మూడవదిగా, పౌలు అన్ని రకాల జీవ శరీరాల గురించి మాట్లాడిన తర్వాత, సాధారణంగా ఇతర శరీరాల గురించి కూడా మాట్లాడతాడు. ఈ విధంగా అతను క్లుప్తంగా
5(3 జర్మన్ పదం ఫ్లీష్ యొక్క ఆహార సంబంధమైన అర్థంలో, "మాంసం."
IW, XXXVI, 652, 653] అన్ని భౌతిక లేదా కనిపించే జీవులు, బంగారం, వెండి, అగ్ని, నీరు, రాయి, కలప, ఇనుము మరియు భూమిపై ఉండగల ఇతర వస్తువులను ప్రస్తావిస్తుంది.
ఆ తర్వాత ఆయన ఆకాశంలో ఉన్న సూర్యుడు, చంద్రుడు, గ్రహాలు మరియు ఇతర నక్షత్రాలను కూడా ప్రస్తావిస్తూ, వాటిని "ఖగోళ వస్తువులు" అని పిలుస్తాడు. ఎన్నో భూసంబంధమైన లేదా ఖగోళ వస్తువులు ఉన్నాయి, అయినప్పటికీ ప్రతి ఒక్కటీ మరొకదాని కంటే దాని స్వభావంలో విభిన్నంగా ఉంటుంది. ఒకటి ఎల్లప్పుడూ మరొకదాని కంటే ఎక్కువ మహిమగలది మరియు విలువైనది: బంగారం సీసం కంటే శ్రేష్ఠమైనది; వెండి గడ్డి కంటే శ్రేష్ఠమైనది; రత్నాలు పొలపు రాళ్ల కంటే శ్రేష్ఠమైనవి. మరియు ఖగోళ వస్తువులలో, సూర్యుడు చంద్రుని కంటే ఎక్కువ ప్రకాశవంతంగా మరియు అందంగా ఉంటాడు, మరియు ఒక నక్షత్రం మరొకదాని కంటే ఎక్కువ అందంగా మరియు ప్రకాశవంతంగా ఉంటుంది. అయినప్పటికీ నక్షత్రాలన్నింటికీ ఒకే స్వభావం లేదా శరీరం ఉంటుంది. మరియు భూమిపై ఉన్న ప్రతిదీ కూడా దేవుని సృష్టే, అతి చిన్నదైనా, అతి పెద్దదైనా మరియు అత్యంత విలువైనదైనా. అదేవిధంగా, రాబోయే జీవితంలో కూడా, ప్రకాశం మరియు మహిమ విషయంలో వివిధ భేదాలు ఉంటాయి. అయినప్పటికీ అన్నీ ఒకే శరీరంగా మరియు క్రీస్తు యొక్క అవయవాలుగా ఒకే స్వర్గసంబంధమైన సారాన్ని కలిగి ఉంటాయి. కాబట్టి ఒకే సహజ శరీరంలో అనేక మరియు విభిన్న అవయవాలు ఉన్నాయి, ప్రతి ఒక్కటి దాని స్వంత పేరును కలిగి ఉండి, దాని స్వంత విధులను లేదా బాధ్యతలను నిర్వర్తిస్తుంది, అయినప్పటికీ అవన్నీ ఆ ఒకే శరీరం యొక్క ఒకే సారాన్ని మరియు స్వభావాన్ని పంచుకుంటాయి.
సెయింట్ పాల్ను అనుకరించి, ప్రకృతిలోని ఏ భాగం నుండైనా ఇలాంటి మరెన్నో దృష్టాంతాలను రూపొందించి, చిత్రించి, ఎలాగో చూపించడం సాధ్యమవుతుంది.
దేవుడు అనేక శరీరాల నుండి ఒకే శరీరాన్ని తయారుచేస్తాడు; ప్రతిదానికి దాని స్వంత శరీరం ఉంటుంది, కానీ ఒకే రకం మరియు సారంలో ఉన్నప్పటికీ, ప్రతిదానిని ఇతరుల నుండి వేరుగా గుర్తించేలా చేసే ఒక భేదం వాటిలో ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, రత్నాలలో మనం వేర్వేరు పేర్లు, విభిన్న రంగులు మరియు గుణాలను చూస్తాము; అలాగే ఒకే శరీరంలో వివిధ అవయవాలు ఉంటాయి. రాబోయే జీవితంలో విషయాలు ఇక్కడ ఉన్నట్లే ఉండాలని భావించే శారీరక ఆలోచనల యొక్క చెల్లనితనాన్ని ఇది బలంగా నిరూపిస్తుంది. ఎందుకంటే వివేకం ఇలా అంటుంది: "తినడం, త్రాగడం, జీర్ణం చేసుకోవడం మొదలైనవి చేయనప్పుడు శరీర అవయవాలు ఎందుకు అవసరం?" కానీ ఒకవేళ శరీర అవయవాలన్నీ ఇప్పటికీ అవసరమై, ఇప్పుడు ఉపయోగిస్తున్నట్లే ఉపయోగించబడితే, అది ఒక నీచమైన జీవన విధానంగా మరియు భయంకరమైన స్వర్గరాజ్యంగా మారుతుందని ఇంతకు ముందే తగినంతగా చెప్పబడింది.
ఇప్పుడు సెయింట్ పాల్ ఈ ఉపమానాన్ని తన వ్యాసానికి అన్వయిస్తూ ఇలా అంటున్నాడు: "మృతుల పునరుత్థానం విషయంలో కూడా అలాగే జరుగుతుంది." ఆయన చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే: "మనమందరం శరీరంతో, ఆత్మతో లేస్తాము, కానీ శరీరానికి మరియు దాని అవయవాలకు ఒక కొత్త సారం లేదా రూపం వస్తుంది. అందువల్ల, ఇది హేతువుతో ఎలా ఏకీభవిస్తుంది మరియు ఇది ఎలా చేయబడుతుంది అనే విషయాలలో అన్యమత మాటలు మరియు ఆలోచనల ద్వారా ఎవరూ తప్పుదారి పట్టకూడదు. ఎందుకంటే శరీరం మహిమపరచబడితే, అవయవాలు వాటి విధులతో పాటు ఒక కొత్త జీవన విధానంలోకి ప్రవేశిస్తాయి. అవి ఏ ప్రయోజనాన్ని నెరవేరుస్తాయో మరియు దేనికి ఉపయోగించబడతాయో త్వరలోనే స్పష్టమవుతుంది."
[W, XXXVI, 653, 654] అవి ఇప్పుడు ఉన్నట్లుగా, తాత్కాలిక విధులకు ఇకపై అవసరమవుతాయో లేదో. అయినప్పటికీ మన మధ్య అనేక భేదాలు లేదా కీర్తి స్థాయిలు ఉంటాయి. ఉదాహరణకు, పేతురు మరియు పౌలుల కీర్తి అపొస్తలుల కీర్తిగా ఉంటుంది; ఒక వ్యక్తి అమరవీరుని కీర్తిలో పాలుపంచుకుంటాడు, మరొకరు భక్తిగల బిషప్ లేదా బోధకుని కీర్తిలో పాలుపంచుకుంటారు; ప్రతి ఒక్కరూ తాము చేసిన కార్యాలకు అనుగుణంగా దీనిని పొందుతారు. అదేవిధంగా, శరీరంలోని ప్రతి అవయవానికి దాని స్వంత గౌరవం ఉంటుంది, కళ్ళు చేతులు లేదా పాదాలు మొదలైన వాటి కంటే భిన్నమైన గౌరవాన్ని కలిగి ఉంటాయి; అంతేకాకుండా, ఆకాశంలోని సూర్యునికి నక్షత్రాల కంటే భిన్నమైన ప్రకాశం ఉంటుంది, మరియు ఒక నక్షత్రం మరొకదాని కంటే ప్రకాశవంతంగా మరియు తేజోవంతంగా ఉంటుంది, ఇది ప్రతిదానిని మరొకదాని నుండి చక్కగా వేరు చేస్తుంది.
అయినప్పటికీ, వ్యక్తిత్వం విషయంలో వారు ఒకేలా ఉంటారు మరియు వారి సారం కూడా ఒకటే, మరియు అందరూ దేవునిలో సమానమైన ఆనందాన్ని, పరమానందాన్ని పొందుతారు. అదే విధంగా, ఒకటి ఎక్కువ ప్రకాశాన్ని లేదా కాంతిని, మరొకటి తక్కువ ప్రకాశాన్ని లేదా కాంతిని వెదజల్లినప్పటికీ, ఆకాశంలో నక్షత్రాలన్నీ తళతళలాడతాయి. ఈ జీవితంపై ఆధారపడిన మొరటు, నీచమైన ఆలోచనల ద్వారా సామాన్యులు తప్పుదోవ పట్టకూడదని వారికి నొక్కి చెప్పడానికి పౌలు ఉదహరించిన పోలికలు లేదా ఉదాహరణల విషయంలో ఇది చాలు. ఇప్పుడు ఆయన ఈ ఉదాహరణలను సరళమైన, స్పష్టమైన భాషలో ముగించి, వివరిస్తున్నాడు.
42-44. విత్తబడినది నశించిపోయేది, లేపబడినది నశించనిది. అది అవమానంలో విత్తబడుతుంది, మహిమలో లేపబడుతుంది. అది బలహీనతలో విత్తబడుతుంది, శక్తిలో లేపబడుతుంది. అది భౌతిక శరీరంగా విత్తబడుతుంది, ఆత్మ సంబంధమైన శరీరంగా లేపబడుతుంది.
సెయింట్ పాల్ ఇప్పుడు విత్తడానికి సంబంధించిన మొదటి ఉదాహరణకు తిరిగి వస్తాడు. అతనే దానిని వివరిస్తాడు. తద్వారా అన్యజనులను కూడా తీవ్రంగా కలవరపరిచే మరో పెద్ద అభ్యంతరకరమైన విషయాన్ని అతను తొలగిస్తాడు. ఎందుకంటే వారు ఇంతకు ముందు చెప్పిన అభ్యంతరాన్ని వాదిస్తారు లేదా లేవనెత్తుతారు: "మొదటిగా, పితృపురుషులు, ప్రవక్తలు, అపొస్తలులు వంటి గొప్ప పరిశుద్ధుల శరీరాలు కూడా చాలా కాలం క్రితమే పూర్తిగా కుళ్ళిపోయి, వాటిలో ఒక ధూళి కణం కూడా మిగలదని క్రైస్తవులే అంగీకరించాలి." మనిషి విత్తబడిన విధానం ఇదే. అతను చనిపోయి, తన శవపేటికలో ఒక రోజు కంటే ఎక్కువ కాలం ఉన్నప్పుడు, అతని నుండి దుర్వాసన రావడం మొదలవుతుంది. ఆ సమయం దాటిన తర్వాత అతని శరీరంలో పురుగులు, క్రిములు పెరుగుతాయి. ఇది ఎంత భయంకరంగా ఉంటుందంటే, దానిని ఎవరూ చూడలేరు లేదా సహించలేరు. అందువల్ల మనిషిని త్వరగా పాతిపెట్టాలి లేదా అగ్నిలో గానీ నీటిలో గానీ దహించివేయాలి, ఎందుకంటే అతను భూమిపై సహించరానివాడు. అయితే, అటువంటి దృశ్యం అత్యంత అసహ్యకరమైనది, మరియు ఒకరు ఇలా ఆలోచించక తప్పదు: "అంత అసహ్యంగా, కుళ్ళినట్టుగా దుర్వాసన వెదజల్లుతూ, దానిని అనుభవించిన వారు చెప్పినట్లుగా అత్యంత నీచమైన పురుగులు, నాగుపాములు, కప్పలు మరియు సర్పాలుగా మారే అటువంటి శరీరం నుండి ఏదైనా ఎలా రావచ్చు? అలాగే, ఎలా..."
[W, XXXVI, 654—656] ఉరితీసేటప్పుడు కాకులచేత తినబడినవారికి, నీటిలో చేపలచేత తినబడినవారికి, లేదా అగ్నిలో బూడిదగా కాలిపోయి వారి బూడిదను నలుదిక్కులా చల్లబడినవారికి ఏమైనా గతి పడుతుందా? అది ఈ వ్యాసంతో, అనగా మృతుల పునరుత్థానంతో ఎలా పొందికగా ఉంటుంది?”
సెయింట్ పాల్ ఇలా అంటారు: "నిజమే, ఆ విషయం నాకు కూడా బాగా తెలుసు. నేను దీనిని తరచుగా గమనించాను. కానీ, నేను ప్రదర్శించి, వ్యాఖ్యానించిన 'విత్తనం' లేదా 'విత్తడం' అనే పదానికి మీరు కట్టుబడి ఉండాలి, అనగా, అది దేవుని ధాన్యంగా విత్తబడుతుంది."
అందువల్ల, శరీరం దుర్గంధం వెదజల్లుతూ, కుళ్ళిపోతూ, దానిలో ఏమీ మిగలకుండా పోతుందనే వాస్తవాన్ని మీరు విస్మరించాలి. దీనివల్ల మీరు మోసపోకూడదు. లేకపోతే, మీరు కూడా విత్తేవానితో ఇలా అనవలసి వస్తుంది: 'సరే, ఆ విత్తనానికి ఏమవుతుంది? ఎలాగూ అది భూమిలో పడి పూర్తిగా కుళ్ళిపోయింది కదా.' దానికి వాడు మీకు ఇలా జవాబిస్తాడు: 'నువ్వు మూర్ఖుడివి, నీకు అర్థం కావడం లేదు. అది అలానే జరగాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. ఒకవేళ అలా జరగకపోతే నేను విచారిస్తాను. ఎందుకంటే, అది కుళ్ళిపోవడమే నేను ఆశించిన విధంగా అది అభివృద్ధి చెందుతుందనడానికి ఒక మంచి సంకేతం.' విత్తేవాడు, విత్తనం తన రూపాన్ని కోల్పోయి, దాని నుండి కొత్త ధాన్యం మొలకెత్తాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే దానిని భూమిలో వేస్తాడు. అది కుళ్ళిపోవడాన్ని, క్షీణించిపోవడాన్ని చూసి అతడు సంతోషిస్తాడు. అదేవిధంగా, మనిషికి గానీ, శవానికి గానీ కళ్ళు, చెవులు, మాంసం, ఊపిరితిత్తులు, కాలేయం మొదలైనవి లేవు కాబట్టి, అన్నీ నశించిపోయాయి కాబట్టి, అతని నుండి ఏమీ రాదు అని చెప్పలేము. కాదు, క్రైస్తవులు ఇలా చెప్పాలి: 'ఓ మూర్ఖుడా, శరీరం మొత్తం దాని రూపాన్ని కోల్పోయి, దాని చర్మం, వెంట్రుకలు మరియు దానికి ఉన్నవన్నీ నశించిపోవడం అవసరం.' ఇది దానిలో ఏమీ మిగలదని ప్రజలు చెప్పేలా చేస్తుంది.
ఇక్కడ దానినే విత్తడం అంటారు, నశించిపోయేదాన్ని విత్తడం. అయితే, తరువాత అది నశించనిదిగా లేపబడుతుంది. అప్పుడు దాని అవయవాలన్నిటితో మనకు ఒక కొత్త శరీరం ఉంటుంది. ఇది ఇకపై కుళ్ళిపోదు, చనిపోదు, క్షీణించదు, కానీ అది శాశ్వతంగా ఆరోగ్యంగా, దృఢంగా, అందంగా, సువాసనగా ఉండి, తాను కోరుకున్నవన్నీ పొందుతుంది." అది మొదటి విషయం.
రెండవదిగా సెయింట్ పాల్ ఇలా అంటారు: "అది అవమానంలో విత్తబడుతుంది, అది మహిమలో లేపబడుతుంది." అంటే, అది నిరుపయోగంగా మారి పారవేయబడుతుంది. మరణానంతరం మనిషి శరీరం వలె మరే జంతువు శరీరం కూడా అంత అవమానకరంగా చూడబడదనేది స్పష్టమవుతోంది. పందులు మరియు ఇతర జంతువులు మనిషి ప్రయోజనం కోసం వధించబడి చంపబడతాయి. లేదా అవి వాటంతట అవే చనిపోతే, వాటి చర్మం మరియు కొవ్వును ఉపయోగించుకోవడం కోసం వాటిని నగర ద్వారాల వెలుపల చర్మం ఒలిచేవారి వద్దకు తీసుకువెళతారు. అయితే, మనిషి శరీరం అవమానపరచబడుతుంది, ఎందుకంటే అది చక్రవర్తి, రాజు లేదా రాకుమారుడిదైనా సరే, ప్రతి ఒక్కరూ దానిని తృణీకరిస్తారు, దాని నుండి పారిపోతారు, ముక్కు మూసుకుంటారు మరియు వీలైనంత త్వరగా దానిని సమాధికి తరలిస్తారు.
అంతేకాకుండా, దాని గౌరవం మరియు అలంకరణలన్నీ తీసివేయబడి, అది అక్కడ నగ్నంగా, ఒంటి మీద ఏమీ లేకుండా పడి ఉంటుంది. మరోవైపు, చనిపోయిన కాకికి దాని ఈకలను, పందికి దాని వెంట్రుకలను ఉంచుకోవడానికి అనుమతి ఉంది. కానీ బంగారువి మాత్రం ఉండవు.
[W, XXXVI, 656, 657] మనిషి శరీరంపై గొలుసు మిగిలింది, ఒక దారం కూడా లేదు; అది సర్వస్వం కోల్పోయింది.
అక్కడ అంత అవమానకరంగా పడి ఉన్న దాన్ని ఎవరూ చూడకూడదని, కేవలం ఒక నార వస్త్రంలో చుడతారు. ఆ తర్వాత అది భూమి మీద మిగలకుండా వెంటనే పాతిపెడతారు. మనిషి చనిపోయిన వెంటనే పొందే అవమానకరమైన స్థితి ఇదే. ఒక తల్లి తన కొడుకును గానీ, ఒక రాజు తన ఏకైక వారసుడిని గానీ తన వద్దే ఉంచుకుని, అతడిని వైభవోపేతంగా అలంకరించాలని ఎంతగానో కోరుకున్నప్పటికీ, అది సాధ్యం కాదు. మనిషిని ఎంత త్వరగా మట్టిలో పాతిపెడితే అంత మంచిది. ఒక శవంతో ఒంటరిగా ఉండగలవాడు నిజంగా ధైర్యవంతుడై ఉండాలి.
కానీ ఒక క్రైస్తవుడు వీటన్నిటికీ కలవరపడకూడదు. అసలు, మీ కళ్ళ క్రింద ఒక ముక్కు ఉందని, ఆ ముక్కు ముక్కులోని శ్లేష్మం మరియు ఇతర మలినాలతో ఎంతగానో మురికిగా ఉందని, ఇక చెమట, దద్దుర్లు, అన్ని రకాల మురికితో నిండిన పొట్ట మరియు శరీరం గురించి చెప్పనవసరం లేదు, ఈ విషయం మిమ్మల్ని ఇప్పుడు బాధించడం గానీ, నిరుత్సాహపరచడం గానీ చేయడం లేదు. వీటన్నిటి కోసం మీరు మీ శరీరాన్ని ద్వేషించరు, దానిని తృణీకరించరు, కానీ అది అంతటి దుర్గంధానికి నిలయంగా ఉన్నప్పటికీ, మీరు దానిని వెల్వెట్, బంగారం, ముత్యాలు మొదలైన వాటితో ఎంతో శ్రద్ధగా అలంకరించుకుంటారు. కాబట్టి ఇక్కడ కూడా ఆలోచించడం నేర్చుకోండి, శరీరాన్ని ఇంత అవమానకరంగా మరియు అగౌరవంగా చూస్తున్నందువల్ల ఈ వ్యాసంలో తప్పనిసరిగా తప్పు ఏమీ లేదు. ప్రస్తుతం అది ఎంత అగౌరవంగా లేదా పనికిరానిదిగా ఉన్నప్పటికీ, అది ఎంతో గౌరవప్రదమైన మరియు విలువైన రూపంలో తిరిగి వస్తుంది, దాని భవిష్యత్ గౌరవం మరియు కీర్తి ప్రస్తుత అవమానాన్ని, అగౌరవాన్ని అనేక వేల రెట్లు మించిపోతుంది. ప్రతి ప్రాణి దానిని చూసి ఆశ్చర్యపోతుంది, దేవదూతలందరూ దానిని స్తుతిస్తూ ప్రశంసగా నవ్వుతారు, మరియు దేవుడు స్వయంగా దానిలో ఆనందిస్తాడు. అందుకే దీనిని "విత్తబడినది" అని వర్ణించారు. ఇది విత్తనం వంటిది. అది కూడా, అంత అవమానకరంగా పారవేయబడటానికి, భూమిలోకి గీరివేయబడటానికి, మరియు తరువాత మళ్ళీ మొలకెత్తే చోట దానిపై పాదాలు తొక్కబడటానికి లోనవ్వాలి. ఇక్కడ కూడా అదే ప్రక్రియ అనుభవించబడుతుంది, ఎందుకంటే ఇది నిజంగా దేవుని పని.
ఆయనే దానిని నూతనంగా సృష్టించాలని కోరుకుంటున్నాడు, తద్వారా అది ఇప్పుడు ఉన్నట్లుగా బలహీనంగా, అపరిశుభ్రంగా ఉండకుండా, పరిపూర్ణంగా స్వచ్ఛమైనదిగా మరియు అమూల్యమైనదిగా మారుతుంది.
మూడవదిగా, మనం ఇలా చదువుతాము: "అది బలహీనతలో విత్తబడుతుంది, శక్తితో లేపబడుతుంది." ఎందుకంటే శరీరం ఇప్పుడు ఎంత బలహీనంగా ఉందంటే, ఒక చిన్న అనారోగ్యం, అవును, ఒక చిన్న గడ్డ లేదా జ్వరం వచ్చినా అది అన్ని రకాల బాధలను అనుభవించవలసి వస్తుంది. మరియు అది నీరసించి పడి ఉన్నప్పుడు, చెప్పాలంటే, ఒక పేనును గానీ, ఒక నల్లిని గానీ తరిమివేయలేని స్థితిలో ఉంటుంది; అది పురుగులు మరియు అన్ని రకాల క్రిములు తనను తినడానికి అనుమతించవలసి వస్తుంది. "అతడు అది చేయగలడు" అని చెప్పడానికి తగినంత బలం అక్కడ లేదు, కేవలం "అతడు దానిని అనుభవించాలి" అని మాత్రమే చెప్పగలం. ఈ దృష్ట్యా, పూర్తిగా నాశనమై, ధూళిగా మారిపోయిన ఆ శరీరం సమాధి నుండి మళ్ళీ ఎలా లేవగలదని హేతువు ప్రశ్నిస్తుంది; బ్రతికి ఉండగానే ఇంత బలహీనంగా, పెళుసుగా ఉన్న ఆ శరీరం నేలకూలుతుంది.
[W, XXXVI, 657, 658] ఒక చిన్న తెగులు వలన గానీ, గడ్డ వలన గానీ. సరే, మీరు నమ్మడానికి నిరాకరిస్తే, మీ దారిన మీరు వెళ్ళండి, పందిగానే ఉండిపోండి. అయితే, మాకు తెలుసు, తరువాత మరియు సరైన సమయంలో, సమాధిలో పడి ఉన్నప్పుడు ఇప్పుడు బలహీనంగా, శక్తి మరియు బలం ఏమీ లేకుండా ఉన్నప్పటికీ, ఆ శరీరం ఎంత బలంగా మారుతుందంటే, అది ఒక వేలితో ఈ చర్చిని మోయగలదు, ఒక కాలివేలితో ఒక గోపురాన్ని కదిలించగలదు మరియు పిల్లలు బంతితో ఆడుకున్నట్లుగా ఒక పర్వతంతో ఆడుకోగలదు. మరియు కనురెప్పపాటులో అది మేఘాల వరకు ఎగరగలదు లేదా వంద మైళ్ళు ప్రయాణించగలదు. ఎందుకంటే అప్పుడు ఆ శరీరం, ఇప్పుడు కేవలం బలహీనత మరియు నిస్పృహతో ఉన్నట్లుగా, కేవలం బలంగా మారుతుంది. అది చేయాలని నిర్ణయించుకున్న ఏదీ దానికి అసాధ్యం కాదు. అది ఒంటరిగా ప్రపంచం మొత్తాన్ని ఓడించగలదు. అది ఎంత తేలికగా మరియు చురుకుగా మారుతుందంటే, ఒక్క క్షణంలో ఇక్కడ భూమి మీద నుండి ఆకాశంలోకి కూడా ఎగిరిపోతుంది.
ప్రస్తుతం మరియు ఆ దినం వచ్చేవరకు, మేము విశ్వాసంతో దాని కోసం ఎదురుచూస్తున్నాము. ఈలోగా మేము మట్టిలో విశ్రమిస్తున్నాము, మా స్థానం నుండి వెంట్రుకవాసి కూడా కదలలేకపోతున్నాము. మేము పడుకున్న చోటే ఉండిపోవాలి, అందరూ తమ పాదాలతో మమ్మల్ని తొక్కడాన్ని, ఆ భయంకరమైన పురుగులు మమ్మల్ని కొరికి తినేయడాన్ని భరించాలి. అయినప్పటికీ, అది మమ్మల్ని నిరుత్సాహపరచకూడదు; కానీ, ఒక రైతు వలె మనం ఆలోచించాలి. ఆ రైతు గింజలను భూమిలో నాటి, లోతుగా పాతిపెట్టి, అవి కుళ్ళిపోయే వరకు అక్కడే వదిలేస్తాడు. అక్కడ ఆ గింజలు చాలా బలహీనపడి, పూర్తిగా నాశనమై, నిరుపయోగంగా మారతాయి. అయినప్పటికీ, సమయం వచ్చి వేసవికాలం కనిపించినప్పుడు, అవి మళ్ళీ చిగురించి, అందమైన ఆకులను మొలకెత్తించి, నిండు కంకులుగా ఎదుగుతాయి. ఆ ఒక్క కుళ్ళిన గింజకు బదులుగా, ప్రతి కంకి 20 లేదా 30 గింజలను కాస్తుంది. దేవుడు ఏదైనా ప్రత్యేకమైన ఆపదను కలిగిస్తే తప్ప, అవి గాలి, వాన, తుఫాను మరియు అన్ని రకాల పురుగులను తట్టుకుంటాయి.
ఇదిగో, సహజసిద్ధమైన బలం ఏమాత్రం లేని, విత్తినప్పుడు గడ్డిపోచ వెడల్పు కూడా భూమి నుండి కదలలేని ఒక చిన్న గింజ లేదా విత్తనం ఏమి చేయగలదో ఇదిగో చూడండి. ఇప్పుడు అది ఎంతగా కదులుతూ, చురుకుగా ఉందంటే, ఒక రైతు కర్రతో చాలా కష్టపడి మాత్రమే త్రవ్వగలిగే నేలను, ఆవాల గింజ లేదా గసగసాల గింజంత చిన్న వస్తువు ఎలా తొలుచుకుంటూ వెళ్ళగలుగుతోందని నేను తరచుగా ఆశ్చర్యంతో అడుగుకుంటాను. ఈ పనిలో ఆ విత్తనానికి ఎవరి సహాయం అందదు; ఇసుక, కంకర ఎదురైనా, నేల గట్టిగా, పొడిగా ఉన్నా సరే, అది అడ్డుకోలేని విధంగా తొలుచుకుంటూ వెళుతుంది. ఈ నేపథ్యంలో, దేవుడు మనలను పైకి లేపాలనుకున్నప్పుడు, ఆయన వాక్యానికి అనుగుణంగా మన విషయంలో మనం నూతన బలంతో ముందుకు వచ్చేలా ఆయన చేయలేడా? మన మీద పెద్ద పెద్ద రాళ్ళు పడి ఉన్నప్పటికీ, భూమిని చీల్చుకుంటూ వెళ్ళడానికి మనకు తగినంత బలం ఉండకూడదా? మనం తగినంత బలాన్ని తీసుకురాలేమా?
[W, XXXVI, 659, 660] మరియు మనతో ఉన్న సకల ప్రాణులపై అధికారం, తద్వారా అన్నీ మనకు లొంగి మన పాదాల క్రింద పడి ఉండాలా?
పౌలు ఈ మాటలతో ముగిస్తాడు: "అది భౌతిక శరీరంగా విత్తబడుతుంది, అది ఆత్మ సంబంధమైన శరీరంగా లేపబడుతుంది." ఇది మనకు ఒక అసాధారణమైన మాటగా అనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే మనం ఈ విషయాన్ని అంతగా బోధించలేదు మరియు నొక్కి చెప్పలేదు. అయినప్పటికీ, ఇది క్రైస్తవ ప్రపంచంలో వాడుకలో మరియు సాధారణంగా ఉండాలి, ఎందుకంటే సెయింట్ పౌలు దీని గురించి మాట్లాడతాడు మరియు దీనిని చాలా శ్రద్ధతో పరిగణిస్తాడు. కానీ ఇది, ముఖ్యంగా మన జర్మన్లకు, అంత సుపరిచితంగా అనిపించదు. అయినప్పటికీ, మనం లేఖనాల భాషతో కూడా పరిచయం పెంచుకోవలసి ఉంటుంది. లేఖనాలలో 'అనిమలే కార్పస్' అనే పదం ఉపయోగించబడింది, అంటే "సహజ శరీరం," లేదా భూమిపై పుట్టిన శరీరం, దాని సహజ సంరక్షణ లేదా పోషణ కోసం మాంసం మరియు పానీయం, వస్త్రాలు, అగ్ని, నీరు, గాలి, కలప, ఇనుము అవసరం, ఇది ఎక్లస్. 31:57లో కూడా నమోదు చేయబడింది. ఎందుకంటే 'అనిమలే కార్పస్' అనే పదం, మనం సహజ శరీరం అని అనువదించాము, ఇది హీబ్రూ పదం 'అనిమా' నుండి ఉద్భవించింది, ఇది లేఖనాలలో చాలా సాధారణంగా ఉపయోగించబడుతుంది. ఇది మనం అనుకున్నట్లుగా మనిషిలోని ఒక భాగాన్ని మాత్రమే సూచించదు.
జర్మన్లు ఆత్మ గురించి మాట్లాడతారు, కానీ అది తన పంచేంద్రియాలతో జీవిస్తూ, మాంసం, పానీయం, ఇల్లు, భార్య, బిడ్డలతో జీవనం సాగించే సంపూర్ణ మానవుడిని సూచిస్తుంది. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, సహజ శరీరం అనేది ప్రతి జంతువు జీవించే భౌతిక జీవితం తప్ప మరేమీ కాదు.
జర్మన్ భాషలో మనం దానిని 'ఐనెన్ వీహిషెన్ లీబ్', అంటే "జంతు శరీరం" అని పిలవవచ్చు. ఎందుకంటే భౌతిక జీవితం విషయంలో మనకు, జంతువులకు మధ్య ఎటువంటి తేడా లేదు, లేదా చాలా స్వల్ప తేడా మాత్రమే ఉంది. మనలాగే వాటికి కూడా శరీరాలు ఉన్నాయి; మన శరీరం నిర్వర్తించే అవే సహజ విధులను అవి కూడా నిర్వర్తిస్తాయి. అవి కూడా తమ పంచేంద్రియాలకు అనుగుణంగా జీవిస్తాయి; వాటికి హేతువు లేకపోవడమే ఏకైక తేడా.
అటువంటి సహజమైన, లేదా జంతు సంబంధమైన శరీరం, తనను తాను పోషించుకుంటూ, తన ఆహారాన్ని జీర్ణం చేసుకుని, శేషాన్ని విసర్జిస్తూ, అంతేకాకుండా, నశించిపోయేదిగా, దీనమైనదిగా మరియు బలహీనమైనదిగా ఉంటుంది. సెయింట్ పాల్ చెప్పినట్లుగా, అది చనిపోయి పాతిపెట్టబడినప్పుడు, దాని నుండి ఒక కొత్త, ఆత్మీయ శరీరం ఉద్భవించే ఉద్దేశ్యంతో అది విత్తబడుతుంది. ఈ కొత్త శరీరం ఈ ప్రాకృతిక జీవితం కోసం జీవించదు, దానికి ఆహారం గానీ, కప్పు గానీ అవసరం లేదు, భార్య గానీ, బిడ్డ గానీ ఉండదు, లేదా ఏ భౌతిక అవసరాలను తీర్చుకోదు. అయినప్పటికీ అది అదే భౌతిక శరీరంగా ఉంటుంది. దానిని ఆత్మీయ శరీరం అని పిలిచినప్పుడు, దానికి ఇకపై భౌతిక జీవితం లేదా మాంసం మరియు రక్తం లేదని దీని అర్థం కాదు. లేదు, అలా అయితే దానిని నిజమైన శరీరం అని పిలవలేము. కానీ దానిని ఆత్మీయ శరీరం అని పిలిచినప్పుడు, దానికి జీవం ఉంటుందని, అయినప్పటికీ అది తినే, నిద్రపోయే, జీర్ణం చేసుకునే శరీరం కాదని, దేవునిచే ఆత్మీయంగా పోషించబడి, సంరక్షించబడి, పూర్తిగా ఆయనలోనే జీవం కలిగిన శరీరం అని దీని అర్థం. అప్పుడు, ఆ శరీరం దేవునిలో ఆత్మీయంగా జీవించినప్పుడు, అది స్వర్గ భూముల్లోకి బయలుదేరి, 57 వైమర్ సంపాదకుడు ఎక్లస్ను సూచిస్తున్నాడు. 31:12 మొదలైనవి.
[W, XXXVI, 660—662] సూర్యుడు, చంద్రుడు మరియు ఇతర జీవులన్నిటినీ చూసి ఆనందించండి.
దీనిలో అది అటువంటి సంతృప్తిని, ఆనందాన్ని పొందుతుంది, దానివల్ల అది తినడం, త్రాగడం గురించి ఎన్నటికీ ఆలోచించదు. అది శరీరాన్ని, ఆత్మను రెండింటినీ ఆవరించి ఉండే, సంపూర్ణ వ్యక్తికి సంబంధించిన ఒక పూర్తి ఆధ్యాత్మిక అస్తిత్వం లేదా జీవితం అవుతుంది. అది ఆత్మ నుండి ఉద్భవించి, నేరుగా దేవుని నుండి లేదా ఆయన ద్వారా వస్తుంది, తద్వారా మనం ఆయనచే ప్రకాశింపబడి, ఆత్మ పరంగానే కాకుండా మన శరీరం మొత్తం వ్యాపించి ఉండేలా ఆయనను తెలుసుకుంటాము. అది గాలి వలె స్పష్టంగా, తేలికగా ఉంటుంది; అది ప్రపంచపు నలుమూలలనూ స్పష్టంగా చూడగలదు, వినగలదు.
జీవితానికి గానీ, జీవిత పరిరక్షణకు గానీ మనకు మరేదీ అవసరం ఉండదు. అయినప్పటికీ మనకు ఒక నిజమైన శరీరం ఉంటుంది. ఇది ప్రస్తుతం ఆకాశంలో ఉన్న నక్షత్రాలతో పోల్చదగినది; అవి తమ ఉనికికి ఏదీ అవసరం లేని విధంగా నిర్మించబడ్డాయి, అయినప్పటికీ అవి భౌతిక జీవులు. నిశ్చయంగా, వాటికి భౌతిక శరీరం కాకుండా ఖగోళ శరీరం ఉంది.58
అందువల్ల సెయింట్ పాల్ అన్ని అన్యమత భావనలను మరియు వాటికి ప్రేరణనిచ్చే, మనిషిని ఒక హీనమైన మరియు శక్తిహీనమైన జీవిగా చిత్రీకరించే అభ్యంతరకరమైన చిత్రాన్ని బహిష్కరించాలని కోరుకుంటున్నాడు. ఇది ఒక క్రైస్తవుడిని కేవలం అతని బాహ్య రూపంలోనే చూస్తుంది; అతను ఒక ఆవులాగా లేదా పందిలాగా చనిపోతాడని భావిస్తుంది. ఆ విషయంలో మనిషికి, ఏ జంతువుకైనా మధ్య భేదాన్ని గుర్తించగలిగేంత జ్ఞానం, పాండిత్యం ఎవరికీ ఎప్పుడూ లేవు.
"మరియు ఇది నిజం," అని సెయింట్ పాల్ అంటారు, "నేను స్వయంగా దీనిని చూస్తున్నాను మరియు మీ అన్యమత తర్కం నుండి మీరు అందించే ఆ జ్ఞానంతో నాకు మంచి పరిచయం ఉంది. నిజానికి, దీనిని చూడలేని ఆవు కూడా లేదు. మరియు ఈ విషయాన్ని ఎగతాళి చేయడం ఒక వ్యక్తిని తెలివైనవాడిగా మరియు పండితుడిగా చేస్తే, నేను ఇప్పటికే ఒక వైద్యుడిని, లేదా త్వరలో అవుతాను." కానీ ఒక క్రైస్తవుడు ఈ పంది జ్ఞానానికి భిన్నమైన జ్ఞానంతో పరిచయం కలిగి ఉండాలి, తద్వారా అతను కంటికి కనిపించే విధంగా మరియు ప్రతి ఆవు అర్థం చేసుకున్నట్లుగా విషయాలను తీర్పు తీర్చడు మరియు నమ్మడు. అతను ఇప్పుడు చూడని లేదా అనుభూతి చెందని విషయాల గురించి దేవుని వాక్యం బోధించే దానిని నమ్మాలి. ఒక క్రైస్తవుడు ఇకపై మనిషి ఈ జీవితాన్ని విడిచిపెట్టి నశించిపోవడానికి చనిపోతాడని, మనిషి బలహీనమైన, నాశనమయ్యే మరియు అపవిత్రమైన జీవి తప్ప మరేమీ కాదని చెప్పడు. లేదు, నిజమైన, దైవిక అవగాహన ప్రకారం మరియు స్వర్గసంబంధమైన భాషలో అతను ఇలా అంటాడు: నాశనమయ్యే, అవమానకరమైన మరియు బలహీనమైనది విత్తబడింది, అది నాశనమవ్వనిదిగా మరియు మహిమతో, శక్తితో లేవడానికి, మరియు జంతు సంబంధమైన, భౌతిక శరీరం ఆత్మ సంబంధమైన, స్వర్గసంబంధమైన శరీరంగా మారడానికి.
కాబట్టి, మన విశ్వాసంలో స్థిరపడటానికి మరియు దానిని సందేహించకుండా ఉండటానికి, ఈ విషయాన్ని మన మనస్సులలో బలంగా నాటుకోవడం మనం నేర్చుకోవాలి. ఎందుకంటే, బాప్తిస్మం మరియు సువార్త ద్వారా దేవుడు మనలను క్రీస్తు వద్దకు పిలిచాడు మరియు నిత్యజీవ వాగ్దానాన్ని కలిగి ఉన్నాము. చివరి రోజున మనలను కూడా లేపి, తనలాగే మహిమగలవారిగా, తేజోవంతులుగా మనలను సమర్పించే ఉద్దేశ్యంతో రక్షకుడు మృతులలో నుండి లేచాడని మనం విశ్వసిస్తున్నాము. ఈ విధంగా మనం మన హృదయాలను ఓదార్చుకోవచ్చు, నిలబెట్టుకోవచ్చు మరియు బలపరచుకోవచ్చు. మనం ఇప్పటికే అటువంటి ఆలోచనలతో మమేకమై, అక్కడ మనం పొందబోయే అందమైన, మహిమగల జీవితపు దృశ్యంలో ఆనందాన్ని పొందవచ్చు. ఎందుకంటే ఇది మన హృదయాలను ఆ ఆలోచన పట్ల ఉత్సాహపరిచి, తాత్కాలిక జీవితాన్ని మరచిపోయేలా చేస్తుంది. లేకపోతే, లోకంలాగే మనం కూడా ఇక్కడే శాశ్వతంగా ఉండిపోవాలనుకున్నట్లుగా దానికి అంటిపెట్టుకుని ఉంటాము. అప్పుడు మనం ఈ జీవితంలోనూ, గంటగంటకూ అనిశ్చితంగా ఉండే ఈ అశాశ్వతమైన వస్తువులలోనూ కన్నా ఉన్నతమైన దానిలో మన సాంత్వనను, ఆధారాన్ని పొందుతాము. మనం పొందబోయే ఆ ఉన్నతమైన, వర్ణనాతీతమైన నిధితో మనల్ని మనం ఓదార్చుకోవడానికి, ఆనందపరచుకోవడానికి అలవాటుపడాలి.
44-45. భౌతిక శరీరం ఉన్నట్లయితే, ఆత్మ సంబంధమైన శరీరం కూడా ఉంటుంది. అందువలన ఇలా వ్రాయబడింది: మొదటి మానవుడైన ఆదాము జీవి అయ్యాడు; చివరి ఆదాము జీవమిచ్చే ఆత్మ అయ్యాడు.
సహజ మరియు ఆధ్యాత్మిక శరీరం గురించి తాను చెప్పినదాన్ని ధృవీకరించడానికి, సెయింట్ పాల్ ఇక్కడ లేఖనంలోని ఒక వచనాన్ని ఉటంకించారు. మానవుని సృష్టికి సంబంధించి, ఆదికాండము 2:7 ఇలా నమోదు చేస్తుంది: "యెహోవా దేవుడు నేల మట్టితో మానవుని చేసి, అతని నాసికలలో జీవశ్వాసము ఊదగా, మానవుడు జీవముగల ఆత్మగా మారెను." సెయింట్ పాల్ "జీవముగల ఆత్మ" అనే హీబ్రూ పదాన్ని "సహజ శరీరం" అని అర్థం వచ్చే గ్రీకు పదం xjrcxixog తో అనువదించారు. కానీ నేను ఇంతకు ముందే చెప్పినట్లుగా, "ఆత్మ" అనే పదం మన జర్మన్లకు సరైన అర్థాన్ని తెలియజేయదు.
అయితే, మనం హీబ్రూ భాష యొక్క వ్యక్తీకరణ విధానాన్ని అప్పుడప్పుడు స్వీకరించి దానికి గౌరవం ఇవ్వాలి, ఎందుకంటే మనం దానిని అంతకంటే మెరుగ్గా పునరుత్పత్తి చేయలేము. అందువల్ల, మోషే 'జీవించే ఆత్మ' అని పిలిచేది మరియు ఇక్కడ సెయింట్ పాల్ 'సహజ జీవితం' లేదా 'సహజ మానవుడు' అని పిలిచేది రెండూ ఒకటే. ఇంతకుముందు నేను చూపినట్లుగా, ఆత్మ అనే హీబ్రూ పదానికి నిజమైన అర్థం, మనం 'శరీర జీవితం' లేదా 'జీవించే శరీరం' అని పిలుస్తాము, అంటే, ఆయాసపడి శ్వాస తీసుకునే మానవుడు లేదా జంతువు.
అందుకే, మోషే గ్రంథంలో తరువాతి భాగంలో మనం తరచుగా "ప్రతి ప్రాణి" అనే పదాన్ని చూస్తాము, అంటే, ప్రాణం ఉన్న ప్రతి రకమైన జంతువు. అతను యాకోబు గురించి కూడా (ఆదికాండము 46:25-27) తన ఇంట్లో ఉన్న సమస్త ప్రాణులతో ఐగుప్తుకు వెళ్ళాడని చెప్పాడు. అంటే అతనితో ఉన్నన్ని ప్రాణులు అని అర్థం. క్రొత్త నిబంధనలో కూడా మనం ఇదే విషయాన్ని చూస్తాము, ఉదాహరణకు, ప్రకటన 18:11-13లో. ఈ వాక్యభాగం బబులోను గురించి ప్రవచిస్తుంది, ఇకపై ఎవరూ ఆమె నుండి మానవ శరీరాలను గానీ, ప్రాణులను గానీ, అంటే జీవించి ఉన్న వ్యక్తులను గానీ, లేదా బానిసలను గానీ కొనరు లేదా ఆమెకు అమ్మరు. మోషే కూడా, దేవుడు మనిషిలో పంచేంద్రియాలను ప్రవేశపెట్టాడని మరియు అతను తినడానికి, త్రాగడానికి, జీర్ణం చేసుకోవడానికి మరియు శరీరానికి అవసరమైన ఇతర పనులన్నీ చేయడానికి వీలు కల్పించాడని మాత్రమే చెప్పాలనుకుంటున్నాడు. హెబ్రీ భాష నుండి తీసుకున్న ఈ విషయాన్ని, పరిశుద్ధ పౌలు r|a>xix6g, animalis homo అని పిలుస్తాడు.