Search this journal
ఈ తెలుగు ఎడిషన్ యంత్ర సహాయంతో అనువదించబడింది; సమీక్ష కొనసాగుతోంది. అధ్యయనానికి ఆంగ్ల మూల గ్రంథమే ప్రామాణికం. తప్పులు కనిపిస్తే [email protected]కు రాయండి.
లూథర్ సత్యాలు: అప్పటి మరియు ఇప్పటి
ప్రభువు వాక్యంపై లూథర్కు ఉన్న అంతర్దృష్టులను, ఆయన లేఖనాలను మరియు సంఘ సంప్రదాయాన్ని అనువదించినట్లే, మన కాలాలకు మరియు మన ప్రదేశాలకు అనువదించవచ్చు; దేవుని ప్రపంచంలోని మన విభిన్న మూలల్లో అవి ఎంత భిన్నంగా ఉన్నప్పటికీ.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రజలు ఒక సాధారణ, మామూలు విద్యా కార్యక్రమాన్ని స్మరించుకోవడానికి ఇంత సమయం, శక్తి మరియు డబ్బు ఖర్చు చేయడం చాలా అద్భుతం — ఇది మానవ చరిత్రలో అత్యంత అరుదైన సందర్భం. ఇప్పటి నుండి ఐదు వందల సంవత్సరాల తర్వాత, 2015లో కాంకోర్డియా సెమినరీలో జరిగిన ఒక అధ్యాపక సదస్సును ఎవరూ వేడుకగా జరుపుకోరు లేదా విమర్శించరు. 1517లో, డెసిడెరియస్ ఎరాస్మస్, విట్టెన్బర్గ్లోని ఆ యువ ప్రొఫెసర్ కంటే చాలా ఎక్కువ ప్రభావశీలి. ఆ ప్రొఫెసర్ కేవలం మతగురువుల సంరక్షణకు సంబంధించిన ఒక ప్రశ్నను అన్వేషించాలనుకున్నారు, విద్యావేత్తలు తమ తమ రంగాలలో కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించే సాధారణ పద్ధతిలో, అంటే చర్చ కోసం సిద్ధాంతాలను ప్రతిపాదించడం ద్వారా. ఎరాస్మస్ సమకాలికుడైన జోహన్ ఎక్, ఇంగోల్స్టాడ్లోని మరో కొత్త, చిన్న విశ్వవిద్యాలయంలో తనకంటూ ఒక వృత్తిని ఏర్పరచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, పాండిత్య వేదాంతశాస్త్రంపై తనకున్న పట్టు విషయంలో తన విట్టెన్బర్గ్ సహోద్యోగి కంటే ఎక్కువ తెలివైనవాడై ఉండవచ్చు, అయినప్పటికీ మార్టిన్ లూథర్ పాండిత్య కళలలో ఏమాత్రం అనుభవం లేనివాడు కాదు.
కానీ, పాప పరిహార పత్రాల ఆచరణపై దాదాపు తొంభై ఐదు (ముద్రకులు వాటిని ఎలా విభజించారనే దానిపై ఆధారపడి) సిద్ధాంతాలతో, మార్టిన్ లూథర్ చర్చిని మార్చే, ప్రపంచాన్ని మార్చే సంఘటనల పరంపరను ప్రారంభించాడు. ఇది విట్టెన్బర్గ్ అనే చిన్న సరిహద్దు పట్టణానికి చాలా దూరంగా ప్రపంచాన్ని ప్రభావితం చేసింది. 1962లో థామస్ కూన్ తన 'ది స్ట్రక్చర్ ఆఫ్ సైంటిఫిక్ రివల్యూషన్స్'లో "ఒక నమూనా మార్పు" అని పేర్కొన్నది, వేదాంతశాస్త్రంలో కొందరు కోపర్నికన్ విప్లవం అని పిలిచే దానికి దారితీసింది: అదే క్రైస్తవుడిగా ఉండటంపై లూథర్ యొక్క కొత్త నిర్వచనం. 1 1517లో ముద్రకులు పాప పరిహార పత్రాల సమస్యపై చర్చ కోసం లూథర్ ప్రతిపాదనలను రహస్యంగా ముద్రించినప్పుడు, వారు మొట్టమొదటి ఆధునిక మీడియా సంఘటనను, అంటే ఐరోపా నాగరికతలో మునుపెన్నడూ చూడని ఒక ప్రజా సంబంధాల కార్యక్రమాన్ని సృష్టించారు. 2 ఈ మీడియా సంఘటన, క్రైస్తవుడిగా ఉండటం అంటే ఏమిటో అనే దానికి ఒక సరికొత్త పునర్నిర్వచనాన్ని అందిస్తూ, ప్రజల మనసులను, హృదయాలను ఆకట్టుకున్న సంఘటనల పరంపరను ప్రారంభించింది. ఈ కొత్త నిర్వచనం, క్రైస్తవులు తమ దేవుడు ఎవరో మరియు తాము ఎవరో అర్థం చేసుకునే విధానాన్ని మార్చివేసింది. ఈ పునర్నిర్వచనం యొక్క పర్యవసానాలు — తరచుగా లూథర్ ఉద్దేశించని మరియు అతని ఆశయాలకు విరుద్ధమైన రీతులలో — నేటికీ ప్రభావం చూపుతూనే ఉన్నాయి.
ఇటీవలి లూథర్ పాండిత్యం, విట్టెన్బర్గ్ సంస్కర్త యొక్క ఆలోచనలకు మరియు మధ్యయుగ బోధన, ఆచరణలోని అంశాలకు మధ్య ఉన్న కొనసాగింపులను నొక్కి చెప్పింది. ఈ కొనసాగింపులను మరియు లూథర్ ఆలోచనలలోని చాలా భాగం యొక్క మూలాలను మధ్యయుగ పూర్వజన్మలలో, అంటే విశ్వాసాన్ని బోధించే మరియు ఆచరించే స్కాలస్టిక్ సంప్రదాయం మరియు సన్యాస సంప్రదాయం రెండింటిలోనూ గుర్తించడం ఖచ్చితంగా ముఖ్యం. నిజానికి, లూథర్ తన సమకాలీనులకు సుపరిచితమైన వాటిని ఎలా స్వీకరించి, మధ్యయుగంలోని కీలక పదాలను నిర్వచించే విధానాన్ని మరియు కీలక భావనలను ఎలా పునర్నిర్మించాడో మనం గుర్తించినప్పుడు మాత్రమే, క్రైస్తవుడిగా ఉండటం గురించిన అతని అవగాహన యొక్క సారం, విశ్వాసం గురించిన మధ్యయుగ నిర్మాణాలను ఎంత తీవ్రంగా విమర్శించిందో మరియు అతను చర్చిని ప్రాథమికంగా కొత్త మార్గాల్లోకి ఎలా నడిపించాడో మనం అభినందించగలం. 3 ఒక వ్యక్తి తన బోధకులచే తన మనస్సులో ప్రవేశపెట్టబడిన పాత ఆలోచనా విధానాలన్నింటినీ ఎప్పటికీ పూర్తిగా కోల్పోడనే విషయం మనకు ఆశ్చర్యం కలిగించకూడదు. సమాజంలో పాతుకుపోయే కొత్త ఆలోచనలు ఎల్లప్పుడూ పాత ఆలోచనా విధానంలోనే రూపు తీసుకుంటాయి, తద్వారా ఈ కొత్త మార్గాలను స్వీకరించే వారు పాత ఆలోచనా విధానంలో కూడా కొంత పట్టును నిలుపుకుంటారు. మధ్యయుగ క్రైస్తవత్వం క్రైస్తవ మతమే. కానీ లూథర్, పాత ఆలోచనా విధానంలోనే పనిచేస్తూ, బైబిల్ ప్రకారం ఆలోచించడానికి మరియు జీవించడానికి గణనీయంగా కొత్త పునాదులను స్థాపించడం ద్వారా, లేఖనాలను చదవడానికి మరియు దాని సందేశాన్ని ప్రకటించడానికి ఉన్న చట్రాన్ని పునర్నిర్మించారు.
తులనాత్మక మతాలు లేదా మతాల చరిత్ర అనే శాస్త్రంలో ఉపయోగించే ఒక చట్రం, క్రైస్తవుడిగా ఉండటం గురించిన తన కొత్త నిర్వచనంతో లూథర్ ఏమి సాధించాడో స్పష్టం చేయడానికి సహాయపడవచ్చు. ఈ సిద్ధాంతం ప్రకారం, మతాలకు ఆరు ఉమ్మడి అంశాలు ఉన్నాయి: సిద్ధాంతం (నిర్దిష్ట మత ఆలోచనా విధానంలో వాస్తవికతను గ్రహించడాన్ని నియంత్రించే ప్రాథమిక సూత్రాలు); సిద్ధాంతానికి మూలం మరియు వ్యక్తీకరణ అయిన కథనాలు; కర్మకాండ (లాంఛనప్రాయమైన ఆరాధనా కార్యక్రమాలు మరియు అంతిమ మరియు పరమ సత్యంతో సంబంధం పెట్టుకోవడానికి సాధనాలుగా రోజువారీ జీవితంలో అల్లుకున్న భక్తిపూర్వకమైన ఆచారాలు రెండూ ఇందులో ఉంటాయి); నీతి (మానవులు ఇతర మానవులతో మరియు ఇతర జీవులతో సరిగ్గా సంబంధం పెట్టుకునే విధానాలు); సమాజం (అనుచరులు ఎలా కలిసి జీవిస్తారు మరియు వారి రాజకీయ వ్యవస్థ సాధారణంగా ఒక రకమైన పవిత్రమైన సోపానక్రమం ద్వారా వారి మత సంస్థలకు ఎలా పరిపాలనను అందిస్తుంది); మరియు చివరగా, మొదటి ఐదింటినీ కలిపి ఉంచే వ్యక్తిగత నిబద్ధత అనే అంశం (క్రైస్తవులకు విశ్వాసం, ముస్లింలకు లొంగిపోవడం, బౌద్ధులకు నిర్వాణం కోసం ఆరాటం). 4
మధ్యయుగపు, పశ్చిమ ఐరోపా క్రైస్తవ మతం దాని మిషనరీలచే రూపుదిద్దుకుందన్నది నిజమే, కానీ మధ్యధరా ప్రపంచంలోని చాలా ప్రాంతాలలో, మరియు సాధారణంగా ఆల్ప్స్ పర్వతాలకు ఉత్తరాన, మతమార్పిడి సమయంలో ప్రజలకు బోధించడానికి మరియు వారిలో బైబిల్ ఆధారిత ఆలోచనా విధానాన్ని నింపడానికి తగినంత మంది క్రైస్తవులు అందుబాటులో లేరు. సామాన్య ప్రజలు పవిత్ర గ్రంథం నుండి కొన్ని భావనలను తీసుకుని, వాటిని సాంప్రదాయ జర్మానిక్, సెల్టిక్ మరియు స్లావిక్ మతాల నిర్మాణాలలో పొందుపరిచారు. ఆ మతాలకు విస్తృతమైన సిద్ధాంత వ్యవస్థలు లేవు, బదులుగా దేవుళ్లకు, వారి పరమ సత్యం మరియు పరమ సత్యం అనే భావనకు, మరియు తమకు మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని అవి ప్రధానంగా ఆచారాల పరంగానే అర్థం చేసుకున్నాయి. దేవుళ్లకు ప్రీతికరమైన వాటిని మానవులు ఆచరించడం ద్వారా ఈ సంబంధం ప్రారంభమై, దాని నుండే ప్రవహించింది. దేవుళ్లకు ప్రీతికరమైనది ప్రధానంగా పవిత్రమైన మతపరమైన కార్యకలాపాలను నిర్వహించడమే. ఆచారాలను సరిగ్గా అమలు చేయడం పూజారులపై ఆధారపడి ఉండేది; గ్రామాలలో క్రైస్తవ పూజారులు ప్రవేశపెట్టబడినప్పుడు, సాధారణ మానవుల కంటే అతీతమైన అధికారాలు కలిగిన ఒక మతాధికార శ్రేణి యొక్క మతపరమైన అధికారాన్ని అంగీకరించడంలో ఐరోపా ప్రజలకు ఎటువంటి సమస్య లేదు. అందువల్ల, 1500లో, చాలా మంది యూరోపియన్లకు క్రైస్తవ మతం అంటే, వారు తమ స్థానిక మతగురువు రూపంలో అనుభవించిన ఒక అధికార శ్రేణిలో ఆచారాలను సరిగ్గా పాటించడం, మరియు అది రోమ్లో క్రీస్తు ప్రతినిధి అయిన సర్వోన్నత పోంటిఫ్తో ముగుస్తుందని వారికి తెలుసు. 5 అనేక కారణాల కలయికతో, విట్టెన్బర్గ్కు చెందిన ఆ యువ సన్యాసి మరియు ప్రొఫెసర్ ఒక భిన్నమైన నిర్ధారణకు వచ్చారు. బైబిల్ సందేశానికి సంబంధించిన తన సూత్రీకరణకు అతను ఎలా వచ్చాడో అంచనా వేయడంలో అతని వ్యక్తిత్వాన్ని తక్కువ అంచనా వేయలేము. యేసుక్రీస్తులో దేవుని ఉగ్రత యొక్క తీవ్రతను మరియు ఆయన ప్రేమ యొక్క మాధుర్యాన్ని స్పష్టంగా ప్రదర్శించే లూథర్ ఆలోచన, లూథర్ స్వయంగా అనుభవించిన తీవ్రమైన భావోద్వేగపు హెచ్చుతగ్గులను అనుభవించని వ్యక్తి కలం నుండి వచ్చి ఉంటుందా? అతని వ్యక్తిత్వం మాత్రమే కాకుండా, అతని పాండిత్య విద్య కూడా అతని వేదాంతశాస్త్రాన్ని లోతైన మార్గాల్లో తీర్చిదిద్దింది. విలియం ఆఫ్ ఓక్హామ్ సంప్రదాయంలో శిక్షణ పొందిన బోధకుల నుండి అతను నేర్చుకున్న పూర్వభావనలు, లూథర్ యొక్క మేధో తాత మరియు ట్యూబింగెన్ ప్రొఫెసర్ అయిన గాబ్రియేల్ బీల్ బోధనల ద్వారా అతని ఆలోచనా విధానాన్ని రూపొందించాయి. దేవుడు తన కృపను కేవలం తమ శాయశక్తులా కృషి చేసేవారికి మాత్రమే ఇస్తాడని (facere quod in se est), తద్వారా వారు మోక్షానికి యోగ్యమైన కార్యాలు చేయగలరని) బీల్ యొక్క అవగాహనను అతను తిరస్కరించాడనే విషయం బాగా ప్రసిద్ధి చెందింది. 6 ఓక్హామ్ మరియు బీల్ యొక్క ఆలోచనా విధానంలోని ఇతర అంశాలు ఆ యువ సన్యాసికి ప్రాథమిక అంతర్దృష్టులను అందించాయనే వాస్తవం అంతగా గుర్తింపు పొందలేదు. ఓక్హామ్ యొక్క సూత్రం ఏమిటంటే, దేవుని సర్వశక్తివంతమైన శక్తి (potentiala absoluta) ఆయనకు నచ్చిన విధంగా ప్రపంచాన్ని సృష్టించడానికి అనుమతించింది మరియు మానవులు తమ శాయశక్తులా కృషి చేయకపోయినా కూడా, షరతులు లేకుండా సృష్టించే మరియు పునఃసృష్టించే సృష్టికర్తగా ఆయనను నిలబెట్టింది అని లూథర్ నిర్ణయించుకున్నాడు. మానవ తర్కం యొక్క వర్గాలలో దేవుడిని గ్రహించడంలో మానవుని సామర్థ్యానికి ఉన్న పరిమితులపై ఓక్హామ్ యొక్క అవగాహన మరియు మానవ భాష ఎలా పనిచేస్తుందనే అతని గ్రహింపులు లూథర్కు జీవితాంతం గుర్తుండిపోయాయి. 7
కానీ చివరికి, గ్రంథ అధ్యయనం అతనికి దేవుడు ఎవరనే దానిపైనా, మానవుడిగా ఉండటంలోని అర్థమేమిటనే దానిపైనా ప్రాథమికమైన కొత్త అంతర్దృష్టులను కలిగించింది. అదే అతన్ని క్రైస్తవుడిగా ఉండటంలోని అర్థాన్ని పునర్నిర్వచించుకునేలా చేసింది. అతను చిన్నప్పటి నుంచే బైబిల్లోని కొన్ని విషయాలు నేర్చుకున్నాడు. బహుశా మొదట్లో, మిషనరీలు తమతో తీసుకువచ్చిన, ప్రపంచ భావన నుండి తాత్కాలికంగా నిషేధించబడిన దేవుళ్ళు మరియు దేవతల స్థానంలో ప్రజల ఊహల్లో నిలిచిన చారిత్రక లేదా పౌరాణిక వ్యక్తులు చేసిన అద్భుత కార్యాల గాథల సమాహారమైన 'లెజెండా ఆరియా'లోని సాధువుల కథల నుండి బైబిల్లోని కథలను వేరు చేసి గుర్తించలేకపోయి ఉండవచ్చు. పాఠశాలలో, చర్చిలోని గాయక బృందం పాడటానికి లూథర్ లాటిన్ భాషలో కీర్తనలను కంఠస్థం చేశాడు. విశ్వవిద్యాలయ వసతిగృహంలో, మఠం నుండి అలవడ్డించిన ఆచారం ప్రకారం భోజన సమయంలో బైబిల్ పఠనాలను వినేవాడు. మఠంలో చేరిన తర్వాత కూడా ఈ నిరంతర పఠనాభ్యాసం కొనసాగింది, అలాగే ప్రతిరోజూ ఏడు గంటల ప్రార్థన సమయంలో కీర్తనలను గానం చేయడం కూడా కొనసాగింది.
కానీ లూథర్ 1513లో లేఖనాలను బోధించడం ప్రారంభించినప్పుడు వాటిని నిజంగా నేర్చుకున్నాడు. అతను సహజంగానే కీర్తనలతో ప్రారంభించాడు. కేవలం తన అంతరంగం నుండి ఉద్భవించిన, కీర్తనకారులు సుందరమైన కవితా శైలిలో బంధించిన మానవ భావాల యొక్క లోతైన వ్యక్తీకరణను ప్రేమించడం నేర్చుకున్నందువల్ల మాత్రమే కాదు, కీర్తనల బోధన అప్పటికే వేదాంత పాఠ్యప్రణాళికలో ఒక ప్రామాణిక ప్రధానాంశంగా మారినందువల్ల కూడా. అతను రోమీయులకు, తరువాత గలతీయులకు మరియు హెబ్రీయులకు వెళ్ళాడు, మరియు 1521 నుండి 1526 వరకు, రాజకీయ సంఘటనలు మరియు సామాజిక గందరగోళం అతని ఉపన్యాసాలకు అర్ధ దశాబ్దం పాటు అంతరాయం కలిగించే ముందు తిరిగి కీర్తనలకు వచ్చాడు. 1513లో తన ప్రారంభ ఉపన్యాసాల తరువాత ఏడు లేదా ఎనిమిది సంవత్సరాలలో ఎక్కడో ఒకచోట అతను తన "టవర్ అనుభవం" లేదా "సువార్త పురోగతి" అని పిలువబడే దానిని అనుభవించాడు. అయితే, చాలా మంది మానవుల వలె, లూథర్ ఆలోచనలు కూడా నెమ్మదిగా, అస్తవ్యస్తంగా, ఎటువంటి ప్రత్యక్ష పురోగతి లేకుండా మారాయని స్పష్టమవుతున్నందున, పండితులు ఇప్పుడు ఆ పదాలను ఉపయోగించడం మానేస్తున్నారు. ఒక “ముందడుగు” లేదా ఒక అద్భుతమైన, ఏకైక “అనుభవం” కాకుండా, లూథర్ ఒక “సువార్త సంబంధమైన పరిపక్వత”ను అనుభవించాడు.
ఆ పరిపక్వతకు కీలకం, దేవుని వ్యక్తిత్వం గురించి మరియు ఆయన స్వరూపంలో మానవులుగా సృష్టించబడిన వారి గురించి లేఖనాలు ఏమి చెబుతున్నాయో అనే అతని కొత్త అవగాహన. లేఖనాలు మరియు కదలని కదిలించేవాడు (Unmoved Meaver) అనే అరిస్టాటిల్ భావనల కలయికతో సృష్టించబడిన దేవునితో వ్యవహరించడానికి ప్రయత్నించడం అంటే ఏమిటో లూథర్ వ్యక్తిగత అనుభవం ద్వారా నేర్చుకున్నాడు. సృష్టికర్త లేనప్పుడు ప్రపంచం మరియు వ్యక్తి యొక్క భద్రతకు ఏకైక హామీగా పనిచేసే శాశ్వతమైన నియమానికి మానవులు అనుగుణంగా నడుచుకోవడంపై క్రమం ఆధారపడి ఉన్న ప్రపంచంలో అతను తన వేదాంత విద్యను పొందాడు. అయితే, అతని ఓక్హామిస్ట్ బోధన, మానవుడిని 'యానిమల్ రేషనాలిస్' (animal rationalis) అని అరిస్టాటిల్ నిర్వచించడం పట్ల అతనిలో ఒక అనుమానాన్ని పెంచింది. జీవించి ఉన్న మానవుడిగా ఉండటంలో కేవలం హేతువు కంటే ఎక్కువ ఉంది (అరిస్టాటిల్ స్వయంగా హేతువుతో కూడిన సంకల్పం మరియు భావోద్వేగాలు మానవుడిగా ఉండటాన్ని ఏర్పరుస్తాయని స్పష్టం చేసినప్పటికీ). మోషే మరియు ప్రవక్తలు అతనికి పరిచయం చేసిన దేవుడు నిశ్చలుడు కాదు, కానీ తాను సృష్టించిన కాల ప్రవాహంలో కదులుతూ, తన స్వరూపంలో సృష్టించబడిన మానవ ప్రాణులతో హేతువు, సంకల్పం మరియు భావోద్వేగాలతో కూడిన సంబంధంలో, సంపూర్ణ విశ్వసనీయ సృష్టికర్తగా మరియు సంభాషణ భాగస్వామిగా ఎల్లప్పుడూ కదులుతూ ఉండేవాడు. 8 తన మానవ ప్రాణులతో దేవునికి ఉన్న సంబంధం, అనగా దైవ ప్రత్యక్షత (Deus revelatus) తప్ప, లూథర్కు దేవుని గురించిన వేరే సిద్ధాంతం లేదు. దైవ ప్రత్యక్షత (Deus absconditus) సిద్ధాంతం సాధ్యం కాలేదు, ఎందుకంటే దేవుని స్వంత ప్రత్యక్షత లేకుండా మానవ మనస్సు దేవుని గురించి అర్థం చేసుకోవడానికి నమ్మదగిన ఆధారం లేదు. 9
మానవ చరిత్ర అంతటా మానవాళిని ఉద్దేశించి మాట్లాడటం ద్వారా దేవుడు తనను తాను బయలుపరచుకున్నాడు. "ఆదామా, నీవు ఎక్కడ ఉన్నావు?" అని అడుగుతూ, దేవుడే మొట్టమొదటి సువార్త పిలుపునిచ్చాడు. ఇశ్రాయేలు చరిత్ర అంతటా దేవుడు ఆవేశపడ్డాడు, బుజ్జగించాడు, ఖండించాడు, ఓదార్చాడు, హెచ్చరించాడు, ఆకర్షించాడు మరియు అదే పని చేయడానికి తన శిష్యులను ప్రపంచంలోకి పంపాడు. లేఖనమంతటా మరియు సంఘ చరిత్ర అంతటా దేవుడు మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు. ఆయన మానవ భాషను ఉపయోగించడం ద్వారా తన శక్తిని ప్రదర్శిస్తూ, సన్నిహితంగా ఉన్నాడు మరియు ఇప్పటికీ సన్నిహితంగానే ఉన్నాడు. లూథర్కు పదాలంటే ఇష్టం, మరియు ఆయనకు దేవుని వాక్యమంటే ఇష్టం. లేఖనాలలో లూథర్ చూసిన దేవుడు, తన మాట వినని పిల్లల పట్ల అసహ్యంతో కూడిన తీవ్రమైన కోపం నుండి, తన ఒడిలో చేర్చుకుని లాలించే వారి పట్ల సున్నితమైన, మృదువైన, ప్రేమపూర్వకమైన, దయగల ఓదార్పు మరియు లాలింపు వరకు అనేక రకాల భావోద్వేగాలను చూపించాడు. జర్మన్ భాష మరియు సాహిత్యంలో స్వీడన్కు చెందిన పండితురాలు బిర్గిట్ స్టోల్ట్, లూథర్ తన సొంత పిల్లలు తన జీవితంలోకి వచ్చిన తర్వాత, దేవుడిని తండ్రిగా మరియు ఆయన మానవ సృష్టిని ఆయన పిల్లలుగా వర్ణించే బైబిల్ చిత్రాన్ని ఉపయోగించడం, దాని వాడుక తరచుదనంలోనూ మరియు ఆ రూపకాలలోని నాటకీయతలోనూ తీవ్రమైందని పేర్కొన్నారు.
సామాజిక వ్యవస్థలు వ్యక్తిగత స్వాతంత్ర్యాన్ని పెంపొందించి, తద్వారా సంఘభావాన్ని కోల్పోయేలా, పరిచయాలు మరియు సంభాషణల కొరతను సృష్టించే ఈ కాలంలో, తన పిల్లలతో మాట్లాడాలని ఆరాటపడే ప్రేమగల తండ్రి చుట్టూ చేరి, ఆయన సహోదర సహోదరీలుగా చేసిన వారితో అనుబంధం పెంచుకోవడానికి, మన సొంత కుటుంబానికి తిరిగి వెళ్ళాలన్న పిలుపు, మన దేవుణ్ణి మనకు పరిచయం చేయడానికి ఒక శక్తివంతమైన మార్గం కాగలదు. అప్పుడు లూథర్ గ్రంథపు పుటలలో చూసినది ఇప్పుడు ఎంతో అర్థాన్నిస్తుంది.
అనేక కారణాల వల్ల, మానవుడిని దేవుని బిడ్డగా నిర్వచించడం అనేది, దేవుడు భూమి నుండి ధూళిని తీసుకుని దానిలో జీవశ్వాసను ఊదినప్పుడు ఆయన చేసిన దాని గురించిన లూథర్ అవగాహనకు సరిపోతుంది. దేవుని మానవ బిడ్డగా ఉండటం అంటే ఏమిటో లూథర్ ఇచ్చిన ప్రాథమిక నిర్వచనం ఏమిటంటే, మనం అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవునికి భయపడటానికి, ప్రేమించడానికి మరియు ఆయనను విశ్వసించడానికి సృష్టించబడ్డాము. ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు సిద్ధాంతవేత్త మరియు మనస్తత్వవేత్త అయిన ఎరిక్ ఎరిక్సన్, తన 'యంగ్ మ్యాన్ లూథర్' గ్రంథంలో ఆ సంస్కర్త జీవిత చరిత్రను చిత్రించడంలో కంటే, తన మానసిక సిద్ధాంతాలలో లూథర్ యొక్క రెండు అంతర్దృష్టులను సంగ్రహించడంలో మెరుగైన పనిచేశాడు. ఆ గ్రంథం, ఫ్రాయిడ్ సిద్ధాంతాన్ని వేరొక సంస్కృతికి, వేరొక కాలానికి చెందిన వ్యక్తికి వర్తింపజేయడానికి చేసిన అంతగా విజయవంతం కాని ప్రయత్నం. 11 ఏదేమైనా, ఎరిక్సన్ లూథర్కు మరింత దగ్గరయ్యాడు, ఎందుకంటే ముఖ్యంగా తల్లితో సంపర్కం ద్వారా నేర్చుకున్న నమ్మకమే మానవ వ్యక్తిత్వాన్ని నిర్ణయిస్తుందని అతను బోధించాడు. ఎరిక్సన్ ప్రకారం, మన వ్యక్తిత్వానికి సంబంధించిన మన నిర్వచనాలు, జీవితంలోని మొదటి రెండు సంవత్సరాలలో మనలో కలిగే నమ్మకం లేదా అపనమ్మకం నుండి ఉద్భవిస్తాయి. 12 లూథర్ మానవాళిని ప్రయోగాత్మకంగా కాకుండా బైబిలు ఆధారంగా విశ్లేషించి, విశ్వాసపాత్రుడైన దేవుడు తన ప్రజలను విశ్వాసపాత్రులుగా ఉండటానికి, విశ్వాసంతో జీవించడానికి, ఆయనను నమ్మడానికి సృష్టించాడని త్వరగా నిర్ధారించాడు. తద్వారా వారు ఆయనతో మరియు ఇతర సకల సృష్టితో సంబంధంలో జీవితం సజావుగా సాగడానికి అవసరమైన శాంతిని (షాలోమ్) కనుగొనగలరు. మంచి పనులు చేయడం కాదు, దేవునిపై నమ్మకమే మన మానవత్వానికి పునాది మరియు నిర్మాణం అని లూథర్ గుర్తించాడు.
మానవులు తమతో తాము మరియు తమ చుట్టూ ఉన్న వాస్తవికతతో ఎలా వ్యవహరిస్తారనే దానికి గుర్తింపు అనేది కీలకం అనే తన భావనకు కూడా ఎరిక్సన్ ప్రసిద్ధి చెందాడు. గుర్తింపు అనే విషయంలో అతని ఉద్దేశ్యం, దేవుడు మనల్ని ఎలా సృష్టించాడో అదే మానవ నీతి అనే లూథర్ భావనతో సమానం కాకపోయినా, దానికి చాలా దగ్గరగా ఉంటుంది. పవిత్ర గ్రంథమంతటా నీతి అనేది ఒక ముఖ్యమైన అంశం; దేవుని నీతి గురించిన లూథర్ అవగాహన, ఆయనను తన ధర్మశాస్త్ర ప్రమాణాల ప్రకారం త్రాసుతో వస్తువులను కొలిచే మూల్యాంకకుడిగా చిత్రీకరించడం నుండి, తాను ప్రేమించే వారి కోసం మరణించి తిరిగి లేచే వ్యక్తిగా ప్రదర్శించేలా మారింది.
లూథర్ కూడా, మానవ నీతికి సంబంధించిన మధ్యయుగపు భావనల నుండి తీవ్రంగా వైదొలిగాడు, ఎందుకంటే అవి ఏకపక్షంగా ఉండేవి. అగస్టీన్, అన్సెల్మ్ మరియు అక్వినాస్ నుండి ఓక్హామ్ మరియు బీల్ వరకు ఉన్న వివిధ వేదాంతవేత్తల దృష్టిలో నీతి అంటే, మానవులు ఏదో ఒక విధంగా దేవుని ధర్మాన్ని పరిపూర్ణంగా పాటించాలనే ఆవశ్యకతలను నెరవేర్చడం. అగస్టీన్ బోధించినట్లుగా, అది కేవలం దేవుని కృప సహాయంతో మరియు ఆయన దయగల క్షమాపణతో మాత్రమే సాధ్యమవుతుంది. అక్వినాస్ కూడా, సత్కర్మలకు ముందు పూర్వపు కృప రావాలని, కానీ సత్కర్మలే దేవుడు తన మానవ సృష్టిలో ఆనందించేలా చేస్తాయని బోధించాడు.
నీతిమంతులుగా మారడానికి దేవుని కృప అవసరమని అంగీకరించినప్పటికీ, మానవ గుర్తింపు లేదా నీతి గురించిన ఈ ఏకపక్ష అవగాహన, దేవుని దృష్టిలో మానవ నీతి కేవలం దేవుని నుండి మాత్రమే వస్తుందని మరియు మానవ గుర్తింపుకు రెండు కోణాలు ఉన్నాయని లూథర్ కనుగొనే వరకు అతడిని నిరంతరం దేవుని తీర్పు కింద ఉంచింది. మానవ నీతి యొక్క మొదటి కోణం నిష్క్రియాత్మకమైనది, అదే మూల గుర్తింపు, నిజమైన DNA. ఇది పూర్తిగా దేవుని బహుమతి. మన వ్యక్తిత్వాన్ని ఏర్పరిచే భౌతిక DNA మన తల్లిదండ్రుల నుండి అడగకుండా, సంపాదించకుండా, అర్హత లేకుండా లభించిన బహుమతి అయినట్లే ఇది కూడా దేవుని బహుమతి. రెండవ కోణం క్రియాశీలమైనది, అంటే మానవ బాధ్యతలను నిర్వర్తించే మానవ చర్యలు. మన సృష్టికర్త అయిన దేవుడు వీటిని మన స్వభావంలోనే నిర్మించాడు. మన గుర్తింపులోని ఈ రెండు కోణాల మధ్య, లేదా రెండు రకాల మానవ నీతి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని లూథర్ తన గలతీయులకు రాసిన వ్యాఖ్యానంలో "మన వేదాంతం" అని పేర్కొన్నాడు, మరియు ఫిలిప్ మెలాంక్టన్ దీనిని ఆగ్స్బర్గ్ ఒప్పుకోలు యొక్క క్షమాపణలో విశ్వాసం ద్వారా కృపచే పాపి నీతిమంతునిగా తీర్చబడటాన్ని వివరించడానికి మానవశాస్త్ర ఆధారంగా చేసుకున్నాడు. 14 లూథర్ మొదట్లో iustitia aliena — మనకు వెలుపల నుండి వచ్చే నీతి — మరియు iustitia propria — మనం స్వయంగా చేసుకునే నీతి — మధ్య తేడాను చూపాడు, కానీ తరువాత నిష్క్రియాత్మక మరియు సక్రియ నీతి అనే పరిభాష వైపు మళ్ళాడు. 15 చెమ్నిట్జ్ ఫార్ములా ఆఫ్ కాంకర్డ్ యొక్క ఆర్టికల్ III లో ఇలా వ్రాశాడు, “ఈ జీవితంలో క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా మారిన విశ్వాసులు, అన్నింటికంటే ముందుగా వారికి లెక్కించబడిన విశ్వాస నీతిని, ఆ తర్వాత వారిలో ప్రారంభించబడిన నూతన విధేయత లేదా సత్క్రియల నీతిని పొందుతారు. కానీ ఈ రెండు రకాల నీతిలను ఒకదానితో ఒకటి కలపడం గానీ లేదా దేవుని ముందు విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనే ఆర్టికల్లో ఏకకాలంలో ప్రవేశపెట్టడం గానీ చేయకూడదు.” 16
లూథర్ యొక్క రెండు రకాల నీతి భావన కేవలం తల్లిదండ్రులు మరియు పిల్లల ప్రతిమపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలకు వారి ప్రాథమిక గుర్తింపును ఇస్తారు, దీనిని ఆధునిక పరిభాషలో DNA మరియు జన్యు నిర్మాణం వంటి భావనలతో వివరిస్తారు. కుటుంబం సరైన ప్రవర్తనగా భావించే రీతిలో తమ పిల్లలు ప్రవర్తించాలని తల్లిదండ్రులు ఆశిస్తారు. దీర్ఘకాలంలో, ఈ సమీకరణంలో ఒక వైపు లేకుండా మరొక వైపు నిజంగా ఉండదు, అయినప్పటికీ పాపం యొక్క అంతరాయం మన మానవత్వంలోని ఈ రెండు కోణాల స్వభావాన్ని మారుస్తుంది. పిల్లలు పుట్టడానికి తొమ్మిది నెలల ముందు, ఇంటి పనులలో సహాయం చేయడానికి మరియు వారి వృద్ధాప్యంలో వారికి అండగా నిలబడటానికి సిద్ధంగా ఉంటారా అని తల్లిదండ్రులు పుట్టుకకు షరతుగా అడగరు. వారు గర్భధారణ మరియు జననం ద్వారా, ఎటువంటి బాధ్యత లేకుండా జీవాన్ని ప్రసాదిస్తారు. కానీ జీవితం అనే ఉచిత బహుమతిని అనుసరించి, వారి పనితీరుపై అంచనాలు ఉంటాయి. పుట్టిన బిడ్డ ఎప్పటికీ మారకూడదని ఏ తల్లిదండ్రులు ఆశించరు. తల్లిదండ్రులందరూ తమ పిల్లలు కనీసం కొంచెం "సగటు కంటే పైన" ప్రదర్శన కనబరుస్తూ, లేక్ వోబెగాన్ నుండి వచ్చినట్లుగా ఉంటారని ఆశిస్తారు. అదేవిధంగా, ఆదాము మరియు హవ్వలు వరుసగా భూమి యొక్క ధూళి నుండి ఏర్పడిన తర్వాత మరియు ఒకరి ప్రక్కటెముక నుండి మరొకరు తీయబడిన తర్వాత వారికి పరీక్షా కాలం లేదు. ఈ జీవులు సరిగ్గా ప్రవర్తించడం ద్వారా మానవులుగా ఉండాలనే తన అంచనాలను అందుకుంటాయో లేదో చూడటానికి దేవుడు కొంత సమయం వేచి ఉండలేదు. ఆయన ఎటువంటి షరతులు లేకుండా మానవులుగా ఉండే వరాన్ని ఇచ్చాడు.
ఒక సాధారణ దైవశాస్త్ర నీతి కథ ఈ వ్యత్యాసాన్ని స్పష్టం చేయవచ్చు. థామస్ అక్వినాస్ తన సొంత దైవశాస్త్ర నిర్వచనం ప్రకారం, శుద్ధీకరణ స్థలంలో తాత్కాలిక శిక్షను అనుభవించాల్సిన అవసరం లేకుండా నేరుగా స్వర్గానికి వెళ్ళడానికి తగినంత పుణ్యం కలిగి ఉన్నప్పటికీ, ఆ డొమినికన్ సాధువు మార్గమధ్యంలో పాత స్నేహితులను కలుస్తూ, ఇంకా అక్కడ శుద్ధీకరణ సంబంధమైన సంతృప్తులను తీర్చుకోవలసిన వారి మధ్య పరిశోధన చేస్తూ కాలయాపన చేశారు. ఆయన తన మరణం తర్వాత సుమారు 272 సంవత్సరాలకు, ఫిబ్రవరి 18, 1546న సెయింట్ పీటర్ ద్వారం వద్దకు చేరుకున్నారు. ఆయన పేరు నిర్ధారించుకున్న తర్వాత, సెయింట్ పీటర్ థామస్ను, “నిన్ను నా స్వర్గంలోకి ఎందుకు అనుమతించాలి?” అని అడిగారు. “దేవుని కృప వలన,” అని థామస్ సమాధానమిచ్చారు, అవసరమైతే పూర్వకృప అనే భావనను వివరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. దానికి బదులుగా పీటర్, “నీకు దేవుని కృప ఉందని నాకు ఎలా తెలుసు?” అని అడిగారు. తనతో పాటు తన సత్కర్మల సంచిని తెచ్చుకున్న థామస్, రుజువుతో సిద్ధంగా ఉన్నారు. “ఇవిగో, జీవితకాలపు సత్కర్మలు,” అని ఆయన వివరించారు. “దేవుని కృప లేకుండా నేను వాటిలో ఏదీ చేసి ఉండేవాడిని కాదు, కానీ నా ఆరాధనలోనూ, సన్యాస నియమాలను పాటించడంలోనూ, నా తల్లిదండ్రులు, పాలకులు మరియు పై అధికారులకు విధేయత చూపడంలోనూ, ఇతరుల శారీరక క్షేమం మరియు ఆస్తి పట్ల నాకున్న శ్రద్ధలోనూ, నా పవిత్రత మరియు బ్రహ్మచర్యంలోనూ, నా నీతిని మీరు చూడవచ్చు — అది కృప సహాయంతోనే కలిగినప్పటికీ.” థామస్ వెనుక ఒక వరుస ఏర్పడుతుండటంతో, థామస్ త్వరలోనే తన నీతి గురించి మరింత స్పష్టమైన అవగాహన పొందుతాడనే నమ్మకంతో పేతురు అతన్ని లోపలికి రమ్మని సైగ చేశాడు. వరుసలో ఉన్న తర్వాతి వ్యక్తి ముందుకు వచ్చాడు. “పేరు?” “మార్టిన్ లూథర్.” “నిన్ను నా స్వర్గంలోకి ఎందుకు అనుమతించాలి?” “దేవుని కృప వలన.” పేతురు సరదా మూడ్లో ఉన్నందున, అతను ఇలా కొనసాగించాడు, “నీకు దేవుని కృప ఉందని నాకెలా తెలుసు? థామస్ తన నీతిని నిరూపించుకోవడానికి తన క్రియలను చూపించాడు, కానీ నీవు నీతిమంతుడవని నిరూపించుకోవడానికి ఏ రుజువునూ తీసుకువచ్చినట్లు నాకు కనిపించడం లేదు.” “క్రియలా?” అని లూథర్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు. “కార్యాలా? నా కార్యాలను నాతో పాటు తీసుకురావాలని నాకు తెలియదు! అవి నా పొరుగువారితో భూమి మీద ఉండాల్సినవి అనుకున్నాను. వాటిని అక్కడే వదిలేశాను.” “అయితే,” అన్నాడు ద్వారపాలకుడు పేతురు, “నీకు నిజంగా దేవుని కృప ఉందని నేను ఎలా తెలుసుకోగలను?” లూథర్ తన జేబులో నుండి ఒక చిన్న, బాగా అరిగిపోయిన, తరచుగా చదివిన కాగితపు ముక్కను తీసి పేతురుకు చూపించాడు. దాని మీద, “మార్టిన్ లూథర్, క్రీస్తు శకం 1483వ సంవత్సరంలో, నవంబర్ 11న బాప్తిస్మం పొందినవాడు” అనే మాటలు ఉన్నాయి. “నువ్వే యేసును అడిగి తెలుసుకో,” అన్నాడు లూథర్. “నేను కుటుంబంలో ఒక సభ్యునిగా తిరిగి జన్మించానని ఆయనే నీకు చెబుతాడు. ఆయన తన సొంత రక్తం మరియు తన పునరుత్థానం ద్వారా నాకు నీతి అనే వరాన్ని ఇచ్చాడని కూడా ఆయనే నీకు చెబుతాడు.”
ఈ కాలంలో గుర్తింపు కోసం చేసే అన్వేషణ చాలావరకు “నేను ఎలా రాణిస్తున్నాను” అనే దాని ఆధారంగా సాగుతుంది: నా ఉద్యోగంలో, నా పిల్లలను పెంచడంలో, నా జీవిత భాగస్వామితో నా సంబంధంలో, నా స్పోర్ట్స్ క్లబ్లో మరియు క్రీడా మైదానంలో. మనలాంటి కాలంలో, మన మూల గుర్తింపు, అంటే యేసుక్రీస్తు ద్వారా దేవుడు మన పట్ల చూపిన శ్రద్ధలో మరియు మన కొరకు ఆయన మరణించి, పునరుత్థానం చెందడంలో ఉన్నందున శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే గుర్తింపు, ప్రజలకు జీవితం పట్ల ఒక సరికొత్త దృక్పథాన్ని ఇవ్వగలదు, దాని నుండి వారు మళ్ళీ నిరీక్షణను నిర్మించుకోగలరు. “నేను చనిపోతే బాగుండును” అని చాలామంది మనస్ఫూర్తిగా చెప్పే ఈ కాలంలో, మనం “మీ కోసం నా దగ్గర సరైనది ఉంది” అని చెప్పి, పాత గుర్తింపుకు మరణం మరియు క్రీస్తులో పునరుత్థానమనే వస్త్రాన్ని వారికి తొడగగలం. ఇది ప్రజలు మునుపెన్నడూ ఊహించలేని శాంతి మరియు ఆనంద భావనను పెంపొందించగలదు. అప్పుడు లూథర్ లేఖనాల పుటలలో చూసినది ఇప్పుడు ఎంతో అర్థాన్ని ఇస్తుంది.
జ్ఞానోదయం, హేతువు ద్వారా జీవితాన్ని విజయవంతంగా నిర్వహించగల జీవిగా మానవుని గురించిన అరిస్టాటిల్ దృష్టికోణానికి తిరిగి వెళ్ళడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ జ్ఞానోదయం మన చుట్టూ కుప్పకూలిపోతోంది. మధ్య, ఉత్తర ఐరోపా వాసులు మాత్రమే దీనిని గమనించడం లేదనిపిస్తోంది. లూథరన్ వేదాంతం ప్రజాభావనను నిలుపుకోవడంలో విఫలమైన చోట, జ్ఞానోదయం ఎక్కువ కాలం నిలిచి ఉండటం ఆసక్తికరమైన విషయం. నిజానికి, ఎన్ని జాతీయ ఆందోళనలు ఉన్నప్పటికీ, అమెరికన్లు ఇప్పటికీ, తమ సొంత నిర్ణయాలతో తాము సురక్షితమైన పునాదిపై నిలబడ్డామని భావిస్తూ, "నేను నా పద్ధతిలోనే చేశాను" అని పాడటంతో ప్రారంభిస్తారు. కానీ, ఆ తర్వాత తమకు ఎలాంటి సంతృప్తి లభించడం లేదని పాడుతూ, చివరికి స్వేచ్ఛ అంటే కోల్పోవడానికి ఏమీ మిగలకపోవడమే అనే నిర్ధారణకు వస్తారు. అటువంటి ప్రపంచంలో హేతువుపై పట్టు తగ్గినట్లు కనిపిస్తుంది. హేతుబద్ధత కూడా మంచి అనుభూతిని పొందాలనే కోరికతో అంతకంతకూ సంఘర్షణకు గురవుతోంది. కానీ మంచి అనుభూతిని పొందడం కూడా అంతుచిక్కనిదిగా రుజువవుతోంది. ప్రపంచవ్యాప్తంగా, క్రమాన్ని మరియు శాంతిని, సామరస్యాన్ని మరియు శ్రేయస్సును, హీబ్రూ పదాలలో చెప్పాలంటే ఏడెన్ వంటి 'షలోమ్'ను కాపాడగల మానవ సామర్థ్యాలపై ఆశావాదం మసకబారుతోంది. జర్మన్లు 'జుఫ్రీడెన్హైట్' (శాంతిగా ఉండటం) అని వర్ణించే దానిని, ఆంగ్ల భాష మాట్లాడేవారు 'సంతృప్తి' (మనకు మనం సరిపడా సంపాదించుకోవడం) లేదా 'పరిపూర్ణత' (మనం కోరుకున్నదానితో తృప్తి చెందడం) అని వర్ణించడం ఆసక్తికరమైన విషయం. వారు ఏ ఖండానికి చెందినవారైనా, ప్రజాస్వామ్య పెట్టుబడిదారీ జీవనశైలిని అనుసరించే వారందరి లక్ష్యం ఇప్పటికీ అదే.
అయినప్పటికీ, ఎక్కువ మంది ప్రజలు తమ బలహీనత గురించి, జీవితం యొక్క పెళుసుదనం మరియు నిష్ఫలత గురించి మాట్లాడుతున్నారు. కొందరు విధివాద వివరణల వైపు మొగ్గు చూపుతారు. మరికొందరు ఎవరో ఒకరిని లేదా మరేదైనా సమూహాన్ని నిందిస్తారు. బలిపశువులను తయారుచేయడానికి అంతులేదు. కానీ నిందలు వేయడం వల్ల ఏమీ సాధించలేము. చివరగా మనం ఈ నిర్ధారణకు రావాలి, "మనం శత్రువును కలుసుకున్నాము, మరియు ఆ శత్రువు మనమే," అని నా చిన్ననాటి కార్టూన్ పాత్ర పోగో అభిప్రాయపడినట్లు. లూథర్కు అది తెలుసు. మరియు ఏదో ఒక సాధారణ దురదృష్టం లేదా దురదృష్టకరమైన ప్రమాదం ప్రజలకు తెలియజేయగలిగే దానికంటే చెడుకు లోతైన మూలాలు ఉన్నాయని, పాపానికి మరింత తీవ్రమైన పర్యవసానాలు ఉన్నాయని లూథర్కు తెలుసు. ప్రతి అవసరంలో ఆశ్రయం కల్పించి, నిజంగా సకల మేలును అనుగ్రహించే దేవునిపై నమ్మకం లేకపోవడం వల్ల, తాను చేయాలనుకున్న మంచి జరగలేదని లూథర్ అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు. ఎందుకంటే, తన గుర్తింపును, తన చుట్టూ ఉన్న వాస్తవికతను మరియు తన జీవితాన్ని కాపాడుకోవడానికి సృష్టికర్తపై కాకుండా సృష్టిపై ఆధారపడి, అతను అనివార్యంగా తనలో తానే మునిగిపోయాడు. 18
తమ సొంత గుర్తింపు గురించిన అవగాహన చివరికి, తమకు ఏది సరైనదని తాము భావిస్తారో దానిని ఆచరించడం ద్వారా లభించే భద్రత కన్నా ఎక్కువ భద్రతను కోరుకునే వారి మనస్సులోకి నిరాశ చొరబడుతుంది. వారు తమకు అండగా, ఆధారంగా భావించే ఏ ఇతర ప్రాణి లేదా ప్రాణులు అయినా కూడా విఫలమవుతాయి. అటువంటి వారికి, జీవితంలోని ప్రాథమిక సమస్య - అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవుని పట్ల భయభక్తులు, ప్రేమ మరియు విశ్వాసం ఉంచడంలో మన వైఫల్యం - అనే లూథర్ యొక్క అవగాహన, వారి ఆందోళనలను తగ్గించి శాంతిని చేకూర్చడానికి మార్గాన్ని తెరుస్తుంది. ఎందుకంటే, మన మూల గుర్తింపు — లూథర్ భాషలో మన నిష్క్రియాత్మక నీతి — యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనతో మాట్లాడే దేవునికి ఉచితంగా మరియు షరతులు లేకుండా ఇవ్వబడిందని అది బోధిస్తుంది. అప్పుడు లూథర్ గ్రంథపు పుటలలో చూసినది ఇప్పుడు ఎంతో అర్థాన్నిస్తుంది.
లూథర్ దృష్టిలో, దేవుడు తన పనిని తాను చేసినప్పుడు నిష్క్రియాత్మక నీతి ప్రసాదించబడుతుంది: ఆదిలో ఆయన మాట్లాడగా వాస్తవికత ఉనికిలోకి వచ్చినట్లే, ఆయన తన వాక్యం ద్వారా తన నూతన సృష్టిని సృష్టించడం, లేదా ఈ సందర్భంలో పునఃసృష్టి చేయడం మరియు నెరవేర్చడం చేస్తాడు. మార్టిన్ ఫ్రాంజ్మాన్ లూథర్ యొక్క భావాన్ని కవితాత్మకమైన కచ్చితత్వంతో గ్రహించాడు: దేవుని బలమైన వాక్యం ఆయన మాట్లాడినప్పుడు చీకటిని చీల్చింది; అలాగే చీకటిలో మరియు మరణపు అగాధంలో నివసించిన వారిపై ఆయన రక్షణ వెలుగు ప్రసరించడం వలన, ఆయన స్వంత పవిత్రతతో జన్మించిన మనలను కూడా ఆయన బలమైన వాక్యం నీతిమంతులుగా ప్రకటిస్తుంది. 19 ఆయన క్షమాపణ, జీవం మరియు రక్షణ వాక్యం పాపపు గుర్తింపులను పాతిపెట్టి, క్రీస్తులో నూతన సృష్టిని లేపినప్పుడు పునఃసృష్టి జరుగుతుంది. లూథర్ నీతి యొక్క ఆ పునరుద్ధరణను 17 “నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం” అని పిలిచాడు.
ఇరవై ఒకటవ శతాబ్దపు ఉత్తర అమెరికన్లు మరియు పశ్చిమ ఐరోపావాసులకు "సమర్థన" అనే పదం దాని ప్రాముఖ్యతను కోల్పోయిందని — మరియు పాశ్చాత్య సంస్కృతుల వెలుపల ఉన్న ప్రజలకు దానికి ఎప్పుడూ పెద్దగా ప్రాముఖ్యత ఉండి ఉండకపోవచ్చని — చెప్పే సూచనను ఓస్వాల్డ్ బేయర్ ఖండించారు. చాలా మంది పశ్చిమ ఐరోపావాసులు మరియు ఉత్తర అమెరికన్లు తమ జీవితంలో ఎక్కువ భాగాన్ని తమ జీవిత భాగస్వాములు, తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు, పొరుగువారు, యజమానులు, తోటి ఉద్యోగులు, క్రీడా మైదానంలోని రిఫరీలు, మనల్ని ఆపే ట్రాఫిక్ పోలీసుల ముందు తమను తాము సమర్థించుకోవడానికే గడుపుతారని ఆయన వాదిస్తున్నారు — మనం నిరంతరం మన ఉనికిని మాత్రమే కాక, మన చర్యలను, మనకు మనమే సమర్థించుకుంటూ ఉంటాము. 20 తమ సొంత సమగ్రతను నిరూపించుకోవలసిన ఈ అవసరం కేవలం ఐరోపావాసులు మరియు ఉత్తర అమెరికన్లకే పరిమితం కాదు. చాలా మంది ప్రజలు తమ సొంత యోగ్యతను, విలువను, తాము ఎలా ఉండాలనుకుంటున్నారో మరియు తాము ఎలా ఉన్నారో అలా ఉండేందుకు తమకున్న హక్కులను ప్రదర్శించి, సమర్థించుకోవలసిన బాధ్యతను భావిస్తారు. సాధారణంగా, మనం సాధించినవి మరియు నెరవేర్చినవే మన వాదనకు ఆధారం మరియు సారాంశం. నేటి సాధారణ పశ్చిమ ఐరోపావాసి లేదా ఉత్తర అమెరికన్ కంటే పదహారవ శతాబ్దపు ఏ క్రైస్తవుడూ మానవ యోగ్యతపై పెలాజియన్ దృక్పథం కోసం అంత ఎక్కువగా పట్టుబట్టలేదు. వారిలో చాలామంది, లూథర్ వంటి అత్యంత వివేకవంతులైన సన్యాసుల వలెనే, ఆత్మ సందేహం, ఆత్మ నింద, ఆత్మ నిరాకరణ లేదా నిరాశ వంటి వాటితో సతమతమవుతున్నారు.











