ఇది లూథర్ పది ఆజ్ఞలపై ఇచ్చిన ఉపన్యాసాల శ్రేణికి చెందిన పరిచయ ఉపన్యాసాలలో ఒకటి.

నీ నుండి ఏమీ ఇవ్వకుండా, ఏమీ తీసుకోకుండా ఉండటమా? ఎవరు మాత్రం అలా కోరుకుంటారు? కానీ, మనం తగిన కారణం లేకుండా మన పొరుగువారి పట్ల ఇలాగే ప్రవర్తిస్తే, అతడు మన పట్ల కచ్చితంగా ఇలాగే ప్రవర్తిస్తాడు.

మూడవ ప్రశ్నకు నా సమాధానం ఏమనగా, మనకున్న వస్తువులన్నీ దేవుని నుండి వచ్చినవే. అవి మన దగ్గర ఉంచుకోవడానికి, దుర్వినియోగం చేయడానికి ఇవ్వబడలేదు, కానీ వాటిని పంచిపెట్టడానికే ఇవ్వబడ్డాయి. అందువల్ల, ఒక వ్యక్తి వాటిని ఉంచుకోకూడని విధంగా ఉంచుకున్నా, లేదా దుర్వినియోగం చేసినా, ఆ చర్య వలనే అవి అతని అధికారంలో ఉన్నప్పటికీ ఇకపై అతనివి కావు. అవి దేవుడైన ప్రభువుకు చెందినవి అవుతాయి. అయితే, మనమందరం ఆయన సేవకులము, మొదలైనవి.

ఇది, 1516 జూన్ నుండి 1517 ఫిబ్రవరి 24 వరకు విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని పారిష్ చర్చిలో లూథర్ పది ఆజ్ఞలపై చేసిన ఉపన్యాసాల శ్రేణికి చెందిన పరిచయ ఉపన్యాసాలలో ఒకటి. (పోల్చండి. ఫైఫ్, op. cit., pp.)

232–235). సంస్కరణకు పూర్వం ఉన్న తర్వాతి మూడు ఉపన్యాసాలతో పాటు, ఇది లూథర్ యొక్క "శిలువ వేదాంతం" యొక్క స్ఫూర్తిని ప్రతిబింబిస్తుంది, దీనిని అతను సెయింట్ పై చేసిన ఒక ఉపన్యాసంలోని భాగంలో కనిపించే ఒక ప్రకటనలో సంగ్రహించాడు.

మార్టిన్ డే, నవంబర్ 11, 1515: ఉనమ్ ప్రేడికా: సపియంటియం క్రూసిస్!-"ఒక విషయం బోధించండి: సిలువ జ్ఞానం!" (WA 1, 52).

లాటిన్ భాషలోని పాఠం; WA 1, 63–65.

[కీర్తనల గ్రంథం ఇలా చెబుతోంది], "ఉన్నత స్థలమందు నివసించుచు, ఆకాశమందు భూమిమీదనున్న వాటిని చూచుటకు తనను తాను తగ్గించుకొను మన దేవుడైన యెహోవాను పోలినవాడు ఎవడు?" [Ps. 113:5–6]. మరియు మరలా: "యెహోవా ఉన్నతుడైనను దీనులను లక్ష్యపెట్టును; గర్విష్ఠులను ఆయన దూరమునుండి ఎరుగును" [Ps. 138:6].

ఇతర దేవుళ్ళందరి కంటే ఈ దేవుడు ఎంత అద్భుతమైనవాడు! ఆయన దూరంగా, సుదూరంగా ఉన్నవాటిని చూస్తాడు; అయితే ఇతరులు, తమకు సమీపంలో ఉన్నవాటిని మాత్రమే చూస్తారు. ఆయన తనకు దగ్గరగా ఉన్నవాటిని గుర్తించడు; ఈ లోక పాలకుల వలెనే, వారు తమకు దూరంగా ఉన్నవాటిని గుర్తించరు. అందువల్ల, దేవుని నుండి మరియు దేవునికి చెందిన వాటన్నిటి నుండి దూరంగా వైదొలగడమే వినయం యొక్క నిజ స్వభావం. మరోవైపు, గర్విష్ఠులైన యూదుల గురించి యెషయా 58:2 చెప్పినట్లుగా, దేవునికి మరియు దేవునికి చెందిన వాటన్నిటికీ సాధ్యమైనంత దగ్గరగా వెళ్లడమే అహంకారం యొక్క నిజ స్వభావం.

"వారు దేవుని సమీపించుటకు ఆనందిస్తారు." మరియు ఈ రెండు విషయాలు సువార్తలోని ఆ ఇద్దరు వ్యక్తులైన పరిసయ్యుడు మరియు సుంకరి విషయంలో స్పష్టంగా వెల్లడించబడ్డాయి. అయితే, దేవునిలా మరియు దేవుని స్వరూపంలా ఉండటమంటే, అనగా జీవం, జ్ఞానం, శక్తి, నీతి, ఐశ్వర్యం, సౌందర్యం మరియు సమస్త మేలు, అది రోమా 12 [:16]లో అపొస్తలుని నియమానికి అనుగుణంగా ఉండాలి: "దీనులతో సహవాసం చేయండి"; దారిలో వచ్చే ఏ బిచ్చగాడితోనైనా ధనవంతుడు తనను తాను సమాన స్థాయిలో ఉంచుకోవడం, కన్య ఒక వేశ్యతో, పతివ్రత వ్యభిచారిణితో, జ్ఞాని ఒక అవివేకితో, బలవంతుడు ఒక బలహీనునితో, బ్రతికి ఉన్నవాడు ఒక మృతునితో, అందమైనవాడు ఒక వికారమైనవానితో, శ్రేష్ఠుడు ఒక నిమ్నవానితో తనను తాను గుర్తించుకోవడం ఎంత అవమానకరంగా మరియు కష్టంగా ఉన్నప్పటికీ. మీరు, 'నేను చేయలేను' అని అంటే, సరే, అయితే ఈ వాక్యాన్ని తొలగించండి: "పరలోకంలోను, భూమిలోను ఉన్నవాటిని చూడటానికి తనను తాను తగ్గించుకునే మన దేవుడైన ప్రభువును పోలినవాడు ఎవడు!" [Ps. 113:5–6]. గర్విష్ఠులు ఇలా చేయడం అదెలా సాధ్యం? నా సమాధానం ఏమిటంటే, వారు కేవలం ఈ ఒక్క పదం ద్వారా మాత్రమే ఇలా చేస్తారు:

"నీకు చెందినది తీసుకొని వెళ్ళు" [మత్తయి 20:14], లేదా ఈ మరో మాట ద్వారా: "నీవు పొందనిది నీ దగ్గర ఏముంది? నీవు దానిని పొందితే, అది బహుమానం కానట్లుగా ఎందుకు గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నావు?" [1 కొరింథీయులు 4:7].

దేవుని నుండి దూరమవ్వడం మరియు దేవునికి దగ్గరవ్వడం రెండు విధాలుగా జరుగుతుంది, అంటే అంతర్గతంగా మరియు బాహ్యంగా, లేదా దేవుణ్ణి గుర్తించడం మరియు గుర్తించకపోవడం ద్వారా. దేవుణ్ణి గుర్తించడం భయభక్తులతో దూరమవ్వడానికి దారితీస్తుంది, మరియు ఇదే వినయం. దీనిలో ఒక వ్యక్తి తన శూన్యతను గుర్తించి, తన కోసం ఏదీ కోరడానికి సాహసించకుండా, సమస్త మంచిని దేవునికి వదిలివేస్తాడు. దేవుణ్ణి గుర్తించకపోవడం ధిక్కారం మరియు అహంభావంతో దేవుని నుండి దూరమవ్వడానికి దారితీస్తుంది, మరియు ఇదే అహంకారం. ఉదాహరణకు, ఒక రాకుమారుని సమక్షంలో నిరుపేద ఒక మూలకు పారిపోతాడు. అలా పారిపోయినవాడు రాకుమారుని వైభవాన్ని గుర్తించి, గౌరవిస్తాడు; కానీ మరొకడు రాకుమారుడిని తృణీకరించి, ఆయనకు వీపు చూపి చాలా దూరంగా వెళ్ళిపోతాడు.

కాబట్టి, గర్వవంతుడైన పురుషుని లక్షణాలను ఇక్కడ తెలుసుకోండి.

మొట్టమొదటగా, అతడు దేవుని నుండి ఏమీ అడగడు. తనకు ఎవరి అవసరమూ లేదని అతడు ఊహించుకుంటాడు, అందువల్ల తనకు దేవుడు కూడా అవసరం లేదని అనుకుంటాడు. అతడు తనకు తానే సరిపోతాడు; ఎందుకంటే, తనలో ఏదైనా లోటు ఉందని భావిస్తే, అతడు దేవునితో విన్నవించుకుని, ఆయన సహాయం కోరతాడు. అతడు దేవుని అవసరాన్ని తొలగించి, కేవలం యాదృచ్ఛికతను మాత్రమే ఆయనకు ఆపాదిస్తే, అతడు తన సొంత లోపాన్ని పక్కనపెట్టి, తనకు తానే సరిపోతాడని ఆపాదించుకుంటున్నాడు. నిజమైన వినయవంతుడు దీనికి వ్యతిరేకం. తనకు తానే సరిపోతాననే ఆశను అతడు వదులుకుంటాడు. దేవుడు ఉండాలని అతడు తీవ్రంగా ఆకాంక్షిస్తాడు మరియు తనకు ఉన్నవాటి కోసం ప్రార్థిస్తాడు; నిజానికి, అతడు దేవునికే మహిమను ఇస్తాడు, అందువల్ల అతడు నీతిమంతుడు అవుతాడు. కానీ గర్విష్ఠుల కపటపు మాటలను ప్రభువు మౌనంగా విడిచిపెట్టకపోవడం చాలా మంచి విషయం. ఎందుకంటే వారు కూడా