శ్రద్ధ వహించే వ్యక్తికి దేవుడు చెబుతాడు

అయినప్పటికీ, స్వీయ-స్పృహతో కూడిన ధైర్యం నివారణ కాదు. ఉన్నది ఉన్నట్లుగా చెప్పే అలవాటును పెంచుకోవడం వల్ల, మనం ఇతరులకు ఇబ్బంది కలిగించడమే కాక, ఆ క్రమంలో చాలా నష్టాన్ని కూడా చేకూర్చవచ్చు. తన ఉనికి గురించి కూడా తెలియని ఒక నిశ్శబ్ద ధైర్యమే ఆదర్శంగా కనిపిస్తుంది. అది ప్రతి క్షణం తనలో నివసించే ఆత్మ నుండి బలాన్ని పొందుతుంది మరియు తన గురించి దాదాపుగా పట్టించుకోదు. అటువంటి ధైర్యం సహనంతో, సమతుల్యంగా మరియు తీవ్రతలకు దూరంగా ఉంటుంది. దేవుడు మనకు అటువంటి ధైర్యమనే అభిషేకాన్ని ప్రసాదించుగాక.

18వ అధ్యాయం. ఈ ప్రపంచం: క్రీడాస్థలమా లేక యుద్ధస్థలమా?

మనకు వస్తువులు కేవలం అవి ఉన్నట్లుగా మాత్రమే కనిపించవు; మనం వాటిని ఎలా భావిస్తామో అలా ఉంటాయి. అంటే, దీర్ఘకాలంలో వస్తువుల కన్నా వాటి పట్ల మన వైఖరే ఎక్కువ ముఖ్యమైనది కావచ్చు.

ఇది వాడకంతో నునుపుగా అరిగిపోయిన పాత పది సెంట్ల నాణెం లాంటి, జ్ఞానమనే ఒక సామాన్య నాణెం. అయినప్పటికీ, దానిపై సత్యమనే ముద్ర ఉంది, అది సుపరిచితమైనది కాబట్టి దానిని తిరస్కరించకూడదు.

ఒక వాస్తవం స్థిరంగా నిలిచిపోతూ, దానిపై మన వ్యాఖ్యానం తరాలు, సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ ఎలా మారుతుందో చూడటం వింతగా ఉంటుంది.

అలాంటి వాస్తవాలలో ఒకటి మనం నివసించే ఈ ప్రపంచం. ఇది ఇక్కడే ఉంది, శతాబ్దాలుగా ఇక్కడే ఉంటూ వస్తోంది. ఇది కాలం గడిచినా ఏమాత్రం మారకుండా ఉండే ఒక స్థిరమైన వాస్తవం, కానీ దానిపై మన పూర్వీకుల దృక్పథానికి, ఆధునిక మానవుని దృక్పథానికి ఎంత తేడా ఉందో కదా. వ్యాఖ్యాన శక్తి ఎంత గొప్పదో ఇక్కడే మనం స్పష్టంగా చూడగలం. మనందరికీ ఈ ప్రపంచం కేవలం అది ఎలా ఉందో అలా మాత్రమే కాదు; అది ఎలా ఉంటుందని మనం నమ్ముతామో అలా కూడా ఉంటుంది. మన వ్యాఖ్యానం యొక్క సరైనదనంపైనే అపారమైన కష్టసుఖాల భారం ఆధారపడి ఉంటుంది.

మన దేశ స్థాపన మరియు తొలి అభివృద్ధి కాలం కంటే వెనక్కి వెళ్లకుండానే, మన ఆధునిక వైఖరులకు మరియు మన పూర్వీకుల వైఖరులకు మధ్య ఉన్న అగాధాన్ని మనం చూడగలం. తొలి రోజుల్లో, అమెరికన్ ఆలోచనా విధానంపై క్రైస్తవ మతం ప్రబలమైన ప్రభావాన్ని చూపినప్పుడు, మనుషులు ప్రపంచాన్ని ఒక యుద్ధభూమిగా భావించారు. మన పూర్వీకులు పాపం, సైతాను మరియు నరకాన్ని ఒక శక్తిగా; దేవుడు, నీతి మరియు స్వర్గాన్ని మరొక శక్తిగా విశ్వసించారు. వాటి స్వభావం రీత్యా, అవి ఎప్పటికీ గాఢమైన, తీవ్రమైన, రాజీపడలేని శత్రుత్వంతో ఒకదానికొకటి వ్యతిరేకంగా ఉంటాయి. మన పూర్వీకుల అభిప్రాయం ప్రకారం, మానవుడు ఒక పక్షాన్ని ఎంచుకోవాలి; అతను తటస్థంగా ఉండలేడు. అతనికి అది జీవన్మరణ సమస్య, స్వర్గం లేదా నరకం అయి ఉండాలి, మరియు అతను దేవుని పక్షాన నిలబడాలని ఎంచుకుంటే, దేవుని శత్రువులతో బహిరంగ యుద్ధాన్ని ఎదుర్కోవలసి వస్తుంది. ఆ పోరాటం వాస్తవమైనది, ప్రాణాంతకమైనది మరియు ఇక్కడ భూమిపై జీవం ఉన్నంత కాలం కొనసాగుతుంది. మనుషులు స్వర్గాన్ని యుద్ధాల నుండి తిరిగి రావడం, తమ కోసం సిద్ధం చేయబడిన గృహంలో శాంతిగా జీవించడానికి కత్తిని విడిచిపెట్టడంగా భావించారు.

ఆ రోజుల్లో ప్రసంగాలు, పాటలు తరచుగా యుద్ధ స్వభావాన్ని లేదా ఇంటిపై విరహ ఛాయలను కలిగి ఉండేవి. క్రైస్తవ సైనికుడు తన ఇల్లు, విశ్రాంతి, పునఃకలయిక గురించి ఆలోచించేవాడు; యుద్ధం ముగిసి విజయం సాధించామని పాడుతున్నప్పుడు అతని స్వరం దీనంగా మారేది. కానీ అతను శత్రువుల తుపాకులపైకి దూసుకుపోతున్నా, లేదా యుద్ధం ముగిసి తండ్రి ఇచ్చే స్వాగతం గురించి కలలు కంటున్నా, తాను ఎలాంటి ప్రపంచంలో జీవిస్తున్నాడో ఎన్నడూ మరచిపోలేదు. అది ఒక యుద్ధభూమి, మరియు గాయపడినవారు, చంపబడినవారు ఎందరో ఉన్నారు.

ఆ దృక్పథమే నిస్సందేహంగా లేఖనాధారమైనది. లేఖనాలలో సమృద్ధిగా ఉన్న రూపకాలు మరియు ఉపమానాలను పక్కన పెట్టినప్పటికీ, లోకంలో అపారమైన ఆత్మీయ శక్తులు ఉన్నాయని, మరియు మానవుడు తన ఆత్మీయ స్వభావం కారణంగా వాటి మధ్యలో చిక్కుకున్నాడని చెప్పడం ఒక దృఢమైన బైబిల్ సిద్ధాంతం. దుష్ట శక్తులు అతన్ని నాశనం చేయడానికి కంకణం కట్టుకున్నాయి, అయితే క్రీస్తు సువార్త శక్తి ద్వారా అతన్ని రక్షించడానికి తోడుగా ఉన్నాడు. విమోచన పొందాలంటే, అతను విశ్వాసంతో మరియు విధేయతతో దేవుని పక్షాన నిలబడాలి. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, మన పితరులు ఆలోచించింది ఇదే; మరియు బైబిల్ బోధించేది కూడా ఇదేనని మేము నమ్ముతున్నాము.

ఈ రోజు ఎంత భిన్నంగా ఉంది: వాస్తవం అదే కానీ వ్యాఖ్యానం పూర్తిగా మారిపోయింది. మనుషులు ప్రపంచాన్ని యుద్ధభూమిగా కాకుండా ఆటస్థలంగా భావిస్తారు. మనం ఇక్కడ పోరాడటానికి రాలేదు, ఆనందంగా గంతులు వేయడానికి వచ్చాము. మనం పరాయి దేశంలో లేము, మన సొంత ఇంట్లోనే ఉన్నాము. మనం జీవించడానికి సిద్ధపడటం లేదు, ఇప్పటికే జీవిస్తున్నాము. మనం చేయగలిగిన ఉత్తమమైన పని ఏమిటంటే, మనలోని సంకోచాలను, నిరాశలను వదిలించుకుని, ఈ జీవితాన్ని సంపూర్ణంగా జీవించడం. ఇదే, మన విశ్వాసానికి సరైన సారాంశం.

ఆధునిక మానవుని మతపరమైన తత్వశాస్త్రం, దీనిని లక్షలాది మంది బహిరంగంగా ప్రకటిస్తారు మరియు దానికి మాటల రూపం ఇవ్వకుండానే ఆ తత్వశాస్త్రాన్ని ఆచరిస్తూ జీవించే మరెన్నో లక్షల మంది దీనిని మౌనంగా పాటిస్తారు.

ప్రపంచం పట్ల మారిన ఈ వైఖరి, బైబిలు విశ్వాసాన్ని ప్రకటించే సువార్త క్రైస్తవులతో సహా, క్రైస్తవులపై తన ప్రభావాన్ని చూపింది, ఇంకా చూపుతూనే ఉంది. వారు అంకెలతో విచిత్రంగా గారడీ చేసి, ఆ నిలువు వరుసను తప్పుగా కూడి, అయినా తమ వద్ద సరైన జవాబు ఉందని చెప్పుకుంటారు. ఇది వినడానికి అద్భుతంగా అనిపిస్తుంది, కానీ ఇది నిజం.

ఈ ప్రపంచం ఒక యుద్ధభూమి కాకుండా ఒక క్రీడాస్థలం అనే విషయాన్ని ఇప్పుడు అత్యధిక సంఖ్యలో ఉన్న సువార్త క్రైస్తవులు ఆచరణలో అంగీకరించారు. వారి వైఖరిని సూటిగా ప్రకటించమని అడిగితే వారు దాటవేత ధోరణిలో మాట్లాడవచ్చు, కానీ వారి ప్రవర్తనే వారి నిజస్వరూపాన్ని బయటపెడుతుంది. వారు రెండు వైపులా వ్యవహరిస్తున్నారు; క్రీస్తును, ప్రపంచాన్ని కూడా ఆస్వాదిస్తూ, యేసును అంగీకరించడానికి తమ వినోదాన్ని వదులుకోవాల్సిన అవసరం లేదని, క్రైస్తవ్యం అనేది ఊహించగలిగే అత్యంత ఆనందకరమైన విషయమని అందరికీ ఉత్సాహంగా చెబుతున్నారు.

జీవితం పట్ల అలాంటి దృక్పథం నుండి పుట్టుకొచ్చే 'ఆరాధన' అనేది, ఆ దృక్పథం లాగే పూర్తిగా అసంబద్ధమైనది; అది షాంపేన్, అలంకరించుకున్న తాగుబోతులు లేని ఒకరకమైన, పవిత్రమైన నైట్ క్లబ్బింగ్ లాంటిది.

ఈ మధ్యకాలంలో ఈ విషయం ఎంత తీవ్రమైందంటే, ఇప్పుడు ప్రతి క్రైస్తవుడు బైబిలు వెలుగులో తన ఆధ్యాత్మిక తత్వాన్ని పునఃపరిశీలించుకోవడం, మరియు లేఖనాధారమైన మార్గాన్ని కనుగొన్న తర్వాత దానిని అనుసరించడం తప్పనిసరి అయింది; అలా చేయడానికి, తాను గతంలో నిజమని అంగీకరించిన అనేక విషయాల నుండి తనను తాను వేరు చేసుకోవలసి వచ్చినా సరే, ఎందుకంటే ఇప్పుడు సత్యం వెలుగులో అవి అసత్యమని అతనికి తెలుసు.

దేవుని గురించి మరియు రాబోయే లోకం గురించి సరైన దృక్పథం కలిగి ఉండాలంటే, మనం జీవిస్తున్న ఈ లోకం గురించి మరియు దానితో మనకున్న సంబంధం గురించి కూడా మనకు సరైన దృక్పథం ఉండాలి. దీనిపై ఎంతగానో ఆధారపడి ఉన్నందున, మనం దీని విషయంలో అజాగ్రత్తగా ఉండలేము.

అధ్యాయం 19. సంఘాలలో క్రీస్తు అధికారం క్షీణించడం

ఇది నా హృదయ భారము; నాకు ప్రత్యేకమైన ప్రేరణ ఏమీ లేదని నేను చెప్పుకుంటున్నప్పటికీ, ఇది ఆత్మ యొక్క భారము కూడా అని నేను భావిస్తున్నాను.

నా హృదయం నాకు తెలిసినంతవరకు, ఇది వ్రాయడానికి నన్ను ప్రేరేపిస్తున్నది కేవలం ప్రేమ మాత్రమే. నేను ఇక్కడ వ్రాస్తున్నది, నా తోటి క్రైస్తవులతో ఉన్న కలహాల వల్ల కలత చెందిన మనసు యొక్క చేదు అనుభవం కాదు. అటువంటి కలహాలేవీ జరగలేదు. నన్ను ఎవరూ దూషించలేదు, దురుసుగా ప్రవర్తించలేదు లేదా దాడి చేయలేదు. అలాగే, ఇతరులతో నా సాంగత్యంలో నాకు ఎదురైన ఏవైనా అప్రియమైన అనుభవాల నుండి కూడా ఈ వ్యాఖ్యలు పుట్టలేదు. నా సొంత సంఘంతోనూ, అలాగే ఇతర తెగల క్రైస్తవులతోనూ నా సంబంధాలు స్నేహపూర్వకంగా, మర్యాదపూర్వకంగా మరియు ఆహ్లాదకరంగా ఉన్నాయి. నా దుఃఖం కేవలం, సంఘాలలో దాదాపు సార్వత్రికంగా ప్రబలంగా ఉందని నేను నమ్మే ఒక పరిస్థితి యొక్క ఫలితం మాత్రమే.

నేను ఇక్కడ విచారిస్తున్న ఈ పరిస్థితిలో నా ప్రమేయం కూడా చాలా ఉందని నేను ఒప్పుకోవాలని అనుకుంటున్నాను. ఎజ్రా తన శక్తివంతమైన విజ్ఞాపన ప్రార్థనలో తనను తాను దుష్కార్యాలు చేసినవారిలో చేర్చుకున్నట్లే, నేను కూడా చేర్చుకుంటున్నాను. "ఓ నా దేవా, నా దేవా, నీ వైపు నా ముఖమును ఎత్తుటకు నేను సిగ్గుపడుచున్నాను, నా దేవా: ఎందుకంటే మా అపరాధములు మా తలల మీద అధికమై, మా అతిక్రమము ఆకాశమంత ఎత్తుకు పెరిగిపోయినవి." ఇక్కడ ఇతరులకు వ్యతిరేకంగా పలికిన ఏ కఠినమైన మాట అయినా, నిజాయితీగా చెప్పాలంటే, నా తల మీదే తిరిగి వస్తుంది. నేను కూడా దోషిని. మనమందరం మన ప్రభువైన దేవుని వైపు తిరిగి, ఆయనకు వ్యతిరేకంగా ఇకపై పాపం చేయకుండా ఉండాలనే నిరీక్షణతో ఇది వ్రాయబడింది.

నా భారానికి కారణం ఏమిటో నేను చెప్పాలనుకుంటున్నాను. అది ఏమిటంటే: తమను తాము ఆయన నామంతో పిలుచుకునే సమూహాల మధ్య, ఈనాడు యేసు క్రీస్తుకు దాదాపుగా ఏమాత్రం అధికారం లేదు. ఈ సమూహాలలో నేను రోమన్ కాథలిక్కులనో, ఉదారవాదులనో, లేదా వివిధ అర్ధ-క్రైస్తవ వర్గాలనో ఉద్దేశించట్లేదు. నేను సాధారణంగా ప్రొటెస్టంట్ చర్చిల గురించే మాట్లాడుతున్నాను, మరియు మన ప్రభువు మరియు ఆయన అపోస్తలుల నుండి తాము ఆధ్యాత్మికంగా వచ్చామని గట్టిగా వాదించే వారిని, అంటే ఎవాంజెలికల్స్‌ను కూడా ఇందులో చేర్చుకుంటున్నాను.

క్రొత్త నిబంధన యొక్క ప్రాథమిక సిద్ధాంతం ఏమిటంటే, యేసు పునరుత్థానం తర్వాత, ఆయనను దేవుడు ప్రభువుగాను మరియు క్రీస్తుగాను ప్రకటించాడు, మరియు ఆయన శరీరమైన సంఘంపై తండ్రి ఆయనకు సంపూర్ణ ప్రభుత్వాన్ని అప్పగించాడు. పరలోకంలోను, భూమిపైనను ఉన్న సమస్త అధికారం ఆయనదే. ఆయనకు తగిన సమయంలో ఆయన దానిని సంపూర్ణంగా ప్రయోగిస్తాడు, కానీ చరిత్రలోని ఈ కాలంలో, ఈ అధికారాన్ని సవాలు చేయడానికి లేదా విస్మరించడానికి ఆయన అనుమతిస్తాడు. మరియు ఇప్పుడు ఆ అధికారం లోకం చేత సవాలు చేయబడుతోంది మరియు సంఘం చేత విస్మరించబడుతోంది.

సువార్త సంఘాలలో క్రీస్తు యొక్క ప్రస్తుత స్థానాన్ని, ఒక పరిమిత, రాజ్యాంగబద్ధమైన రాచరికంలో రాజు స్థానంతో పోల్చవచ్చు. అటువంటి దేశంలో రాజు (కొన్నిసార్లు "కిరీటం" అనే పదంతో వ్యక్తిత్వం లేనివాడిగా చిత్రీకరించబడతాడు) ఒక జెండా లేదా జాతీయ గీతం వలె, ఐక్యతకు మరియు విధేయతకు ఒక ఆహ్లాదకరమైన చిహ్నంగా, కేవలం ఒక సాంప్రదాయక సమీకరణ కేంద్రంగా మాత్రమే ఉంటాడు. ఆయనను ప్రశంసిస్తారు, ఘనంగా సత్కరిస్తారు మరియు మద్దతు ఇస్తారు, కానీ ఆయన నిజమైన అధికారం చాలా తక్కువ. నామమాత్రంగా ఆయన అందరికీ అధిపతి, కానీ ప్రతి సంక్షోభంలోనూ నిర్ణయాలు తీసుకునేది వేరొకరు. అధికారిక సందర్భాలలో, దేశపు నిజమైన పాలకులు ఆయన నోటిలో ఉంచిన నీరసమైన, రంగులేని ప్రసంగాన్ని చేయడానికి ఆయన తన రాజ దుస్తులలో కనిపిస్తాడు. ఇదంతా కేవలం సరదా కోసం చేసే ఒక నాటకం కావచ్చు, కానీ దాని మూలాలు ప్రాచీనమైనవి—అది చాలా వినోదాన్నిస్తుంది మరియు దానిని ఎవరూ వదులుకోవడానికి ఇష్టపడరు.

సువార్త సంఘాలలో క్రీస్తు ఇప్పుడు వాస్తవానికి ఒక ప్రియమైన చిహ్నం కంటే కొంచెం ఎక్కువ మాత్రమే. "యేసు నామము యొక్క శక్తికి జయము" అనేది సంఘం యొక్క జాతీయ గీతం మరియు శిలువ దాని అధికారిక పతాకం, కానీ సంఘం యొక్క వారవారీ ఆరాధనలలో మరియు దాని సభ్యుల దినదిన ప్రవర్తనలో, క్రీస్తు కాకుండా మరెవరో నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు. సరైన పరిస్థితులలో క్రీస్తు "ప్రయాసపడి భారము మోయుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి" లేదా "మీ హృదయము కలవరపడనీయకుడి" అని చెప్పడానికి అనుమతించబడతాడు.

కానీ ప్రసంగం ముగిసినప్పుడు మరొకరు బాధ్యతలు స్వీకరిస్తారు. నిజమైన అధికారంలో ఉన్నవారే సంఘం యొక్క నైతిక ప్రమాణాలను, అలాగే అన్ని లక్ష్యాలను మరియు వాటిని సాధించడానికి ఉపయోగించే అన్ని పద్ధతులను నిర్ణయిస్తారు. సుదీర్ఘమైన మరియు నిశితమైన వ్యవస్థీకరణ కారణంగా, ఇప్పుడు సెమినరీ నుండి ఇప్పుడే బయటకు వచ్చిన అతి పిన్న వయస్కుడైన పాస్టర్‌కు కూడా, యేసుక్రీస్తుకు ఉన్నదానికంటే ఎక్కువ నిజమైన అధికారం సంఘంలో ఉండటం సాధ్యమవుతోంది.

క్రీస్తుకు అధికారం దాదాపుగా లేకపోవడమే కాదు; ఆయన ప్రభావం కూడా రాను రాను తగ్గిపోతోంది. ఆయనకు అధికారం పూర్తిగా లేదని నేను అనను, అది స్వల్పంగా ఉందని, క్షీణిస్తోందని మాత్రమే అంటాను. దీనికి సరైన పోలికగా అమెరికా ప్రజలపై అబ్రహం లింకన్ ప్రభావాన్ని చెప్పవచ్చు. నిజాయితీపరుడైన ఏబ్ ఇప్పటికీ దేశానికి ఆరాధ్య దైవం. ఆయన దయగల, గంభీరమైన ముఖం, చూడటానికి సాదాసీదాగా ఉండి కూడా అందంగా కనిపించే తీరు ప్రతిచోటా కనిపిస్తుంది. ఆయనను తలచుకుంటే కళ్ళు చెమ్మగిల్లడం చాలా సులభం. ఆయన ప్రేమ, నిజాయితీ, వినయం గురించిన కథలు వింటూ పిల్లలను పెంచుతారు.

కానీ మన సున్నితమైన భావోద్వేగాలపై మనం అదుపు సాధించాక మనకు మిగిలింది ఏమిటి? ఒక మంచి ఆదర్శం తప్ప. అది గతాంలోకి వెళ్ళిపోతున్న కొద్దీ, మరింత అవాస్తవికంగా మారుతూ, దాని నిజమైన ప్రభావాన్ని క్రమంగా కోల్పోతుంది. ప్రతి దుర్మార్గుడు లింకన్ యొక్క పొడవైన, నల్లటి కోటును తన చుట్టూ కప్పుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు. అమెరికాలోని రాజకీయ వాస్తవాల నిర్లిప్త దృష్టిలో, రాజకీయ నాయకులు నిరంతరం లింకన్‌ను ప్రస్తావించడం ఒక నీచమైన పరిహాసం.

క్రైస్తవులలో యేసు ప్రభుత్వం పూర్తిగా మర్చిపోబడలేదు, కానీ అది కేవలం కీర్తనల పుస్తకాలకే పరిమితమైపోయింది. అక్కడ, ఆహ్లాదకరమైన మతపరమైన భావోద్వేగపు వెలుగులో, దాని పట్ల ఉన్న బాధ్యతనంతటినీ సౌకర్యవంతంగా నిర్వర్తించవచ్చు. లేదా, తరగతి గదిలో దానిని ఒక సిద్ధాంతంగా బోధించినా, ఆచరణాత్మక జీవితంలో దానిని అరుదుగా మాత్రమే వర్తింపజేస్తారు. మానవుడైన క్రీస్తు యేసుకు యావత్ సంఘం మీద మరియు దాని సభ్యులందరి జీవితంలోని ప్రతి విషయంలోనూ సంపూర్ణమైన, అంతిమమైన అధికారం ఉందనే భావనను, ఇప్పుడు సాధారణ సువార్త క్రైస్తవులు సత్యంగా అంగీకరించడం లేదు.

మేము చేసేది ఇదే: మా సమూహం యొక్క క్రైస్తవ్యాన్ని, క్రీస్తు మరియు ఆయన అపోస్తలుల క్రైస్తవ్యంతో సమానంగా మేము అంగీకరిస్తాము. మా సమూహం యొక్క నమ్మకాలు, ఆచారాలు, నైతిక విలువలు, కార్యకలాపాలు క్రొత్త నిబంధనలోని క్రైస్తవ్యంతో సమానంగా పరిగణించబడతాయి. సమూహం ఏది ఆలోచించినా, చెప్పినా, లేదా చేసినా, అది ఎటువంటి సందేహాలు లేకుండా లేఖనాధారితమైనది. మన ప్రభువు మన నుండి ఆశించేదల్లా, మనం సమూహం యొక్క కార్యకలాపాలలో నిమగ్నమవ్వడమేనని భావించబడుతుంది. అలా చేయడం ద్వారా మనం క్రీస్తు ఆజ్ఞలను పాటిస్తున్నాము.

క్రొత్త నిబంధనలో మన ప్రభువు యొక్క స్పష్టమైన ఉపదేశాలను పాటించడమా లేక తిరస్కరించడమా అనే కఠినమైన అవసరాన్ని తప్పించుకోవడానికి, మేము వాటికి ఉదారమైన వ్యాఖ్యానం చేయడంలో ఆశ్రయం పొందుతాము. వాదపరమైన వాదనలు చేయడం కేవలం రోమన్ కాథలిక్ వేదాంతులకే పరిమితం కాదు. సూక్ష్మమైన మరియు క్లిష్టమైన వివరణల ద్వారా విధేయత అనే పదునైన విషయాన్ని ఎలా తప్పించుకోవాలో మా సువార్తికులకు కూడా తెలుసు. ఇవి కేవలం శరీర తత్వాన్ని సంతృప్తి పరచడానికి ప్రత్యేకంగా తయారు చేయబడినవి. అవి అవిధేయతను క్షమిస్తాయి, శారీరక వాంఛలను ఓదారుస్తాయి మరియు క్రీస్తు మాటలను నిష్ఫలం చేస్తాయి. వీటన్నిటి సారాంశం ఏమిటంటే, క్రీస్తు తాను చెప్పిన మాటలకు నిజంగా ఆ అర్థం చెప్పి ఉండలేరు. ఆయన బోధనలు వ్యాఖ్యానం ద్వారా బలహీనపడిన తర్వాత మాత్రమే సైద్ధాంతికంగా కూడా అంగీకరించబడతాయి.

అయినప్పటికీ, "సమస్యలు" ఉన్న చాలా మంది ప్రజలు క్రీస్తును సంప్రదిస్తున్నారు మరియు మనశ్శాంతిని కోరుకునేవారు ఆయనను ఆశ్రయిస్తున్నారు. ప్రజలను చక్కదిద్దగల అద్భుతమైన శక్తులు కలిగిన ఒక రకమైన ఆధ్యాత్మిక మనోవైద్యునిగా ఆయనను విస్తృతంగా సిఫార్సు చేస్తున్నారు. వారి అపరాధ భావనల నుండి వారిని విడిపించి, సమాజానికి మరియు వారి స్వంత అంతరాత్మలకు సున్నితంగా, సులభంగా సర్దుబాటు చేసుకునేలా చేయడం ద్వారా తీవ్రమైన మానసిక గాయాలను నివారించడంలో వారికి సహాయపడగలడు. అయితే, ఈ విచిత్రమైన క్రీస్తుకు, కొత్త నిబంధనలోని క్రీస్తుకు ఏమాత్రం సంబంధం లేదు. నిజమైన క్రీస్తు కూడా ప్రభువే, కానీ ఈ సర్దుకుపోయే క్రీస్తు ప్రజల సేవకుడి కంటే కొంచెం ఎక్కువే.

అయితే, నేటి సంఘాలలో క్రీస్తుకు చాలా తక్కువ లేదా అసలు అధికారం లేదనే నా ఆరోపణను సమర్థించడానికి నేను కొన్ని నిర్దిష్టమైన ఆధారాలను అందించాలి అనుకుంటున్నాను. సరే, నేను కొన్ని ప్రశ్నలు వేస్తాను, వాటి సమాధానాలే సాక్ష్యంగా ఉండనివ్వండి.

చర్చలో ఉన్న విషయాలను నిర్ణయించడానికి ఏ చర్చి బోర్డు మన ప్రభువు మాటలను సంప్రదిస్తుంది? చర్చి బోర్డులో అనుభవం ఉన్న ఈ విషయాన్ని చదువుతున్న ఎవరైనా ఆ సమయాలను లేదా కాలాన్ని గుర్తుచేసుకోవడానికి ప్రయత్నించండి.

బోర్డు సభ్యులలో ఎవరైనా ఒక విషయాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి లేఖనాల నుండి చదివినప్పుడు, లేదా ఏదైనా ఒక నిర్దిష్ట ప్రశ్నపై ప్రభువు వారికి ఏ సూచనలు ఇచ్చారో సహోదరులు చూడాలని చైర్మన్ సూచించినప్పుడు. బోర్డు సమావేశాలు సాధారణంగా ఒక లాంఛనప్రాయమైన ప్రార్థనతో లేదా "ప్రార్థన సమయం"తో ప్రారంభమవుతాయి; ఆ తర్వాత సంఘాధిపతి గౌరవపూర్వకంగా మౌనంగా ఉంటారు, నిజమైన పాలకులు బాధ్యతలు స్వీకరిస్తారు. దీనిని ఎవరైతే కాదంటారో, వారు దానిని ఖండించడానికి సాక్ష్యాలను తీసుకురావాలి. నేనైతే వాటిని వినడానికి సంతోషిస్తాను.

ఏ ఆదివారపు పాఠశాల కమిటీ మార్గదర్శకత్వం కోసం దైవ వాక్యాన్ని ఆశ్రయిస్తుంది? తాము ఏమి చేయాలో తమకు ముందే తెలుసని, దానిని పూర్తి చేయడానికి సమర్థవంతమైన మార్గాలను కనుగొనడమే తమ ఏకైక సమస్య అని ఆ సభ్యులు ఎల్లప్పుడూ భావించరా? ప్రణాళికలు, నియమాలు, "కార్యకలాపాలు" మరియు కొత్త పద్దతిపరమైన పద్ధతులు వారి సమయాన్నంతటినీ, శ్రద్ధనూ ఆక్రమించుకుంటాయి. సమావేశానికి ముందు చేసే ప్రార్థన, తమ ప్రణాళికలను నెరవేర్చడానికి దైవ సహాయం కోసమే ఉంటుంది. ప్రభువు తమ కోసం కొన్ని సూచనలు ఇచ్చి ఉండవచ్చనే ఆలోచన వారి తలల్లోకి అస్సలు రానట్లుంది.

ఒక సమావేశ అధ్యక్షుడు తన బైబిల్‌ను ఉపయోగించడం కోసం బల్ల వద్దకు తీసుకువచ్చిన సంఘటన ఎవరికైనా గుర్తుందా? సమావేశ నిమిషాలు, నిబంధనలు, సభా నియమాలు, అవును. ప్రభువు యొక్క పవిత్రమైన ఆజ్ఞలు, కాదు. భక్తి సమయానికి మరియు వ్యాపార సమావేశానికి మధ్య సంపూర్ణమైన విభజన ఉంది. మొదటిదానికి రెండవదానితో ఎటువంటి సంబంధం లేదు.

దేవుని వాక్యం మరియు ఆయన ఆత్మ ద్వారా అందించబడిన ప్రభువు మార్గదర్శకత్వాన్ని ఏ విదేశీ మిషన్ బోర్డు నిజంగా అనుసరించడానికి ప్రయత్నిస్తుంది? వారందరూ తాము అలా చేస్తున్నామని అనుకుంటారు, కానీ వాస్తవానికి వారు చేసేది ఏమిటంటే, తమ లక్ష్యాలు లేఖనాధారమైనవని భావించి, ఆ తర్వాత వాటిని సాధించడానికి మార్గాలను కనుగొనడంలో సహాయం కోరతారు. వారు తమ ప్రయత్నాలకు దేవుడు విజయాన్ని ప్రసాదించాలని రాత్రంతా ప్రార్థించవచ్చు, కానీ క్రీస్తును తమ ప్రభువుగా కాకుండా, తమ సహాయకుడిగా కోరుకుంటారు. దైవికమైనవని భావించబడే లక్ష్యాలను సాధించడానికి మానవ మార్గాలు రూపొందించబడతాయి. ఇవి విధానాలుగా గట్టిపడతాయి, ఆ తర్వాత ప్రభువుకు కనీసం ఓటు హక్కు కూడా ఉండదు.

మన బహిరంగ ఆరాధన నిర్వహణలో క్రీస్తు అధికారం ఎక్కడ కనబడుతుంది? నిజం ఏమిటంటే, ఈ రోజుల్లో ప్రభువు ఒక ఆరాధనను అరుదుగా నియంత్రిస్తాడు, మరియు ఆయన చూపే ప్రభావం చాలా స్వల్పం. మనం ఆయనను గూర్చి పాడుతాము, ఆయన గురించి బోధిస్తాము, కానీ ఆయన జోక్యం చేసుకోకూడదు; మనం మన పద్ధతిలో ఆరాధిస్తాము, మరియు అది సరైనదే అయి ఉండాలి, ఎందుకంటే మన సమూహంలోని ఇతర సంఘాల వలెనే మనం కూడా ఎల్లప్పుడూ ఆ విధంగానే చేశాము.

నైతిక సమస్య ఎదురైనప్పుడు ఏ క్రైస్తవుడైనా ప్రామాణికమైన సమాధానం కోసం నేరుగా కొండమీది ప్రసంగానికో లేదా ఇతర క్రొత్త నిబంధన లేఖనాలకో వెళ్తాడా? దానం చేయడం, జనన నియంత్రణ, కుటుంబాన్ని పెంచడం, వ్యక్తిగత అలవాట్లు, దశమభాగం, వినోదం, కొనడం, అమ్మడం మరియు అలాంటి ఇతర ముఖ్యమైన విషయాలలో క్రీస్తు మాటలనే అంతిమంగా ఎవరు పరిగణిస్తారు?

సామాన్యమైన బైబిల్ ఇన్‌స్టిట్యూట్ నుండి మొదలుకొని ఏ వేదాంత పాఠశాల అయినా, క్రీస్తును తన ప్రతి విధానానికి ప్రభువుగా చేసుకుంటే, అది తన కార్యకలాపాలను కొనసాగించగలదా? అలాంటివి కొన్ని ఉండవచ్చు, మరియు ఉన్నాయని నేను ఆశిస్తున్నాను, కానీ నా మాట సరైనదేనని నేను నమ్ముతున్నాను, ఎందుకంటే అలాంటి చాలా పాఠశాలలు తమ కార్యకలాపాలను కొనసాగించడానికి, తాము బోధిస్తున్నామని చెప్పుకునే బైబిల్‌లో ఎటువంటి సమర్థన లేని పద్ధతులను అవలంబించవలసి వస్తుంది. కాబట్టి మనకు ఈ విచిత్రమైన వైరుధ్యం కనిపిస్తుంది: ఇతర విషయాలతో పాటు క్రీస్తు అధికారాన్ని బోధించే ఒక పాఠశాలను కొనసాగించడం కోసం, క్రీస్తు అధికారాన్ని విస్మరిస్తున్నారు.

మన ప్రభువు అధికారం క్షీణించడానికి గల కారణాలు అనేకం. నేను వాటిలో రెండింటిని మాత్రమే పేర్కొంటున్నాను. వాటిలో ఒకటి, పాత మత సమూహాలలో ఉన్న ఆచారాలు, పూర్వపు పద్ధతులు మరియు సంప్రదాయాలకు ఉన్న శక్తి. ఇవి గురుత్వాకర్షణ శక్తిలా ఆ సమూహంలోని మతపరమైన ఆచరణలోని ప్రతి అణువును ప్రభావితం చేస్తూ, ఒకే దిశలో స్థిరమైన మరియు నిరంతర ఒత్తిడిని కలిగిస్తాయి. వాస్తవానికి, ఆ దిశ యథాతథ స్థితికి అనుగుణంగా నడుచుకోవడం వైపే ఉంటుంది. ఈ పరిస్థితిలో క్రీస్తు కాదు, ఆచారమే ప్రభువు. మరియు ఇదే విషయం (బహుశా కొంచెం తక్కువ స్థాయిలో) ఫుల్ గాస్పెల్ టాబర్నాకిల్స్, హోలీనెస్ చర్చిలు, పెంతెకోస్తు మరియు ఫండమెంటల్ చర్చిలు, ఇంకా ఉత్తర అమెరికా ఖండం అంతటా కనిపించే అనేక స్వతంత్ర మరియు అన్డినామినేషనల్ చర్చిల వంటి ఇతర సమూహాలకు కూడా వ్యాపించింది.

రెండవ కారణం, ఇవాంజెలికల్స్ మధ్య మేధోవాదం పునరుజ్జీవనం పొందడం. నేను పరిస్థితిని సరిగ్గా అర్థం చేసుకున్నట్లయితే, ఇది జ్ఞాన తృష్ణ కన్నా, ఒక గొప్ప వ్యక్తిగా పేరు తెచ్చుకోవాలనే కోరిక లాంటిది.

నేర్చుకున్నారు. దానివల్ల, వివేకంతో ప్రవర్తించాల్సిన మంచివాళ్లు శత్రువుతో సహకరించే స్థితిలో పడుతున్నారు. నేను వివరిస్తాను.

మన సువార్త విశ్వాసం (ఇది క్రీస్తు మరియు ఆయన అపోస్తలుల నిజమైన విశ్వాసమని నేను నమ్ముతాను) ఈ రోజుల్లో అనేక విభిన్న మార్గాల నుండి దాడికి గురవుతోంది. పాశ్చాత్య ప్రపంచంలో శత్రువు హింసను విడనాడాడు. అతను ఇకపై కత్తితో, కట్టెలతో మనపైకి రాడు; ఇప్పుడు అతను చిరునవ్వుతో, బహుమతులు తెస్తూ వస్తాడు. అతను ఆకాశం వైపు కన్నులెత్తి, మన పితరుల విశ్వాసాన్ని తాను కూడా నమ్ముతానని ప్రమాణం చేస్తాడు, కానీ అతని అసలు ఉద్దేశ్యం ఆ విశ్వాసాన్ని నాశనం చేయడం, లేదా కనీసం అది ఒకప్పుడు ఉన్న అతీంద్రియ శక్తిగా ఉండనంతగా దానిని మార్చడం. అతను తత్వశాస్త్రం, మనస్తత్వశాస్త్రం లేదా మానవశాస్త్రం పేరిట వచ్చి, మధురమైన హేతుబద్ధతతో మన చారిత్రక స్థానాన్ని పునరాలోచించుకోవాలని, తక్కువ కఠినంగా, మరింత సహనంతో, మరింత విశాల దృక్పథంతో ఉండాలని మనల్ని కోరతాడు.

అతను పాఠశాలల పవిత్రమైన పరిభాషలో మాట్లాడతాడు, మరియు మన అర్ధ-విద్యావంతులైన ఎవాంజెలికల్స్‌లో చాలామంది అతనిని పొగడటానికి పరుగెత్తుతారు. ఒకప్పుడు రాక్‌ఫెల్లర్ రైతుల పిల్లలకు పది సెంట్ల నాణేలను విసిరినట్లుగా, అతను ఆకతాయిలైన ప్రవక్తల కుమారులకు అకడమిక్ డిగ్రీలను విసురుతాడు. నిజమైన పాండిత్యం లేదని కొంతవరకు సమర్థనీయంగా నిందలు ఎదుర్కొంటున్న ఎవాంజెలికల్స్, ఇప్పుడు మెరిసే కళ్ళతో ఈ హోదా చిహ్నాల కోసం ఎగబడతారు, మరియు అవి దొరికినప్పుడు వారు తమ కళ్ళను తామే నమ్మలేకపోతారు. లా స్కాలలో పాడటానికి తమ పరిసరాల్లోని చర్చి బృందగానంలోని సోలో గాయనిని ఆహ్వానించినప్పుడు ఆమె ఎలా అవిశ్వాసంతో విర్రవీగుతుందో, వీరు కూడా సరిగ్గా అలాగే విర్రవీగుతారు.

నిజమైన క్రైస్తవునికి, ప్రతి మతపరమైన కార్యం యొక్క ప్రస్తుత సమగ్రతకు మరియు అంతిమ విలువకు ఉన్న ఏకైక అత్యున్నత పరీక్ష, అందులో మన ప్రభువుకు ఉన్న స్థానమే అయి ఉండాలి. ఆయన ప్రభువా లేక కేవలం ఒక చిహ్నమా? ఆయన ఆ కార్యానికి బాధ్యుడా లేక కేవలం సిబ్బందిలో ఒకడా? ఆయన విషయాలను నిర్ణయిస్తాడా లేక ఇతరుల ప్రణాళికలను అమలు చేయడానికి మాత్రమే సహాయం చేస్తాడా? ఒక వ్యక్తిగత క్రైస్తవుని యొక్క అత్యంత సాధారణమైన కార్యం నుండి ఒక మొత్తం మతసంస్థ యొక్క బరువైన మరియు ఖరీదైన కార్యకలాపాల వరకు, అన్ని మతపరమైన కార్యకలాపాలు, "ఈ కార్యంలో యేసు క్రీస్తు ప్రభువా?" అనే ప్రశ్నకు వచ్చే సమాధానం ద్వారా నిరూపించబడతాయి. ఆ గొప్ప దినాన మన క్రియలు కట్టెలు, గడ్డివాములుగా మిగిలిపోతాయా లేక బంగారం, వెండి మరియు విలువైన రాళ్లుగా మారతాయా అనేది ఆ ప్రశ్నకు ఇచ్చే సరైన సమాధానంపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

అయితే, మనం ఏమి చేయాలి? మనలో ప్రతి ఒక్కరూ నిర్ణయించుకోవాలి, మరియు కనీసం మూడు సాధ్యమైన మార్గాలు ఉన్నాయి. ఒకటి, దిగ్భ్రాంతితో కూడిన ఆగ్రహంతో లేచి, నేను బాధ్యతారహితంగా వార్తలు అందించానని నిందించడం. మరొకటి, ఇక్కడ వ్రాసిన దానితో సాధారణంగా ఏకీభవిస్తూ తల ఊపడం, కానీ దీనికి మినహాయింపులు ఉన్నాయని మరియు మనం ఆ మినహాయింపులలో ఉన్నామని భావించి ఓదార్పు పొందడం. ఇంకొకటి, సాత్విక వినయంతో తలవంచి, సంఘానికి శిరస్సుగాను మరియు ప్రభువుగాను ఆయన తండ్రి ఆయనకు ఇచ్చిన స్థానాన్ని ఇవ్వడంలో విఫలమై, మనం పరిశుద్ధాత్మను దుఃఖపెట్టామని మరియు మన ప్రభువును అగౌరవపరిచామని ఒప్పుకోవడం.

మొదటిది గానీ, రెండవది గానీ తప్పును ధృవీకరిస్తాయి. మూడవది, దాని ముగింపు వరకు కొనసాగిస్తే, శాపాన్ని తొలగించగలదు. నిర్ణయం మన చేతుల్లోనే ఉంది.