్మపై నమ్మకాన్ని తన జీవిత కేంద్రానికి వీలైనంత దూరంగా ఉంచి రాజీ పడతాడు. తద్వారా, తనను ఆచరణాత్మకంగా ప్రభావితం చేసే ఏ విషయంలోనూ దానికి ఎలాంటి తేడా రాకుండా చూసుకుంటాడు. క్రైస్తవులుగా ఉండటానికి హృదయపూర్వకంగా ప్రయత్నిస్తున్న ఎంతోమంది తీవ్రమైన వ్యక్తుల పరిస్థితిని ఇది ఆశ్చర్యకరంగా వివరిస్తుంది.

ఇప్పుడు, మనం పవిత్రాత్మ గురించి ఎలా ఆలోచించాలి? దీనికి పూర్తి సమాధానం ఇవ్వాలంటే బహుశా డజను సంపుటాలు పట్టవచ్చు. మనం చేయగలిగినదల్లా "పైనుండి దిగివచ్చే కృపా అభిషేకం"ను సూచించి, చదువరుల సొంత కోరికే వారికి అవసరమైన ప్రేరణను అందించి, వారు ఆ ధన్యుడైన తృతీయ పురుషుని స్వయంగా తెలుసుకునేలా ప్రోత్సహిస్తుందని ఆశించడం మాత్రమే.

సంవత్సరాలుగా క్రైస్తవ అనుభవాల రికార్డును నేను సరిగ్గా చదివినట్లయితే, ఆత్మ శక్తిని ఎక్కువగా అనుభవించిన వారు, ఆయనను నిర్వచించే ప్రయత్నంలో ఆయన గురించి చాలా తక్కువగా చెప్పారు. ఆత్మలో నడిచిన బైబిలు పరిశుద్ధుడు ఆయనను వివరించడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించలేదు. బైబిలు అనంతర కాలంలో, ఆత్మతో నింపబడి, ఆత్మచే ఆవహించబడిన అనేకులు, వారి సాహిత్య వరాల పరిమితుల కారణంగా ఆయన గురించి మనకు ఎక్కువగా చెప్పలేకపోయారు. వారికి ఆత్మవిశ్లేషణ చేసుకునే వరం లేదు, కానీ విమర్శరహితమైన సరళతతో అంతర్గతంగా జీవించారు. వారికి, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును ప్రేమించి, సహవాసం చేసినట్లే ఆత్మను కూడా ప్రేమించి, సహవాసం చేయవలసిన వ్యక్తిగా ఉన్నారు. ఆత్మ స్వభావం గురించిన ఏ తాత్విక చర్చలోనైనా వారు పూర్తిగా అయోమయానికి గురయ్యేవారు, కానీ పరిశుద్ధమైన జీవితం మరియు ఫలవంతమైన సేవ కోసం ఆత్మ శక్తిని వినియోగించుకోవడంలో వారికి ఎలాంటి ఇబ్బంది కలగలేదు.

ఇది ఇలాగే ఉండాలి. నిజ జీవితంలో వ్యక్తిగత అనుభవానికే ఎల్లప్పుడూ ప్రథమ స్థానం ఉండాలి. మనం వాస్తవికతను అతి తక్కువ సమయంలో, అత్యంత ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడమే అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం. ఒక పిల్లవాడు రసాయన శాస్త్రం లేదా ఆహార శాస్త్రం గురించి ఏమీ తెలియకపోయినా పోషకమైన ఆహారాన్ని తినవచ్చు. ఒక పల్లెటూరి అబ్బాయి సిగ్మండ్ ఫ్రాయిడ్ లేదా హేవ్‌లాక్ ఎల్లిస్ గురించి ఎన్నడూ వినకపోయినా స్వచ్ఛమైన ప్రేమలోని ఆనందాలను తెలుసుకోగలడు. కేవలం వివరణ ద్వారా పొందే జ్ఞానం కంటే పరిచయం ద్వారా పొందే జ్ఞానం ఎల్లప్పుడూ ఉత్తమమైనది, మరియు మొదటిది రెండవదానిపై ఆధారపడదు లేదా దానిని కోరదు.

మానవ అనుభవంలోని ఇతర రంగాల కంటే మతంలోనే 'గురించి తెలుసుకోవడానికి' మరియు 'తెలుసుకోవడానికి' మధ్య ఎల్లప్పుడూ ఒక స్పష్టమైన భేదాన్ని గుర్తించాలి. ఈ భేదం, ఆహారం గురించి తెలుసుకోవడానికి మరియు దానిని నిజంగా తినడానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం లాంటిదే. ఒక వ్యక్తి రొట్టె గురించి అంతా తెలిసి కూడా ఆకలితో చనిపోవచ్చు, అలాగే క్రైస్తవ మతానికి సంబంధించిన చారిత్రక వాస్తవాలన్నీ తెలిసి కూడా ఒక వ్యక్తి ఆధ్యాత్మికంగా మరణించిన స్థితిలోనే ఉండిపోవచ్చు. "ఏకైక సత్యదేవుడవైన నిన్ను, మరియు నీవు పంపిన యేసు క్రీస్తును వారు ఎరుగుటయే నిత్యజీవము." 'గురించి తెలుసుకోవడానికి' మరియు 'తెలుసుకోవడానికి' మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం ఎంత విశాలమైనదో చూడటానికి, మనం ఈ వాక్యంలో కేవలం ఒక అదనపు పదాన్ని చేర్చితే చాలు. "ఏకైక సత్యదేవుడవైన నిన్ను, మరియు నీవు పంపిన యేసు క్రీస్తును వారు ఎరుగుటయే నిత్యజీవము." ఆ ఒక్క పదమే జీవమరణాల మధ్య ఉన్న పూర్తి వ్యత్యాసాన్ని సృష్టిస్తుంది, ఎందుకంటే అది ఆ వాక్యం యొక్క మూలంలోకి వెళ్లి, దాని వేదాంతాన్ని సమూలంగా మరియు ప్రాణప్రదంగా మారుస్తుంది.

వీటన్నిటికీ, కేవలం తెలుసుకోవడం యొక్క ప్రాముఖ్యతను మనం తక్కువ అంచనా వేయకూడదు. వాస్తవ అనుభవం ద్వారా తెలుసుకోవాలనే కోరికను మనలో రేకెత్తించగల సామర్థ్యంలోనే దాని విలువ ఉంది. ఈ విధంగా, వర్ణన ద్వారా కలిగే జ్ఞానం, పరిచయం ద్వారా కలిగే జ్ఞానానికి దారితీయవచ్చు. దారితీయవచ్చు అని అంటున్నాను, కానీ అది తప్పనిసరిగా అలా జరగాలని లేదు. అందువల్ల, మనం పరిశుద్ధాత్మ గురించి తెలుసుకున్నంత మాత్రాన, ఆ కారణంగా మనం ఆయనను నిజంగా తెలుసుకున్నామని నిర్ధారించే సాహసం చేయకూడదు. పరిశుద్ధాత్మునితో స్వయంగా వ్యక్తిగత కలయిక ద్వారా మాత్రమే ఆయనను తెలుసుకోవడం సాధ్యమవుతుంది.

పరిశుద్ధాత్మను మనం ఎలా భావించాలి? పరిశుద్ధాత్మ గురించి 'పరిశుద్ధాత్మ' అనే పదం నుండే చాలా విషయాలు తెలుసుకోవచ్చు. పరిశుద్ధాత్మ అంటే పదార్థానికి అతీతమైన మరియు ఉన్నతమైన స్థాయిలో ఉన్న ఉనికి; అంటే వేరొక రీతిలో మనుగడ సాగించే జీవం. పరిశుద్ధాత్మ అనేది బరువు, కొలత, పరిమాణం లేదా అంతరిక్షంలో విస్తరణ లేని ఒక పదార్థం. ఈ లక్షణాలు పదార్థానికి చెందినవి మరియు పరిశుద్ధాత్మకు వర్తించవు. అయినప్పటికీ, పరిశుద్ధాత్మకు నిజమైన ఉనికి ఉంది మరియు అది వాస్తవంగా నిజమైనది. దీనిని ఊహించుకోవడం కష్టంగా ఉంటే, దానిని వదిలేయండి, ఎందుకంటే అది మన శక్తికి మించిన దానిని గ్రహించడానికి మనసు చేసే ఒక అసమర్థమైన ప్రయత్నం మాత్రమే. మరియు పరిశుద్ధాత్మ గురించి మనం ఆలోచించేటప్పుడు, మన మేధస్సు యొక్క పరిమితుల కారణంగా ఆయనకు భౌతిక రూపం అనే సుపరిచితమైన వస్త్రధారణను కల్పించవలసి వచ్చినా ఎటువంటి హాని జరగదు.

పరిశుద్ధాత్మను మనమెలా గూర్చి ఆలోచించాలి? ఆయన ఒక వ్యక్తి అని, భావోద్వేగం, మేధస్సు మరియు సంకల్పం వంటి వ్యక్తిత్వ లక్షణాలన్నీ ఆయనకు ఉన్నాయని బైబిలు మరియు క్రైస్తవ వేదాంతం రెండూ ఏకీభవిస్తూ బోధిస్తున్నాయి. ఆయనకు తెలుసు, ఆయన సంకల్పిస్తాడు, ఆయన ప్రేమిస్తాడు; ఆయన అనురాగం, విముఖత మరియు కరుణను అనుభవిస్తాడు. ఆయన ఆలోచిస్తాడు, చూస్తాడు, వింటాడు, మాట్లాడతాడు మరియు ఒక వ్యక్తి చేయగల ఏ పనినైనా చేస్తాడు.

పరిశుద్ధాత్మకు ఉన్న ఒక గుణం, అన్వేషించే ప్రతి హృదయానికి ఎంతో ఆసక్తికరమైనది మరియు ప్రాముఖ్యమైనది, చొచ్చుకుపోయే శక్తి. ఆయన మానవ శరీరం వంటి పదార్థంలోకి చొచ్చుకుపోగలడు; ఆయన మనస్సులోకి చొచ్చుకుపోగలడు; ఆయన మానవ ఆత్మ వంటి మరో ఆత్మలోకి చొచ్చుకుపోగలడు. ఆయన మానవ ఆత్మలోకి పూర్తిగా చొచ్చుకుపోయి, దానితో వాస్తవంగా కలిసిపోగలడు. ఆయన మానవ హృదయంలోకి ప్రవేశించి, మానవ సంబంధమైన దేనినీ బయటకు పంపకుండా తన కోసం చోటు చేసుకోగలడు. మానవ వ్యక్తిత్వపు సమగ్రత చెక్కుచెదరకుండా ఉంటుంది. కేవలం నైతిక చెడు మాత్రమే వెనక్కి తగ్గవలసి వస్తుంది.

ఇక్కడ ఇమిడి ఉన్న తాత్విక సమస్యను పరిష్కరించలేనట్లే, దానిని తప్పించుకోనూ లేము. ఒక వ్యక్తిత్వం మరొక వ్యక్తిత్వంలోకి ఎలా ప్రవేశించగలదు? దీనికి నిష్కపటమైన సమాధానం ఏమిటంటే, మనకు తెలియదు. కానీ, కొన్ని వందల సంవత్సరాల క్రితం నాటి పాత భక్తి రచయితల నుండి గ్రహించిన ఒక సాధారణ ఉపమానం ద్వారా దీనిని అర్థం చేసుకోవడానికి దగ్గరగా రావచ్చు. మనం ఒక ఇనుప ముక్కను నిప్పులో పెట్టి, బొగ్గులను పేల్చివేస్తాము. మొదట మనకు ఇనుము మరియు అగ్ని అనే రెండు వేర్వేరు పదార్థాలు ఉంటాయి. మనం ఇనుమును నిప్పులో ఉంచినప్పుడు, ఇనుము నిప్పులోకి చొచ్చుకుపోతుంది. త్వరలోనే అగ్ని ఇనుములోకి చొచ్చుకుపోవడం ప్రారంభిస్తుంది మరియు మనకు నిప్పులో ఇనుము మాత్రమే కాకుండా, ఇనుములో అగ్ని కూడా ఉంటుంది. అవి రెండు వేర్వేరు పదార్థాలు, కానీ అవి కలిసిపోయి, ఒకదానిలోకి ఒకటి చొచ్చుకుపోయి, చివరికి ఆ రెండూ ఒకటిగా మారిపోతాయి.

ఈ విధంగానే పరిశుద్ధాత్మ మన ఆత్మలలోకి ప్రవేశిస్తుంది. ఈ అనుభవం అంతటిలో మనం మన నిజ స్వరూపంలోనే ఉంటాము. మన సారం నశించిపోదు. ప్రతి ఒక్కరూ మునుపటిలాగే ఒక ప్రత్యేక అస్తిత్వంగానే ఉంటారు; తేడా ఏమిటంటే, ఇప్పుడు ఆత్మ మన వ్యక్తిత్వాలలోకి ప్రవేశించి వాటిని నింపుతుంది మరియు మనం అనుభవపూర్వకంగా దేవునితో ఏకమవుతాము.

పరిశుద్ధాత్మను మనం ఎలా పరిగణించాలి? ఆయన దేవుడని బైబిలు ప్రకటిస్తుంది. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవునికి చెందిన ప్రతి గుణం ఆయనకు స్వేచ్ఛగా ఆపాదించబడింది. దేవుడు ఏమై ఉన్నాడో, ఆత్మ కూడా అదేనని ప్రకటించబడింది. మనిషి ఆత్మ మనిషితో సమానంగా మరియు ఏకమై ఉన్నట్లే, దేవుని ఆత్మ కూడా దేవునితో ఏకమై మరియు ఆయనకు సమానంగా ఉంటుంది. ఈ విషయం లేఖనాలలో ఎంత సంపూర్ణంగా బోధించబడిందంటే, మన వాదనకు ఎలాంటి నష్టం కలగకుండా, రుజువు వచనాల లాంఛనాన్ని మనం విడిచిపెట్టవచ్చు. అత్యంత సాధారణ పాఠకుడు కూడా దీనిని స్వయంగా కనుగొంటాడు.

చారిత్రాత్మక సంఘం తన "విశ్వాస నియమాన్ని" రూపొందించినప్పుడు, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క దైవత్వంపై తనకున్న నమ్మకాన్ని తన విశ్వాస ప్రకటనలో ధైర్యంగా పొందుపరిచింది. అపొస్తలుల విశ్వాస ప్రమాణం తండ్రి, కుమారుడు మరియు పరిశుద్ధాత్మపై విశ్వాసానికి సాక్ష్యమిస్తుంది, మరియు ఆ ముగ్గురి మధ్య ఎటువంటి భేదాన్ని చూపదు. నైసీన్ విశ్వాస ప్రమాణాన్ని రచించిన పితరులు, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క దైవత్వంపై తమకున్న విశ్వాసానికి ఒక అత్యంత సుందరమైన వాక్యభాగంలో సాక్ష్యమిచ్చారు:

మరియు నేను పరిశుద్ధాత్మను నమ్ముచున్నాను; ఆయన జీవమునకు ప్రభువును దాతను, తండ్రి మరియు కుమారుని నుండి బయలుదేరువాడు; ఆయన తండ్రి మరియు కుమారునితో కలిసి ఆరాధించబడి మహిమపరచబడును.

నాలుగవ శతాబ్దపు ఏరియన్ వివాదం, పితరులు తమ విశ్వాసాలను మునుపటి కంటే మరింత స్పష్టంగా ప్రకటించేలా చేసింది. ఆ సమయంలో వెలువడిన ముఖ్యమైన రచనలలో అథనాసియన్ క్రీడ్ ఒకటి. దానిని ఎవరు రచించారనేది ఇప్పుడు మనకు అంత ముఖ్యం కాదు. దేవుని స్వభావం గురించి బైబిల్ ఏమి బోధిస్తుందో సాధ్యమైనంత తక్కువ మాటలలో చెప్పే ప్రయత్నంగా ఇది వ్రాయబడింది; మరియు ప్రపంచ సాహిత్యంలో మరెక్కడా సాటిలేని సమగ్రతతో, కచ్చితత్వంతో ఇది ఆ పనిని చేసింది. పరిశుద్ధాత్మ దైవత్వానికి సంబంధించిన కొన్ని ఉల్లేఖనలు ఇక్కడ ఉన్నాయి:

తండ్రికి ఒక వ్యక్తిత్వం ఉంది, కుమారునికి మరొక వ్యక్తిత్వం ఉంది: మరియు పరిశుద్ధాత్మకు ఇంకొక వ్యక్తిత్వం ఉంది. కానీ తండ్రి, కుమారుడు మరియు పరిశుద్ధాత్మ యొక్క దైవత్వం అంతా ఒక్కటే: మహిమ సమానమైనది, మహోన్నతత్వం సహనిత్యమైనది.

మరియు ఈ త్రిత్వంలో ఎవరూ మరొకరి కంటే ముందు గానీ, వెనుక గానీ లేరు; ఎవరూ మరొకరి కంటే గొప్పవారు గానీ, తక్కువవారు గానీ లేరు; కానీ ఆ ముగ్గురు వ్యక్తులు ఏకముగా నిత్యులు, సమానులు.

కాబట్టి అన్ని విషయాలలోనూ, పైన చెప్పినట్లుగా: త్రిత్వంలో ఏకత్వాన్ని, ఏకత్వంలో త్రిత్వాన్ని ఆరాధించాలి.

సంఘం తన పవిత్ర స్తోత్రగీతాలలో పరిశుద్ధాత్మ యొక్క దైవత్వాన్ని స్వేచ్ఛగా అంగీకరించింది మరియు తన ప్రేరేపిత గీతాలలో ఆనంద పారవశ్యంతో ఆయనను ఆరాధించింది. పరిశుద్ధాత్మకు సంబంధించిన మన స్తోత్రాలలో కొన్ని మనకు ఎంతగానో సుపరిచితమయ్యాయి, ఆ సుపరిచితత్వం కారణంగానే మనం వాటి నిజమైన అర్థాన్ని గ్రహించలేకపోతున్నాము. అటువంటి ఒక స్తోత్రమే అద్భుతమైన "పరిశుద్ధాత్మా, దైవకాంతితో"; మరొకటి ఇటీవలి "నాపై ఊదుము గాక, దేవుని శ్వాస"; ఇంకా ఇలాంటివి మరెన్నో ఉన్నాయి. వాటిలోని అంతరార్థం గురించి ఎటువంటి అనుభవజ్ఞానం లేని వ్యక్తులు వీటిని ఎన్నోసార్లు పాడటం వలన, మనలో చాలామందికి అవి దాదాపు అర్థరహితంగా మారిపోయాయి.

ఫ్రెడరిక్ ఫేబర్ యొక్క కావ్య రచనలలో, పరిశుద్ధాత్మకు అంకితమైన ఒక స్తోత్రగీతాన్ని నేను కనుగొన్నాను; ఇప్పటివరకు వ్రాయబడిన వాటిలో అత్యుత్తమమైన వాటిలో ఒకటిగా నేను దానిని పరిగణిస్తాను. కానీ, నాకు తెలిసినంతవరకు దానికి సంగీతం సమకూర్చబడలేదు, ఒకవేళ సమకూర్చబడినా, నాకు పరిచయం ఉన్న ఏ చర్చిలోనూ ఈ రోజుల్లో దానిని పాడటం లేదు. దానికి కారణం, అది పరిశుద్ధాత్మతో పొందిన వ్యక్తిగత అనుభవాన్ని ఎంత లోతుగా, ఎంత సన్నిహితంగా, ఎంత ప్రజ్వలించేలా ప్రతిబింబిస్తుందంటే, నేటి సువార్తవాదంలోని ఆరాధకుల హృదయాలలో దానికి ఏదీ సరిపోలడం లేదా? నేను మూడు చరణాలను ఉదహరిస్తున్నాను:

ప్రేమ ఊట! నీవే సత్య దేవుడవు!

నిత్య దినములన్నిటిలో తండ్రి నుండి మరియు కుమారుని నుండి ప్రవహించినవాడు

సృష్టించబడని మార్గాలలో!

ఓ అజన్మ ప్రేమా, నిన్ను చూసి భయపడుతున్నాను!

సత్య దేవా! కృపకు ఏకైక ఊట! మరియు ఇప్పుడు నీ పవిత్ర సింహాసనం ఎదుట

నా పాపపు స్వభావం అవమానం.

ఓ వెలుగూ! ఓ ప్రేమూ! ఓ సమస్త దేవా!

నీ అద్భుత గుణాలను ఇకపై చూడటానికి నాకు ధైర్యం చాలదు

మరియు వారి రహస్యమైన పద్ధతులు.

ఈ పంక్తులలో ఒక గొప్ప కీర్తనను రూపొందించడానికి కావలసినవన్నీ ఉన్నాయి: సరైన వేదాంతం, సున్నితమైన నిర్మాణం, గేయ సౌందర్యం, లోతైన భావాల సంక్షిప్తత మరియు ఉన్నతమైన మత భావనల సంపూర్ణ శక్తి. అయినప్పటికీ, అవి పూర్తిగా నిర్లక్ష్యానికి గురయ్యాయి. మన మధ్య పరిశుద్ధాత్మ శక్తి యొక్క గొప్ప పునరుజ్జీవనం ద్వారా మార్గం సుగమం అవుతుందని నేను నమ్ముతున్నాను.

మళ్ళీ ఎప్పుడో మర్చిపోయిన కీర్తనల ఊటలు. ఎందుకంటే పాట ఎన్నడూ పరిశుద్ధాత్మను తీసుకురాలేదు, కానీ పరిశుద్ధాత్మ మాత్రం తప్పకుండా పాటను తీసుకువస్తుంది.

పరిశుద్ధాత్ముని గురించిన క్రైస్తవ సిద్ధాంతంలో మనకు కనిపించేది, మన మధ్య ఉన్న దైవత్వం. ఆయన కేవలం దేవుని దూత మాత్రమే కాదు, ఆయనే దేవుడు. ఆయన తన సృష్టితో సంబంధం కలిగి ఉండి, వారిలో మరియు వారి మధ్య రక్షణ మరియు నూతనపరిచే కార్యాన్ని చేసే దేవుడు.

దైవత్వంలోని వ్యక్తులు ఎన్నడూ విడివిడిగా పనిచేయరు. వారిని "స్వరూపాన్ని విభజించే" విధంగా మనం భావించడానికి సాహసించకూడదు. దేవుని ప్రతి కార్యం ఆ ముగ్గురు వ్యక్తుల ద్వారానే జరుగుతుంది. దేవుడు ఎక్కడా కూడా మిగిలిన ఇద్దరు లేకుండా ఒక్క వ్యక్తిలో ఉండడు. ఆయన తనను తాను విభజించుకోలేడు. పరిశుద్ధాత్మ ఎక్కడ ఉండునో, అక్కడ తండ్రియు కుమారుడును ఉండును. "మేము ఆయన యొద్దకు వచ్చి ఆయనతో నివసించెదము." ఏదైనా ఒక నిర్దిష్ట కార్యాన్ని నెరవేర్చడానికి ఒక వ్యక్తి కొంతకాలం పాటు ఇతరుల కంటే ప్రముఖంగా ఉండవచ్చు, కానీ ఆయన ఎన్నడూ ఒంటరిగా ఉండడు. దేవుడు ఎక్కడ ఉన్నా, అక్కడ ఆయన సంపూర్ణంగా ఉంటాడు.

"దేవుడు ఎలాంటివాడు?" అనే భక్తిపూర్వకమైన ప్రశ్నకు, "ఆయన క్రీస్తును పోలియున్నాడు" అనేదే సరైన సమాధానం. ఎందుకంటే క్రీస్తు దేవుడు, మరియు పాలస్తీనాలో మనుష్యుల మధ్య సంచరించిన ఆ మనిషి, తన అవతారం తనను ఉంచిన సుపరిచితమైన పరిస్థితిలో తన నిజ స్వరూపంలో ప్రవర్తించిన దేవుడే. "ఆత్మ ఎలాంటివాడు?" అనే ప్రశ్నకు, "ఆయన క్రీస్తును పోలియున్నాడు" అనేదే సమాధానంగా ఉండాలి. ఎందుకంటే ఆత్మ తండ్రి మరియు కుమారుని యొక్క సారం. వారు ఎలా ఉన్నారో, ఆయన కూడా అలాగే ఉన్నాడు. మనం క్రీస్తు పట్ల మరియు పరలోకమందున్న మన తండ్రి పట్ల ఎలా భావిస్తామో, అలాగే తండ్రి మరియు కుమారుని యొక్క ఆత్మ పట్ల కూడా భావించాలి.

పరిశుద్ధాత్మ జీవము, వెలుగు మరియు ప్రేమ స్వరూపి. ఆయన సృష్టింపబడని స్వభావములో, నిరంతరం ప్రవహిస్తూ, కదులుతూ, దేవుని నిత్య సంకల్పాలను నెరవేర్చే అంతులేని అగ్ని సముద్రం వంటివాడు. ఆయన ప్రకృతి పట్ల ఒక విధమైన కార్యాన్ని, లోకం పట్ల మరొక విధమైన కార్యాన్ని మరియు సంఘం పట్ల ఇంకొక విధమైన కార్యాన్ని నెరవేరుస్తాడు. మరియు ఆయన చేసే ప్రతి కార్యం త్రిత్వ దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది. ఆయన ఎన్నడూ ఆవేశంతో పనిచేయడు, లేదా తొందరపాటుతో గానీ, ఏకపక్షంగా గానీ నిర్ణయం తీసుకోడు. ఆయన తండ్రి యొక్క ఆత్మ గనుక, తండ్రి తన ప్రజల పట్ల ఎలా భావిస్తాడో సరిగ్గా అలాగే ఆయన కూడా భావిస్తాడు, కాబట్టి ఆయన సన్నిధిలో మనకు పరాయి భావన కలగనవసరం లేదు. ఆయన ఎల్లప్పుడూ యేసులాగే, పాపుల పట్ల కరుణతో, పరిశుద్ధుల పట్ల ఆత్మీయ ప్రేమతో, మానవ బాధల పట్ల అత్యంత జాలి మరియు ప్రేమతో ప్రవర్తిస్తాడు.

మనం పశ్చాత్తాపపడవలసిన సమయం ఆసన్నమైంది, ఎందుకంటే ధన్యుడైన మూడవ వ్యక్తికి వ్యతిరేకంగా మనం చేసిన అతిక్రమాలు అనేకం మరియు అత్యంత తీవ్రమైనవి. ఆయన స్నేహితుల గృహంలోనే మనం ఆయనను తీవ్రంగా హింసించాము. యెరూషలేముకు పైన ఉన్న కొండపై నిత్య కుమారుని సిలువ వేసినట్లే, మనం ఆయన సొంత ఆలయంలోనే ఆయనను సిలువ వేశాము. మరియు మనం ఉపయోగించిన మేకులు ఇనుపవి కావు, కానీ మానవ జీవితం దేనితో చేయబడిందో, ఆ శ్రేష్ఠమైన మరియు విలువైన పదార్థంతో చేసినవి. మన హృదయాల నుండి సంకల్పం, భావన మరియు ఆలోచన అనే శుద్ధమైన లోహాలను తీసుకుని, వాటి నుండి అనుమానం, తిరుగుబాటు మరియు నిర్లక్ష్యం అనే మేకులను తయారుచేశాము. ఆయన గురించిన అనర్హమైన ఆలోచనల ద్వారా మరియు ఆయన పట్ల స్నేహరహిత వైఖరుల ద్వారా, మనం అంతులేని రోజులపాటు ఆయనను దుఃఖపెట్టి, ఆర్పివేశాము.

మనం పశ్చాత్తాపపడే పనులను, వైఖరులను మార్చుకోవడమే అత్యంత సత్యమైన మరియు ఆమోదయోగ్యమైన పశ్చాత్తాపం. ఒక తప్పు పని గురించి వెయ్యేళ్ల పశ్చాత్తాపం కంటే, ప్రవర్తనలో మార్పు మరియు సంస్కరించబడిన జీవితం దేవునికి ఎక్కువ ప్రీతిని కలిగిస్తాయి. "దుష్టుడు తన మార్గమును, అన్యాయస్థుడు తన తలంపులను విడిచిపెట్టి యెహోవాను ఆశ్రయించవలెను; అప్పుడు ఆయన వానియందు కరుణించును; మన దేవుని యొద్దకు తిరిగి వచ్చును, ఆయన వానిని బహుగా క్షమించును."

ఆయనను ఇకపై నిర్లక్ష్యం చేయకపోవడం ద్వారానే మనం మన నిర్లక్ష్యానికి ఉత్తమంగా పశ్చాత్తాపపడగలం. ఆయనను ఆరాధించవలసిన మరియు విధేయత చూపవలసిన వ్యక్తిగా మనం భావించడం ప్రారంభిద్దాం. ప్రతి తలుపును తెరిచి ఆయనను లోపలికి ఆహ్వానిద్దాం. మన హృదయాలనే దేవాలయంలోని ప్రతి గదిని ఆయనకు అప్పగించి, ఆయన తన సొంత నివాసంలోకి ప్రభువుగా, యజమానిగా ప్రవేశించి, నివసించాలని పట్టుబడదాం. తేనెటీగలు క్లోవర్ సువాసనకు ఆకర్షించబడినట్లుగా, ఆయన యేసు మధురమైన నామానికి ఆకర్షించబడతాడని మనం గుర్తుంచుకుందాం. క్రీస్తు మహిమపరచబడిన చోట, ఆయన స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా మరియు తన సొంత ఇంట్లో ఉన్నట్లుగా సంచరిస్తాడు.

అధ్యాయం 58. ఆత్మ యొక్క ప్రకాశం

యోహాను జవాబిచ్చి ఇలా అన్నాడు, ఒక మనిషికి ఏదైనా ఇవ్వబడితే తప్ప అతను దాన్ని పొందలేడు.

స్వర్గం. John 3:27

ఇక్కడ ఒక చిన్న వాక్యంలో మానవాళి యొక్క ఆశ మరియు నిరాశ ఇమిడి ఉన్నాయి. "ఒక మనిషి దేనినీ పొందలేడు." సందర్భాన్ని బట్టి యోహాను ఆత్మీయ సత్యం గురించి మాట్లాడుతున్నాడని మనకు తెలుస్తుంది. బుద్ధిశక్తితో ఎన్నటికీ గ్రహించలేని ఒక రకమైన సత్యం ఉందని ఆయన మనకు చెబుతున్నాడు, ఎందుకంటే బుద్ధిశక్తి ఆలోచనలను గ్రహించడానికే ఉంది, మరియు ఈ సత్యం ఆలోచనలలో కాక జీవితంలో ఉంటుంది. దైవిక సత్యం ఆత్మ స్వభావం కలది, ఆ కారణంగా దానిని ఆత్మీయ ప్రత్యక్షత ద్వారా మాత్రమే పొందగలము. "పరలోకం నుండి అది అతనికి ఇవ్వబడితే తప్ప."

యోహాను ఇక్కడ ప్రతిపాదించినది కొత్త సిద్ధాంతమేమీ కాదు, కానీ పాత నిబంధనలో అప్పటికే బోధించబడిన సత్యంపై ఒక పురోగతి మాత్రమే. ఉదాహరణకు, యెషయా ప్రవక్త ఈ వాక్యాన్ని వ్రాశాడు, “నా తలంపులు మీ తలంపుల వంటివి కావు, నా మార్గాలు మీ మార్గాలు కావు అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు. ఆకాశము భూమి కంటె ఎంత ఉన్నతముగా ఉన్నదో, అట్లే నా మార్గాలు మీ మార్గాల కంటెను, నా తలంపులు మీ తలంపుల కంటెను ఉన్నతముగా ఉన్నవి.” బహుశా దీని అర్థం, దేవుని ఆలోచనలు మన ఆలోచనలను పోలి ఉన్నప్పటికీ, అవి మరింత ఉన్నతమైనవని, మరియు అనంతమైన జ్ఞానం, అపరిమితమైన శక్తి గలవానికి తగినట్లుగా ఆయన మార్గాలు మన మార్గాల కన్నా ఎంతో ఉన్నతమైనవని మాత్రమే పాఠకులకు తెలిసి ఉండవచ్చు. ఇప్పుడు యోహాను చాలా స్పష్టంగా చెబుతున్నదేమిటంటే, దేవుని ఆలోచనలు మన ఆలోచనల కంటే పరిమాణాత్మకంగానే గొప్పవి మాత్రమే కాదు, గుణాత్మకంగా కూడా మన ఆలోచనలకు పూర్తిగా భిన్నమైనవి. దేవుని ఆలోచనలు ఆత్మ ప్రపంచానికి చెందినవి, మనిషి ఆలోచనలు బుద్ధి ప్రపంచానికి చెందినవి. ఆత్మ బుద్ధిని తనలో ఇముడ్చుకోగలిగినప్పటికీ, మానవ బుద్ధి ఆత్మను ఎన్నటికీ గ్రహించలేదు. మనిషి ఆలోచనలు దేవుని ఆలోచనలలోకి ప్రవేశించలేవు. ఆయన తీర్పులు ఎంత అగమ్యమైనవి, ఆయన మార్గాలు ఎంత అంతుచిక్కనివి!

దేవుడు మనిషిని తన స్వరూపంలో సృష్టించి, ఆధ్యాత్మిక విషయాలను తెలుసుకోగల ఒక అవయవాన్ని అతనిలో ఉంచాడు. మనిషి పాపం చేసినప్పుడు ఆ అవయవం నశించిపోయింది. "పాపంలో మరణించడం" అనేది శరీరానికి గానీ, బుద్ధికి గానీ సంబంధించిన వర్ణన కాదు, కానీ మానవ ఆత్మలోని దైవజ్ఞానమనే అవయవానికి సంబంధించినది. ఇప్పుడు మనుషులు మరొక, నాసిరకమైన అవయవంపై ఆధారపడవలసి వస్తోంది, పైగా అది ఆ ప్రయోజనానికి ఏమాత్రం సరిపోదు. నేను చెప్పేది, నిస్సందేహంగా, అతని తర్కశక్తికి మరియు గ్రహణశక్తికి నిలయమైన మనస్సు గురించే.

మానవుడు హేతువు ద్వారా దేవుణ్ణి తెలుసుకోలేడు; అతడు దేవుని గురించి మాత్రమే తెలుసుకోగలడు. హేతువు అనే వెలుగు ద్వారా దేవుని గురించిన కొన్ని ముఖ్యమైన నిజాలను కనుగొనవచ్చు. "ఎందుకంటే దేవుని గురించి తెలుసుకోదగినది వారిలో స్పష్టంగా కనబడుతోంది; దేవుడు దానిని వారికి చూపించాడు. ఎందుకంటే ప్రపంచ సృష్టి నుండి ఆయన అదృశ్యమైనవి, అనగా ఆయన నిత్యశక్తి మరియు దైవత్వం, సృష్టించబడిన వాటి ద్వారా గ్రహించబడటం వలన స్పష్టంగా కనబడుతున్నాయి; కాబట్టి వారికి ఏ సాకు లేదు." ప్రకృతి వెలుగు ద్వారా మానవుని నైతిక హేతువు ప్రకాశింపబడవచ్చు, కానీ అతడు పైనుండి జ్ఞానోదయం పొందే వరకు దేవుని యొక్క లోతైన రహస్యాలు అతనికి అస్పష్టంగానే ఉంటాయి. "కానీ సహజమైన మనిషి దేవుని ఆత్మ సంబంధమైన విషయాలను అంగీకరించడు: ఎందుకంటే అవి అతనికి అవివేకంగా కనిపిస్తాయి: వాటిని అతడు తెలుసుకోలేడు, ఎందుకంటే అవి ఆత్మీయంగా గ్రహించబడతాయి." ఆత్మ హృదయాన్ని ప్రకాశింపజేసినప్పుడు, మనిషిలో ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడని ఒక భాగం చూస్తుంది; అతనిలో ఇంతకు ముందెన్నడూ తెలియని ఒక భాగం తెలుసుకుంటుంది, మరియు అది అత్యంత నిశితమైన ఆలోచనాపరుడు కూడా అనుకరించలేని ఒక విధమైన జ్ఞానంతో ఉంటుంది. అతడు ఇప్పుడు లోతైన మరియు అధికారిక పద్ధతిలో తెలుసుకుంటాడు, మరియు అతడు తెలుసుకున్న దానికి తార్కిక రుజువు అవసరం లేదు. అతని జ్ఞానానుభూతి హేతువుకు అతీతమైనది, తక్షణమైనది, సంపూర్ణంగా ఒప్పించేది మరియు అంతర్గతంగా సంతృప్తినిచ్చేది.

"మనిషి దేనినీ పొందలేడు." ఇదే బైబిలు యొక్క సారాంశం. మనుషులు మానవ వివేకాన్ని గురించి ఏమనుకున్నా, దేవుడు దానిని తక్కువగా చూస్తాడు. "జ్ఞాని ఎక్కడ? శాస్త్రి ఎక్కడ? లోకంలో వాదించువాడు ఎక్కడ? దేవుడు ఈ లోక జ్ఞానాన్ని వెర్రితనంగా చేయలేదా?" మనిషి వివేకం ఒక

అది ఒక శుద్ధమైన సాధనం మరియు దాని రంగంలో ఉపయోగకరమైనది. అది దేవుడిచ్చిన వరం, మరియు దేవుడు దానిని అభ్యర్థించడానికి వెనుకాడడు. ఉదాహరణకు, ఆయన ఇశ్రాయేలును పిలిచి, "ఇప్పుడు రండి, మనము కలిసి తర్కించుదాము" అని అంటాడు. దైవిక జ్ఞానానికి ఒక సాధనంగా మానవ వివేకం యొక్క అసమర్థత దాని స్వంత బలహీనత వల్ల కాదు, కానీ దాని స్వభావరీత్యా ఆ పనికి అనర్హమైనది కావడం వల్లనే తలెత్తుతుంది. దేవుణ్ణి తెలుసుకోవడానికి ఉపయోగపడే సాధనంగా అది ఇవ్వబడలేదు.

మానవ మనస్సు యొక్క అసమర్థత మరియు దైవిక ప్రకాశం యొక్క ఆవశ్యకత అనే సిద్ధాంతం క్రొత్త నిబంధనలో ఎంతగానో అభివృద్ధి చేయబడింది, అయినప్పటికీ ఈ విషయంపై మనం ఇంతగా దారి తప్పిపోవడం ఆశ్చర్యకరం. మౌలికవాదం, తమ ఆధిక్యతా భావంతో ఉదారవాదం నుండి దూరంగా ఉండి, తన వంతుగా తానే ఒక పొరపాటులో పడింది; అదే గ్రంథానుసారవాదం అనే పొరపాటు, ఇది కేవలం పరిశుద్ధాత్మ లేని సనాతన విశ్వాసం మాత్రమే. సంప్రదాయవాదులలో ప్రతిచోటా, బైబిలు ద్వారా బోధించబడినవారు కానీ ఆత్మ ద్వారా బోధించబడని వ్యక్తులు మనకు కనిపిస్తారు. వారు సత్యాన్ని తమ మనస్సుతో గ్రహించగలదిగా భావిస్తారు. ఒక వ్యక్తి క్రైస్తవ విశ్వాసం యొక్క మౌలిక సూత్రాలను పాటిస్తే, అతను దైవిక సత్యాన్ని కలిగి ఉన్నాడని భావిస్తారు. కానీ అది అలా జరగదు. ఆత్మ లేకుండా సత్యం లేదు. దేవుని మర్మాలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు అత్యంత ప్రజ్ఞావంతుడైన మేధావి కూడా మూర్ఖుడిగా కనిపించవచ్చు. ఒక వ్యక్తి బయలుపరచబడిన సత్యాన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే, ఆ గ్రంథాన్ని ప్రేరేపించిన అసలు చర్యకు సమానమైన దైవిక చర్య అవసరం.

"పరలోకం నుండి అతనికి ఇవ్వబడితే తప్ప." ఇది సత్యానికి మరో కోణం; ఇది అందరికీ నిరీక్షణ, ఎందుకంటే ఈ మాటలు నిశ్చయంగా తెలుసుకునే వరం, పరలోకం నుండి వచ్చే వరం అనే ఒకటి ఉందని అర్థం. వారికి అన్ని విషయాలు బోధించే సత్య స్వరూపియైన ఆత్మ రాకను ఎదురుచూడమని క్రీస్తు తన శిష్యులకు బోధించారు. తన రక్షకత్వాన్ని గూర్చి పేతురుకు కలిగిన జ్ఞానం పరలోకంలో ఉన్న తండ్రి నుండి వచ్చిన ప్రత్యక్ష ప్రత్యక్షత అని ఆయన వివరించారు. మరియు తన ప్రార్థనలలో ఒకదానిలో ఆయన ఇలా అన్నారు, "ఓ తండ్రీ, ఆకాశమునకును భూమికిని ప్రభువా, నీకు వందనములు. నీవు ఈ సంగతులను జ్ఞానులకును వివేకులకును మరుగుచేసి శిశువులకు బయలుపరచితివి." "జ్ఞానులును వివేకులును" అనగా మన ప్రభువు గ్రీకు తత్వవేత్తలను కాదు, యూదులైన బైబిల్ విద్యార్థులను మరియు ధర్మశాస్త్ర బోధకులను ఉద్దేశించారు.

దైవజ్ఞానానికి సాధనంగా మానవ వివేకం పనికిరాదనే ఈ ప్రాథమిక భావన, పౌలు పత్రికలలో పూర్తిగా అభివృద్ధి చేయబడింది. దైవిక సత్యాన్ని కనుగొనడానికి ప్రతి సహజ సామర్థ్యాన్ని సాధనంగా అపొస్తలుడు నిర్మొహమాటంగా తోసిపుచ్చి, మనలను నిస్సహాయంగా పనిచేసే ఆత్మపై ఆధారపడేలా చేస్తాడు. "దేవుడు తనను ప్రేమించువారి కొరకు సిద్ధపరచినవి ఏమనగా, కన్ను చూచినను, చెవి వినియు, మనుష్యుని హృదయమునకు గ్రహింపనివి. దేవుడు తన ఆత్మ ద్వారా వాటిని మనకు బయలుపరచెను. ఆత్మ సమస్తమును, అవును, దేవుని గంభీర విషయములను శోధించును. తనలోనున్న మనుష్యుని ఆత్మ తప్ప మరెవడు మనుష్యుని విషయములను ఎరుగును? అటువలెనే దేవుని ఆత్మ తప్ప మరెవ్వరును దేవుని విషయములను ఎరుగరు. దేవుడు మనకు ఉచితముగా అనుగ్రహించిన విషయములను మనము తెలిసికొనుటకై, లోకసంబంధమైన ఆత్మను కాదు గాని దేవుని నుండి వచ్చిన ఆత్మను పొందియున్నాము."

ఇప్పుడే ఉదహరించిన భాగం పౌలు కొరింథీయులకు రాసిన మొదటి పత్రిక నుండి తీసుకోబడింది మరియు ఇది సందర్భం నుండి వేరు చేయబడలేదు లేదా దాని అర్థాన్ని వక్రీకరించే విధంగా ఉంచబడలేదు. నిజానికి, ఇది పౌలు యొక్క ఆధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రం యొక్క సారాంశాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది మరియు పత్రికలోని మిగిలిన భాగంతో పూర్తిగా ఏకీభవిస్తుంది, అంతేకాక, క్రొత్త నిబంధనలో మనకు భద్రపరచబడిన పౌలు యొక్క మిగిలిన రచనలతో కూడా ఇది ఏకీభవిస్తుందని నేను చెప్పగలను. ఈ రోజుల్లో ఎంతో ప్రాచుర్యం పొందిన ఆ రకమైన వేదాంతపరమైన హేతువాదం ఆ గొప్ప అపొస్తలుని మనస్సుకు పూర్తిగా అపరిచితమైనదిగా ఉండేది. పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ప్రత్యక్ష ప్రకాశం లేకుండా మనిషి సత్యాన్ని గ్రహించగలడని ఆయనకు విశ్వాసం లేదు.

నేను ఇప్పుడే హేతువాదం అనే పదాన్ని ఉపయోగించాను, నేను దానిని ఉపసంహరించుకోవాలి లేదా సాంప్రదాయవాదంతో దానికున్న సంబంధాన్ని సమర్థించుకోవాలి. రెండవది చేయడంలో నాకు ఎలాంటి ఇబ్బంది ఉండదని నేను అనుకుంటున్నాను.

మన కాలపు గ్రంథాధారితవాదం, పాతకాలపు హేతువాదం యొక్క ప్రాతిపదికపైనే ఆధారపడి ఉంది. అదేమిటంటే, సత్యాన్ని నిర్ధారించడంలో మానవ మనస్సే సర్వోన్నత అధికారం అనే నమ్మకం. లేదా మరోలా చెప్పాలంటే, బైబిల్ ప్రకారం మానవ మనస్సు ఏ పని చేయడానికి సృష్టించబడలేదో, తత్ఫలితంగా ఆ పనిని చేయడానికి దానికి ఏమాత్రం సామర్థ్యం లేదో, ఆ పనిని చేయగలదనే నమ్మకమే ఇది. తాత్విక హేతువాదం బైబిల్‌ను నిస్సందేహంగా తిరస్కరించేంత నిజాయితీగా ఉంటుంది. దైవశాస్త్ర హేతువాదం దానిని అంగీకరిస్తున్నట్లు నటిస్తూ తిరస్కరిస్తుంది, అలా చేయడం ద్వారా తన కళ్ళను తానే పొడుచుకుంటుంది.

సత్యం యొక్క అంతర్గత సారం, దాని బాహ్య కవచం వలెనే అదే ఆకృతిని కలిగి ఉంటుంది. మనస్సు ఆ కవచాన్ని గ్రహించగలదు, కానీ దేవుని ఆత్మ మాత్రమే అంతర్గత సారాన్ని పట్టుకోగలదు. మన గొప్ప పొరపాటు ఏమిటంటే, మనం ఆ కవచాన్ని నమ్ముకున్నాము మరియు వాక్య రూపంలో ఉన్న సత్యం యొక్క బాహ్య రూపాన్ని వివరించగలిగాము కాబట్టి విశ్వాసంలో మనం దృఢంగా ఉన్నామని విశ్వసించాము. ఈ ఘోరమైన పొరపాటు వలనే మౌలికవాదం నెమ్మదిగా అంతరించిపోతోంది. హృదయంలో మొదట ఆత్మ యొక్క అద్భుతమైన కార్యం జరిగితే తప్ప, సత్యం యొక్క బాహ్య కవచాన్ని తెలిసిన వ్యక్తికి ఆధ్యాత్మిక సత్యం యొక్క సారం లభించదనే విషయాన్ని మనం మరచిపోయాము. ఆత్మ సత్యాన్ని ప్రకాశింపజేసినప్పుడు దానితో పాటు వచ్చే మతపరమైన ఆనందపు ఆ ఛాయలు నేటి సంఘంలో దాదాపుగా కనుమరుగయ్యాయి. పరలోక దేశపు ఆ పరవశింపజేసే దర్శనాలు చాలా అరుదుగా మరియు మసకగా ఉన్నాయి; "షారోను మంచు గులాబీ" సువాసన దాదాపుగా గుర్తించలేనంతగా ఉంది. పర్యవసానంగా, మన ఆనందాల కోసం మనం వేరే చోట వెతకవలసి వచ్చింది మరియు మతం మారిన ఒపెరా గాయకుల సందేహాస్పదమైన కళానైపుణ్యంలో లేదా వింతైన మరియు ఆసక్తికరమైన సంగీత కూర్పుల గలగల రాగాలలో వాటిని కనుగొన్నాము. మనం శారీరక భావోద్వేగాలపై పనిచేస్తూ, పూర్తిగా ప్రాపంచికమైన మార్గాల ద్వారా కృత్రిమ భావాలను రెచ్చగొట్టి ఆధ్యాత్మిక సుఖాలను పొందడానికి ప్రయత్నించాము. దాని మొత్తం ఫలితం చెడుగా ఉంది.

"దైవజ్ఞానాన్ని పొందే నిజమైన మార్గం" అనే అంశంపై చేసిన ఒక అద్భుతమైన ఉపన్యాసంలో, నేను ఇక్కడ వివరించడానికి ప్రయత్నిస్తున్న సత్యాన్ని జాన్ స్మిత్ పేర్కొన్నారు. నేను నిజంగా దైవత్వాన్ని నిర్వచించవలసి వస్తే, దానిని దైవిక శాస్త్రం అనడం కన్నా దైవిక జీవితం అని పిలవడానికే ఇష్టపడతాను; అది ఏదైనా మాటల వివరణ కన్నా ఒక ఆధ్యాత్మిక అనుభూతి ద్వారా అర్థం చేసుకోవలసిన విషయం.... దైవత్వం నిజానికి శాశ్వతమైన కాంతి నుండి వెలువడే ఒక నిజమైన ప్రవాహం, అది సూర్యకిరణాల వలె, కేవలం ప్రకాశింపజేయడమే కాకుండా, వేడినిచ్చి, జీవింపజేస్తుంది.... సత్యాన్ని కప్పి ఉంచే మాటలు, పదబంధాల బాహ్య కవచాన్ని మనం ఛేదించుకున్నప్పుడు, సత్యం గురించిన సరైన జ్ఞానాన్ని పొందామని మనం భావించకూడదు;... యేసులో ఉన్నట్లుగా, క్రీస్తు వంటి స్వభావంలో ఉన్నట్లుగా, మరియు యేసు యొక్క ఆ మధురమైన, సౌమ్యమైన, వినయమైన, ప్రేమగల ఆత్మలో ఉన్నట్లుగా సత్యాన్ని తెలుసుకోవడం అనేది ఒకటి ఉంది. ఆ ఆత్మ, జీవంతో, కాంతితో నిండిన సజ్జనుల ఆత్మలపై ఉదయపు సూర్యునిలా విస్తరిస్తుంది. క్రీస్తును శరీర రీత్యా తెలుసుకోవడం వల్ల పెద్దగా ప్రయోజనం లేదు; కానీ దేవుని లోతైన విషయాలను శోధించే సజ్జనులకు ఆయన తన ఆత్మను అనుగ్రహిస్తాడు. దైవిక సత్యంలో ఒక అంతర్గత సౌందర్యం, జీవం మరియు మనోహరత్వం ఉన్నాయి, దానిని జీవితంలోకి మరియు ఆచరణలోకి జీర్ణం చేసుకున్నప్పుడు మాత్రమే తెలుసుకోగలం.

ఆధ్యాత్మిక సత్యాన్ని నిజంగా అర్థం చేసుకోవాలంటే స్వచ్ఛమైన జీవితం అత్యంత అవసరమని ఈ వృద్ధ దైవజ్ఞుడు విశ్వసించాడు. "దైవ సత్యంలో ఒక అంతర్గత మాధుర్యం, రుచి ఉంది, దానిని ఏ ఇంద్రియ మనస్సు ఆస్వాదించజాలదు: దైవ విషయాలను రుచి చూడని 'సహజ' మానవుడే ఇతడు... దైవత్వాన్ని సూక్ష్మమైన తెలివి కన్నా శుద్ధి చేయబడిన ఇంద్రియాల ద్వారానే ఎక్కువగా గ్రహించగలం" అని ఆయన అంటాడు.

ఈ మాటలు పలకడానికి పన్నెండు వందల సంవత్సరాల ముందే, అథనాసియస్ "దేవుని వాక్యపు అవతారం" అనే ఒక గంభీరమైన గ్రంథాన్ని రచించాడు. ఈ గ్రంథంలో ఆయన అవతార సిద్ధాంతంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న క్లిష్టమైన సమస్యలను ధైర్యంగా ఎదుర్కొన్నాడు. ఈ గ్రంథమంతా దైవిక ప్రత్యక్షతతో మేళవించిన స్వచ్ఛమైన హేతువుకు ఒక అద్భుతమైన నిదర్శనం. ఆయన క్రీస్తు దైవత్వాన్ని గట్టిగా సమర్థిస్తాడు, మరియు బైబిలును విశ్వసించే వారందరికీ ఈ విషయాన్ని శాశ్వతంగా తేల్చి చెబుతాడు. అయినప్పటికీ, దైవిక రహస్యాలను గ్రహించడంలో మానవ మేధస్సుపై ఆయనకు నమ్మకం ఎంత తక్కువగా ఉందంటే, ఆధ్యాత్మిక సత్యాన్ని కేవలం మేధోపరంగా అర్థం చేసుకోవడం సరికాదని గట్టి హెచ్చరికతో తన గొప్ప గ్రంథాన్ని ముగించాడు. ఆయన మాటలను పెద్ద అక్షరాలతో ముద్రించి, ప్రపంచంలోని ప్రతి పాస్టర్ మరియు వేదాంత విద్యార్థి బల్లపై అతికించాలి.

అయితే, లేఖనాలను శోధించడానికి మరియు వాటిని గూర్చిన సత్యజ్ఞానము పొందడానికి, గౌరవప్రదమైన జీవితము, శుద్ధమైన ఆత్మ, మరియు క్రీస్తుకు అనుగుణమైన సద్గుణము అవసరం; తద్వారా, దాని ద్వారా తన మార్గాన్ని నిర్దేశించుకునే బుద్ధి, తాను కోరుకున్న దానిని సాధించగలదు మరియు దేవుని వాక్యాన్ని గూర్చి నేర్చుకోవడం మానవ స్వభావానికి ఎంతవరకు సాధ్యమో అంతవరకు దానిని గ్రహించగలదు. ఎందుకంటే, శుద్ధమైన మనస్సు మరియు పరిశుద్ధుల జీవిత నమూనా లేకుండా, ఒక మనిషి పరిశుద్ధుల మాటలను గ్రహించలేడు.... దేవుని గురించి మాట్లాడే వారి మనస్సును గ్రహించాలనుకునేవాడు, తన ఆత్మను కడుక్కోవడం మరియు శుద్ధి చేసుకోవడంతో ప్రారంభించాలి.

ఆధునిక ప్రొటెస్టంట్లకు అంతగా తెలియని, ‘విజ్డమ్ ఆఫ్ సోలమన్’ మరియు ‘ఎక్లెసియాస్టికస్’ అనే గ్రంథాలను మనకు అందించిన, క్రీస్తుపూర్వ కాలంలోని పాత యూదు విశ్వాసులు, అపవిత్రమైన హృదయం దైవిక సత్యాన్ని తెలుసుకోవడం అసాధ్యమని విశ్వసించారు. "ఎందుకంటే దుష్ట స్వభావం గల ఆత్మలోనికి జ్ఞానం ప్రవేశించదు; పాపానికి లోనైన శరీరంలో అది నివసించదు. ఎందుకంటే క్రమశిక్షణను అనుగ్రహించే పవిత్రాత్మ మోసం నుండి పారిపోతుంది, మరియు అవగాహన లేని ఆలోచనల నుండి తొలగిపోతుంది, మరియు అన్యాయం ప్రవేశించినప్పుడు అక్కడ నిలవదు."

మనకు సుపరిచితమైన సామెతల గ్రంథంతో పాటు ఈ పుస్తకాలు కూడా, నిజమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం అనేది దైవభక్తిగల మనుష్యులకు కలిగే సత్య స్వరూపియైన ఆత్మ యొక్క ఒక విధమైన బాప్తిస్మమైన పరలోక జ్ఞాన దర్శనం యొక్క ఫలితమని బోధిస్తాయి. ఈ జ్ఞానం ఎల్లప్పుడూ నీతి మరియు వినయంతో ముడిపడి ఉంటుంది మరియు దైవభక్తి, నిజమైన పవిత్రమైన జీవితం లేకుండా అది ఎన్నడూ లభించదు.