ఆరాధన, ఎవాంజెలికల్ చర్చి యొక్క లోపించిన ఆభరణం

అధ్యాయం 49. ఆరాధన: నైతిక జీవుల సాధారణ విధి

క్రీస్తు ఎందుకు వచ్చాడు? ఆయన ఎందుకు గర్భం ధరించబడ్డాడు? ఆయన ఎందుకు జన్మించాడు? ఆయన ఎందుకు సిలువ వేయబడ్డాడు? ఆయన ఎందుకు తిరిగి లేచాడు? ఆయన ఇప్పుడు తండ్రి కుడిచేతి వైపున ఎందుకు ఉన్నాడు?

ఈ ప్రశ్నలన్నింటికీ సమాధానం ఏమిటంటే, "తిరుగుబాటుదారులను ఆరాధకులుగా మార్చడానికి; మనం మొదట సృష్టించబడినప్పుడు మనకు తెలిసిన ఆరాధన స్థానానికి ఆయన మనలను తిరిగి తీసుకురావడానికి."

ఇప్పుడు మనం ఆరాధించడానికే సృష్టించబడ్డాము కాబట్టి, ఆరాధన అనేది నైతిక జీవుల యొక్క సాధారణ విధి. అది ఒక సంగీత కచేరీని వినడం లేదా పువ్వులను ఆరాధించడం లాగా అదనంగా జోడించబడినది కాదు, అంతేగానీ అది ఒక సాధారణ విధి. అది మానవ స్వభావంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న విషయం. పరలోకపు ప్రతి దృశ్యం వారు ఆరాధిస్తున్నట్లు చూపిస్తుంది; అగ్నిలో నుండి పుట్టిన జీవులు దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తూ ఉన్నారు; ప్రభువు ఉన్నతమైనవాడై, ఘనపరచబడి ఉండటాన్ని మనం చూస్తాము మరియు జీవులు, "సైన్యములకధిపతియగు యెహోవా పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు" అని చెప్పడాన్ని వింటాము; దేవుడు పరలోకాన్ని తెరిచినప్పుడు, వారు అక్కడ తండ్రియైన దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తూ ఉండటాన్ని మనం చూస్తాము; మరియు ఐదవ అధ్యాయంలోని 6 నుండి 14 వచనాలలో, వారు కుమారుడైన దేవుణ్ణి ఆరాధిస్తూ ఉండటాన్ని మనం చూస్తాము.

ఆరాధన ఒక నైతిక విధి. ప్రభువు వస్తున్నప్పుడు శిష్యుల సమూహం అంతా ఆయనను ఆరాధిస్తుండగా, కొందరు వారిని గద్దించారు. అప్పుడు ప్రభువు, "వారిని గద్దించవద్దు; వారు నన్ను ఆరాధించకపోతే రాళ్లు కేకలు వేస్తాయి" అని అన్నారు.

ఇప్పుడు, ఆధునిక సువార్తవాదంలో ఆరాధన అనేది లోపించిన ఆణిముత్యం. మనం సంఘటితంగా ఉన్నాము; మనం పని చేస్తాము; మనకు మన కార్యసూచికలు ఉన్నాయి.

మన దగ్గర దాదాపు అన్నీ ఉన్నాయి, కానీ సంఘాలకు, సువార్త సంఘాలకు కూడా లేని ఒకే ఒక్క విషయం ఉంది: అదే ఆరాధించే సామర్థ్యం. మనం ఆరాధన అనే కళను పెంపొందించుకోవడం లేదు. ఆధునిక సంఘం కోల్పోయిన ఒకే ఒక్క మెరిసే రత్నం ఇదే, మరియు అది మనకు దొరికేంత వరకు మనం దీని కోసం వెతకాలని నేను నమ్ముతున్నాను.

ఆరాధన అంటే ఏమిటి, మరియు అది సంఘంలో జరిగితే ఎలా ఉంటుంది అనే దాని గురించి నేను ఇంకాస్త మాట్లాడాలని అనుకుంటున్నాను. అయితే, అది ఒక వైఖరి, ఒక మానసిక స్థితి, నిరంతరంగా కొనసాగే ఒక కార్యం; అది పరిపూర్ణత మరియు తీవ్రతలో వివిధ స్థాయిలకు లోబడి ఉంటుంది. ఆయన తన కుమారుని ఆత్మను మన హృదయాల్లోకి పంపిన వెంటనే మనం "అబ్బా" అని పలుకుతాము, మరియు మనం ఆరాధిస్తున్నట్లే. అది ఒక విషయం. కానీ, క్రొత్త నిబంధన ప్రకారం ఆరాధకులుగా ఉండటం అనేది పూర్తిగా వేరొక విషయం.

ఇప్పుడు నేను చెప్పేదేమిటంటే, ఆరాధన అనేది పరిపూర్ణత మరియు తీవ్రతలో వివిధ స్థాయిలకు లోబడి ఉంటుంది. కొందరు దేవుణ్ణి ఆరాధన పారవశ్యంలో మునిగిపోయేంతగా ఆరాధించారు. ఒకసారి నేను ఒక వ్యక్తి బలిపీఠం వద్ద మోకరించి, ప్రభువు బల్ల స్వీకరిస్తూ ఉండటం చూశాను. అకస్మాత్తుగా అతను పవిత్రమైన నవ్వు నవ్వాడు. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుని సన్నిధిలో ఉన్న స్వచ్ఛమైన ఆనందంతో తన చేతులు పగిలిపోతాయేమో అన్నట్లుగా, ఆ వ్యక్తి తన చేతులను తన చుట్టూ చుట్టుకుని నవ్వాడు. మరికొందరు ఆరాధన పారవశ్యంలో లీనమై, దానిలో కొట్టుకుపోవడం నేను కొన్నిసార్లు చూశాను, మరియు కొందరు అమాయక హృదయులైన కొత్తగా మారినవారు "అబ్బా తండ్రీ" అని అనడం కూడా విన్నాను. కాబట్టి ఆరాధన అనేది అత్యంత సరళమైన స్థాయి నుండి అత్యంత తీవ్రమైన మరియు ఉన్నతమైన స్థాయి వరకు సాగగలదు.

మరి ఆరాధనలో ఉండే అంశాలు ఏమిటి? నేను ముందుకు వెళ్తున్నప్పుడు వాటిలో కొన్నింటిని మీకు తెలియజేస్తాను. మొదటిది అపరిమితమైన విశ్వాసం. మీరు ఆరాధించలేని ఒక సృష్టికర్తను మీరు ఆరాధించలేరు.

విశ్వాసం. గౌరవించడానికి నమ్మకం అవసరం, మరియు ఆరాధించడానికి గౌరవం అవసరం. ఏ చర్చిలోనైనా ఆరాధన అనేది, మనం దేవుని పట్ల తీసుకునే వైఖరి మీద, అంటే మనం దేవుణ్ణి గొప్పగా చూస్తామా లేక అల్పుడిగా చూస్తామా అనే దాని మీద పూర్తిగా ఆధారపడి ఉంటుంది. మనలో చాలామంది దేవుణ్ణి చాలా అల్పుడిగా చూస్తాము; మన దేవుడు చాలా అల్పుడు. దావీదు, "నాతో కూడ యెహోవాను ఘనపరచుడి" అని అన్నాడు, మరియు "ఘనపరచుడి" అంటే దేవుణ్ణి గొప్పగా చేయడం అని అర్థం కాదు. మీరు దేవుణ్ణి గొప్పగా చేయలేరు. కానీ మీరు ఆయనను గొప్పగా చూడగలరు.

ఆరాధన అనేది, దేవుని గురించిన మన భావనపైనే ఆధారపడి ఉంటుందని నేను అంటాను; అందుకే, దేవుడిని 'పైనున్నవాడు' అని పిలిచే ఈ సగం మతం మారిన కౌబాయ్‌లను నేను నమ్మను. వారు అసలు ఆరాధించరని నేను అనుకుంటున్నాను, ఎందుకంటే దేవుని గురించిన వారి భావన, దేవునికి మరియు వారికి కూడా తగనిది. క్రీస్తు సంఘంలో ఒక భయంకరమైన వ్యాధి ఏదైనా ఉందంటే, అది మనం దేవుడిని ఆయన ఉన్నంత గొప్పవాడిగా చూడకపోవడమే. మనకు దేవుడు మరీ సుపరిచితుడయ్యాడు.

దేవునితో సహవాసం ఒక విషయం; దేవునితో పరిచయం పెంచుకోవడం పూర్తిగా వేరే విషయం. దేవుణ్ణి "నువ్వు" అని పిలవడం కూడా నాకు ఇష్టం లేదు (ఇది మీలో కొందరి మనసును గాయపరచవచ్చు—కానీ అవి నయమవుతాయి). "నువ్వు" అనేది ఒక వ్యావహారిక పదం. నేను ఒక మనిషిని "నువ్వు" అని పిలవగలను, కానీ దేవుణ్ణి "నీవు" మరియు "నిన్ను" అని పిలవాలి. ఇవి పాత ఎలిజబెతన్ కాలం నాటి పదాలని నాకు తెలుసు, కానీ తేలికగా వదిలివేయలేనంత అమూల్యమైనవి కొన్ని ఉంటాయని కూడా నాకు తెలుసు. మనం దేవునితో మాట్లాడేటప్పుడు స్వచ్ఛమైన, గౌరవప్రదమైన సర్వనామాలను ఉపయోగించాలని నేను భావిస్తున్నాను.

అంతేకాక, మనం యేసు గురించి కేవలం ఆయన అని మాత్రమే ఎక్కువగా మాట్లాడకూడదని నేను అనుకుంటున్నాను. ఆయన ఎవరో మనం గుర్తుంచుకోవాలి. "ఆయనే నీ ప్రభువు; ఆయనను ఆరాధించుము." ఒక తల్లి తన బిడ్డను ఆదరించినంత ఆప్యాయంగా ఆయన మన అత్యంత అవసరమైన స్థాయికి దిగివచ్చి మనకు అందుబాటులోకి వచ్చినప్పటికీ, ఆయన ఒడిలో పడుకొని ఉన్న ఆ యోహాను ఆయనను చూసినప్పుడు, చనిపోయినవానివలె ఆయన పాదాల చెంత పడిపోయాడనే విషయాన్ని మర్చిపోవద్దు.

నేను అన్ని రకాల ప్రసంగీకుల మాటలు విన్నాను. అజ్ఞానంతో గొప్పలు చెప్పుకునే వారిని విన్నాను; నిస్తేజంగా, నీరసంగా మాట్లాడే వారిని విన్నాను; వాక్చాతుర్యం గల వారిని విన్నాను; కానీ, తాము మాట్లాడిన దేవుని సన్నిధిలో భక్తి పారవశ్యంతో నిండిన వారే నాకు అత్యంత సహాయం చేశారు. వారికి హాస్య చతురత ఉండవచ్చు, వారు ఉల్లాసంగా ఉండవచ్చు; కానీ వారు దేవుని గురించి మాట్లాడినప్పుడు వారి స్వరంలో పూర్తిగా వేరొక భావం వినిపించేది; అది వేరే విషయం, అద్భుతమైనది. దేవుణ్ణి భయంకరునిగా చేసి, మనుషులు సాగిలపడి, "పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు, ప్రభువా, సర్వశక్తిమంతుడైన దేవా" అని మొరపెట్టేలా చేసే పాత బైబిల్ దేవుని భావనను మనం తిరిగి పొందాలని నేను నమ్ముతున్నాను. అది మిగతా అన్నిటికన్నా లేదా మరేదైనా దానికన్నా సంఘానికి ఎక్కువ మేలు చేస్తుంది.

ఆ తర్వాత స్తుతి ఉంటుంది, అంటే దేవుని శ్రేష్ఠతను మెచ్చుకోవడం. ఏ ఇతర ప్రాణి కన్నా దేవుణ్ణి మెచ్చుకోవడానికి మానవుడే ఎక్కువ అర్హుడు, ఎందుకంటే అతడు ఆయన స్వరూపంలో సృష్టించబడ్డాడు మరియు అలా సృష్టించబడిన ఏకైక ప్రాణి అతడే. దేవుని పట్ల ఈ స్తుతి పెరుగుతూ పెరుగుతూ, చివరికి హృదయాన్ని ఆశ్చర్యంతో, ఆనందంతో నింపేస్తుంది. "మా అద్భుతమైన భక్తితో నీ సృష్టిరహితమైన సౌందర్యాన్ని మేము ఒప్పుకుంటున్నాము," అని ఆ కీర్తన రచయిత అన్నాడు. "మా అద్భుతమైన భక్తితో." ఆధునిక సువార్తికుల దేవుడు ఎవరినీ అరుదుగా ఆశ్చర్యపరుస్తాడు. ఆయన చాలా వరకు రాజ్యాంగ పరిధిలోనే ఉంటాడు. మా ఉప-నియమాలను ఎన్నడూ అతిక్రమించడు. ఆయన చాలా మంచి ప్రవర్తన గల దేవుడు, ఒక తెగకు చెందినవాడు మరియు మనలో ఒకడు. మేము కష్టాల్లో ఉన్నప్పుడు సహాయం చేయమని ఆయనను అడుగుతాము, నిద్రలో ఉన్నప్పుడు మమ్మల్ని కాపాడమని ఆయన వైపు చూస్తాము. ఆధునిక సువార్తికుల దేవుడు నేను అంతగా గౌరవించగలిగే దేవుడు కాదు. కానీ పరిశుద్ధాత్మ దేవుణ్ణి ఆయన ఉన్నట్లుగానే మనకు చూపించినప్పుడు, మనం ఆశ్చర్యం మరియు ఆనందం కలిగేంతగా ఆయనను స్తుతిస్తాము.

నిజమైన ఆరాధనలో ఆకర్షణ అనేది మరో అంశం. నైతిక ఉత్సాహంతో నిండిపోవడం. ఆకర్షితులై, మంత్రముగ్ధులై, పరవశించిపోవడం. ఉత్సాహం అంటే, మీరు ఎంత గొప్పవారవుతున్నారనే దానితోనో, కానుక ఎంత పెద్దదనే దానితోనో కాదు. చర్చికి ఎంత మంది వచ్చారనే దానితోనో కాదు. కానీ దేవుడు ఎవరనే దానితో పరవశించిపోవాలి, మరియు సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుని యొక్క ఊహించలేని ఉన్నతి, గొప్పతనం మరియు వైభవాన్ని చూసి అద్భుతమైన ఆశ్చర్యంతో నివ్వెరపోవాలి.

నేను ఒక యువ క్రైస్తవునిగా ఉన్నప్పుడు, నాకు దేవుని మొట్టమొదటి భయంకరమైన, అద్భుతమైన, మంత్రముగ్ధులను చేసే దర్శనం కలిగిన రోజు నాకు గుర్తుంది. నేను వెస్ట్ వర్జీనియాలోని అడవులలో ఒక దుంగ మీద కూర్చుని, ఒకరితో పాటు లేఖనాలను చదువుతున్నాను.

రాబర్ట్ జె. కన్నింగ్‌హామ్ అనే ఒక పాత ఐరిష్ సువార్తికుడు, ఇప్పుడు చాలా కాలం క్రితమే పరలోకానికి వెళ్ళిపోయారు. నేను లేచి, ఒంటరిగా ప్రార్థన చేసుకోవడానికి అటుగా వెళ్ళిపోయాను. నేను లేఖనాల్లోని ఊహించలేనంత నీరసమైన భాగాలలో ఒకదాన్ని చదువుతూ ఉన్నాను—ఇశ్రాయేలీయులు ఐగుప్తు నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, దేవుడు వారిని వజ్రాకారపు శిబిరంగా ఏర్పాటు చేశాడు. ఆయన లేవీని మధ్యలో, రూబేనును ముందు, బెంజమిన్‌ను వెనుక ఉంచాడు. అది మధ్యలో వెలుగునిచ్చే అగ్నిజ్వాలతో, వజ్రాకారంలో కదులుతున్న నగరం. అకస్మాత్తుగా అది నాపై విరుచుకుపడింది; దేవుడు ఒక జ్యామితీయవేత్త; ఆయన ఒక కళాకారుడు! ఆయన ఆ నగరాన్ని నిర్మించినప్పుడు, దానిని నైపుణ్యంగా, మధ్యలో ఈకలాంటి కాంతితో వజ్రాకారంలో నిర్మించాడు, మరియు అది అకస్మాత్తుగా సముద్రపు అలలా నాపైకి దూసుకువచ్చింది: దేవుడు ఎంత అందమైనవాడు, ఎంత కళాత్మకమైనవాడు, ఎంత కవిత్వమయమైనవాడు, ఎంత సంగీతమయమైనవాడు, మరియు నేను అక్కడ ఆ చెట్టు కింద ఒంటరిగా దేవుణ్ణి ఆరాధించాను. మీకు తెలుసా, ఆ తర్వాత నేను పాత కీర్తనలను ప్రేమించడం ప్రారంభించాను మరియు అప్పటి నుండి నేను గొప్ప కీర్తనల ప్రేమికుడిగా ఉన్నాను.

తరువాతది ఆరాధన, మనలో ఉన్న సర్వశక్తితో దేవుణ్ణి ప్రేమించడం. భయభక్తులతో, ఆశ్చర్యంతో, తపనతో, భక్తితో దేవుణ్ణి ప్రేమించడం. గొప్ప తపనతో దేవుని కోసం ఆరాటపడటం, మరియు ఆయన్ని ప్రేమించడం బాధాకరంగానూ, ఆనందదాయకంగానూ ఉండే స్థాయికి చేరడం. కొన్నిసార్లు ఇది మనల్ని నిశ్శబ్దంలో ముంచెత్తుతుంది. నా అభిప్రాయంలో, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, ఏమీ అడగకుండా చేసే ప్రార్థనే అత్యంత గొప్ప ప్రార్థన. దేవుడు జవాబిస్తాడు, మనం అడిగినది ఆయన మనకు ఇస్తాడు. అది స్పష్టం; లేఖనాలను కాదననంత వరకు ఎవరూ దానిని కాదనలేరు. కానీ అది ప్రార్థనలో ఒక కోణం మాత్రమే, అది కూడా ముఖ్యమైన కోణం కాదు. కొన్నిసార్లు నేను దేవుని వద్దకు వెళ్లి ఇలా అంటాను, "దేవా, నేను ఈ భూమిపై బ్రతికినంత కాలం నా ప్రార్థనలకు ఇంకెప్పుడూ జవాబు ఇవ్వకపోయినా, నీవు ఇప్పటికే చేసిన దానికి నేను బ్రతికినంత కాలం, రాబోయే యుగాలలో కూడా నిన్ను ఆరాధిస్తూనే ఉంటాను." దేవుడు నన్ను ఇప్పటికే ఎంతగా రుణగ్రస్తుడిని చేశాడంటే, నేను పది లక్షల సంవత్సరాలు బ్రతికినా ఆయన నా కోసం చేసిన దానికి నేను ఆయన రుణం తీర్చలేను.

మనం ఒక బాలుడిని కిరాణా దుకాణానికి పంపి, "దేవా, నాకు ఇది ఇవ్వు, ఇది ఇవ్వు, ఇది ఇవ్వు" అని ఒక పెద్ద జాబితా రాసిచ్చినట్లుగా దేవుని దగ్గరకు వెళ్తాము. మన దయగల దేవుడు తరచుగా మనం కోరుకున్నది ఇస్తాడు. కానీ మనం ఆయనను కేవలం మన కోరికలను తీర్చే ఒక మూలంగా మాత్రమే పరిగణిస్తాము కాబట్టి, ఆయన నిరాశ చెందుతాడని నేను అనుకుంటున్నాను. మన ప్రభువైన యేసును కూడా చాలా తరచుగా "మీ అవసరాన్ని తీర్చేవాడు" అని పరిచయం చేస్తారు. ఆధునిక సువార్త ప్రచారానికి అదే ప్రధాన సారం. మీకు అవసరం ఉంది, యేసు మీ అవసరాన్ని తీరుస్తాడు. ఆయనే అవసరాలు తీర్చేవాడు. అవును, ఆయన నిజమే; కానీ, ఆహా, ఆయన అంతకంటే అనంతమైన గొప్పవాడు.

ఇప్పుడు, నేను మీతో మాట్లాడిన మానసిక, భావోద్వేగ మరియు ఆధ్యాత్మిక అంశాలు, నేను ఒప్పుకున్నట్లుగా, వివిధ తీవ్రత స్థాయిలలో పాటలో, స్తుతిలో, ప్రార్థనలో మరియు మానసిక ప్రార్థనలో ఉన్నప్పుడు, మీరు ఆరాధిస్తున్నారు. మానసిక ప్రార్థన అంటే ఏమిటో మీకు తెలుసా? నా ఉద్దేశ్యం, నిరంతరం ప్రార్థించడం అంటే ఏమిటో మీకు తెలుసా? 'దేవుని సన్నిధి అభ్యాసము' అనే గ్రంథాన్ని రచించిన ఓల్డ్ బ్రదర్ లారెన్స్ ఇలా అన్నారు, "నేను గిన్నెలు కడుగుతున్నప్పుడు కూడా దేవుని మహిమ కొరకే కడుగుతాను, నేల నుండి ఒక గడ్డిపోచను తీసినప్పుడు కూడా దేవుని మహిమ కొరకే కడుగుతాను. నేను ఎల్లప్పుడూ దేవునితో సహవాసంలో ఉంటాను." ఆయన ఇలా అన్నారు, "ఒంటరిగా ప్రార్థించడానికి నేను కొంత సమయం కేటాయించుకోవాలని నియమాలు చెబుతున్నాయి, నేను అలాగే చేస్తాను, కానీ అటువంటి సమయాలు నా సాధారణ సహవాసానికి ఏమాత్రం భిన్నంగా ఉండవు." ఆయన దేవునితో నిరంతరాయంగా, అవిచ్ఛిన్నంగా సహవాసం చేసే కళను నేర్చుకున్నారు.

తాను ఇంతకు ముందు ఉన్న వ్యక్తికి భిన్నమైన వ్యక్తిగా ప్రసంగ పీఠంపైకి ప్రవేశించే పాస్టర్‌ను చూసి నాకు భయంగా ఉంది. రెవరెండ్ గారూ, మీరు సిగ్గుపడకుండా ప్రసంగ పీఠంపైకి తీసుకువెళ్లలేని ఏ ఆలోచనను గానీ, ఏ పనిని గానీ, లేదా ఏ పరిస్థితిలోనైనా చిక్కుకోకూడదు. మీరు ప్రసంగ పీఠంపైకి ప్రవేశించినప్పుడు, మీరు ఎన్నడూ వేరొక వ్యక్తిగా ఉండవలసిన అవసరం గానీ, కొత్త స్వరాన్ని గానీ, కొత్త గంభీరతను గానీ పొందవలసిన అవసరం గానీ ఉండకూడదు. మీరు ఇంతకు ముందు ఎవరితోనైనా జీవితంలోని సాధారణ విషయాల గురించి మాట్లాడినప్పుడు మీలో ఏ స్ఫూర్తి, ఏ గౌరవ భావం ఉన్నాయో, అదే స్ఫూర్తితో, అదే గౌరవ భావంతో ప్రసంగ పీఠంపైకి ప్రవేశించగలగాలి. మోషే ప్రజలతో మాట్లాడటానికి కొండ నుండి దిగి వచ్చాడు. పాస్టర్ ప్రసంగ పీఠం పైకి వచ్చినప్పుడు లేదా ప్రసంగ పీఠంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు సంఘానికి శ్రమ కలుగుతుంది! ఆయన ఎల్లప్పుడూ ప్రసంగ పీఠం నుండి క్రిందికి దిగి రావాలి. వెస్లీ అలవాటుగా దేవునితో నివసించేవాడని, కానీ అప్పుడప్పుడు ప్రజలతో మాట్లాడటానికి క్రిందికి వచ్చేవాడని వారు అనేవారు. మనమందరం కూడా అలాగే ఉండాలి. ఆమేన్.

↑ పైకి తిరిగి వెళ్లండి