దేవుడు మరియు మనుషుల గురించి

సంఘంలో స్వతంత్రుల జాతి అంతరించిపోయి, దేవుని కార్యం పూర్తిగా ఒక ఫైల్-కార్డ్ జాకీకి అప్పగించబడినప్పుడు, అది నిశ్చయంగా సీయోనులో దుఃఖానికి కారణమవుతుంది.

అధ్యాయం 35. హాస్యం యొక్క ఉపయోగం మరియు దుర్వినియోగం

క్రైస్తవ జీవితంలో సౌమ్యమైన హాస్యభావం అంత ఉపయోగకరమైనవి కొన్ని మాత్రమే ఉన్నాయి, అలాగే అదుపు తప్పిన హాస్యభావం అంత ప్రాణాంతకమైనవి మరికొన్ని ఉన్నాయి.

అనేకులు అల్ప విషయాల వలన జీవిత పరుగులో ఓడిపోతారు. పౌలు మనలను జాగ్రత్తగా హెచ్చరిస్తున్నాడు. క్రైస్తవుని సహజ స్వభావం పరిహాసం మరియు అవివేకపు మాటలతో కూడినదిగా కాకుండా, కృతజ్ఞతతో కూడినదిగా ఉండాలని ఆయన స్పష్టంగా చెబుతున్నాడు (ఎఫెసీ. 5:1-5). ఈ వాక్యభాగంలో అపొస్తలుడు అల్పత్వాన్ని అపవిత్రత, దురాశ మరియు విగ్రహారాధనలతో పాటు వర్గీకరించడం గమనార్హం.

స్పష్టంగా చెప్పాలంటే, హాస్యాన్ని ఆస్వాదించడం అనేది స్వతహాగా ఒక చెడు కాదు. దేవుడు మనల్ని సృష్టించినప్పుడు, ఆయన హాస్య చతురతను మనలో అంతర్లీనంగా చేర్చాడు, మరియు ప్రతి సాధారణ మానవునిలో ఈ వరం కనీసం కొంత మేరకైనా ఉంటుంది. అసంబద్ధమైన వాటిని గ్రహించగల సామర్థ్యమే హాస్యానికి మూలం. స్పష్టంగా లేని విషయాలు మనకు హాస్యాస్పదంగా కనిపిస్తాయి మరియు అవి మనలో ఒక వినోద భావనను రేకెత్తించి, చివరికి నవ్వుగా మారతాయి.

నియంతలకు, మతోన్మాదులకు హాస్యజ్ఞానం ఉండదు. తాను ఎంత హాస్యాస్పదంగా కనిపిస్తున్నాడో హిట్లర్‌కు ఎన్నడూ తెలియదు, అలాగే ముస్సోలినీ కూడా తన ఆడంబరమైన మాటలను గంభీరంగా ఉచ్చరిస్తున్నప్పుడు ఎంత హాస్యాస్పదంగా వినిపిస్తున్నాడో అతనికి తెలియదు. మత ఛాందసుడు సాధారణ వ్యక్తులలో అనియంత్రితమైన నవ్వును పుట్టించేంత హాస్యాస్పదంగా పరిస్థితులను చూస్తాడు, కానీ వాటిలో అతనికి వినోదం ఏమీ కనిపించదు. అతని స్వభావంలోని ఈ అంధత్వం, తన సొంత జీవితం మరియు నమ్మకాలు ఎంతగా అస్తవ్యస్తంగా ఉన్నాయో చూడకుండా అతడిని నిరోధిస్తుంది. మరియు అతను పొంతనలేని వాటిని చూడలేనంత వరకు అసాధారణంగా ఉంటాడు; దేవుడు అతడిని ఎలా ఉండాలని ఉద్దేశించాడో అతను అలా ఉండడు.

హాస్యం ఒక విషయం, కానీ అల్పత్వం పూర్తిగా మరొకటి. దేనినీ తీవ్రంగా తీసుకోలేని స్వభావాన్ని పెంపొందించుకోవడం సమాజానికి పట్టిన గొప్ప శాపాలలో ఒకటి, మరియు సంఘంలో అది మనపై కురిపించబడవలసిన ఎన్నో ఆధ్యాత్మిక ఆశీర్వాదాలను అడ్డుకుంది. గంభీరంగా ఉండని వ్యక్తులను మనమందరం కలుసుకునే ఉంటాము. వారు ప్రతిదానికీ నవ్వుతో, ఒక హాస్య వ్యాఖ్యతో స్పందిస్తారు. ఇది లోకంలోనే చాలా చెడ్డ విషయం, కానీ క్రైస్తవుల మధ్య ఇది ​​అస్సలు సహించరానిది.

వికృతమైన హాస్యభావం మనల్ని నాశనం చేయనివ్వవద్దు. కొన్ని విషయాలు హాస్యంగా ఉంటాయి, మనం అప్పుడప్పుడు నవ్వవచ్చు కూడా. కానీ పాపం హాస్యం కాదు; మరణం హాస్యం కాదు. వినాశనం అంచున తూలుతున్న ప్రపంచంలో హాస్యం ఏమీ లేదు; యుద్ధంలో, యుద్ధభూమిలో రక్తసిక్తమైన బాలుర మరణాలను చూడటంలో హాస్యం ఏమీ లేదు; ప్రేమ సువార్తను ఎన్నడూ వినకుండా ప్రతి సంవత్సరం లక్షలాది మంది నశించిపోవడంలో హాస్యం ఏమీ లేదు.

అసత్యానికీ సత్యానికీ, అప్రధానమైన విషయాలకూ, కీలకమైన విషయాలకూ మధ్య మనం ఒక గీత గీయాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది. ఎన్నో విషయాలను మనం నవ్వుతూ వదిలేయగలం. కానీ హాస్యం మతాన్ని తన వినోదానికి వస్తువుగా చేసుకున్నప్పుడు, అది ఇక సహజంగా ఉండదు—అది పాపభరితమైనది, దాని నిజస్వరూపాన్ని బట్టి దానిని ఖండించాలి మరియు దేవునితో నడవాలని కోరుకునే ప్రతి ఒక్కరూ దానికి దూరంగా ఉండాలి.

జీవితాన్ని చిరునవ్వుతో ఎదుర్కోవాలని, మనం నవ్వితే లోకం కూడా మనతో పాటు నవ్వుతుందని ప్రోత్సహిస్తూ లెక్కలేనన్ని ఉపన్యాసాలు ఇవ్వబడ్డాయి, పాటలు పాడబడ్డాయి మరియు పుస్తకాలు వ్రాయబడ్డాయి; కానీ క్రైస్తవులమైన మనం ఎంత ఉల్లాసంగా మారినా, అపవాది మోసగించడని మనం గుర్తుంచుకోవాలి. వాడు నిర్వికారంగా, గంభీరంగా ఉంటాడు, మరియు చివరికి వాడు కావాలనే ఆడుతాడని మనం తెలుసుకుంటాము. గొర్రెపిల్ల అనుచరులమని చెప్పుకునే మనం విషయాలను గంభీరంగా తీసుకోకపోతే, సాతాను తీసుకుంటాడు, మరియు మన తేలికపాటితనాన్ని మనలను నాశనం చేయడానికి ఉపయోగించుకునేంత తెలివి వాడికి ఉంది.

నేను అప్రాకృతికమైన గంభీరత కోసం వాదించడం లేదు; విచారంలో నాకు విలువ కనిపించదు, అలాగే మనస్ఫురణలో హాని లేదు. నా విన్నపం ఏమిటంటే, గొప్ప గంభీరత మనల్ని మనుష్యకుమారునితోను, లేఖనములలోని ప్రవక్తలు మరియు అపొస్తలులతోను ఏకీభవింపజేయాలి. ప్రభువు యొక్క ఆనందం మన హృదయాల సంగీతంగా మారగలదు మరియు పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ఉల్లాసం మనలోని వీణలను శృతి చేస్తుంది. అప్పుడు మనం

నిజమైన ఆధ్యాత్మికత యొక్క లక్షణాలలో ఒకటైన నైతిక ఆనందాన్ని పొందండి, అలాగే అసభ్యమైన స్వభావం యొక్క దుష్ప్రభావాల నుండి తప్పించుకోండి.

అధ్యాయం 36. సరళతను, ఏకాంతాన్ని పెంపొందించుకుందాం

క్రైస్తవులమైన మనం మన జీవితాలను సరళీకరించుకోవాలి, లేదంటే భూలోకంలోనూ, నిత్యత్వంలోనూ ఉన్న అసంఖ్యాకమైన సంపదలను కోల్పోతాము. ఆధునిక నాగరికత ఎంత సంక్లిష్టంగా ఉందంటే, అది భక్తి జీవితాన్ని దాదాపు అసాధ్యం చేస్తుంది. అది మన దృష్టి మరల్చే అంశాలను పెంచి మనల్ని అలసిపోయేలా చేస్తుంది, మన ఏకాంతాన్ని నాశనం చేసి మనల్ని కృంగదీస్తుంది. లేకపోతే, మళ్ళీ ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కోవడానికి బయలుదేరే ముందు, ఆ ఏకాంతంలోనే మనం సేదతీరి మన బలాన్ని పునరుద్ధరించుకోగలిగేవాళ్ళం.

"ఆలోచనాపరుడైన ఆత్మ ఏకాంతంలోకి వెళ్ళిపోతుంది," అని గతకాలపు ప్రశాంత స్వభావాలు గల కవి అనేవాడు; కానీ ఈనాడు మనం వెళ్ళిపోగల ఆ ఏకాంతం ఎక్కడుంది? మానవులకు కొన్ని భౌతిక సౌకర్యాలను అందించిన విజ్ఞానశాస్త్రం, వారి ఉనికికే విరోధమైన ప్రపంచంతో వారిని చుట్టుముట్టి, వారి ఆత్మలను దోచుకుంది. "నీ పడకపై నీ హృదయంతో సంభాషించు, నిశ్శబ్దంగా ఉండు" అనేది ఒక వివేకవంతమైన, స్వస్థతనిచ్చే సలహా, కానీ వార్తాపత్రికలు, టెలిఫోన్లు, రేడియోలు, టెలివిజన్లు ఉన్న ఈ రోజుల్లో దానిని ఎలా పాటించగలం? పెంపుడు పులి పిల్లల వలె ఈ ఆధునిక ఆటవస్తువులు ఎంతగానో పెరిగిపోయి, మనందరినీ మింగివేసేంత ప్రమాదకరంగా తయారయ్యాయి. ఒక వరం అనుకున్నది ఇప్పుడు ఒక శాపంగా మారింది. ప్రపంచపు చొరబాటు నుండి ఇప్పుడు ఏ ప్రదేశమూ సురక్షితం కాదు.

నాగరిక ప్రపంచం మనుషులను నాశనం చేసే ఒక మార్గం, వారిని సొంతంగా ఆలోచించకుండా నిరోధించడమే.

దూరదృష్టి లేనివారు గొప్పగా చెప్పుకునే మన "అత్యంత మెరుగైన సమాచార ప్రసార పద్ధతులు" ఇప్పుడు వ్యూహాత్మక కేంద్రాల్లోని కొద్దిమందికి, లక్షలాది మంది మెదళ్లలోకి సిద్ధంగా, ముందుగానే జీర్ణం చేయబడిన పరాయి ఆలోచనా పదార్థాన్ని చొప్పించే వీలు కల్పిస్తున్నాయి. ఈ అరువు తెచ్చుకున్న ఆలోచనలను కొద్దిగా శ్రమ లేకుండా జీర్ణించుకుంటే చాలు, సగటు మనిషి తాను చేయగలిగిన లేదా చేయగల ఆలోచనలన్నింటినీ పూర్తి చేసినట్లే. ఈ సూక్ష్మమైన మెదడు కడిగే ప్రక్రియ ప్రజలకు శాశ్వత హాని కలిగిస్తూ రోజురోజుకీ, ఏడాదేడాదీ కొనసాగుతూనే ఉంది—యాదృచ్ఛికంగా, ఈ పనిని చేయించుకోవడానికి భారీగా డబ్బు చెల్లించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ప్రజలు, బహుశా దానికి కారణం, తాము బాధ్యత వహించాల్సిన స్వతంత్ర నిర్ణయాలకు చేరుకునే కష్టమైన మరియు తరచుగా భయపెట్టే పని నుండి ఇది వారికి ఉపశమనం కలిగిస్తుండటమేనని నేను భావిస్తున్నాను.

ఎంతో కాలం క్రితం కాదు, ఒకప్పుడు మనిషికి తన ఇల్లే ఒక కోటలా ఉండేది. ప్రశాంతత, ఏకాంతం కోసం తిరిగి రాగల ఒక సురక్షితమైన ఆశ్రయం అది. "అక్కడికి ఆకాశ వర్షాలు కురవవచ్చు, కానీ రాజు స్వయంగా అనుమతి లేకుండా ప్రవేశించలేడు," అని గర్విష్ఠులైన బ్రిటిష్ వారు అనేవారు, మరియు తమ గొప్పను నిలబెట్టుకున్నారు. నిజంగా అదే ఇల్లు. అటువంటి పవిత్రమైన ప్రదేశం గురించే కవి గానం చేశాడు:

ఓ, నేను నా అటవీ గృహంలో సురక్షితంగా ఉన్నప్పుడు, గ్రీస్ మరియు రోమ్‌ల గర్వాన్ని తొక్కివేస్తాను; మరియు నేను దేవదారు వృక్షాల క్రింద సేదతీరుతున్నప్పుడు, పవిత్రమైన సాయంకాలపు నక్షత్రం ప్రకాశించేచోట, నేను మానవుని జ్ఞానాన్ని, గర్వాన్ని, సోఫిస్ట్ పాఠశాలలను, మరియు విద్వాంస వంశాలను చూసి నవ్వుకుంటాను; ఎందుకంటే, అడవిలో మానవుడు దేవుడిని కలుసుకోగలిగినప్పుడు, వారి ఈ అహంకారంలో వారంతా ఏమాత్రం? —రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్, గుడ్-బైలో

ఇది ప్రస్తుత వ్యాస పరిధిలోకి రానప్పటికీ, మన దేశానికి రాబోయే వినాశనానికి అత్యంత అశుభ సూచన అమెరికన్ గృహాల పతనం అని నేను చెప్పక తప్పదు. అమెరికన్లు ఇకపై ఇళ్లలో కాకుండా, థియేటర్లలో నివసిస్తున్నారు. అనేక కుటుంబాలలోని సభ్యులకు ఒకరి గురించి ఒకరికి పెద్దగా తెలియదు, మరియు చాలా మంది భార్యలకు ఏదో ఒక ప్రముఖ టీవీ తార ముఖం అంటే...

వారి భర్తల వలె సుపరిచితమైనది. ఎవరూ నవ్వవద్దు. బదులుగా, ఈ దుశ్శకునానికి మనం విలపించాలి. రక్షణ కోసం మనల్ని మనం అమెరికా జెండాతో కప్పుకోవటం వలన ప్రయోజనం లేదు. రొట్టె, వినోదాల కోసం తమను తాము అమ్ముకున్న ప్రజలున్న ఏ దేశమూ ఎక్కువ కాలం నిలవలేదు. మన పితరులు గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు, డాంటే నరకం నుండి వచ్చిన దానిలా మనల్ని చుట్టుముట్టిన వాణిజ్యపరమైన శబ్దాల కఠోర కోలాహలం వారి నిద్రకు భంగం కలిగించదు. వారు మనకు ఒక మంచి వారసత్వాన్ని వదిలి వెళ్లారు. ఆ వారసత్వాన్ని కాపాడుకోవాలంటే, వారి వలె బలమైన జాతీయ స్వభావం మనకు ఉండాలి. మరియు ఇది క్రైస్తవ గృహంలో మాత్రమే అభివృద్ధి చెందుతుంది.

ఏకాంతం మరియు నిశ్శబ్దం యొక్క అవసరం ఈ రోజు ఉన్నంత ఎక్కువగా మునుపెన్నడూ లేదు. దాని గురించి ప్రపంచం ఏమి చేస్తుందనేది వారి సమస్య. జనసామాన్యం అంతా ఉన్నది ఉన్నట్లుగానే ఉండాలని కోరుకుంటున్నట్లు కనిపిస్తోంది, మరియు క్రైస్తవులలో అధికశాతం మంది ఈ ప్రస్తుత యుగానికి పూర్తిగా అలవాటుపడిపోయారు కాబట్టి, వారు కూడా విషయాలు ఉన్నవి ఉన్నట్లుగానే ఉండాలని కోరుకుంటున్నారు. ఈ కోలాహలం వల్ల మరియు వారు జీవిస్తున్న ఈ ఏకాంత జీవితం వల్ల వారికి కొద్దిగా చికాకు కలగవచ్చు, కానీ దాని గురించి ఏదైనా చేసేంతగా వారికి ఆ చికాకు ఉన్నట్లు కనిపించడం లేదు. అయితే, దేవుని బిడ్డలలో కొందరికి ఇది చాలు అనిపించింది. వారు ఏకాంతం మరియు సరళత యొక్క మార్గాలను తిరిగి నేర్చుకుని, అంతర్గత జీవితంలోని అనంతమైన సంపదలను పొందాలని కోరుకుంటున్నారు. డాక్టర్ మాక్స్ రీచ్ "ఆధ్యాత్మిక ఒంటరితనం" అని పిలిచిన దానిలోని ధన్యతను వారు కనుగొనాలని కోరుకుంటున్నారు. అటువంటి వారికి నేను ఒక చిన్న సలహా పేరాను అందిస్తున్నాను.

ప్రతిరోజూ ప్రపంచం నుండి విరమించుకుని ఏదైనా ఏకాంత ప్రదేశానికి వెళ్ళండి, అది పడకగది అయినా సరే (కొంతకాలం మంచి చోటు లేక నేను ఫర్నేస్ గదికి వెళ్ళిపోయాను). మీ హృదయం నుండి చుట్టూ ఉన్న శబ్దాలు మసకబారడం ప్రారంభమయ్యే వరకు మరియు దైవ సాన్నిధ్యం మిమ్మల్ని ఆవరించే వరకు ఆ రహస్య ప్రదేశంలోనే ఉండండి. ఇబ్బందికరమైన శబ్దాలను ఉద్దేశపూర్వకంగా పట్టించుకోకుండా, వాటిని వినకూడదనే దృఢ నిశ్చయంతో మీ ఏకాంతం నుండి బయటకు రండి. మీ అంతరాత్మ వాణిని గుర్తించడం నేర్చుకునే వరకు దాని కోసం వినండి. ఇతరులతో పోటీ పడటం మానేయండి. మిమ్మల్ని మీరు దేవునికి అర్పించుకోండి, ఆ తర్వాత ఇతరులు ఏమనుకుంటున్నారో పట్టించుకోకుండా మీరు ఏంటో, ఎవరో అలాగే ఉండండి. మీ ఆసక్తులను కొన్నింటికే పరిమితం చేసుకోండి. మీకు ఏమాత్రం ఉపయోగపడని వాటిని తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించకండి. సంబంధం లేని చిన్న చిన్న వాస్తవాలు, అందమైన కథలు మరియు ప్రకాశవంతమైన సూక్తుల వంటి విషయాలను జీర్ణించుకునే మనస్తత్వాన్ని మానుకోండి. ప్రతి క్షణం అంతర్గతంగా ప్రార్థించడం నేర్చుకోండి. కొంతకాలం తర్వాత మీరు పని చేస్తున్నప్పుడు కూడా ఇలా చేయవచ్చు. నిష్కపటత్వం, పిల్లల వంటి నిజాయితీ, వినయాన్ని అలవరచుకోండి. ఏకాగ్రత కోసం ప్రార్థించండి. తక్కువ చదవండి, కానీ మీ అంతరంగ జీవితానికి ముఖ్యమైన వాటిని ఎక్కువగా చదవండి. మీ మనస్సును ఎక్కువసేపు చెల్లాచెదురుగా ఉండనివ్వకండి. మీ సంచరించే ఆలోచనలను ఇంటికి పిలవండి. మీ ఆత్మ నేత్రాలతో క్రీస్తును దర్శించండి. ఆధ్యాత్మిక ఏకాగ్రతను అభ్యసించండి.

పైన చెప్పినవన్నీ క్రీస్తు ద్వారా దేవునితో సరైన సంబంధం కలిగి ఉండటం మరియు ప్రతిరోజూ లేఖనాలను ధ్యానించడంపై ఆధారపడి ఉంటాయి. ఇవి లేకపోతే, ఏదీ మనకు సహాయపడదు; ఇవి ఉన్నట్లయితే, సిఫార్సు చేయబడిన క్రమశిక్షణ బాహ్యవాదం యొక్క దుష్ప్రభావాలను తటస్థీకరించడానికి మరియు మనకు దేవునితోను, మన ఆత్మలతోను పరిచయం చేయడానికి ఎంతగానో దోహదపడుతుంది.

అధ్యాయం 37. బైబిల్ ప్రపంచమే నిజమైన ప్రపంచం

లేఖనాలను చదివేటప్పుడు, బైబిలు వెల్లడిస్తున్న లోకానికి, నేటి మతస్థులు భావిస్తున్న లోకానికి మధ్య ఉన్న స్పష్టమైన వ్యత్యాసాన్ని సున్నిత మనస్కులు ఖచ్చితంగా గ్రహిస్తారు. మరియు ఆ వైరుధ్యం మనకు అనుకూలంగా లేదు.

బైబిల్లోని స్త్రీపురుషులు చూసిన ప్రపంచం ఒక వ్యక్తిగతమైన, ఆత్మీయమైన, సన్నిహితమైన, జనసమ్మర్దమైన ప్రపంచం. వారి ప్రపంచంలో అన్నిటికంటే ముందుగా, దానిని సృష్టించిన దేవుడు ఉన్నాడు. ఆయన ఒక పవిత్ర స్థలంలో వలె అందులో నివసిస్తున్నాడు మరియు మానవ నేత్రాలు స్పష్టంగా చూడగలిగితే, ఆయన తోటలోని చెట్ల మధ్య నడుస్తూ కనపడతాడు. మరియు రక్షణకు వారసులైన వారికి పరిచారకులుగా ఉండటానికి దేవుడు పంపిన అనేకమంది జీవులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు. వారు దుష్ట శక్తుల ఉనికిని కూడా గుర్తించారు; వాటిని ఎదిరించడం వారి కర్తవ్యం మరియు ప్రార్థనలో దేవునికి విన్నవించుకోవడం ద్వారా వాటిని సులభంగా జయించగలరు.

నేటి క్రైస్తవులు ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా భిన్నమైన దృష్టితో చూస్తున్నారు. మనకు ఎన్నో ప్రయోజనాలను అందించిన విజ్ఞానశాస్త్రం, మనం లేఖనాలలో చూసే ప్రపంచానికి పూర్తిగా భిన్నమైన ప్రపంచాన్ని కూడా మన ముందుకు తెచ్చింది. నేటి ప్రపంచం విశాలమైన, అపరిమితమైన ప్రదేశాలతో నిండి ఉంది. అందులో అక్కడక్కడా, ఒకదానికొకటి సుదూరంగా, అంధమైన, అర్థరహితమైన వస్తువులు ఉన్నాయి. అవి కేవలం ప్రకృతి నియమాలచేత మాత్రమే నియంత్రించబడతాయి, వాటి నుండి అవి ఎప్పటికీ తప్పించుకోలేవు. ఆ ప్రపంచం చల్లగా, నిర్జీవంగా ఉంటుంది. మానవుడు తప్ప అందులో వేరే నివాసులు లేరు. ఆ మానవుడు ఒక చిన్న, వణుకుతున్న, అశాశ్వతమైన జీవి. అతను "రాళ్ళు, బండరాళ్ళు, చెట్లతో పాటు భూమి యొక్క దైనందిన గమనంలో" ప్రయాణిస్తూ మట్టిని అంటిపెట్టుకుని ఉంటాడు.

బైబిల్లోని మనుషులకు తెలిసిన ఈ లోకం ఎంత మహిమాన్వితమైనది! భూమి మీద ఒక నిచ్చెన నిలబెట్టబడి ఉండగా, దానిపై దేవుడు నిలబడి ఉండటాన్ని, మరియు దేవదూతలు దానిపై ఎక్కుతూ దిగుతూ ఉండటాన్ని యాకోబు చూశాడు. అబ్రాహాము, బాలాము, మనోహ మరియు ఇంకా ఎందరో దేవుని దేవదూతలను కలుసుకుని వారితో సంభాషించారు. మోషే పొదలో దేవుణ్ణి చూశాడు; యెషయా ఆయన ఉన్నతమైన స్థానంలో ఉండటాన్ని చూశాడు మరియు దేవాలయాన్ని నింపే ప్రతిగాన గానాన్ని విన్నాడు.

యెహెజ్కేలు ఒక గొప్ప మేఘం మరియు అగ్ని విచ్చుకోవడం చూశాడు, మరియు దాని మధ్య నుండి నాలుగు జీవుల రూపంలో ఉన్నవి బయటకు వచ్చాయి. బేత్లెహేములో యేసు రాబోయే జననాన్ని ప్రకటించడానికి మరియు ఆ జననాన్ని జరుపుకోవడానికి దేవదూతలు హాజరయ్యారు; గెత్సేమనేలో మన ప్రభువు ప్రార్థించినప్పుడు దేవదూతలు ఆయనను ఓదార్చారు; దైవావేశం వల్ల కలిగిన కొన్ని పత్రికలలో దేవదూతల ప్రస్తావన ఉంది, మరియు భూలోక, పరలోక వ్యవహారాలపై దృష్టి సారించిన వింతైన మరియు అందమైన జీవుల ఉనికితో ప్రకటన గ్రంథం ప్రకాశవంతంగా ఉంది.

అవును, నిజమైన ప్రపంచం జనసమ్మర్ధమైన ప్రపంచమే. ఆధునిక క్రైస్తవుల గుడ్డి కళ్ళు అదృశ్యాన్ని చూడలేవు, కానీ అది ఆధ్యాత్మిక సృష్టి యొక్క వాస్తవికతను నాశనం చేయదు. అవిశ్వాసం మన నుండి వ్యక్తిగత ప్రపంచం ఇచ్చే సౌకర్యాన్ని దూరం చేసింది. విజ్ఞానశాస్త్రం భౌతిక విషయాలతో వ్యవహరించినప్పుడు మాత్రమే చెల్లుబాటు అవుతుందని, దేవుడు మరియు ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం గురించి దానికి ఏమీ తెలియదని మరచిపోయి, మనం శూన్యమైన మరియు అర్థరహితమైన విజ్ఞానశాస్త్ర ప్రపంచాన్నే నిజమైనదిగా అంగీకరించాము.

మనకు విశ్వాసం ఉండాలి; దానికోసం మనం క్షమాపణ చెప్పవద్దు, ఎందుకంటే విశ్వాసం అనేది జ్ఞానానికి ఒక సాధనం మరియు అది విజ్ఞానశాస్త్ర పరిశోధనలన్నిటికంటే ఎక్కువగా అంతిమ వాస్తవికత గురించి మనకు తెలియజేస్తుంది. మనం విజ్ఞానశాస్త్రానికి వ్యతిరేకం కాదు, కానీ దాని సరైన పరిమితులను మనం గుర్తిస్తాము మరియు అది ఆగవలసి వచ్చిన చోట మనం ఆగడానికి నిరాకరిస్తాము. శాస్త్రీయ పరిశోధన సాధనాలు కనుగొనలేనంత సుందరమైన మరొక లోకం గురించి బైబిలు చెబుతుంది. విశ్వాసం ద్వారా మనం ఆ లోకంలోకి ప్రవేశించి దానిని మన సొంతం చేసుకుంటాము. నిత్య నిబంధన రక్తము ద్వారా అది మనకు అందుబాటులోకి వస్తుంది. మనం విశ్వసిస్తే, ఇప్పటి నుంచే దేవుని సన్నిధిని మరియు ఆయన పరలోక దూతల పరిచర్యను మనం ఆస్వాదించవచ్చు. అవిశ్వాసం మాత్రమే ఈ రాచరికపు ఆధిక్యతను మన నుండి దోచుకోగలదు.

అధ్యాయం 38. మూడు కోణాలలో ప్రశంస

క్రీస్తు తన ప్రజలకు ఎన్నో అద్భుతమైన విషయాలుగా ఉంటాడు మరియు వారికి అనుగ్రహించే అపారమైన ప్రయోజనాలను మనసు గ్రహించలేదు, హృదయం మాటల్లో చెప్పలేకపోయింది.

ఈ నిధులు వర్తమానములోను, రానున్నవిను. పౌలు ద్వారా మాట్లాడుతున్న సత్య స్వరూపియైన ఆత్మ, క్రీస్తునందు దేవుడు మనలను సకల ఆత్మీయ ఆశీర్వాదములతో దీవించాడని మనకు హామీ ఇస్తుంది. నూతన సృష్టి పుత్రులుగా ఇవి మనకు చెందినవి మరియు విశ్వాస విధేయత ద్వారా ఇప్పుడు మనకు అందుబాటులోకి వచ్చాయి.

అదే ఆత్మచే ప్రేరేపించబడిన పేతురు, క్రీస్తు పునరుత్థానం ద్వారా మనకు హామీ ఇవ్వబడిన, అక్షయమైన, నిర్మలమైన మరియు వాడిపోని వారసత్వం గురించి, అది మన కొరకు పరలోకంలో భద్రపరచబడిందని మనకు తెలియజేస్తున్నాడు.

ఇక్కడ ఎలాంటి వైరుధ్యం లేదు, ఎందుకంటే ఒక అపోస్తలుడు ప్రస్తుత ప్రయోజనాల గురించి మాట్లాడితే, మరొకరు క్రీస్తు రాకడలో మనకు ఇంకా ప్రసాదించబడబోయే ప్రయోజనాల గురించి మాట్లాడారు. మరియు మనం ఇప్పటికే పొందిన అనేక ఆశీర్వాదాలను కీర్తించడానికి ఇద్దరూ తమ మానవ భాషను పూర్తిగా ఉపయోగించారు.

బహుశా, మనల్ని మనం ఒక విశాలమైన నదిలోని చేపలుగా భావించుకుంటే అర్థం చేసుకోవడానికి సహాయపడవచ్చు. ఆ చేపలు ప్రవాహపు పూర్తి ఉధృతిని ఒకేసారి ఆస్వాదిస్తూ, గడిచిపోయిన ప్రవాహాన్ని కృతజ్ఞతతో స్మరించుకుంటూ, ఎగువ నుండి మన వైపు వస్తున్న పరిపూర్ణత కోసం ఆనందకరమైన నిరీక్షణతో ఎదురుచూస్తుంటాయి. ఇది ఒక అసంపూర్ణమైన అలంకారిక ప్రయోగం మాత్రమే అయినప్పటికీ, ఇది అక్షరాలా నిజం: క్రీస్తును విశ్వసించే మనం, గడిచిన రోజులలో మనం అనుభవించిన మంచితనాన్ని కృతజ్ఞతతో స్మరించుకుంటూ, ఇంకా మన కోసం ఎదురుచూస్తున్న కృప మరియు మంచితనం కోసం సంతోషకరమైన నిరీక్షణతో ఎదురుచూస్తున్నప్పుడు, ప్రస్తుత కృప ద్వారా ముందుకు నడిపించబడతాము.

క్లైర్వాక్స్‌కు చెందిన బెర్నార్డ్ ఎక్కడో ఒకచోట "దేవుని స్మరించబడిన మేలులతో కూడిన పరిమళం" గురించి ప్రస్తావించారు. అటువంటి పరిమళం చాలా అరుదు. క్రీస్తును అనుసరించే ప్రతి ఒక్కరూ అటువంటి పరిమళంతో పరిమళించాలి; ఎందుకంటే, మనం ఆయనను తెలుసుకొని, ఆయన ఎంత ధనవంతుడో, ఎంత ఉదారవంతుడో మనమే స్వయంగా కనుగొనక ముందు, మన ఊహకు అందని దానికంటే ఎక్కువగా దేవుని దయ నుండి మనమందరం పొందలేదా?

ఆయన సంపూర్ణ కృపను మనము పొందామని, దానిని కృపగా ఎవ్వరూ కాదనలేరు; కానీ ఆ సువాసన పొందడం వల్ల రాదు; అది జ్ఞాపకం చేసుకోవడం వల్ల వస్తుంది, అది నిజానికి పూర్తిగా భిన్నమైన విషయం. పదిమంది కుష్ఠరోగులు ఆరోగ్యం పొందారు; అదే ప్రయోజనం. వారిలో ఒకడు తనకు మేలు చేసినవానికి కృతజ్ఞతలు చెప్పడానికి తిరిగి వచ్చాడు; అదే పరిమళం. జ్ఞాపకం చేసుకోని మేలులు, చనిపోయిన ఈగల్లాగా, లేపనానికి దుర్వాసనను కలిగించవచ్చు.

జ్ఞాపకముంచుకున్న ఆశీర్వాదాలు, ప్రస్తుత అనుగ్రహాలకు కృతజ్ఞత, వాగ్దానం చేయబడిన కృపకు స్తుతి అనేవి మిర్రా, అగరు, కాషాయంలా కలిసి, పరిశుద్ధుల వస్త్రాలకు ఒక అరుదైన పుష్పగుచ్ఛాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. ఈ పరిమళంతో దావీదు కూడా తన వీణకు అభిషేకం చేశాడు, మరియు యుగయుగాలుగా ఉన్న కీర్తనలు దానితో మధురంగా ​​ఉన్నాయి.

మనం ఒకప్పుడు అనుభవించిన లేదా ఇప్పుడు అనుభవిస్తున్న ఆశీర్వాదాల కంటే, ఇంకా సాకారం కాని వాటి కోసం దేవుణ్ణి స్తుతించడానికి బహుశా మరింత స్వచ్ఛమైన విశ్వాసం అవసరం కావచ్చు. అయినప్పటికీ, అన్నా వేరింగ్ వ్రాసినట్లుగా, చాలా మంది ఆ సూర్యకాంతి శిఖరాన్ని చేరుకున్నారు.

నేను ఇంకా రుచి చూడని సమస్త కృప కొరకు నీకే మహిమ కలుగుగాక...

మనం త్రిత్వ దేవునితో మరింత లోతైన వ్యక్తిగత పరిచయంలోకి వెళ్ళేకొద్దీ, మన జీవిత ప్రాధాన్యత గతం మరియు వర్తమానం నుండి భవిష్యత్తు వైపు మారుతుందని నేను అనుకుంటున్నాను. నెమ్మదిగా మనం సజీవ నిరీక్షణ యొక్క బిడ్డలుగాను, నిశ్చయమైన రేపటి కుమారులుగాను అవుతాము. మన హృదయాలు నిన్నటి జ్ఞాపకాలతో సున్నితంగాను, మనం వచ్చిన నిశ్చయమైన మార్గానికి దేవునికి కృతజ్ఞతతో మన జీవితాలు మధురంగాను ఉంటాయి; కానీ మన దృష్టి రేపటి ధన్యమైన నిరీక్షణపై మరింత ఎక్కువగా కేంద్రీకృతమవుతుంది.

బైబిల్లో చాలా భాగం భవిష్యవాణికి కేటాయించబడింది. దేవుడు మనకోసం చేసిన ఏదీ కూడా, ప్రవచనమనే నిశ్చయమైన వాక్యంలో వ్రాయబడిన వాటన్నిటితో పోల్చలేము. మరియు ఆయన మనకోసం చేసినది గానీ, ఇంకా చేయబోయేది గానీ, ఆయన మనకు ఏమై ఉన్నాడో మరియు ఏమై ఉండబోతున్నాడో దానితో పోల్చలేము. బహుశా ఆ కీర్తనకారిణి పాడినప్పుడు ఈ విషయాన్నే మనసులో పెట్టుకొని ఉంటుంది.

నాకు ఆనంద వారసత్వం ఉంది

అయినా నేను దాన్ని చూడకూడదు; దాన్ని నాదిగా చేసుకోవడానికి రక్తం చిందించిన ఆ చేతిని.

నా కోసం దాన్ని దాచి ఉంచుతోంది.

ఆ "ఆనంద వారసత్వం" దివ్య దర్శనం కన్నా తక్కువ కాగలదా?