ఆ అద్భుతమైన క్రైస్తవుడు

తక్షణ క్రైస్తవ్యం అనేది ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు సంప్రదాయవాదం. Philippians 3:7-16 రాసిన వ్యక్తి, తాను చివరికి ప్రాణాలు అర్పించిన విశ్వాసంగా దీనిని గుర్తిస్తాడో లేదో అని నేను ఆశ్చర్యపోతున్నాను. బహుశా అతను గుర్తించడేమో.

అధ్యాయం 23. వేదాంతశాస్త్రానికి ప్రత్యామ్నాయం లేదు

మనము మనముగా ఉన్నందువల్ల మరియు మిగతావన్నీ వాటి వాటి స్థానాల్లో ఉన్నందువల్ల, మనలో ఎవరైనా చేపట్టగల అత్యంత ముఖ్యమైన మరియు ప్రయోజనకరమైన అధ్యయనం నిస్సందేహంగా వేదాంతశాస్త్ర అధ్యయనమే.

ఇతర ఏ విషయం కన్నా వేదాంతశాస్త్రానికి బహుశా తక్కువ శ్రద్ధ లభిస్తుందన్న విషయం, దాని ప్రాముఖ్యత గురించి గానీ లేదా దాని లేమి గురించి గానీ మనకు ఏమీ చెప్పదు. దానికి బదులుగా, మనుషులు ఇప్పటికీ తోటలోని చెట్ల మధ్య దేవుని సన్నిధి నుండి దాక్కుంటున్నారని, దేవునితో తమకున్న సంబంధం గురించి ప్రస్తావించినప్పుడు తీవ్రమైన అసౌకర్యానికి గురవుతున్నారని అది సూచిస్తుంది. వారు దేవుని నుండి తాము ఎంతగానో వేరుపడ్డామని గ్రహిస్తారు, కానీ దేవునితో తమకు సమాధానం లేదనే విషయాన్ని మరచిపోవడం ద్వారా మాత్రమే తమతో తాము సమాధానంగా జీవించగలుగుతారు.

ఒకవేళ దేవుడు లేకపోతే మన పరిస్థితులు పూర్తిగా భిన్నంగా ఉండేవి. మనం చివరిగా లెక్క అప్పగించాల్సిన వారు ఎవరూ లేకపోతే, కనీసం మన మనసుల మీద నుండి ఒక పెద్ద భారమైనా తొలగిపోయేది. మనం కేవలం చట్ట పరిధిలో జీవిస్తే చాలు, చాలా దేశాలలో ఇది అంత కష్టమైన పనేమీ కాదు, మరియు భయపడటానికి ఏమీ ఉండేది కాదు. కానీ ఒకవేళ దేవుడు నిజంగానే భూమిని సృష్టించి, మానవుడిని దానిపై నైతిక పరీక్షా స్థితిలో ఉంచినట్లయితే, అప్పుడు దేవుని చిత్తాన్ని తెలుసుకొని దానిని ఆచరించాల్సిన బృహత్తర బాధ్యత మనపైనే ఉంటుంది.

అస్తిత్వవాదం దేవుని ఉనికిని నిరాకరించి, ఆ తర్వాత మనుషులను సరిగ్గా జీవించేలా ఒప్పించడానికి ఆస్తికవాద భాషను ఉపయోగించడం నాకు ఎప్పుడూ పూర్తిగా పొంతన లేనిదిగా అనిపించింది. ఉదాహరణకు, ఫ్రెంచ్ రచయిత జీన్-పాల్ సార్త్రే, తాను నాస్తిక అస్తిత్వవాదానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్నానని నిష్కపటంగా పేర్కొన్నాడు. "దేవుడు లేకపోతే," ఆయన అంటాడు, "మన ప్రవర్తనను చట్టబద్ధం చేసే విలువలు గానీ, ఆజ్ఞలు గానీ మనకు కనిపించవు. కాబట్టి విలువల ప్రకాశవంతమైన రాజ్యంలో, మన వెనుక ఎలాంటి సాకు ఉండదు, మన ముందు ఎలాంటి సమర్థన ఉండదు. మనం ఒంటరిగా ఉంటాం, ఎలాంటి సాకులు లేకుండా." అయినప్పటికీ, తర్వాతి పేరాలో ఆయన నిర్మొహమాటంగా, "మనిషి తన భావోద్వేగాలకు తానే బాధ్యుడు," అని, ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్లి, "పిరికివాడు తన పిరికితనానికి తానే బాధ్యుడు," అని పేర్కొన్నాడు. ఇలాంటి పరిగణనలు అస్తిత్వవాదిని "వేదన, ఒంటరితనం మరియు నిరాశ"తో నింపుతాయని ఆయన అంటాడు.

నాకు అనిపించేదేమిటంటే, అటువంటి తర్కం తాను తిరస్కరించాలనుకునే ప్రతిదాని సత్యాన్ని అంగీకరించాలి. దేవుడు లేకపోతే 'బాధ్యత' అనే పదమే ఉండేది కాదు. ఉనికిలో లేని న్యాయమూర్తికి ఏ నేరస్థుడూ భయపడనవసరం లేదు; అలాగే, ఇంకా ఆమోదించబడని చట్టాన్ని ఉల్లంఘించినందుకు కూడా అతను ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం ఉండదు. చట్టం, న్యాయమూర్తి నిజంగా ఉన్నారనే జ్ఞానమే చట్టాన్ని ఉల్లంఘించేవాడి గుండెలో భయాన్ని కలిగిస్తుంది. అతను జవాబుదారీగా ఉండవలసిన వారు ఒకరు ఉన్నారు; లేకపోతే బాధ్యత అనే భావనకు అర్థం ఉండదు.

దేవుడు ఉన్నందువల్ల, మరియు మానవుడు ఆయన స్వరూపంలో సృష్టించబడి ఆయనకు జవాబుదారీగా ఉన్నందువల్లనే, వేదాంతశాస్త్రం అత్యంత కీలకమైనది. దేవుని గురించి మరియు మానవ గమ్యం గురించి జీవితంలోని సమాధానం లేని ప్రశ్నలకు సమాధానం కేవలం క్రైస్తవ ప్రత్యక్షతలో మాత్రమే ఉంది. సమాధానాల కోసం మనం అన్నిచోట్లా వెతుకుతూ, ఏవీ కనుగొనలేకపోయినప్పుడు, ఈ అధికారిక సమాధానాలను నిర్లక్ష్యంగా వదిలివేయడం మూర్ఖత్వం కంటే తక్కువ ఏమీ కాదని నాకు అనిపిస్తుంది.

ఒక వాహనదారుడు తన రోడ్ మ్యాప్‌ను చూడకుండా, చెట్ల మొద్దులపై నాచు కోసం వెతకడం ద్వారానో, అడవి తేనెటీగల ఎగురుటను గమనించడం ద్వారానో, లేదా ఖగోళ వస్తువుల కదలికలను చూడటం ద్వారానో దేశవ్యాప్తంగా తన దారిని కనుక్కోవడానికి ప్రయత్నిస్తే, అతడిని క్షమించలేము. ఒకవేళ పటం లేకపోతే, ఒక వ్యక్తి నక్షత్రాల సహాయంతో తన దారిని కనుక్కోవచ్చు; కానీ ఇంటికి చేరుకోవాలనుకునే ప్రయాణికుడికి, నక్షత్రాలు పటానికి సరైన ప్రత్యామ్నాయం కావు.

పటం లేకుండా గ్రీకులు అద్భుతంగా మార్గనిర్దేశం చేశారు; కానీ హెబ్రీయుల వద్ద పటం ఉంది, కాబట్టి వారికి మానవ తత్వశాస్త్రం అవసరం రాలేదు. గ్రీకు ఆలోచనా విధానంతో పూర్తిగా పరిచయం ఉన్న వ్యక్తిగా, యెషయా యొక్క వాక్చాతుర్యంతో కూడిన అధ్యాయాలలో ఒకటి లేదా దావీదు యొక్క ప్రేరేపిత రచనలో ఒకటి చాలు అని నా నమ్మకం.

గ్రీస్ తన వైభవ శతాబ్దాలలో వెలుగొందిన కాలంలోని మేధావుల సకల సృష్టి కన్నా, కీర్తనల గ్రంథం మానవాళికి ఎక్కువ నిజమైన సహాయాన్ని అందిస్తుంది.

నాగరిక మానవుడు దైవ ప్రేరేపిత లేఖనాలను ప్రస్తుతం నిర్లక్ష్యం చేయడం సిగ్గుచేటు మరియు అపకీర్తి; ఎందుకంటే అవే లేఖనాలు దేవుని గురించి, తన ఆత్మ గురించి మరియు మానవ గమ్యం గురించి అతను తెలుసుకోవాలనుకునే లేదా తెలుసుకోవాలనుకోవలసినదంతా తెలియజేస్తాయి. తమ భవిష్యత్తు మాత్రమే వారికి నిజంగా ముఖ్యమైనది అయినప్పటికీ, మనుషులు తమ గతం యొక్క రహస్యాలను వెలికితీయడానికి అపారమైన సమయాన్ని మరియు డబ్బును ఖర్చు చేయడం విడ్డూరం.

ఏ మనిషి తన పూర్వీకులకు బాధ్యుడు కాదు; మరియు అతను లెక్క చెప్పవలసిన ఏకైక గతం, ఈ భూమిపై తాను జీవించిన సాపేక్షంగా సంక్షిప్తమైన జీవితమే. నా ఈ సంక్షిప్త గతాంలో చేసిన పాపాల అపరాధభావం నుండి నేను ఎలా తప్పించుకోగలనో, ఈ రోజు పాపం లేకుండా ఎలా జీవించగలనో, మరియు ఒక సంతోషకరమైన రేపటిలో చివరకు దేవుని ధన్యమైన సన్నిధిలోకి ఎలా ప్రవేశించగలనో తెలుసుకోవడమే, మానవ శాస్త్రవేత్త కనుగొనగల దేనికంటే నాకు అత్యంత ముఖ్యం. మనం మహిమ వైపు పైకి చూడటానికి సన్నద్ధులైనప్పుడు, వెనక్కి తిరిగి ధూళి వైపు చూడటం అనేది ప్రయోజనాల యొక్క ఒక విచిత్రమైన వక్రీకరణగా నాకు అనిపిస్తుంది.

నన్ను బైబిలు నుండి దూరం చేసేది ఏదైనా, అది ఎంత నిరపాయకరంగా కనిపించినా, అదే నా శత్రువు. నేను దేవుని గురించి మరియు నిత్యమైన విషయాల గురించి ధ్యానించవలసిన సమయంలో నా దృష్టిని ఆకర్షించేది ఏదైనా నా ఆత్మకు హాని చేస్తుంది. జీవితపు చింతలు నా మనస్సు నుండి లేఖనాలను తొలగిస్తే, నేను ఏమాత్రం భరించలేని చోట నష్టపోతాను. లేఖనాలకు బదులుగా నేను మరేదైనా అంగీకరిస్తే, నేను మోసగించబడి, దోచుకోబడి నా శాశ్వత గందరగోళానికి గురవుతాను.

జీవిత రహస్యం దైవశాస్త్ర సంబంధమైనది, అదే స్వర్గానికి తాళం కూడా. మనం కష్టపడి నేర్చుకుంటాము, సులభంగా మరచిపోతాము మరియు అనేక ఆటంకాలకు గురవుతాము. అందువల్ల మనం దైవశాస్త్రాన్ని అధ్యయనం చేయడానికి మన హృదయాలను నిమగ్నం చేయాలి. మనం దానిని మన ప్రసంగ వేదికల నుండి బోధించాలి, మన కీర్తనలలో పాడాలి, మన పిల్లలకు బోధించాలి మరియు క్రైస్తవ స్నేహితులతో కలిసినప్పుడు దానిని సంభాషణాంశంగా చేసుకోవాలి.

అధ్యాయం 24. స్వీయ-నిర్ణయం యొక్క ప్రాముఖ్యత

తమ నిజ స్వరూపాన్ని ఒకరి నుండి ఒకరు, చివరికి తమ సొంత కళ్ళ నుండి కూడా దాచుకోవడానికి మనుషులు ఎంతకైనా తెగిస్తారనే విషయం, వారిలోని భయాన్ని, అనిశ్చితిని ఇంత బాగా బయటపెట్టదు.

దాదాపు పురుషులందరూ బాల్యం నుండి మరణం వరకు ఒక అపారదర్శక తెర వెనుక జీవిస్తారు. ఏదైనా భావోద్వేగ ఆఘాతం కలిగినప్పుడు మాత్రమే కొద్దిసేపు బయటకు వచ్చి, వెంటనే వీలైనంత త్వరగా తిరిగి దాక్కుంటారు. ఈ జీవితకాలపు మభ్యపెట్టడం వల్ల కలిగే ఫలితం ఏమిటంటే, ప్రజలు తమ పొరుగువారి నిజ స్వరూపాన్ని చాలా అరుదుగా తెలుసుకుంటారు. అంతకంటే దారుణమైన విషయం ఏమిటంటే, ఈ మభ్యపెట్టడం ఎంత విజయవంతం అవుతుందంటే, వారికి తమ గురించి కూడా తెలియదు.

దేవుని మరియు ఆయన నీతిని మనం వెంబడించడంలో ఆత్మజ్ఞానం మనకు అత్యంత కీలకం. అందుకే, మన ముసుగును తొలగించి, మన నిజ స్వరూపాన్ని బయటపెట్టడానికి అవసరమైనదంతా తక్షణమే చేయవలసిన గొప్ప బాధ్యత మనపై ఉంది. మతంలో ఉన్న అతిపెద్ద విషాదాలలో ఒకటి ఏమిటంటే, సాక్ష్యాధారాలన్నీ అందుకు విరుద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, మనలో చాలామంది మన గురించి మనమే గొప్పగా భావించుకుంటాము; మరియు మన ఆత్మస్తుతి, మన పరిస్థితికి నివారణను కనుగొనే ఏ ప్రయత్నాన్నైనా సమర్థవంతంగా అడ్డుకుంటుంది. తనకు జబ్బు ఉందని తెలిసినవాడే వైద్యుని వద్దకు వెళ్తాడు.

ఇప్పుడు, మన నిజమైన నైతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక స్థితి ఆత్మ మరియు వాక్యం ద్వారా మాత్రమే బయటపడుతుంది. హృదయానికి అంతిమ తీర్పు దేవునిదే. ఒక విధంగా మనం ఒకరినొకరు తీర్పు తీర్చడానికి సాహసించకూడదు (మత్తయి 7:1-5), మరియు మనల్ని మనం తీర్పు తీర్చుకోవడానికి కూడా ప్రయత్నించకూడదు (1 కొరింథీ 4:3). అగ్నిజ్వాల వంటి కన్నులు కలిగి, మనుష్యుల క్రియలను మరియు ఆలోచనలను పూర్తిగా చూడగలిగే ఆయనకే అంతిమ తీర్పు చెందుతుంది. తుది మాటను ఆయనకే వదిలివేయడానికి నేను సంతోషిస్తున్నాను.

అయినప్పటికీ, స్వీయ-విచక్షణకు ఒక స్థానం ఉంది మరియు మనం దానిని పాటించవలసిన నిజమైన అవసరం కూడా ఉంది (1 కొరింథీ. 11:31, 32). మన స్వీయ-ఆవిష్కరణ సంపూర్ణంగా ఉండే అవకాశం లేనప్పటికీ మరియు మన స్వీయ-విచక్షణ దాదాపు ఖచ్చితంగా పక్షపాతంతో మరియు అసంపూర్ణంగా ఉన్నప్పటికీ, పరిస్థితులు కోరిన విధంగా మనం సవరణలు చేసుకోగలిగేలా, ఆధ్యాత్మికంగా మన స్థానాన్ని గుర్తించడానికి పరిశుద్ధాత్మ చేస్తున్న దయగల ప్రయత్నంలో ఆయనతో కలిసి పనిచేయడానికి ప్రతి మంచి కారణం ఉంది. దేవుడు మనలను ఇప్పటికే పూర్తిగా ఎరిగియున్నాడనేది నిశ్చయం (Ps. 139:1-6). మనల్ని మనం సాధ్యమైనంత ఖచ్చితంగా తెలుసుకోవడం మిగిలి ఉంది. ఈ కారణంగా నేను స్వీయ-ఆవిష్కరణ కోసం కొన్ని నియమాలను అందిస్తున్నాను; మరియు ఫలితాలు మనం కోరుకున్నంతగా లేకపోయినా, కనీసం ఏమీ లేకపోవడం కంటే అవి మెరుగ్గా ఉండవచ్చు. ఈ క్రింది వాటి ద్వారా మనం తెలుసుకోబడవచ్చు:

1. మనకు అన్నిటికన్నా ఎక్కువగా కావలసింది. మనం చేయాల్సిందల్లా నిశ్శబ్దంగా ఉండి, మన ఆలోచనలను సమీకరించుకుని, మనలోని స్వల్ప ఉత్తేజం సద్దుమణిగే వరకు వేచి ఉండి, ఆపై కోరిక యొక్క మృదువైన ఆర్తనాదాన్ని శ్రద్ధగా వినడమే. మీ హృదయాన్ని అడగండి, ఈ ప్రపంచంలో మరేదానికన్నా నీకు ఏది కావాలి? సంప్రదాయబద్ధమైన సమాధానాన్ని తిరస్కరించండి. నిజమైన దానినే పట్టుబట్టండి, మరియు మీరు దానిని విన్నప్పుడు మీరు ఎలాంటి వ్యక్తియో మీకు తెలుస్తుంది.

2. మనం ఎక్కువగా దేని గురించి ఆలోచిస్తామో. జీవితావసరాలు మనల్ని అనేక విషయాల గురించి ఆలోచించేలా చేస్తాయి, కానీ మనం స్వచ్ఛందంగా దేని గురించి ఆలోచిస్తామో అదే అసలైన పరీక్ష. మన ఆలోచనలు మన హృదయంలోని రహస్య నిధి చుట్టూ కేంద్రీకృతమయ్యే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంది, మరియు అది ఏదైనప్పటికీ, మన నిజ స్వరూపాన్ని అది బయటపెడుతుంది. "నీ నిధి ఎక్కడ ఉండునో, నీ హృదయం కూడా అక్కడే ఉంటుంది."

3. మనం మన డబ్బును ఎలా ఉపయోగిస్తాము. మళ్ళీ, మనకు పూర్తిగా స్వేచ్ఛ లేని విషయాలను మనం విస్మరించాలి. మనం పన్నులు చెల్లించాలి మరియు మనకు, మన కుటుంబానికి (ఉంటే) జీవనావసరాలను అందించాలి. అది కేవలం ఒక దినచర్య మాత్రమే, మరియు అది మన గురించి పెద్దగా ఏమీ చెప్పదు. కానీ మన ఇష్టానుసారం ఖర్చు చేయడానికి మిగిలి ఉన్న డబ్బు ఏదైనా ఉంటే—అది మనకు నిజంగా చాలా విషయాలు చెబుతుంది.

4. మన తీరిక సమయాన్ని మనం ఎలా గడుపుతాము. నాగరిక జీవన అవసరాలకే మన సమయం చాలా వరకు కేటాయించబడి ఉంటుంది, కానీ మనకు కొంత ఖాళీ సమయం ఉంటుంది. దానితో మనం ఏమి చేస్తామనేది చాలా ముఖ్యం. చాలా వరకు

ప్రజలు టీవీ చూస్తూ, రేడియో వింటూ, పత్రికల చవకబారు రాతలు చదువుతూ లేదా పనికిమాలిన కబుర్లు చెప్పుకుంటూ దాన్ని వృధా చేస్తారు. నేను నా సమయాన్ని ఎలా గడుపుతానో, అది నేను ఎలాంటి వాడినో తెలియజేస్తుంది.

5. మనం ఇష్టపడే సహవాసం. ప్రతి మనిషిని తనలాంటి సమాజం వైపు ఆకర్షించే ఒక నైతిక ఆకర్షణ సూత్రం ఉంది. "విడుదలైన తర్వాత, వారు తమలాంటి వారి వద్దకే వెళ్లారు." మనకు నచ్చిన చోటికి వెళ్లే స్వేచ్ఛ ఉన్నప్పుడు మనం ఎక్కడికి వెళ్తామనేది మన వ్యక్తిత్వానికి దాదాపు తిరుగులేని సూచిక.

6. మనం ఎవరిని, దేనిని ఆరాధిస్తాము. సువార్త క్రైస్తవులలో అత్యధికులు, సమూహ అభిప్రాయం యొక్క ఒత్తిడి వలన కొంతవరకు అదుపులో ఉంచబడినప్పటికీ, లోకం పట్ల అపరిమితమైన, అనివార్యమైన రహస్య ఆరాధనను కలిగి ఉన్నారని నేను చాలాకాలంగా అనుమానిస్తున్నాను. మన వ్యక్తపరచని ఆరాధనలను పరిశీలించడం ద్వారా మన మనస్సుల యొక్క నిజమైన స్థితిని మనం తెలుసుకోవచ్చు. ఇశ్రాయేలు తరచుగా తమ చుట్టూ ఉన్న అన్యజనులను ఆరాధించింది, అసూయపడింది కూడా, అందువల్ల దత్తతను, మహిమను, నిబంధనలను, ధర్మశాస్త్రాన్ని, వాగ్దానాలను మరియు పితరులను మరచిపోయింది. ఇశ్రాయేలును నిందించే బదులు మనల్ని మనం చూసుకుందాం.

7. మనం దేనికి నవ్వుతాం. దైవజ్ఞానాన్ని గౌరవించే వారెవరూ నవ్వడంలో తప్పేమీ లేదని వాదించరు, ఎందుకంటే హాస్యం అనేది మన సంక్లిష్ట స్వభావంలో ఒక అంతర్భాగం. హాస్య చతురత లేకపోతే, మనం ఆరోగ్యకరమైన మానవత్వానికి అంత దూరంలో ఉంటాం.

అయితే మనం ఇక్కడ నిర్వహిస్తున్న పరీక్ష మనం నవ్వుతామా లేదా అనేది కాదు, కానీ మనం దేనికి నవ్వుతామనేది. కొన్ని విషయాలు స్వచ్ఛమైన హాస్యం యొక్క పరిధికి వెలుపల ఉంటాయి. ఉదాహరణకు, ఏ భక్తిగల క్రైస్తవుడూ మరణాన్ని, లేదా జననాన్ని, లేదా ప్రేమను హాస్యంగా భావించడు. ఆత్మతో నింపబడిన ఏ వ్యక్తి కూడా పరిశుద్ధ లేఖనాలను, లేదా క్రీస్తు తన స్వంత రక్తంతో సంపాదించుకున్న సంఘాన్ని, లేదా ప్రార్థనను, లేదా నీతిని, లేదా మానవ దుఃఖాన్ని లేదా బాధను చూసి నవ్వలేడు. మరియు నిశ్చయంగా, దేవుని సన్నిధిలో ఉన్న ఏ వ్యక్తి కూడా దైవత్వానికి సంబంధించిన ఒక కథను చూసి ఎన్నడూ నవ్వలేడు.

ఇవి కొన్ని పరీక్షలు. వివేకియైన క్రైస్తవుడు మరికొన్నింటిని కనుగొంటాడు.

అధ్యాయం 25. ఆధ్యాత్మిక పురుషుని లక్షణాలు

వివిధ క్రైస్తవ సమూహాలలో ఆధ్యాత్మికత భావన భిన్నంగా ఉంటుంది. కొన్ని వర్గాలలో, నిరంతరం మతం గురించి మాట్లాడే వ్యక్తిని చాలా ఆధ్యాత్మిక వ్యక్తిగా భావిస్తారు; మరికొందరు ఆర్భాటపు ఉత్సాహాన్ని ఆధ్యాత్మికతకు చిహ్నంగా అంగీకరిస్తారు, మరియు కొన్ని చర్చిలలో అందరికంటే ముందుగా, ఎక్కువసేపు, బిగ్గరగా ప్రార్థించే వ్యక్తి ఆ సభలో అత్యంత ఆధ్యాత్మిక వ్యక్తిగా పేరు పొందుతాడు.

ఇప్పుడు, బలమైన సాక్ష్యం, తరచు ప్రార్థనలు మరియు బిగ్గరగా స్తుతించడం ఆధ్యాత్మికతకు పూర్తిగా అనుగుణంగా ఉండవచ్చు, కానీ అవి స్వయంగా ఆధ్యాత్మికతను ఏర్పరచవని లేదా అది ఉన్నట్లు నిరూపించవని మనం అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం.

నిజమైన ఆధ్యాత్మికత కొన్ని ప్రధానమైన కోరికల రూపంలో వ్యక్తమవుతుంది. ఇవి జీవితాన్ని ప్రేరేపించడానికి, నియంత్రించడానికి తగినంత శక్తివంతమైన, నిరంతరం ఉండే, లోతుగా పాతుకుపోయిన వాంఛలు. సౌలభ్యం కోసం నేను వాటిని సంఖ్యలతో సూచిస్తాను, కానీ వాటి ప్రాముఖ్యత క్రమాన్ని నిర్ణయించడానికి నేను ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయను.

1. మొదటిది, సంతోషంగా ఉండటం కంటే పవిత్రంగా ఉండాలనే కోరిక. తాము ఉన్నతమైన పవిత్రులమని చెప్పుకునే క్రైస్తవులలో సర్వత్రా కనిపించే సంతోషం కోసం ఆరాటం, వారిలో నిజంగా అటువంటి పవిత్రత లేదనడానికి తగిన రుజువు. మన ఆత్మలకు హాని కలగకుండా దానిని స్వీకరించగలిగే సామర్థ్యాన్ని మనం పొందిన తర్వాత దేవుడు అపారమైన ఆనందాన్ని ఇస్తాడని నిజమైన ఆధ్యాత్మిక వ్యక్తికి తెలుసు, కానీ ఆయన దానిని వెంటనే కోరడు. తొలి మెథడిస్ట్ సంఘాలలో ఒకదాని సభ్యుల గురించి జాన్ వెస్లీ ఇలా అన్నారు: వారు పవిత్రులుగా ఎలా మారగలరో నేర్చుకోవడానికి బదులుగా, మతాన్ని ఆస్వాదించడానికి చర్చికి వచ్చేవారు కాబట్టి, వారు ప్రేమలో పరిపూర్ణులయ్యారని తాను సందేహిస్తున్నానని అన్నారు.

2. ఒక వ్యక్తి తనకు తాత్కాలిక అవమానం లేదా నష్టం వాటిల్లినప్పటికీ, తన జీవితం ద్వారా దేవుని ఘనతను వృద్ధి చెందించాలని కోరుకున్నప్పుడు, అతడు ఆత్మీయుడుగా పరిగణించబడవచ్చు. అటువంటి వ్యక్తి "నీ నామము పరిశుద్ధపరచబడును గాక" అని ప్రార్థించి, మౌనంగా "ప్రభూ, నాకు ఎంత నష్టం వాటిల్లినా సరే" అని జతచేసుకుంటాడు. అతడు ఒక విధమైన ఆత్మీయ ప్రతిచర్య ద్వారా దేవుని ఘనత కొరకు జీవిస్తాడు. దేవుని మహిమకు సంబంధించిన ప్రతి ఎంపిక, అది తన ముందు ప్రత్యక్షమవక ముందే అతని కొరకు నిర్ణయించబడి ఉంటుంది. అతడు ఆ విషయాన్ని తన హృదయంతో చర్చించవలసిన అవసరం లేదు; చర్చించడానికి ఏమీ లేదు. దేవుని మహిమ అతనికి అత్యవసరం; ఊపిరాడక బాధపడేవాడు గాలి కోసం ఎలా ఆరాటపడతాడో, అతడు దాని కోసం అలా ఆరాటపడతాడు.

3. ఆత్మీయ పురుషుడు తన సిలువను మోయాలని కోరుకుంటాడు. అనేక క్రైస్తవులు, పరిశుద్ధునికి మరియు పాపికి కూడా ఇటువంటివి సమానంగా సంభవిస్తాయనే విషయాన్ని మరచిపోయి, నిట్టూర్పుతో ప్రతికూలతను లేదా శ్రమను అంగీకరించి, దానిని తమ సిలువ అని పిలుస్తారు. క్రీస్తుకు మనం చూపిన విధేయత ఫలితంగా మనకు ఎదురయ్యే అదనపు ప్రతికూలతే ఈ సిలువ. ఈ సిలువ మనపై బలవంతంగా రుద్దబడదు; దాని పర్యవసానాల గురించి పూర్తిగా తెలిసి కూడా మనమే స్వచ్ఛందంగా దానిని స్వీకరిస్తాము. మనం క్రీస్తుకు విధేయత చూపాలని ఎంచుకుంటాము, ఆ విధంగా సిలువను మోయాలని కూడా ఎంచుకుంటాము.

శిలువను మోయడం అంటే క్రీస్తు వ్యక్తిత్వానికి అంటిపెట్టుకుని ఉండటం, క్రీస్తు ప్రభుత్వాన్ని అంగీకరించడం మరియు క్రీస్తు ఆజ్ఞలకు విధేయత చూపడం. ఈ విధంగా అంటిపెట్టుకుని, అంగీకరించి, విధేయత చూపేవాడే ఆత్మీయ పురుషుడు.

4. మళ్ళీ, ఒక క్రైస్తవుడు ప్రతిదాన్నీ దేవుని దృష్టితో చూసినప్పుడు అతడు ఆత్మీయుడు అవుతాడు. అన్నిటినీ దైవిక త్రాసులో తూచి, దేవుడు వాటికి ఇచ్చే విలువనే మనం కూడా ఇవ్వగలగడమే ఆత్మతో నిండిన జీవితానికి గుర్తు.

దేవుడు ఒకే సమయంలో పైపైన చూస్తాడు, లోతుగానూ చూస్తాడు. ఆయన చూపు ఉపరితలంపై నిలవదు, కానీ విషయాల యొక్క నిజమైన అర్థంలోకి చొచ్చుకుపోతుంది. శారీరక క్రైస్తవుడు ఒక వస్తువును లేదా పరిస్థితిని చూస్తాడు, కానీ దాని లోతుల్లోకి చూడలేడు కాబట్టి, తాను చూసిన దానివల్ల ఉప్పొంగిపోతాడు లేదా కృంగిపోతాడు. ఆత్మీయుడు, దేవుడు చూసినట్లుగా విషయాల లోతుల్లోకి చూడగలడు మరియు దేవుడు ఆలోచించినట్లుగా వాటి గురించి ఆలోచించగలడు. అది తనను వినయపరిచినా మరియు తన అజ్ఞానాన్ని నిజమైన బాధ కలిగేంత వరకు బయటపెట్టినా సరే, దేవుడు చూసినట్లుగానే అన్ని విషయాలను చూడాలని అతను పట్టుబడతాడు.

5. ఆత్మీయ పురుషునికి ఉండే మరో కోరిక ఏమిటంటే, తప్పుగా జీవించడం కన్నా సరిగ్గా మరణించడం. పరిణతి చెందిన దైవజనునికి ఒక ఖచ్చితమైన లక్షణం ఏమిటంటే, జీవించడం పట్ల అతనికి ఉండే నిరాసక్తత. భూలోకాన్ని ప్రేమించే, తన శరీరం పట్ల స్పృహ కలిగిన క్రైస్తవుడు, మరణాన్ని తన హృదయంలో మొద్దుబారిన భయంతో చూస్తాడు; కానీ అతను ఆత్మలో జీవిస్తూ ముందుకు సాగేకొద్దీ, ఈ లోకంలో తాను గడిపే సంవత్సరాల సంఖ్య పట్ల క్రమంగా ఉదాసీనంగా మారతాడు, అదే సమయంలో ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం తాను జీవించే జీవితం పట్ల మరింత జాగ్రత్తగా ఉంటాడు. రాజీపడటం లేదా విఫలమవడం అనే మూల్యంతో అతను కొన్ని అదనపు రోజుల జీవితాన్ని కొనుగోలు చేయడు. అన్నిటికన్నా ఎక్కువగా అతను సరిగ్గా ఉండాలని కోరుకుంటాడు, మరియు తాను ఎంతకాలం జీవించాలో దేవుడే నిర్ణయించనివ్వడానికి అతను సంతోషిస్తాడు. తాను ఇప్పుడు క్రీస్తులో ఉన్నందున మరణించగలనని అతనికి తెలుసు, కానీ తాను తప్పు చేయలేనని కూడా అతనికి తెలుసు, మరియు ఈ జ్ఞానం అతని ఆలోచనలను, అతని చర్యలను స్థిరపరిచే ఒక గైరోస్కోప్‌గా మారుతుంది.

6. తన ఖర్చుతో ఇతరులు అభివృద్ధి చెందడాన్ని చూడాలనే కోరిక ఆత్మీయ పురుషునికి మరో లక్షణం. అతను ఇతర క్రైస్తవులు తనకంటే పై స్థాయిలో ఉండాలని కోరుకుంటాడు మరియు వారు ఉన్నత స్థాయికి ఎదిగి, తాను విస్మరించబడినప్పుడు సంతోషిస్తాడు. అతని హృదయంలో అసూయ ఉండదు; తన సహోదరులు ఘనపరచబడినప్పుడు అతను సంతోషిస్తాడు, ఎందుకంటే అది దేవుని చిత్తం మరియు ఆ చిత్తమే అతనికి భూలోక స్వర్గం. దేవుడు సంతోషిస్తే, అతను ఆ కారణంతో సంతోషిస్తాడు, మరియు తనకంటే మరొకరిని హెచ్చించడం దేవునికి సంతోషాన్ని కలిగిస్తే, అతను దానితో సంతృప్తి చెందుతాడు.

7. ఆత్మీయ పురుషుడు కాలానికి సంబంధించిన తీర్పులకు బదులుగా, నిత్యత్వానికి సంబంధించిన తీర్పులను అలవాటుగా చేస్తాడు. విశ్వాసం ద్వారా అతను భూలోకపు ఆకర్షణకు, కాల ప్రవాహానికి అతీతంగా ఎదిగి, ఈ లోకాన్ని విడిచిపెట్టి, పరలోకంలో వ్రాయబడిన అసంఖ్యాక దేవదూతల సమూహంలోను, ప్రథమజాతకుల సభలోను, సంఘంలోను చేరిన వానిలా ఆలోచించడం, అనుభూతి చెందడం నేర్చుకుంటాడు. అటువంటి వ్యక్తి కీర్తి కంటే ఉపయోగకరంగా ఉండటానికే ఇష్టపడతాడు, సేవ చేయించుకోవడం కంటే సేవ చేయడానికే ఇష్టపడతాడు.

మరియు ఇదంతా అతనిలో ఉన్న పరిశుద్ధాత్మ కార్యం ద్వారానే జరగాలి. ఏ మనిషి కూడా తనంతట తాను ఆత్మీయుడు కాలేడు. కేవలం స్వేచ్ఛాత్మ మాత్రమే ఒక మనిషిని ఆత్మీయునిగా చేయగలదు.