పవిత్రమైన జ్ఞానం

అధ్యాయం 53. దేవుని మార్పులేనితనం

ఓ క్రీస్తు మా ప్రభువా, తరతరాలుగా నీవే మా నివాస స్థానముగా ఉన్నావు. కుందేళ్ళు తమ బండ వద్దకు పరుగెత్తినట్లు, మేము రక్షణ కోసం నీ వద్దకు పరుగెత్తాము; పక్షులు తమ సంచారం నుండి శాంతి కోసం ఎగిరి వచ్చినట్లు, మేము నీ వద్దకు వచ్చాము. ప్రకృతితో కూడిన మన ఈ చిన్న ప్రపంచంలో యాదృచ్ఛికత మరియు మార్పులు నిరంతరం పనిచేస్తూ ఉంటాయి.

మనుషులు, కానీ నీలో మేము ఏ మార్పును గానీ, భ్రమణ ఛాయను గానీ కనుగొనలేము. మేము నీలో విశ్రమిస్తాము, లేకుండా

భయం లేదా సందేహం లేకుండా మన రేపటిని ఆందోళన లేకుండా ఎదుర్కొందాం. ఆమేన్.

దేవుని మార్పులేనితనం అనేది అర్థం చేసుకోవడానికి పెద్దగా కష్టపడాల్సిన అవసరం లేని గుణాలలో ఒకటి. కానీ దానిని గ్రహించాలంటే, సృష్టించబడిన వస్తువుల గురించి మనం సాధారణంగా ఆలోచించే ఆలోచనలను, దేవుని గురించి గ్రహించగలిగే విషయాలను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు తలెత్తే అరుదైన ఆలోచనల నుండి వేరు చేయడానికి మనం క్రమశిక్షణను అలవర్చుకోవాలి.

దేవుడు మార్పులేనివాడు అని చెప్పడమంటే, ఆయన తన నుండి ఎన్నడూ భిన్నంగా ఉండడు అని చెప్పడమే. ఎదుగుతున్న లేదా అభివృద్ధి చెందుతున్న దేవుని భావన లేఖనాలలో కనిపించదు. దేవుడు ఏ విధంగానైనా తన నుండి తాను మారుతున్నాడని ఆలోచించడం నాకు అసాధ్యంగా అనిపిస్తుంది. దానికి కారణం ఇదిగో:

ఒక నైతిక జీవి మారాలంటే, ఆ మార్పు మూడు దిశలలో ఒకదానిలో జరగడం అవసరం. అతను మంచి నుండి చెడుకు లేదా చెడు నుండి మంచికి వెళ్ళాలి; లేదా, నైతిక గుణం స్థిరంగా ఉన్నప్పటికీ, అపరిపక్వత నుండి పరిపక్వతకు లేదా ఒక జీవన విధానం నుండి మరొకదానికి మారినట్లుగా, అతను తనలోనే మార్పు చెందాలి. దేవుడు ఈ దిశలలో దేనిలోనూ కదలలేడని స్పష్టంగా ఉండాలి. ఆయన పరిపూర్ణతలు అటువంటి ఏ అవకాశాన్నైనా శాశ్వతంగా తోసిపుచ్చుతాయి.

దేవుడు మంచిగా మారలేడు. ఆయన పరిపూర్ణంగా పవిత్రుడు కాబట్టి, ఆయన ఇప్పుడు ఉన్నదానికంటే ఎన్నడూ తక్కువ పవిత్రంగా లేడు మరియు ఆయన ఉన్నదానికంటే, ఎల్లప్పుడూ ఉన్నదానికంటే ఎన్నడూ ఎక్కువ పవిత్రంగా ఉండలేడు. అలాగే దేవుడు చెడుగా కూడా మారలేడు. దేవుని వర్ణనాతీతమైన పవిత్ర స్వభావంలో ఎలాంటి క్షీణత అయినా అసాధ్యం. నిజానికి, అలాంటి దాని గురించి ఆలోచించడం కూడా అసాధ్యమని నేను నమ్ముతున్నాను, ఎందుకంటే మనం అలా చేయడానికి ప్రయత్నించిన క్షణంలో, మనం ఆలోచిస్తున్న విషయం ఇకపై దేవుడు కాదు, కానీ ఆయన కంటే తక్కువైన వేరొకటి అవుతుంది. మనం ఆలోచిస్తున్న ఆ వ్యక్తి గొప్ప మరియు అద్భుతమైన సృష్టి కావచ్చు, కానీ అతను సృష్టి కాబట్టి స్వయంభూ సృష్టికర్త కాలేడు.

దేవుని నైతిక స్వభావంలో ఎటువంటి పరివర్తన ఉండనట్లే, దైవిక సారంలోనూ ఉండదు. ఆ పదానికి ఉన్న ఏకైక సరైన అర్థంలో దేవుని ఉనికి విశిష్టమైనది; అంటే, ఆయన ఉనికి ఇతర జీవులన్నింటికంటే భిన్నమైనది మరియు వేరుగా ఉంటుంది. దేవుడు స్వయంభూవుడు, స్వయంసమృద్ధి కలవాడు మరియు నిత్యుడు కావడంలో తన సృష్టి నుండి ఎలా భిన్నంగా ఉన్నాడో మనం చూశాం. ఈ లక్షణాల వలనే దేవుడు, దేవుడే కానీ మరేదో జీవి కాదు. ఏ మాత్రం మార్పుకు లోనయ్యేవాడు స్వయంభూవుడు, స్వయంసమృద్ధి కలవాడు లేదా నిత్యుడు కాడు, కాబట్టి అతడు దేవుడు కాదు.

భాగాలతో కూడినది మాత్రమే మారగలదు, ఎందుకంటే మార్పు అంటే ప్రాథమికంగా ఒక సంపూర్ణంలోని భాగాల సంబంధంలో మార్పు రావడం లేదా అసలు కూర్పులోకి ఏదైనా బాహ్య మూలకం ప్రవేశించడం. దేవుడు స్వయంభూవుడు కాబట్టి, ఆయన ఏ భాగాలతోనూ కూర్చబడలేదు. ఆయనలో మార్చడానికి భాగాలు ఏవీ లేవు. మరియు ఆయన స్వయం సమృద్ధి గలవాడు కాబట్టి, బయటి నుండి ఏదీ ఆయన అస్తిత్వంలోకి ప్రవేశించదు.

"భాగాలతో కూడినది ఏదైనా పూర్తిగా ఒకటి కాదు, కానీ ఒక విధంగా బహువచనంగా మరియు తనకు తాను భిన్నంగా ఉంటుంది; మరియు వాస్తవానికి లేదా భావనలో విచ్ఛిన్నమయ్యే సామర్థ్యం కలిగి ఉంటుంది," అని అన్సెల్మ్ అంటాడు. "కానీ ఈ విషయాలు నీకు అపరిచితమైనవి, నీకంటే శ్రేష్ఠమైనది ఏదీ ఊహించలేము. అందువల్ల, ప్రభూ, నీలో భాగాలు లేవు, నీవు ఒక్కరి కంటే ఎక్కువ కాదు. కానీ నీవు నిజంగా ఏకత్వ స్వరూపివి, మరియు ఏకరూపమైనవాడవు."

నీతో నీవే, ఏ విషయంలోనూ నీకు భిన్నంగా లేవు; పైగా నీవు ఏ భావనచేతనూ విడదీయరాని ఏకత్వ స్వరూపివి.

దేవుడు ఏమై ఉన్నాడో, ఆయన ఎల్లప్పుడూ అదే అయి ఉన్నాడు, మరియు ఆయన గతంలో ఏది ఉండి ఇప్పుడు ఏది ఉన్నాడో, ఏమై ఉన్నాడో, ఎప్పటికీ అదే అయి ఉంటాడు. దేవుడు తన గురించి చెప్పిన ఏదీ మార్చబడదు; దైవావేశం పొందిన ప్రవక్తలు మరియు అపోస్తలులు ఆయన గురించి చెప్పిన ఏదీ రద్దు చేయబడదు. ఆయన మార్పులేని స్వభావమే దీనికి హామీ ఇస్తుంది.

మానవుల మార్పులతో పోల్చినప్పుడు, దైవం యొక్క మార్పులేనితనం అత్యంత పరిపూర్ణమైన సౌందర్యంతో వ్యక్తమవుతుంది. దేవునిలో మార్పు అసాధ్యం; కానీ మనుషులలో మార్పు నుండి తప్పించుకోవడం అసాధ్యం. మనిషి గానీ, అతని ప్రపంచం గానీ స్థిరంగా ఉండవు; కానీ అతడు, అతని ప్రపంచం రెండూ నిరంతరం మారుతూ ఉంటాయి. ఈ అంతులేని చక్రంలో, ప్రతి మనిషి నవ్వడానికి, ఏడవడానికి, పని చేయడానికి, ఆడుకోవడానికి కొద్దిసేపు కనిపిస్తాడు, ఆపై తనను అనుసరించేవారికి చోటు కల్పించడానికి వెళ్ళిపోతాడు.

కొందరు కవులు అశాశ్వతత్వ నియమంలో ఒక వికృతమైన ఆనందాన్ని కనుగొని, నిరంతర మార్పు అనే గీతాన్ని విషాద స్వరంలో ఆలపించారు. మానవాళిని పీడిస్తున్న రెండు వ్యాధులైన పరివర్తన, మరణం గురించి కరుణ, హాస్యం కలగలిపి పాడిన వారిలో గుడారాలు కుట్టే ఓమర్ ఒకడు. "ఆ మట్టిని అంత గట్టిగా కొట్టకు," అని అతను కుమ్మరిని హెచ్చరిస్తాడు, "నువ్వు అంత స్వేచ్ఛగా వాడుకుంటున్నది నీ తాతగారి దుమ్ము కావచ్చు." "నువ్వు ఎర్ర ద్రాక్షారసం తాగడానికి గిన్నె ఎత్తినప్పుడు," అని అతను ఆ తాగుబోతుకు గుర్తుచేస్తాడు, "ఎప్పుడో చనిపోయిన ఒక సౌందర్యవతి పెదాలను నువ్వు ముద్దాడుతూ ఉండవచ్చు."

సౌమ్యమైన హాస్యంతో వ్యక్తమైన ఈ మధురమైన విచార ఛాయ అతని చతుష్పదాలకు ఒక ప్రకాశవంతమైన సౌందర్యాన్ని ఇస్తుంది, కానీ ఎంత అందంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆ సుదీర్ఘ కావ్యం మొత్తం రోగగ్రస్తమైనది, చావుకు దారితీసే రోగగ్రస్తమైనది. తనను మింగివేయబోయే సర్పం చేత ఆకర్షించబడిన పక్షిలా, తనను, సకల మానవాళిని, ప్రతి తరాన్ని నాశనం చేస్తున్న శత్రువు చేత కవి మోహితుడయ్యాడు.

పవిత్ర గ్రంథకర్తలు కూడా మానవుని మార్పును అంగీకరిస్తారు, కానీ వారు ఆరోగ్యవంతులు మరియు వారి మాటలలో ఆరోగ్యకరమైన బలం ఉంది. వారు ఆ గొప్ప రోగానికి నివారణను కనుగొన్నారు. దేవుడు మారడు అని వారు అంటారు. మార్పు అనే నియమం పతనమైన లోకానికి చెందినది, కానీ దేవుడు మార్పులేనివాడు, మరియు ఆయనయందు విశ్వాసులు చివరకు నిత్య స్థిరత్వాన్ని పొందుతారు. ఈలోగా మార్పు రాజ్యపు బిడ్డలకు వ్యతిరేకంగా కాక, వారి పక్షాన పనిచేస్తుంది. వారిలో సంభవించే మార్పులు జీవముగల ఆత్మ హస్తం ద్వారా జరుగుతాయి. "అయితే మనమందరము, ముసుగులేని ముఖముతో అద్దములో చూచునట్లు ప్రభువు మహిమను చూచుచు, ప్రభువు ఆత్మవలన మహిమ నుండి మహిమకు అదే స్వరూపములోనికి మార్చబడుచున్నాము" అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు.

మార్పులు, క్షీణతలు వెల్లివిరిసే ఈ ప్రపంచంలో విశ్వాసం గలవాడు కూడా సంపూర్ణంగా సంతోషంగా ఉండలేడు. సహజంగానే అతడు మార్పులేనివాటిని అన్వేషిస్తాడు, ప్రియమైన, సుపరిచితమైనవి కనుమరుగైనప్పుడు దుఃఖిస్తాడు.

ఓ ప్రభూ! నా హృదయం వ్యాధిగ్రస్తమైంది, ఈ నిరంతర మార్పుతో విసిగిపోయింది;

మరియు జీవితం తన అలుపెరుగని పరుగులో, వైవిధ్యభరితమైన పరిధిలో విసుగు పుట్టించేంత వేగంగా సాగిపోతుంది: మార్పుకు నీలో తన పోలిక కనిపించదు, నీ మూగ శాశ్వతత్వంలో అది ఏ ప్రతిధ్వనినీ మేల్కొలపదు. ఫ్రెడరిక్ డబ్ల్యూ. ఫేబర్

ఫేబర్ యొక్క ఈ మాటలు ప్రతి హృదయంలో సానుభూతితో కూడిన స్పందనను పొందుతాయి; అయినప్పటికీ, ఈ లోకంలోని అన్ని విషయాలలో స్థిరత్వం లేకపోవడాన్ని మనం ఎంతగా విచారించినప్పటికీ, ఇలాంటి పతనమైన ప్రపంచంలో మారగల సామర్థ్యమే ఒక బంగారు నిధి, నిరంతరం కృతజ్ఞతలు చెప్పవలసినంత అద్భుతమైన విలువ కలిగిన దేవుడిచ్చిన బహుమతి. మానవులకు విమోచన పొందే పూర్తి అవకాశం వారిలో మార్పు చెందే సామర్థ్యంలోనే ఉంది. ఒక రకమైన వ్యక్తిత్వం నుండి మరొక రకమైన వ్యక్తిత్వంగా మారడమే పశ్చాత్తాపం యొక్క సారం: అబద్ధికుడు సత్యవంతుడు అవుతాడు, దొంగ నిజాయితీపరుడు అవుతాడు, కామాంధుడు పవిత్రుడు అవుతాడు, గర్విష్ఠి వినయవంతుడు అవుతాడు. జీవితం యొక్క మొత్తం నైతిక స్వరూపం మారిపోతుంది. ఆలోచనలు, కోరికలు, అనురాగాలు రూపాంతరం చెందుతాయి, మరియు ఆ మనిషి ఇకపై తను ముందు ఉన్నవాడుగా ఉండడు. కాబట్టి

ఈ మార్పు తీవ్రమైనది, దీనినే అపొస్తలుడు "పూర్వం 'పాత మనిషి'గా ఉన్న వ్యక్తి అని, ఇప్పుడు "తనను సృష్టించిన వాని స్వరూపంలో జ్ఞానమునందు నూతనపరచబడిన నూతన మనిషి" అని పిలుస్తున్నాడు.

అయినప్పటికీ, ఈ మార్పు ఏ బాహ్య చర్యలు వెల్లడించగలదానికంటే లోతైనది మరియు ప్రాథమికమైనది, ఎందుకంటే అది వేరొక మరియు ఉన్నతమైన గుణము గల జీవాన్ని స్వీకరించడాన్ని కూడా కలిగి ఉంటుంది. పాత మనిషి, తన ఉత్తమ స్థితిలో కూడా, ఆదాము జీవాన్ని మాత్రమే కలిగి ఉంటాడు: నూతన మనిషి దేవుని జీవాన్ని కలిగి ఉంటాడు. మరియు ఇది కేవలం మాటల గారడీ కాదు; ఇది అక్షరాలా సత్యం. దేవుడు ఒక మనిషి ఆత్మలో నిత్యజీవాన్ని నింపినప్పుడు, ఆ మనిషి ఒక నూతన మరియు ఉన్నతమైన జీవక్రమంలో సభ్యునిగా మారతాడు.

తన విమోచన ప్రక్రియలను నెరవేర్చడంలో, మార్పులేని దేవుడు మార్పును పూర్తిగా ఉపయోగించుకుంటాడు మరియు అనేక మార్పుల ద్వారా చివరికి శాశ్వతత్వాన్ని పొందుతాడు. హెబ్రీయులకు రాసిన పుస్తకంలో ఇది చాలా స్పష్టంగా చూపబడింది. "ఆయన మొదటిదానిని తీసివేసి, రెండవదానిని స్థాపిస్తాడు," అనేది ఆ అద్భుతమైన పుస్తకం యొక్క బోధనకు ఒక రకమైన సారాంశం. తాత్కాలికమైన పాత నిబంధన రద్దు చేయబడింది, మరియు దాని స్థానంలో కొత్త మరియు శాశ్వతమైన నిబంధన వచ్చింది. పస్కా గొర్రెపిల్ల రక్తం చిందించబడినప్పుడు మేకల మరియు ఎద్దుల రక్తం దాని ప్రాముఖ్యతను కోల్పోయింది. ధర్మశాస్త్రం, బలిపీఠం, యాజకత్వం—అన్నీ తాత్కాలికమైనవి మరియు మార్పుకు లోబడి ఉండేవి; ఇప్పుడు దేవుని నిత్య ధర్మశాస్త్రం మానవ ఆత్మను కలిగి ఉన్న సజీవ, సున్నితమైన పదార్థంపై శాశ్వతంగా చెక్కబడింది. పురాతన పరిశుద్ధ స్థలం ఇక లేదు, కానీ కొత్త పరిశుద్ధ స్థలం పరలోకంలో శాశ్వతమైనది మరియు అక్కడ దేవుని కుమారుడు తన నిత్య యాజకత్వాన్ని కలిగి ఉన్నాడు.

ఇక్కడ మనం చూసేదేమిటంటే, దేవుడు తన విమోచించబడిన కుటుంబమును ఆశీర్వదించడానికి మార్పును ఒక అల్పమైన సేవకునిగా వాడుకుంటాడు, కానీ ఆయన స్వయంగా పరివర్తన నియమానికి అతీతుడు మరియు విశ్వంలో సంభవించే ఏ మార్పుల వలన ప్రభావితం కాడు.

మరియు సమస్తము మారినప్పటికీ, ప్రభువు ఎల్లకాలం ఒకేలా ఉంటాడని ప్రకటిస్తాయి. చార్లెస్ వెస్లీ

మళ్ళీ ఉపయోగం గురించిన ప్రశ్న తలెత్తుతుంది. "దేవుడు మార్పులేనివాడు అనే జ్ఞానం వల్ల నాకేమి ఉపయోగం?" అని ఒకరు అడుగుతారు. "ఇదంతా కేవలం తాత్విక ఊహాగానం కాదా? ఇది ఒక ప్రత్యేక రకమైన మనస్తత్వం గల వ్యక్తులకు కొంత సంతృప్తిని కలిగించవచ్చు కానీ, ఆచరణాత్మక వ్యక్తులకు దీనివల్ల నిజమైన ప్రాముఖ్యత ఏమీ ఉండదు కదా?"

ఒకవేళ "ఆచరణాత్మక మనుషులు" అంటే లౌకిక వ్యవహారాలలో మునిగిపోయి, క్రీస్తు యొక్క ఆజ్ఞల పట్ల, తమ ఆత్మల సంక్షేమం పట్ల, లేదా రాబోయే ప్రపంచ ప్రయోజనాల పట్ల ఉదాసీనంగా ఉండే అవిశ్వాసులు అని మనం అనుకుంటే, అటువంటి వారికి ఈ పుస్తకం లాంటి గ్రంథం ఏమాత్రం అర్థవంతంగా ఉండదు; దురదృష్టవశాత్తు, మతాన్ని గంభీరంగా పరిగణించే మరే ఇతర గ్రంథం కూడా వారికి అర్థవంతంగా ఉండదు. కానీ అటువంటి వారు అధిక సంఖ్యలో ఉండవచ్చు, కానీ వారు ఏ విధంగానూ మొత్తం జనాభాను ఏ విధంగానూ ప్రతిబింబించరు. బయల్‌కు మోకరిల్లని ఏడు వేల మంది ఇంకా ఉన్నారు. తాము దేవుణ్ణి ఆరాధించడానికి మరియు ఆయన సన్నిధిని నిరంతరం ఆస్వాదించడానికి సృష్టించబడ్డామని వీరు నమ్ముతారు, మరియు తాము నిత్యత్వం గడపాలని ఆశించే దేవుని గురించి తమకు సాధ్యమైనంత వరకు నేర్చుకోవడానికి వారు ఆసక్తిగా ఉన్నారు.

మనుషులు మనల్ని మరచిపోయి, తమ స్వప్రయోజనాలకు అనుగుణంగా మన పట్ల తమ వైఖరిని మార్చుకుని, అతి చిన్న కారణానికే మనపై తమ అభిప్రాయాన్ని సవరించుకునే ఈ లోకంలో, మనం వ్యవహరించవలసిన దేవుడు మారడని తెలుసుకోవడం అద్భుతమైన బలానికి మూలం కాదా? మన పట్ల ఆయన వైఖరి అనాది కాలంలోనూ ఎలా ఉందో, ఇప్పుడు కూడా అలాగే ఉందని, రాబోయే అనంత కాలంలోనూ అలాగే ఉంటుందని తెలుసుకోవడం అద్భుతమైన బలానికి మూలం కాదా?

మన పరలోకపు తండ్రి తన స్వభావంలో ఎన్నడూ మారడని గ్రహించడం క్రైస్తవుని హృదయానికి ఎంతటి శాంతిని చేకూరుస్తుంది! ఏ సమయంలోనైనా ఆయన వద్దకు వెళ్ళినప్పుడు, ఆయన మన పట్ల సానుకూలంగా ఉంటాడో లేదో అని మనం సందేహించనవసరం లేదు. ఆయన ప్రేమ మరియు విశ్వాసంతో పాటు, దుఃఖాన్ని మరియు అవసరాన్ని కూడా ఎల్లప్పుడూ సానుకూలంగా స్వీకరిస్తాడు. ఆయనకు నిర్దిష్టమైన పని వేళలు లేవు, లేదా ఎవరినీ కలవని సమయాలను ఆయన కేటాయించుకోడు. ఆయన ఏ విషయంలోనూ తన మనసు మార్చుకోడు. ఈ రోజు, ఈ క్షణంలో, ఆయన తన సృష్టి పట్ల, తన పట్ల సానుభూతితో ఉన్నాడు.

ఆయన తన ఏకైక కుమారుణ్ణి మానవాళి కోసం మరణించడానికి ఈ లోకంలోకి పంపినప్పుడు ఎలాగైతే వ్యవహరించారో, సరిగ్గా అలాగే శిశువుల పట్ల, రోగుల పట్ల, పతితుల పట్ల, పాపుల పట్ల వ్యవహరించారు.

దేవుడు ఎన్నడూ తన మనసును మార్చుకోడు, తన ప్రేమను చల్లార్చుకోడు, లేదా తన ఉత్సాహాన్ని కోల్పోడు. ఆయన తూర్పు తోట నుండి పాపిని వెళ్లగొట్టినప్పుడు పాపం పట్ల ఆయనకున్న వైఖరి ఇప్పుడు కూడా అలాగే ఉంది; మరియు ఆయన తన చేతులు చాపి, "ప్రయాసపడి భారము మోసికొనుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి; నేను మీకు విశ్రాంతి కలుగజేసెదను" అని కేకవేసినప్పుడు పాపి పట్ల ఆయనకున్న వైఖరి కూడా అలాగే ఉంది.

దేవుడు రాజీపడడు మరియు ఆయనను బుజ్జగించనవసరం లేదు. ఆయన తన వాక్యాన్ని మార్చమని ఒప్పించబడడు, లేదా స్వార్థపూరిత ప్రార్థనలకు జవాబివ్వమని మాటలతో ఒప్పించబడడు. దేవుణ్ణి కనుగొనడానికి, ఆయనను సంతోషపెట్టడానికి, ఆయనతో సహవాసం చేయడానికి మనం చేసే అన్ని ప్రయత్నాలలో, మార్పు అంతా మన వైపు నుండే జరగాలని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. "నేనే యెహోవాను, నేను మార్పులేనివాడను." మనం ఆయన స్పష్టంగా చెప్పిన షరతులను నెరవేర్చి, మన జీవితాలను ఆయన బయలుపరిచిన చిత్తానికి అనుగుణంగా మార్చుకుంటే చాలు, సత్య లేఖనాలలో సువార్త ద్వారా వివరించబడిన రీతిలో ఆయన అనంతమైన శక్తి తక్షణమే మన పట్ల పనిచేయడం ప్రారంభిస్తుంది.

అస్తిత్వపు ఊట! మంచికి మూలం!

మార్పులేనివాడవు నీవు! మార్పు ఛాయ కూడా కదలలేదు

నీ పరిపాలన మహిమలను మరుగుపరచు.

భూమి తన శక్తులన్నిటితో కరిగిపోవచ్చు,

మహోన్నత సృష్టికర్త తలచినట్లయితే; కానీ నీవు ఎల్లప్పుడూ ఒకేలా ఉంటావు,

నేనే నీ స్మారక చిహ్నం. వాకర్ సేకరణ నుండి.

అధ్యాయం 54. దేవుని న్యాయం

మా తండ్రీ, నీ న్యాయమునుబట్టి మేము నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాము. నీ తీర్పులు సత్యమైనవి మరియు సంపూర్ణముగా నీతివంతమైనవని మేము ఒప్పుకుంటున్నాము. నీ న్యాయం విశ్వ క్రమాన్ని నిలబెడుతుంది మరియు నీయందు విశ్వాసముంచు వారందరి భద్రతకు హామీ ఇస్తుంది. నీవు న్యాయవంతుడవు మరియు కరుణామయుడవు గనుక మేము జీవిస్తున్నాము. పరిశుద్ధుడా, పరిశుద్ధుడా, పరిశుద్ధుడా, సర్వశక్తిమంతుడైన ప్రభువా, నీ మార్గములన్నిటిలో నీతిమంతుడవు మరియు నీ తీర్పులలో పరిశుద్ధుడవు.

నీ కార్యాలన్నిటికీ. ఆమేన్.

దైవ ప్రేరేపిత లేఖనాలలో న్యాయం మరియు నీతి మధ్య తేడాను గుర్తించడం దాదాపు అసాధ్యం. మూలంలోని అదే పదం ఆంగ్లంలో 'జస్టిస్ ఆర్ రైటియస్‌నెస్'గా మారడం, దాదాపుగా అనువాదకుని ఇష్టానుసారంగానే జరిగిందని మనం అనుమానించవచ్చు.

పాత నిబంధన గ్రంథం దేవుని న్యాయాన్ని స్పష్టమైన, సంపూర్ణమైన భాషలో, మరియు మానవ సాహిత్యంలో మరెక్కడా లేనంత అందమైన రీతిలో నొక్కి చెబుతుంది. సొదొమ నాశనం ప్రకటించబడినప్పుడు, అబ్రహాము ఆ పట్టణంలోని నీతిమంతుల పక్షాన విజ్ఞాపన చేశాడు. మానవ సంక్షోభ సమయంలో దేవుడు తనలాగే ప్రవర్తిస్తాడని తనకు తెలుసని ఆయనకు గుర్తు చేశాడు. "నీతిమంతులను దుష్టులతోపాటు చంపుటయు, నీతిమంతులు దుష్టులవలె ఉండుటయు నీకు తగదు. సర్వభూమికి న్యాయాధిపతియగువాడు నీతిగా తీర్పు తీర్చడా?"

ఇశ్రాయేలు కీర్తనకారులు మరియు ప్రవక్తలు విశ్వసించిన దేవుని భావన ఏమిటంటే, ఆయన సర్వశక్తిమంతుడైన, ఉన్నతమైన, న్యాయంతో పరిపాలించే పాలకుడు. "ఆయన చుట్టూ మేఘాలు, చీకటి ఉన్నాయి: నీతి, తీర్పు ఆయన సింహాసనానికి నివాసస్థలం." ఎంతోకాలంగా ఎదురుచూస్తున్న మెస్సీయ వచ్చినప్పుడు, ఆయన ప్రజలను నీతితోను, పేదలను తీర్పుతోను తీర్పు తీరుస్తాడని ప్రవచించబడింది. లోక పాలకుల అన్యాయానికి ఆగ్రహించిన, కోమల కరుణ గల పరిశుద్ధ పురుషులు ఇలా ప్రార్థించారు, "ప్రభూ దేవా, ప్రతీకారము నీకే చెందును; ప్రభూ దేవా, ప్రతీకారము నీకే చెందును, నిన్ను నీవే కనబరచుకొనుము. భూలోక న్యాయాధిపతివైన నీవు హెచ్చింపబడుము: గర్విష్ఠులకు ప్రతిఫలమిచ్చుము. ప్రభూ, దుష్టులు ఇంకెంతకాలం, దుష్టులు ఇంకెంతకాలం జయము పొందుదురు?" మరియు దీనిని వ్యక్తిగత ప్రతీకారం కోసం చేసే విన్నపంగా కాకుండా, మానవ సమాజంలో నైతిక న్యాయం ప్రబలాలని ఆకాంక్షించే తపనగా అర్థం చేసుకోవాలి.

దావీదు, దానియేలు వంటి వారు దేవుని నీతితో పోల్చి తమ సొంత అనీతిని ఒప్పుకున్నారు, దాని ఫలితంగా వారి పశ్చాత్తాప ప్రార్థనలు గొప్ప శక్తిని, ప్రభావాన్ని పొందాయి. "ప్రభూ, నీతి నీకే చెందును, మాకు ముఖములు చెదిరిపోవును." మరియు చాలాకాలంగా నిలిపివేయబడిన దేవుని తీర్పు ప్రపంచంపై పడటం ప్రారంభమైనప్పుడు, యోహాను అగ్నితో కలిసిన గాజు సముద్రంపై నిలబడి ఉన్న విజయం సాధించిన పరిశుద్ధులను చూస్తాడు. వారి చేతులలో వారు దేవుని వీణలను పట్టుకొని ఉన్నారు; వారు పాడే పాట మోషే మరియు గొర్రెపిల్ల పాట, మరియు వారి పాట యొక్క ఇతివృత్తం దైవిక న్యాయం. "ప్రభూ, సర్వశక్తిమంతుడవైన దేవా, నీ కార్యములు గొప్పవి, ఆశ్చర్యకరమైనవి; పరిశుద్ధుల రాజా, నీ మార్గములు నీతిగలవి, సత్యమైనవి. ప్రభూ, నిన్ను ఎవడు భయపడడు, నీ నామమును మహిమపరచడు? నీవు మాత్రమే పరిశుద్ధుడవు: సమస్త జనులు వచ్చి నీ ఎదుట ఆరాధన చేస్తారు; నీ తీర్పులు బయలుపరచబడినవి."

న్యాయం నైతిక సమానత్వ భావనను ప్రతిబింబిస్తుంది, మరియు అన్యాయం దానికి పూర్తి వ్యతిరేకం; అది మానవ ఆలోచనలు మరియు చర్యలలో సమానత్వం లేకపోవడం. తీర్పు అనేది నైతిక పరిస్థితులకు సమానత్వాన్ని వర్తింపజేయడం, మరియు విచారణలో ఉన్న వ్యక్తి హృదయం మరియు ప్రవర్తనలో సమానంగా లేదా అన్యాయంగా ఉన్నాడా అనేదానిని బట్టి అది అనుకూలంగా లేదా ప్రతికూలంగా ఉండవచ్చు.

కొన్నిసార్లు, "న్యాయం జరగాలంటే దేవుడు ఇది చేయాలి" అని ఆయన తప్పక చేస్తాడని మనకు తెలిసిన ఒక కార్యాన్ని ఉద్దేశించి అంటుంటారు. ఇది ఆలోచనలోనూ, మాటలోనూ ఒక పొరపాటే, ఎందుకంటే ఇది దేవునికి వెలుపల ఉన్న ఒక న్యాయ సూత్రాన్ని ప్రతిపాదిస్తుంది, అది ఆయనను ఒక నిర్దిష్ట పద్ధతిలో ప్రవర్తించేలా బలవంతం చేస్తుంది. వాస్తవానికి అలాంటి సూత్రం ఏదీ లేదు. ఒకవేళ అలాంటిది ఉంటే, అది దేవుని కన్నా ఉన్నతమైనదిగా ఉండేది, ఎందుకంటే కేవలం ఒక ఉన్నతమైన శక్తి మాత్రమే విధేయతను బలవంతం చేయగలదు. నిజం ఏమిటంటే, దేవుని స్వభావానికి వెలుపల ఆయనను కొంచెమైనా కదిలించగలది ఏదీ లేదు, ఎప్పటికీ ఉండజాలదు. దేవుని కారణాలన్నీ ఆయన సృష్టించబడని అంతరంగం నుండే వస్తాయి.

ఉనికి. అనాది నుండి దేవుని ఉనికిలోకి ఏదీ ప్రవేశించలేదు, ఏదీ తొలగించబడలేదు, మరియు ఏదీ మార్చబడలేదు.

న్యాయం అనే పదాన్ని దేవునికి ఉపయోగించినప్పుడు, అది దేవుని స్వభావానికి మనం పెట్టే పేరు మాత్రమే, అంతకు మించి ఏమీ కాదు; మరియు దేవుడు న్యాయంగా ప్రవర్తించినప్పుడు, ఆయన ఒక స్వతంత్ర ప్రమాణానికి అనుగుణంగా అలా చేయడం లేదు, కానీ ఒక నిర్దిష్ట పరిస్థితిలో కేవలం తన స్వభావం ప్రకారమే ప్రవర్తిస్తున్నాడు. బంగారం తనంతట తాను ఒక మూలకం, అది ఎప్పటికీ మారదు లేదా రాజీపడదు, అది ఎక్కడ దొరికినా బంగారంగానే ఉంటుంది. అలాగే, దేవుడు ఎల్లప్పుడూ, కేవలం, సంపూర్ణంగా దేవుడే, మరియు ఆయన ఉన్నదానికంటే భిన్నంగా ఎప్పటికీ ఉండలేడు. విశ్వంలోని ప్రతిదీ దేవుని స్వభావానికి అనుగుణంగా ఉన్నంత వరకు మంచిది, అలా చేయడంలో విఫలమైనప్పుడు చెడ్డది. దేవుడు తన స్వయంభూతమైన నైతిక న్యాయ సూత్రం, మరియు ఆయన దుర్మార్గులకు శిక్ష విధించినప్పుడు లేదా నీతిమంతులకు బహుమానం ఇచ్చినప్పుడు, ఆయన తన అంతరంగం నుండి, తనకు సంబంధం లేని దేనిచేత ప్రభావితం కాకుండా, కేవలం తన స్వభావం ప్రకారమే ప్రవర్తిస్తాడు.

ఇదంతా, తిరిగి వచ్చిన పాపికి నీతిమంతునిగా తీర్చబడే నిరీక్షణను నాశనం చేస్తున్నట్లుగా కనిపిస్తుంది, కానీ కేవలం అలా కనిపిస్తుంది మాత్రమే. క్రైస్తవ తత్వవేత్త మరియు పుణ్యాత్ముడు, కాంటర్‌బరీ ఆర్చిబిషప్ అయిన అన్సెల్మ్, దేవుని న్యాయానికి మరియు కరుణకు మధ్య ఉన్న ఈ స్పష్టమైన వైరుధ్యానికి ఒక పరిష్కారాన్ని వెతికాడు. "నీవు సర్వనీతిమంతుడవు మరియు సర్వోన్నత న్యాయమందుడవు అయినప్పుడు, దుష్టులను ఎలా కనికరిస్తావు?" అని ఆయన దేవుణ్ణి ప్రశ్నించాడు. ఆ తర్వాత ఆయన సమాధానం కోసం సూటిగా దేవుని వైపు చూశాడు, ఎందుకంటే ఆ సమాధానం దేవుని స్వభావంలోనే ఉందని ఆయనకు తెలుసు. అన్సెల్మ్ యొక్క పరిశోధనలను ఈ విధంగా వివరించవచ్చు: దేవుని అస్తిత్వం ఏకమైనది; అది సామరస్యంగా పనిచేసే అనేక భాగాలతో కూడి ఉండదు, కేవలం ఒక్కటే. ఆయన న్యాయంలో ఆయన కరుణను ప్రయోగించడాన్ని నిషేధించేది ఏదీ లేదు. చట్టం ప్రకారం నడుచుకోవలసిన బాధ్యతతో, ఒక దయగల న్యాయమూర్తి కన్నీళ్లతో, క్షమాపణలతో ఒక వ్యక్తికి మరణశిక్ష విధించే న్యాయస్థానం గురించి మనం కొన్నిసార్లు ఆలోచించే విధంగా దేవుని గురించి ఆలోచించడం, నిజమైన దేవునికి ఏమాత్రం తగని రీతిలో ఆలోచించడమే అవుతుంది. దేవుడు తనతో తాను ఎన్నడూ విభేదించుకోడు. దేవుని ఏ గుణమూ మరొకదానితో విభేదించదు.

దేవుని కరుణ ఆయన మంచితనం నుండి ప్రవహిస్తుంది, మరియు న్యాయం లేని మంచితనం, మంచితనం కాదు. దేవుడు మంచివాడు కాబట్టి మనలను క్షమిస్తాడు, కానీ ఆయన న్యాయవంతుడు కాకపోతే మంచివాడు కాలేడు. దేవుడు దుష్టులను శిక్షించినప్పుడు, అది వారి కర్మఫలానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది కాబట్టి న్యాయమని; మరియు ఆయన దుష్టులను క్షమించినప్పుడు, అది ఆయన మంచితనానికి అనుకూలంగా ఉంటుంది కాబట్టి న్యాయమని అన్సెల్మ్ ముగించాడు; కాబట్టి సర్వోన్నతమైన మంచి దేవుడైన ఆయనకు తగిన దానినే దేవుడు చేస్తాడు. ఇది అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించే హేతువు, నమ్మడం కోసం కాదు, కానీ అది ఇప్పటికే నమ్ముతోంది కాబట్టి.

దేవుడు నీతిమంతుడై ఉంటూనే అనీతిమంతులను ఎలా నీతిమంతులుగా తీర్చగలడు అనే సమస్యకు, క్రైస్తవ విమోచన సిద్ధాంతంలో ఒక సరళమైన మరియు సుపరిచితమైన పరిష్కారం ఉంది. అదేమిటంటే, క్రీస్తు చేసిన ప్రాయశ్చిత్త కార్యము ద్వారా, దేవుడు ఒక పాపిని క్షమించినప్పుడు న్యాయం ఉల్లంఘించబడదు, కానీ సంతృప్తిపరచబడుతుంది. న్యాయం తన పనిని పూర్తి చేసే వరకు ఒక వ్యక్తి పట్ల కరుణ ప్రభావవంతంగా మారదని విమోచన వేదాంతం బోధిస్తుంది. మనకు బదులుగా వచ్చిన క్రీస్తు మనకోసం సిలువపై మరణించినప్పుడు, పాపానికి తగిన శిక్ష విధించబడింది. ఈ మాట ప్రాకృతిక మానవుని చెవికి ఎంత అసహ్యంగా వినిపించినప్పటికీ, విశ్వాసుల చెవులకు ఇది ఎల్లప్పుడూ మధురంగానే ఉంది. ఈ సందేశం ద్వారా లక్షలాది మంది నైతికంగా మరియు ఆధ్యాత్మికంగా రూపాంతరం చెందారు, గొప్ప నైతిక శక్తితో కూడిన జీవితాలను గడిపారు, మరియు చివరికి దానిపై విశ్వాసం ఉంచి శాంతియుతంగా మరణించారు.

న్యాయం నెరవేరి, కరుణ కార్యరూపం దాల్చును అనే ఈ సందేశం, కేవలం ఒక ఆహ్లాదకరమైన వేదాంత సిద్ధాంతం కంటే ఎక్కువ; అది మన లోతైన మానవ అవసరం వలన ఆవశ్యకమైన ఒక వాస్తవాన్ని ప్రకటిస్తుంది. మన పాపం కారణంగా మనమందరం మరణశిక్షకు గురయ్యాము. మన నైతిక పరిస్థితిని న్యాయం ఎదుర్కొన్నప్పుడు ఈ తీర్పు సంభవించింది. అనంతమైన సమన్యాయం, మన దీర్ఘకాలిక మరియు ఉద్దేశపూర్వకమైన అసమన్యాయాన్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడు, ఆ రెండింటి మధ్య భీకరమైన యుద్ధం జరిగింది. ఆ యుద్ధంలో దేవుడు గెలిచాడు, మరియు ఆయన ఎల్లప్పుడూ గెలవాల్సిందే. కానీ పశ్చాత్తాపపడిన పాపి రక్షణ కోసం క్రీస్తును ఆశ్రయించినప్పుడు, నైతిక పరిస్థితి తలక్రిందులవుతుంది. న్యాయం మారిన పరిస్థితిని ఎదుర్కొని, విశ్వసించిన వ్యక్తిని నీతిమంతుడని ప్రకటిస్తుంది. ఈ విధంగా న్యాయం వాస్తవానికి దేవునిపై నమ్మకం ఉంచిన పిల్లల పక్షాన నిలుస్తుంది. అపొస్తలుడైన యోహాను పలికిన ఆ సాహసోపేతమైన మాటల అర్థం ఇదే: "మన పాపములను మనము ఒప్పుకొనిన యెడల, ఆయన నమ్మదగినవాడును నీతిమంతుడును గనుక మన పాపములను క్షమించి సమస్త అన్యాయము నుండి మనలను పవిత్రులుగా చేయును."

కానీ పాపికి వ్యతిరేకంగా దేవుని న్యాయం అత్యంత కఠినంగా శాశ్వతంగా నిలుస్తుంది. భక్తిహీనులను శిక్షించలేనంత దయగలవాడే దేవుడు అనే అస్పష్టమైన, బలహీనమైన ఆశ లక్షలాది మంది మనస్సాక్షికి ప్రాణాంతకమైన మత్తుమందుగా మారింది. అది వారి భయాలను అణచివేసి, మరణం ప్రతిరోజూ సమీపిస్తున్నా, పశ్చాత్తాపపడమనే ఆజ్ఞను వారు పట్టించుకోకపోయినా, అన్ని రకాల సుఖకరమైన దుష్కార్యాలు చేయడానికి వారిని అనుమతిస్తుంది. బాధ్యతాయుతమైన నైతిక జీవులుగా మనం మన శాశ్వత భవిష్యత్తుతో అలా అజాగ్రత్తగా ఉండటానికి సాహసించకూడదు.

యేసూ, నీ రక్తము, నీ నీతియే నా సౌందర్యము, నా మహిమగల వస్త్రములు; అగ్నిజ్వాలల లోకాల మధ్యన, ఈ వస్త్రధారణలో, నేను ఆనందముతో నా తల ఎత్తుదును.