నీతిమంతుల మూలం

అధ్యాయం 26. నీతిమంతుల మూలం

మన పితరులు భావించిన విశ్వాసానికీ, వారి పిల్లలు అర్థం చేసుకుని జీవిస్తున్న అదే విశ్వాసానికీ మధ్య ఉన్న ఒక ముఖ్యమైన తేడా ఏమిటంటే, పితరులు విషయ మూలం గురించి శ్రద్ధ వహించగా, వారి ప్రస్తుత వారసులు కేవలం ఫలం గురించి మాత్రమే శ్రద్ధ వహిస్తున్నట్లు కనిపిస్తున్నారు.

సంఘాలలో గౌరవించబడే కొందరు గొప్ప క్రైస్తవ ఆత్మల పట్ల మన వైఖరిలో ఇది కనిపిస్తుంది. ఉదాహరణకు, పూర్వకాలంలో అగస్టీన్ మరియు బెర్నార్డ్, లేదా ఇటీవలి కాలంలో లూథర్ మరియు వెస్లీ వంటివారు. ఈనాడు మనం వీరి జీవిత చరిత్రలను వ్రాసి, వారి ఫలాలను కీర్తిస్తున్నాము, కానీ ఆ ఫలం పుట్టిన మూలాన్ని విస్మరించే ధోరణి మనలో ఉంది. "నీతిమంతుని మూలం ఫలమిచ్చును," అని సామెతలలోని జ్ఞాని చెప్పాడు. మన పితరులు చెట్టు యొక్క మూలాన్ని శ్రద్ధగా చూసి, ఫలం కనబడే వరకు ఓపికతో వేచి ఉండటానికి ఇష్టపడ్డారు. మూలం బలహీనంగా, ముడుచుకుపోయినా లేదా పూర్తిగా లేకపోయినా, మనం వెంటనే ఫలాన్ని ఆశిస్తున్నాము. ఈనాడు ఓపికలేని క్రైస్తవులు, పూర్వకాలపు పుణ్యాత్ముల సరళమైన నమ్మకాలను తేలికగా కొట్టిపారేస్తూ, దేవుని పట్ల మరియు పవిత్రమైన విషయాల పట్ల వారి గంభీరమైన దృక్పథాన్ని చూసి నవ్వుతున్నారు. వారు తమ పరిమితమైన మత దృక్పథానికి బలి అయ్యారు, కానీ తమ లోపాలు ఉన్నప్పటికీ సంతృప్తికరమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభవాన్ని సాధించి, ప్రపంచంలో ఎంతో మేలు చేసిన గొప్ప మరియు దృఢమైన ఆత్మలు. కాబట్టి మనం వారి సిద్ధాంతాన్ని అంగీకరించకుండా, లేదా మతం పట్ల వారి 'అన్నీ లేదా ఏమీ లేదు' అనే వైఖరిని అవలంబించి మనకు మనం మరీ ఎక్కువగా అసౌకర్యానికి గురికాకుండా, వారి ఫలాలను అనుకరిద్దాం.

కాబట్టి మనం అలా అంటాము (లేదా బహుశా అనకుండానే అనుకుంటాము), మరియు ప్రతి వివేకపు స్వరం, ప్రతి ఆధ్యాత్మిక అనుభవం, ప్రతి ప్రకృతి నియమం మనం ఎంత తప్పు చేస్తున్నామో మనకు చెబుతాయి. తుఫానులో చెట్టు నుండి విరిగిపడిన కొమ్మ కొద్దికాలం పాటు పూసి, ఆలోచించని బాటసారికి అది ఆరోగ్యకరమైన, ఫలవంతమైన కొమ్మ అనే భావనను కలిగించవచ్చు, కానీ దాని లేత పువ్వులు త్వరలోనే వాడిపోతాయి మరియు ఆ కొమ్మ కూడా ఎండిపోయి చనిపోతుంది. వేరు లేకుండా శాశ్వతమైన జీవం లేదు.

నేడు క్రైస్తవ్యం అని పిలవబడే చాలా విషయాలు, తెగిపోయిన కొమ్మ తన కాలంలో ఫలాలను ఇవ్వడానికి చేసే ఒక తాత్కాలిక, ప్రకాశవంతమైన ప్రయత్నం లాంటివి. కానీ జీవితపు లోతైన నియమాలు దానికి వ్యతిరేకంగా ఉన్నాయి. బాహ్య స్వరూపాలపై అధిక శ్రద్ధ, దానికి అనుగుణంగా నిజమైన ఆధ్యాత్మిక జీవితమనే కంటికి కనిపించని మూలాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయడం అనేవి పట్టించుకోబడని ప్రవచనాత్మక సంకేతాలు. వచ్చే వారం లేదా వచ్చే సంవత్సరం గురించి ఆలోచన లేకుండా, ప్రస్తుత విజయానికి త్వరితగతిన లభించే నిదర్శనాలైన తక్షణ 'ఫలితాలు' మాత్రమే ముఖ్యం. సనాతనవాదులలో మతపరమైన ఆచరణవాదం విచ్చలవిడిగా ప్రబలుతోంది. ఏది పనిచేస్తే అదే సత్యం. అది ఫలితాలను ఇస్తే మంచిదే. మత నాయకునికి ఒకే ఒక పరీక్ష ఉంది: విజయం. వైఫల్యం తప్ప మిగతావన్నీ అతనికి క్షమించబడతాయి.

ఒక చెట్టు వేరు దృఢంగా ఉంటే, అది దాదాపు ఎలాంటి తుఫానునైనా తట్టుకోగలదు. కానీ, మన ప్రభువు శపించిన అంజూరపు చెట్టు "వేళ్ళతో సహా ఎండిపోయినప్పుడు", అది వెంటనే "వాడిపోయింది." దృఢమైన వేళ్ళు పాతుకున్న సంఘాన్ని నాశనం చేయలేరు, కానీ వేరు ఎండిపోయిన సంఘాన్ని ఏదీ కాపాడలేదు. ఎలాంటి ప్రోత్సాహం, ఎలాంటి ప్రచార కార్యక్రమాలు, ఎలాంటి ధన కానుకలు మరియు ఎలాంటి అందమైన కట్టడం కూడా వేరులేని చెట్టుకు తిరిగి ప్రాణం పోయలేవు.

రూపకాల స్థిరత్వాన్ని సంతోషంగా పట్టించుకోకుండా, అపొస్తలుడైన పౌలు మన మూలాలను చూడమని మనల్ని ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. "ప్రేమలో వేరూని, స్థిరపడి ఉండండి," అని ఆయన అంటాడు, ఇది స్పష్టంగా ఒక అలంకారిక గందరగోళం; మరియు మరలా ఆయన తన పాఠకులను "ఆయనలో వేరూని, కట్టబడండి" అని కోరతాడు, ఇది క్రైస్తవుడిని బాగా వేరూనవలసిన చెట్టుగాను, దృఢమైన పునాదిపై నిలబడవలసిన దేవాలయంగాను చిత్రీకరిస్తుంది.

మొత్తం బైబిల్ మరియు గతంలోని గొప్ప పరిశుద్ధులందరూ ఏకమై మనకు ఒకే విషయాన్ని చెబుతున్నారు. "దేన్నీ తేలికగా తీసుకోవద్దు," అని వారు మనకు చెబుతున్నారు. "మూలాధారాలకు తిరిగి వెళ్ళండి. మీ హృదయాలను తెరిచి లేఖనాలను శోధించండి. మీ సిలువను మోయండి, మీ ప్రభువును అనుసరించండి మరియు క్షణికమైన మత పోకడలను పట్టించుకోవద్దు. జనసమూహం ఎల్లప్పుడూ తప్పు చేస్తుంది. ప్రతి తరంలో నీతిమంతుల సంఖ్య తక్కువగా ఉంటుంది. మీరు వారిలో ఒకరని నిశ్చయించుకోండి."

దుష్టత్వము వలన మనుష్యుడు స్థిరపరచబడడు; నీతిమంతుని మూలము కదల్చబడదు.

అధ్యాయం 27. దేవునితో జీవించడం సులభం

మానవ జాతిపై సాతాను చేసిన మొదటి దాడి, దేవుని దయపై హవ్వకు ఉన్న విశ్వాసాన్ని నాశనం చేయాలనే అతని కుయుక్తితో కూడిన ప్రయత్నమే. దురదృష్టవశాత్తు ఆమెకు, మనకు కూడా, అతను ఆ ప్రయత్నంలో మరీ ఎక్కువగా సఫలమయ్యాడు. ఆ రోజు నుండి, మనుష్యులకు దేవుని గురించి ఒక తప్పుడు భావన ఏర్పడింది, మరియు సరిగ్గా ఇదే వారి నీతి పునాదిని పెకిలించివేసి, వారిని నిర్లక్ష్యపూరితమైన మరియు వినాశకరమైన జీవితానికి నడిపించింది.

దేవుని గురించిన నీచమైన లేదా అనర్హమైన భావన కంటే ఆత్మను మరేదీ అంతగా వక్రీకరించి, వికృతం చేయదు. పరిసయ్యుల వంటి కొన్ని వర్గాలు, దేవుడు కఠినమైనవాడని, నిష్ఠురమైనవాడని విశ్వసించినప్పటికీ, బాహ్యంగా మాత్రం చాలా ఉన్నతమైన నైతికతను పాటించగలిగారు; కానీ వారి నీతి కేవలం పైకి మాత్రమే ఉండేది. మన ప్రభువు స్వయంగా వారితో చెప్పినట్లుగా, అంతర్గతంగా వారు "సున్నం పూసిన సమాధులు"గా ఉండేవారు. దేవుని గురించిన వారి తప్పుడు భావన, ఆరాధన గురించిన తప్పుడు ఆలోచనకు దారితీసింది. ఒక పరిసయ్యునికి, దేవుని సేవ అనేది తాను ప్రేమించని ఒక బానిసత్వం, కానీ భరించలేని గొప్ప నష్టం లేకుండా దాని నుండి తప్పించుకోలేడు. పరిసయ్యుని దేవుడు కలిసి జీవించడానికి సులభమైన దేవుడు కాదు, కాబట్టి అతని మతం గంభీరంగా, కఠినంగా మరియు ప్రేమరహితంగా మారింది. అది అలా జరగాల్సిందే, ఎందుకంటే దేవుని గురించిన మన భావన ఎల్లప్పుడూ మన మతం యొక్క నాణ్యతను నిర్ధారిస్తుంది.

క్రీస్తు దేహధారిగా ఉన్నప్పటి నుండి చాలా క్రైస్తవ్యం కూడా గంభీరంగా మరియు కఠినంగా ఉంది. దానికి కారణం ఒక్కటే—దేవుని పట్ల యోగ్యత లేని లేదా సరిపోని దృక్పథం. సహజంగానే మనం మన దేవునిలా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తాము, మరియు ఆయన కఠినంగా, నిక్కచ్చిగా ఉంటాడని మనం భావిస్తే, మనం కూడా అలాగే ఉంటాము.

దేవుణ్ణి సరిగ్గా అర్థం చేసుకోకపోవడం వల్ల, ఈనాటికీ మంచి క్రైస్తవులలో అంతులేని దుఃఖం నెలకొని ఉంది. క్రైస్తవ జీవితం అంటే, ఎంతో ఆశించి దేనినీ క్షమించని ఒక కఠినమైన తండ్రి కనుసన్నల్లో, విచారభరితంగా, విశ్రాంతి లేకుండా సిలువను మోయడమేనని భావిస్తారు. ఆయన కఠోరుడు, చిరాకుపడేవాడు, తీవ్రమైన కోపిష్టి మరియు మెప్పించడం అత్యంత కష్టం. ఇటువంటి నిందాపూర్వక భావనల నుండి పుట్టుకొచ్చే జీవితం, తప్పనిసరిగా క్రీస్తు నిజ జీవితానికి ఒక వికృత అనుకరణ మాత్రమే అవుతుంది.

మన ఆధ్యాత్మిక శ్రేయస్సుకు, దేవుని గురించిన సరైన భావనను మన మనస్సులో ఎల్లప్పుడూ కలిగి ఉండటం అత్యంత ముఖ్యం. మనం ఆయనను నిర్దయుడుగా, కఠినమైనవాడుగా భావిస్తే, ఆయనను ప్రేమించడం మనకు అసాధ్యం అవుతుంది, మరియు మన జీవితాలు బానిసత్వపు భయంతో నిండిపోతాయి. మరోవైపు, మనం ఆయనను దయగలవాడుగా, అర్థం చేసుకునేవాడుగా భావిస్తే, మన అంతరంగ జీవితమంతా ఆ భావననే ప్రతిబింబిస్తుంది.

నిజమేమిటంటే, దేవుడు సకల సృష్టిలోకెల్లా అత్యంత మనోహరమైనవాడు మరియు ఆయన సేవ వర్ణనాతీతమైన ఆనందాన్నిస్తుంది. ఆయన ప్రేమ స్వరూపి, మరియు ఆయనను విశ్వసించేవారు ఆ ప్రేమ తప్ప మరేదీ తెలుసుకోనవసరం లేదు. ఆయన నిశ్చయంగా నీతిమంతుడు, మరియు ఆయన పాపాన్ని సహించడు; కానీ నిత్య నిబంధన రక్తము ద్వారా, మనం ఎన్నడూ పాపం చేయనట్లే ఆయన మన పట్ల ప్రవర్తించగలడు. విశ్వాసులైన మానవుల పట్ల ఆయన కనికరము ఎల్లప్పుడూ న్యాయంపై విజయం సాధిస్తుంది.

దేవుని సహవాసం వర్ణనాతీతంగా ఆనందదాయకమైనది. ఆయన తన విమోచించబడినవారితో సులభమైన, స్వేచ్ఛాయుతమైన సహవాసంలో సహవాసం చేస్తాడు; అది ఆత్మకు విశ్రాంతిని, స్వస్థతను ఇస్తుంది. ఆయన సున్నితుడు కాదు, స్వార్థపరుడు కాదు, లేదా ఆవేశపరుడు కాదు. ఆయన ఈనాడు ఎలా ఉన్నాడో, రేపు, ఆ మరుసటి రోజు, ఆ తర్వాతి సంవత్సరం కూడా మనం ఆయనను అలాగే చూస్తాము. ఆయనను సంతోషపెట్టడం కష్టం కాదు, కానీ ఆయనను తృప్తిపరచడం కష్టమే కావచ్చు. ఆయన ముందుగా తనకు తానుగా అందించిన దానిని మాత్రమే మన నుండి ఆశిస్తాడు. ఆయనను సంతోషపెట్టడానికి చేసే ప్రతి చిన్న ప్రయత్నాన్ని ఆయన వెంటనే గమనిస్తాడు, అలాగే మనం ఆయన చిత్తాన్ని నెరవేర్చాలనుకున్నామని తెలిసినప్పుడు మనలోని లోపాలను కూడా అంతే త్వరగా విస్మరిస్తాడు. ఆయన మనల్ని మనకోసం ప్రేమిస్తాడు మరియు కొత్తగా సృష్టించబడిన లోకాల గెలాక్సీల కంటే ఎక్కువగా మన ప్రేమకు విలువ ఇస్తాడు.

దురదృష్టవశాత్తు, చాలామంది క్రైస్తవులు దేవుని గురించిన తమ వక్రీకరించబడిన భావనల నుండి విముక్తి పొందలేరు, మరియు ఈ భావనలు వారి హృదయాలను విషపూరితం చేసి, వారి అంతర్గత స్వేచ్ఛను నాశనం చేస్తాయి. ఈ స్నేహితులు, పెద్ద కుమారుడు చేసినట్లే, ఉత్సాహం లేకుండా, ఆనందం లేకుండా సరైనది చేస్తూ, దేవుణ్ణి నిర్లిప్తంగా సేవిస్తారు. తప్పిపోయిన కుమారుడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు జరిగే ఉత్సాహభరితమైన, ఉల్లాసమైన వేడుకను వారు అస్సలు అర్థం చేసుకోలేనట్లు కనిపిస్తారు. దేవుని గురించిన వారి ఆలోచన, ఆయన తన ప్రజల యందు సంతోషించే అవకాశాన్ని తోసిపుచ్చుతుంది.

ఆ పాటలను, అరుపులను కేవలం మతోన్మాదానికి ఆపాదించండి. దురదృష్టవంతులైన వీరు, తమ విషాద మార్గంలో భారంగా పయనించడానికి శాపగ్రస్తులు; ఆకాశం కూలిపోయినా న్యాయం చేయాలని, తీర్పు దినాన గెలిచే పక్షాన ఉండాలని దృఢ నిశ్చయంతో ఉన్నారు.

దేవునితో జీవించడం సులభమని మనం నేర్చుకోగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది. ఆయన మన బలహీనతను గుర్తుంచుకుంటాడు, మనం మట్టి అని ఆయనకు తెలుసు. ఆయన కొన్నిసార్లు మనల్ని శిక్షించవచ్చు, అది నిజమే, కానీ అలా చేసినప్పుడు కూడా ఆయన చిరునవ్వుతోనే చేస్తాడు. ఆ చిరునవ్వు, అసంపూర్ణుడైనా గొప్ప భవిష్యత్తు ఉన్న తన కుమారుడిని చూసి ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోతున్న ఒక తండ్రి చిరునవ్వు. ఆ కుమారుడు రోజురోజుకీ తాను ఎవరి బిడ్డనో వారిలాగే మరింతగా తయారవుతున్నాడు.

దేవుడు మన ప్రతి ఆలోచనను చూస్తాడని, మన మార్గాలన్నీ ఆయనకు తెలుసని మనకు తెలుసు కాబట్టి, మనలో కొందరు మతపరంగా ఆందోళన చెందుతూ, ఆత్మన్యూనతా భావంతో ఉంటారు. మనం అలా ఉండనవసరం లేదు. దేవుడు సర్వ సహనానికి ప్రతిరూపం మరియు దయగల సద్భావనకు సారం. మనల్ని మనం మంచివారిగా మార్చుకోవడానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నించడం ద్వారా కాదు, మనలోని అన్ని లోపాలతో సహా ఆయన కౌగిలిలోకి మనల్ని మనం అప్పగించుకున్నప్పుడు, ఆయన ప్రతిదీ అర్థం చేసుకుంటాడని మరియు మనల్ని ఇప్పటికీ ప్రేమిస్తాడని నమ్మినప్పుడు మనం ఆయనను అత్యంతగా సంతోషపెట్టగలం.

అధ్యాయం 28. హెచ్చరికను స్వీకరించడం

ప్రసంగి గ్రంథంలోని ఒక విచిత్రమైన చిన్న భాగం "ఇకపై హెచ్చరించబడని ఒక ముసలి మరియు అవివేకి అయిన రాజు" గురించి మాట్లాడుతుంది.

ఒక ముసలి రాజు, ముఖ్యంగా అతను అవివేకి అయితే, తనను ఎవరూ మందలించరని ఎందుకు భావిస్తాడో అర్థం చేసుకోవడం కష్టం కాదు. సంవత్సరాల తరబడి ఆజ్ఞలు జారీ చేసిన తర్వాత, అతను ఇతరుల సలహాలను స్వీకరించాలనే ఆలోచనను కూడా అంగీకరించలేని ఒక ఆత్మవిశ్వాసంతో కూడిన మనస్తత్వాన్ని సులభంగా పెంపొందించుకోవచ్చు. ఎప్పటినుంచో అతని మాటే శాసనం, మరియు అతనికి ఒప్పు అంటే అతని సంకల్పమే అయ్యింది, అతని కోరికలకు విరుద్ధంగా ఉండే ప్రతీదీ తప్పు అనే అర్థం వచ్చింది. త్వరలోనే, తనను మందలించగలంత తెలివైనవారు లేదా మంచివారు ఎవరైనా ఉన్నారనే ఆలోచన కూడా అతని మనసులోకి రాదు. అలాంటి వలలో చిక్కుకోవడానికి అతను ఒక అవివేకి రాజు అయి ఉండాలి, మరియు ఆ వల తాను తెంచుకోలేనంత బలంగా మారడానికి, మరియు దాని ఉనికి కూడా తెలియకుండా దానికి అలవాటుపడటానికి సమయం ఇవ్వడానికి అతను ఒక ముసలి రాజు అయి ఉండాలి.

అతను ఆ కఠినమైన స్థితికి ఏ నైతిక ప్రక్రియ ద్వారా చేరుకున్నప్పటికీ, అతనికి జరగాల్సిన నష్టం అప్పటికే జరిగిపోయింది. అన్ని విధాలా అతను దారి తప్పినవాడే. అతని ముడతలు పడిన ముసలి శరీరం, అప్పటికే మరణించిన ఆత్మకు ఆశ్రయం ఇచ్చే ఒక కదిలే సమాధిలా ఇంకా నిలిచి ఉంది. ఆశ ఎప్పుడో వదిలిపోయింది. దేవుడు అతన్ని అతని ప్రాణాంతకమైన అహంకారానికి వదిలేశాడు. త్వరలోనే అతను శారీరకంగా కూడా చనిపోతాడు, ఒక మూర్ఖుడు చనిపోయినట్లుగా చనిపోతాడు.

హెచ్చరికను తిరస్కరించే హృదయ స్థితి ఇశ్రాయేలు చరిత్రలోని వివిధ కాలాల్లో ఒక లక్షణంగా ఉండేది, మరియు ఈ కాలాల తరువాత తప్పనిసరిగా తీర్పు సంభవించేది. క్రీస్తు యూదుల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, గద్దింపును అంగీకరించని అహంకారపూరిత ఆత్మవిశ్వాసంతో వారు నిండి ఉండటాన్ని ఆయన చూశారు. ఆయన వారి పాపాల గురించి, వారికి రక్షణ అవసరం గురించి వారితో మాట్లాడినప్పుడు, "మేము అబ్రాహాము సంతానము" అని వారు చల్లగా అన్నారు. సామాన్య ప్రజలు ఆయన మాటలు విని పశ్చాత్తాపపడ్డారు, కానీ యూదుల యాజకులు తమ ప్రత్యేక స్థానాన్ని వదులుకోవడానికి ఇష్టపడనంత కాలం పెత్తనం చెలాయించారు. పాత రాజులాగే, తాము ఎల్లప్పుడూ సరైనవారమని వారు అలవాటుపడ్డారు. వారిని గద్దించడం అంటే వారిని అవమానించడమే. వారు గద్దింపునకు అతీతులు.

చర్చిలు మరియు క్రైస్తవ సంస్థలు, ఇశ్రాయేలును నాశనం చేసిన అదే తప్పులో పడే ధోరణిని ప్రదర్శించాయి: అదే హెచ్చరికను స్వీకరించలేకపోవడం. ఎదుగుదల మరియు విజయవంతమైన కృషి తరువాత, ఆత్మస్తుతి అనే ప్రాణాంతకమైన మనస్తత్వం వస్తుంది. విజయమే తరువాతి వైఫల్యానికి కారణమవుతుంది. నాయకులు తమను తాము దేవునిచే ఎన్నుకోబడిన వారిగా అంగీకరించడం ప్రారంభిస్తారు. వారు దైవిక అనుగ్రహానికి ప్రత్యేకమైన పాత్రులు; వారి విజయమే దీనికి తగినంత రుజువు. అందువల్ల, తాము చెప్పిందే సరైనదని వారు భావిస్తారు, మరియు వారిని ప్రశ్నించడానికి ప్రయత్నించే ఎవరైనా, తమకంటే శ్రేష్ఠులను గద్దించడానికి సాహసించినందుకు సిగ్గుపడాల్సిన అనధికార జోక్యదారుడిగా తక్షణమే ముద్రవేయబడతారు.

మేము కేవలం మాటలతో ఆడుకుంటున్నామని ఎవరైనా అనుకుంటే, వారు యాదృచ్ఛికంగా ఏ మత నాయకుడినైనా సంప్రదించి, వారి సంస్థలోని బలహీనతలను, పాపాలను ఎత్తి చూపవచ్చు. అలాంటి వారిని వెంటనే తోసిపుచ్చడం ఖాయం. ఒకవేళ వారు పట్టుబట్టడానికి సాహసిస్తే, వారు పూర్తిగా తప్పు చేస్తున్నారని, వారి ప్రవర్తన ఏమాత్రం సక్రమంగా లేదని నిరూపించడానికి నివేదికలు, గణాంకాలతో వారిని ఎదుర్కోవలసి వస్తుంది. "మేము అబ్రహాము సంతానం" అనేది వారి సమర్థన యొక్క ప్రధానాంశం అవుతుంది. మరి అబ్రహాము సంతానంలో తప్పులు వెతకడానికి ఎవరు మాత్రం సాహసిస్తారు?

ఇప్పటికే ఉపదేశాన్ని స్వీకరించలేని స్థితిలోకి ప్రవేశించిన వారు ఈ హెచ్చరిక వల్ల ప్రయోజనం పొందే అవకాశం లేదు. ఒక వ్యక్తి అగాధం అంచు నుండి కింద పడిపోయిన తర్వాత మనం అతని కోసం పెద్దగా ఏమీ చేయలేము; కానీ తర్వాతి ప్రయాణికుడు కింద పడిపోకుండా నివారించడానికి మనం దారి పొడవునా గుర్తులను ఏర్పాటు చేయవచ్చు. వాటిలో కొన్ని ఇక్కడ ఉన్నాయి:

1. విమర్శల నుండి మీ చర్చిని లేదా మీ సంస్థను సమర్థించుకోవద్దు. ఆ విమర్శ అబద్ధమైతే, దానివల్ల ఎలాంటి హాని జరగదు. అది నిజమైతే, మీరు దానిని విని, దాని గురించి ఏదైనా చేయాలి.

2. మీరు సాధించిన దాని గురించి కాకుండా, మీరు ప్రభువును సంపూర్ణంగా అనుసరించి ఉంటే ఏమి సాధించి ఉండేవారో దాని గురించి ఆలోచించండి. "మేము నిష్ప్రయోజనమైన సేవకులము; మేము చేయవలసిన మా విధిని మాత్రమే చేశాము" అని చెప్పడం (మరియు అనుభూతి చెందడం) ఉత్తమం.

3. మిమ్మల్ని గద్దించినప్పుడు, గద్దించిన వారిని పట్టించుకోవద్దు. మిమ్మల్ని గద్దించేది స్నేహితుడా లేక శత్రువా అని అడగవద్దు. స్నేహితుని కంటే శత్రువు తరచుగా మీకు ఎక్కువ విలువైనవాడు, ఎందుకంటే అతను సానుభూతితో ప్రభావితం కాడు.

4. ప్రభువు యొక్క దిద్దుబాటుకు మీ హృదయాన్ని తెరిచి ఉంచండి మరియు కొరడా ఎవరు పట్టుకున్నారనే దానితో సంబంధం లేకుండా ఆయన గద్దింపును స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉండండి. గొప్ప పరిశుద్ధులందరూ దెబ్బలను హుందాగా స్వీకరించడం నేర్చుకున్నారు—బహుశా వారు గొప్ప పరిశుద్ధులు కావడానికి అది ఒక కారణం కావచ్చు.

అధ్యాయం 29. గొప్ప దేవుని వినోదం

చాలా సంవత్సరాల క్రితం ఒక జర్మన్ తత్వవేత్త ఇలా అన్నారు: ఒక వ్యక్తి తన హృదయంలో ఎంత ఎక్కువగా కలిగి ఉంటాడో, అతనికి బయటి నుండి అంత తక్కువ అవసరం ఉంటుంది; బయటి నుండి మద్దతు కోసం అధికంగా ఆధారపడటం అనేది అంతరాత్మ దివాలా తీసిందనడానికి నిదర్శనం.

ఇది నిజమైతే (మరియు ఇది నిజమేనని నేను నమ్ముతున్నాను), అప్పుడు ప్రతి రకమైన వినోదం పట్ల ప్రస్తుత మితిమీరిన వ్యామోహం, ఆధునిక మానవుని అంతర్గత జీవితం తీవ్రంగా క్షీణిస్తోందనడానికి నిదర్శనం. సగటు మనిషికి నైతిక భరోసా అనే కేంద్ర ఆధారం లేదు, తన అంతరాత్మలో ఊతమిచ్చే శక్తి లేదు, జీవించాలనే ధైర్యాన్నిచ్చేందుకు పదేపదే మానసిక ఉద్దీపనలు అవసరమయ్యే అవసరాన్ని అధిగమించే అంతర్గత బలం లేదు. అతను తన పరిసరాల నుండే జీవితాన్ని పొందుతూ, సమాజం అందించే ఉత్తేజం లేకుండా ఒక్క రోజు కూడా జీవించలేని విధంగా ప్రపంచంపై ఒక పరాన్నజీవిగా మారిపోయాడు.

సమస్త మతారాధనకు మూలం పరాధీనతా భావమేనని, ఆధ్యాత్మిక జీవితం ఎంత ఉన్నత స్థాయికి చేరినా, అది ఎల్లప్పుడూ దేవుడు మాత్రమే తీర్చగల ఒక గొప్ప అవసరమనే లోతైన భావనతోనే ప్రారంభమవుతుందని ష్లైయర్‌మాఖర్ అభిప్రాయపడ్డారు. ఈ అవసరమనే భావన, పరాధీనతా భావమే సహజ మతానికి మూలమైతే, వినోదం అనే మహాదేవుడిని ఎంతోమంది ఎందుకు అంత భక్తిశ్రద్ధలతో ఆరాధిస్తారో అర్థం చేసుకోవడం కష్టం కాదు. ఎందుకంటే, వినోదం లేకుండా జీవించలేని వారు లక్షలాది మంది ఉన్నారు; వారికి ఏ విధమైన వినోదం లేని జీవితం కేవలం భరించరానిది; ఒక మత్తుపదార్థానికి బానిసైన వ్యక్తి తన రోజువారీ హెరాయిన్ డోస్ కోసం ఎలా ఎదురుచూస్తాడో, వీరు కూడా వృత్తిపరమైన వినోదకారులు మరియు ఇతర రకాల మానసిక మత్తుపదార్థాలు అందించే ఆశీర్వాదకరమైన ఉపశమనం కోసం అలాగే ఎదురుచూస్తారు. అవి లేకుండా వారు ఉనికిని ఎదుర్కొనే ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకోలేరు.

సాధారణ మానవ భావన ఉన్న ఎవరూ జీవితంలోని చిన్న చిన్న ఆనందాలను, లేదా శ్రమతో అలసిపోయిన మనసుకు సేదతీరి, నరాలకు విశ్రాంతినిచ్చే నిరపాయకరమైన వినోద రూపాలను వ్యతిరేకించరు. అటువంటి వాటిని వివేకంతో ఉపయోగిస్తే, అవి జీవిత ప్రయాణంలో ఒక వరంలా ఉంటాయి. అది ఒక విషయం. కానీ, మనుషులు జీవించడానికి, దానికోసం జీవించడానికి ఒక ప్రధాన కార్యకలాపంగా వినోదానికే పూర్తిగా అంకితమవ్వడం అనేది ఖచ్చితంగా పూర్తిగా వేరే విషయం.

నిరపాయమైన దానిని దుర్వినియోగం చేయడమే పాపానికి సారం. మానవ జీవితంలోని వినోద దశ ఇంతటి విపరీతమైన స్థాయికి పెరగడం ఆధునిక మానవుల ఆత్మలకు ఒక దుశ్శకునం, ఒక ముప్పు. భూమిపై ఉన్న ఏ ఇతర విద్యా ప్రభావం కన్నా మానవ మనస్సులపైనా, మానవ స్వభావంపైనా ఎక్కువ శక్తినిచ్చే ఒక కోట్లాది డాలర్ల దందాగా ఇది రూపుదిద్దుకుంది. ఇంకా భయంకరమైన విషయం ఏమిటంటే, దాని శక్తి దాదాపు పూర్తిగా చెడ్డది. అది అంతరంగాన్ని కుళ్ళబెట్టి, శాశ్వతమైన దీర్ఘ ఆలోచనలను అణచివేస్తుంది. ఆ ఆలోచనలను స్వీకరించడానికి మనుషులు అర్హులైతే, ఆ ఆలోచనలు వారి ఆత్మలను నింపేవి. ఈ వ్యవహారం మొత్తం ఒక నిజమైన మతంగా ఎదిగింది. అది తన భక్తులను ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణతో బంధిస్తుంది. యాదృచ్ఛికంగా, ఇప్పుడు ఆ మతానికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడటమే ప్రమాదకరం.

శతాబ్దాలుగా చర్చి, లౌకిక వినోదం యొక్క ప్రతి రూపానికి వ్యతిరేకంగా దృఢంగా నిలబడింది. అది కాలక్షేపం చేసే ఒక ఉపకరణమని, మనస్సాక్షి యొక్క కలతపెట్టే స్వరం నుండి ఆశ్రయం పొందే మార్గమని, నైతిక బాధ్యత నుండి దృష్టిని మళ్లించే ఒక పథకమని చర్చి దాని నిజస్వరూపాన్ని గుర్తించింది. ఈ కారణంగా, ఈ లోకపు పుత్రుల చేతిలో అది తీవ్రంగా దూషణలకు గురైంది. కానీ ఈ మధ్యకాలంలో, ఆ దూషణలతో విసిగిపోయి, ఆ పోరాటాన్ని విరమించుకుంది. వినోదం అనే గొప్ప దేవుడిని తాను జయించలేకపోతే, అతనితో చేతులు కలిపి, అతని శక్తులను తనకు వీలైనంతగా ఉపయోగించుకోవడమే మంచిదని అది నిర్ణయించుకున్నట్లు కనిపిస్తోంది. అందుకే ఈనాడు, స్వర్గపు పుత్రులని పిలవబడే వారి కోసం ఈ లోక వినోదాన్ని అందించే అపవిత్రమైన పనిలోకి లక్షలాది డాలర్లు కుమ్మరించబడుతున్న ఆశ్చర్యకరమైన దృశ్యాన్ని మనం చూస్తున్నాము. అనేక చోట్ల మతపరమైన వినోదం, దేవునికి సంబంధించిన గంభీరమైన విషయాలను వేగంగా కనుమరుగు చేస్తోంది. ఈ రోజుల్లో చాలా చర్చిలు, ఐదవ తరగతి "నిర్మాతలు" తమ నాసిరకమైన సరుకులను అమ్ముకునే నాసిరకమైన థియేటర్ల కంటే కొంచెం ఎక్కువగానే మారిపోయాయి.

తమ దుష్ప్రవర్తనను సమర్థించుకోవడానికి పవిత్ర గ్రంథాన్ని కూడా ఉటంకించగల మత ప్రచార నాయకుల పూర్తి ఆమోదంతో. మరియు దానికి వ్యతిరేకంగా గొంతు విప్పడానికి ఒక్క మనిషి కూడా సాహసించడు.

వినోదం అనే మహాదేవుడు తన భక్తులకు ప్రధానంగా కథలు చెప్పి వినోదాన్ని పంచుతాడు. బాల్య లక్షణమైన కథల పట్ల ప్రేమ, మన కాలంలోని మతిస్థిమితం లేని సాధువుల మనసులను ఎంతలా ఆవరించిందంటే, చాలామంది కట్టుకథలు అల్లి, వాటిని రకరకాల వేషాలలో చర్చి ప్రజలకు వడ్డించి హాయిగా బతుకుతున్నారు. పిల్లలలో సహజంగా, అందంగా కనిపించేది, పెద్దయ్యాక కూడా కొనసాగితే దిగ్భ్రాంతి కలిగించవచ్చు; ఇక అది పుణ్యక్షేత్రంలో ప్రత్యక్షమై, నిజమైన మతంగా చెలామణి కావాలని చూసినప్పుడు మరింత దిగ్భ్రాంతి కలిగిస్తుంది.

ప్రపంచంపై అణు విధ్వంసం నీడ కమ్ముకుని ఉండగా, క్రీస్తు రాకడ సమీపిస్తుండగా, ప్రభువు అనుచరులమని చెప్పుకునేవారు మతపరమైన వినోదాలకు లొంగిపోవడం ఒక వింత మరియు ఆశ్చర్యకరమైన విషయం కాదా? పరిణతి చెందిన పరిశుద్ధులు ఎంతగానో అవసరమైన ఈ గడియలో, అసంఖ్యాకమైన విశ్వాసులు ఆధ్యాత్మికంగా బాల్యదశకు తిరిగిపోయి, మతపరమైన ఆటవస్తువుల కోసం కేకలు వేయడం విచిత్రం కాదా?

ప్రభూ, మాకు సంభవించిన దానిని జ్ఞాపకముంచుకొనుము; మా అవమానమును చూడుము.... మా తలనుండి కిరీటము పడిపోయెను; మేము పాపము చేసినందున మాకు శ్రమ! ఇట్టినుండి మా హృదయము బలహీనమగుచున్నది; ఈ విషయముల వలన మా కన్నులు మసకబారుచున్నవి. ఆమేన్. ఆమేన్.

30వ అధ్యాయం. బైబిలు బోధించినదా లేక ఆత్మ బోధించినదా

బైబిల్ బోధన పొందడానికీ, ఆత్మ బోధన పొందడానికీ మధ్య తేడా ఉందని సూచిస్తే కొంతమంది పాఠకులకు ఆశ్చర్యం కలగవచ్చు. అయినప్పటికీ అది వాస్తవం.

విశ్వాసపు ప్రాథమిక విషయాలలో ఉపదేశం పొందినప్పటికీ, దాని సంపూర్ణ విషయమై నిజమైన అవగాహన లేకుండా ఉండటం పూర్తిగా సాధ్యమే. అలాగే, బైబిలు సిద్ధాంతంలో నిపుణులై, ఆత్మీయ జ్ఞానోదయం లేకుండా ఉండటం కూడా సాధ్యమే; దాని ఫలితంగా మనస్సుపై ఒక ముసుగు కప్పబడి ఉండి, సత్యాన్ని దాని ఆత్మీయ సారాంశంలో గ్రహించకుండా నిరోధిస్తుంది.

తమ పిల్లలకు వారి చిన్నతనం నుండే బైబిలును బోధించి, వారికి మతబోధనలో సుదీర్ఘ శిక్షణ ఇచ్చి, పాస్టర్ల తరగతులలో మరింతగా శిక్షణనిచ్చినా, వారిలో సజీవమైన క్రైస్తవ్యాన్ని గానీ, శక్తివంతమైన దైవభక్తిని గానీ ఎన్నడూ కలిగించని చర్చిల గురించి మనలో చాలామందికి తెలుసు. వారి సభ్యులు మరణం నుండి జీవానికి మారినట్లు ఎటువంటి సాక్ష్యాధారాలను చూపరు. లేఖనాలలో స్పష్టంగా సూచించబడిన రక్షణ యొక్క ఏ గుర్తులు కూడా వారిలో కనబడవు. వారి మతపరమైన జీవితాలు సరైనవి మరియు సహేతుకమైన నైతికతను కలిగి ఉంటాయి, కానీ పూర్తిగా యాంత్రికంగా మరియు తేజస్సు ఏమాత్రం లేకుండా ఉంటాయి. ఒకప్పుడు శోకంలో ఉన్నవారు మరణించిన వారి పట్ల తమ ప్రేమను, గౌరవాన్ని చూపించడానికి నల్ల కంకణాలను ధరించినట్లుగా, వీరు తమ విశ్వాసాన్ని ధరిస్తారు.

అటువంటి వ్యక్తులను కపటవేషధారులుగా కొట్టిపారేయలేము. వారిలో చాలామంది ఈ విషయం పట్ల జాలి కలిగించేంత తీవ్రంగా ఉంటారు. వారు కేవలం గుడ్డివారు. జీవాత్మ లేకపోవడం వల్ల, వారు విశ్వాసం అనే పైపైన కనబడే కవచంతో సరిపెట్టుకోవలసి వస్తుంది, కానీ నిరంతరం వారి లోతైన హృదయాలు ఆధ్యాత్మిక వాస్తవికత కోసం ఆకలితో ఉంటాయి మరియు తమలో ఏమి లోపం ఉందో వారికి తెలియదు.

విశ్వాస సిద్ధాంత మతానికి మరియు ఆత్మ మతానికి మధ్య ఉన్న ఈ వ్యత్యాసాన్ని, పుణ్యాత్ముడైన థామస్ తన ప్రభువుకు చేసిన ఒక చిన్న ఆప్యాయమైన ప్రార్థనలో చక్కగా వివరించాడు: "పూర్వకాలంలో ఇశ్రాయేలీయులు మోషేతో, 'నీవు మాతో మాట్లాడు, మేము వింటాము: కానీ దేవుడు మాతో మాట్లాడకుండా చూడు, లేకపోతే మేము చనిపోతాము' అని అన్నారు. ప్రభూ, అలా కాదు, అలా కాదు అని నేను నిన్ను వేడుకుంటున్నాను; కానీ ప్రవక్తయైన సమూయేలుతో కలిసి, 'ప్రభూ, మాట్లాడు; ఎందుకంటే నీ దాసుడు వింటున్నాడు' అని నేను వినయంగా మరియు మనస్ఫూర్తిగా వేడుకుంటున్నాను." మోషే గానీ, ప్రవక్తలలో ఎవరూ గానీ నాతో మాట్లాడకూడదు; కానీ, ప్రవక్తలందరికీ ప్రేరణనిచ్చి, జ్ఞానోదయం కలిగించేవాడవైన ఓ ప్రభువా, దేవా, నీవే మాట్లాడు. ఎందుకంటే, వారు లేకుండా నీవు మాత్రమే నాకు సంపూర్ణంగా బోధించగలవు, కానీ నీవు లేకుండా వారు ఏ ప్రయోజనమూ పొందలేరు. వారు మాటలు పలకగలరు గానీ, ఆత్మను ఇవ్వలేరు. వారు ఎంత అందంగా మాట్లాడినా, నీవు మౌనంగా ఉంటే, వారు హృదయాన్ని రగిలించలేరు. వారు అక్షరాలను బోధిస్తారు, కానీ నీవు భావమును విప్పుతావు; వారు మర్మాలను బయటపెడతారు, కానీ నీవు మూగబోయిన వాటి అర్థమును విప్పుతావు.... వారు పైపైన మాత్రమే పనిచేస్తారు, కానీ నీవు హృదయానికి బోధించి, జ్ఞానోదయం కలిగిస్తావు.... వారు మాటలతో బిగ్గరగా కేకలు వేస్తారు, కానీ నీవు వినేవారికి గ్రహణశక్తిని ప్రసాదిస్తావు."

దీనిని ఇంతకంటే చక్కగా ముగించడం కష్టం. ఇదే విషయాన్ని ఇతరులు కూడా రకరకాలుగా చెప్పారు; అయినప్పటికీ, బహుశా అందరికీ బాగా తెలిసిన మాట ఏమిటంటే, "లేఖనాలను అర్థం చేసుకోవాలంటే, వాటికి మొదట ప్రేరణనిచ్చిన ఆత్మతోనే వాటిని చదవాలి." దీనిని ఎవరూ కాదనరు, కానీ పరిశుద్ధాత్మ హృదయాన్ని రగిలించకపోతే, ఇలాంటి మాట కూడా వినేవారికి అర్థం కాదు.

ఉదారవాదులు తరచుగా మాపై చేసే ఆరోపణ, అంటే మేము "గ్రంథారాధకులము" అనేది, మా విమర్శకులు ఉద్దేశించిన అర్థంలో బహుశా నిజం కాకపోవచ్చు; కానీ నిష్కపటంగా ఆలోచించి, ఆత్మపరిశీలన చేసుకుంటే, వారి ఆరోపణలో చాలా వరకు నిజమే ఉందని మేము అంగీకరించవలసి వస్తుంది. నిస్సందేహమైన సనాతన విశ్వాసం గల మతస్తులలో, గ్రంథంలోని ఆత్మను కనీస స్థాయిలో కూడా అర్థం చేసుకోకుండా, కేవలం దానిలోని అక్షరాలపైనే మొద్దుబారిన ఆధారపడటం కొన్నిసార్లు కనిపిస్తుంది. మనం నిజమైన సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలనుకుంటే, ఆ సత్యం దాని సారాంశంలో ఆధ్యాత్మికమైనదనే విషయాన్ని మనం నిరంతరం గుర్తుంచుకోవాలి. యేసు క్రీస్తు స్వయంగా సత్యమే, మరియు ఆయన స్వయంగా ప్రేరేపించబడ్డాడని మేము ప్రగాఢంగా విశ్వసించినప్పటికీ, ఆయనను కేవలం మాటలకు పరిమితం చేయలేము.

మాటలు. ఆత్మీయమైన దానిని సిరాతో బంధించలేము, లేదా అక్షరాలు, కాగితంతో కంచె వేయలేము. ఒక పుస్తకం చేయగలిగినదల్లా మనకు సత్యపు అక్షర రూపాన్ని ఇవ్వడమే. మనం ఇంతకంటే ఎక్కువ ఎప్పుడైనా పొందితే, అది దానిని ఇచ్చే పరిశుద్ధాత్ముని ద్వారానే సాధ్యమవుతుంది.

ఆధ్యాత్మికంగా ఆకలితో ఉన్నవారికి ఈ గడియలో ఉన్న గొప్ప అవసరం రెండు విధాలుగా ఉంది: మొదటిది, లేఖనాలను తెలుసుకోవడం, అవి లేకుండా మన ప్రభువు ఏ రక్షణ సత్యాన్ని అనుగ్రహించడు; రెండవది, ఆత్మ ద్వారా జ్ఞానోదయం పొందడం, ఆయన లేకుండా లేఖనాలు అర్థం కావు.

31వ అధ్యాయం. సిలువ ఒక విప్లవాత్మకమైన విషయం

క్రీస్తు సిలువ మానవుల మధ్య ఇప్పటివరకు ఆవిర్భవించిన అత్యంత విప్లవాత్మకమైన విషయం. పాత రోమన్ కాలం నాటి సిలువకు రాజీ తెలియదు; అది ఎన్నడూ రాయితీలు ఇవ్వలేదు. అది తన ప్రత్యర్థిని చంపి, అతని గొంతును శాశ్వతంగా మూగబోయేలా చేయడం ద్వారా తన వాదనలన్నింటినీ గెలుచుకుంది. అది క్రీస్తును సైతం విడిచిపెట్టలేదు, కానీ మిగిలిన వారిలాగే ఆయనను కూడా వధించింది. వారు ఆయనను ఆ సిలువపై వేలాడదీసినప్పుడు ఆయన సజీవంగా ఉన్నారు, ఆరు గంటల తర్వాత ఆయనను దించినప్పుడు పూర్తిగా మరణించారు. క్రైస్తవ చరిత్రలో మొట్టమొదటిసారిగా ఆవిర్భవించిన సిలువ అది.

క్రీస్తు మృతులలో నుండి లేచిన తరువాత, అపొస్తలులు ఆయన సందేశాన్ని ప్రకటించడానికి బయలుదేరారు, మరియు వారు ప్రకటించింది సిలువనే. వారు ఈ విశాల ప్రపంచంలోకి వెళ్ళిన ప్రతిచోటా సిలువను తమతో తీసుకువెళ్ళారు, మరియు అదే విప్లవాత్మక శక్తి వారితో పాటు వెళ్ళింది. సిలువ యొక్క తీవ్రమైన సందేశం తార్సు సౌలును రూపాంతరం చెందించి, క్రైస్తవులను హింసించేవాడి నుండి అతడిని ఒక సున్నితమైన విశ్వాసిగా మరియు విశ్వాస అపొస్తలుడిగా మార్చింది. దాని శక్తి చెడ్డవారిని మంచివారిగా మార్చింది. అది అన్యమత ఆరాధన యొక్క సుదీర్ఘ బానిసత్వాన్ని వదిలించుకుని, పాశ్చాత్య ప్రపంచం యొక్క మొత్తం నైతిక మరియు మానసిక దృక్పథాన్ని పూర్తిగా మార్చివేసింది. అది మొదట ఏదైతే ఉందో, అంటే ఒక సిలువగా, అలాగే ఉండటానికి అనుమతించబడినంత కాలం, ఇదంతా చేసింది మరియు చేస్తూనే ఉంది. అది మరణానికి సంబంధించిన వస్తువు నుండి సౌందర్యానికి సంబంధించిన వస్తువుగా మార్చబడినప్పుడు దాని శక్తిని విడిచిపెట్టింది. మనుషులు దానిని ఒక చిహ్నంగా మార్చినప్పుడు, దానిని తమ మెడలో ఆభరణంగా వేసుకున్నప్పుడు లేదా చెడును నివారించే మాయా చిహ్నంగా దాని ఆకారాన్ని తమ ముఖాల ముందు ఉంచుకున్నప్పుడు, అది ఉత్తమంగా ఒక బలహీనమైన చిహ్నంగా, అధమంగా ఒక సంపూర్ణ మూఢనమ్మకంగా మారింది. ఈ విధంగానే, దాని శక్తి గురించి ఏమాత్రం తెలియని లక్షలాది మంది ఈ రోజు దానిని పూజిస్తున్నారు.

శిలువ, బాధితుని యొక్క స్థిరపడిన ఒక నమూనాని నాశనం చేసి, తనదైన మరొక నమూనాని సృష్టించడం ద్వారా తన లక్ష్యాలను సాధిస్తుంది. అందువల్ల అది ఎల్లప్పుడూ తన పంతం నెగ్గించుకుంటుంది. అది తన ప్రత్యర్థిని ఓడించి, అతనిపై తన సంకల్పాన్ని రుద్దడం ద్వారా గెలుస్తుంది. అది ఎల్లప్పుడూ ఆధిపత్యం చెలాయిస్తుంది. అది ఎన్నడూ రాజీపడదు, బేరసారాలు ఆడదు, సంప్రదింపులు జరపదు, శాంతి కోసం ఏ విషయాన్నీ వదులుకోదు. అది శాంతిని పట్టించుకోదు; తన వ్యతిరేకతను వీలైనంత త్వరగా అంతం చేయడానికే అది ప్రాధాన్యత ఇస్తుంది.

వీటన్నిటినీ సంపూర్ణంగా ఎరిగినవాడై క్రీస్తు ఇలా అన్నారు, "ఎవరైనా నన్ను వెంబడించగోరితే, అతడు తనను తాను త్యజించి, తన సిలువను ఎత్తుకొని, నన్ను వెంబడించాలి." కాబట్టి, సిలువ క్రీస్తు జీవితాన్ని ముగించడమే కాకుండా, ఆయన నిజమైన అనుచరులందరి మొదటి జీవితాన్ని, అంటే పాత జీవితాన్ని కూడా ముగిస్తుంది. అది విశ్వాసి జీవితంలోని పాత పద్ధతిని, అంటే ఆదాము పద్ధతిని నాశనం చేసి, దానికి ముగింపు పలుకుతుంది. అప్పుడు, క్రీస్తును మృతులలో నుండి లేపిన దేవుడు విశ్వాసిని లేపుతాడు మరియు ఒక నూతన జీవితం ప్రారంభమవుతుంది.

ఇదే, ఇంతకంటే తక్కువ ఏదీ కాదు, నిజమైన క్రైస్తవ్యం. అయినప్పటికీ, నేటి సాధారణ సువార్తికులు కలిగి ఉన్న భావనకు, ఈ భావనకు మధ్య ఉన్న తీవ్రమైన వ్యత్యాసాన్ని మనం గుర్తించక తప్పదు. కానీ మన వైఖరికి మనం ఎలాంటి సవరణలు జోడించే సాహసం చేయలేము. సిలువ మనుషుల అభిప్రాయాలకు అతీతంగా నిలుస్తుంది, మరియు అన్ని అభిప్రాయాలు చివరికి తీర్పు కోసం ఆ సిలువ వద్దకే రావాలి. లోతులేని, లౌకిక నాయకత్వం, పరిశుద్ధ స్థలంలోనే తమ వినోదాన్ని ఆస్వాదించే, వినోద పిపాస గల పరిశుద్ధులను సంతోషపెట్టడానికి సిలువను సవరించాలని చూస్తుంది; కానీ అలా చేయడం ఆధ్యాత్మిక విపత్తును కొనితెచ్చుకోవడమే, మరియు సింహంగా మారిన గొర్రెపిల్ల యొక్క ఆగ్రహానికి గురికావడమే.

మనం సిలువ విషయంలో ఏదో ఒకటి చేయాలి, మరియు మనం చేయగలిగేది రెండే రెండు పనులలో ఒకటి మాత్రమే—దాని నుండి పారిపోవడం లేదా దానిపై మరణించడం. ఒకవేళ మనం పారిపోయేంత అవివేకంగా ప్రవర్తిస్తే, ఆ చర్య ద్వారా మన పితరుల విశ్వాసాన్ని మనం తొలగించి, క్రైస్తవ్యాన్ని దాని నిజస్వరూపానికి భిన్నమైనదిగా చేస్తాము. అప్పుడు మనకు రక్షణ గురించిన డొల్ల మాటలు మాత్రమే మిగిలిపోతాయి; మనం నిజమైన సిలువను విడిచి వెళ్ళడంతోనే ఆ శక్తి కూడా వెళ్ళిపోతుంది.

మనం వివేకులమైతే, యేసు చేసినట్లే చేస్తాము: మన ముందు ఉంచబడిన ఆనందం కోసం సిలువను సహించి, దాని అవమానాన్ని తృణీకరిస్తాము. ఇలా చేయడం అంటే, మన జీవిత సరళి మొత్తాన్ని అనంతమైన జీవశక్తితో నాశనం చేయబడి, తిరిగి నిర్మించబడటానికి అప్పగించడమే. అప్పుడు అది కేవలం కవిత్వం కన్నా, అంతకంటే గొప్పదని మనం కనుగొంటాము.

మధురమైన కీర్తనలు మరియు ఉన్నతమైన భావనల కన్నా గొప్పది. ఆ శిలువ మన జీవితాలలో అత్యంత బాధ కలిగించే చోట కోస్తుంది, మనలను గానీ, మనం జాగ్రత్తగా పెంచుకున్న కీర్తి ప్రతిష్టలను గానీ వదిలిపెట్టదు. అది మనలను ఓడించి, మన స్వార్థపూరిత జీవితాలకు ముగింపు పలుకుతుంది. అప్పుడే మనం సంపూర్ణ జీవితంలో ఉన్నత స్థితికి ఎదిగి, పూర్తిగా నూతనమైన, స్వేచ్ఛాయుతమైన మరియు సత్కార్యాలతో నిండిన జీవన విధానాన్ని స్థాపించగలం.

ఆధునిక సనాతనవాదంలో మనం చూస్తున్న సిలువ పట్ల మారిన వైఖరి, దేవుడు మారాడని గానీ, లేదా మనం సిలువను మోయాలన్న తన ఆజ్ఞను క్రీస్తు సడలించాడని గానీ నిరూపించదు; దానికి బదులుగా, ప్రస్తుత క్రైస్తవ్యం క్రొత్త నిబంధన ప్రమాణాల నుండి దూరమైందని దాని అర్థం. నిజానికి మనం ఎంతగా దూరమయ్యామంటే, సంఘం యొక్క వేదాంతశాస్త్రంలో మరియు జీవితంలో సిలువను దాని సరైన స్థానంలో పునఃస్థాపించడానికి ఒక కొత్త సంస్కరణ తప్ప మరేదీ అవసరం కాకపోవచ్చు.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి