మానవుడు: దేవుని నివాస స్థలం

4. మళ్ళీ, మతపరమైన అనుభవం యొక్క నాణ్యతను స్వీయ-జీవితంపై దాని ప్రభావం ద్వారా మనం నిరూపించవచ్చు. పరిశుద్ధాత్మ మరియు పతనమైన మానవ స్వభావం ఒకదానికొకటి పూర్తిగా వ్యతిరేకం. "శరీరము ఆత్మయందు విరోధముగాను, ఆత్మ శరీరమునందు విరోధముగాను కోరుచున్నది; ఇవి ఒకదానికొకటి విరోధముగా ఉన్నవి; అందువలన మీరు కోరినవి చేయలేరు" (గలతీ. 5:17). "శరీరానుసారులు శరీర సంబంధమైన వాటినే మనస్సుపెట్టుదురు; ఆత్మానుసారులు ఆత్మ సంబంధమైన వాటినే మనస్సుపెట్టుదురు.... ఏలయనగా శరీర సంబంధమైన మనస్సు దేవునికి విరోధముగా ఉన్నది; అది దేవుని నియమమునకు లోబడదు, లోబడజాలనూ లేదు" (Rom. 8:5, 7).

దేవుని ఆత్మ మన హృదయాలలో సృజనాత్మకంగా పనిచేయకముందు, ఆయన మనలోని "శరీరాన్ని" ఖండించి సంహరించాలి; అనగా, మన సహజ స్వభావాన్ని క్రీస్తు వ్యక్తిత్వంతో భర్తీ చేయడానికి ఆయనకు మన పూర్తి అంగీకారం అవసరం. ఈ భర్తీ రోమా పత్రిక 6, 7, మరియు 8 అధ్యాయాలలో జాగ్రత్తగా వివరించబడింది.

అన్వేషకుడైన క్రైస్తవుడు 6వ మరియు 7వ అధ్యాయాలలో వర్ణించబడిన సిలువ అనుభవాన్ని పొంది, 8వ అధ్యాయంలోని విశాలమైన, స్వేచ్ఛా ప్రాంతాలలోకి ప్రవేశిస్తాడు. అక్కడ, స్వభావం సింహాసనం నుండి తొలగించబడి, క్రీస్తు శాశ్వతంగా సింహాసనంపై ఆసీనుడవుతాడు.

ఈ నేపథ్యంలో, ఒక క్రైస్తవుని ఆత్మపద్ధతి అతని మతపరమైన అనుభవాల ప్రామాణికతకు ఎందుకు అంత గొప్ప పరీక్షగా నిలుస్తుందో అర్థం చేసుకోవడం కష్టం కాదు. ఫెనెలాన్, మోలినోస్, జాన్ ఆఫ్ ది క్రాస్, మేడమ్ గయాన్ వంటి అనేక మంది గొప్ప ఆధ్యాత్మిక గురువులు, శారీరక సుఖాన్ని ఎక్కువగా ఇచ్చి, శరీరాన్ని పోషించి, ఆత్మప్రేమతో హృదయాన్ని ఉబ్బించే బూటకపు మతపరమైన అనుభవాల పట్ల హెచ్చరించారు.

ఒక మంచి నియమం ఏమిటంటే: ఈ అనుభవం నన్ను వినయవంతునిగా చేసి, నా దృష్టిలో నన్ను అల్పుడిగా, నీచుడిగా మార్చినట్లయితే, అది దేవుని నుండి వచ్చినది; కానీ అది నాకు ఆత్మసంతృప్తి భావనను కలిగించినట్లయితే, అది అసత్యమైనది మరియు అది స్వయం నుండి లేదా సైతాను నుండి వచ్చినదని భావించి విస్మరించాలి. దేవుని నుండి వచ్చేది ఏదీ నా అహంకారాన్ని లేదా ఆత్మస్తుతిని పెంచదు. నాకు ఒక అద్భుతమైన దర్శనం లేదా ఉన్నతమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభవం కలిగినందున, నేను ఆత్మసంతృప్తితో ఉండి, నన్ను నేను గొప్పవాడిగా భావించుకోవాలని శోధించబడితే, నేను వెంటనే మోకరించి, జరిగినదంతటి గురించి పశ్చాత్తాపపడాలి. నేను శత్రువుకు బలి అయ్యాను.

5. మన తోటి క్రైస్తవులతో మనకున్న సంబంధం మరియు వారి పట్ల మన వైఖరి మతపరమైన అనుభవానికి మరో కచ్చితమైన పరీక్ష.

కొన్నిసార్లు ఒక నిష్కపటమైన క్రైస్తవుడు, ఏదైనా ఒక అద్భుతమైన ఆధ్యాత్మిక అనుభవం తర్వాత, తన తోటి విశ్వాసుల నుండి తనను తాను వేరు చేసుకుని, తప్పులు వెతికే స్వభావాన్ని పెంపొందించుకుంటాడు. తన అనుభవం శ్రేష్ఠమైనదని, తాను ఇప్పుడు ఉన్నతమైన కృపా స్థితిలో ఉన్నానని, తాను హాజరయ్యే సంఘంలోని సామాన్యులు కేవలం ఒక మిశ్రమ సమూహమని, తాను మాత్రమే ఇశ్రాయేలు యొక్క నిజమైన కుమారుడని అతను నిజాయితీగా నమ్మవచ్చు. ఈ మతసంబంధమైన లోకస్తులతో సహనంగా ఉండటానికి అతను పోరాడవచ్చు, కానీ అతని మృదువైన మాటలు మరియు చిన్నచూపుతో కూడిన చిరునవ్వు వారి పట్ల—మరియు తన పట్ల—అతని నిజమైన అభిప్రాయాన్ని వెల్లడిస్తాయి. ఇది ఒక ప్రమాదకరమైన మానసిక స్థితి, మరియు వాస్తవాల ద్వారా తనను తాను సమర్థించుకోగలదు కాబట్టి ఇది మరింత ప్రమాదకరం. ఆ సహోదరుడు ఒక అద్భుతమైన అనుభవాన్ని పొందాడు; అతను లేఖనాలపై ఏదో అద్భుతమైన వెలుగును పొందాడు; తనకు మునుపెన్నడూ తెలియని ఒక ఆనందమయమైన దేశంలోకి ప్రవేశించాడు. మరియు అతనికి పరిచయం ఉన్న క్రైస్తవులమని చెప్పుకునే వారు లోకసంబంధులు, నిస్తేజంగా మరియు ఆధ్యాత్మిక ఉత్సాహం లేనివారని చెప్పడం కూడా సులభంగా నిజం కావచ్చు. అతను వాస్తవాల విషయంలో పొరపడ్డాడన్నది అతనిని తప్పులో ఉన్నాడని నిరూపించదు, కానీ ఆ వాస్తవాల పట్ల అతని ప్రతిస్పందన శారీరకమైనది. అతని కొత్త ఆధ్యాత్మికత అతనిని తక్కువ దాతృత్వం గలవాడిగా చేసింది.

నిజమైన క్రైస్తవ కృప ఇతరుల పట్ల మన వైఖరిని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో లేడీ జూలియన్ తన విలక్షణమైన ఆంగ్లంలో మనకు ఇలా చెబుతుంది: "అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, సృష్టికర్తను చూడటం మరియు ప్రేమించడం వలన ఆత్మ ఆయన దృష్టిలో తక్కువగా కనబడుతుంది, మరియు అది దానిని భయభక్తులతో, నిజమైన సాత్వికతతో నింపుతుంది; తోటి క్రైస్తవుల పట్ల అపారమైన ప్రేమను కలిగిస్తుంది." మన తోటి క్రైస్తవుల పట్ల మన ప్రేమను పెంపొందించడంలో విఫలమయ్యే ఏ మతపరమైన అనుభవాన్నైనా నిస్సందేహంగా నకిలీదిగా కొట్టివేయవచ్చు.

అపొస్తలుడైన యోహాను మన తోటి క్రైస్తవుల పట్ల ప్రేమను నిజమైన విశ్వాసానికి ఒక పరీక్షగా పేర్కొన్నాడు. "నా ప్రియమైన పిల్లలారా, మనం మాటలతో గాని, నాలుకతో గాని ప్రేమించవద్దు; కానీ క్రియలతో మరియు సత్యంతో ప్రేమించుదాం. దీని ద్వారా మనం సత్యవంతులమని తెలుసుకుంటాం, మరియు ఆయన ఎదుట మన హృదయాలను నిశ్చయపరచుకుంటాం" (1 John 3:18, 19). మరలా ఆయన ఇలా అంటున్నాడు, "ప్రియులారా, మనం ఒకరినొకరు ప్రేమించుకుందాం: ఎందుకంటే ప్రేమ దేవుని నుండి వచ్చింది; మరియు ప్రేమించే ప్రతి ఒక్కరూ దేవుని నుండి జన్మించి, దేవుని ఎరుగుదురు. ప్రేమించనివాడు దేవుని ఎరుగడు; ఎందుకంటే దేవుడు ప్రేమే" (1 John 4:7, 8).

మనం కృపలో ఎదుగుతున్న కొద్దీ, దేవుని ప్రజలందరి పట్ల మన ప్రేమ కూడా పెరుగుతుంది. "కన్నవానిని ప్రేమించు ప్రతివాడును, అతని వలన పుట్టినవానిని కూడా ప్రేమించును" (1 John 5:1). దీని సరళమైన అర్థం ఏమిటంటే, మనం దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తే, ఆయన పిల్లలను కూడా ప్రేమిస్తాము. నిజమైన క్రైస్తవ అనుభవం అంతా తోటి క్రైస్తవుల పట్ల మన ప్రేమను మరింతగా బలపరుస్తుంది.

కాబట్టి, మన తోటి క్రైస్తవుల నుండి వ్యక్తిగతంగా గానీ, హృదయపూర్వకంగా గానీ మనల్ని వేరుపరిచేది ఏదైనా దేవుని నుండి వచ్చినది కాదు, అది శరీర సంబంధమైనది లేదా సైతాను నుండి వచ్చినది అని మేము నిర్ధారణకు వచ్చాము. దీనికి విరుద్ధంగా, దేవుని బిడ్డలను ప్రేమించేలా మనల్ని ప్రేరేపించేది ఏదైనా దేవుని నుండి వచ్చినదై ఉండే అవకాశం ఉంది. "మీరు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకున్నట్లయితే, మీరు నా శిష్యులని అందరూ తెలుసుకుంటారు" (John 13:35).

6. మతపరమైన అనుభవానికి మూలాన్ని పరీక్షించడానికి మరొక ఖచ్చితమైన మార్గం ఇది: అది ప్రపంచంతో మన సంబంధాన్ని మరియు ప్రపంచం పట్ల మన వైఖరిని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో గమనించండి.

"ప్రపంచం" అనగా, మానవాళి ఆనందం కోసం దేవుడు సృష్టించిన ప్రకృతి యొక్క అందమైన క్రమం అని నా ఉద్దేశం కాదు. అలాగే, మన ప్రభువు చెప్పిన మాటలలో ఆయన ఉపయోగించిన అర్థంలో నశించిపోతున్న మనుషుల ప్రపంచం అని కూడా నా ఉద్దేశం కాదు: "దేవుడు లోకాన్ని ఎంతగానో ప్రేమించాడు, అందుకే తన ఏకైక కుమారుడిని ఇచ్చాడు. ఆయనను విశ్వసించే ప్రతి ఒక్కరూ నశించిపోకుండా, నిత్యజీవం పొందుతారు. ఎందుకంటే దేవుడు తన కుమారుడిని లోకాన్ని ఖండించడానికి పంపలేదు; కానీ ఆయన ద్వారా లోకం రక్షించబడటానికే పంపాడు" (John 3:16, 17). నిశ్చయంగా, ఆత్మలో దేవుని యొక్క ఏ నిజమైన స్పర్శ అయినా ప్రకృతి సౌందర్యాల పట్ల మన ప్రశంసను పెంచుతుంది మరియు నశించిపోతున్న వారి పట్ల మన ప్రేమను తీవ్రతరం చేస్తుంది. నేను ఇక్కడ పూర్తిగా వేరే విషయం గురించి ప్రస్తావిస్తున్నాను.

ఒక అపొస్తలుడు మన తరపున ఇలా చెప్పుగాక: "లోకంలో ఉన్నవన్నీ, అనగా శరీరాశ, కన్నుల ఆశ, మరియు జీవపు అహంకారం, తండ్రి సంబంధమైనవి కావు, అవి లోక సంబంధమైనవే. లోకమును దాని ఆశయు గతించిపోవును; అయితే దేవుని చిత్తమును జరిగించువాడు నిరంతరము నిలిచియుండును" (1 John 2:16, 17).

ఆత్మలను మనం పరీక్షించే లోకం ఇదే. ఇది శారీరక సుఖాలు, దైవభక్తి లేని ఆనందాలు, భూసంబంధమైన సంపద, కీర్తి మరియు పాపపు సంతోషాల అన్వేషణతో నిండిన లోకం. ఇది క్రీస్తు లేకుండా, భక్తిహీనుల ఆలోచనలను అనుసరిస్తూ, వాయుమండల అధికారియైన, అవిధేయులైన వారిలో కార్యము చేయు ఆత్మచేత ప్రేరేపించబడి కొనసాగుతుంది (ఎఫెసీయులకు 2:2). దీని మతం శక్తిలేని భక్తి స్వరూపం; దానికి జీవించునట్లు పేరున్నా, అది మృతమైనది. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ఇది నరకానికి వెళ్లే మార్గంలో విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించే పునరుజ్జీవనం పొందని మానవ సమాజం. ఇది దేవుని నిజమైన సంఘానికి పూర్తి వ్యతిరేకం. ఆ సంఘం పునరుజ్జీవనం పొందిన ఆత్మలతో నిండి, నిబ్బరంగా, సంతోషంగా పరలోకానికి వెళ్లే సమాజం.

మన హృదయంలో దేవుడు చేసే ఏ నిజమైన కార్యమైనా, మనల్ని లోక సహవాసానికి అనర్హులుగా చేస్తుంది. "లోకాన్ని గానీ, లోకంలో ఉన్నవాటిని గానీ ప్రేమించవద్దు. ఎవడైనా లోకాన్ని ప్రేమిస్తే, అతనిలో తండ్రి ప్రేమ ఉండదు" (1 John 2:15). "అవిశ్వాసులతో సమానంగా కాకుండా కలిసి ఉండవద్దు: ఎందుకంటే నీతికి అనీతితో ఏమి సహవాసం ఉంది? మరియు వెలుగుకు చీకటితో ఏమి సంబంధం ఉంది?" (2 కొరింథీ. 6:14). లోకంతో రాజీపడటానికి అనుమతించే ఏ ఆత్మ అయినా అబద్ధపు ఆత్మ అని నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు. లోకాన్ని దాని ఏ రూపంలోనైనా అనుకరించే ఏ మత ఉద్యమమైనా క్రీస్తు సిలువకు అబద్ధం మరియు సాతాను పక్షాన ఉంటుంది—మరియు దాని నాయకులు "క్రీస్తును అంగీకరించండి" లేదా "మీ పనులను దేవుడు నడపనివ్వండి" అని ఎంతగా ముసిముసిగా మాట్లాడినా ఇది వర్తిస్తుంది.

7. క్రైస్తవ అనుభవం యొక్క యథార్థతకు చివరి పరీక్ష, పాపం పట్ల మన వైఖరిని అది ఎలా మారుస్తుందనేదే.

విశ్వాసి హృదయంలో కృప యొక్క కార్యం ఆ హృదయాన్ని పాపం నుండి పరిశుద్ధత వైపుకు మళ్లిస్తుంది. "రక్షణను కలుగజేయు దేవుని కృప అందరికీ ప్రత్యక్షమై, భక్తిహీనతను, లోక సంబంధమైన కోరికలను విడిచిపెట్టి, ఈ ప్రస్తుత లోకంలో మనం నిగ్రహంతో, నీతిగా, దైవభక్తితో జీవించాలని బోధిస్తోంది; ఆ ధన్యమైన నిరీక్షణ కొరకు, మరియు గొప్ప దేవుణ్ణి, మన రక్షకుడైన యేసు క్రీస్తు యొక్క మహిమగల ప్రత్యక్షత కొరకు ఎదురుచూస్తూ ఉండాలి" (Titus 2:11-13).

ఇంతకంటే స్పష్టంగా ఎలా చెప్పగలమో నాకు అర్థం కావడం లేదు. రక్షించే అదే కృప బోధిస్తుంది, మరియు దాని బోధన ప్రతికూలమైనది మరియు సానుకూలమైనది కూడా. ప్రతికూలంగా, అది భక్తిహీనతను మరియు లోకసంబంధమైన కోరికలను విడిచిపెట్టమని మనకు బోధిస్తుంది. సానుకూలంగా, ఈ ప్రస్తుత ప్రపంచంలో నిగ్రహంతో, నీతిగా మరియు దైవభక్తితో జీవించమని అది మనకు బోధిస్తుంది.

నిజాయితీగల హృదయం ఉన్నవానికి ఇక్కడ ఏ కష్టమూ ఉండదు. కృపా కార్యము జరిగిందని చెప్పబడిన దాని తర్వాత, తన జీవితంలోని పాపం గురించి తాను ఎక్కువగానో లేదా తక్కువగానో చింతిస్తున్నాడో తెలుసుకోవడానికి, అతను తన స్వంత మొగ్గును సరిచూసుకుంటే చాలు. పాపం పట్ల అతని ద్వేషాన్ని బలహీనపరిచే ఏదైనా, లేఖనాలకు, రక్షకునికి మరియు అతని స్వంత ఆత్మకు అసత్యమైనదిగా వెంటనే గుర్తించబడుతుంది. పరిశుద్ధతను మరింత ఆకర్షణీయంగాను, పాపాన్ని మరింత భరించరానిదిగాను చేసే ఏదైనా నిజమైనదిగా అంగీకరించబడవచ్చు. "నీవు దుష్టత్వమునుబట్టి సంతోషించు దేవుడవు కావు; కీడు నీయందు నిలువదు. బుద్ధిహీనులు నీ యెదుట నిలువరు; దుష్కార్యములు చేయువారందరిని నీవు ద్వేషించుచున్నావు" (Ps. 5:4, 5).

యేసు ఇలా హెచ్చరించారు, "అబద్ధ క్రీస్తులు, అబద్ధ ప్రవక్తలు పుట్టి, గొప్ప సూచక క్రియలను, అద్భుతాలను చూపిస్తారు; సాధ్యమైతే, వారు ఎన్నుకోబడిన వారిని కూడా మోసం చేస్తారు." ఈ మాటలు మన కాలాన్ని యాదృచ్ఛికం కానంతగా చక్కగా వర్ణిస్తున్నాయి. 'ఎన్నుకోబడిన వారు' వాటి ద్వారా ప్రయోజనం పొందుతారనే ఆశతో నేను ఈ పరీక్షలను ఏర్పాటు చేశాను. ఫలితం దేవుని చేతిలో ఉంది.

అధ్యాయం 46. పుస్తకాలు మరియు పఠనంపై కొన్ని ఆలోచనలు

నేటి ప్రపంచంలోని అనేక ప్రాంతాలలో చదవడం నేర్చుకోవడం ఒక పెద్ద సమస్య అయితే, మరికొన్ని ప్రాంతాలలో నేర్చుకున్న తర్వాత చదవడానికి ఏదైనా పుస్తకాన్ని కనుక్కోవడం ఒక సమస్య. మనకు అనుకూలమైన పాశ్చాత్య దేశాలలో ముద్రిత సమాచారం విపరీతంగా పెరిగిపోయింది, కాబట్టి ఇక్కడ సమస్య ఎంపికకు సంబంధించినదిగా మారుతుంది. మనం ఏమి చదవకూడదో నిర్ణయించుకోవాలి.

దాదాపు ఒక శతాబ్దం క్రితం ఎమర్సన్ ఇలా సూచించారు: ఒకవేళ ఒక వ్యక్తి తాను పుట్టిన రోజే చదవడం మొదలుపెట్టి, డెబ్బై సంవత్సరాల పాటు నిరంతరాయంగా చదువుతూనే ఉన్నా, ఆ కాలం ముగిసేసరికి అతను బ్రిటిష్ గ్రంథాలయంలోని ఒక చిన్న గూడును నింపడానికి సరిపడా పుస్తకాలను మాత్రమే చదివి ఉంటాడు. జీవితం చాలా చిన్నది, మనకు అందుబాటులో ఉన్న పుస్తకాలు కూడా చాలా ఎక్కువ. అందువల్ల, ప్రచురితమైన పుస్తకాలలో ఒక శాతంలో కొంత భాగానికి మించి ఏ ఒక్క మనిషికి కూడా పరిచయం ఉండటం అసాధ్యం.

మనలో చాలామంది చదివే విషయంలో తగినంత విచక్షణ చూపరని ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు. ఒక సగటు నాగరిక మానవుని కళ్ళ ముందు సంవత్సర కాలంలో ఎన్ని చదరపు గజాల వార్తాపత్రిక కాగితం గడిచిపోతుందో అని నేను తరచుగా ఆశ్చర్యపోతుంటాను. అది ఖచ్చితంగా అనేక ఎకరాలకు సమానం; కానీ మన సగటు పాఠకుడు తాను చదివే విస్తీర్ణంలోని చాలా పెద్ద భాగాన్ని గ్రహించలేడేమోనని నాకు భయంగా ఉంది. ఈ విషయంపై నేను విన్న అత్యుత్తమ సలహాను ఒక మెథడిస్ట్ మతగురువు ఇచ్చారు. ఆయన, "మీ వార్తాపత్రికను ఎల్లప్పుడూ నిలబడే చదవండి" అని అన్నారు. హెన్రీ డేవిడ్ థోరో కూడా దినపత్రికలను తక్కువగానే చూసేవారు. వాల్డెన్ చెరువు ఒడ్డున తాను నివసించడానికి నగరం విడిచి వెళ్ళే ముందు, ఒక స్నేహితుడు తన కుటీరానికి వార్తాపత్రిక తెప్పించుకుంటావా అని అడిగాడు. "వద్దు," అని థోరో బదులిచ్చారు, "నేను ఇప్పటికే ఒక వార్తాపత్రిక చూశాను."

మనం శ్రద్ధగా చదివేటప్పుడు, ఒక పుస్తకం యొక్క ముఖ్య విలువ సమాచారాన్ని అందించడమే అనే భావన మనపై ఎక్కువగా ప్రభావం చూపే అవకాశం ఉంది; ఒకవేళ మనం పాఠ్యపుస్తకాల గురించి మాట్లాడుతుంటే, అది నిజమే అవుతుంది, కానీ మనం పుస్తకాల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు లేదా రాసేటప్పుడు మన మనసులో పాఠ్యపుస్తకాలు ఉండవు.

ఉత్తమమైన పుస్తకం కేవలం సమాచారం ఇచ్చేది కాదు, చదివేవారిని స్వయంగా తెలుసుకునేలా ప్రేరేపించేది. ఉత్తమమైన రచయిత అంటే, అడవిలో మన పక్కన నడుస్తూ, మనం ఇంతకుముందు గమనించని వందలాది ప్రకృతి అద్భుతాలను చూపించే ఒక స్నేహపూర్వక మార్గదర్శిలా, భావాల ప్రపంచంలో మనతో పాటు ప్రయాణించేవాడు. అలా మనం అతని నుండి స్వయంగా చూడటం నేర్చుకుంటాము, త్వరలోనే మనకు మన మార్గదర్శి అవసరమే ఉండదు. అతను తన పనిని చక్కగా చేసి ఉంటే, మనం ఒంటరిగా ముందుకు సాగిపోవచ్చు, ప్రయాణంలో పెద్దగా దేన్నీ కోల్పోము.

మన మనసులకు దగ్గరగా ఉండి, మనవిగా గుర్తించబడటానికి వేచి చూస్తున్న ఆలోచనలను మన దృష్టికి తీసుకువచ్చే రచయితే మనకు అత్యంత మేలు చేసినవాడు. అటువంటి వ్యక్తి, మన ఆత్మలలో చాలాకాలంగా గర్భస్థ దశలో ఉన్న భావాల పుట్టుకకు ఒక మంత్రసానిలా సహాయపడతాడు; అతని సహాయం లేకుండా అవి బహుశా పుట్టేవే కాకపోవచ్చు.

మన సొంత ఆలోచనలను చూసి, గుర్తించినప్పుడు కలిగే ఆనందం అంత సంతృప్తినిచ్చే భావోద్వేగాలు చాలా తక్కువ. మన మనస్సులలోకి అపరిచితమైన ఆలోచనలను చొప్పించి మనకు బోధించాలని ప్రయత్నించిన ఉపాధ్యాయులు మనందరికీ ఉన్నారు; ఆ ఆలోచనలతో మనకు ఆధ్యాత్మికంగా గానీ, మేధోపరంగా గానీ ఎలాంటి సంబంధం ఉండేది కాదు. వాటిని మన సంపూర్ణ ఆధ్యాత్మిక తత్వంలోకి సమన్వయం చేసుకోవడానికి మనం శ్రద్ధగా ప్రయత్నించాం, కానీ ఎప్పుడూ సఫలం కాలేదు.

నిజానికి ఒక మనిషి మరొకరికి బోధించలేడు; అతను తనకు తాను నేర్చుకోవడానికి మాత్రమే సహాయం చేయగలడు. ఒక సౌండ్ రికార్డర్‌లో మాస్టర్ టేప్ నుండి కాపీని తయారు చేసినట్లుగా, వాస్తవాలను ఒక మనస్సు నుండి మరొక మనస్సుకు బదిలీ చేయవచ్చు. చరిత్ర, విజ్ఞానశాస్త్రం, చివరికి వేదాంతశాస్త్రం కూడా ఈ విధంగా బోధించవచ్చు, కానీ అది అత్యంత కృత్రిమమైన అభ్యసనానికి దారితీస్తుంది మరియు విద్యార్థి యొక్క లోతైన జీవితంపై అరుదుగా ఏదైనా మంచి ప్రభావాన్ని చూపుతుంది. అభ్యసన ప్రక్రియకు ఉపాధ్యాయుడు అందించే సహకారం ఎంత ముఖ్యమో, అభ్యాసకుడు అందించే సహకారం కూడా అంతే ముఖ్యం. అభ్యాసకుడు ఏమీ అందించకపోతే ఫలితాలు నిరుపయోగం; మహా అయితే, మరొక ఉపాధ్యాయుడు కృత్రిమంగా సృష్టించబడతాడు, అతను అదే విసుగు పుట్టించే పనిని మరొకరిపై అనంతంగా పునరావృతం చేయగలడు.

ఆలోచనలను నిక్షిప్తం చేయడం కాకుండా, వాటిని గ్రహించడమే విద్య యొక్క లక్ష్యంగా ఉండాలి. మనస్సు అనేది వాస్తవాలను నిల్వ చేసే తొట్టిలా కాకుండా, చూడటానికి ఉపయోగపడే కన్నులా ఉండాలి. పరిశుద్ధాత్మచే బోధించబడిన వ్యక్తి పండితుడు కాకుండా దార్శనికుడుగా ఉంటాడు. తేడా ఏమిటంటే, పండితుడు చూస్తాడు, దార్శనికుడు లోతుగా చూస్తాడు; మరియు అది నిజంగా ఒక గొప్ప వ్యత్యాసం.

మానవ మేధస్సు, దాని పతనమైన స్థితిలో కూడా, దేవుని యొక్క అద్భుతమైన సృష్టి, కానీ పరిశుద్ధాత్మచే ప్రకాశింపబడే వరకు అది చీకటిలో ఉంటుంది. ప్రకాశింపబడని మనస్సును గూర్చి మన ప్రభువు చెప్పేది మేలు తక్కువే, కానీ కృపచే నూతనపరచబడి, ప్రకాశింపబడిన మనస్సును ఆయన ఆనందిస్తాడు. ఆయన తన పాదస్థలాన్ని ఎల్లప్పుడూ మహిమగలదిగా చేస్తాడు; ఆత్మతో నింపబడిన మనస్సు కంటే అందమైనది భూమి మీద మరొకటి లేదు, నిశ్చయంగా, అంతర్లీనంగా ఉన్న క్రీస్తు సన్నిధిచే ప్రకాశించే చురుకైన మరియు ఆసక్తిగల మనస్సు కంటే అద్భుతమైనది మరొకటి లేదు.

మనం చదివేది నిజానికి మన ఆత్మలోకి ప్రవేశిస్తుంది కాబట్టి, మనం ఉత్తమమైనదాన్ని మాత్రమే చదవడం అత్యంత ముఖ్యం. ఎంచుకోవడానికి ఇంత పఠన సామగ్రి ఉండకముందు క్రైస్తవులు మరింత మెరుగ్గా ఉండేవారని నాకు అనిపించక మానదు. ఈ రోజు మనం మన పఠన అలవాట్లలో కఠినమైన క్రమశిక్షణను పాటించాలి. ప్రతి క్రైస్తవుడు బైబిల్‌పై పట్టు సాధించాలి, లేదా కనీసం దాని కోసం గంటలు, రోజులు, సంవత్సరాలు వెచ్చించాలి. మరియు జార్జ్ ముల్లర్ చెప్పినట్లుగా, అతను ఎల్లప్పుడూ తన బైబిల్‌ను "ధ్యానంతో" చదవాలి.

బైబిల్ తర్వాత క్రైస్తవునికి అత్యంత విలువైన రెండవ పుస్తకం ఒక మంచి కీర్తనల పుస్తకం. ఏ యువ క్రైస్తవుడైనా వాట్స్ మరియు వెస్లీల కీర్తనలను మాత్రమే ఒక సంవత్సరం పాటు ప్రార్థనాపూర్వకంగా ధ్యానిస్తే, అతను ఒక గొప్ప వేదాంతి అవుతాడు. ఆ తర్వాత, ప్యూరిటన్లు మరియు క్రైస్తవ ఆధ్యాత్మికవేత్తల రచనలను సమతుల్యంగా చదవనివ్వండి. దాని ఫలితాలు అతను ఊహించిన దానికంటే అద్భుతంగా ఉంటాయి.

అధ్యాయం 47. సాధువు ఒంటరిగా నడవాలి

ప్రపంచంలోని మహనీయులలో చాలామంది ఒంటరితనాన్ని అనుభవించారు. ఒక సాధువు తన సాధుత్వానికి చెల్లించాల్సిన మూల్యాలలో ఒంటరితనం ఒకటిగా కనిపిస్తుంది.

ప్రపంచపు ఉదయాన (లేదా మానవ సృష్టి ఆవిర్భవించిన వెంటనే వచ్చిన ఆ వింత చీకటిలో అని చెప్పాలా?), ఆ పుణ్యాత్ముడు, ఎనోకు, దేవునితో నడిచాడు కానీ ఉనికిలో లేడు, ఎందుకంటే దేవుడే అతన్ని తన వశం చేసుకున్నాడు; మరియు ఈ విషయం స్పష్టంగా చెప్పబడనప్పటికీ, ఎనోకు తన సమకాలీనులందరి నుండి పూర్తిగా వేరైన మార్గంలో నడిచాడని సహేతుకంగా ఊహించవచ్చు.

జలప్రళయానికి పూర్వం జీవించిన వారందరిలో, దేవుని దృష్టిలో కృప పొందిన మరో ఒంటరి వ్యక్తి నోవహు; తన ప్రజల మధ్య ఉన్నప్పటికీ అతని జీవితం ఒంటరితనమేనని ప్రతి చిన్న ఆధారం సూచిస్తుంది.

మళ్ళీ, అబ్రాహాముకు శారా, లోతు, అలాగే అనేకమంది సేవకులు, పశువుల కాపరులు ఉండేవారు. అయినప్పటికీ, అతని కథను, దానిపై అపోస్తలుల వ్యాఖ్యానాన్ని చదివిన వారికి, అతను "ఒక నక్షత్రంలా ప్రకాశించి ఏకాంతంగా జీవించే" మనిషి అని వెంటనే అనిపించకుండా ఎలా ఉంటుంది? మనకు తెలిసినంతవరకు, మనుషుల సమక్షంలో దేవుడు అతనితో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. అతను సాష్టాంగ నమస్కారం చేసి తన దేవునితో సంభాషించేవాడు, మరియు మనిషిలోని సహజమైన హుందాతనం ఇతరుల సమక్షంలో ఆ భంగిమను చేపట్టకుండా నిరోధించింది. ఆ బలి అర్పించే రాత్రి, అర్పణల మధ్య అగ్ని దీపాలు కదులుతుండటాన్ని అతను చూసినప్పుడు ఆ దృశ్యం ఎంత మధురంగా, గంభీరంగా ఉండిందో కదా! అక్కడ, తనపై ఆవరించిన గాఢమైన చీకటి భయంతో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, అతను దేవుని స్వరాన్ని విని, తాను దైవ అనుగ్రహానికి పాత్రుడనని తెలుసుకున్నాడు.

మోషే కూడా ఒక ప్రత్యేకమైన వ్యక్తి. ఫరో ఆస్థానంలో ఉన్నప్పుడే అతను ఒంటరిగా సుదీర్ఘ నడకలు సాగించేవాడు. అటువంటి ఒక నడకలో, జనసమూహాలకు దూరంగా ఉన్నప్పుడు, అతను ఒక ఐగుప్తీయుడు మరియు ఒక హెబ్రీయుడు పోరాడుకోవడం చూసి, తన దేశస్థుడిని రక్షించడానికి వెళ్ళాడు. దాని ఫలితంగా ఐగుప్తుతో సంబంధాలు తెగిపోయిన తరువాత, అతను ఎడారిలో దాదాపు పూర్తి ఏకాంతంలో నివసించాడు. అక్కడ, అతను ఒంటరిగా తన గొర్రెలను కాస్తున్నప్పుడు, మండుతున్న పొద యొక్క అద్భుతం అతనికి దర్శనమిచ్చింది. ఆ తరువాత సీనాయి పర్వత శిఖరంపై, మేఘం మరియు అగ్నిలో పాక్షికంగా కనబడుతూ, పాక్షికంగా దాగి ఉన్న ఆ దివ్య సాన్నిధ్యాన్ని, అతను ఒంటరిగా వంగి, భక్తిపూర్వకమైన ఆశ్చర్యంతో వీక్షించాడు.

క్రీస్తుపూర్వ కాలపు ప్రవక్తలు ఒకరికొకరు చాలా భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ, వారిలో ఉమ్మడిగా ఉన్న ఒక లక్షణం వారి బలవంతపు ఒంటరితనం. వారు తమ ప్రజలను ప్రేమించారు మరియు తమ పితరుల మతాన్ని బట్టి గర్వపడ్డారు, కానీ అబ్రహాము, ఇస్సాకు మరియు యాకోబుల దేవుని పట్ల వారికున్న విశ్వాసం, మరియు ఇశ్రాయేలు జనాంగ సంక్షేమం పట్ల వారికున్న ఉత్సాహం వారిని జనసమూహం నుండి దూరం చేసి, దీర్ఘకాలిక దుఃఖంలోకి నెట్టివేసింది. "నేను నా సహోదరులకు పరదేశినయ్యాను, నా తల్లి బిడ్డలకు పరాయివాడనయ్యాను," అని ఒకరు కేక వేసి, తెలియకుండానే మిగిలిన వారందరి తరపున మాట్లాడారు.

మోషే మరియు ప్రవక్తలందరూ ఎవరి గురించి వ్రాశారో, ఆ ఒక్కడే ఒంటరిగా సిలువ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్ళడాన్ని చూడటం అన్నిటికంటే ఎక్కువగా మనసును వెల్లడి చేస్తుంది. జనసమూహాలు ఉన్నప్పటికీ ఆయన గాఢమైన ఒంటరితనం ఏమాత్రం తగ్గలేదు.

అర్ధరాత్రి, ఒలీవ్ నుదుటిపై

ఇటీవల ప్రకాశించిన నక్షత్రం మసకబారింది; ఇది అర్ధరాత్రి; ఇప్పుడు తోటలో,

బాధపడే రక్షకుడు ఒంటరిగా ప్రార్థిస్తాడు.

అర్ధరాత్రి, మరియు అన్నింటి నుండి తొలగించబడింది

రక్షకుడు భయాలతో ఒంటరిగా పోరాడుతున్నాడు; ఆయన ప్రేమించిన శిష్యుడు కూడా

తన యజమాని యొక్క దుఃఖాన్ని, కన్నీళ్లను లక్ష్యపెట్టడు.

—విలియం బి. టాప్పన్

ఆయన మర్త్యుల దృష్టికి కనబడకుండా, చీకటిలో ఒంటరిగా మరణించారు. ఆయన విజయోత్సాహంతో లేచి సమాధిలో నుండి బయటకు నడిచినప్పుడు ఎవరూ ఆయనను చూడలేదు, అయినప్పటికీ ఆ తర్వాత చాలామంది ఆయనను చూసి, తాము చూసినదానికి సాక్ష్యమిచ్చారు. దేవుని కన్ను తప్ప మరే కన్ను చూడటానికి వీలుకాని అత్యంత పవిత్రమైన విషయాలు కొన్ని ఉంటాయి. ఆసక్తి, కోలాహలం, సహాయం చేయాలనే సదుద్దేశంతో కూడిన పొరపాటు ప్రయత్నం, ఎదురుచూస్తున్న ఆత్మకు ఆటంకం కలిగించి, ఆరాధించే హృదయానికి దేవుని రహస్య సందేశం చేరడాన్ని అసాధ్యం కాకపోయినా అసంభవం చేస్తుంది.

కొన్నిసార్లు మనం ఒకరకమైన మతపరమైన ప్రతిచర్యతో స్పందిస్తాము. అవి మన నిజమైన భావాలను వ్యక్తపరచడంలో విఫలమైనప్పటికీ, వ్యక్తిగత అనుభవం యొక్క ప్రామాణికత లేకపోయినప్పటికీ, మనం సరైన పదాలను, పదబంధాలను విధిగా పునరావృతం చేస్తాము. ప్రస్తుతం అలాంటి సమయమే ఉంది. ఈ అపరిచిత సత్యాన్ని మొదటిసారిగా విన్న కొందరిని, ఒకరకమైన సాంప్రదాయ విధేయత ఉత్సాహంగా ఇలా చెప్పేలా ప్రేరేపించవచ్చు: "ఓహ్, నేను ఎన్నడూ ఒంటరిని కాను. క్రీస్తు, 'నేను నిన్ను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టను, నిన్ను ఎన్నడూ వదిలివేయను,' మరియు 'ఇదిగో, నేను ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉంటాను,' అని చెప్పారు. యేసు నాతో ఉన్నప్పుడు నేను ఎలా ఒంటరిని కాగలను?"

ఇప్పుడు నేను ఏ క్రైస్తవుని ఆత్మ యొక్క చిత్తశుద్ధిని గురించి వ్యాఖ్యానించదలచుకోలేదు, కానీ ఈ మూస సాక్ష్యం నిజం కానంతగా చక్కగా ఉంది. ఇది స్పష్టంగా, అనుభవ పరీక్ష ద్వారా తాను నిజమని నిరూపించుకున్న దానికంటే, మాట్లాడే వ్యక్తి ఏది నిజమని అనుకుంటున్నాడో అదే. ఒంటరితనాన్ని ఈ విధంగా ఉత్సాహంగా తిరస్కరించడం, మాట్లాడే వ్యక్తి సమాజం అందించిన మద్దతు మరియు ప్రోత్సాహం లేకుండా దేవునితో ఎన్నడూ నడవలేదని మాత్రమే నిరూపిస్తుంది. అతను పొరపాటున క్రీస్తు సన్నిధికి ఆపాదించే సహవాస భావన, స్నేహపూర్వక వ్యక్తుల సాంగత్యం నుండి ఉత్పన్నం కావచ్చు మరియు బహుశా అవుతుంది కూడా. ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకోండి: మీరు జనసమూహంతో కలిసి శిలువను మోయలేరు. ఒక వ్యక్తి చుట్టూ అసంఖ్యాకమైన జనసమూహం ఉన్నప్పటికీ, అతని శిలువ అతనిది మాత్రమే మరియు దానిని మోయడం అతన్ని ఒక ప్రత్యేక వ్యక్తిగా గుర్తిస్తుంది. సమాజం అతనికి వ్యతిరేకంగా మారింది; లేకపోతే అతనికి శిలువ ఉండేది కాదు. శిలువ ఉన్న వ్యక్తికి ఎవరూ స్నేహితులు కారు. "వారందరూ అతన్ని విడిచి పారిపోయారు."

ఒంటరితనం యొక్క బాధ మన స్వభావం యొక్క నిర్మాణం నుండి ఉద్భవిస్తుంది. దేవుడు మనల్ని ఒకరికొకరుగా సృష్టించాడు. మానవ సహవాసం కోసం కోరిక పూర్తిగా సహజమైనది మరియు సరైనది. భక్తిహీనమైన లోకంలో దేవునితో క్రైస్తవుడు చేసే నడక వలన అతని ఒంటరితనం కలుగుతుంది; ఈ నడక తరచుగా అతన్ని మంచి క్రైస్తవుల సహవాసం నుండి, అలాగే పునరుజ్జీవనం పొందని లోకం నుండి కూడా దూరం చేస్తుంది. దేవుడిచ్చిన అతని సహజ ప్రవృత్తులు, అతని వంటి ఇతరులతో, అతని ఆకాంక్షలను, అతని ఆశయాలను, క్రీస్తు ప్రేమలో అతని లీనతను అర్థం చేసుకోగల ఇతరులతో సహవాసం కోసం ఆర్తిస్తాయి; మరియు అతని స్నేహితుల వలయంలో అతని అంతర్గత అనుభవాలను పంచుకునేవారు చాలా తక్కువగా ఉన్నందున, అతను ఒంటరిగా నడవవలసి వస్తుంది. మానవ అవగాహన కోసం ప్రవక్తల తీరని ఆకాంక్షలు వారిని తమ ఫిర్యాదులో ఆర్తిపడేలా చేశాయి, మరియు మన ప్రభువు కూడా అదే విధంగా బాధపడ్డారు.

వాస్తవ అంతర్గత అనుభవంలో దైవిక సన్నిధిలోకి ప్రవేశించిన వ్యక్తిని అర్థం చేసుకునేవారు చాలామంది ఉండరు. అతను సంఘం యొక్క సాధారణ కార్యకలాపాలలో మతసంబంధమైన వ్యక్తులతో కలిసినప్పుడు, అతనికి కొంత సామాజిక సహవాసం లభిస్తుంది, కానీ నిజమైన ఆధ్యాత్మిక సహవాసం దొరకడం కష్టం. కానీ అతను పరిస్థితులు వేరేలా ఉంటాయని ఆశించకూడదు. ఎందుకంటే అతను ఒక అపరిచితుడు మరియు యాత్రికుడు, మరియు అతను చేసే ప్రయాణం అతని పాదాలతో కాదు, అతని హృదయంతో. అతను తన ఆత్మ అనే తోటలో దేవునితో నడుస్తాడు—మరియు దేవుడు తప్ప మరెవరు అతనితో అక్కడ నడవగలరు? ప్రభువు మందిర ప్రాంగణంలో సంచరించే జనసమూహాల కన్నా అతను వేరొక ఆత్మ గలవాడు. వారు కేవలం విన్నదానిని అతను చూశాడు, మరియు ప్రజలు, "అతనికి ఒక దర్శనం కలిగింది" అని గుసగుసలాడినప్పుడు, బలిపీఠం నుండి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత జెకర్యా నడిచినట్లుగానే అతను వారి మధ్య నడుస్తాడు.

నిజమైన ఆత్మీయుడు నిజంగా ఒక విచిత్రమైన వ్యక్తి. అతను తనకోసం కాకుండా, మరొకరి ప్రయోజనాలను ప్రోత్సహించడానికి జీవిస్తాడు. ప్రజలు తమ సర్వస్వాన్ని వారి ప్రభువుకు అర్పించేలా వారిని ఒప్పించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు మరియు తన కోసం ఏ భాగాన్నీ, వాటానూ అడగడు. అతను గౌరవించబడటంలో ఆనందించడు, కానీ తన రక్షకుడు మహిమపరచబడటాన్ని చూడటంలో ఆనందిస్తాడు.

మనుషుల కళ్ళకు ఇంపుగా ఉంటాడు. తన ప్రభువు ఉన్నత స్థానానికి ఎదగడం, తాను నిర్లక్ష్యానికి గురవడం చూడటమే అతని ఆనందం. తన ఆసక్తికి పరమమైన విషయం గురించి మాట్లాడటానికి ఇష్టపడేవారు అతనికి కొద్దిమందే కనిపిస్తారు, అందువల్ల కోలాహలమైన మతపరమైన కబుర్ల మధ్య అతను తరచుగా మౌనంగా, తన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి ఉంటాడు. దీనివల్ల అతను మొద్దుబారినవాడు, అతి గంభీరంగా ఉండేవాడు అనే పేరు తెచ్చుకుంటాడు, కాబట్టి అందరూ అతన్ని దూరం పెడతారు, అతనికి, సమాజానికి మధ్య దూరం మరింత పెరుగుతుంది. దంతపు రాజభవనాల నుండి వచ్చే సాంబ్రాణి, అగరుబత్తి, లవంగ సుగంధాన్ని పసిగట్టగల స్నేహితుల కోసం అతను వెతుకుతాడు; అలాంటి వారు కొద్దిమందే లేదా అసలు ఎవరూ లేకపోవడంతో, పూర్వకాలపు మేరీ వలె, అతను ఆ సుగంధాలను తన హృదయంలోనే దాచుకుంటాడు.

ఈ ఒంటరితనమే అతడిని తిరిగి దేవుని వైపు నడిపిస్తుంది. "నా తండ్రి, నా తల్లి నన్ను విడిచిపెట్టినప్పుడు, ప్రభువు నన్ను చేర్చుకుంటాడు." మానవ సాంగత్యాన్ని పొందలేకపోవడం అతడిని మరెక్కడా దొరకని దానిని దేవునిలో వెతకడానికి పురికొల్పుతుంది. జనసమూహంలో నేర్చుకోలేని దానిని అతడు అంతర్గత ఏకాంతంలో నేర్చుకుంటాడు—క్రీస్తు సర్వస్వం అని, ఆయన మనకు జ్ఞానంగా, నీతిగా, పవిత్రీకరణగా మరియు విమోచనగా చేయబడ్డాడని, ఆయనలోనే మనం జీవితపు పరమ శ్రేయస్సును కలిగి ఉన్నామని మరియు సొంతం చేసుకున్నామని.

ఇంకా రెండు విషయాలు చెప్పాల్సి ఉంది. ఒకటి, మనం మాట్లాడుతున్న ఈ ఒంటరి వ్యక్తి అహంకారి కాదు, అలాగే జనాదరణ పొందిన సాహిత్యంలో తీవ్రంగా వ్యంగ్యంగా చిత్రీకరించబడినట్లుగా, తానే అందరికన్నా పవిత్రుడినని చెప్పుకునే కఠోర సాధువు కూడా కాదు. అతను తనను తాను అందరికన్నా అల్పుడిగా భావించే అవకాశం ఉంది మరియు తన ఒంటరితనానికి తానే కారణమని ఖచ్చితంగా నిందించుకుంటాడు. అతను తన భావాలను ఇతరులతో పంచుకోవాలని, తనను అర్థం చేసుకునే తనలాంటి భావాలున్న ఆత్మకు తన హృదయాన్ని విప్పి చెప్పాలని కోరుకుంటాడు. కానీ అతని చుట్టూ ఉన్న ఆధ్యాత్మిక వాతావరణం దానికి ప్రోత్సహించదు, కాబట్టి అతను మౌనంగా ఉండి, తన బాధలను కేవలం దేవుడికి మాత్రమే చెప్పుకుంటాడు.

రెండవ విషయం ఏమిటంటే, ఏకాకి అయిన సాధువు అంటే మానవ బాధల పట్ల తన మనసును కఠినం చేసుకుని, తన రోజులను స్వర్గాన్ని ధ్యానిస్తూ గడిపే అంతర్ముఖుడు కాదు. దానికి పూర్తి విరుద్ధం నిజం. అతని ఏకాంతం, హృదయ విదారకులైన, పతితులైన, మరియు పాపాలతో గాయపడిన వారి రాక పట్ల అతనికి సానుభూతిని కలిగిస్తుంది. అతను ప్రపంచం నుండి వేరుగా ఉన్నందున, దానికి సహాయం చేయడానికి అతను మరింత సమర్థుడవుతాడు. ఒకవేళ వారు ప్రార్థనలో లీనమై మూడవ స్వర్గానికి కొనిపోబడినట్లుగా భావించి, ఒక పేద వితంతువుకు ఆహారం అవసరమని యాదృచ్ఛికంగా గుర్తుకు వస్తే, వారు తక్షణమే ప్రార్థనను ఆపివేసి, వెళ్లి ఆ వితంతువును చూసుకోవాలని మీస్టర్ ఎక్‌హార్ట్ తన అనుచరులకు బోధించారు. "దాని వలన మీరు ఏమీ కోల్పోవడానికి దేవుడు అనుమతించడు," అని ఆయన వారితో అన్నారు. "మీరు ఎక్కడ ఆపారో అక్కడి నుండి మళ్లీ ప్రార్థనను కొనసాగించవచ్చు మరియు ప్రభువు దానిని మీకు తిరిగి ఇస్తాడు." ఇది పౌలు నుండి నేటి వరకు ఉన్న గొప్ప ఆధ్యాత్మికవేత్తలు మరియు అంతర్గత జీవిత గురువులందరికీ విలక్షణమైనది.

చాలామంది ఆధునిక క్రైస్తవుల బలహీనత ఏమిటంటే, వారు ఈ లోకంలో తమను తాము చాలా సుఖంగా భావిస్తారు. పునరుజ్జీవనం పొందని సమాజానికి ప్రశాంతమైన "సర్దుబాటు" సాధించే ప్రయత్నంలో, వారు తమ యాత్రికుల స్వభావాన్ని కోల్పోయి, తాము ఏ నైతిక వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా నిరసన తెలపడానికి పంపబడ్డారో, అదే వ్యవస్థలో ఒక ముఖ్యమైన భాగంగా మారిపోయారు. లోకం వారిని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా గుర్తించి అంగీకరిస్తుంది. వారి గురించి చెప్పగలిగే అత్యంత విచారకరమైన విషయం ఇదే. వారు ఒంటరివారు కాదు, కానీ వారు సాధువులు కూడా కాదు.