చట్టానికి సంబంధించి నా అభ్యంతరం ఆరోపణ యొక్క సార్వత్రికతను ప్రభావితం చేయదు. పౌలు ఒక యూదు అభ్యంతరకారుడితో వ్యవహరిస్తున్నాడు; అన్యజనుల దోషానికి సంబంధించి ఎటువంటి ప్రశ్న పరిగణించబడలేదు. అతను ఉదహరించిన లేఖనాలు యూదుల దోషాన్ని కూడా స్థాపించాయి. అందువల్ల, 'మనుషులందరూ' సత్యాన్ని దుర్నీతితో పట్టుకొని ఉన్నారనే తన ఆరోపణను అతను నిరూపించుకున్నాడు.
పైన చూడండి, భాగం iv. విభాగం 11.
మునుపటిలాగే, ఈ వాక్యభాగంపై లూథర్ చేసిన వ్యాఖ్యానాన్ని నేను వ్యతిరేకిస్తున్నాను: ఆయన మాట్లాడుతున్నది యూదుల గురించి, అంతేగానీ సాధారణంగా శ్రేష్ఠులైన, అత్యంత శ్రేష్ఠులైన మనుషుల గురించి కాదు. ఈ సాక్ష్యాలు యూదులకు, వారి గురించే ఇవ్వబడ్డాయి, తద్వారా వారి నోళ్లు కూడా మూయబడతాయి. అన్యజనుల నోళ్లు మూయబడే ప్రసక్తే లేదు, యూదుల విషయంలో కూడా అలాంటిదేమీ జరగలేదు; అయినప్పటికీ వారు తమపై ఉన్న ఆరోపణలను తమ నుండి ఇతరులపైకి నెట్టేశారు. కానీ, మళ్ళీ, ఈ వ్యత్యాసం వల్ల వాదన ప్రభావితం కాదు: యావత్ ప్రపంచం దోషులుగా ప్రకటించబడింది, ఆయనకు కావలసిందల్లా అదే.
Deo obnoxius sen reus. upodikov tw qew. Obnox. ఈ భేదంలో 'ఆరోపణకు బాధ్యుడు' అని, Reus అంటే 'వాస్తవంగా విచారణకు గురైనవాడు' అని వ్యక్తపరుస్తుంది. Upoo t q ఈ రెండింటినీ కలుపుతుంది, 'దేవుని ఆదేశం మేరకు నేరారోపణ చేయబడినవాడు.'
Qaâ interp. reata obstrictus. Interp. పైన చూడండి, భాగం iv. విభాగం 34. గమనిక e. Re. 'reus లేదా నిందితుని యొక్క స్థితి;' obst. 'గంభీరంగా ఆరోపించబడిన లేదా ఆపాదించబడిన నేరపు గొలుసుతో బంధించబడిన వ్యక్తి.'
లూథర్ 'నెరవేర్చు' అని అనకూడదు; అది మలాకీ మాటలకు కేవలం అనుసరణ మాత్రమే, ఆ మాటలకు ఈ విషయంతో ఎటువంటి సంబంధం లేదు. — ఇక్కడ లూథర్ మరీ ఎక్కువగా శుద్ధి చేసి, మళ్ళీ 'పర్ సీక్వెలమ్' (per sequelam) పద్ధతిలో వాదించాడు [అంటే, ఇది దానిని అనుసరిస్తుంది, కాబట్టి]. ప్రపంచమంతా దోషి. అలాంటప్పుడు, వారిలో ఏదైనా మంచి ఉంటే; వారి స్వభావంలో ఏదైనా మంచి భాగం, లేదా వారి స్వభావం పట్ల ఏదైనా మంచి అనురాగం ఉంటే, దానిని మినహాయించాలి: లేకపోతే ఈ భాగం మొదలైన వాటికి దేవునికి సమాధానం ఉంటుంది. కానీ వారు ఈ మంచి భాగాన్ని ఎందుకు దుర్వినియోగం చేసి ఉండకూడదు? సాక్ష్యం వారి ఆత్మకు మరియు ప్రవర్తనకు వ్యతిరేకంగా ఉంది. దీనిని బట్టి, వారి మొత్తం స్వభావం మరియు దాని అనురాగాలన్నీ చెడ్డవిగా ఉండాలి; కానీ అలా చెప్పబడలేదు. అలాగే, చివరి విభాగంలో; 'మానవుడు దేవుని వెదకడు' అని చెప్పడం అంటే,
'మానవుడు దేవుని కోసం అన్వేషించలేడు,' అని అతను వాదన మరియు అనుమానం ద్వారా నిరూపిస్తాడు.
అపోస్తలుడు ఇక్కడ ప్రకటించిన ఖండనను లూథర్ తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నాడు. అది ధర్మశాస్త్ర క్రియలు చెడ్డవని కాదు; లేదా మనుషుల క్రియలు, అవి ధర్మాన్ని నెరవేర్చినంత వరకు, చెడ్డవని కాదు; కానీ వారు నిజంగా ఈ క్రియలను నెరవేర్చరని. వారు నిజంగా ఈ క్రియలను నెరవేర్చి ఉంటే, పైన పేర్కొన్నటువంటి సాక్ష్యాలు వారికి వ్యతిరేకంగా ఇవ్వబడి ఉండేవి కావు. అటువంటి సాక్ష్యాలు ఇవ్వబడ్డాయనే వాస్తవం (అవి ప్రత్యేకంగా వారి కోసమే ఉద్దేశించబడ్డాయని ఆయన చూపించాడు) వారు ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించేవారు కాదని, దానిని ఉల్లంఘించేవారని రుజువు చేస్తుంది; మరియు పాటించేవారిగా కాకుండా, ఉల్లంఘించేవారిగా, వారు దానిచేత ఖండించబడ్డారు. — 'శరీరం' అనే పదం విషయంలో లూథర్ మళ్ళీ పొరబడ్డాడు. మునుపటి సందర్భాలలో వలె ఇక్కడ కూడా ఇది పాపపు అనురాగం కాదు: ఇది మానవ జాతికి ఒక పేరు; 'శరీరం లేదు' అంటే 'మానవుడు లేడు'. అయితే, వాదన కదలదు. ధర్మశాస్త్ర క్రియలు ఎంత మంచివైనా, మనిషి మరియు స్వేచ్ఛా సంకల్పం వాటిని సాధించడానికి బదులుగా, వాటిచేత ఖండించబడితే; మానవుడు అంటే ఎవరు, మరియు స్వేచ్ఛా సంకల్పం అంటే ఏమిటి?
నేను చెప్పేదేమిటంటే, కేవలం యూదులకు మాత్రమే; (పైన, విభాగం 2. గమనిక c, మరియు విభాగం 7. గమనిక p చూడండి) అయినప్పటికీ లూథర్ అది ఇద్దరికీ వర్తిస్తుందని కోరుకుంటాడు. అయితే, స్పష్టంగా, ఇద్దరికీ అది ఒకే రూపంలో లేదు; మరియు యూదులకు ఆచార సంబంధమైనది ఉండగా, అన్యజనులకు అది లేదని వారు ఒప్పుకున్నారు. అందువల్ల, లూథర్ తన వాదనలో ఆ వ్యత్యాసాన్ని గుర్తించడం అవసరం. అతను ఇంకా ఇలా అంటాడు, "దీనిని కూడా రద్దు చేయలేదు."
పరిపాలకుడు: శక్తి మరియు అధికారం కలిగి ఉండటం.
అభ్యంతరం ఏమిటంటే: పౌలు కేవలం ఆచార సంబంధమైన క్రియల గురించి మాత్రమే మాట్లాడాడు. లూథర్ సమాధానం, 1. పౌలు వాదన లోపభూయిష్టంగా ఉంటుంది. 2. కృప అనేది కేవలం ఒక అల్పమైన విషయం అవుతుంది. 3. ఈ క్రియలు మరణకరమైనవిగా మారలేదు. 4. అవి పది ఆజ్ఞలతో సమానమైన అర్థం కలిగిన ధర్మశాస్త్ర ఆవశ్యకతలలో ఒక భాగం, మరియు అవి ఎన్నడూ రద్దు చేయబడలేదు. 5 "గలతీయులలో ఇదే విషయాన్ని చర్చిస్తున్నప్పుడు
3, ధర్మశాస్త్ర గ్రంథమందు వ్రాయబడినవన్నియు అని ఆయన స్పష్టముగా చెప్పుచున్నాడు.
ఈ అభ్యంతరానికి నిజమైన మరియు సంక్షిప్త సమాధానం ఏమిటంటే, ఆచార సంబంధమైన మరియు నైతికమైన ధర్మశాస్త్రమంతా ఒకే సంస్థ, మరియు పౌలు ఎటువంటి మినహాయింపులు లేదా భేదాలు చూపలేదు. లూథర్ విషయాన్ని విస్తృతం చేసి, అనేక అభ్యంతరకరమైన విషయాలు చెప్పాడు. 'రద్దు చేయబడలేదు' అనే దాని గురించి అతను చెప్పినది అస్పష్టంగా, అసంపూర్తిగా మరియు అనవసరంగా ఉంది. ధర్మశాస్త్రం దాని రెండు భాగాలతో, అది ఎలా ఉండేదో అలాగే ఇప్పటికీ నిలిచి ఉందని అతని ఉద్దేశమా? రోమా 6, 7; 2 కొరింథీ 3; ఎఫెసీ 2; కొలొస్స 2; గలతీ 4; మరియు 1 తిమోతి 1 లలో అతను స్పష్టంగా పేర్కొన్నట్లుగా, అపొస్తలుడు దానిని అలా భావించినట్లయితే, ఇక్కడ 'రద్దు చేయబడలేదు' అని చెప్పడం ఆయనకు తగినదేనా? ఒకప్పుడు ధర్మశాస్త్రంగా ఉన్నది, అది ఇంకా అమలులో ఉండి, పరిపాలిస్తుంటే తప్ప, దానిని ధర్మశాస్త్రం అనే పేరుతో ప్రస్తావించకూడదనేది నిజమేనా?
ఈ వాదన ఎవరిని ఉద్దేశించిందో ఆ యూదులకు — నేను 'మాత్రమే' అంటున్నాను, అతను 'మొదటగా' అంటున్నాడు (చివరి గమనిక చూడండి) — దాని అధికారానికి ఏదైనా రుజువు అవసరమా? పౌలుకు, మోషేకు మధ్య ఉన్న స్పష్టమైన వైరుధ్యాన్ని సమన్వయం చేయడానికి అతను చెప్పిన మాటలు, ఇక్కడ అతని వ్యాఖ్యానానికి మరియు వైఖరికి ఆధారం, అతను పౌలు మరియు మోషే ఇద్దరి అర్థాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుని, అవివేకంగా మరియు అసత్యంగా చెప్పాడు. (ద్వితీయోపదేశకాండము 27:1-26ను గలతీయులకు 3:10తో పోల్చండి.) ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారందరినీ ఖండించడం పౌలు ఉద్దేశం కాదు, కానీ "ధర్మశాస్త్ర క్రియల సంబంధులైన వారందరినీ" ఖండించడం; అంటే, ధర్మశాస్త్రానికి విధేయత చూపడం ద్వారా పూర్తిగా గానీ, పాక్షికంగా గానీ నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని ఆశించే వారందరూ. పౌలు యొక్క ఈ నిషేధాజ్ఞకు, అన్ని విషయాలలో నిలకడగా ఉండని ప్రతి ఒక్కరిపై మోషే పలికిన శాపానికి మధ్య ఉన్న వైరుధ్యం ఏమిటి? మొదలైనవి. — పౌలు ఈ శాపాన్ని తొలగించడు, నెరవేర్చేవారిని ఖండించడు. ఆయన నెరవేర్చే ప్రయత్నాన్ని ఖండిస్తున్నాడు, అది సఫలమైనందువల్ల కాదు, కానీ అది విఫలమైనందువల్ల, మరియు ఎప్పటికీ విఫలం కావాల్సిందే కాబట్టి. — 'వాటిని నెరవేర్చేవారిలో ఆత్మ ఉండటం రెండింటికీ అవసరం: మోషే శపించబడినవాడు కొనసాగడు, ఎందుకంటే అతనికి ఆత్మ లేదు; పౌలు శపించబడినవాడు నీతిమంతుడిగా తీర్చబడడు, ఎందుకంటే అతను ఆత్మ లేకుండా ఆ కార్యాలు చేస్తాడు.' ఇప్పుడు, రెండింటిలోనూ శక్తి లేదా ఉద్దేశం గురించి ఎలాంటి పరిశీలన లేదు. మోషే, ఎలాగో విచారించకుండా లేదా బోధించకుండా, 'నెరవేర్చండి' అని పరోక్షంగా చెబుతాడు. మరియు పౌలు ఇలా అంటాడు, 'ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని లక్ష్యంగా పెట్టుకుని, శపిస్తాడు, ఎందుకంటే మనిషి దానిని నెరవేర్చలేడు, మరియు దానిని చేయనివానిపై శాపం ఉంటుంది.' కానీ ఆత్మ, లూథర్ దానికి పెట్టిన పేరు ప్రకారం ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చేవాడు (లెజిస్ కన్సుమ్మేటర్) కాకపోగా, ఆత్మను పొందినవాడు నీతిమంతుడిగా తీర్చబడిన తర్వాత "అన్ని విషయాలలో కొనసాగడు," మరియు అలా చేయమని కోరితే అతను ఇంకా శిక్షించబడతాడు; అలా చేయడం దాని లక్ష్యం కూడా ఏమాత్రం కాదు. క్రీస్తునందు దేవుడు తన చిత్తాన్ని అతనికి తెలియజేయడానికి మరియు అతనిలో నివసించి, సంచరించే తన ఆత్మ ద్వారా అతనికి శక్తినివ్వడానికి ఇష్టపడినట్లుగా, ఇప్పుడు ఆయనచేత స్పష్టంగా మరియు స్పృహతో తీసుకురాబడిన ఆ సంబంధంలో, దేవుని సంపూర్ణ చిత్తాన్ని నెరవేర్చడమే అతని లక్ష్యం. దానిని నియమం అని పిలవగలిగితే, అది ధర్మశాస్త్రం కంటే ఎంతో విస్తృతమైనది, సమృద్ధమైనది మరియు పూర్తిగా భిన్నమైన స్వభావం గల ఒక నియమం; అది తన తండ్రియైన దేవునితో క్రీస్తునందు సంచరించే, నిత్యము రక్షించబడి, మహిమపరచబడిన పాపి యొక్క నియమం.
స్నేహితుడు, అతని భాగం, అతని అత్యధిక ఆనందం. — ఆత్మ ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం గురించి ఇక్కడ మరియు ఇతర చోట్ల అతను చెప్పేది దోషపూరితమైనది. అతని భాషను బట్టి, "ధర్మశాస్త్ర క్రియల సంబంధులైన" వారి విధేయతను ఆత్మలో చూపిస్తే, అది వారిని నీతిమంతులుగా తీరుస్తుందని; మరియు ఈ వరం లేకపోవడం వలనే మోషే ఆరాధకులు "అన్ని విషయములలో నిలిచియుండక" తమ శాపం నుండి తప్పించుకోలేకపోయారని తెలుస్తోంది. ఇప్పుడు, ఆత్మ "దేవుణ్ణి శరీరంలో ప్రత్యక్షపరిచిన" (1 తిమోతి 3:16) విధంగా, ప్రభువు పిలిచిన ప్రజలను (1 కొరింథీ 6:11) వారు ఎవరివారో, ఎవరో, ఏమిటో నిరూపించడం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీరుస్తుందనేది నిజమే అయినప్పటికీ...
— ఇది శాపాన్ని తొలగించే లేదా అంగీకారాన్ని సంపాదించే ఏ విధేయతా చర్యకైనా పూర్తిగా భిన్నమైనది. అయితే, గలతీయుల పత్రిక నుండి అతనికి కావలసినదంతా అతనికి లభించింది: 'పౌలు అక్కడ అదే విషయాన్ని చర్చిస్తూ, ధర్మశాస్త్రమంతటినీ స్పష్టంగా గ్రహించాడు.'
ఈ విభాగంలో లూథర్ యొక్క వ్యాఖ్యానాలను మరియు ముగింపులను నేను వ్యతిరేకిస్తున్నాను. 'శరీరము లేనిది' అనే మాటల నుండి అతను ధర్మశాస్త్ర కార్యకర్తలలో ఒక విభజనను ఊహిస్తున్నాడు; దీని ద్వారా పౌలు విభజనను కాదు, సార్వత్రికతను వ్యక్తపరుస్తున్నాడు. శరీరము లేనిది (పైన చూడండి, భాగం iv. విభాగం 37. గమనిక k) అంటే మానవుడు లేకపోవడం. అందువల్ల, ఈ ఊహాజనిత విభజన నుండి తీసుకోబడిన వాదన — అంటే ఆత్మ లేకుండా చేయబడిన ధర్మశాస్త్ర క్రియలే నీతిమంతులుగా తీర్చడంలో విఫలమై, ఖచ్చితంగా ఖండిస్తాయి — నిలబడదు. అతను ఉదహరించిన అనేక వాక్యభాగాలలో, వ్యతిరేకత ఆత్మకు మరియు ధర్మశాస్త్ర క్రియలకు మధ్య కాదు, ధర్మశాస్త్రానికి మరియు సువార్తకు మధ్య ఉంది. (గలతీ 3; రోమా 3) ఈ వాక్యభాగానికి మరియు యోహాను 3:6కు మధ్య ఉన్న సమాంతరతను నేను అంగీకరించను, కేవలం రెండింటిలోనూ 'శరీరము' అనే పదం ఒకే అర్థంలో ఉపయోగించబడింది అనేదానిని మించి; కానీ అది లూథర్ యొక్క అర్థం కాదు. పరిశుద్ధాత్మ లేకపోవడమే ధర్మశాస్త్ర క్రియలను శిక్షార్హమైనవిగా చేస్తుందనే వాదనను నేను ఖచ్చితంగా వ్యతిరేకిస్తున్నాను; ఎందుకంటే, ఆయన వాటిలో ఉంటే అవి శిక్షార్హమైనవి కావు — పరిశుద్ధాత్మతో గానీ, పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా గానీ శరీరంలో మనిషి చేసే ఏ క్రియలైనా దేవుని తీర్పు యొక్క తీవ్రతను తట్టుకోగలవన్నట్లు! కాబట్టి, ఈ విషయంలో లూథర్కు నేను అంగీకరించగలిగేది ఏమిటంటే, 'ధర్మశాస్త్ర క్రియల వలన ఏ శరీరమూ ఆయన దృష్టిలో నీతిమంతునిగా తీర్చబడదు.' అందువల్ల, స్వేచ్ఛా సంకల్పం, ధర్మశాస్త్ర సహాయంతో కూడా, ఇప్పటికీ ఖండించబడే ఉంది; ఎందుకంటే ఆ సహాయంతో కూడా అది నీతిమంతునిగా తీర్చలేదు. అలాంటప్పుడు అది లేకుండా దాని ఉనికి ఏమిటి? — మరి ఇది చాలదా?
లూథర్ అపొస్తలుని వాదన యొక్క పరిధిని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నాడు. ఆయన పరిశుద్ధాత్మతో మరియు పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా మనిషి ఎలా ఉంటాడో అని తర్కించి ప్రకటించడం లేదు: కానీ లేఖనాల నుండి యూదుడు మరియు అన్యజనుడు అయిన మనిషి ఎలాంటివాడో చూపించిన తరువాత, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా అతడు నీతిమంతునిగా తీర్చబడటం ఎంత అసాధ్యమో వాదిస్తున్నాడు. ఈ వాదన, సువార్త ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి నాంది పలికే ఒక సన్నాహకంగా, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి వ్యతిరేకంగా ఉంది; అంతేగానీ, పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా ఉన్నప్పుడు మనిషికి ఉండే సహజమైన అసమర్థతకు మరియు బలహీనతకు వ్యతిరేకంగా కాదు. — లూథర్ 'నీతిమంతునిగా తీర్చబడకపోవడం' అనే పదానికి 'శిక్షకు గురికావడం' అనే అర్థాన్ని ఇచ్చాడు. అది నిశ్చయంగా శిక్షను సూచిస్తుంది; కానీ లూథర్ యొక్క వ్యక్తీకరణలు మరియు వాదన, పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా ఈ క్రియలను చేయడం ద్వారా శిక్ష విధించబడుతుందని మరియు సంభవిస్తుందని సూచిస్తున్నాయి; అయితే, వాస్తవానికి, ఆ శిక్ష ధర్మశాస్త్రం రాకముందే సంభవించింది; మరియు అది తొలగించబడటానికి బదులుగా, దాని ద్వారా కొనసాగించబడి, వ్యక్తపరచబడింది.
పౌలు యొక్క ఈ చివరి మాటలు, అతని అర్థం మరియు ఉద్దేశ్యం గురించి మునుపటి వ్యాఖ్యలో ఇవ్వబడిన అభిప్రాయాన్ని ఎంత స్పష్టంగా ధృవీకరిస్తున్నాయి! ధర్మశాస్త్రం నీతిమంతునిగా తీర్చలేదు, ఎందుకంటే నేను అతనిపై మోపుతున్న మనిషి యొక్క ఈ స్థితిని అది బయటపెడుతుంది; అతను ఎలాంటివాడో అది కేవలం వ్యక్తపరుస్తుంది. ఆయన అది పాపాన్ని చేయిస్తుందని గానీ, లేదా అతన్ని పాపిగా చేస్తుందని గానీ చెప్పలేదు; కానీ అది పాప జ్ఞానానికి మరియు పాపాన్ని ఒప్పుకోవడానికి దారితీస్తుంది. ఆత్మ లేకుండా మనిషి చేసే ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చవని, అంటే ఆత్మతో చేస్తే తీరుస్తాయని చూపించడమే ఉద్దేశ్యమైతే, ఈ వాక్య భాగానికి మునుపటి వాక్యంతో ఏం సంబంధం ఉంటుంది? కానీ, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి వ్యతిరేకంగా, సరిగ్గా విశ్లేషించినప్పుడు, ఈ వాదన ఎంత బలంగా ఉంటుంది! ఏది పాపమో, ఏది కాదో కూడా దానికి తెలియదు; పాప ప్రవృత్తి వలన తాను ఎంత నీచమైనదో కూడా తెలియదు. —
లూథర్ 'నీతిమంతునిగా తీర్చబడిన' అనే పదాన్ని వర్తమాన కాలంలో చదువుతాడు, దీనికి నాకు ఎటువంటి ఆధారం కనిపించలేదు: భవిష్యత్ కాలం 'డిస్టి' (disti) మరియు 'ఎపిగ్నోసిస్' (epignwsiv) రెండింటి అర్థాన్ని నిర్వచిస్తుంది; అంటే అది 'అందువల్ల' (as) కానీ 'ఎందుకంటే' (because) కాదు, మరియు 'అంగీకారం' (acceptance) కాదు, 'పెరిగిన లేదా పరిపూర్ణమైన జ్ఞానం'. ధర్మశాస్త్రం పాపం అంటే ఏమిటో విస్తృత స్థాయిలో చూపించడమే కాకుండా, మనపై దానికున్న శక్తిని, దాని దుష్టత్వాన్ని, లేదా "అత్యధిక పాప స్వభావాన్ని" కూడా చూపిస్తుంది: అది నిషేధించడం మరియు ఆజ్ఞాపించడం ద్వారా పాపాన్ని తీవ్రతరం చేస్తుంది మరియు ప్రేరేపిస్తుంది.
(రోమా 7:7-12 చూడండి); మరియు అటువంటి కారణం వలన చెడు చేయడానికి ప్రేరేపించబడిన ఆ ఆత్మ, లేదా స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఎలా ఉండాలి?
లూథర్ ఈ గొప్ప గ్రంథంలోని చాలా భాగాన్ని చూసినప్పటికీ, దాని మొత్తాన్ని చూడలేడు. దానిని అర్థం చేసుకోవాలంటే, 12వ వచనం నుండి మొదలుపెట్టి, దానికి ముందు జరిగిన విషయాలను మనం అనుసంధానించుకోవాలి.
కాబట్టి, ఒక్క మనుష్యుని ద్వారా పాపము లోకములోనికి ప్రవేశించెను, పాపము ద్వారా మరణము ప్రవేశించెను; ఆలాగే, ఎవరియందు అందరు పాపము చేసియున్నారో, ఆయన ద్వారా మరణము అందరి మీదికి వచ్చెను. ధర్మశాస్త్రము వచ్చు వరకు పాపము లోకములో ఉండెను; అయితే ధర్మశాస్త్రము లేనప్పుడు పాపము ఆపాదించబడదు. మానవుడు — అనగా యావత్ మానవజాతి — మొదటి మనుష్యునిలోను, అతనితోను పాపము చేసిరి; ప్రతి వ్యక్తి, ప్రత్యేకముగాను, వ్యక్తిగతంగాను, అతనితో సృష్టించబడి, అతని నుండి విడదీయరానివాడై, ఆ ఒక్క అతిక్రమమును వ్యక్తిగతంగా చేసినయెడల, మానవుడు — ఆ తర్వాత మానవజాతిలోని వేర్వేరు వ్యక్తులు ఒకరి తర్వాత ఒకరు ప్రత్యక్ష అస్తిత్వంలోకి తీసుకురాబడినప్పుడు వారిచేత పాపములు చేయబడినప్పటికీ, అవి ఆపాదించబడలేదు; కానీ ఆదాముతో వారి ఐక్యత మరియు ఏకత్వము ద్వారా వారు ప్రత్యేకముగా, వ్యక్తిగతంగా, మరియు ఏకైక పక్షముగా ఉన్న మొదటి అతిక్రమము ఆధారంగానే అవి పరిష్కరించబడ్డాయి. ఆ తర్వాత ధర్మశాస్త్రము "దొంగచాటుగా ప్రవేశించెను," ఆ అపరాధము అధికమగునట్లు; లేదా గలతీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో వలె, అపరాధముల నిమిత్తము;* అనగా, ఒకటి కంటే ఎక్కువ అపరాధములు ఉండవలెనని; మొదటి అపరాధమునకు అనేక అపరాధములు చేర్చబడవలెనని.
ఈ వాక్యాన్ని ఎంత స్వల్ప వైవిధ్యంతో చదివి, అర్థం చేసుకున్నప్పటికీ — అది దేని కారణంగా చేర్చబడిందో గానీ, లేదా దేని కారణంగా మధ్యవర్తి చేతికి అప్పగించబడిందో గానీ — అది స్పష్టంగా వ్యక్తపరచకపోయినా, ధర్మశాస్త్రము అతిక్రమములను విస్తరింపజేయుట తప్ప మరే ఇతర ప్రభావమును, ఉద్దేశమును కలిగియున్నదనే విస్తృత సత్యాన్ని తప్పక సూచిస్తుంది. మరలా, రోమా 7:7 వాక్యాన్ని దాని సంపూర్ణతలో — అనగా పాపమునకు ధర్మశాస్త్రము ఇచ్చే ప్రేరణగా — అర్థం చేసుకున్నప్పుడు ఎంత న్యాయబద్ధంగా ఉంటుందో, దాని తక్కువ స్థాయి మరియు సర్వసాధారణమైన వ్యాఖ్యానంలో, అంటే కేవలం బోధనగా అర్థం చేసుకున్నప్పుడు కూడా అంతే న్యాయబద్ధంగా ఉంటుంది.
కాబట్టి, ఆ సంస్థ ద్వారా కోరబడినది మరియు తెలియజేయబడినది కేవలం పాపజ్ఞానాన్ని తెలియజేయడం మాత్రమే కాదు, అతిక్రమణలను అధికం చేయడం; తద్వారా, దేవుని స్వరూపులైన ప్రభువు ప్రజల విషయంలో, ప్రత్యేకంగా ప్రేమ స్వరూపుడైన దేవుని విషయంలో — అనగా సంపూర్ణమైన ప్రేమ — కృప మరియు కరుణ మార్గములో ప్రేమను ప్రదర్శించేవారి విషయంలో — పాపం అధికమైన చోట, కృప మరింత అధికంగా ఉండటం ద్వారా సర్వ కృపామయుడైన దేవుడు తన నిజస్వరూపాన్ని చూపించబడతాడు. స్పష్టమైన మరియు సంపూర్ణమైన శాసనం లేకుండా, దేవుడు మనిషికి పాపాన్ని ఎన్నడూ ఆపాదించలేదు, మనిషి తనకు తానుగా ఆపాదించుకోనట్లే. ఏదేను తోటలోని ఆజ్ఞ, లేదా నిషేధం, ఈ రకమైనదే; అప్పటి నుండి, అబ్రాహాము సంతతి అనే ఒకే కుటుంబానికి (కొంతకాలం పాటు కనబడే సంఘం) పరిమితమైన ధర్మశాస్త్రం తప్ప మరేదీ ఇవ్వబడలేదు — మరియు రెండవది, స్పష్టంగా సార్వత్రికమైనది, "పశ్చాత్తాపపడి సువార్తను నమ్మండి." ఈ సార్వత్రిక ఆజ్ఞలలో మొదటిదానిపై మరణం నిలిపివేయబడింది; రెండవదానిపై జీవితం నిలిపివేయబడింది. నమ్మినవాడు (అనగా పశ్చాత్తాపం అని అర్థం) రక్షింపబడతాడు; విశ్వసించనివాడు — అంటే పశ్చాత్తాపపడనివాడు — నశించిపోతాడు.
"ధర్మశాస్త్రం ద్వారా" మొదలైన ఈ వాక్యం నుండి వచ్చే వాదన యొక్క పూర్తి సారాంశం ఇది: ఇంత తక్కువ చేసే ధర్మశాస్త్రమే అవసరమైతే, ఇక స్వేచ్ఛా సంకల్పం దానంతట అదే ఏముంటుంది? అయితే, లూథర్ ఆ మధ్యలో ప్రవేశపెట్టబడిన నిబంధన మరియు వ్యవస్థ యొక్క స్వభావాన్ని, ఉద్దేశ్యాన్ని పూర్తిగా గ్రహించలేదు; ఎన్నుకోబడిన జనాంగంగా మరియు కనబడే సంఘంగా ఇశ్రాయేలుతో దానికి ఉన్న రెండు రకాల సంబంధం — దాని సార్వత్రిక సూచనాత్మకత — దాని కఠినమైన తాత్కాలికత — మరియు పాపాన్ని బోధించడానికి అది ఎంతగా సరిపోయిందో; అంటే, ఈ లోకంలోకి పుట్టకముందే తమను తాము పాపులుగా చేసుకుని, ఆ విధంగా దేవుని ఉగ్రతకు లోనైన వారికి, ఆ ఉగ్రత ఎంత న్యాయమైనదో బోధించడాన్ని ఆయన గ్రహించలేదు.
విశ్వాసి మాత్రమే దేవుని ముందు నీతిమంతుడు. స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఏ మనిషినైనా విశ్వాసిగా చేస్తుందని లూథర్ వాదించే వారు వాదించరు: అది విశ్వాసానికి భిన్నమైన మరియు దానికంటే ముందున్న ఒక శక్తి మరియు అభ్యాసం. అలాగైతే, విశ్వాసి మాత్రమే నీతిమంతుడైతే, స్వేచ్ఛా సంకల్పం గలవాడు ఎవరు — మరియు అతని చర్య ఏ స్వభావం కలది? — ఇక్కడ లూథర్ దేవునిచే ప్రత్యక్షపరచబడిన నీతిమంతుల గురించి మాట్లాడుతున్నాడని గమనించాల్సిన అవసరం దాదాపు లేదు. తండ్రికి మరియు ప్రభువుకు సూచించబడిన దైవిక వ్యక్తుల మధ్య జరిగిన నిబంధన వ్యవహారాలలో, అనాది నుండి నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారు.
యేసు క్రీస్తు (తన ప్రియ కుమారుని యొక్క అత్యంత విలువైన మరణం మరియు శ్రమల యోగ్యతల ద్వారా, వారిని నీతిమంతులుగా స్వీకరించాలని తండ్రి చిత్తం నియమించడం) ధన్యులైన వారి ద్వారా అటువంటి వారిగా వ్యక్తపరచబడ్డారు.
పరిశుద్ధాత్మ తగిన సమయంలో వారిపైనా, వారి అంతరంగంలోనూ పనిచేస్తూ, తద్వారా వారు విశ్వసించేలా శక్తిమంతులను చేస్తుంది, నిజానికి వారిని విశ్వసించేలా ప్రేరేపిస్తుంది. కాబట్టి, ఇప్పుడు వారు పైన వివరించబడిన (విభాగం 13, గమనిక సి) "పశ్చాత్తాపపడి సువార్తను విశ్వసించండి" అని చెప్పే దేవుని శాసనానికి అనుగుణంగా నడుచుకున్నారు. ఈ విధంగా వారి ప్రత్యక్షత వెల్లడయ్యేంత వరకు, వారి వ్యక్తిగత క్రియలలో ఏదీ నీతిమంతుల క్రియలుగా మారదు — లేదా తత్ఫలితంగా ఏ విధంగానూ నీతివంతమైన క్రియలుగా పరిగణించబడదు. అందువల్ల, ఒక వ్యక్తి ఈ స్థితిలోకి ప్రవేశించక ముందే స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో చేసే క్రియలు పాపపు క్రియలే.
లాటిన్: ప్రతి ఫిడెమ్ యేసు క్రిస్టి (UECF_PROTECTED_001** VUL) 'యేసు క్రీస్తు విశ్వాసం ద్వారా.' అలాగే గ్రీకు: διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ (Rom 3:22 SCR) "యేసు క్రీస్తు విశ్వాసం ద్వారా." (జెనిటివ్ కేసు)
'దేవుని మహిమ' గురించి లూథర్ ఇక్కడ ఇచ్చిన వివరణలో నేను తప్పు చేశానని త్వరలోనే మీకు తెలుస్తుంది; కానీ, తన వజ్రాయుధం గురించిన తన సొంత వర్ణనలో కూడా అతను అతిగా మరియు పొరపాటుగా ఉన్నాడు. స్వేచ్ఛా సంకల్పం చెడ్డదని అతను అంటాడు, ఎందుకంటే దానిలో 'దేవుని మహిమ' లేదు; దీని ద్వారా అతను 'మనం దేవుణ్ణి సంతోషపెడతామనే నిశ్చయత' అని అర్థం చేసుకున్నాడు. అది లేనందువల్ల, ఆమె నిజానికి అవిశ్వాసానికి పాల్పడుతోంది. ఇది దారుణం, ఎందుకంటే విశ్వాసం అంటే, 'దేవుడు నాపై అనుగ్రహం కలిగి ఉన్నాడని నేను నమ్ముతున్నాను' అని కాదు, 'నేను దేవుణ్ణి నమ్ముతున్నాను' అని. దేవుడు అందరిపై అనుగ్రహం కలిగి ఉంటాడనేది కూడా నిజం కాదు. అలాంటప్పుడు, లూథర్ యొక్క తిరస్కరించబడినవారు ఎవరు? ప్రతి ఒక్కరూ దీనిని నమ్మవలసి వస్తే, చాలామంది ఒక అబద్ధాన్ని నమ్మినట్లే.
లూథర్ యొక్క పిడుగులు ఐదు; 1. దేవుని నీతి, ధర్మశాస్త్ర నీతికి పూర్తిగా భిన్నమైనదని ఇక్కడ ప్రకటించబడింది. 2. విశ్వాసం లేనిది ఏదైనా పాపమే. 3. అందరూ పాపం చేశారు. 4. అందరూ దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు. 5. నీతిమంతులుగా తీర్చబడినవారందరూ ఉచితంగానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డారు. — ఈ అద్భుతమైన మరియు సమగ్రమైన వాక్యభాగాన్ని నేను ఒకే పెద్ద పిడుగుగా పరిగణించాలనుకుంటున్నాను; దాని విస్ఫోటనం స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని నేలకూల్చుతుంది, ఎందుకంటే అటువంటి విస్ఫోటనానికి కారణమయ్యే దాని స్థితి ఏమిటో అది ప్రకటిస్తుంది. అయితే, ఈ పెద్ద పిడుగు అనేక చిన్న పిడుగులుగా విస్తరిస్తున్నట్లుగా పరిగణించవచ్చు, వాటిలో ప్రతి ఒక్కటీ స్వేచ్ఛా సంకల్పాన్ని గాయపరుస్తుంది.
అపోస్తలుని వాదన యొక్క క్రమాన్ని సరిగ్గా గ్రహించకపోవడం ద్వారా, లూథర్ ఈ పిడుగుపాటు యొక్క తీవ్రతను కొంతవరకు తగ్గిస్తాడు. అతను రోమా 1:16 నుండి, పౌలు ప్రకటించబడిన సువార్తను దాని స్వీకరణ మరియు ప్రభావాల పరంగా మాట్లాడుతున్నాడని భావిస్తాడు; అయితే 1:18 నుండి 3:20 వరకు, సువార్త లేకుండా మొదట గ్రీకులను, రెండవదిగా యూదులను శిక్షించడం జరుగుతుందని అతను వివరిస్తున్నాడు. ఆ తర్వాత, ధర్మశాస్త్రంతో మరియు ధర్మశాస్త్రం లేకుండా కూడా శిక్ష తప్ప మరేమీ లేదని ముందుగా చూపించిన తరువాత, అతను సువార్తను దేవుని స్వేచ్ఛాకృప యొక్క సంకల్పం మరియు కార్యాల ప్రత్యక్షతగా వివరిస్తాడు. దీనితో స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి ఎలాంటి సంబంధం లేదు, ఉండజాలదు కూడా. ఇప్పటికే శాపగ్రస్త స్థితిలో ఉన్నట్లు చూపబడిన మానవాళిలోని ప్రతి వ్యక్తి, ఆ శాపగ్రస్త స్థితిలోనే నిరంతరం కొనసాగకుండా ఉండాలంటే, స్వేచ్ఛా సంకల్పానికి అవసరమైనవే సువార్తను ఆవశ్యకం చేశాయి. — లూథర్ తన కొన్ని పిడుగులను తప్పుగా అన్వయించాడని కూడా నేను భావిస్తున్నాను; అయితే, ప్రతి ఒక్కటీ సరిగ్గా అన్వయించబడితే, అది నిజంగా ఒక పిడుగే!
అయితే ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రము లేనట్టు దేవుని నీతి బయలుపరచబడినది; ధర్మశాస్త్రమును ప్రవక్తలును దానికి సాక్ష్యమిచ్చుచున్నారు. దేవుని నీతి అనగా దేవుడు ఉచితంగా అనుగ్రహించే నీతి — దీనిని అనేక విధాలుగా ప్రత్యేకంగా ఆయన నీతి అని పిలవవచ్చు; కానీ మనిషి యొక్క సొంత నీతికి — అనగా ధర్మశాస్త్ర నీతికి — అంటే మనిషి యొక్క వ్యక్తిగత విధేయత ఫలితానికి — వ్యతిరేకంగా దీనిని ప్రత్యేకంగా అలా పిలుస్తారు. "ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన నా సొంత నీతిని నేను కలిగియుండక, క్రీస్తునందలి విశ్వాసము ద్వారా కలుగు నీతిని, అనగా విశ్వాసము వలన దేవుని నుండి కలుగు నీతిని కలిగియుండవలెను." (ఫిలిప్పీయులకు: 1:25).
3.9) లూథర్ ప్రత్యేకత మరియు వ్యతిరేకత గురించి చాలా మాట్లాడాడు, కానీ అతను దీని పరిధిని గ్రహించలేదు, మరియు అతను ధర్మశాస్త్రాన్ని వెళ్లగొట్టిన తర్వాత దానిని తిరిగి తీసుకురావడానికి అనుకూలంగా ఉన్నాడు. కానీ cwriv nome అనే పదాలు ధర్మశాస్త్రంతో ఉన్న అన్ని సంబంధాలను శాశ్వతంగా నిషేధిస్తాయి; cwriv criste (ఎఫెసీ 2:12) మరియు cwriv eme లాగే.
(యోహాను 15:5) క్రీస్తు నుండి సంపూర్ణంగా విడిపోవడాన్ని ప్రకటిస్తున్నాయి. నిజానికి, పరిపూర్ణమైనది కాకపోతే ఆ విడిపోవడం అంటే ఏమిటి? — "అది యేసు క్రీస్తునందలి విశ్వాసము ద్వారా కలుగు దేవుని నీతి, అది విశ్వసించు వారందరి కొరకును, వారందరి మీదను కలుగును."
నేను చెప్పేదేమంటే, యేసు క్రీస్తునందలి విశ్వాసం ద్వారా, అనగా సువార్త ద్వారా, అది ధర్మశాస్త్రానికి ఖచ్చితంగా వ్యతిరేకమైనది, మరియు దానిని అనుసరించే "విశ్వసించేవారి" నుండి ఒక ప్రత్యేకతను కాపాడుతుంది — సువార్త ఎవరికైతే రక్షణ కొరకు దేవుని శక్తిగా చేయబడిందో, వారి యొక్క విశిష్టమైన లక్షణం ఇదే. ప్రత్యేకంగా వారి ప్రయోజనం కొరకే ప్రకటించబడిన ఈ సువార్తకు, వారే ఒక విధంగా దాని ఆధార బిందువు; మరియు వీరిపైనే — వారు అనాది నుండి నిబంధనపూర్వకంగా, రహస్యంగా, మరియు దేవునికి మరియు ఆయన క్రీస్తుకు కనబడేలా దానిని స్వంతం చేసుకున్నట్లే, ప్రభావవంతంగా, స్పృహతో, మరియు స్పష్టంగా దానిని పొందుతారు. "జగత్తు పునాది వేయబడినప్పటి నుండి మీ కొరకు సిద్ధపరచబడిన రాజ్యమును వారసత్వముగా పొందండి;"
"ప్రపంచం ప్రారంభం కాకముందే క్రీస్తు యేసులో మనకు అనుగ్రహించబడిన ఆయన సొంత సంకల్పం మరియు కృప ప్రకారం." (మత్తయి 25:34; 2 తిమోతి 1:9) "ఎందుకంటే ఏ భేదమూ లేదు: అందరూ పాపం చేసి, దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు." ప్రకటించబడిన ఈ సువార్త అనే సాధనం ద్వారా, యూదులు మరియు గ్రీకులు ఇద్దరూ సమానంగా ఈ నీతిని పొందారు. దీని ద్వారా ఆయన యూదులకు మాత్రమే కాక అన్యజనులకు కూడా దేవుడని, మరియు పక్షపాతం చూపనివాడని చూపించబడింది మరియు ప్రకటించబడింది; ఎలాగైతే యూదులు మరియు అన్యజనులు ఇద్దరూ పాపులని, పాపులు తప్ప మరేమీ కాదని తమను తాము బయలుపరచుకున్నారో (ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం ఉన్నవారు దానిని అతిక్రమించారు, అది లేనివారు కూడా అతిక్రమించారు), తద్వారా దేవుని దృష్టిలో అంగీకారం పొందడానికి — అంటే, మరే ఇతర మార్గంలోనూ నీతిమంతులుగా చేయబడటానికి — అవకాశం లేదని నిరూపించబడింది.