దేవుడు మరియు మనుషుల గురించి

అధ్యాయం 76. మనకు మళ్ళీ దైవజనులు కావాలి

ఈ సమయంలో సంఘానికి పురుషులు కావాలి, సరైన రకమైన పురుషులు, ధైర్యవంతులైన పురుషులు కావాలి. మనకు పునరుజ్జీవనం కావాలని, మనకు ఆత్మ యొక్క నూతన బాప్తిస్మం కావాలని అంటున్నారు—మరియు ఆ రెండూ మనకు తప్పక కావాలని దేవునికి తెలుసు; కానీ దేవుడు ఎలుకలను పునరుజ్జీవింపజేయడు. ఆయన కుందేళ్ళను పరిశుద్ధాత్మతో నింపడు.

ఆత్మయుద్ధంలో తమను తాము త్యాగం చేయదగినవారిగా భావించే, ఈ ప్రపంచపు ఆకర్షణలకు ఇప్పటికే మరణించినందున మరణ బెదిరింపులకు భయపడని పురుషుల కోసం మనం తహతహలాడతాము. అటువంటి పురుషులు బలహీనులను నియంత్రించే బలవంతాల నుండి విముక్తులుగా ఉంటారు. పరిస్థితుల ఒత్తిడికి వారు పనులు చేయడానికి బలవంతం చేయబడరు; వారి ఏకైక బలవంతం వారి అంతరాత్మ నుండి లేదా పై నుండి మాత్రమే వస్తుంది.

మన ప్రసంగ పీఠాలపై మళ్ళీ చిహ్నాలకు బదులుగా ప్రవక్తలు ఉండాలంటే ఈ విధమైన స్వేచ్ఛ అవసరం. ఈ స్వేచ్ఛా పురుషులు, నేడు ప్రార్థనా మందిరంలోకి వచ్చి వెళ్లే సామాన్య మత సేవకులకు అర్థం కాని ఉన్నతమైన ఉద్దేశ్యాలతో దేవునికి, మానవాళికి సేవ చేస్తారు. వారు భయంతో ఎలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకోరు, ఇతరులను మెప్పించాలనే కోరికతో ఏ మార్గాన్నీ అనుసరించరు, ఆర్థిక ప్రయోజనాల కోసం ఏ సేవనూ స్వీకరించరు, కేవలం ఆచారం కొద్దీ ఏ మతపరమైన కార్యాన్నీ చేయరు; అలాగే ప్రచారంపై ప్రేమకు గానీ, కీర్తి ప్రతిష్టల కోరికకు గానీ లోనుకారు.

ఈ రోజుల్లో సంఘం—సువార్త సంఘం కూడా—చేస్తున్న చాలా పనులను, చేయకపోతే ఏమవుతుందోనన్న భయంతోనే చేస్తోంది. పరిచర్య సంఘాలు, కేవలం భయం వల్లనే ప్రాజెక్టులను చేపడతాయి. భయంతో కూడిన వారి గూఢచర్యం, లోకం తమ నుండి ఏమి ఆశిస్తుందోనని వారిని నమ్మేలా చేసినా, వచ్చే సోమవారం ఉదయం వారు అన్ని రకాల అతిశయోక్తి ఉత్సాహంతో, దైవభక్తి ప్రదర్శనతో దాన్ని చేస్తూనే ఉంటారు. ఈ ప్రవక్తలను పిలిచేది ప్రజాభిప్రాయ ఒత్తిడే గానీ, యెహోవా స్వరం కాదు.

నిజమైన సంఘం తన ఉద్యమాలను ప్రారంభించే ముందు ప్రజల అంచనాలను ఎన్నడూ తెలుసుకోలేదు. దాని నాయకులు దేవుని నుండి విన్నారు మరియు ప్రజాదరణతో సంబంధం లేకుండా లేదా దాని లేమితో సంబంధం లేకుండా పూర్తిగా స్వతంత్రంగా ముందుకు సాగారు. వారు తమ ప్రభువు చిత్తాన్ని తెలుసుకొని దానిని చేశారు, మరియు వారి ప్రజలు వారిని అనుసరించారు—కొన్నిసార్లు విజయానికి, తరచుగా అవమానాలకు మరియు బహిరంగ హింసకు—మరియు తప్పులతో నిండిన ప్రపంచంలో తాము సరైనవారమనే సంతృప్తియే వారికి తగిన ప్రతిఫలం.

నిజమైన ప్రవక్త యొక్క మరో లక్షణం ప్రేమ. దేవుని స్వరాన్ని వినడం నేర్చుకుని, దానికి విధేయత చూపడానికి సాహసించిన స్వతంత్రుడు, పాత నిబంధన ప్రవక్తల హృదయాలను విచ్ఛిన్నం చేసి, మన ప్రభువైన యేసుక్రీస్తు ఆత్మను నలిపివేసి, అపొస్తలుల కన్నుల నుండి కన్నీటి ధారలను పిండేసిన నైతిక భారాన్ని అనుభవించాడు.

స్వతంత్రుడు ఎన్నడూ మత నిరంకుశుడు కాదు, దేవుని వారసత్వంపై పెత్తనం చెలాయించాలని కూడా కోరుకోలేదు. భయం మరియు ఆత్మవిశ్వాసం లేకపోవడమే ఇతరులను తమ కాళ్ళ కింద నలిపివేయడానికి మనుషులను పురికొల్పాయి. వీరికి కాపాడుకోవలసిన ప్రయోజనాలు, భద్రపరచుకోవలసిన పదవులు ఉండటంతో, తమ భద్రతకు హామీగా తమ అనుచరుల నుండి లొంగిబాటును కోరారు. కానీ స్వతంత్రుడు—ఎన్నడూ అలా చేయడు; అతనికి కాపాడుకోవడానికి ఏమీ లేదు, సాధించుకోవలసిన ఆశయం లేదు, భయపడవలసిన శత్రువు లేడు. ఆ కారణంగా, మనుషుల మధ్య తనకున్న స్థానం గురించి అతను ఏమాత్రం పట్టించుకోడు. వారు అతన్ని అనుసరిస్తే మంచిదే; అనుసరించకపోతే, అతనికి ప్రియమైనదేదీ నష్టపోడు; కానీ అతను ఆమోదించబడినా, తిరస్కరించబడినా తన ప్రజలను నిష్కపటమైన భక్తితో ప్రేమిస్తూనే ఉంటాడు. వారి కోసం అతను చేసే సున్నితమైన విన్నపాన్ని మరణం మాత్రమే నిశ్శబ్దం చేయగలదు.

అవును, సువార్త క్రైస్తవ్యం సజీవంగా ఉండాలంటే, దానికి మళ్ళీ సరైన పురుషులు కావాలి. మాట్లాడటానికి సాహసించని బలహీనులను అది తిరస్కరించాలి, మరియు ప్రవక్తలు, అమరవీరులకు ఉండాల్సిన లక్షణాలున్న పురుషులు తిరిగి రావాలని ప్రార్థనతో, గొప్ప వినయంతో అది వెదకాలి. ఐగుప్తులో ఇశ్రాయేలీయుల మొరలను దేవుడు విన్నట్లే, ఆయన తన ప్రజల మొరలను వింటాడు. మరియు ఆయన విమోచకులను పంపడం ద్వారా విమోచనను పంపుతాడు. మనుష్యుల మధ్య అది ఆయన మార్గం.

మరియు విమోచకులు—అంటే సంస్కర్తలు, పునరుజ్జీవనకారులు, ప్రవక్తలు—వచ్చినప్పుడు, వారు దైవజనులుగాను, ధైర్యవంతులుగాను ఉంటారు. వారు దేవుని పక్షాన నిలిచియుండుటకు జాగ్రత్తపడతారు కాబట్టి, దేవుడు వారి పక్షాన ఉంటాడు. వారు క్రీస్తుతో సహోద్యోగులుగాను, పరిశుద్ధాత్మ చేతిలో సాధనాలుగాను ఉంటారు. అటువంటి వారు నిజంగా ఆత్మతో బాప్తిస్మం పొందుతారు, మరియు వారి శ్రమల ద్వారా ఆయన ఇతరులకు బాప్తిస్మమిచ్చి, ఎంతోకాలం ఆలస్యమైన పునరుజ్జీవనాన్ని పంపుతాడు.

అధ్యాయం 77. సిలువ జోక్యం చేసుకుంటుంది

"మతం మన వ్యక్తిగత జీవితాల్లో జోక్యం చేసుకోవడానికి అనుమతిస్తున్న ఈ తరుణంలో, పరిస్థితులు చాలా దిగజారిపోయాయి," అని ఒక ప్రసిద్ధ ఆంగ్లేయుడు విసుగ్గా అన్నాడు.

ఒక ప్రొటెస్టంట్ దేశంలో నివసిస్తున్న ఒక వివేకవంతుడు అటువంటి వ్యాఖ్య చేయగలిగేంతగా పరిస్థితులు దిగజారిపోయాయని దీనికి మనం సమాధానం చెప్పవచ్చు. ఈ వ్యక్తి ఎప్పుడూ క్రొత్త నిబంధన చదవలేదా? అతను స్టీఫెన్ గురించి ఎప్పుడూ వినలేదా? లేదా పౌలు గురించి? లేదా పేతురు గురించి? తమ మతాన్ని తమ వ్యక్తిగత జీవితాలలో జోక్యం చేసుకోనివ్వడం వలన, క్రీస్తును సంతోషంగా అనుసరించి ఆకస్మికంగానో లేదా దీర్ఘకాలంగానో హింసాత్మక మరణానికి గురైన లక్షలాది మంది గురించి అతను ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదా?

కానీ మనం ఈ వ్యక్తిని అతని మనస్సాక్షికి, అతని న్యాయాధిపతికి వదిలిపెట్టి, మన హృదయాల్లోకి మనం చూసుకోవాలి. బహుశా మనలో కొందరు రహస్యంగా భావించేదాన్నే అతను బహిరంగంగా వ్యక్తపరిచి ఉండవచ్చు. మన మతం మన జీవితాల క్రమబద్ధమైన తీరులో ఎంత తీవ్రంగా జోక్యం చేసుకుంది? బహుశా మనం ముందుగా ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం కనుక్కోవడం మంచిది.

క్రైస్తవ విశ్వాసాన్ని పూర్తిగా తిరస్కరించే వ్యక్తి, మతాన్ని పాటిస్తూ దాని సంపూర్ణ ఆధిపత్యంలోకి రావడానికి నిరాకరించే వ్యక్తి కంటే దేవుని మరియు పరలోక శక్తుల ముందు ఎక్కువ గౌరవించబడతాడని నేను చాలా కాలంగా నమ్ముతున్నాను. మొదటివాడు బహిరంగ శత్రువు, రెండవవాడు కపట స్నేహితుడు. క్రీస్తు నోటి నుండి ఉమ్మివేయబడేది ఈ రెండవవాడే; దీనికి కారణం అర్థం చేసుకోవడం కష్టం కాదు.

ఒక క్రైస్తవునికి ఉండే ఒక చిత్రం శిలువను మోస్తున్న వ్యక్తి. "ఎవరైనా నన్ను వెంబడించగోరితే, అతడు తనను తాను త్యజించి, తన శిలువను ఎత్తుకొని నన్ను వెంబడించాలి." శిలువ ఉన్న వ్యక్తి ఇకపై తన గమ్యాన్ని నియంత్రించలేడు; అతను తన శిలువను ఎత్తుకున్నప్పుడే నియంత్రణ కోల్పోయాడు. ఆ శిలువ వెంటనే అతనికి సర్వస్వం ఆక్రమించే ఆసక్తిగా, అణచివేసే అడ్డంకిగా మారింది. అతను ఏమి చేయాలని కోరుకున్నప్పటికీ, అతను చేయగలిగేది ఒక్కటే ఉంది; అదే, శిలువ వేయబడే స్థలం వైపు ముందుకు సాగడం.

జోక్యాన్ని సహించని వ్యక్తి క్రీస్తును అనుసరించడానికి ఎలాంటి బలవంతానికి లోనవడు. "ఎవరైనా ఇష్టపడితే," అని మన ప్రభువు చెప్పి, తద్వారా ప్రతి మనిషికి స్వేచ్ఛనిచ్చి, క్రైస్తవ జీవితాన్ని స్వచ్ఛంద ఎంపిక పరిధిలోకి తీసుకువచ్చారు.

అయినా ఏ మనిషి కూడా ఆటంకాల నుండి తప్పించుకోలేడు. చట్టం, కర్తవ్యం, ఆకలి, ప్రమాదం, ప్రకృతి వైపరీత్యాలు, అనారోగ్యం, మరణం - ఇవన్నీ అతని ప్రణాళికలలోకి చొరబడతాయి, చివరికి వాటి గురించి అతను ఏమీ చేయలేడు. జీవితంలోని కఠినమైన అవసరాలతో సుదీర్ఘ అనుభవం మనుషులకు నేర్పినదేమిటంటే, ఈ ఆటంకాలు ఏదో ఒక రోజు వారిపై తప్పక వచ్చిపడతాయని. అందుకే వారు అనివార్యమైన వాటితో తమకు తోచిన విధంగా సర్దుకుపోవడం నేర్చుకుంటారు. అతి తక్కువ ఆటంకాలు ఎదురయ్యే ఆ ఇరుకైన, వలయాకారపు కుందేలు బాటలోనే ఎలా ఉండాలో వారు నేర్చుకుంటారు. మరింత ధైర్యవంతులు ప్రపంచాన్ని సవాలు చేయవచ్చు, ఆ వలయాన్ని కొంత విస్తరించి, తద్వారా తమ సమస్యల సంఖ్యను పెంచుకోవచ్చు, కానీ ఎవరూ కావాలని కష్టాలను కొనితెచ్చుకోరు. మానవ స్వభావం అలాంటిది కాదు.

సత్యం ఒక మహిమాన్వితమైన కానీ కఠినమైన యజమానురాలు. అది ఎన్నడూ సంప్రదించదు, బేరమాడదు, రాజీపడదు. అది ఉన్నత స్థానాల నుండి ఇలా ప్రకటిస్తుంది, "నా ఉపదేశాన్ని స్వీకరించండి, వెండిని కాదు; శ్రేష్ఠమైన బంగారం కన్నా జ్ఞానాన్ని స్వీకరించండి." ఆ తర్వాత, ప్రతి మనిషి తన ఇష్టానికే వదిలివేయబడతాడు. అతడు తన ఇష్టానుసారం అంగీకరించవచ్చు లేదా తిరస్కరించవచ్చు, స్వీకరించవచ్చు లేదా తృణీకరించవచ్చు; ఆ మనిషి యొక్క సంపూర్ణ భవిష్యత్తు ప్రమాదంలో ఉన్నప్పటికీ, బలవంతం చేసే ప్రయత్నం ఏదీ ఉండదు.

ఒక వ్యక్తి శాశ్వత జ్ఞానం పట్ల మోహాన్ని పెంచుకుని, దానిని పొందాలని తన హృదయాన్ని నిశ్చయించుకుంటే, అతను దానిని పూర్తిస్థాయిలో, సర్వవిధాలా వెంబడించే ప్రయత్నంగా స్వీకరిస్తాడు. ఆ తర్వాత అతనికి ఇతర విషయాలకు పెద్దగా తావు ఉండదు. ఆ తర్వాత, అతడు లోకానికి, లోకం అతనికి సిలువ వేయబడుతున్నట్లుగా, అతని జీవితమంతా అన్వేషణలు, ఆవిష్కరణలు, ఆత్మ తిరస్కారాలు, కఠినమైన క్రమశిక్షణలు మరియు రోజువారీ మరణాలతో నిండిపోతుంది.

ఇది పతనము లేని లోకం అయితే, సత్య మార్గం సుగమమైనదిగా, సులభమైనదిగా ఉండేది. మానవ స్వభావం ఒక పెద్ద నైతిక వైరుధ్యానికి గురికాకపోయి ఉంటే, దేవుని మార్గానికి, మానవుని మార్గానికి మధ్య ఎటువంటి వైరుధ్యం ఉండేది కాదు. పరలోకంలో దేవదూతలు తమ కోరికలకు, దేవుని చిత్తానికి మధ్య ఏమాత్రం వైరుధ్యాన్ని అనుభవించకుండా వెయ్యి ప్రశాంతమైన సహస్రాబ్దాలు జీవిస్తారని నేను భావిస్తున్నాను. కానీ భూమిపై ఉన్న మనుషుల విషయంలో అలా కాదు. ఇక్కడ ప్రాకృతిక మానవుడు దేవుని ఆత్మ సంబంధమైన విషయాలను స్వీకరించడు; శరీరం ఆత్మకు విరోధంగాను, ఆత్మ శరీరానికి విరోధంగాను లోబడుతుంది, ఇవి ఒకదానికొకటి విరుద్ధమైనవి. ఆ పోరాటంలో ఒకే ఒక ఫలితం ఉంటుంది. మనం లొంగిపోవాలి, దేవుడు తన మార్గంలో వెళ్ళాలి. ఆయన మహిమకు, మన నిత్య సంక్షేమానికి అదే అవసరం.

మన మతం మన వ్యక్తిగత జీవితాలలో జోక్యం చేసుకోవడానికి మరో కారణం ఏమిటంటే, మనం లోకంలో జీవిస్తున్నాము; మానవ సమాజానికి బైబిలు పెట్టిన పేరే ఈ లోకం. ఎర్ర సముద్రాన్ని దాటినప్పుడు ఇశ్రాయేలు ఐగుప్తు నుండి వేరు చేయబడినట్లే, పునరుజ్జీవం పొందిన వ్యక్తి అంతర్గతంగా సమాజం నుండి వేరు చేయబడ్డాడు. క్రైస్తవుడు తాత్కాలికంగా భూమిపై నివసిస్తున్న పరలోకపు మనిషి. ఆత్మలో పతనమైన మానవ జాతి నుండి వేరు చేయబడినప్పటికీ, అతను శరీరంలో వారి మధ్య జీవించాలి. అనేక విషయాలలో అతను వారిలాగే ఉంటాడు, కానీ మరికొన్ని విషయాలలో వారికంటే ఎంత తీవ్రంగా భిన్నంగా ఉంటాడంటే, వారు దానిని చూసి అసహ్యించుకోకుండా ఉండలేరు. కయీను, అబెలుల కాలం నుండి, భూలోకపు మనిషి భిన్నంగా ఉన్నందుకు పరలోకపు మనిషిని శిక్షించాడు. హింస మరియు అమరవీరుల సుదీర్ఘ చరిత్ర దీనిని ధృవీకరిస్తుంది.

అయితే క్రైస్తవ జీవితం అనేది లోకానికి, శరీరానికి, మరియు సాతానుకు వ్యతిరేకంగా సాగే ఒక నిరంతర సంఘర్షణ, ఒక అలుపెరుగని, చికాకు పెట్టే పోరాటం అనే అభిప్రాయం మనకు కలగకూడదు. వెయ్యి రెట్లు కాదు. క్రీస్తుతో పాటు మరణించడం నేర్చుకున్న హృదయం, త్వరలోనే ఆయనతో పాటు లేచే ధన్యమైన అనుభవాన్ని పొందుతుంది, మరియు పరిశుద్ధాత్మకు నివాసస్థానమైన ఆత్మలో ఉద్భవించే పవిత్రమైన ఆనందపు ఉచ్ఛస్థాయి స్వరాన్ని లోకపు హింసలన్నీ కూడా అణచివేయలేవు.

78వ అధ్యాయం. ప్రతి ఒక్కరి శిలువ వారిదే.

ఒక నిష్కపటమైన క్రైస్తవ స్త్రీ తన ఆధ్యాత్మిక జీవితం గురించి హెన్రీ సుసో సహాయం కోరింది. సిలువపై క్రీస్తు అనుభవించిన బాధలను తాను కూడా అనుభవించాలనే ప్రయత్నంలో ఆమె తనపై కఠినమైన తపస్సును విధించుకుంది. ఆమె విషయంలో పరిస్థితులు అంత బాగా లేవు, అందుకు కారణం సుసోకు తెలుసు.

ఆ వృద్ధ పుణ్యాత్ముడు తన ఆధ్యాత్మిక కుమార్తెకు వ్రాస్తూ, మన ప్రభువు, "ఎవరైనా నన్ను వెంబడించగోరితే, అతడు తనను తాను త్యజించి, నా సిలువను ఎత్తుకొని, నన్ను వెంబడించాలి" అని చెప్పలేదని ఆమెకు గుర్తుచేశాడు. ఆయన, "అతడు... తన సిలువను ఎత్తుకోవాలి" అని చెప్పాడు. కేవలం ఒక చిన్న సర్వనామంలోనే తేడా ఉంది; కానీ ఆ తేడా చాలా విస్తృతమైనది మరియు ముఖ్యమైనది.

సిలువలు అన్నీ ఒకేలా ఉంటాయి, కానీ ఏ రెండూ ఒకే విధంగా ఉండవు. రక్షకుడు సహించినటువంటి సిలువ అనుభవం అంతకు ముందెన్నడూ గానీ, ఆ తర్వాత గానీ మరొకటి సంభవించలేదు. క్రీస్తు అనుభవించిన ఆ భయంకరమైన మరణ కార్యం అంతా మానవాళి అనుభవంలో ఒక విశిష్టమైనది. సిలువ ప్రపంచానికి జీవాన్ని ఇవ్వాలంటే అది అలా ఉండాల్సిందే. పాపభారం, అంధకారం, తండ్రిచే తిరస్కరించబడటం అనేవి ఆ పవిత్ర బలి స్వరూపునికి మాత్రమే ప్రత్యేకమైన వేదనలు. క్రీస్తు అనుభవానికి ఏమాత్రం పోలిక ఉన్న అనుభవం తమకు ఉందని చెప్పుకోవడం కేవలం పొరపాటు మాత్రమే కాదు; అది దైవదూషణ అవుతుంది.

ప్రతి సిలువ మరణానికి ఒక సాధనమే, కానీ ఏ మనిషి కూడా మరొకరి సిలువపై మరణించలేడు; ప్రతి మనిషి తన సొంత సిలువపైనే మరణించాడు; అందువల్ల యేసు, "అతడు... తన సిలువను ఎత్తుకొని నన్ను వెంబడించుగాక" అని అన్నారు.

ఇప్పుడు, క్రీస్తు సిలువ అన్ని సిలువలను తనలో ఇముడ్చుకుంటుంది మరియు క్రీస్తు మరణం అన్ని మరణాలను తనలో ఇముడ్చుకుంటుంది అనే ఒక వాస్తవమైన భావన ఉంది. "ఒకడు అందరి కొరకు మరణిస్తే, అప్పుడు మనమందరం మరణించినవారమే"... "నేను క్రీస్తుతోపాటు సిలువ వేయబడితిని"... "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు సిలువ, దాని ద్వారా లోకం నాకు సిలువ వేయబడింది, మరియు నేను లోకానికి సిలువ వేయబడ్డాను." ఇది విమోచనలో దేవుని న్యాయపరమైన కార్యంలో ఉంది. క్రీస్తు శరీరంలో ఒక సభ్యునిగా ఉన్న క్రైస్తవుడు, ఆయన దైవిక శిరస్సుతో పాటు సిలువ వేయబడతాడు. దేవుని దృష్టిలో, క్రీస్తు మరణించినప్పుడే ప్రతి నిజమైన విశ్వాసి కూడా మరణించినట్లుగా పరిగణించబడతాడు. తదనంతరం వ్యక్తిగతంగా సిలువ వేయబడటం అనే అనుభవమంతా, సిలువపై ఉన్న క్రీస్తుతో ఈ తాదాత్మ్యం చెందడంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

అయితే విశ్వాసి యొక్క సిలువ మరణం యొక్క ఆచరణాత్మక, రోజువారీ ఫలితంలో అతని స్వంత సిలువ ప్రమేయంలోకి వస్తుంది. "అతడు... తన సిలువను ఎత్తుకోవాలి." అది స్పష్టంగా క్రీస్తు సిలువ కాదు. బదులుగా, అది విశ్వాసి యొక్క స్వంత వ్యక్తిగత సిలువ, దాని ద్వారా క్రీస్తు సిలువ అతని దుష్ట స్వభావాన్ని సంహరించి, దాని శక్తి నుండి అతనికి విముక్తి కలిగించడంలో ప్రభావవంతంగా మారుతుంది.

విశ్వాసి తన సిలువను స్వచ్ఛందంగా స్వీకరించాడు. అతని సిలువకు, రోమన్ ఖైదీలు మరణించిన సిలువకు మధ్య ఉన్న తేడా అక్కడే ఉంది. వారు తమ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా సిలువ వద్దకు వెళ్లారు; ఇతను, అలా చేయాలని ఎంచుకున్నందువల్ల వెళ్లాడు. ఏ రోమన్ అధికారి కూడా సిలువను చూపిస్తూ, "ఎవడైనా ఇష్టపడితే, వెళ్ళనివ్వండి" అని అనలేదు. కేవలం క్రీస్తు మాత్రమే అలా అన్నారు, మరియు అలా చెప్పడం ద్వారా ఆయన ఆ మొత్తం విషయాన్ని క్రైస్తవుని చేతుల్లో ఉంచారు. అతను తన సిలువను మోయడానికి నిరాకరించవచ్చు, లేదా అతను తలవంచి దానిని ఎత్తుకొని ఆ చీకటి కొండ వైపు బయలుదేరవచ్చు. గొప్ప పరిశుద్ధతకు మరియు ఆధ్యాత్మిక సాధారణత్వానికి మధ్య ఉన్న తేడా అతను ఎంచుకునే ఎంపికపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

రోమన్ సిలువ మరణం వల్ల కలిగిన అదే విధమైన బాధను క్రీస్తుతో పాటు అడుగడుగునా, ప్రతి అంచెలోనూ అనుభవించడం మనలో ఎవరికీ సాధ్యం కాదు, మరియు అది నిశ్చయంగా మన ప్రభువు ఉద్దేశం కూడా కాదు. ఆయన ఉద్దేశం ఏమిటంటే, మనలో ప్రతి ఒక్కరూ క్రీస్తుతోపాటు నిజంగా మరణించినట్లుగా తనను తాను భావించుకోవాలి, ఆ తర్వాత విధేయతతో కూడిన దైనందిన జీవిత మార్గంలో ఎదురయ్యే ఆత్మ నిగ్రహం, పశ్చాత్తాపం, వినయం మరియు వినయపూర్వకమైన త్యాగం వంటి వాటిని ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించాలి. అదే అతని సిలువ, మరియు దానిని భరించమని మాత్రమే ప్రభువు అతనిని ఆహ్వానించాడు.

అధ్యాయం 79. మతం కార్యాచరణను ప్రేరేపించాలి

క్రైస్తవ మతం యొక్క పరమ ఉద్దేశ్యం, మనుషులను దేవునిలా తయారుచేసి, వారు దేవునిలా ప్రవర్తించేలా చేయడం. క్రీస్తులో 'ఉండుట' మరియు 'చేయుట' అనే క్రియలు అదే క్రమంలో ఒకదాని తర్వాత ఒకటి వస్తాయి.

నిజమైన మతం నైతిక చర్యకు దారితీస్తుంది. ఆచరించే క్రైస్తవుడే ఏకైక నిజమైన క్రైస్తవుడు. క్రీస్తు దేవుని అవతారం అయినట్లే, అటువంటి వ్యక్తి కూడా వాస్తవానికి క్రీస్తు యొక్క అవతారమే; అదే స్థాయి మరియు పరిపూర్ణతలో కాదు, ఎందుకంటే క్రీస్తు యేసు అనే మానవుని రూపంలో దేవుణ్ణి, మానవుడిని శాశ్వత ఐక్యతలో కలిపిన ఆ భయంకరమైన దైవభక్తి రహస్యానికి సమానమైనది నైతిక విశ్వంలో ఏదీ లేదు; కానీ దైవత్వపు పరిపూర్ణత క్రీస్తులో ఎలా ఉండి, ఉందో, అలాగే లేఖనాలలో నిర్దేశించిన రీతిలో ఆయనను విశ్వసించే వ్యక్తి స్వభావంలో క్రీస్తు ఉంటాడు.

దేవుడు తాను ఎక్కడ ఉన్నా, ఏమి చేస్తున్నా ఎల్లప్పుడూ తన నిజ స్వరూపంలోనే ప్రవర్తిస్తాడు. దేవుడు దేహధారియై మన మధ్య నివసించినప్పుడు, ఆయన అనాది నుండి ప్రవర్తిస్తున్న విధంగానే ప్రవర్తించడం మానలేదు. "ఆయన తన దైవత్వాన్ని కప్పిపుచ్చాడు కానీ దానిని రద్దు చేయలేదు." మర్త్యుల నిస్సహాయ నేత్రాలను కాపాడటానికి ఆ పురాతన జ్వాల మసకబారింది, కానీ కనిపించినంత వరకు అది నిజమైన అగ్నియే. క్రీస్తు తన శక్తులను అదుపులో ఉంచుకున్నాడు కానీ తన పరిశుద్ధతను అతిక్రమించలేదు. ఆయన చేసిన ప్రతి పనిలోనూ పరిశుద్ధుడుగా, నిష్కళంకుడుగా, పాపుల నుండి వేరుగా మరియు అత్యున్నత స్వర్గం కంటే ఉన్నతుడుగా ఉన్నాడు.

నిత్యత్వంలో దేవుడు తన నిజ స్వరూపంలో ప్రవర్తించి, మానవ శరీరంలో అవతరించినప్పుడు కూడా తన ప్రవర్తన అంతటిలో తన పరిశుద్ధతకు నమ్మకంగా కొనసాగినట్లే, ఆయన ఒక విశ్వాసి స్వభావంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు కూడా అలాగే చేస్తాడు. ఈ పద్ధతి ద్వారానే ఆయన విమోచించబడిన మనిషిని పరిశుద్ధునిగా చేస్తాడు. ఆయన ఒకప్పుడు అవతారంలో మానవ స్వభావంలోకి ప్రవేశించినట్లే, పునరుత్పత్తి సమయంలో కూడా మానవ స్వభావంలోకి ప్రవేశించి, తన నైతిక పరిపూర్ణతలను వ్యక్తపరచడానికి ఆ స్వభావాన్ని ఒక మాధ్యమంగా వాడుకుంటూ, దేవునికి తగినట్లుగా ప్రవర్తిస్తాడు.

రోమన్ వక్త అయిన సిసెరో ఒకప్పుడు తన శ్రోతలను హెచ్చరిస్తూ, తత్వశాస్త్రం చేత క్రియలు జరిగేలా చూడటానికి బదులుగా, దానిని క్రియలకు ప్రత్యామ్నాయంగా మార్చే ప్రమాదంలో వారు ఉన్నారని అన్నారు. తత్వశాస్త్రానికి ఏది నిజమో, మతానికి కూడా అదే నిజం. క్రీస్తు విశ్వాసం ఎన్నడూ ఒక అంతిమ లక్ష్యంగా గానీ, లేదా మరేదైనా దానికి బదులుగా సేవ చేయడానికి గానీ ఉద్దేశించబడలేదు. కొంతమంది బోధకుల దృష్టిలో, విశ్వాసం నైతిక ప్రవర్తనకు ప్రత్యామ్నాయంగా నిలుస్తుంది మరియు దేవుని అన్వేషించే ప్రతి ఒక్కరూ ఈ రెండింటిలో ఒకదాన్ని ఎంచుకోవాలి. మనకు బాగా తెలిసిన 'ఇది లేదా అది' అనే ఎంపిక ఇవ్వబడింది: మనకు విశ్వాసం ఉండాలి లేదా క్రియలు ఉండాలి, మరియు విశ్వాసం రక్షిస్తుంది, క్రియలు మనల్ని నరకానికి పంపుతాయి. అందువల్లనే ఆధునిక సువార్త ప్రచారంలో విశ్వాసానికి విపరీతమైన ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం మరియు వ్యక్తిగత పవిత్రత సిద్ధాంతం పట్ల సమర్థనాత్మకమైన, అతి జాగ్రత్తతో కూడిన వైఖరిని అవలంబించడం జరుగుతోంది. ఈ పొరపాటు సంఘం యొక్క నైతిక ప్రమాణాలను తగ్గించి, మనం ప్రస్తుతం ఉన్న అరణ్యంలోకి మనల్ని నడిపించడానికి సహాయపడింది.

సరిగ్గా అర్థం చేసుకుంటే, విశ్వాసం అనేది నైతిక ప్రవర్తనకు ప్రత్యామ్నాయం కాదు, కానీ దానిని సాధించడానికి ఒక సాధనం. చెట్టు ఫలానికి బదులుగా పనిచేయదు, కానీ ఫలాలను సాధించడానికి ఒక సాధనంగా పనిచేస్తుంది. ఆ దూరపు తోటలో దేవుడు ఉద్దేశించిన అంతిమ లక్ష్యం చెట్లు కాదు, ఫలాలే; అలాగే క్రీస్తు వంటి ప్రవర్తనే క్రైస్తవ విశ్వాసానికి అంతిమ లక్ష్యం. విశ్వాసాన్ని క్రియలకు వ్యతిరేకంగా నిలపడం అంటే ఫలాన్ని చెట్టుకు శత్రువుగా మార్చడమే; అయినప్పటికీ, మనం సరిగ్గా అదే చేయగలిగాము. మరియు దాని పర్యవసానాలు వినాశకరంగా ఉన్నాయి.

ఒక భవనానికి పునాది వేయడంలో చేసిన ఒక చిన్న పొరపాటు, దాని పైకప్పు మొత్తాన్ని వంకరగా చేస్తుంది. అలాగే, క్రియల మీద విశ్వాసానికి బదులుగా, క్రియలకు ప్రత్యామ్నాయంగా విశ్వాసాన్ని మనకు అందించిన ఆ పొరపాటే, మన కాలంలో వికారమైన, అసహ్యమైన దేవాలయాలను నిర్మించింది. వాటిని చూసి మనం సిగ్గుపడవలసిందే, మరియు క్రీస్తు మన హృదయ రహస్యాలను తీర్పు తీర్చే రోజున వాటికి మనం తప్పకుండా కఠినమైన లెక్క చెప్పవలసి ఉంటుంది.

ఆచరణలో, ఒక క్రైస్తవుడు తన ఉద్దేశ్యం ఏమిటో పూర్తిగా తెలిసి కూడా, ఒకరి సమస్య కోసం "ప్రార్థిస్తానని" వారికి హామీ ఇస్తున్నప్పుడు, ఆ సూక్ష్మమైన (మరియు తరచుగా అచేతనంగా జరిగే) ప్రత్యామ్నాయాన్ని మనం గుర్తించవచ్చు.

సేవకు బదులుగా ప్రార్థనను ఉపయోగించడం. ఒక పేద స్నేహితుని అవసరాలు తీర్చడం కంటే, అవి తీరాలని ప్రార్థించడం చాలా సులభం. యాకోబు మాటలు వ్యంగ్యంతో నిండి ఉన్నాయి: "ఒక సహోదరుడు గాని సహోదరి గాని వస్త్రాలు లేకుండా, రోజువారీ ఆహారం లేక నిస్సహాయంగా ఉన్నప్పుడు, మీలో ఒకరు వారితో, ‘సమాధానముగా వెళ్ళండి, వెచ్చగా ఉండి తృప్తి చెందండి’ అని చెప్పి, శరీరానికి అవసరమైన వాటిని వారికి ఇవ్వకపోతే, దానివల్ల ఏమి ప్రయోజనం?" మరియు ఆధ్యాత్మికవేత్త అయిన యోహాను కూడా క్రియలకు బదులుగా మతాన్ని ప్రవేశపెట్టడంలో ఉన్న అసంగతత్వాన్ని గమనిస్తాడు: "ఎవడైతే ఈ లోకసంబంధమైన సంపద కలిగియుండి, తన సహోదరుడు అవసరంలో ఉండటం చూసి, అతనిపై కరుణ చూపకుండా ఉంటాడో, అతనిలో దేవుని ప్రేమ ఎలా నివసిస్తుంది? నా ప్రియమైన పిల్లలారా, మనం మాటలతో గాని, నాలుకతో గాని ప్రేమించవద్దు; కానీ క్రియలతో మరియు సత్యంతో ప్రేమించుదాం. దీని ద్వారా మనం సత్యవంతులమని తెలుసుకుంటాం, మరియు ఆయన ఎదుట మన హృదయాలను నిశ్చయపరచుకుంటాం."

ఈ మొత్తం విషయాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడం అనేది, అసత్యమైన మరియు కృత్రిమమైన 'ఇది లేదా అది' అనే భావనను నాశనం చేస్తుంది. అప్పుడు మనకు తక్కువ విశ్వాసం కాదు, ఎక్కువ దైవిక కార్యాలు; తక్కువ ప్రార్థన కాదు, ఎక్కువ సేవ; తక్కువ మాటలు కాదు, ఎక్కువ పవిత్రమైన క్రియలు; బలహీనమైన ప్రకటన కాదు, మరింత ధైర్యమైన స్వాధీనత; చర్యకు ప్రత్యామ్నాయంగా మతం కాదు, విశ్వాసంతో కూడిన క్రియలలో మతం ఉంటుంది.

మరి దాని అర్థం ఏమిటంటే, మనం క్రొత్త నిబంధన బోధన వద్దకు తిరిగి వస్తాము.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి