దివ్య విజయం

పరిశుద్ధాత్మ అన్నిటికంటే ముందుగా ఒక నైతిక జ్వాల. ఆయనను పరిశుద్ధాత్మ అని పిలవడం కేవలం భాషాపరమైన యాదృచ్ఛికం కాదు, ఎందుకంటే 'పరిశుద్ధ' అనే పదానికి ఏ ఇతర అర్థం ఉన్నప్పటికీ, అది నిస్సందేహంగా నైతిక స్వచ్ఛత అనే భావనను తనతో పాటు కలిగి ఉంటుంది. మరియు ఆత్మ దేవుడై ఉండి, సంపూర్ణంగా మరియు అనంతంగా పరిశుద్ధుడై ఉండాలి. ఆయన విషయంలో (మనుషులలో ఉన్నట్లుగా) పరిశుద్ధతలో శ్రేణులు, స్థాయిలు లేవు. ఆయనే సాక్షాత్తు పరిశుద్ధత, వర్ణనాతీతంగా స్వచ్ఛమైన వాటన్నిటి యొక్క సారం మరియు సారాంశం.

మంచి చెడులను తెలుసుకునే ఇంద్రియ జ్ఞానం పొందిన ఏ వ్యక్తి అయినా, పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడాలని ఆకాంక్షించే ఉత్సాహవంతులైన ఆత్మలు ఇంకా నైతిక అజాగ్రత్తతో లేదా దాదాపు పాపంలో జీవిస్తున్న దృశ్యాన్ని చూసి దుఃఖించక తప్పదు. అటువంటిది ఒక నైతిక వైరుధ్యం. ఆత్మతో నింపబడి, ఆయనచే నివసించబడాలని కోరుకునేవాడు, మొదట తన జీవితంలో దాగి ఉన్న ఏవైనా పాపాల కోసం విచారించుకోవాలి; పరిశుద్ధ లేఖనాల ద్వారా వెల్లడి చేయబడిన దేవుని స్వభావానికి విరుద్ధంగా ఉన్న ప్రతిదాన్నీ తన హృదయం నుండి ధైర్యంగా వెళ్లగొట్టాలి.

నిజమైన క్రైస్తవ అనుభవమంతటికీ మూలం దృఢమైన మరియు వివేకవంతమైన నైతికత అయి ఉండాలి. జీవితంలో గానీ, ప్రవర్తనలో గానీ పాపానికి చోటు ఉన్నచోట, ఏ ఆనందాలకూ విలువ ఉండదు, ఏ సంతోషాలకూ చట్టబద్ధత ఉండదు. స్వచ్ఛమైన నీతికి సంబంధించిన ఏ అతిక్రమణ అయినా, ఉన్నతమైన మతపరమైన అనుభవం అనే నెపంతో తనను తాను సమర్థించుకోవడానికి సాహసించకూడదు. పాపంలో జీవిస్తూ ఉన్నతమైన భావోద్వేగ స్థితులను కోరుకోవడం అంటే, మన జీవితమంతటినీ స్వీయ మోసానికి మరియు దేవుని తీర్పుకు గురిచేయడమే. "మీరు పరిశుద్ధులై యుండుడి" అనేది కేవలం గోడకు ఫ్రేమ్ కట్టించి తగిలించే ఒక నినాదం కాదు. అది సర్వభూమికి ప్రభువైన ఆయన నుండి వచ్చిన ఒక గంభీరమైన ఆజ్ఞ. "పాపులారా, మీ చెయ్యి శుభ్రపరచుకొని, ద్విమనస్కులారా, మీ హృదయములను పవిత్రపరచుకొనిరి. శ్రమపడి దుఃఖించి ఏడ్చుడి; మీ నవ్వు దుఃఖముగాను, మీ సంతోషము భారముగాను మారును గాక" (James 4:8-9). నిజమైన క్రైస్తవ ఆదర్శం సంతోషంగా ఉండటం కాదు, పరిశుద్ధంగా ఉండటమే. పరిశుద్ధ హృదయం మాత్రమే పరిశుద్ధాత్మకు నివాసంగా ఉండగలదు.

పరిశుద్ధాత్మ ఒక ఆధ్యాత్మిక జ్వాల కూడా. ఆయన మాత్రమే మన ఆరాధనను నిజమైన ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలకు ఎత్తగలడు. ఎందుకంటే, నైతికత మరియు నీతి నియమాలు ఎంత ఉన్నతమైనవైనా, అవి క్రైస్తవ్యం కాదని మనం ఒక్కసారిగా తెలుసుకోవడం మంచిది. క్రీస్తు విశ్వాసం ఆత్మను దేవునితో వాస్తవ సహవాసానికి ఎత్తడానికి, మన మతపరమైన అనుభవాలలో, కేవలం మంచితనానికి అతీతంగా, ఆకాశం భూమికి ఎంత ఎత్తులో ఉందో అంత ఎత్తులో ఉన్న ఒక అతీంద్రియ అంశాన్ని ప్రవేశపెట్టడానికి పూనుకుంటుంది. పరిశుద్ధాత్మ రాక అపోస్తలుల కార్యముల గ్రంథానికి ఈ అతీంద్రియ గుణాన్ని, సువార్తలలో కూడా అంత తీవ్రతతో కనబడని ఈ మర్మమైన ఉన్నత స్వరాన్ని తీసుకువచ్చింది. అపోస్తలుల కార్యముల గ్రంథం యొక్క మూలసూత్రం నిస్సందేహంగా ప్రధానమైనది. దానిలో ప్రాకృతిక దుఃఖం యొక్క జాడ లేదు, నిలిచిపోయే నిరాశ లేదు, అనిశ్చితి యొక్క వణుకు లేదు. అక్కడి వాతావరణం స్వర్గసంబంధమైనది. అక్కడ ఒక విజయవంతమైన స్ఫూర్తి కనిపిస్తుంది, అది కేవలం మత విశ్వాసం యొక్క ఫలితం కాజాలదు. తొలి క్రైస్తవుల ఆనందం వాస్తవాలపై పనిచేసే తర్కం యొక్క ఆనందం కాదు. వారు, "క్రీస్తు మృతులలో నుండి లేచాడు; కాబట్టి మనం సంతోషించాలి" అని తర్కించలేదు. వారి సంతోషం పునరుత్థానం అంతటి గొప్ప అద్భుతమే; నిజానికి, ఇవి రెండూ అటు ఇటుగా విడదీయరాని సంబంధాన్ని కలిగి ఉన్నాయి. సృష్టికర్త యొక్క నైతిక ఆనందం విమోచించబడిన ప్రాణుల హృదయాలలో నివసించింది, అందువల్ల వారు సంతోషించకుండా ఉండలేకపోయారు.

ఆత్మ జ్వాల మేధోపరమైనది కూడా. వేదాంతులు చెప్పేదేమిటంటే, హేతువు అనేది దైవిక లక్షణాలలో ఒకటి. ఆత్మ యొక్క లోతైన అనుభవాలకూ, మానవ మేధస్సు యొక్క అత్యున్నత విజయాలకూ మధ్య ఎటువంటి వైరుధ్యం ఉండనవసరం లేదు. క్రైస్తవ మేధస్సు దేవునికి పూర్తిగా సమర్పించబడితే చాలు, దాని స్వంత బలం మరియు పరిమాణం విధించే పరిమితులకు మించి దాని కార్యకలాపాలకు ఎటువంటి హద్దులు ఉండవు. ఆశీర్వాదం లేని మేధస్సు ఎంత చల్లగా, ప్రాణాంతకంగా ఉంటుంది. దైవభక్తి అనే రక్షించే సారం లేని ఒక ఉన్నతమైన మెదడు మానవ జాతికి వ్యతిరేకంగా మారి, ప్రపంచాన్ని రక్తంతో తడిపివేయవచ్చు, లేదా అంతకంటే దారుణంగా, అది భూమిలోకి కొన్ని ఆలోచనలను విడుదల చేయవచ్చు, అవి తిరిగి ధూళిగా మారిన తర్వాత కూడా శతాబ్దాల పాటు మానవాళిని శపిస్తూనే ఉంటాయి. కానీ ఆత్మతో నిండిన మనస్సు దేవునికి ఆనందాన్ని, మానవులకు సంతోషాన్ని కలిగిస్తుంది.

అందరూ సద్భావన గల మనుషులు. ఒకవేళ డేవిడ్, జాన్ లేదా ఐజాక్ వాట్స్ వంటి వారి ప్రేమ నిండిన మేధస్సును ఈ ప్రపంచం కోల్పోయి ఉంటే, అది ఎంత నష్టపోయి ఉండేది?

మనం సహజంగానే అతిశయోక్తులకు, ఒక సద్గుణాన్ని తక్కువ చేసి మరొక సద్గుణాన్ని పొగిడే పోలికలకు దూరంగా ఉంటాము. అయినప్పటికీ, దైవ ప్రేమతో ప్రకాశించే ఒక ప్రకాశవంతమైన మనస్సు అంతటి సుందరమైనది ఈ భూమిపై మరొకటి ఉందా అని నేను ఆశ్చర్యపోతాను. అటువంటి మనస్సు సౌమ్యమైన, స్వస్థతనిచ్చే కిరణాన్ని ప్రసరిస్తుంది, దానిని సమీపించిన వారు నిజంగా అనుభూతి చెందగలరు. దాని నుండి సద్గుణం వెలువడి, దాని వస్త్రపు అంచును తాకిన వారిని కూడా ఆశీర్వదిస్తుంది. ఉదాహరణకు, నేను చెప్పేది అర్థం చేసుకోవాలంటే బెర్నార్డ్ ఆఫ్ క్లూనీ రచించిన 'ది సెలెస్టియల్ కంట్రీ' చదివితే చాలు. అక్కడ, సజీవాత్మ అగ్నితో వేడెక్కిన ఒక సున్నితమైన, ప్రకాశవంతమైన మేధస్సు, తాను పుట్టి, త్వరలోనే తిరిగి వెళ్ళవలసిన ఈ భూమిపై మొదటి మానవుడు మోకరిల్లినప్పటి నుండి మానవ హృదయంలో లోతుగా పాతుకుపోయిన అమరత్వ వాంఛల గురించి అపారమైన, సున్నితమైన సానుభూతితో రాస్తుంది. ఎందుకంటే, భావనలోని ఔన్నత్యం, నశ్వరతపై క్రైస్తవ స్ఫూర్తి సాధించిన సంపూర్ణ విజయం, ఆత్మకు విశ్రాంతినిచ్చి, మనస్సును దానికి సమానమైన పరవశ ఆరాధన స్థాయికి పెంచే సామర్థ్యం వంటివి దైవ ప్రేరణ లేని సాహిత్యంలో మరెక్కడా కనబడవు. రచన అనే కళ ఆవిష్కరించబడినప్పటి నుండి లౌకిక కవులు, తత్వవేత్తలు రచించిన సమస్త రచనల కన్నా, ఈ ఒక్క కీర్తనే బాధిత ఆత్మలకు ఎక్కువ స్వస్థతను చేకూర్చి ఉండవచ్చని నా గౌరవపూర్వక అభిప్రాయంగా తెలియజేస్తున్నాను. ఎంతటి ప్రజ్ఞాశాలి అయినా సరే, ఏ అభాగ్యుడు కూడా ఇటువంటి రచనను సృష్టించగల సామర్థ్యాన్ని కనీసం కొంచెమైనా కలిగి ఉండడు. దీనిని చదివిన తర్వాత పుస్తకాన్ని మూసేటప్పుడు, తాను దైవ సముద్రం ఒడ్డున కెరూబుల స్వరాన్ని, వీణ వాయించేవారి నాదాన్ని విన్నాననే భావనతో, అవును, గంభీరమైన దృఢ విశ్వాసంతో మూసివేయవచ్చు.

ఇదే విధమైన దాదాపు దైవావిష్కరణ అనుభూతి శామ్యూల్ రూథర్‌ఫోర్డ్ లేఖలలో, టె డెయుమ్‌లో, వాట్స్ మరియు వెస్లీల అనేక కీర్తనలలో, మరియు అప్పుడప్పుడు అంతగా తెలియని ఒక సాధువు యొక్క రచనలో కూడా అనుభవించబడుతుంది; బహుశా ఆ సాధువు యొక్క పరిమిత ప్రతిభ, అంతరంగంలోని ఆత్మ యొక్క అగ్నిచే ఒక ఆనంద క్షణం పాటు ప్రజ్వరిల్లబడి ఉండవచ్చు.

పాతకాలంలో పరిసయ్యుల హృదయానికి పట్టిన శాపం ప్రేమ లేని బోధలే. పరిసయ్యుల బోధలతో క్రీస్తుకు పెద్దగా గొడవలు లేవు, కానీ పరిసయ్యుల స్వభావంతో ఆయన చివరి వరకు అవిశ్రాంతంగా యుద్ధం చేశారు. క్రీస్తును సిలువపైకి ఎక్కించింది మతమే, అంతరంగ పరిశుద్ధాత్మ లేని మతమే. ఈనాడు మౌలికవాదులు అని పిలవబడే వ్యక్తుల చేత క్రీస్తు సిలువ వేయబడ్డాడనే విషయాన్ని కాదనడంలో ప్రయోజనం లేదు. మన సనాతన ధర్మం గురించి గర్వపడే మనకు ఇది అత్యంత కలవరపరిచేదిగా, లేదా తీవ్రమైన బాధ కలిగించేదిగా ఉండాలి. సత్యం యొక్క అక్షరార్థంతో నింపబడిన ఆశీర్వాదం లేని ఆత్మ, ఒక విగ్రహము ముందు మోకరిస్తున్న అన్యజనుని కంటే వాస్తవానికి అధ్వాన్నమైన స్థితిలో ఉండవచ్చు. పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా మన హృదయాలలో దేవుని ప్రేమ కుమ్మరించబడినప్పుడు మాత్రమే, పెంతెకోస్తు దినాన వచ్చిన ప్రేమాగ్ని మన బుద్ధిలో నివసించినప్పుడు మాత్రమే మనం సురక్షితంగా ఉంటాము. ఎందుకంటే పరిశుద్ధాత్మ ఒక విలాస వస్తువు కాదు, తరానికి ఒకసారి ఒక ఉన్నత శ్రేణి క్రైస్తవుడిని సృష్టించడానికి అప్పుడప్పుడు జోడించబడేది కాదు. కాదు, ఆయన దేవుని ప్రతి బిడ్డకు అత్యంత ఆవశ్యకమైనవాడు, మరియు ఆయన తన ప్రజలను నింపి వారిలో నివసించడం అనేది ఒక నిస్తేజమైన నిరీక్షణ కన్నా ఎక్కువ. అది తప్పించుకోలేని ఒక అనివార్యమైన ఆవశ్యకత.

పరిశుద్ధాత్మ కూడా సంకల్పశక్తి గల జ్వాల. ఇక్కడ, ఇతర చోట్ల వలెనే, ఈ రూపకం సంపూర్ణ సత్యాన్ని వ్యక్తపరచడానికి సరిపోదు, మరియు జాగ్రత్త తీసుకోకపోతే దానిని ఉపయోగించడం వల్ల మనం సులభంగా తప్పుడు అభిప్రాయాన్ని పొందవచ్చు. ఎందుకంటే మనం ప్రతిరోజూ చూసే మరియు తెలిసిన అగ్ని ఒక వస్తువు, వ్యక్తి కాదు, మరియు ఆ కారణంగా దానికి స్వంత సంకల్పం లేదు. కానీ పరిశుద్ధాత్మ ఒక వ్యక్తి, సంకల్పం అనే వ్యక్తిత్వ లక్షణాలలో ఒకటైన ఆ లక్షణాలను ఆయన కలిగి ఉన్నారు. ఆయన మానవ ఆత్మలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, తన లక్షణాలలో దేనినీ రద్దు చేసుకోరు, లేదా ఆయన ప్రవేశించిన ఆత్మకు వాటిని పాక్షికంగా గానీ పూర్తిగా గానీ అప్పగించరు. గుర్తుంచుకోండి, పరిశుద్ధాత్మ ప్రభువు. "ఆ ఆత్మయే ప్రభువు," అని పౌలు కొరింథీయులతో అన్నాడు. నైసీన్ విశ్వాస ప్రమాణం, "మరియు నేను పరిశుద్ధాత్మను, ప్రభువును మరియు జీవదాతను నమ్ముచున్నాను," అని చెబుతుంది, మరియు అథనాసియన్ విశ్వాస ప్రమాణం, "అదేవిధంగా తండ్రి ప్రభువు, కుమారుడు ప్రభువు, మరియు పరిశుద్ధాత్మ ప్రభువు. అయినను ముగ్గురు ప్రభువులు కాదు: ఒక్కడే ప్రభువు," అని ప్రకటిస్తుంది. దీనిని అర్థం చేసుకోవడంలో ఎలాంటి సమస్యలు ఎదురైనా, మన విశ్వాసం దానిని అంగీకరించి, దేవుడు మరియు పరిశుద్ధాత్మ గురించిన మన సంపూర్ణ విశ్వాసంలో దానిని ఒక భాగంగా చేసుకోవాలి. ఇప్పుడు దీని గురించి చెప్పనవసరం లేదు,

సర్వాధిపతియైన ప్రభువు తన దైవత్వపు విశేషాధికారాలను ఎన్నటికీ విడిచిపెట్టడు. ఆయన ఎక్కడ ఉన్నా తనలాగే ప్రవర్తించాలి. ఆయన మానవ హృదయంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, ఆయన ఎల్లప్పుడూ ఉన్నట్లే, స్వతహాగా ప్రభువుగా అక్కడ ఉంటాడు.

మానవ హృదయానికి పట్టిన లోతైన వ్యాధి ఏమిటంటే, దాని కేంద్రం నుండి విడిపోయిన సంకల్పం. ఇది, తన కేంద్ర సూర్యుడిని విడిచిపెట్టి, అంతరిక్షంలోని ఏదో ఒక వింత వస్తువు చుట్టూ తిరగడం ప్రారంభించిన గ్రహం లాంటిది. ఆ వస్తువు దానిని తన వైపుకు లాగేంత దగ్గరగా వచ్చి ఉండవచ్చు. సాతాను, "నేను చేస్తాను" అని చెప్పినప్పుడు, అతను తన సాధారణ కేంద్రం నుండి విడిపోయాడు. అతను మానవ జాతికి అంటించిన వ్యాధి అవిధేయత మరియు తిరుగుబాటు అనే వ్యాధి. ఏ తగిన విమోచన పథకమైనా ఈ తిరుగుబాటును పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి మరియు దేవుని చిత్తంలో మానవ సంకల్పానికి దాని సరైన స్థానాన్ని తిరిగి కల్పించడానికి పూనుకోవాలి. సంకల్పానికి స్వస్థత చేకూరాలనడానికి గల ఈ అంతర్లీన అవసరానికి అనుగుణంగా, పరిశుద్ధాత్మ విశ్వసించే హృదయంలోకి తన కృపాపూర్వక ప్రవేశాన్ని జరిపినప్పుడు, ఆ హృదయాన్ని దేవుని సంపూర్ణ చిత్తానికి సంతోషకరమైన మరియు స్వచ్ఛందమైన విధేయతకు గెలుచుకోవాలి. స్వస్థత లోపలి నుండి జరగాలి; బాహ్య అనుగుణ్యత ఏమాత్రం సరిపోదు. సంకల్పం పవిత్రపరచబడే వరకు, మనిషి ఇంకా తిరుగుబాటుదారుడిగానే ఉంటాడు. తనను జైలుకు తీసుకువెళ్తున్న షెరీఫ్‌కు అయిష్టంగా విధేయత చూపుతున్నప్పటికీ, ఒక చట్టవిరోధి హృదయపూర్వకంగా చట్టవిరోధిగానే ఉన్నట్లే ఇది కూడా ఉంటుంది.

పరిశుద్ధాత్మ విమోచించబడిన మనిషి యొక్క సంకల్పాన్ని తన సంకల్పంతో విలీనం చేయడం ద్వారా ఈ అంతర్గత స్వస్థతను సాధిస్తాడు. ఇది ఒక్క దెబ్బతో జరగదు. నిజమే, ఏ కృపా కార్యమైనా జరగడానికి ముందు సంకల్పాన్ని క్రీస్తుకు పూర్తిగా సమర్పించడం జరగాలి, కానీ ఆత్మలో ఉన్న దైవిక జీవంతో జీవితంలోని ప్రతి భాగం పూర్తిగా విలీనం కావడం అనేది, మన ప్రాకృతిక అసహనంతో మనం కోరుకునే దానికంటే ఎక్కువ సమయం పట్టే ప్రక్రియ కావచ్చు. అత్యంత ఉన్నతమైన ఆత్మ కూడా, తాను దేవునికి ఇచ్చానని అనుకున్న దానికి, తనకు తెలియకుండానే తానే ప్రభువుగా, యజమానిగా వ్యవహరిస్తున్న తన జీవితంలోని ఏదో ఒక రహస్య ప్రదేశాన్ని కనుగొని దిగ్భ్రాంతికి, విచారానికి గురికావచ్చు. ఈ నైతిక వ్యత్యాసాలను ఎత్తిచూపి, వాటిని సరిదిద్దడం జీవముగల ఆత్మ యొక్క పని. ఆయన, కొన్నిసార్లు చెప్పినట్లుగా, మానవ సంకల్పాన్ని "విరగొట్టడు", కానీ ఆయన దానిలోకి ప్రవేశించి, దానిని దేవుని సంకల్పంతో ఆనందకరమైన ఐక్యతలోకి సున్నితంగా తీసుకువస్తాడు.

దేవుని చిత్తాన్ని కోరుకోవడం అంటే దానికి నిరభ్యంతరంగా అంగీకారం తెలపడం కంటే ఎక్కువ; అది నిశ్చయమైన సంకల్పంతో దేవుని చిత్తాన్ని ఎంచుకోవడం. దేవుని కార్యం ముందుకు సాగుతున్న కొద్దీ, క్రైస్తవుడు తాను కోరుకున్నది ఏదైనా ఎంచుకోవడానికి స్వేచ్ఛను పొందుతాడు, మరియు అతను దేవుని చిత్తాన్ని తనకు సాధ్యమైనంత అత్యున్నతమైన మేలుగా సంతోషంగా ఎంచుకుంటాడు. అటువంటి వ్యక్తి జీవితంలో అత్యున్నత లక్ష్యాన్ని కనుగొంటాడు. మిగతా మనుషులను పీడించే చిన్న చిన్న నిరాశలకు అతీతంగా అతను నిలబడతాడు. అతనికి ఏది జరిగినా అది అతని పట్ల దేవుని చిత్తమే, మరియు అతను అత్యంత తీవ్రంగా కోరుకునేది కూడా అదే. కానీ, మన ఈ తీరికలేని కాలంలోని తీరికలేని క్రైస్తవులలో చాలామంది ఈ స్థితిని చేరుకోలేరని చెప్పడం సబబే. అయితే, దానిని చేరుకునే వరకు క్రైస్తవుని శాంతి సంపూర్ణం కాలేదు. మన ఆనందాన్ని విషపూరితం చేసి, మన శక్తిని బాగా తగ్గించే ఒక విధమైన అంతర్గత సంఘర్షణ, ఆధ్యాత్మిక అశాంతి భావన ఇంకా ఉంటుంది.

అంతర్లీనంగా ఉన్న అగ్ని యొక్క మరొక గుణం భావోద్వేగం. దైవిక అగమ్యత గురించి ఇంతకు ముందు చెప్పిన దాని వెలుగులో దీనిని అర్థం చేసుకోవాలి. దేవుడు తన విశిష్టమైన సారాంశంలో ఎలా ఉంటాడో మనస్సుతో కనుగొనలేము, పెదవులతో ఉచ్చరించలేము. కానీ, దేవునిలో హేతుబద్ధమైనవిగా పిలువబడి, తద్వారా బుద్ధిచే గ్రహించబడే గుణాలు పవిత్ర గ్రంథాలలో స్వేచ్ఛగా వివరించబడ్డాయి. అవి దేవుడు ఏమిటో మనకు చెప్పవు, కానీ దేవుడు ఎలా ఉంటాడో చెబుతాయి. వాటన్నిటి మొత్తం, దూరం నుండి అస్పష్టంగా అద్దంలో చూసినట్లుగా ఉండే దైవ స్వరూపం యొక్క మానసిక చిత్రాన్ని ఏర్పరుస్తుంది.

ఇప్పుడు బైబిలు బోధించేదేమిటంటే, దేవునిలో భావోద్వేగం వంటిది ఒకటి ఉంది. ఆయన మన ప్రేమ వంటిదాన్ని, మన దుఃఖం వంటిదాన్ని, మన ఆనందం వంటిదాన్ని అనుభవిస్తాడు. దేవుడు ఎలాంటివాడో అనే ఈ భావనతో ఏకీభవించడానికి మనం భయపడనవసరం లేదు. మనం ఆయన స్వరూపంలో సృష్టించబడ్డాము కాబట్టి, ఆయనకు మనలాంటి గుణాలే ఉంటాయని విశ్వాసం సులభంగా ఒక నిర్ధారణకు వస్తుంది. కానీ అటువంటి నిర్ధారణ, మనసుకు సంతృప్తినిచ్చినప్పటికీ, అది మన విశ్వాసానికి ఆధారం కాదు. దేవుడు చెప్పాడు

ఆయన గురించిన కొన్ని విషయాలు, మనకు కావలసిన అన్ని ఆధారాలను అందిస్తాయి. "నీ దేవుడైన యెహోవా నీ మధ్యనున్నాడు, ఆయన శక్తిమంతుడు; ఆయన నిన్ను రక్షిస్తాడు, ఆయన నిన్ను చూసి ఆనందిస్తాడు; ఆయన తన ప్రేమలో నిలిచి ఉంటాడు, ఆయన నిన్ను చూసి గానం చేస్తూ ఆనందిస్తాడు" (జెఫన్యా 3:17). దేవుడు ఎలాంటివాడో అనే మన హేతుబద్ధమైన చిత్రాన్ని రూపొందించడానికి ఉపయోగపడే వేలాది వచనాలలో ఇది కేవలం ఒకటి మాత్రమే, మరియు దేవుడు మన ప్రేమ, మన ఆనందం వంటి అనుభూతిని పొందుతాడని అవి మనకు స్పష్టంగా చెబుతున్నాయి, మరియు ఆయన అనుభూతి చెందేది, అలాంటి పరిస్థితిలో మనం ఎలా ప్రవర్తిస్తామో అదే విధంగా ఆయనను ప్రవర్తించేలా చేస్తుంది; ఆయన తన ప్రియమైన వారిని చూసి ఆనందంతో, గానంతో సంతోషిస్తాడు.

ఇక్కడ భావోద్వేగం సాధ్యమైనంత ఉన్నత స్థాయిలో ఉంది, అది సాక్షాత్తు దేవుని హృదయం నుండి ప్రవహిస్తోంది. కాబట్టి, మన బైబిల్ బోధకులలో కొందరు తరచుగా చిత్రీకరించినట్లుగా, అనుభూతి అనేది అవిశ్వాసం యొక్క అధోగతి చెందిన సంతానం కాదు. అనుభూతి చెందగల మన సామర్థ్యం మన దైవిక మూలానికి ఉన్న గుర్తింపులలో ఒకటి. మనం కన్నీళ్లకు గానీ, నవ్వుకు గానీ సిగ్గుపడనవసరం లేదు. తన భావాలను అణచివేసుకున్న క్రైస్తవ స్థితప్రజ్ఞుడు కేవలం మూడింట రెండు వంతుల మనిషి మాత్రమే; ఒక ముఖ్యమైన మూడవ వంతు తిరస్కరించబడింది.

మన ప్రభువు జీవితంలో పవిత్రమైన భావనకు ఒక ముఖ్యమైన స్థానం ఉంది. "తన ఎదుట ఉంచబడిన ఆనందం కొరకు" ఆయన సిలువను సహించి, దాని అవమానాన్ని తృణీకరించారు. "నాతో సంతోషించండి, ఎందుకంటే తప్పిపోయిన నా గొర్రెను నేను కనుగొన్నాను" అని తాను కేక వేస్తున్నట్లుగా ఆయన ఊహించుకున్నారు. తన వేదన రాత్రి, ఒలీవ కొండకు వెళ్ళే ముందు ఆయన "ఒక కీర్తన పాడారు". తన పునరుత్థానం తర్వాత, ఆయన గొప్ప సమాజంలో తన సహోదరులతో కలిసి పాడారు (Ps. 22:22). మరియు సొలోమోను గీతం క్రీస్తును సూచిస్తే (చాలామంది క్రైస్తవులు నమ్మినట్లుగా), రాత్రి ముగిసి, నీడలు తొలగిపోయిన తర్వాత ఆయన తన వధువును ఇంటికి తీసుకువస్తున్నప్పుడు ఆయన ఆనంద ధ్వనిని మనం ఎలా విస్మరించగలం?

పాపం మనపై తెచ్చిపెట్టిన అతిపెద్ద విపత్తులలో ఒకటి మన సాధారణ భావోద్వేగాల పతనం. మనం హాస్యాస్పదం కాని విషయాలకు నవ్వుతాము; మన మానవ గౌరవానికి తక్కువైన పనులలో ఆనందాన్ని పొందుతాము; మరియు మన ఆప్యాయతలకు స్థానం లేని విషయాలలో సంతోషిస్తాము. నిజమైన సాధువుకు ఎల్లప్పుడూ లక్షణంగా ఉండే "పాపపు సుఖాల" పట్ల అభ్యంతరం, మూలంలో కేవలం మన మానవ భావోద్వేగాల పతనానికి వ్యతిరేకంగా చేసే నిరసన మాత్రమే. ఉదాహరణకు, దేవుని స్వరూపంలో సృష్టించబడిన మనుషుల ఆసక్తులను జూదం ఆక్రమించుకోవడానికి అనుమతించడం ఉన్నత శక్తుల భయంకరమైన దుర్వినియోగంగా అనిపించింది; సుఖభోగాలను ప్రేరేపించడానికి మద్యం అవసరం కావడం ఒక రకమైన వ్యభిచారంలా అనిపించింది; ఆనందం కోసం మనుషులు మానవ నిర్మిత నాటకరంగం వైపు మళ్లడం, ఉన్నతమైన నాటకీయ చర్యలతో నిండిన విశ్వం మధ్యలో మనల్ని ఉంచిన దేవునికి అవమానంగా అనిపించింది. ప్రపంచంలోని కృత్రిమ సుఖాలు, మానవ జాతి జీవితంలోని నిజమైన ఆనందాలను అనుభవించే శక్తిని చాలా వరకు కోల్పోయి, వాటి స్థానంలో అసత్యమైన మరియు హీనమైన ఉద్వేగాలను ప్రత్యామ్నాయంగా ఎంచుకోవలసి వస్తోందనడానికి సాక్ష్యం తప్ప మరేమీ కాదు.

పరిశుద్ధాత్మ చేసే పనిలో ముఖ్యంగా ఒకటి, విమోచించబడిన మనిషి యొక్క భావోద్వేగాలను రక్షించడం, అతని వీణను తిరిగి మీటి, పాపం వలన మూసుకుపోయిన పవిత్రమైన ఆనందపు ఊటలను మళ్ళీ తెరవడం. ఆయన ఇలా చేస్తాడని పరిశుద్ధులందరూ ఏకగ్రీవంగా సాక్ష్యమిస్తున్నారు. మరియు ఇది తన సృష్టిలో దేవుని సంపూర్ణ విధానానికి విరుద్ధం కాదు. స్వచ్ఛమైన ఆనందం జీవితంలో ఒక భాగం; అది ఎంత ముఖ్యమైన భాగమంటే, ఆనందకరమైన అనుభూతి లేని అంతులేని అస్తిత్వంతో మానవ జీవితం నిండి ఉంటే, దానిని ఎలా సమర్థించగలమో అర్థం చేసుకోవడం కష్టం.

పరిశుద్ధాత్మ మన ఆత్మల కిటికీలో ఒక వీణను ఉంచుతుంది, తద్వారా మనం నిర్వర్తించమని పిలువబడే అత్యంత నిరాడంబరమైన పనికి కూడా సంగీత సహకారంగా పరలోకపు గాలులు మధురమైన రాగాన్ని వినిపిస్తాయి. క్రీస్తు యొక్క ఆధ్యాత్మిక ప్రేమ మన హృదయాలలో నిరంతరం సంగీతాన్ని సృష్టిస్తుంది మరియు మన దుఃఖాలలో కూడా ఆనందించేలా మనకు శక్తినిస్తుంది.

అధ్యాయం 61. ఆత్మతో నిండిన జీవితం

... ఆత్మతో నింపబడాలి. ఎఫెసీ. 5:18

ప్రతి క్రైస్తవుడు పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడగలడు మరియు నింపబడాలి అనే విషయం క్రైస్తవుల మధ్య చర్చనీయాంశం కాదనిపిస్తుంది. అయినప్పటికీ, పరిశుద్ధాత్మ సాధారణ క్రైస్తవుల కోసం కాదని, కేవలం పరిచారకులకు మరియు మిషనరీలకు మాత్రమేనని కొందరు వాదిస్తారు. మరికొందరు, పునరుత్పత్తి సమయంలో పొందిన ఆత్మ పరిమాణం, పెంతెకోస్తు దినాన శిష్యులు పొందిన దానితో సమానమని, మరియు మారుమనస్సు పొందిన తరువాత అదనపు పరిపూర్ణతను ఆశించడం కేవలం పొరపాటుపై ఆధారపడి ఉంటుందని భావిస్తారు. కొద్దిమంది, ఏదో ఒక రోజు తాము కూడా నింపబడతామనే నిస్తేజమైన ఆశను వ్యక్తం చేస్తారు, మరికొందరు ఈ విషయం గురించి తమకు పెద్దగా తెలియదని, ఇది కేవలం ఇబ్బందిని మాత్రమే కలిగిస్తుందని భావించి దానిని తప్పించుకుంటారు.

ప్రతి క్రైస్తవుడు మారుమనస్సు పొందినప్పుడు పొందే దానికంటే ఎంతో అధికంగా, మరియు నేటి సాధారణ సనాతన విశ్వాసులు అనుభవిస్తున్న దానికంటే కూడా ఎంతో అధికంగా, పరిశుద్ధాత్మను సమృద్ధిగా పొందగలడని నేను సంతోషంగా నమ్ముతున్నాను అని ఇక్కడ నేను ధైర్యంగా చెప్పదలుచుకున్నాను. ఈ విషయాన్ని మనం స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం, ఎందుకంటే సందేహాలు తొలగిపోయే వరకు విశ్వాసం అసాధ్యం. దేవుడు సందేహించే హృదయాన్ని పరిశుద్ధాత్మ కుమ్మరించి ఆశ్చర్యపరచడు, అలాగే నింపబడటం సాధ్యమేనా అనే సిద్ధాంతపరమైన సందేహాలు ఉన్నవారిని కూడా ఆయన నింపడు.

సందేహాలను తొలగించి, దృఢమైన నిరీక్షణను కలిగించడానికి, దేవుని వాక్యాన్ని భక్తిశ్రద్ధలతో అధ్యయనం చేయాలని నేను సిఫార్సు చేస్తున్నాను. నా వాదనను క్రొత్త నిబంధన బోధల మీద ఆధారపడటానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. క్రీస్తు మరియు ఆయన అపొస్తలుల మాటలను జాగ్రత్తగా, వినయంగా పరిశీలించినప్పుడు, మనం ఇప్పుడు పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడగలమనే నమ్మకం కలగకపోతే, వేరే చోట వెతకడానికి నాకు ఏ కారణమూ కనిపించడం లేదు. ఎందుకంటే, ఈ ప్రతిపాదనకు అనుకూలంగా గానీ, వ్యతిరేకంగా గానీ ఫలానా మత బోధకుడు ఏమి చెప్పాడనేది అంత ముఖ్యం కాదు. ఆ సిద్ధాంతం లేఖనాలలో బోధించబడకపోతే, దానిని ఏ వాదనతోనూ సమర్థించలేము, మరియు పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడమనే ఉపదేశాలన్నీ నిష్ప్రయోజనం.

నేను ఇక్కడ అవుననే వాదనను వినిపించను. విచారించేవారే స్వయంగా సాక్ష్యాలను పరిశీలించుకోవాలి, మరియు వారు ఆత్మతో నింపబడగలరని నమ్మడానికి క్రొత్త నిబంధనలో ఎటువంటి ఆధారం లేదని వారు నిర్ణయించుకుంటే, వారు ఈ పుస్తకాన్ని మూసివేసి, ఇకపై చదివే శ్రమను నివారించుకోవచ్చు. ఇకపై నేను చెప్పేది, తమ సందేహాలను అధిగమించి, నిర్దేశిత షరతులను నెరవేర్చినప్పుడు తాము నిజంగా పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడగలమని విశ్వాసంతో ఉన్న స్త్రీపురుషులను ఉద్దేశించి చెప్పబడింది.

ఒక వ్యక్తి ఆత్మతో నింపబడాలంటే, తాను అలా కోరుకుంటున్నానని అతనికి నిశ్చయత ఉండాలి. మరియు ఈ విషయాన్ని గంభీరంగా పరిగణించాలి. చాలామంది క్రైస్తవులు ఆత్మతో నింపబడాలని కోరుకుంటారు, కానీ వారి కోరిక ఒక అస్పష్టమైన, భావోద్వేగపూరితమైన విషయం, దానిని కోరిక అని పిలవడానికి కూడా అర్హత లేదు. దానిని నెరవేర్చుకోవడానికి తాము ఎంత మూల్యం చెల్లించుకోవాలో వారికి దాదాపుగా తెలియదు.

ఆత్మతో నింపబడిన జీవితం గురించి తెలుసుకోవడానికి మనల్ని వెతుక్కుంటూ వచ్చిన ఒక ఉత్సాహవంతుడైన యువ క్రైస్తవునితో మనం మాట్లాడుతున్నామని ఊహించుకుందాం. ప్రశ్నల యొక్క సూటి స్వభావాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుని, సాధ్యమైనంత సున్నితంగా, మనం అతని ఆత్మను ఈ క్రింది విధంగా కొంతవరకు పరిశీలిద్దాం: "తన సౌమ్యత మరియు ప్రేమలో యేసులా ఉన్నప్పటికీ, మీ జీవితానికి ప్రభువుగా ఉండాలని కోరుకునే ఆత్మతో మీరు నింపబడాలని నిశ్చయంగా కోరుకుంటున్నారా? ఆ మరొకరు సాక్షాత్తు దేవుని ఆత్మ అయినప్పటికీ, మీ వ్యక్తిత్వాన్ని మరొకరి చేతికి అప్పగించడానికి మీరు ఇష్టపడుతున్నారా? ఆత్మ మీ జీవితాన్ని తన ఆధీనంలోకి తీసుకుంటే, ఆయన ప్రతి విషయంలోనూ ప్రశ్నించని విధేయతను ఆశిస్తాడు. చాలామంది క్రైస్తవులు అనుమతించి, క్షమించినప్పటికీ, ఆయన మీలో స్వపాపాలను సహించడు. స్వపాపాలు అంటే ఆత్మప్రేమ, ఆత్మజాలి, స్వార్థం, ఆత్మవిశ్వాసం, స్వీయనీతి, ఆత్మస్తుతి, ఆత్మరక్షణ. లోకపు సుఖమార్గాలకు మరియు

మత పరిధిలోని మిశ్రమ సమూహం. ఆయన మీ విషయమై మేలు కొరకు కుతూహలముగా ఉంటారు. మీరు గొప్పలు చెప్పుకొనడానికీ, విర్రవీగడానికీ, లేదా ప్రదర్శన చేయడానికీ ఆయన అనుమతించరు. మీ జీవిత గమనాన్ని ఆయన మీ నుండి తీసివేస్తారు. మీ ఆత్మ నిమిత్తం మిమ్మల్ని పరీక్షించడానికి, క్రమశిక్షణలో పెట్టడానికి, శిక్షించడానికి ఆయన తన హక్కును కలిగి ఉంటారు. ఇతర క్రైస్తవులు అనుభవించే, కానీ మీకు శుద్ధమైన దుష్టత్వానికి మూలంగా ఉన్న అనేక అసంబద్ధమైన సుఖాలను ఆయన మీ నుండి తీసివేయవచ్చు. వీటన్నిటిలోనూ ఆయన మిమ్మల్ని ఎంతో విశాలమైన, శక్తివంతమైన, సర్వవ్యాపకమైన, అద్భుతమైన ప్రేమతో కౌగిలించుకుంటారు, దానివల్ల మీ నష్టాలు కూడా లాభాలుగాను, మీ చిన్న బాధలు కూడా సుఖాలుగాను కనిపిస్తాయి. అయినప్పటికీ, శరీరం ఆయన కాడి క్రింద మూలుగుతూ, భరించలేని భారమని దానికి వ్యతిరేకంగా మొరపెడుతుంది. మరియు ఆయన శరీరమైన సంఘం కొరకు, మీ శరీరంలో 'క్రీస్తు శ్రమలలో మిగిలిపోయిన దానిని పూరించడానికి' శ్రమపడే గంభీరమైన ఆధిక్యతను అనుభవించడానికి మీకు అనుమతి ఇవ్వబడుతుంది. ఇప్పుడు, మీ ముందు ఉన్న ఈ పరిస్థితులతో, మీరు ఇంకా పరిశుద్ధాత్మతో నింపబడాలని కోరుకుంటున్నారా?”

ఇది కఠినంగా అనిపిస్తే, సిలువ మార్గం ఎన్నడూ సులభం కాదని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. ప్రజాదరణ పొందిన మత ఉద్యమాలతో పాటు వచ్చే మెరుపు మరియు ఆకర్షణ, చీకటి దేవదూత ఒక క్షణం పాటు వెలుగు దేవదూతగా మారినప్పుడు అతని రెక్కలపై మెరిసే కాంతి వలె అసత్యమైనది. సిలువను దాని నిజ స్వరూపంలో చూపించడానికి భయపడే ఆధ్యాత్మిక పిరికితనాన్ని ఏ మాత్రం క్షమించరానిది. అది చివరికి నిరాశ మరియు విషాదానికి మాత్రమే దారితీస్తుంది.

మనం ఆత్మతో నింపబడాలంటే, నింపబడాలనే కోరిక సర్వవ్యాపకంగా ఉండాలి. ఆ సమయంలో అది జీవితంలో అతిపెద్ద విషయంగా, మిగతా అన్నింటినీ పక్కకు నెట్టేసేంత తీవ్రంగా, అంత చొచ్చుకువచ్చేదిగా ఉండాలి. ఏ జీవితంలోనైనా పరిపూర్ణత యొక్క స్థాయి, నిజమైన కోరిక యొక్క తీవ్రతకు సరిగ్గా అనుగుణంగా ఉంటుంది. మనం వాస్తవంగా ఎంత దేవుడిని కోరుకుంటామో, అంత దేవుడిని మనం పొందుతాము. ఆత్మతో నింపబడిన జీవితానికి ఒక పెద్ద ఆటంకం, ఈ రోజు సువార్త క్రైస్తవులలో విస్తృతంగా ఆమోదించబడిన ఆత్మసంతృప్తి సిద్ధాంతం. ఈ దృక్పథం ప్రకారం, తీవ్రమైన కోరిక అవిశ్వాసానికి సాక్ష్యం మరియు లేఖనాల గురించిన జ్ఞానం లేకపోవడానికి రుజువు. ఈ వాదనకు తగిన ఖండన దేవుని వాక్యమే అందిస్తుంది మరియు దానిని అనుసరించేవారిలో అది నిజమైన పరిశుద్ధతను కలిగించడంలో ఎల్లప్పుడూ విఫలమవుతుందనే వాస్తవం కూడా దీనిని ఖండిస్తుంది.

అప్పుడు, మనం ఇక్కడ చర్చిస్తున్న ఆ దైవిక ప్రేరణను పొందిన వారు, మొదట తీవ్రమైన ఆందోళన మరియు అంతర్గత కలవరాన్ని అనుభవించకుండా ఎవరైనా ఉన్నారా అనే విషయంపై నాకు సందేహం ఉంది. మతపరమైన సంతృప్తి ఎల్లప్పుడూ ఆధ్యాత్మిక జీవితానికి శత్రువు. ఆధ్యాత్మిక గొప్పతనానికి మార్గం ఎల్లప్పుడూ ఎంతో బాధ మరియు అంతర్గత వేదన ద్వారానే ఉంటుందని సాధువుల జీవిత చరిత్రలు బోధిస్తాయి. "శిలువ మార్గం" అనే పదబంధం, కొన్ని వర్గాలలో చాలా అందమైన, ఆనందదాయకమైన విషయాన్ని సూచిస్తున్నప్పటికీ, నిజమైన క్రైస్తవునికి దాని అర్థం ఎల్లప్పుడూ తిరస్కరణ మరియు నష్టం యొక్క మార్గమే. ఉరిశిక్షను ఎవరూ ఆస్వాదించనట్లే, శిలువను కూడా ఎవరూ ఆస్వాదించలేదు.

శ్రేష్ఠమైన వాటిని ఆకాంక్షిస్తూ, తీవ్రమైన ఆత్మనిరాశలో చిక్కుకున్న క్రైస్తవుడు నిరుత్సాహపడనవసరం లేదు. విశ్వాసంతో కూడిన ఆత్మనిరాశ ఒక మంచి స్నేహితుని వంటిది, ఎందుకంటే అది హృదయానికి ఉన్న అత్యంత శక్తివంతమైన శత్రువులలో ఒకదానిని నాశనం చేసి, ఆదరణకర్త యొక్క పరిచర్య కొరకు ఆత్మను సిద్ధపరుస్తుంది. సంపూర్ణ శూన్యత, నిరాశ మరియు అంధకార భావన (మన చుట్టూ ఏమి జరుగుతుందో మనం అప్రమత్తంగా మరియు వివేకంతో గ్రహించగలిగితే) చీకటి లోయలోని నీడలా ఉండి, మరింత లోపల ఉన్న ఫలవంతమైన క్షేత్రాలకు మనల్ని నడిపిస్తుంది. మనం దీనిని తప్పుగా అర్థం చేసుకుని, దేవుని ఈ దర్శనాన్ని ప్రతిఘటిస్తే, దయగల పరలోకపు తండ్రి మన కోసం ఉద్దేశించిన ప్రతి మేలును మనం పూర్తిగా కోల్పోవచ్చు. మనం దేవునితో సహకరిస్తే, ఎంతోకాలంగా మనకు తల్లిగా, నర్సుగా సేవ చేసిన సహజమైన సుఖాలను ఆయన తీసివేసి, ఆదరణకర్త నుండి తప్ప మరే సహాయం పొందలేని స్థితిలో మనల్ని ఉంచుతాడు. చైనీయులు "ముఖం" అని పిలిచే ఆ అసత్యమైన దానిని ఆయన తొలగించి, మనం నిజంగా ఎంత బాధాకరంగా అల్పులమో మనకు చూపిస్తాడు. ఆయన మనతో తన పనిని పూర్తి చేసినప్పుడు, "ఆత్మయందు దీనులైనవారు ధన్యులు" అని మన ప్రభువు చెప్పిన మాటల అర్థం ఏమిటో మనం తెలుసుకుంటాము.

అయితే, ఈ బాధాకరమైన శిక్షలలో మన దేవుడు మనలను విడిచిపెట్టడని నిశ్చయంగా తెలుసుకోండి. ఆయన మనలను ఎన్నటికీ విడిచిపెట్టడు, మనలను వదిలివేయడు, మన మీద కోపగించుకోడు, మనలను గద్దించడు. ఆయన తన నిబంధనను మీరడుగు వేయడు, తన నోటి నుండి వెలువడిన మాటను మార్చడు. ఆయన మనలను తన కనుపాపలా కాపాడుతాడు, ఒక తల్లి తన బిడ్డను చూసుకున్నట్లుగా మనలను కనిపెట్టుకొని ఉంటాడు. ఆయన ప్రేమ ఎన్నటికీ తరగదు.

ఆయన మనల్ని ఆత్మశిలువ వేడుకునే ఈ అనుభవం గుండా నడిపిస్తున్నప్పుడు, అది ఎంత వాస్తవమైనదంటే, ఎంత భయంకరమైనదంటే, "నా దేవా, నా దేవా, నన్ను ఎందుకు విడిచిపెట్టావు?" అని రోదించడం ద్వారా మాత్రమే మనం దానిని వ్యక్తపరచగలం.

ఇప్పుడు వీటన్నిటి గురించి మన దైవశాస్త్రాన్ని స్పష్టంగా ఉంచుకుందాం. ఈ బాధాకరమైన వస్త్రవిసర్జనలో మానవ యోగ్యతకు సంబంధించిన కనీస ఆలోచన కూడా లేదు. "ఆత్మ యొక్క అంధకార రాత్రి"కి స్వనీతి అనే మోసపూరిత కాంతి యొక్క ఒక్క మసక కిరణం కూడా తెలియదు. బాధపడటం ద్వారా మనం ఆశించే అభిషేకాన్ని సంపాదించుకోలేము, అలాగే ఈ ఆత్మ విధ్వంసం మనల్ని దేవునికి ప్రియమైనవారిగా చేయదు లేదా ఆయన దృష్టిలో మనకు అదనపు అనుగ్రహాన్ని ఇవ్వదు. ఈ వస్త్రవిసర్జన అనుభవం యొక్క విలువ, జీవితంలోని తాత్కాలిక ప్రయోజనాల నుండి మనల్ని వేరు చేసి, నిత్యత్వంలోకి తిరిగి తీసుకువెళ్ళే దాని శక్తిలో ఉంది. అది మన భౌతిక పాత్రలను ఖాళీ చేసి, పరిశుద్ధాత్మ కుమ్మరింపు కోసం మనల్ని సిద్ధం చేస్తుంది.

అందువల్ల, ఆత్మతో నింపబడాలంటే, మనం మన సర్వస్వాన్ని త్యజించాలి, అంతర్గత మరణానికి లోనవ్వాలి, శతాబ్దాలుగా పేరుకుపోయిన ఆదాము సంబంధమైన చెత్తను మన హృదయాల నుండి తొలగించుకొని, పరలోకపు అతిథికి అన్ని గదులనూ తెరవాలి.

పరిశుద్ధాత్మ ఒక సజీవ వ్యక్తి, మరియు ఆయనను ఒక వ్యక్తిగానే పరిగణించాలి. మనం ఆయనను ఒక అంధమైన శక్తిగా గానీ, వ్యక్తిత్వం లేని బలంగా గానీ ఎన్నడూ భావించకూడదు. ఏ వ్యక్తిలాగే ఆయన కూడా వింటాడు, చూస్తాడు, అనుభూతి చెందుతాడు. ఆయన మాట్లాడతాడు మరియు మనం మాట్లాడేది వింటాడు. మనం ఏ ఇతర వ్యక్తిని సంతోషపెట్టగలిగినట్లే, ఆయనను దుఃఖపెట్టగలగ

ఆత్మతో నింపబడటం అనే సంక్షోభానుభవం ఎంత అద్భుతమైనదైనప్పటికీ, అది అంతకంటే గొప్పదైన దానికి కేవలం ఒక సాధనం మాత్రమేనని మనం గుర్తుంచుకోవాలి: ఆ గొప్పదైనదే, శక్తిమంతుడైన ఆయన వ్యక్తిత్వం మనలో నివసించడం, ఆయన మనల్ని నడిపించడం, ఆయనకు బోధించడం మరియు ఆయన శక్తిని ఇవ్వడం ద్వారా జీవితాంతం ఆత్మలో నడవడం. మరియు ఈ విధంగా ఆత్మలో నడవడం కొనసాగించడానికి, మనం కొన్ని షరతులను నెరవేర్చాలి. ఇవి మన కోసం పవిత్ర లేఖనాలలో పొందుపరచబడ్డాయి మరియు అందరూ చూసేందుకు అక్కడ ఉన్నాయి.

ఉదాహరణకు, ఆత్మతో నిండిన నడక, సముద్రంలో చేప జీవించినట్లుగా మనం దేవుని వాక్యంలో జీవించాలని కోరుతుంది. దీని అర్థం మనం కేవలం బైబిలును అధ్యయనం చేయాలని కాదు, లేదా బైబిలు సిద్ధాంతంలో ఒక 'కోర్సు' తీసుకోవాలని కూడా కాదు. నా ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, మనం పవిత్రమైన వాక్యంలో 'పగలు రాత్రి ధ్యానించాలి', దానిని ప్రేమించాలి, దానిని ఆరగించాలి, మరియు పగలు రాత్రి ప్రతి గంట దానిని జీర్ణం చేసుకోవాలి. జీవితపు పనులు మన దృష్టిని మరల్చినప్పుడు కూడా, ఒక విధమైన ధన్యమైన మానసిక ప్రతిచర్య ద్వారా, మనం సత్య వాక్యాన్ని ఎల్లప్పుడూ మన మనస్సుల ఎదుట ఉంచుకోగలం.

అప్పుడు మనలో నివసించే ఆత్మను మనం సంతోషపెట్టాలంటే, మనం పూర్తిగా క్రీస్తుతో నిమగ్నమై ఉండాలి. ఆయనను ఘనపరచడమే ఆత్మ యొక్క ప్రస్తుత కార్యం, మరియు ఆయన చేసే ప్రతిదాని అంతిమ ఉద్దేశ్యం ఇదే. మరియు మనం మన ఆలోచనలను ఆయన పవిత్ర నివాసం కొరకు ఒక పరిశుద్ధ పరిశుద్ధ స్థలంగా మార్చాలి. ఆయన మన ఆలోచనలలో నివసిస్తాడు, మరియు మలినమైన ఆలోచనలు ఒక రాజుకు మురికి నారబట్టల వలె ఆయనకు అసహ్యమైనవి. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, మన భావోద్వేగ స్థితులలో ఎంత తీవ్రమైన హెచ్చుతగ్గులు ఉన్నప్పటికీ, నమ్ముతూనే ఉండే ఉల్లాసమైన విశ్వాసం మనకు ఉండాలి.

పరిశుద్ధాత్మ నివసించే జీవితం అనేది, మిగిలిన వారికంటే ఉన్నతమైన మరియు సున్నితమైన స్వభావం గల కొద్దిమంది అరుదైన మరియు ప్రత్యేక హక్కులు పొందిన వారు మాత్రమే అనుభవించే ఒక ప్రత్యేకమైన, విలాసవంతమైన క్రైస్తవ్యం కాదు. దానికి బదులుగా, అది ప్రపంచవ్యాప్తంగా విమోచించబడిన ప్రతి పురుషునికి మరియు స్త్రీకి సాధారణ స్థితి. అది "యుగయుగాలుగాను, తరతరాలుగాను దాచబడి, ఇప్పుడు ఆయన పరిశుద్ధులకు బయలుపరచబడిన మర్మము. అన్యజనులలో ఈ మర్మము యొక్క మహిమైశ్వర్యము ఎంత గొప్పదో దేవుడు వారికి తెలియజేయగోరెను; ఆ మర్మమేదనగా, మహిమ నిరీక్షణయైయున్న క్రీస్తు మీలో ఉండుటయే" (కొలొస్సయులు 1:26). ఫేబర్, తన మధురమైన మరియు భక్తిపూర్వకమైన కీర్తనలలో ఒకదానిలో, ఈ మంచి మాటను పరిశుద్ధాత్మకు సంబోధించాడు:

సముద్రమా, విశాలంగా ప్రవహించే సముద్రమా, నీవు

సృష్టించబడని ప్రేమ వలన; నా ఆత్మలో వణుకుతున్నాను

నీ జలములు కదలుట నాకు తెలుస్తోంది.

నీవు తీరం లేని సముద్రానివి;

భయంకరమైన, అపారమైన నీవు; సంకోచించగల సముద్రానివి

నా సంకుచిత హృదయంలో.