దేవుని అన్వేషణ

దేవుని ఈ విశ్వవాణిని ప్రాచీన హెబ్రీయులు తరచుగా జ్ఞానం అని పిలిచేవారు. అది భూమండలం అంతటా ధ్వనిస్తూ, వెతుకుతూ, మానవుల నుండి ఏదైనా ప్రతిస్పందనను ఆశిస్తుందని చెప్పబడింది. సామెతల గ్రంథంలోని ఎనిమిదవ అధ్యాయం, "జ్ఞానము మొరపెట్టదా? వివేకము తన స్వరమును వినిపించదా?" అని ప్రారంభమవుతుంది. ఆ తర్వాత రచయిత జ్ఞానాన్ని, "ఉన్నత స్థలముల శిఖరమున, మార్గముల యొద్ద" నిలబడి ఉన్న ఒక అందమైన స్త్రీగా వర్ణిస్తాడు. ఎవరూ వినకుండా ఉండకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో ఆమె తన స్వరాన్ని నలుదిక్కుల నుండి వినిపిస్తుంది. "ఓ మనుష్యులారా, మిమ్మును నేను మొరపెట్టుచున్నాను; నా స్వరము మానవులకే వినబడును." ఆ తర్వాత ఆమె, సామాన్యులు మరియు అవివేకులు తన మాటలను ఆలకించాలని వేడుకుంటుంది. దేవుని ఈ జ్ఞానం వేడుకుంటున్నది ఆధ్యాత్మిక ప్రతిస్పందన కోసమే. ఆ ప్రతిస్పందనను ఆమె ఎల్లప్పుడూ వెతుకుతూనే ఉంది, కానీ దానిని చాలా అరుదుగా మాత్రమే పొందగలుగుతుంది. విషాదం ఏమిటంటే, మన శాశ్వత శ్రేయస్సు మనం వినడంపై ఆధారపడి ఉంటుంది, కానీ మనం వినకుండా ఉండేందుకు మన చెవులకు శిక్షణ ఇచ్చాము.

ఈ విశ్వవాణి ఎల్లప్పుడూ వినిపిస్తూనే ఉంది, మరియు తమ భయాలకు కారణం ఏమిటో అర్థం కానప్పుడు కూడా అది తరచుగా మనుషులను కలవరపరిచింది. మానవుల హృదయాలపై సజీవ పొగమంచులా వ్యాపించే ఈ వాణియే, లిఖిత చరిత్ర ప్రారంభమైనప్పటి నుండి లక్షలాది మంది ఒప్పుకున్న కలత చెందిన మనస్సాక్షికి మరియు అమరత్వం కోసం ఆరాటానికి, కనుగొనబడని కారణం కావచ్చునా? దీనిని ఎదుర్కోవడానికి మనం భయపడనవసరం లేదు. మాట్లాడే వాణి ఒక వాస్తవం. దానికి మనుషులు ఎలా స్పందించారో ఏ పరిశీలకుడైనా గమనించగలడు.

దేవుడు పరలోకం నుండి మన ప్రభువుతో మాట్లాడినప్పుడు, దానిని విన్న స్వార్థపరులైన మనుషులు దానిని ప్రకృతి కారణాలతో వివరించారు: వారు, "ఉరుమింది" అని అన్నారు. ఆ స్వరాన్ని ప్రకృతి నియమాలతో వివరించే ఈ అలవాటే ఆధునిక విజ్ఞానశాస్త్రానికి మూలం. సజీవంగా, శ్వాస తీసుకుంటున్న ఈ విశ్వంలో ఒక రహస్యమైన 'ఏదో' ఉంది, అది ఏ మనసూ అర్థం చేసుకోలేనంత అద్భుతమైనది, భయంకరమైనది. విశ్వసించే వ్యక్తి తనకు అర్థమైందని చెప్పుకోడు. అతను మోకరిల్లి, "దేవా" అని గుసగుసలాడతాడు. భూలోకవాసి కూడా మోకరిస్తాడు, కానీ ఆరాధించడానికి కాదు. అతను పరిశీలించడానికి, శోధించడానికి, విషయాల కారణాన్ని మరియు అవి ఎలా జరుగుతాయో కనుగొనడానికి మోకరిస్తాడు. ప్రస్తుతం మనం ఒక లౌకిక యుగంలో జీవిస్తున్నాము. మన ఆలోచనా విధానాలు శాస్త్రవేత్తవి, ఆరాధకుడివి కావు. మనం ఆరాధించడం కంటే వివరించడానికే ఎక్కువ మొగ్గు చూపుతాము. "ఉరుమింది," అని మనం కేక వేసి, మన ప్రాపంచిక మార్గంలో వెళ్ళిపోతాము. కానీ ఆ స్వరం ఇంకా వినిపిస్తూనే ఉంది, శోధిస్తూనే ఉంది. ప్రపంచ క్రమం మరియు జీవం ఆ స్వరంపై ఆధారపడి ఉన్నాయి, కానీ మనుషులు చాలావరకు దానిపై శ్రద్ధ పెట్టడానికి తీరిక లేకుండా లేదా మొండిగా ఉంటారు.

మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ మనం వివరించలేని అనుభవాలు ఎదురయ్యాయి: అకస్మాత్తుగా కలిగే ఒంటరితనం, లేదా విశ్వ విశాలతను చూసి కలిగే ఆశ్చర్యం లేదా భయభక్తుల భావన. లేదా మరేదో సూర్యుని నుండి ప్రకాశించినట్లుగా, ఒక క్షణికమైన కాంతి దర్శనం మనకు కలిగి, మనం వేరొక లోకం నుండి వచ్చామని, మన మూలాలు దైవికమైనవని ఒక్క క్షణంలో మనకు భరోసా ఇచ్చింది. అక్కడ మనం చూసినవి, లేదా అనుభూతి చెందినవి, లేదా విన్నవి, పాఠశాలల్లో మనకు నేర్పిన వాటన్నింటికీ విరుద్ధంగా ఉండి ఉండవచ్చు.

మరియు మన పూర్వపు నమ్మకాలు, అభిప్రాయాలన్నింటికీ ఇది పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉంది. ఒక క్షణం పాటు మేఘాలు తొలగిపోయి, మనం స్వయంగా చూసి, వినబడేంత వరకు, మనం సంపాదించుకున్న సందేహాలను పక్కన పెట్టవలసి వచ్చింది. మనం ఇలాంటి విషయాలను ఎలా వివరించినా, ఈ ప్రపంచంలో దేవుని ఉనికి మరియు మానవాళితో సంభాషించడానికి ఆయన చేసే నిరంతర ప్రయత్నం వల్ల ఇటువంటి అనుభవాలు కలగవచ్చనే కనీస అవకాశాన్ని మనం అంగీకరించేంత వరకు, వాస్తవాల పట్ల మనం న్యాయంగా వ్యవహరించలేదని నేను భావిస్తున్నాను. అటువంటి ఊహను మనం అంత తేలికగా కొట్టిపారేయవద్దు.

ప్రపంచంలో మానవుడు సృష్టించిన ప్రతి మంచి, అందమైన వస్తువు, భూమిపై ప్రతిధ్వనించే సృజనాత్మక వాణికి మానవుడు దోషపూరితంగా, పాపంతో నిండిన రీతిలో స్పందించడం వలనే పుట్టిందని నా స్వంత నమ్మకం (నన్ను ఎవరూ అనుసరించకపోయినా నేను బాధపడను). సద్గుణం గురించి ఉన్నతమైన కలలు కన్న నైతిక తత్వవేత్తలు, దేవుడు మరియు అమరత్వం గురించి ఊహాగానాలు చేసిన మత ఆలోచనాపరులు, సామాన్యమైన వస్తువుల నుండి స్వచ్ఛమైన, శాశ్వతమైన సౌందర్యాన్ని సృష్టించిన కవులు మరియు కళాకారులు: వీరిని మనం ఎలా వివరించగలం? కేవలం "అది మేధావిత్వం" అని చెప్పడం సరిపోదు. మరి మేధావిత్వం అంటే ఏమిటి? తనకు అస్పష్టంగా మాత్రమే అర్థమయ్యే లక్ష్యాలను సాధించడానికి, ఆ వాణిచే పీడింపబడి, దయ్యం పట్టినవానిలా శ్రమిస్తూ, తపించే మనిషే మేధావి కాగలడా? ఆ మహనీయుడు తన శ్రమలో దేవుణ్ణి గుర్తించలేకపోయి ఉండవచ్చు, లేదా దేవునికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడి ఉండవచ్చు, కానీ అది నేను ముందుకు తెస్తున్న ఆలోచనను నాశనం చేయదు. రక్షించే విశ్వాసానికి మరియు దేవునితో సమాధానానికి, పవిత్ర గ్రంథాలలో దేవుని విమోచనాత్మక ప్రకటన అవసరం. అమరత్వం వైపు మనలో కలిగే అస్పష్టమైన ప్రేరణలు, మనల్ని దేవునితో విశ్రాంతికరమైన మరియు సంతృప్తికరమైన సహవాసానికి నడిపించాలంటే, పునరుత్థానం చెందిన రక్షకునిపై విశ్వాసం అవసరం. క్రీస్తు నుండి లభించే శ్రేష్ఠమైన వాటన్నిటికీ ఇది ఒక నమ్మదగిన వివరణ అని నాకు అనిపిస్తుంది. కానీ మీరు నా సిద్ధాంతాన్ని అంగీకరించకుండా కూడా ఒక మంచి క్రైస్తవునిగా ఉండవచ్చు.

దేవుని స్వరం స్నేహపూర్వకమైనది. దానిని ఎదిరించాలని ముందుగానే నిశ్చయించుకుంటే తప్ప, దానిని వినడానికి ఎవరూ భయపడనవసరం లేదు. యేసు రక్తం మానవ జాతిని మాత్రమే కాక సకల సృష్టిని కూడా కప్పివేసింది. "ఆయన సిలువ రక్తము ద్వారా సమాధానము కలుగజేసి, ఆయన ద్వారా సమస్తమును తనతో సమాధానపరచుకొనెను; భూలోకమందున్నవి గాని, పరలోకమందున్నవి గాని ఆయన ద్వారానే అని నేను చెప్పుచున్నాను." మనం స్నేహపూర్వకమైన పరలోకాన్ని నిరభ్యంతరంగా ప్రకటించవచ్చు. పొదలో నివసించిన ఆయన యొక్క సద్భావంతో భూమితో పాటు పరలోకం కూడా నిండి ఉంది. పరిపూర్ణమైన ప్రాయశ్చిత్తపు రక్తం దీనిని శాశ్వతంగా భద్రపరుస్తుంది.

వినే ప్రతి ఒక్కరూ మాట్లాడే స్వర్గాన్ని వింటారు. వినమనే ఉపదేశాన్ని మనుషులు సానుకూలంగా స్వీకరించే సమయం ఇది ఎంతమాత్రం కాదు, ఎందుకంటే వినడం అనేది నేటి ప్రజా మతంలో ఒక భాగం కాదు. మనం దానికి పూర్తి వ్యతిరేక దిశలో ఉన్నాము. శబ్దం, పరిమాణం, కార్యకలాపాలు మరియు ఆర్భాటం ఒక వ్యక్తిని దేవునికి ప్రియమైనవాడిగా చేస్తాయనే భయంకరమైన మతవిశ్వాస వ్యతిరేకతను మతం అంగీకరించింది. కానీ మనం ధైర్యం తెచ్చుకోవచ్చు. గత మహాయుద్ధపు తుఫానులో చిక్కుకున్న ప్రజలతో దేవుడు, "నిశ్శబ్దంగా ఉండండి, నేనే దేవుడనని తెలుసుకోండి" అని అంటున్నాడు. మన బలం మరియు భద్రత శబ్దంలో కాకుండా నిశ్శబ్దంలోనే ఉన్నాయని మనకు చెప్పదలచినట్లుగా ఆయన ఇప్పటికీ ఆ మాటను అంటున్నాడు.

మనం దేవుని కోసం నిరీక్షించడానికి నిశ్చలంగా ఉండటం ముఖ్యం. మరియు మనం ఏకాంతంగా ఉండటం ఉత్తమం, వీలైతే మన ముందు మన బైబిలును పరచుకొని ఉండాలి. అప్పుడు మనం కోరుకుంటే దేవునికి దగ్గరవ్వవచ్చు మరియు ఆయన మన హృదయాలలో మనతో మాట్లాడటాన్ని వినడం ప్రారంభించవచ్చు. సగటు వ్యక్తికి ఈ క్రమం సుమారుగా ఇలా ఉంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను: మొదట, తోటలో సంచరిస్తున్న ఒక సన్నిధి వంటి శబ్దం. తరువాత ఒక స్వరం, మరింత స్పష్టంగా ఉంటుంది, కానీ ఇంకా స్పష్టంగా ఉండదు. అప్పుడు ఆత్మ లేఖనాలను ప్రకాశింపజేయడం ప్రారంభించే ఆనందకరమైన క్షణం వస్తుంది, మరియు అప్పటివరకు కేవలం ఒక శబ్దంగా, లేదా మహా అయితే ఒక స్వరంగా ఉన్నది, ఇప్పుడు ఒక ప్రియమైన స్నేహితుని మాట వలె వెచ్చగా, సన్నిహితంగా మరియు స్పష్టంగా, అర్థమయ్యే మాటగా మారుతుంది. అప్పుడు జీవం మరియు వెలుగు వస్తాయి, మరియు అన్నింటికన్నా ఉత్తమంగా, యేసు క్రీస్తును రక్షకునిగా, ప్రభువుగా మరియు సర్వస్వంగా చూడటానికి, ఆయనలో విశ్రాంతి పొందడానికి మరియు ఆయనను స్వీకరించడానికి సామర్థ్యం లభిస్తుంది.

దేవుడు తన విశ్వంలో స్పష్టంగా మాట్లాడుతున్నాడని మనం నమ్మేంత వరకు బైబిల్ మనకు సజీవ గ్రంథంగా ఉండదు. నిర్జీవమైన, వ్యక్తిత్వం లేని ప్రపంచం నుండి సిద్ధాంతపరమైన బైబిల్‌కు మారడం చాలా మందికి చాలా కష్టం. వారు బైబిల్‌ను దేవుని వాక్యంగా అంగీకరించాలని ఒప్పుకోవచ్చు, మరియు దానిని ఆ విధంగా భావించడానికి ప్రయత్నించవచ్చు, కానీ ఆ పుటలలోని మాటలు నిజంగా తమ కోసమేనని నమ్మడం వారికి అసాధ్యంగా ఉంటుంది. ఒక వ్యక్తి, "ఈ మాటలు నన్ను ఉద్దేశించి చెప్పబడినవి" అని అనవచ్చు, కానీ అతని హృదయంలో మాత్రం...

అవి ఉన్నాయని అతను అనుభూతి చెందుతాడు మరియు తెలుసుకుంటాడు. అతను విభజిత మనస్తత్వానికి బాధితుడు. అతను దేవుడిని మిగతా అన్నిచోట్లా మూగవాడిగా, కేవలం పుస్తకంలో మాత్రమే మాట్లాడేవాడిగా భావించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.

మన మతపరమైన అవిశ్వాసంలో చాలా భాగం, సత్య లేఖనాల పట్ల మనకున్న తప్పుడు భావన మరియు తప్పుడు అనుభూతి వలనేనని నేను నమ్ముతున్నాను. మౌనంగా ఉన్న దేవుడు అకస్మాత్తుగా ఒక పుస్తకంలో మాట్లాడటం ప్రారంభించి, ఆ పుస్తకం పూర్తయినప్పుడు తిరిగి శాశ్వతంగా మౌనంలోకి జారిపోయాడు. ఇప్పుడు మనం ఆ పుస్తకాన్ని, దేవుడు కొద్దిసేపు మాట్లాడే మూడ్‌లో ఉన్నప్పుడు ఆయన చెప్పిన మాటల రికార్డుగా చదువుతున్నాము. మన తలల్లో అలాంటి భావనలు ఉండగా మనం ఎలా విశ్వసించగలం? వాస్తవాలు ఏమిటంటే, దేవుడు మౌనంగా లేడు, ఎన్నడూ మౌనంగా ఉండలేదు. మాట్లాడటం దేవుని స్వభావం. పవిత్ర త్రిత్వంలోని రెండవ వ్యక్తిని వాక్యము అని పిలుస్తారు. బైబిల్ అనేది దేవుని నిరంతర ప్రసంగం యొక్క అనివార్యమైన ఫలితం. అది ఆయన మనస్సు యొక్క దోషరహితమైన ప్రకటన—మనకు సుపరిచితమైన మానవ పదాలలో మనకోసం ఉంచబడింది.

మన బైబిలు కేవలం ఒకప్పుడు చెప్పబడిన గ్రంథం మాత్రమే కాదు, అది ఇప్పుడు కూడా మాట్లాడుతున్న గ్రంథం అనే ఆలోచనతో మనం దానిని సమీపించినప్పుడు, మతపరమైన పొగమంచుల నుండి ఒక నూతన ప్రపంచం ఆవిర్భవిస్తుందని నేను భావిస్తున్నాను. ప్రవక్తలు అలవాటుగా, "ప్రభువు ఇలా సెలవిస్తున్నాడు" అని చెప్పేవారు. దేవుని వాక్కు నిరంతరం వర్తమానంలో కొనసాగుతుందని తమ శ్రోతలు అర్థం చేసుకోవాలని వారు ఉద్దేశించారు. ఒకానొక సమయంలో దేవుని వాక్కు పలకబడిందని సూచించడానికి మనం భూతకాలాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించవచ్చు, కానీ ఒకప్పుడు పలకబడిన దేవుని వాక్కు, ఒకప్పుడు పుట్టిన బిడ్డ బ్రతికి ఉన్నట్లే, లేదా ఒకప్పుడు సృష్టించబడిన ప్రపంచం ఉనికిలో ఉన్నట్లే, పలకబడుతూనే ఉంటుంది. మరియు అవి అసంపూర్ణమైన ఉదాహరణలు మాత్రమే, ఎందుకంటే పిల్లలు చనిపోతారు మరియు లోకాలు నశించిపోతాయి, కానీ మన దేవుని వాక్కు శాశ్వతంగా నిలిచి ఉంటుంది.

మీరు ప్రభువును తెలుసుకోవాలని కోరుకుంటే, వెంటనే తెరిచి ఉన్న బైబిలు మీతో మాట్లాడుతుందని ఆశిస్తూ దాని దగ్గరకు రండి. అది మీ సౌలభ్యం ప్రకారం మీరు ఇష్టానుసారంగా వాడుకోగల వస్తువు అనే భావనతో రాకండి. అది ఒక వస్తువు కన్నా ఎక్కువ, అది ఒక స్వరం, ఒక వాక్యం, సాక్షాత్తు జీవముగల దేవుని వాక్యమే.

ప్రభూ, వినడం నాకు నేర్పించు. ఈ కాలాలు గందరగోళంగా ఉన్నాయి, నిరంతరం వాటిపై దాడి చేసే వేలాది కర్కశ శబ్దాలతో నా చెవులు అలసిపోయాయి. "మాట్లాడుము, నీ దాసుడు వినుచున్నాడు" అని నీతో పలికిన బాలుడైన సమూయేలు ఆత్మను నాకు ప్రసాదించు. నా హృదయంలో నీవు మాట్లాడుట నేను వినేలా చేయి. భూలోకపు శబ్దాలు అంతరించిపోయి, నీ వాణి సంగీతం మాత్రమే వినిపించినప్పుడు, నీ స్వరపు శబ్దాలు నాకు సుపరిచితమయ్యేలా, ఆ స్వర శబ్దానికి నేను అలవాటుపడేలా చేయి. ఆమేన్.

అధ్యాయం 3. సాత్వికం మరియు విశ్రాంతి

సాత్వికులు ధన్యులు; వారు భూమిని వారసత్వముగా పొందుదురు. మత్తయి 5:5

మానవ జాతి గురించి తెలియని వారికి, ధన్య వచనాలను తలక్రిందులుగా చేసి, "ఇదే మీ మానవ జాతి" అని చెప్పడం ద్వారా దాని గురించి చాలా ఖచ్చితమైన వివరణ ఇవ్వవచ్చు. ఎందుకంటే, ధన్య వచనాలలో ఉన్న సద్గుణాలకు సరిగ్గా వ్యతిరేకమైన లక్షణాలే మానవ జీవితాన్ని మరియు ప్రవర్తనను విశిష్టంగా నిలుపుతాయి.

మానవ లోకంలో, యేసు తన ప్రసిద్ధ కొండమీది ప్రసంగం ప్రారంభంలో చెప్పిన సద్గుణాలకు సాటివచ్చేవి ఏవీ మనకు కనిపించవు. ఆత్మ దీనత్వానికి బదులుగా అత్యంత నీచమైన అహంకారం; దుఃఖితులకు బదులుగా సుఖలోలురు; సాత్వికత్వానికి బదులుగా అహంకారం; నీతి కొరకు ఆకలికి బదులుగా, "నేను ధనవంతుడను, నా ఆస్తిపాస్తులతో వృద్ధి చెందాను, నాకు దేని కొదువ లేదు" అని మనుష్యులు చెప్పడం మనం వింటాము; కరుణకు బదులుగా క్రూరత్వం; హృదయశుద్ధికి బదులుగా భ్రష్టమైన ఊహలు; సమాధానకర్తలకు బదులుగా కలహాలు, పగతో నిండిన మనుష్యులు; అన్యాయాన్ని చూసి సంతోషించడానికి బదులుగా, తమకున్న ప్రతీ ఆయుధంతో ఎదురుతిరగడం మనం చూస్తాము.

నాగరిక సమాజం ఇటువంటి నైతిక విషయాలతోనే ఏర్పడింది. వాతావరణం దానితో నిండి ఉంది; మనం పీల్చే ప్రతి శ్వాసలోనూ దానినే పీలుస్తాము, తల్లి పాలలోనూ దానినే తాగుతాము. సంస్కృతి, విద్య ఈ విషయాలను కొద్దిగా మెరుగుపరుస్తాయి కానీ, వాటి మూల స్వభావాన్ని మాత్రం మార్చవు. ఇటువంటి జీవితమే ఏకైక సాధారణమైనదని సమర్థించడానికి ఒక సాహిత్య ప్రపంచమే సృష్టించబడింది. మనందరికీ జీవితాన్ని ఒక చేదు పోరాటంగా మార్చే చెడులు ఇవేనని చూసినప్పుడు, ఇది మరింత ఆశ్చర్యానికి గురిచేస్తుంది. మన హృదయ వేదనలన్నీ, మన శారీరక అనారోగ్యాలలో చాలా వరకు నేరుగా మన పాపాల నుండే పుడతాయి. అహంకారం, గర్వం, పగ, దుష్ట ఆలోచనలు, ద్వేషం, దురాశ: మానవ శరీరాన్ని పీడించిన అన్ని వ్యాధుల కన్నా ఇవే ఎక్కువ మానవ బాధకు మూలాలు.

ఇలాంటి లోకంలోకి యేసు మాటల ధ్వని అద్భుతంగా, వింతగా, పైనుండి వచ్చిన దర్శనంలా వినిపిస్తుంది. ఆయన మాట్లాడటం మంచిదే, ఎందుకంటే మరెవరూ అంత బాగా మాట్లాడలేకపోయేవారు; మనం వినడం కూడా మంచిది. ఆయన మాటలే సత్య సారం. ఆయన ఒక అభిప్రాయాన్ని చెప్పడం లేదు; యేసు ఎన్నడూ అభిప్రాయాలను వెల్లడించలేదు. ఆయన ఎన్నడూ ఊహించలేదు; ఆయనకు తెలుసు, ఆయనకు తెలుసు. ఆయన మాటలు సొలొమోను మాటల వలె, పరిపూర్ణ జ్ఞానం యొక్క సారాంశం లేదా నిశిత పరిశీలన ఫలితాలు కావు. ఆయన తన దైవత్వ పరిపూర్ణత నుండి మాట్లాడారు, మరియు ఆయన మాటలే సాక్షాత్తు సత్యం. "ధన్యులు" అని సంపూర్ణ అధికారంతో చెప్పగల ఏకైక వ్యక్తి ఆయనే, ఎందుకంటే మానవాళికి ధన్యతను ప్రసాదించడానికి పై లోకం నుండి వచ్చిన ధన్యుడు ఆయనే. మరియు ఆయన మాటలకు, ఈ భూమిపై ఏ ఇతర మనిషి చేసిన కార్యాల కన్నా శక్తివంతమైన కార్యాలు మద్దతుగా ఉన్నాయి. మనం వినడమే జ్ఞానం.

యేసు తరచుగా చేసే విధంగానే, ఆయన "సాత్విక" అనే పదాన్ని ఒక సంక్షిప్తమైన, సూటి అయిన వాక్యంలో ఉపయోగించారు, ఆ తర్వాత కొంత కాలానికి గానీ దానిని వివరించలేదు. అదే మత్తయి సువార్తలో ఆయన దాని గురించి మరింతగా చెబుతూ, దానిని మన జీవితాలకు అన్వయిస్తారు. "ప్రయాసపడి భారము మోయుచున్న సమస్త జనులారా, నా యొద్దకు రండి; నేను మీకు విశ్రాంతి కలుగజేసెదను. నేను సాత్వికుడను, దీనమనస్సు గలవాడను గనుక మీమీద నా కాడి ఎత్తికొని నాయొద్ద నేర్చుకొనుడి; అప్పుడు మీ ప్రాణములకు విశ్రాంతి దొరకును. నా కాడి సుళువుగాను, నా భారము తేలికగాను ఉన్నవి." ఇక్కడ ఒక భారం మరియు ఒక విశ్రాంతి, ఈ రెండూ ఒకదానికొకటి విరుద్ధంగా ఉన్నాయి. ఈ భారం కేవలం మొదట విన్నవారికి మాత్రమే పరిమితమైన స్థానికమైనది కాదు, కానీ యావత్ మానవజాతి భరించేది. అది రాజకీయ అణచివేత, పేదరికం లేదా కఠోర శ్రమకు సంబంధించినది కాదు. అది వాటికంటే చాలా లోతైనది. సంపద మరియు సోమరితనం మనలను దాని నుండి ఎన్నటికీ విడిపించలేవు కాబట్టి, ధనికులు, పేదలు అనే తేడా లేకుండా అందరూ దీనిని అనుభవిస్తారు.

మానవాళి మోసే భారం చాలా బరువైనది మరియు అణచివేసేది. యేసు ఉపయోగించిన పదానికి అర్థం, అలసిపోయేంత వరకు మోసే భారం లేదా శ్రమ. విశ్రాంతి అంటే ఆ భారం నుండి విముక్తి పొందడమే.

అది మనం చేసేది కాదు, మనం చేయడం మానేసినప్పుడు మనకు లభించేది. ఆయన సౌమ్యతే మిగిలినదంతా.

మన భారాన్ని పరిశీలిద్దాం. అది పూర్తిగా అంతర్గతమైనది. అది హృదయంపై, మనస్సుపై దాడి చేసి, లోపలి నుండి మాత్రమే శరీరాన్ని చేరుతుంది. మొదటగా, అహంకారమనే భారం ఉంది. ఆత్మప్రేమ అనే శ్రమ నిజంగా చాలా బరువైనది. మీ దుఃఖంలో చాలా భాగం, ఎవరో మిమ్మల్ని చులకనగా మాట్లాడటం వల్లనే పుట్టలేదేమో మీరే ఆలోచించండి. మీరు విధేయత చూపవలసిన ఒక చిన్న దేవుడిగా మిమ్మల్ని మీరు నిలబెట్టుకున్నంత కాలం, మీ ఆరాధ్య దైవాన్ని అవమానించడంలో ఆనందించే వారు ఉంటారు. అలాంటప్పుడు మీరు అంతర్గత శాంతిని ఎలా ఆశించగలరు? ప్రతి అవమానం నుండి తనను తాను కాపాడుకోవడానికి, స్నేహితులు మరియు శత్రువుల చెడు అభిప్రాయం నుండి తన సున్నితమైన గౌరవాన్ని రక్షించుకోవడానికి హృదయం చేసే తీవ్రమైన ప్రయత్నం, మనస్సుకు ఎప్పటికీ విశ్రాంతిని ఇవ్వదు. ఈ పోరాటాన్ని సంవత్సరాల తరబడి కొనసాగిస్తే, ఆ భారం భరించలేనిదిగా మారుతుంది. అయినప్పటికీ, భూలోక పుత్రులు ఈ భారాన్ని నిరంతరం మోస్తూనే ఉన్నారు; తమకు వ్యతిరేకంగా మాట్లాడిన ప్రతి మాటను సవాలు చేస్తూ, ప్రతి విమర్శకు తలొగ్గుతూ, ఊహించిన ప్రతి అవమానానికి బాధపడుతూ, తమకంటే వేరొకరికి ప్రాధాన్యత ఇస్తే నిద్రలేకుండా దొర్లుతూ ఉన్నారు.

ఇలాంటి భారాన్ని మోయవలసిన అవసరం లేదు. యేసు మనలను తన విశ్రాంతికి పిలుస్తాడు, మరియు సాత్వికత ఆయన పద్ధతి. సాత్వికుడు తనకంటే ఎవరు గొప్పవారో అస్సలు పట్టించుకోడు, ఎందుకంటే లోకపు గౌరవం అంత శ్రమకు తగినది కాదని అతను ఎప్పుడో నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను తన పట్ల దయతో కూడిన హాస్యభావనను పెంపొందించుకుంటాడు మరియు ఇలా చెప్పడం నేర్చుకుంటాడు, "ఓహ్, అయితే నిన్ను పట్టించుకోలేదా? నీకంటే ముందు వేరొకరిని ఉంచారా? చివరికి నువ్వేమీ చాలా చిన్నవాడివని గుసగుసలాడారా? మరి ఇప్పుడు నీ గురించి నువ్వే ఏమనుకుంటున్నావో, అవే విషయాలను లోకం నీ గురించి చెబుతోందని బాధపడుతున్నావా? నిన్న మొన్నటి వరకు నువ్వేమీ పనికిరానివాడివని, కేవలం మట్టి పురుగువని దేవునితో చెప్పావు. నీలో స్థిరత్వం ఎక్కడ ఉంది? ఇకనైనా నిన్ను నువ్వు తగ్గించుకో, మనుషులు ఏమనుకుంటున్నారో పట్టించుకోవడం మానేయి."

సాత్వికుడు తనను తాను అల్పుడిగా భావించే మానవ ఎలుక కాదు. అతడు తన నైతిక జీవితంలో సింహంలా ధైర్యంగా, సంసోనులా బలంగా ఉండవచ్చు; కానీ తన గురించి తాను మోసపోవడం మానేశాడు. తన జీవితం గురించి దేవుని అంచనాను అతడు అంగీకరించాడు. దేవుడు తనను ఎంత బలహీనుడిగా, నిస్సహాయుడిగా ప్రకటించాడో, తాను కూడా అంతే బలహీనుడని అతనికి తెలుసు. కానీ విచిత్రంగా, అదే సమయంలో దేవుని దృష్టిలో తాను దేవదూతల కంటే ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత కలిగినవాడినని కూడా అతనికి తెలుసు. తనలో తాను శూన్యం; దేవునిలో సర్వం. అదే అతని నినాదం. దేవుడు తనను చూసే విధంగా ఈ లోకం తనను ఎన్నటికీ చూడదని అతనికి బాగా తెలుసు, అందుకే అతడు దాని గురించి పట్టించుకోవడం మానేశాడు. దేవుడు తన విలువలను తానే నిర్ణయించేలా చేయడానికి అతడు సంపూర్ణంగా సంతృప్తి చెందుతాడు. ప్రతిదానికీ దానికంటూ ఒక ధర నిర్ణయించబడి, దాని నిజమైన విలువ బయటపడే రోజు కోసం అతడు ఓపికతో ఎదురుచూస్తాడు. అప్పుడు నీతిమంతులు తమ తండ్రి రాజ్యంలో ప్రకాశిస్తారు. ఆ రోజు కోసం ఎదురుచూడటానికి అతడు సిద్ధంగా ఉన్నాడు.

ఈలోగా అతడు ఆత్మకు విశ్రాంతినిచ్చే స్థానాన్ని పొందుతాడు. అతడు వినయంతో ముందుకు సాగుతున్నప్పుడు, దేవుడు తనను కాపాడటానికి సంతోషంగా అంగీకరిస్తాడు. తనను తాను రక్షించుకోవడానికి చేసిన పాత పోరాటం ముగిసింది. వినయం తెచ్చే శాంతిని అతడు కనుగొన్నాడు.

అప్పుడు అతడు నటన అనే భారం నుండి కూడా విముక్తి పొందుతాడు. దీని అర్థం కపటత్వం కాదు, కానీ పైకి ఉత్తమంగా కనిపించి, మన నిజమైన అంతర్గత పేదరికాన్ని ప్రపంచం నుండి దాచాలనే సాధారణ మానవ కోరిక. ఎందుకంటే పాపం మనపై అనేక దుష్ట పన్నాగాలను పన్నింది, వాటిలో ఒకటి మనలో తప్పుడు సిగ్గు భావనను చొప్పించడం. తమపై ఉన్న అభిప్రాయాన్ని అలంకరించుకోకుండా, ఉన్నది ఉన్నట్లుగా ఉండటానికి సాహసించే స్త్రీపురుషులు దాదాపుగా లేరు. దొరికిపోతామనే భయం వారి హృదయాలలో ఎలుకల వలె కొరుకుతూ ఉంటుంది. తనకంటే ఎక్కువ సంస్కారవంతుడైన వ్యక్తిని ఎప్పటికైనా కలుస్తానేమోనన్న భయం సంస్కారవంతుడిని వెంటాడుతుంది. పండితుడు తనకంటే ఎక్కువ జ్ఞానవంతుడైన వ్యక్తిని కలవడానికి భయపడతాడు. మరో ధనవంతునితో పోల్చినప్పుడు తన బట్టలు, కారు లేదా ఇల్లు ఎప్పటికైనా చౌకగా కనిపిస్తాయేమోనన్న భయంతో ధనవంతుడు చెమటలు చిందిస్తాడు. ఈ "సమాజం" అని పిలవబడేది ఇంతకంటే ఉన్నతమైన ప్రేరణతో నడవదు, మరియు వారి స్థాయిలో ఉన్న పేద వర్గాల పరిస్థితి కూడా అంతకంటే మెరుగ్గా ఏమీ లేదు.

దీన్ని ఎవరూ తేలికగా తీసుకోకూడదు. ఈ భారాలు వాస్తవమైనవి, మరియు అవి ఈ దుష్ట, అసహజ జీవన విధాన బాధితులను కొద్దికొద్దిగా చంపివేస్తాయి. మరియు సంవత్సరాల తరబడి ఇలాంటి వాటి వల్ల ఏర్పడిన మనస్తత్వం...

నిజమైన సాత్వికతను ఒక కలలా అవాస్తవికంగా, ఒక నక్షత్రంలా దూరంగా కనబడేలా చేస్తుంది. ఈ పీడించే వ్యాధి బాధితులందరితో యేసు ఇలా అంటాడు, "మీరు చిన్నపిల్లలవలె అవ్వాలి." ఎందుకంటే చిన్నపిల్లలు పోల్చుకోరు; వారు తమకున్నదానిని వేరొక దానితో గానీ, వేరొకరితో గానీ ముడిపెట్టకుండా, దాని నుండి నేరుగా ఆనందాన్ని పొందుతారు. వారు పెద్దవారై, వారి హృదయాలలో పాపం కదలడం ప్రారంభించినప్పుడు మాత్రమే అసూయ, ఈర్ష్య కనిపిస్తాయి. అప్పుడు, ఇతరుల వద్ద తమకంటే పెద్దది లేదా శ్రేష్ఠమైనది ఉంటే, వారు తమకున్నదానిని ఆస్వాదించలేరు. ఆ చిన్న వయస్సులోనే, ఆ బాధాకరమైన భారం వారి సున్నితమైన ఆత్మలపై పడుతుంది, మరియు యేసు వారిని విడిపించే వరకు అది వారిని విడిచిపెట్టదు.

భారానికి మరో మూలం కృత్రిమత్వం. ఎప్పటికైనా తాము అజాగ్రత్తగా ఉంటామేమో, యాదృచ్ఛికంగా తమ శత్రువు లేదా మిత్రుడు తమ నిరుపేద, శూన్యమైన ఆత్మలలోకి తొంగిచూస్తారేమోనన్న రహస్య భయంతో చాలామంది బతుకుతారని నాకు నమ్మకం. అందుకే వారు ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండలేరు. తాము ఏదైనా సామాన్యమైన లేదా తెలివితక్కువ మాట అనేసి ఇరుక్కుపోతామేమోనన్న భయంతో తెలివైనవారు ఉద్రిక్తంగా, అప్రమత్తంగా ఉంటారు. తాము ఎన్నడూ వెళ్ళని ఏదో మారుమూల ప్రదేశాన్ని వర్ణించగల మార్కో పోలో లాంటి వ్యక్తిని కలుస్తామేమోనన్న భయంతో ప్రపంచమంతా తిరిగిన వారు ఉంటారు.

ఈ అసహజమైన స్థితి మన పాపమనే విచారకరమైన వారసత్వంలో ఒక భాగం, కానీ మన కాలంలో మన జీవన విధానం మొత్తం వల్ల ఇది మరింత తీవ్రమవుతోంది. ప్రకటనలు చాలావరకు ఈ నటన అనే అలవాటుపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి. ఏదో ఒక వేడుకలో ప్రత్యేకంగా కనిపించాలనే బాధితుడి కోరికను నిర్మొహమాటంగా ఆకర్షిస్తూ, మానవ విజ్ఞానంలోని ఏదో ఒక రంగంలో "కోర్సులు" అందించబడతాయి. మనం కాని విధంగా కనిపించాలనే ఈ కోరికను నిరంతరం వాడుకుంటూ పుస్తకాలు, బట్టలు మరియు సౌందర్య సాధనాలు అమ్మబడతాయి. మనం యేసు పాదాల వద్ద మోకరించి, ఆయన సౌమ్యతకు మనల్ని మనం అప్పగించుకున్న క్షణంలోనే కృత్రిమత్వం అనే శాపం తొలగిపోతుంది. అప్పుడు దేవుడు ప్రీతికరంగా ఉన్నంత వరకు, ప్రజలు మన గురించి ఏమనుకుంటున్నారో మనం పట్టించుకోము. అప్పుడు మనం ఎలా ఉన్నామో అదే సర్వస్వం అవుతుంది; మనం ఎలా కనిపిస్తున్నామనేది మనకు ఆసక్తి కలిగించే విషయాల్లో చాలా దిగువ స్థానానికి వెళ్ళిపోతుంది. పాపం తప్ప, మనం సిగ్గుపడటానికి ఏమీ లేదు. ప్రత్యేకంగా కనిపించాలనే దుష్ట కోరిక మాత్రమే మనం కాని విధంగా కనిపించాలని మనల్ని ప్రేరేపిస్తుంది.

ఈ గర్వం మరియు కపటత్వం అనే భారం కింద లోక హృదయం బద్దలవుతోంది. క్రీస్తు యొక్క సాత్వికత్వం తప్ప మన భారం నుండి మనకు విముక్తి లేదు. మంచి, పదునైన తర్కం కొంతవరకు సహాయపడవచ్చు, కానీ ఈ దుర్గుణం ఎంత బలంగా ఉందంటే, మనం దానిని ఒకచోట అణచివేస్తే అది ఇంకెక్కడో పైకి లేస్తుంది. ప్రతిచోటా ఉన్న స్త్రీపురుషులతో యేసు ఇలా అంటున్నాడు, "నా యొద్దకు రండి, నేను మీకు విశ్రాంతినిస్తాను." ఆయన ఇచ్చే విశ్రాంతి సాత్వికత్వపు విశ్రాంతి. మనం ఉన్నది ఉన్నట్లుగా మనల్ని మనం అంగీకరించి, నటించడం మానేసినప్పుడు కలిగే ధన్యమైన ఉపశమనం అది. మొదట్లో కొంత ధైర్యం అవసరం, కానీ బలవంతుడైన దేవుని కుమారునితోనే మనం ఈ కొత్త మరియు తేలికైన కాడిని పంచుకుంటున్నామని తెలుసుకున్నప్పుడు అవసరమైన కృప లభిస్తుంది. ఆయన దానిని "నా కాడి" అని పిలుస్తాడు, మరియు మనం ఒక చివర నడుస్తుంటే ఆయన మరో చివర నడుస్తాడు.

ప్రభూ, నన్ను బాలునిలా చేయుము. స్థానం, ప్రతిష్ట లేదా హోదా కోసం ఇతరులతో పోటీ పడాలనే కోరిక నుండి నన్ను విడిపించుము. నేను ఒక చిన్న బాలునిలా నిష్కపటంగా, సహజంగా ఉండాలనుకుంటున్నాను. నటన, కపటం నుండి నన్ను విడిపించుము. నా గురించి నేను ఆలోచించుకోవడాన్ని క్షమించుము. నన్ను నేను మరచిపోయి, నిన్ను దర్శించడంలో నా నిజమైన శాంతిని పొందేలా నాకు సహాయం చేయుము. నీవు ఈ ప్రార్థనను ఆలకిస్తావని, నీ ముందు నన్ను నేను తగ్గించుకొంటున్నాను. ఆత్మవిస్మృతి అనే నీ సులభమైన కాడిని నాపై ఉంచుము, దాని ద్వారా నేను విశ్రాంతిని పొందగలను. ఆమేన్.