అధికార మార్గాలు

51వ అధ్యాయం. నాగలిని అనుసరించే అద్భుతాలు

మీ బీడు భూమిని దున్నండి; యెహోవా వచ్చి వర్షమిచ్చే వరకు ఆయనను వెదకడానికి ఇది సమయం.

మీ మీద నీతి ఉండును గాక. హోషేయ 10:12

ఇక్కడ రెండు రకాల భూములు ఉన్నాయి: బీడు భూమి, మరియు నాగలితో దున్నిన భూమి. బీడు పొలం నాగలి దెబ్బల నుండి, గొర్రుతో చేసే కల్లోలం నుండి రక్షించబడి, గర్వంగా, సంతృప్తిగా ఉంటుంది. ఏళ్ల తరబడి అలాగే ఉండిపోయే అటువంటి పొలం, కాకికి మరియు నీలపిట్టకు ఒక సుపరిచితమైన గుర్తుగా మారుతుంది. దానికి తెలివితేటలు ఉంటే, అది తన కీర్తి ప్రతిష్టలలో ఎంతో సంతృప్తి చెంది ఉండేది; దానికి స్థిరత్వం ఉంది; ప్రకృతి దానిని స్వీకరించింది; దాని చుట్టూ ఉన్న పొలాలు గోధుమ రంగు నుండి ఆకుపచ్చగా, మళ్ళీ గోధుమ రంగులోకి మారుతున్నప్పటికీ, అది ఎల్లప్పుడూ అలాగే ఉంటుందని నమ్మవచ్చు. సురక్షితంగా మరియు నిశ్చలంగా, అది నిద్రమత్తులో ఉన్న సంతృప్తికి ప్రతిరూపంగా, ఎండలో సోమరిగా పడుకుని ఉంటుంది. కానీ అది తన ప్రశాంతత కోసం ఒక భయంకరమైన మూల్యం చెల్లిస్తోంది: అది పెరుగుదల అనే అద్భుతాన్ని ఎన్నడూ చూడదు; ఎదుగుతున్న జీవరాశి కదలికలను ఎన్నడూ అనుభూతి చెందదు, పగిలే విత్తనాల అద్భుతాలను గానీ, పండే ధాన్యం అందాన్ని గానీ చూడదు. నాగలికి, గొర్రుకు భయపడటం వల్ల అది ఫలాలను ఎన్నడూ రుచి చూడలేదు.

దీనికి పూర్తి విరుద్ధంగా, సాగు చేసిన పొలం జీవన సాహసానికి లొంగిపోయింది. నాగలిని లోపలికి రానివ్వడానికి రక్షణ కంచె తెరుచుకుంది, మరియు నాగలి ఎల్లప్పుడూ వచ్చే విధంగానే వచ్చింది - ఆచరణాత్మకంగా, క్రూరంగా, వృత్తిపరంగా మరియు తొందరగా. అరుస్తున్న రైతు మరియు యంత్రాల చప్పుడుతో శాంతి భగ్నమైంది. పొలం మార్పు యొక్క ప్రయాసను అనుభవించింది; అది తలక్రిందులైంది, తిరగవేయబడింది, గాయపడింది మరియు విరిగిపోయింది, కానీ దాని శ్రమకు తగిన ప్రతిఫలాలు వెంటనే లభించాయి. విత్తనం తన జీవన అద్భుతాన్ని పగటి వెలుగులోకి మొలకెత్తిస్తుంది, తన పైన ఉన్న కొత్త ప్రపంచాన్ని అన్వేషిస్తూ, ఆసక్తిగా ఉంటుంది. పొలమంతటా సృష్టి యొక్క పురాతన మరియు నిరంతరం పునరుద్ధరించబడే సేవలో దేవుని హస్తం పనిచేస్తోంది. కొత్త విషయాలు పుడతాయి, అవి పెరిగి, పరిపక్వం చెంది, భూమిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు విత్తనంలో నిగూఢంగా ఉన్న గొప్ప ప్రవచనాన్ని పరిపూర్ణం చేస్తాయి. ప్రకృతి అద్భుతాలు నాగలిని అనుసరిస్తాయి.

జీవితాలలో కూడా రెండు రకాలు ఉన్నాయి: బీడు జీవితం మరియు దున్నిన జీవితం. బీడు జీవితానికి ఉదాహరణల కోసం మనం దూరంగా వెళ్లనవసరం లేదు. అవి మన మధ్య పుష్కలంగా ఉన్నాయి.

బీడు జీవితం గడిపే వ్యక్తి తనతోనూ, తాను ఒకప్పుడు ఫలించిన ఫలాలతోనూ సంతృప్తి చెందుతాడు. అతడు కలవరపడటానికి ఇష్టపడడు. పునరుజ్జీవన సభలు, ఉపవాసాలు, ఆత్మశోధనలు, ఫలాలను ఫలించడంలో పడే ప్రయాస, పురోగతిలోని వేదన వంటి వాటిని చూసి అతడు సహనంతో కూడిన ఆధిక్యతతో నవ్వుతాడు. అతనిలో సాహస స్ఫూర్తి చచ్చిపోయింది. అతడు స్థిరంగా, "విశ్వాసపాత్రుడిగా," ఎల్లప్పుడూ తన అలవాటైన స్థానంలో (పాత పొలంలా), సంప్రదాయవాదిగా, ఆ చిన్న సంఘంలో ఒక మైలురాయిలా ఉంటాడు. కానీ అతడు ఫలహీనుడు. అటువంటి జీవితం యొక్క శాపం ఏమిటంటే, అది పరిమాణంలోనూ, సారంలోనూ స్థిరంగా ఉంటుంది. 'అవ్వడం' అనే దాని స్థానంలో 'ఉండటం' అనేదే చోటు చేసుకుంది. అటువంటి వ్యక్తి గురించి చెప్పగల అత్యంత చెడ్డ విషయం ఏమిటంటే, అతడు భవిష్యత్తులో ఏమవుతాడో అదే అవుతాడు. అతడు తన చుట్టూ కంచె వేసుకున్నాడు, అదే చర్య ద్వారా దేవుడిని, అద్భుతాన్ని కూడా తన బయటే బంధించుకున్నాడు.

దున్నిన జీవితం అంటే, పశ్చాత్తాపం అనే క్రియలో, రక్షణ కంచెలను పడగొట్టి, ఒప్పుకోలు అనే నాగలిని ఆత్మలోకి పంపిన జీవితం. ఆత్మ యొక్క ప్రేరణ, పరిస్థితుల ఒత్తిడి మరియు నిష్ఫలమైన జీవితపు వేదన అన్నీ కలిసి హృదయాన్ని అణకువగా చేస్తాయి. అటువంటి జీవితం రక్షణను విడిచిపెట్టి, మరణమనే భద్రతను వదిలి జీవమనే ప్రమాదాన్ని స్వీకరిస్తుంది. అసంతృప్తి, ఆకాంక్ష, పశ్చాత్తాపం, దేవుని చిత్తానికి ధైర్యమైన విధేయత: ఇవి నేలను నలిపి, విత్తనానికి మళ్ళీ సిద్ధమయ్యేలా చేశాయి. మరియు ఎప్పటిలాగే, నాగలిని అనుసరించి ఫలం వస్తుంది. జీవితం

దేవుడు "నీతిని కురిపించినప్పుడు" ఎదుగుదల ప్రారంభమవుతుంది. అటువంటి వ్యక్తి, "అక్కడ యెహోవా హస్తము నా మీద ఉండెను" అని సాక్ష్యమివ్వగలడు.

ఈ రెండు రకాల జీవితాలకు అనుగుణంగా, మత చరిత్ర గతిశీల మరియు స్థిర అనే రెండు దశలను చూపిస్తుంది.

చైతన్యవంతమైన కాలాలు అంటే, దేవుని ప్రజలు ప్రభువు ఆజ్ఞను నెరవేర్చడానికి తమను తాము ప్రేరేపించుకుని, ఆయన సాక్ష్యాన్ని ప్రపంచానికి అందించడానికి నిర్భయంగా బయలుదేరిన వీరోచిత సమయాలు. వారు నిష్క్రియాత్మకత యొక్క భద్రతను విడిచిపెట్టి, దైవ ప్రేరేపిత పురోగతి యొక్క ప్రమాదాలను స్వీకరించారు. అటువంటి చర్యను అనుసరించి దేవుని శక్తి ఎల్లప్పుడూ ఉండేది. దేవుని ప్రజలు ఎప్పుడు, ఎక్కడికి వెళ్ళారో, దేవుని అద్భుతం కూడా అక్కడికి వెళ్ళింది; ఆయన ప్రజలు ఆగినప్పుడు అది నిలిచిపోయింది.

నిశ్చల కాలాలు అంటే దేవుని ప్రజలు పోరాటంతో అలసిపోయి, శాంతి భద్రతలతో కూడిన జీవితాన్ని కోరుకున్న సమయాలు. ఆ తర్వాత, దేవుని శక్తి వారి మధ్య సంచరించిన ఆ సాహసోపేతమైన కాలాలలో సాధించిన విజయాలను కాపాడుకోవడానికి వారు నిమగ్నమయ్యారు.

బైబిల్ చరిత్రలో ఇటువంటి ఉదాహరణలు కోకొల్లలుగా ఉన్నాయి. అబ్రాహాము తన గొప్ప విశ్వాస సాహసయాత్రకు బయలుదేరగా, దేవుడు అతనితో పాటు వెళ్ళాడు. దాని ఫలితంగా ప్రత్యక్షతలు, దైవదర్శనాలు, పాలస్తీనా దానం, నిబంధనలు మరియు రాబోయే గొప్ప ఆశీర్వాదాల వాగ్దానాలు కలిగాయి. ఆ తర్వాత ఇశ్రాయేలీయులు ఐగుప్తులోకి ప్రవేశించగా, నాలుగు వందల సంవత్సరాల పాటు అద్భుతాలు ఆగిపోయాయి. ఆ కాలం ముగింపులో మోషే దేవుని పిలుపును విని, అణచివేసేవారిని సవాలు చేయడానికి ముందుకు వచ్చాడు. ఆ సవాలుతో పాటు శక్తి సుడిగాలి వీచింది, మరియు ఇశ్రాయేలీయులు త్వరలోనే ముందుకు సాగడం ప్రారంభించారు. ఆమె ముందుకు సాగడానికి సాహసించినంత కాలం, దేవుడు ఆమెకు మార్గాన్ని సుగమం చేయడానికి తన అద్భుతాలను పంపాడు. ఆమె బీడు భూమిలా పడుకున్నప్పుడల్లా, ఆయన తన ఆశీర్వాదాన్ని ఆపివేసి, ఆమె తిరిగి లేచి తన శక్తిని ఆజ్ఞాపించే వరకు వేచి ఉన్నాడు.

ఇది ఇశ్రాయేలు మరియు సంఘం యొక్క చరిత్రకు సంబంధించిన ఒక సంక్షిప్తమైన, కానీ సరైన రూపురేఖ. వారు "బయలుదేరి ప్రతిచోటా ప్రకటించినంత కాలం," ప్రభువు "వారితో ఉండి... అనుగ్రహ కార్యముల ద్వారా వాక్యమును స్థిరపరచెను." కానీ వారు మఠాలకు తరలివెళ్ళినప్పుడు లేదా అందమైన దేవాలయాలను నిర్మించే పనిలో నిమగ్నమైనప్పుడు, లూథర్ లేదా వెస్లీ వంటి వారు నరకాన్ని మళ్ళీ సవాలు చేయడానికి లేచేంత వరకు దేవుని సహాయం ఉపసంహరించబడింది. అప్పుడు, నిస్సందేహంగా, దేవుడు మునుపటిలాగే తన శక్తిని కుమ్మరించాడు.

ప్రతి తెగలో, మిషనరీ సంఘంలో, స్థానిక చర్చిలో లేదా ప్రతి ఒక్క క్రైస్తవునిలో ఈ సూత్రం వర్తిస్తుంది. దేవుని ప్రజలు ధైర్యంగా జీవించినంత కాలం ఆయన కార్యాలు చేస్తాడు; వారికి ఆయన సహాయం అవసరం లేనప్పుడు ఆయన కార్యాలు ఆగిపోతాయి. మనం దేవునికి వెలుపల రక్షణ కోరిన వెంటనే, అది మన నాశనానికే దారితీస్తుందని తెలుసుకుంటాము. మనం దానాలు, నిబంధనలు, ప్రతిష్ట, మన విధులను అప్పగించడానికి అనేక సంస్థలతో ఒక రక్షణ గోడను నిర్మించుకుంటే, వెంటనే మెల్లగా స్తంభించిపోయే స్తబ్దత ఆవహిస్తుంది, ఆ స్తబ్దత మరణంలోనే అంతమవుతుంది.

నాగలితో పిలిపించిన చోట మాత్రమే దేవుని శక్తి వస్తుంది. సంఘం దానిని కోరే పనిని చేస్తున్నప్పుడు మాత్రమే అది దానిలోకి విడుదల చేయబడుతుంది. 'చేయడం' అనే పదానికి నా ఉద్దేశ్యం కేవలం కార్యాచరణ కాదు. సంఘానికి ఇప్పటికే చాలా హడావిడి ఉంది, కానీ తన కార్యకలాపాలన్నింటిలోనూ, అది తన బీడు భూమిని చాలావరకు ముట్టుకోకుండా వదిలివేయడానికి చాలా జాగ్రత్త పడుతుంది. అది తన హడావిడిని సంపూర్ణ భద్రత అనే భయంతో కూడిన సరిహద్దులకే పరిమితం చేయడానికి జాగ్రత్త పడుతుంది. అందుకే అది నిష్ఫలమైనది; అది సురక్షితమే, కానీ బీడుగా ఉంది.

ఈ రోజు మీ చుట్టూ చూడండి, శక్తి యొక్క అద్భుతాలు ఎక్కడ జరుగుతున్నాయో గమనించండి. విద్యార్థి సులభంగా, ఇతరుల ద్వారా స్వీకరించేలా ప్రతి ఆలోచనను సిద్ధం చేసే సెమినరీలో ఎన్నడూ కాదు; సంప్రదాయం, అలవాట్లు ఎప్పుడో విశ్వాసాన్ని అనవసరం చేసిన మత సంస్థలో ఎన్నడూ కాదు; ఫర్నిచర్‌పై అతికించిన స్మారక ఫలకాలు ఒకప్పటి వైభవానికి నిశ్శబ్ద సాక్ష్యాన్ని ఇచ్చే పాత చర్చిలో ఎన్నడూ కాదు. నిస్సందేహంగా, ఎక్కడైతే సాహసోపేతమైన విశ్వాసం నిస్సహాయమైన పరిస్థితులకు వ్యతిరేకంగా ముందుకు సాగడానికి పోరాడుతుందో, అక్కడ దేవుడు "పవిత్ర స్థలం నుండి సహాయాన్ని" పంపుతూ ఉంటాడు.

నేను చాలా సంవత్సరాలుగా అనుబంధంగా ఉన్న మిషనరీ సొసైటీలో, దైవశక్తి ఎల్లప్పుడూ మన సరిహద్దులపై ఆవరించి ఉండటాన్ని నేను గమనించాను. మన పురోగమనంతో పాటు అద్భుతాలు సంభవించాయి, కానీ మనం సంతృప్తి చెంది, ముందుకు సాగడం మానేసిన చోట అవి ఆగిపోయాయి. కేవలం శక్తి సిద్ధాంతం ఒక ఉద్యమాన్ని నిస్సారత నుండి కాపాడలేదు. అక్కడ కూడా ఉండాలి

శక్తి కార్యం. కానీ ఈ సత్యం స్థానిక సంఘంపైనా, వ్యక్తిపైనా చూపే ప్రభావం గురించే నేను ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నాను. ఒకప్పుడు సమృద్ధియైన ఫలం సాధారణంగా, ఆశించిన విధంగా ఉండే ఆ సంఘాన్ని చూడండి. కానీ ఇప్పుడు అక్కడ ఫలం చాలా తక్కువగా ఉంది, అసలు లేదు. దేవుని శక్తి నిలిచిపోయినట్లుగా కనిపిస్తోంది. సమస్య ఏమిటి? దేవుడు మారలేదు, ఆ సంఘం పట్ల ఆయన ఉద్దేశం కూడా కొంచెమైనా మారలేదు. లేదు, సంఘమే మారింది.

కొంచెం ఆత్మపరిశీలన చేసుకుంటే, అది మరియు దాని సభ్యులు నిస్సారంగా మారిపోయారని తెలుస్తుంది. అది తన తొలి కష్టాలను అధిగమించి, ఇప్పుడు ఒక సులభమైన జీవన విధానాన్ని అంగీకరించింది. తన బిల్లులు చెల్లించుకోవడానికి సరిపడా డబ్బు, భవిష్యత్తుకు భరోసా ఇచ్చేంత పెద్ద సభ్యత్వం ఉండటంతో, అది తన బాధలేని కార్యక్రమాన్ని కొనసాగించడంలోనే సంతృప్తి చెందింది. దాని సభ్యులు ఇప్పుడు మంచి చెడుల మధ్య జరిగే పోరాటంలో మార్గదర్శకత్వం కోసం కాకుండా, భద్రత కోసం దాని వైపు చూస్తున్నారు. అది ఒక సైనిక శిబిరంలా కాకుండా పాఠశాలగా మారింది. దాని సభ్యులు విద్యార్థులు, సైనికులు కాదు. వారు తమ సొంత కొత్త అనుభవాలను వెతుక్కోవడానికి బదులుగా, ఇతరుల అనుభవాలను అధ్యయనం చేస్తారు.

అటువంటి సంఘానికి అధికారం పొందాలంటే, దాక్కున్న చోటు నుండి బయటకు వచ్చి, ప్రమాదాలతో నిండిన విధేయత మార్గంలో మరోసారి నడవడమే ఏకైక మార్గం. దాని భద్రతే దానికి అతిపెద్ద శత్రువు. నాగలికి భయపడే సంఘం తన సమాధిపై తనే రాసుకుంటుంది: నాగలిని ఉపయోగించే సంఘం పునరుజ్జీవన మార్గంలో నడుస్తుంది.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి