45 కాబట్టి యూదులలో సున్నతి అనేది దేవుడు ఆజ్ఞాపించిన ఆజ్ఞ. అది ఒక అవివేకమైన ఆజ్ఞ, మరియు క్రీస్తు దృష్టిలో అది ఏమాత్రం అంగీకారయోగ్యమైన ఆజ్ఞ కాదు, దేవుని దృష్టిలో అది ఏమీ కాదు; వారు దేవుని ప్రేమను చూపించడానికి మాత్రమే దానిని చేయవలసి వచ్చింది. కానీ అది దేవుని మరియు మనుష్యుల దృష్టిలో సిగ్గుచేటైన, అవమానకరమైన మరియు హాస్యాస్పదమైన ఆజ్ఞ, మరియు మన మధ్య, ప్రత్యేకంగా ఇక్కడ, దానిని పాటించడం అవమానకరం మరియు సిగ్గుచేటు. అందువల్ల అన్ని పనులు ప్రేమతో చేయబడాలి, మరియు ఎక్కడైతే దేవుని ప్రేమించే హృదయం ఉంటుందో, అక్కడ అన్ని పనులు మంచివే. రక్షణ విషయంలో సున్నతి నాకు ఏమి మేలు చేస్తుంది? కానీ దేవుడు దానిని, అత్యంత సిగ్గుచేటైన దానిని కూడా ఆజ్ఞాపిస్తే, ఆయనపై ఉన్న ప్రేమ కారణంగా నేను దానిని సంతోషంగా చేస్తాను.
దేవుడు కోరుకున్నందున తన కుమారుని బలి అర్పించిన అబ్రాహాము విషయంలో మనం దీనిని చూడవచ్చు [ఆదికాండము].
22:1–19]. స్వభావరీత్యా మరియు ఇతర విధాలుగా కూడా, అది ఒక అవివేకమైన, తెలివితక్కువ ఆజ్ఞ; కానీ అబ్రాహాము దేవుణ్ణి అనుసరించడానికి ఇష్టపడ్డాడు, మరియు అతనికి దేవునిపై ఉన్న ప్రేమ కారణంగా, అది దేవునికి ప్రీతికరంగా ఉంది. దేవుని ప్రేమ కోసం తన కుమారుడిని వందసార్లు చంపగలిగి ఉంటే, అతను అలా చేసి ఉండేవాడు. కానీ దేవుడు అతని హత్య గురించి, తన ఏకైక కుమారుడిని తనకు బలిగా అర్పించాలనే అతని కోరిక గురించి పట్టించుకోలేదు; ఆయన అతని ప్రేమను మరియు విధేయతను చూస్తున్నాడు. అందువల్ల, ఇశ్రాయేలీయులు వాగ్దాన భూమిలోకి వచ్చినప్పుడు, వారు అబ్రాహామును స్తుతించారు, మరియు వారు కూడా తమ పిల్లలను పెద్ద కుప్పలుగా బలిగా అర్పించారు [Ps. 106:37–38]. ఎవరైనా వారితో: దేవుడు దాని గురించి పట్టించుకోడు అని చెప్పి ఉంటే, వారు దానిని నమ్మి ఉండేవారు కాదు. వారు దానిని ప్రేమతో చేయనందున దేవునికి దానితో ఏమాత్రం ప్రయోజనం లేదు; మరియు ఆ తర్వాత ప్రవక్తలు దానికి వ్యతిరేకంగా తీవ్రంగా బోధించారు, దాని కోసం తమ ప్రాణాలను సైతం అర్పించారు, ఎందుకంటే దేవుడు దానిని అంగీకరించలేదు. లేదు, అతడు అబ్రాహాముకు ఉన్న ప్రేమను కోరుకున్నాడు, ఎందుకంటే క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు: మీరు సున్నతి చేయడం, చంపడం నాకు ఏమీ కాదు; అది నాకు ఇష్టం లేదు, ఎందుకంటే మీరు నన్ను ప్రేమించడం ద్వారానే నాకు సేవ చేస్తారు, అంతేగానీ వేరే విధంగా కాదు. కాబట్టి, ఆయన ప్రేమ కొరకు, దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించిన అత్యంత నీచమైన పనులను కూడా మనం చేయాలి, మరియు ఈ నియమం మీదే ఆజ్ఞలన్నీ ఆధారపడి ఉన్నాయి. ప్రేమ ద్వారా మరియు ప్రేమ నుండి రాని ఆజ్ఞలను మీరివేయాలి మరియు వాటిని చేయకుండా వదిలివేయాలి, ఎందుకంటే దేవుడు ఒక వ్యక్తిలో ప్రేమను చూడనప్పుడు, అతని పనుల పట్ల కూడా ఆయనకు కోరిక ఉండదు.
కాబట్టి పాత ధర్మశాస్త్రంలో మనం చూసేదేమిటంటే, దేవుడు మోషే ద్వారా ఇశ్రాయేలీయులను ఐగుప్తు నుండి నడిపించినప్పుడు, ఆయన ఆ సమయంలో సున్నతిని అస్సలు ఆజ్ఞాపించలేదు; అంతకుముందు కూడా వారికి అది లేదు, అయినప్పటికీ అది దేవునికి అప్రియముగా లేదు, ఎందుకంటే ఆయన దానిని గూర్చి తటస్థంగా ఉన్నాడు. కానీ వారు అరణ్యములోనికి వచ్చినప్పుడు ఆయన దీనిని చేయమని వారికి ఆజ్ఞాపించాడు [ఆదికాండము 17:10], ఎందుకంటే ఆదిలో వారు ఆయనను మిక్కిలిగా ప్రేమించారు, కాబట్టి వారు ఆయనను ప్రేమిస్తున్నారని చూపించుటకై ఆయన వారికి సున్నతి మరియు ఇతర ఆజ్ఞలను ఇచ్చాడు, మరియు ప్రేమ కలిగియుండగా, అన్ని క్రియలు ఆయనకు ప్రీతికరమైనవిగాను మరియు మంచివిగాను ఉన్నాయి. కాబట్టి, మనం ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, అన్ని క్రియలు ప్రేమ నుండి ఉద్భవించాలి; లేకపోతే అవి వ్యర్థం.
అందుకే, క్రీస్తు శిష్యులు ధాన్యపు పొలాల గుండా వెళుతున్నప్పుడు, వారు ధాన్యపు కంకులను కోసి తిన్నారని మనం చదువుతాము [మత్తయి 12: 1–8]. దీనికి యూదులు కోపించారు, కానీ క్రీస్తు ఇలా అన్నారు: మీ విశ్రాంతి దినము నాకు ఆజ్ఞ కాదు; నేను దానిని పట్టించుకోను. ఇక్కడ విషయం ఏమిటంటే, ఆయన శిష్యులు ఆకలితో ఉన్నారు మరియు ప్రేమతో...
క్రీస్తును వెంబడించినప్పటికీ, వారు ఆయనను విడిచిపెట్టడం కంటే విశ్రాంతి దినాన్ని అతిక్రమించడానికే ఇష్టపడ్డారు. యూదులు ఆ ప్రేమను గ్రహించలేదు. కాబట్టి, దేవుని మరియు తమ పొరుగువారి ప్రేమ నిమిత్తం మిగిలిన అన్ని ఆజ్ఞలను అతిక్రమించాలి.
దావీదు కూడా ఇలాగే చేశాడు. అతడు ఆకలితో యాజకుని వద్దకు వచ్చి, రొట్టె అడిగాడు. అందుకు యాజకుడు, “యాజకులు తినే పవిత్రమైన రొట్టె మాత్రమే మా వద్ద ఉంది” అని చెప్పాడు [1 సమూయేలు 21:1-6]; దావీదు దానిని తీసుకుని తిన్నాడు, యూదుల ఆజ్ఞను ఏమాత్రం లక్ష్యపెట్టలేదు. అందువల్ల, అదే సువార్తలో క్రీస్తు పరిసయ్యులతో ఇలా అంటాడు: దావీదు ఏమి చేశాడో మీరు చదవలేదా? భక్తిగల దావీదు ఆకలితో, నిరుపేదగా, బీదవాడిగా ఉన్నప్పుడు [మత్తయి 12:3], వారు దానిని అతనికి ఇచ్చి ఘనపరచవలసి వచ్చింది.
కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రపు ఆజ్ఞలన్నిటినీ ప్రేమ మీదే ఆధారపడి ఉన్నాయి [మత్తయి 22:40]. అంటే, వాటిని ప్రేమతో చేయకపోతే, అవి దేవునికి విరుద్ధమైనవి మరియు వ్యర్థమైనవి; మీరు దానినే అనుసరించాలి. ఇతర క్రియల కొరకు దానిని చేయకూడదు, ఎందుకంటే మీ దృష్టి కేవలం ప్రేమ కార్యము మీదే ఉండాలి, మరియు మీ సహోదరుడు లేమితో లేదా బాధతో బాధపడటం చూడలేక మీరు అన్ని చట్టాలను ఉల్లంఘించాలి. ఎందుకంటే క్రీస్తు ప్రతిదానినీ ప్రేమకు ఆపాదిస్తాడు మరియు మన జీవితమంతా దానిలోనే ఉండాలి. మరియు మీరు ప్రార్థన ద్వారా ఒక ఆత్మను రక్షించగలిగి, మీ సహోదరుడు లేమితో బాధపడటం చూస్తే, మీరు అతనికి సహాయం చేసి, మరొకరిని వెళ్ళనివ్వాలి; వేరే మార్గం లేదు.
కానీ ఇది జాలిపడాల్సిన విషయం కాదా? ఒక యాజకునికి దేవుని నుండి కాదు, పోప్ నుండి వచ్చిన ఆజ్ఞ ఉంది. ఉదాహరణకు ఏడు గంటల ప్రార్థన చేయడం, సుదీర్ఘ ఉపవాసాలు చేయడం, ఇది చేయడం, అది చేయడం వంటివి. అతను క్రీస్తు ప్రేమ కోసం దీన్ని చేయడం కంటే, పోప్కు విధేయత చూపడానికే ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఇస్తాడు; తన పొరుగువాడు ఆకలితో, లేమితో బాధపడటానికే అతను ఇష్టపడతాడు. ఇక్కడ ఒక సామాన్య వ్యక్తికి ప్రాయశ్చిత్తంగా రోమ్కు వెళ్ళమని, ఫలానా పుణ్యపురుషుని వద్దకు తీర్థయాత్ర చేయమని ఆజ్ఞాపించబడింది; అతను చెప్పులు లేకుండా వెళ్ళాలి, ఇంకా ఎన్నో ఇతర పనులు చేయాలి. ఇప్పుడు, భార్యాబిడ్డలతో ఉన్న తన పొరుగువాడు లేమితో బాధపడటం చూసి, ఆ పేదవాడు సహాయం కోసం తనను అడిగినప్పుడు, అతను క్రీస్తు ప్రేమను దృష్టిలో ఉంచుకుని, అతనికి సహాయం చేసి, ఆ తీర్థయాత్రను వెళ్ళనివ్వాలి. ఎందుకంటే, పొరుగువాని ప్రేమ మొదటి బాహువు వంటిది.
46వ ఆజ్ఞ. అందువల్ల ఒక యాజకుడు తన "పని గంటలను" వదిలిపెట్టి తన పొరుగువారికి సహాయం చేయాలి; దేవునికి ఏమాత్రం ప్రాముఖ్యత లేని బాహ్య కార్యాన్ని మధ్యలో ఆపి, చాలా స్వేచ్ఛగా ఇలా చెప్పాలి: నేను దీనిని వదిలిపెట్టి నా పొరుగువారికి సహాయం చేయాలి; ఇది దేవుడు నాకు ఆజ్ఞాపించినది, రెండవది పోప్ గారిది, ఇప్పుడు నేను దేవుని ఆజ్ఞను పాటిస్తూ రెండవదాన్ని వదిలిపెడతాను. ఇలాంటివాడే నిజమైన క్రైస్తవుడు మరియు యాజకుడు అవుతాడు.
కానీ ఈ రోజుల్లో ఒక వ్యక్తి తీర్థయాత్రకు వెళ్లవలసి వచ్చినప్పుడు, అతని సోదరుడు లేదా పొరుగువాడు సహాయం చేయమని అడిగితే, అతను పాపొప్పుకోలుకు వెళ్లి, తన పొరుగువానికి సహాయం చేయాలనే మరియు పోప్ ఆజ్ఞను తాను పాటించలేననే ప్రాయశ్చిత్తాన్ని స్వీకరిస్తాడు. ఈ విధంగా అతను క్రీస్తు ఆజ్ఞ కంటే పోప్ ఆజ్ఞకే ఎక్కువ గౌరవం ఇస్తాడు.
బోధకులు సాధించేది ఇదే! ఓహ్, మనకు చాలా కాలంగా గ్రుడ్డి బోధకులు ఉన్నారు; సువార్త చెప్పినట్లుగా, వారు పూర్తిగా గ్రుడ్డివారై, గ్రుడ్డివారికి నాయకులుగా ఉన్నారు; వారు సువార్తను విడిచిపెట్టి, తమ సొంత ఆలోచనలను అనుసరించి, దేవుని పని కంటే మనుషుల పనిని ఇష్టపడ్డారు [cf. Mark 7:8–9]. ఓహ్, మనం ఎంత బాగా చేశాము, దీనిలో దేవునికి ఎంత ఆసక్తి ఉంది! అని మోసగాళ్ళు, సిగ్గుమాలిన నీచులు అంటారు. అందువల్ల మనం క్రీస్తును విడిచిపెట్టి, మన సొంత అభిప్రాయాలను అనుసరించాము. దేవుడు తనను, మన పొరుగువారిని ప్రేమించమని మనకు ఆజ్ఞాపించాడు, కానీ మనం ప్రేమ కంటే బాహ్య క్రియలకే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చాము. ఇది ఎలా ఉందంటే, ఒక యజమాని తన సేవకుడితో: "వెళ్లి నా కోసం దున్నండి" అని చెప్పగా; వాడు వెళ్లి బకెట్లు కడిగి, ఆ తర్వాత చెంపదెబ్బ అవసరమైనట్లుగా తన యజమాని మీద అలిగాడు.
కాబట్టి మన పనులన్నీ ప్రేమతో చేయబడాలి. అందువల్ల, నేను ఒక కార్తూసియన్ లేదా సన్యాసిని అయినప్పటికీ, ఆ క్రమంలో నా పొరుగువారికి సహాయం చేయడం లేదని నేను కనుగొంటే, నేను ఆ క్రమం నుండి విడివడి నా పొరుగువారికి సహాయం చేయాలి. ప్రేమ లేని ఏ పనులనూ దేవుడు కోరుకోడు. ఇదే మీకు మార్గదర్శకంగా ఉండనివ్వండి. అందువల్ల సన్యాసి జీవితం అంతా దుష్టమైనది, ఎందుకంటే అది పొరుగువారికి సహాయం చేయదు. మరియు పోప్ గారి ఈ ఆజ్ఞ కారణంగానే మీలో చాలామందికి క్రీస్తు మరియు ఆయన వాక్యం అంటే ఏమిటో చాలా తక్కువగా తెలుసు. అంతేకాక, అదే ప్రజలకు క్రీస్తు యొక్క అతి చిన్న ఆజ్ఞ గానీ, అతి పెద్ద ఆజ్ఞ గానీ తెలియదు. అందువల్ల, వారు ఎంత ఆధ్యాత్మికంగా మరియు కపటంగా ఉంటే, అంత గుడ్డివారుగా ఉంటారు. అయినప్పటికీ, ఆధ్యాత్మికవాదులు తామే అందరికంటే ఎక్కువ భక్తిపరులమని గొప్పలు చెప్పుకుంటారు; వారిలో విశ్వాసం లేదు మరియు వారికి లేఖనాలపై ఏమాత్రం అవగాహన లేదు, అయినప్పటికీ మనం వారికి గొప్ప గౌరవం ఇవ్వాలి. అయితే, ఇతరులు తమకు ఏమి చేస్తారో, తాము కూడా ఇతరులకు అదే చేయాలని వారు గుర్తుంచుకోవాలి. ఈ విధంగా వారు మానవ చట్టాలచే ఎంతగా తప్పుదారి పట్టించబడ్డారంటే, వారిలో ఒక్కరు కూడా క్రీస్తును ఓపికతో అనుసరించడం లేదు. ఒకరిని మరొకరు కొడితే, అతడు వారిని క్షమించడు.
ఇది ఎంతమాత్రం సాధ్యం కాదు. అసాధ్యమైన కార్యాలను చేయమని క్రీస్తు మనకు బోధిస్తాడు, కానీ దేవుడు వాటిని మనలో జరిగిస్తాడు.
అందువల్ల, మనలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ హృదయంలోకి చూసుకొని, ఈ కార్యాన్ని చేయగల ప్రేమను స్మరించుకోవాలి.
ఇప్పుడు, "పూర్ణ హృదయంతో" అనగా దాని అర్థం ఏమిటి? నా దేవుడు నాకు ఆజ్ఞాపించిన ప్రతిదాన్నీ నేను ఇష్టపూర్వకంగా, సంతోషంగా చేయడం తప్ప మరేమీ కాదు. నేను ఏకాంత ప్రదేశంలో ఎంతకాలం జపమాల మరియు ఇతర ప్రార్థనలు చేసినా, నేను దీనిని నెరవేర్చలేను. ఇప్పుడు, పూర్ణ హృదయంతో ప్రేమించేవాడు ఎల్లప్పుడూ ఇలా అంటాడు: ఓ దేవా, నీ చిత్తమే నాకు ఇష్టం; నేను చనిపోయినా, జీవించినా, పేదవాడినైనా, రోగినైనా, రక్షింపబడినా, లేదా శిక్షకు గురైనా, నా పూర్ణ సంకల్పంతో సంతోషంగా వాటన్నింటినీ చేస్తాను; అది నీ చిత్తమే; కాబట్టి, సమస్త అవమానాల నుండి నన్ను నడిపించు. అటువంటి వ్యక్తి పూర్ణ హృదయంతో ప్రేమిస్తాడు.
ఆ తర్వాత, 'పూర్ణ ఆత్మతో' ప్రేమించడం. అంటే మన అంతరంగ హృదయంతో, ఆత్మతో, మరియు మన పూర్తి జీవితంతో ప్రేమించడం. అలాంటి వ్యక్తి మీకు ఎక్కడ కనిపిస్తాడు? మనిషి, విన్నా, చూసినా, మేల్కొనినా, నిద్రించినా, నడిచినా, నిలబడినా, తన జీవితాన్ని ఎటువంటి ఆటంకాలు లేకుండా జీవించాలని కోరుకుంటాడు. తన పూర్ణ ఆత్మతో ప్రేమించే వ్యక్తే ఉత్తమంగా ప్రేమించే వ్యక్తి.
ఆ తర్వాత, "మీ పూర్ణ మనస్సుతో" ప్రేమించడం. అంటే, మన పూర్ణ మనస్సుతో దేవునికి మనల్ని మనం సమర్పించుకోవడం, తద్వారా ఆయన ఆజ్ఞలు కూడా మంచివిగా, సరైనవిగా మారతాయి. కానీ ఈ రోజుల్లో మానవ నిర్మిత చట్టాల వల్ల మన మనస్సులు పూర్తిగా కలుషితమయ్యాయి, ఎందుకంటే దుష్టాత్మ సాధారణంగా మానవ మనస్సును, ఆత్మను స్వాధీనం చేసుకోవడంపై దృష్టి పెడుతుంది. మన ఆధ్యాత్మికవేత్తలు జీవిస్తున్న అంధత్వం ఇదే, మరియు వారు చాలా కాలంగా మనల్ని కూడా దానిలోనే నడిపిస్తున్నారు.
అయితే, క్రీస్తు కలిగి ఉండాలనుకునే ప్రేమ ఇదే. మరియు ఇక్కడ మనమందరం శిక్షకు లోనయ్యామని మనం కనుగొంటాము; ఈ ప్రేమను ఎవరూ చేయరు లేదా కలిగి ఉండరు. ఈ నియమాన్ని పాటించినప్పుడు, వేరొక నియమం అవసరం లేదు. యూదులకు వారి వస్త్రాలకు కుచ్చులను మరియు అంచులను ధరించాలనే హాస్యాస్పదమైన, అల్పమైన ఆజ్ఞ ఇవ్వబడింది [సంఖ్యాకాండము 15:38–39].
దేవుడు దీని గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోడు; ఎందుకంటే మనం చెప్పినట్లుగా, ఒక వ్యక్తి ఆయన ప్రేమతో వాటిని ధరించకపోతే, అవి అతనికి ఏమాత్రం సహాయపడవు. అందువల్ల, ఈ ప్రేమను ఎదుర్కొన్న వ్యక్తి, ధర్మశాస్త్రంలోని కనీస అక్షరాన్ని కూడా పాటించడంలో తన అసమర్థతను, శక్తిహీనతను అనుభవించాలి మరియు తాను ఏ మంచి పని చేయలేనని తెలుసుకోవాలి. ఇప్పుడు ఈ జ్ఞానం కర్మల ద్వారా రాదు; అలాగే ఇవి మన రక్షణకు దోహదపడవు, ఎందుకంటే రక్షణ కర్మల ద్వారా రాదని లేదా కర్మల నుండి ఉద్భవించదని పౌలు చూపిస్తున్నాడు [Rom. 3:20]. మీ స్వభావం ద్వారా మీరు ఈ జ్ఞానాన్ని పొందలేరు, ఎందుకంటే మీ స్వభావం ఎంత అంధమైనదంటే, క్రీస్తు మరియు ఆయన ధర్మశాస్త్రం ఏమిటో దానికి తెలియదు, అలాగే అది పాపంలో ఎంత లోతుగా కూరుకుపోయిందో కూడా దానికి తెలియదు. అందువల్ల, ఈ సువార్తను నమోదు చేసిన లూకా, యూదులు క్రీస్తుతో ప్రేమ ఆజ్ఞ సరైనదేనని అన్నారని చెబుతున్నాడు [Luke 20:39; cf. Luke 10:28, Mark 12:32]. కానీ వారు దానిని అంగీకరించలేదు; వారు చాలా గుడ్డిగా ఉన్నారు.
కాబట్టి ఈ సువార్త అధికారం ద్వారా మేము నిర్ధారించేదేమంటే, సన్యాసులు, సన్యాసినులు, మరియు యాజకులు అందరూ అంధమైన, బాహ్య క్రియల వైపు నడిపించబడి, వాటివలన చిక్కుకుపోయారు; వాటి ద్వారా మనం ఏమీ సాధించలేకపోయినప్పటికీ. ఎందుకంటే, తన పనిని ప్రేమతో చేయనివాడు అంధుడే. యూదులు మరియు పరిసయ్యుల విషయంలో కూడా అలాగే జరిగింది; వారు మంచి వ్యక్తులు మరియు నిజాయితీపరులైనప్పటికీ, వారు అంధులుగానే ఉన్నారు. కాబట్టి మనం బాహ్య క్రియల ద్వారా ఏమీ సాధించలేము. సన్యాసిగా, సన్యాసినిగా, కార్తూసియన్గా ఉండటం, రోమ్కు లేదా సెయింట్ జేమ్స్కు వెళ్లడం,4 ఇవన్నీ శూన్యం. పరిసయ్యులు మరియు యూదుల వలె, తన పాప స్వభావాన్ని ఒప్పుకోనివాడు శిక్షకు పాత్రుడవుతాడు. క్రీస్తు తనను మనకు తెలియజేయడానికి పరలోకం నుండి దిగివచ్చాడు. ఆయన మన బురదలోకి దిగివచ్చి మనిషిగా మారాడు. కానీ మన ప్రతి అవసరం మరియు భయం నుండి మనకు సహాయం చేయడానికి వచ్చిన ఆయనను మనం ఎరుగము, అంగీకరించము. అయితే క్రీస్తును అంగీకరించి, ఆయనను గుర్తించి, ప్రేమించేవాడు, సమస్తమును నెరవేరుస్తాడు మరియు అతని కార్యాలన్నీ మంచివి; అతను తన పొరుగువారికి మేలు చేస్తాడు; ఆయన దేవుని నిమిత్తము అన్నిటినీ సహిస్తాడు.
కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రం కోరేది మరియు చెప్పేది ఇదే: క్రీస్తును మరియు మీ పొరుగువారిని ప్రేమించడం తప్ప మీరు మరేమీ రుణపడి ఉండరు; లేకపోతే మీరు నిత్య శిక్షకు గురవుతారు. కానీ ఆ తర్వాత క్రీస్తు వచ్చి ఇలా అంటాడు: నా పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ఐశ్వర్యముతోను, కృపతోను మిమ్మల్ని నింపి, తద్వారా మిమ్మల్ని బలపరచడం కోసం నేను శ్రమపడి, మరణించి, తిరిగి లేచాను. కాబట్టి, మీలో ఆత్మ ఉంటే, మీరు కేవలం బాహ్యాత్మ కాదు; కాదు, మీలో రక్షణ ఉంది. అప్పుడు ఒక వ్యక్తి ఈ విధంగా ఆలోచిస్తాడు: ప్రభువైన యేసూ, ఇప్పుడు నేను నీకు సేవ చేస్తాను, నీ కోసం చనిపోతాను మరియు జీవిస్తాను, నీ నుండి మరియు మనుష్యుల నుండి వచ్చే ఇష్టకారణమైన వాటన్నిటినీ ఓపికతో సహిస్తాను; నీ ఇష్టానుసారం నాతో చేయి. ఆ వ్యక్తి క్రీస్తు రక్తం ద్వారా తన పాపాల నుండి కడగబడతాడు.
కాబట్టి, నాకు పరిశుద్ధాత్మ ఉంటే, నాకు విశ్వాసం ఉంటుంది, దాని ద్వారా నేను దేవుణ్ణి హత్తుకుంటాను. నేను దేవునియందు విశ్వాసముంచితే, నాకు ఆయన ప్రేమ కూడా ఉంటుంది మరియు నేను శత్రువునైనా, మిత్రుడైనా దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తాను. అందుకే పౌలు ఇలా అంటాడు: నేను దేవుని ఆత్మ ద్వారా సమస్తమును చేయగలను [ఫిలిప్పీయులకు 4:13]. ఆత్మ ఉపవాసం, ప్రార్థన, తీర్థయాత్రలు, దేశమంతటా పరుగెత్తడం ద్వారా రాదు; లేదు, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే వస్తుంది. కాబట్టి క్రీస్తు ఎలాంటి యోగ్యత లేకుండానే తన వరాలను మీకు అనుగ్రహిస్తాడు మరియు ఆయన పౌలు కొరకు ఏమి చేశాడో, అది మీ కొరకు కూడా చేస్తాడు. ఇక్కడ, మీరు విశ్వాసమును కలిగియుండగలరని అనుకోకుండా జాగ్రత్తపడాలి; దేవుడే దానిని మీకు ఇవ్వాలి.
కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రం గురించి మేము చెప్పేది ఇదే; దాని స్వభావం ఇదే, ఇంకేమీ కాదు: ధర్మశాస్త్రం చంపుతుంది; మీ దేవుడు మిమ్మల్ని రక్షిస్తాడు. మరియు విశ్వసించనివాడు శిక్షకు గురవుతాడు. సంక్షిప్తంగా: ఓ దేవా, ఈ విశ్వాసాన్ని పొందుటకు మాకు సహాయము చేయుము. ఆమేన్.
కాబట్టి, ‘అవును, మంచి క్రియలు ఫలిస్తాయి’ అని చెప్పే అవివేక బోధకుల పట్ల మిమ్మల్ని మీరు కాపాడుకోండి. కాదు, మొదట మనిషిలో విశ్వాసం ఉండాలి. కాబట్టి క్రీస్తును అనుసరించక, ఆయనను ప్రేమించనివాడు శిక్షకు పాత్రుడవుతాడు.
ఇక మన విషయానికొస్తే, మనం దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తాము. ఆమేన్.
పైన పేర్కొన్న ఆదివారం మధ్యాహ్నం వైమర్లోని పారిష్ [చర్చి]లో మార్టిన్ [sic] చేసిన రెండవ ప్రసంగం యొక్క మధ్యాహ్నం, అదే పాఠంపై రెండవ ప్రసంగం
ఈ ఉదయం మీరు సువార్తను విన్నారు. అయినప్పటికీ, మనం దానిలోని ప్రధాన విషయాన్ని చర్చిద్దాం.
మనమందరం బాప్తిస్మం పొంది క్రైస్తవులమని పిలువబడుతున్నామని ఇప్పుడు మీకు తెలుసు. అందువల్ల, క్రైస్తవ పురుషునిగా ఉండటం, క్రైస్తవుడు అనే పేరు కలిగి ఉండటం అంటే ఏమిటో, మరియు అలా ఉండటానికి ఏమి చేయాలో తెలుసుకోవడానికి మనం ప్రయత్నించాలి. అదేవిధంగా, ఒక చెప్పులు కుట్టేవాడు, దర్జీ, లేదా మరేదైనా చేతివృత్తి నిపుణుడు తన వృత్తిని చేపట్టాలనుకున్నప్పుడు, అతడు న్యాయబద్ధంగా దర్జీ అని పిలువబడాలంటే, అతడు తన వృత్తిని తెలుసుకోవాలి. అతడు తన పేరును నిలబెట్టుకోలేకపోతే అది అవమానకరం. అదేవిధంగా, ఒక వ్యక్తి తనను తాను కార్తూసియన్, బెర్నార్డైన్ [అనగా, సిస్టర్షియన్], లేదా బెనెడిక్టైన్ అని పిలుచుకుంటూ, ఆ సంఘ నియమావళిని తెలుసుకోకపోతే, అతడు అందరికీ నవ్వులపాత్ర అవుతాడు.
అందువల్ల, మనం కూడా మన పేరును స్థిరపరచుకొని, మనం క్రైస్తవులమని సరిగ్గా పిలువబడుతున్నామని నిరూపించుకోవాలి.
కాబట్టి ఒక వ్యక్తి మొదట మానవ బోధలకు మరియు మానవ ఆజ్ఞలకు వ్యతిరేకంగా జాగ్రత్త వహించాలి, తద్వారా అవి అతనిలో పాతుకుపోకుండా ఉంటాయి. అతను మొదట క్రీస్తు బోధను బట్టి ఆనందించడానికి తన నోరు విశాలంగా తెరవాలి మరియు దానిని తన హృదయంలో పెంపొందించుకోవాలి; ఆ బోధనే సువార్త, దీనిని పౌలు, పేతురు బోధించారు.
1:12], మరియు ప్రత్యేకంగా క్రీస్తును అన్ని సువార్తలలో దేవుని వాక్యము అని పిలుస్తారు, ఎందుకంటే దేవుడు ఆయన ద్వారా దానిని ఇచ్చి పరలోకం నుండి పంపాడు. నేను గానీ, మరెవరైనా గానీ ఆ వాక్యాన్ని తగినంతగా ప్రకటించలేము; పరిశుద్ధాత్ముడు మాత్రమే దానిని ఉచ్చరించి ప్రకటించాలి. ఈ రోజుల్లో అది అస్సలు ప్రకటించబడటం లేదు, దేవుడు మనపై కరుణ చూపుగాక.
మరియు ఎక్కడైతే అది బోధించబడదో, అక్కడ మూర్ఖత్వం, అవినీతి మరియు సైతాను స్వయంగా ఉంటారు.
కాబట్టి, మొట్టమొదట నేర్చుకోవలసింది క్రీస్తు బోధనే గానీ మనుషుల బోధ కాదు. ఎందుకంటే, ఈ తరువాతి బోధలను విడిచిపెట్టాలి; ప్రస్తుత కాలంలో అలా చేయడం అత్యంత అవసరం. వాటి ద్వారా అనేకులు భ్రష్టు పడుతున్నారు.
- 48 తప్పుదారి పట్టించబడ్డారు. ఇప్పుడు మనం దేవుని నుండి వచ్చి, పరలోకం నుండి ప్రకటించబడి, బయలుపరచబడిన సువార్తను మాత్రమే ప్రకటిస్తాము.
అంతేకాక, సువార్త ఏ విధమైన క్రియలు, యోగ్యతలు లేకుండా మనిషికి ఇవ్వబడే కృపా రక్షణను తప్ప మరేమీ ప్రకటించదు. ప్రాకృతిక మనుష్యుడు సువార్తను సహించలేడు, వినలేడు, చూడలేడు. అది వేషధారులలోకి కూడా ప్రవేశించదు, ఎందుకంటే అది వారి క్రియలను శూన్యమని, దేవునికి ప్రీతికరమైనవి కావని ప్రకటిస్తూ వాటిని పారవేస్తుంది. అందువల్ల ప్రాకృతిక స్వభావం నిరంతరం సువార్తతో పోరాడుతూ ఉంటుంది; అది దానిని సహించదు. వారు ఇలా అంటుంటారు: ఆహా, మనం సత్క్రియలు చేయకూడదా? పూర్వకాలంలో సత్క్రియలు చేసిన భక్తిపరులు లేరా? నా తండ్రి, తల్లి దీనిని విశ్వసించారు, వారు ఎక్కడికి వెళ్లారో నేను కూడా అక్కడికే వెళ్లాలనుకుంటున్నాను. ఈ ప్రజలు దేవునికి వ్యతిరేకంగా బోధిస్తారు, తప్పు చేస్తారు.
అలాంటి మాటలు చెప్పడం వల్ల, క్రీస్తు బోధ వారికి ఏమాత్రం నచ్చదు, చివరికి అది వారికి తీవ్రమైన కోపాన్ని తెప్పిస్తుంది.
ఇప్పుడు, ఒకరు సువార్తను ప్రకటిస్తున్నారనడానికి మరియు అది వినబడటం ప్రారంభమవుతోందనడానికి ఇది నిశ్చయమైన సూచన. ఎక్కడైతే ప్రకటన గానీ, ప్రసంగికుడు గానీ హింసించబడరో లేదా దానికి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడబడరో, అది అస్సలు సువార్త కాదు మరియు ఆ ప్రసంగికుడు దానిని ప్రకటించడం లేదు. సువార్త ఎల్లప్పుడూ హింసించబడుతుంది, మరియు వేషధారులు దానికి వ్యతిరేకంగా సణుగుతారు, కానీ వారి క్రియలు శూన్యం. దాని ద్వారా మిమ్మల్ని మీరు నడిపించుకోండి!
కాబట్టి మీరు విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే, మరే ఇతర దాని ద్వారా కాకుండా, ఒక క్రైస్తవునిగా మీ పేరును నిరూపించుకోవాలి. అంటే, క్రీస్తు నీతి మీదేనని, ఆయన జీవం, మరణం, మరియు క్రీస్తు స్వరూపమైన ప్రతిదీ మీదేనని, మీకు ఇవ్వబడినదని మీరు విశ్వసించాలి. గలతీయులకు 1వ అధ్యాయం [2:20]లో పౌలు చెప్పినట్లుగా, "ఇక జీవించుచున్నది నేను కాదు, క్రీస్తే నాలో జీవించుచున్నాడు." పౌలు ఇలా చెబుతున్నట్లుగా ఉంది: క్రీస్తు నాకు జీవం ఇస్తాడు, ఆయన నాలో జీవిస్తున్నాడు; నేను చేసేది నేను చేయడం లేదు; నేను చెప్పేది, బోధించేది నా మాట కాదు; క్రీస్తే నాలో ఉన్నాడు. కాబట్టి, ఆత్మయందు మరియు క్రీస్తు కార్యమునందు తనను తాను నడుపుకోనివాడు శిక్షకు పాత్రుడవుతాడు. అందుకే రోమీయులకు 8వ అధ్యాయం [9:1]లో పౌలు ఇలా అంటున్నాడు, "క్రీస్తు ఆత్మ లేనివాడు ఆయనకు చెందినవాడు కాడు." ఒక వ్యక్తి అన్నీ చేసినప్పటికీ, దేవుని ఆత్మ అతనిలో పనిచేయకపోతే, అదంతా వ్యర్థమే. కాబట్టి, ఒక మనిషి తన క్రియలన్నిటినీ విడిచిపెట్టాలి, ఎందుకంటే విశ్వాసం లేకుండా అవన్నీ శిక్షకు పాత్రులవుతాయి.
లోకం మరియు మానవ స్వభావం దీనిని సహించలేవు, ఎందుకంటే మనం వారి మంచి పనులను వారి నుండి తీసివేస్తున్నామని వారు నిరంతరం సణుగుతూ, ఇలా అంటున్నారు: మా పనులు శూన్యమైతే, మేము అక్కడికి ఎలా చేరుకోగలం? దానివల్ల ప్రయోజనం లేదు. నిజానికి, మీరు దేని గురించి మాట్లాడుతున్నారో మీకే తెలియదు. మీరు ఆ పనిని చేయగలరని అనుకుంటున్నారా? అది మీ పనులు కాదు. ఒకవేళ అదే నిజమైతే, మీరు మీ పనుల విషయంలో పూర్తిగా నిరాశ చెందవలసి ఉంటుంది; కానీ అది మీకు బాధ కలిగిస్తుంది. అయినప్పటికీ, వారి కారణంగా మనం సువార్త విషయంలో మౌనంగా ఉండకూడదు. దేవుడు సత్య స్వరూపియైన ఆత్మను పంపుతాడు.
(యోహాను 16 [:7–9]); మన అవిశ్వాసం నిమిత్తం ఆయన మనలను శిక్షిస్తాడు. అందువల్ల, అది అందరికీ బాధ కలిగించినప్పటికీ, మనం క్రీస్తును మరియు ఆయన విశ్వాసాన్ని ప్రకటించాలి, పౌలు చెప్పినట్లుగా: మేము సిలువ వేయబడిన క్రీస్తును ప్రకటిస్తున్నాము; ఆయన యూదులకు అభ్యంతరముగాను, అన్యజనులకు బుద్ధిహీనతగాను, విశ్వాసులకు రక్షణ మరియు సాంత్వనగాను ఉన్నాడు [1 కొరింథీ. 1:23–24].
అందువల్ల క్రియలు వ్యర్థం. తమ క్రియల ద్వారా తాము రక్షింపబడతామని తలంచే మన సన్యాసులకు, క్రీస్తు ఒక వెర్రితనం. కాబట్టి లోకంలో సువార్తను వెర్రితనం అని పిలవవలసిందే. సువార్త తిరస్కరించబడే విధంగా మనం బోధించగలిగితే, అప్పుడు విషయాలు జరగాల్సిన విధంగానే జరుగుతాయి. కాబట్టి ఈనాడు కొందరు సువార్త సరైనదని, మరికొందరు అది తప్పు అని దూషిస్తూ, కొందరు దానిని శాపమని పిలవడం వంటివి మీరు చూస్తే, అప్పుడు విషయాలు సవ్యంగా జరుగుతున్నాయని మీరు గ్రహిస్తారు. కాబట్టి సువార్త ఎవరిని తాకినా, వారిని తాకుతుంది; ఎవరిని రక్షిస్తుందో, వారిని రక్షిస్తుంది; మనం దాని ప్రకారమే తప్ప మరేదాని ప్రకారం ప్రవర్తించకూడదు. దీని నుండి క్రైస్తవ నామం అనేది పూర్తిగా అంతుచిక్కని విషయం అని తెలుస్తుంది; మరియు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవునియందు విశ్వాసముంచి, ఆయనను గుర్తించి, ప్రేమించేవాడే క్రైస్తవుడు. క్రైస్తవుడు అపవాది మనసులో ఏముందో కూడా ఎరిగి ఉంటాడు.
అయితే, అగస్టీనియన్ సన్యాస సంఘం నన్ను క్రైస్తవునిగా చేస్తుందా, లేదా మరేదైనా సన్యాసి తన సన్యాస సంఘం ద్వారా క్రైస్తవునిగా చేయబడతాడా? లేదు, మనమందరం విశ్వాసం మరియు బాప్తిస్మం ద్వారా క్రైస్తవులమే. ఇప్పుడు క్రీస్తును అభిషిక్తుడు అని పిలుస్తారు, మరియు ఆయన నామం ద్వారా నన్ను కూడా అభిషిక్తునిగా పిలవవచ్చు. దీనిని బట్టి, బాప్తిస్మం పొందిన వ్యక్తి క్రైస్తవుడు అవుతాడు.
క్రీస్తును మరియు తన పూర్ణ హృదయంతో దేవునియందు విశ్వాసముంచువాడు. ఉదాహరణకు, ప్రతిరోజూ నీరు మరియు రొట్టెతో ఉపవాసం చేసే ఒక ఉపవాసిని తీసుకోండి. అతనిని క్రైస్తవుడు అనడం కంటే ఉపవాసి అని పిలవడమే మేలు; అతని ఉపవాసం అతన్ని క్రైస్తవునిగా చేయదు, ఎంతమాత్రం కాదు. నిరంతరం ఎక్కువగా ప్రార్థించే వ్యక్తిని క్రైస్తవుడు అనడం కంటే ప్రార్థన చేసేవాడు అని పిలవడమే మేలు. అదేవిధంగా ఒక యాత్రికుడు, శిక్ష అనుభవించువాడు,5 ఒక కన్య, చర్చిలు మరియు బలిపీఠాలను స్థాపించువాడు—ఇవన్నీ వారిని క్రైస్తవులుగా చేయవు.
క్రైస్తవులు. ఒక వ్యక్తిని క్రైస్తవునిగా చేసేది ఏమిటంటే, అతనికి దేవుడు మరియు దేవునికి చెందిన సమస్తము ఉన్నాయి, అనగా, కృపాధీశుడని పిలువబడే సాటిలేని నిధి అయిన క్రీస్తు అతని వద్ద ఉన్నారు. ఒక ధనవంతునికి అనేక బంగారు నాణేలు మరియు ఆస్తులు ఉన్నందున మనం అతన్ని ధనవంతుడని పిలిచినట్లే, క్రీస్తును ధనవంతులలోకెల్లా ధనవంతుడు అని పిలుస్తారు.
అయితే, మనం క్రీస్తును ఎలా పొందగలం? చివరికి, ఆయన తండ్రి కుడిచేతి వైపున ఆసీనుడై ఉన్నాడు; ఆయన మన ఇంటికి దిగిరాడు. లేదు, ఆయన అలా చేయడు. అయితే నేను ఆయనను ఎలా సంపాదించుకొని పొందగలను? అయ్యో, మీకు వాగ్దానం చేయబడిన సువార్తలో తప్ప మీరు ఆయనను పొందలేరు; ఆ సువార్త పరిసయ్యులకు వెర్రితనముగాను, విశ్వాసులకు రక్షణగాను, ఓదార్పుగాను ఉంది, అని పౌలు ప్రకటించాడు [1 కొరింథీ. 1:18]. మరియు క్రీస్తు సువార్త ద్వారా మన హృదయంలోకి వస్తాడు కాబట్టి, ఆయన హృదయం ద్వారా కూడా అంగీకరించబడాలి. ఆయన సువార్తలో ఉన్నాడని నేను ఇప్పుడు నమ్ముతున్నందున, నేను ఆయనను స్వీకరించి, ఇప్పటికే ఆయనను కలిగి ఉన్నాను. అందుకే పౌలు ఇలా అంటాడు: నేను క్రీస్తును నా హృదయంలో మోస్తున్నాను, ఎందుకంటే ఆయన నా వాడు, మొదలైనవి. [పోల్చండి.
ఎఫెసీయులకు 3:17]. ఈ విధంగా, ఒక వ్యక్తికి ఒక నగరం లేదా రాజ్యం వాగ్దానం చేయబడిన ఉత్తరం ఇవ్వబడినట్లే, మరియు ఇప్పుడు ఆ వాగ్దానం నెరవేర్చబడుతుందని మరియు నెరవేర్చబడాలని సూచించే గుర్తుగా ఆ ఉత్తరం ముద్రించబడినట్లే, సువార్త ద్వారా క్రీస్తు మనకు ఇవ్వబడ్డాడు. అలాగే మనం కూడా క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా ఆయనకున్న సకల సంపదలలో ధనవంతులమవుతాము.
విశ్వాసం అనేది ఎల్లప్పుడూ దాని గురించి బోధించాల్సినంత అల్పమైన విషయం అని కొందరు అంటారు. అవును, అది ఎంత అల్పమైన విషయమంటే, దానిని ఎంతగా వ్యాపింపజేసినా, ప్రజలకు అర్థమయ్యేలా చేసినా అది ఎప్పటికీ సాధ్యం కాదు! దాని గురించి చక్కగా బోధించి ఉంటే ఎంత బాగుండేదో! కానీ ఇప్పుడు మనం ఒక ఆరంభం చేసి దానిని బోధించబోతున్నాము. ఒక్కసారైనా క్రీస్తు కూడా అధిపతిగా ఉండాలి, మానవ నిర్మిత చట్టాలు కాదు. క్రీస్తు ఒక మనిషికి సువార్త అనే ఒక పత్రాన్ని ఇస్తాడు, మరియు దేవుడు దానిని తన బాప్తిస్మముతోను, విశ్వాసముతోను ముద్రిస్తాడు. ఆయన ఆ మనిషితో ఇలా అంటాడు: ఇదిగో, నా కుమారుడైన క్రీస్తు యేసు నీ వాడేనని నేను నీకు చెప్పి నిశ్చయపరచుచున్నాను; క్రీస్తు నీ వాడేనని నేను చెప్పినప్పుడు నీవు నన్ను నమ్మవలెనని, నేను నీకు బాప్తిస్మమును, ఈ సంస్కారమును సత్యమైన సూచనగాను, ముద్రగాను ఇచ్చియున్నాను. నీ యోగ్యత ఏమీ లేకుండానే ఆయన కృపయు కరుణయు నీకు అనుగ్రహింపబడినవి; కేవలం నన్ను నమ్ముము, ఆయనయందు నీవు నిత్యజీవమును పొందుదువు. ఆయన నీకు అప్పగించిన పట్టణమును నీవు చూడకపోయినప్పటికీ, నీవు దీనిని నమ్మిన యెడల, అదనంగా ఆ పత్రంయు, ముద్రయు సత్యమైన సూచనగా నీకు కలిగినవారై యున్న
అప్పుడు మీరు ఇలా అంటారు: గొప్ప నిధియు, మరణము, పాపము, అపవాది, పాతాళముల మీద అధిపతియై యున్న క్రీస్తు నాకు ఉన్నట్లయితే, నేను నిరాశపడను; నేను కూడా వీటన్నిటి మీద అధిపతిగా ఉంటానని, నాకు కూడా నిత్యజీవం ఉంటుందని నాకు తెలుసు. అప్పుడు గ్రుడ్డి స్వభావం తెరుచుకొని క్రీస్తును గుర్తిస్తుంది, మరియు తాను మరణం మీద అధిపతిగా ఉన్నందుకు అది కూడా సంతోషిస్తుంది.
తాను చనిపోనవసరం లేదని చెప్పబడటం కంటే ఒక వ్యక్తికి మరేది ఎక్కువ ఆనందాన్ని ఇవ్వగలదు? అందుకే క్రీస్తు ఇచ్చే ఈ హామీ అంతుచిక్కనిది. మానవుడు చాలా పిరికివాడు, మన హృదయాలు చాలా చిన్నవి, మనం ఎన్నో ప్రసంగాలు వింటాము, కానీ వాటిలో విశ్వాసం ఉండదు. ఈ కారణంగానే మనం ఇతర ఆలోచనలను, నమ్మకాలను పొందుతాము. మనం సువార్తను విన్నప్పుడు, "అవును, నేను దేవుణ్ణి, ఆయన సువార్తను నమ్ముతాను" అని చెప్పి వెళ్ళిపోతాము. కాదు, అది సరిపోదు.
క్రైస్తవ విశ్వాసం. దేవుని మాట వినండి; దావీదు ద్వారా ఆయన ఇలా సెలవిచ్చాడు, "ఓ ఇశ్రాయేలూ, నీ నోరు విశాలముగా తెరువుము, నేను దానిని మేలుతో నింపుతాను" [Ps. 81:8, 10]. క్రీస్తు ఇలా చెబుతున్నట్లుగా ఉంది: అవును, మీ హృదయం చిన్నదిగా మరియు బలహీనంగా ఉన్న మాట నిజమే, కానీ దానిని తెరిచి నా యందు విశ్వాసం ఉంచండి, నేను మీకు సమస్తమును ఇస్తాను. మరియు క్రీస్తు ఇలా చెప్పాడు: ఓ పిరికివారలారా, ఓ చిన్న మంద, మీరు భయపడనవసరం లేదు, ఎందుకంటే పరలోక రాజ్యాన్ని మీకు ఇవ్వడానికి దేవుడు ఇష్టపడ్డాడు.
[Luke 12:32]. కాబట్టి, క్రీస్తు మనకు రాజ్యాన్ని అనుగ్రహించడం మన మనుషులకు గొప్ప విషయమే గానీ, ఆయనకు అది చిన్న విషయమే.
కాబట్టి మానవ స్వభావం సువార్తకు ఎల్లప్పుడూ విరోధంగా ఉంటుందని మీరు చూడవచ్చు, ఎందుకంటే అది ఆశతో ఉంటుంది మరియు మంచి పనుల ద్వారా మంచిగా మారాలని కోరుకుంటుంది. నల్ల, తెల్ల లేదా నీలం రంగు టోపీ ధరించడం, పొడవాటి పైవస్త్రం కట్టుకోవడం, లేదా పెద్ద గుండు చేయించుకోవడం వల్ల క్రైస్తవ నామం రాదు. లేదు, నా సన్యాస క్రమం శూన్యం; క్రీస్తు ముందు అది నేలకూలాలి.
కానీ వారి కార్యాలను తిరస్కరించడం అనేది యూదుల మరియు సన్యాసుల హృదయాల్లోకి వెళ్ళదు. సంక్షిప్తంగా, పౌలు చూపినట్లుగా, విశ్వాసం ద్వారా సమస్తము మనిషికి లోబడి ఉంటాయి [Rom. 8:2].
కాబట్టి, విశ్వాసం, నిత్యజీవం, కృప, కరుణ మరియు సమస్త మేలును నిత్యజీవియైన దేవునియందు వెదకాలి. మరియు వీటినే ఆయన మనుష్యులకు అనుగ్రహించాలని కోరుకుంటున్నాడు. మనుష్యుడు దీనిని స్వేచ్ఛగా నమ్మి, తన క్రియలు లేకుండా కేవలం కృప ద్వారానే క్రీస్తుకు సంబంధించిన వాటన్నిటినీ తనవిగా భావించడానికి ధైర్యం చేయాలి. ఎందుకంటే, మన క్రియల ద్వారా మనం రక్షింపబడవలసివుంటే, అప్పుడు
క్రీస్తు అస్సలు ఏమీ కాడు. కాబట్టి, మోక్షానికి గానీ, క్రైస్తవుడు అనే పేరును స్థాపించడానికి గానీ కర్మలు ఏమాత్రం దోహదపడవని మీరు చూస్తున్నారు. మనం ఎంతోకాలంగా కోరుకుంటున్నట్లుగా, ఏ కార్తూసియన్, ఏ ఫ్రాన్సిస్కన్, ఏ ప్రబోధక సన్యాసి [డొమినికన్] నాకు మోక్షాన్ని ఇవ్వలేరు. లేదు, వారు దానిని చేయలేరు; ఎందుకంటే వారు మరణానికి లోబడి ఉంటారు, పౌలు చెప్పినట్లుగా: మరణం నా యజమాని అయ్యెను [Rom. 7:10]. అందువల్ల, సన్యాసులు మరియు సన్యాసినులు అందరూ సైతాను యొక్క అనుచరులని నేను చాలా నిర్మొహమాటంగా చెబుతున్నాను.
(మీరు తీసుకోగల మరో ముగింపు లేదు), ఎందుకంటే వారందరూ తమ రక్షణను టోపీలు, గుండు చేయించుకోవడం లేదా మంచి పనుల మీద ఆధారపడి, వాటి ద్వారా రక్షింపబడతామని ఆశిస్తారు. కానీ అది ఎన్నటికీ జరగదు, ఎన్నటికీ రక్షించదు, ఎందుకంటే వారి క్రియలు దేవుని దృష్టిలో శూన్యం. మీరు ఇంట్లో పొయ్యి దగ్గర కూర్చుని రెండు కీర్తనలు పాడినంత మాత్రాన పరలోక రాజ్యం మీకు ఇవ్వబడుతుందని అనుకుంటున్నారా? లేదు; మీరు అటూ ఇటూ తిరిగినా కూడా అది మీకు ఇవ్వబడదు.6
కాబట్టి, మనం క్రీస్తును పొందబోతున్నట్లయితే, ఆయనను స్వీకరించేలా చూసుకుందాం, అప్పుడు మనం ఇలా చెప్పగలుగుతాం: ఓ పరలోక తండ్రీ, నేను రక్షింపబడి, ఆయనయందు సమస్త మేలును పొందుటకై నీ కుమారుని నాకు అనుగ్రహించితివి.