ఇక్కడ మీ హృదయాలు మరియు మనస్సాక్షి చక్కగా ఉపదేశించబడటం, మరియు బాహ్య స్వీకరణకు, అంతర్గత మరియు ఆధ్యాత్మిక స్వీకరణకు మధ్య ఉన్న పెద్ద వ్యత్యాసాన్ని మీరు గుర్తించడం చాలా అవసరం. శారీరక మరియు బాహ్య స్వీకరణ అంటే ఒక వ్యక్తి తన నోటితో క్రీస్తు శరీరాన్ని మరియు ఆయన రక్తాన్ని స్వీకరించడం. నిస్సందేహంగా, విశ్వాసం మరియు ప్రేమ లేకుండా ఏ మనిషైనా ఈ విధంగా సంస్కారాన్ని స్వీకరించగలడు. కానీ ఇది ఒక వ్యక్తిని క్రైస్తవునిగా చేయదు, ఎందుకంటే ఒకవేళ అలా జరిగితే, ఒక ఎలుక కూడా క్రైస్తవురాలే అయ్యేది, ఎందుకంటే అది కూడా రొట్టెను తినగలదు మరియు బహుశా గిన్నెలోనిది త్రాగగలదు కూడా. అలా చేయడం అంత తేలికైన విషయం. కానీ నిజమైన, అంతర్గత, ఆధ్యాత్మిక స్వీకరణ చాలా భిన్నమైనది, ఎందుకంటే అది సంస్కారాన్ని మరియు దాని ఫలాలను సరిగ్గా ఉపయోగించడంలో ఉంటుంది.
మొట్టమొదటగా నేను చెప్పేదేమిటంటే, ఈ స్వీకరణ విశ్వాసంతో, అంతర్గతంగా జరుగుతుంది మరియు దానిలో క్రీస్తు ఉంటాడు.
ఈ సంస్కారం మరియు బాప్తిస్మం తప్ప, క్రైస్తవులమైన మనల్ని ఇతరుల నుండి వేరుగా గుర్తించే బాహ్య చిహ్నం మరొకటి లేదు. కానీ విశ్వాసం లేకుండా బాహ్య స్వీకరణకు విలువ లేదు. స్వీకరణను సార్థకం చేయడానికి విశ్వాసం తప్పక ఉండాలి.
41 దేవుని దృష్టిలో యోగ్యమైనదిగా మరియు అంగీకారయోగ్యమైనదిగా ఉండాలి, లేకపోతే అది కేవలం బూటకం మరియు బాహ్య ప్రదర్శన మాత్రమే, అది అస్సలు క్రైస్తవ్యం కాదు. క్రైస్తవ్యం కేవలం విశ్వాసంలోనే ఉంటుంది, దానికి ఎలాంటి బాహ్య క్రియలు జోడించబడకూడదు.
కానీ విశ్వాసం (మనం యోగ్యంగా దివ్య సత్ప్రసాదానికి వెళ్లాలనుకుంటే మనందరికీ ఇది తప్పక ఉండాలి) అంటే, దేవుని కుమారుడైన క్రీస్తు మన స్థానంలో నిలబడి, మన పాపాలన్నింటినీ తన భుజాలపై మోసాడని, ఆయన మన పాపానికి నిత్య ప్రాయశ్చిత్తమని మరియు మనలను తండ్రియైన దేవునితో సమాధానపరుస్తాడని దృఢంగా నమ్మడమే. ఈ విశ్వాసం ఉన్నవాడే ఈ దివ్య సత్ప్రసాదంలో తన న్యాయమైన స్థానాన్ని పొందుతాడు, మరియు సైతాను గానీ, పాతాళం గానీ, పాపం గానీ అతనికి హాని చేయలేవు. ఎందుకని?
ఎందుకంటే దేవుడే అతని సంరక్షకుడు మరియు రక్షకుడు. నాకు ఈ విశ్వాసం ఉన్నప్పుడు, దేవుడు నా పక్షాన పోరాడుతున్నాడని నేను నిశ్చయంగా నమ్ముతాను; నేను అపవాదిని, మరణాన్ని, నరకాన్ని, పాపాన్ని మరియు అవి నాకు కలిగించే అన్ని కీడులను ధిక్కరించగలను. క్రీస్తునందు మనకు అనుగ్రహించబడిన గొప్ప, అమూల్యమైన నిధి ఇదే, దీనిని ఏ మనిషి మాటలతో వర్ణించలేడు లేదా గ్రహించలేడు. విశ్వాసం మాత్రమే హృదయాన్ని పట్టుకోగలదు, మరియు ప్రతి ఒక్కరికీ అటువంటి విశ్వాసం ఉండదు [2 థెస్సలొనీకయులకు 3:2]. అందువల్ల, అత్యంత పవిత్రమైన తండ్రి అయిన పోప్ తన అవివేకపు ఆజ్ఞతో చేసినట్లుగా, ఈ సంస్కారాన్ని ఒక చట్టంగా మార్చకూడదు: క్రైస్తవులందరూ పవిత్రమైన ఈస్టర్ కాలంలో సంస్కారానికి వెళ్ళాలి, మరియు వెళ్ళనివాడు ప్రతిష్ఠిత భూమిలో పాతిపెట్టబడడు.25 పోప్ ఏర్పాటు చేసిన ఈ చట్టం అవివేకమైనది కాదా? ఎందుకు? ఎందుకంటే మనమందరం ఒకేలా ఉండము; మనందరికీ సమానమైన విశ్వాసం లేదు; ఒకరి విశ్వాసం మరొకరి కంటే బలమైనది. అందువల్ల, ఈ సంస్కారాన్ని ఒక చట్టంగా మార్చడం అసాధ్యం. ప్రజలను ఈ సంస్కారం వైపు నడిపించి, బలవంతం చేయడమే ఉద్దేశ్యంగా ఉన్న ఈ క్రైస్తవేతర ఆజ్ఞ కారణంగానే, ఈస్టర్ రోజునే అతిపెద్ద పాపాలు జరుగుతాయి. ఒకవేళ దోపిడీ, వడ్డీ వ్యాపారం, వ్యభిచారం, ఇంకా అన్ని పాపాలను ఒకే పెద్ద కుప్పగా పోస్తే, ఈ పాపం మిగతా అన్నింటినీ మించిపోతుంది. సరిగ్గా ఇదే సమయంలో, ఈ సంస్కారానికి వచ్చేవారు అత్యంత పవిత్రంగా ఉండాలని కోరుకుంటారు. ఎందుకంటే, ఒక వ్యక్తికి విశ్వాసం ఉందో లేదో చూడటానికి పోప్ ఎవరి హృదయంలోకి చూడలేరు.
అయితే దేవుడు మీ పక్షాన నిలబడి, తనకున్నదంతటినీ, తన రక్తాన్ని మీ కోసం పణంగా పెడతాడని మీరు విశ్వసిస్తే, ఆయన ఇలా అంటున్నట్లుగా: భయపడకుండా, ఆలస్యం చేయకుండా నా వెనుక రండి, అప్పుడు మీకు ఏది హాని చేయగలదో చూద్దాం; అపవాది, మరణం, పాపం, పాతాళం, మరియు సమస్త సృష్టి వచ్చినా, నేను మీకు ముందుగా వెళ్తాను, ఎందుకంటే నేను మీకు వెనుక కాపలాగాను, ముందు కాపలాగాను ఉంటాను [యెషయా 11].
52:12]; నన్ను నమ్మండి మరియు ధైర్యంగా నాపై ఆధారపడండి. విశ్వసించేవానికి దెయ్యం, పాతాళం, పాపం లేదా మరణం వల్ల హాని జరగదు; దేవుడు అతని పక్షాన పోరాడితే, మీరు అతనికి ఏమి చేయగలరు?
అటువంటి విశ్వాసం ఉన్నవానికి ఇక్కడ తన సముచిత స్థానం ఉంటుంది మరియు దేవుని వాగ్దానం మరియు కృప గురించి అతనికి భరోసా ఇచ్చే హామీగా, లేదా ముద్రగా, లేదా చిహ్నంగా అతను ఈ సంస్కారాన్ని స్వీకరిస్తాడు. కానీ, వాస్తవానికి, మనందరికీ అటువంటి విశ్వాసం ఉండదు;
క్రైస్తవులలో పదవ వంతు మందికి అది ఉండేది! చూడండి, దేవుడు తన కృపతో మనపై కురిపించే అటువంటి గొప్ప, కొలవలేని నిధులు [ఎఫెసీ. 2:7] అందరికీ సొంతం కావు, కానీ శారీరకంగా లేదా ఆధ్యాత్మికంగా శ్రమలను అనుభవించే వారికి మాత్రమే అవి సొంతం అవుతాయి. శారీరకంగా మనుషుల హింస ద్వారా, ఆధ్యాత్మికంగా మనస్సాక్షి నిరాశ ద్వారా, బాహ్యంగా లేదా అంతర్గతంగా, అపవాది మీ హృదయాన్ని బలహీనపరిచి, పిరికిగా, నిరుత్సాహపరిచినప్పుడు, దేవునితో మీ స్థానం ఎలా ఉందో మీకు తెలియని స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, మరియు ఆయన మీ పాపాలను మీ ముఖం మీదే వేసినప్పుడు ఈ శ్రమలు కలుగుతాయి. మరియు అటువంటి భయభక్తులు గల హృదయాలలో మాత్రమే దేవుడు నివసించాలని కోరుకుంటాడు, అని ప్రవక్త యెషయా ఆరవ అధ్యాయంలో [యెషయా 66:2] చెబుతాడు.
తన అంతరంగంలో ఎలాంటి సంఘర్షణ లేకుండా, తన పాపాల వలన దుఃఖిస్తూ, వాటిచేత ప్రతిదినం వేదనకు గురవుతున్న వ్యక్తి, తన ఎదుట ఒక రక్షకుడిని, సంరక్షకుడిని, మరియు డాలుగా నిలబడేవాడిని కోరుకుంటాడా? అటువంటి వ్యక్తి ఈ ఆహారానికి ఇంకా సిద్ధంగా లేడు. ఈ ఆహారానికి ఆకలితో, తీవ్రమైన ఆకాంక్షతో ఉన్న వ్యక్తి కావాలి,26 ఎందుకంటే, తన పాపాలతో నిరంతరం పోరాడుతూ, వాటి నుండి విముక్తి పొందాలని ఆరాటపడే ఆకలితో ఉన్న ఆత్మలోకి ప్రవేశించడం దానికి ఆనందాన్నిస్తుంది.
ఈ విధంగా సిద్ధపడనివాడు ఈ సంస్కారము నుండి కొంతకాలం దూరంగా ఉండాలి, ఎందుకంటే ఈ ఆహారం తృప్తి చెందిన మరియు నిండు హృదయంలోకి ప్రవేశించదు, ఒకవేళ అటువంటి హృదయంలోకి ప్రవేశిస్తే అది హానికరం.27 కాబట్టి, మనస్సాక్షి వేదనను మరియు పిరికి హృదయం యొక్క భయాన్ని మనలో మనం ధ్యానించి, అనుభూతి చెందితే, మనం సంపూర్ణ వినయంతో, భక్తితో వస్తాము; అంతేగాని, సంపూర్ణ భయం మరియు వినయం లేకుండా, మొరటుగా మరియు తొందరగా దాని వద్దకు పరుగెత్తము. కాబట్టి మనం ఎల్లప్పుడూ దానికి అర్హులమని మనకు తెలియదు; ఈ రోజు నాకు కృప ఉంది మరియు నేను దానికి అర్హుడను, కానీ రేపు కాదు. నిజానికి, ఆరు నెలల పాటు కూడా కావచ్చు.
నాకు దాని పట్ల కోరిక గానీ, యోగ్యత గానీ లేకపోవచ్చు.
కాబట్టి, మరణం మరియు సైతాను చేత నిరంతరం దాడి చేయబడుతున్నప్పటికీ, అత్యంత యోగ్యులైన వారికే ఇది అత్యంత అనుకూలంగా ఇవ్వబడింది, ఎందుకంటే వారిని ఎవరూ పెకిలించలేని ఆయన ఇప్పుడు వారితో ఉన్నాడు కాబట్టి, ఏదీ వారికి హాని చేయలేదని వారు జ్ఞాపకం చేసుకొని దృఢంగా విశ్వసించాలి; మరణం, సైతాను, లేదా పాపం వచ్చినా, అవి వారికి హాని చేయలేవు.
క్రీస్తు దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్థాపించబోతున్నప్పుడు ఇదే చేశారు. మొదట ఆయన, తాను వారిని విడిచి వెళ్ళబోతున్నానని చెప్పి తన శిష్యులను భయపెట్టి, వారి హృదయాలను కుదిపేశారు [మత్తయి 26:2]. ఆ మాట వారికి మిక్కిలి బాధ కలిగించింది; ఆ తర్వాత, "మీలో ఒకడు నన్ను అప్పగిస్తాడు" అని అన్నారు [మత్తయి 26:21]. ఆ మాట వారి హృదయాలను గాయపరచలేదని మీరు అనుకుంటున్నారా? నిస్సందేహంగా, వారు ఆ మాటను పూర్తి భయంతో అంగీకరించారు మరియు తామందరూ దేవునికి ద్రోహం చేసినవారమన్నట్లుగా అక్కడ కూర్చుండిపోయారు. వారందరినీ భయంతో, దుఃఖంతో వణికించిన తర్వాతే, వారికి ఓదార్పుగా దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని స్థాపించి, వారిని మళ్ళీ ఓదార్చారు. ఎందుకంటే
42 రొట్టె దుఃఖిస్తున్నవారికి ఓదార్పు, రోగులకు స్వస్థత, మరణిస్తున్నవారికి జీవం, ఆకలితో ఉన్నవారందరికీ ఆహారం, మరియు పేదలు, అవసరంలో ఉన్నవారందరికీ గొప్ప నిధి.
ఈ సంస్కారమును ఉపయోగించుట విషయమై ఈ సమయానికి ఇది చాలునుగాక. నేను మిమ్మును దేవునికి అప్పగిస్తున్నాను.
ఏడవ ప్రసంగం, మార్చి 15, 1522, గత శనివారం. నిన్న మనం ఈ పవిత్రమైన మరియు ధన్యమైన సంస్కారం యొక్క ఉపయోగం గురించి విన్నాము మరియు దానిని స్వీకరించడానికి ఎవరు యోగ్యులో చూశాము, అనగా, మరణ భయం ఉన్నవారు, పిరికి మరియు నిరాశావాద మనస్సాక్షి ఉన్నవారు మరియు నరక భయంతో జీవించేవారు. అటువంటి వారందరూ తమ బలహీనమైన విశ్వాసాన్ని బలపరచుకోవడానికి మరియు తమ మనస్సాక్షిని ఓదార్చుకోవడానికి ఈ ఆహారాన్ని స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా వస్తారు. ఇదే ఈ సంస్కారం యొక్క నిజమైన ఉపయోగం మరియు ఆచరణ, మరియు ఎవరైనా ఈ స్థితిలో లేకపోతే, దేవుడు కూడా అతనిని పట్టుకొని తన వాక్యం ద్వారా ఆకర్షించే వరకు రాకుండా ఉండాలి.
ఈ సంస్కార ఫలమైన ప్రేమ గురించి ఇప్పుడు మనం మాట్లాడుకుందాం; అంటే, దేవుడు మనతో ఎలా ప్రవర్తించాడో, మనం కూడా మన పొరుగువారితో అలాగే ప్రవర్తించాలి. ఇప్పుడు మనం దేవుని నుండి ప్రేమ మరియు అనుగ్రహం తప్ప మరేమీ పొందలేదు, ఎందుకంటే క్రీస్తు తన నీతిని మరియు తనకు ఉన్నదంతా మనకు వాగ్దానం చేసి ఇచ్చాడు; ఏ మనిషి కొలవలేని మరియు ఏ దేవదూత గ్రహించలేని లేదా అంచనా వేయలేని తన నిధులన్నింటినీ ఆయన మనపై కుమ్మరించాడు, ఎందుకంటే దేవుడు భూమి నుండి ఆకాశం వరకు వ్యాపించే ప్రేమ అనే ప్రజ్వలించే కొలిమి.
ప్రేమ అనేది ఈ సంస్కార ఫలమని నేను చెబుతాను. కానీ, మీకు ఎంతో బోధన జరిగినప్పటికీ, చివరికి మీరు దీనిని ఆచరణలో పెట్టవలసి ఉన్నప్పటికీ, విట్టెన్బర్గ్లోని మీలో నేను ఇంకా దీనిని గ్రహించలేకపోతున్నాను.
ఇదే ప్రధానమైన విషయం, ఇదే ఒక క్రైస్తవుని ఏకైక కర్తవ్యం. కానీ ఎవరూ దీనిలో ఉండటానికి ఇష్టపడరు, మీరు ఏమాత్రం విలువలేని, అనవసరమైన అన్ని రకాల పనులను చేయాలని కోరుకున్నప్పటికీ. మీ ప్రేమ ద్వారా మిమ్మల్ని మీరు క్రైస్తవులని చూపించుకోవడానికి ఇష్టపడకపోతే, మిగిలిన పనులను కూడా చేయకుండా వదిలేయండి, ఎందుకంటే పౌలు 1 కొరింథీయులకు 11వ అధ్యాయంలో [1 కొరింథీయులకు 13:1] ఇలా అంటున్నాడు, "నేను మనుష్యుల భాషలతోను, దేవదూతల భాషలతోను మాట్లాడినను, ప్రేమ లేకపోతే, నేను శబ్దం చేసే కంచువలెను, మోగే తాళమువలెను." ఇది పౌలు చెప్పిన ఒక భయంకరమైన మాట. "మరియు నాకు ప్రవచించే శక్తి ఉండి, సమస్త మర్మములను, సమస్త జ్ఞానమును గ్రహించినవాడై, కొండలను సైతం కదిలించగల సంపూర్ణ విశ్వాసం ఉన్నను, ప్రేమ లేకపోతే, నేను శూన్యం. నాకున్నదంతా దానం చేసినా, నా శరీరాన్ని కాల్చివేయడానికి అప్పగించినా, ప్రేమ లేకపోతే, నాకు ఏ ప్రయోజనమూ లేదు."
[1 కొరింథీ. 13:2–3]. మీరు దేవుని నుండి గొప్ప మరియు సమృద్ధమైన వరాలను పొందినప్పటికీ, వాటిలో అత్యున్నతమైనది లేఖనముల జ్ఞానమే, మీరు ఇంకా అంతవరకు రాలేదు. ఇది నిజమే, మీ వద్ద సత్య సువార్త మరియు దేవుని నిర్మలమైన వాక్యం ఉన్నాయి, కానీ ఇప్పటివరకు ఎవరూ తమ ఆస్తిని పేదలకు ఇవ్వలేదు, ఎవరూ దహనబలి కాలేదు, మరియు ప్రేమ లేకుండా ఈ విషయాలు కూడా ఏమీ కావు. మీరు సంస్కారంలో దేవుని ఆస్తినంతటినీ తీసుకోవడానికి ఇష్టపడుతున్నారు, కానీ వాటిని ప్రేమతో తిరిగి పంచిపెట్టడానికి ఇష్టపడటం లేదు. ఎవరూ మరొకరికి సహాయ హస్తం అందించరు, ఎవరూ ఎదుటి వ్యక్తిని శ్రద్ధగా పరిగణించరు, కానీ ప్రతి ఒక్కరూ తమ గురించి మరియు తమ స్వంత లాభం గురించి మాత్రమే ఆలోచిస్తారు, తమ మార్గాన్నే అనుసరిస్తారు, మరియు మిగతావన్నీ పట్టించుకోరు. ఎవరికైనా సహాయం జరిగితే మంచిదే; కానీ పేదలకు ఎలా సహాయం చేయగలమో అని ఎవరూ పట్టించుకోరు. ఇది విచారకరం. మీరు దీని గురించి అనేక ప్రసంగాలు విన్నారు మరియు నా పుస్తకాలన్నీ దీనితో నిండి ఉన్నాయి, మరియు విశ్వాసం మరియు ప్రేమ వైపు మిమ్మల్ని ప్రోత్సహించడమే వాటి ఏకైక ఉద్దేశ్యం.
మరియు మీరు ఒకరినొకరు ప్రేమించుకోకపోతే, దేవుడు మీ మీదకు ఒక గొప్ప తెగులును పంపుతాడు; ఇది మీకు ఒక హెచ్చరికగా ఉండనివ్వండి, ఎందుకంటే దేవుడు తన వాక్యం వ్యర్థంగా బయలుపరచబడటాన్ని, ప్రకటించబడటాన్ని ఇష్టపడడు. నా స్నేహితులారా, మీరు దేవుణ్ణి మరీ ఎక్కువగా శోధిస్తున్నారు; ఎందుకంటే గత కాలంలో ఎవరైనా మన పితరులకు వాక్యాన్ని బోధించి ఉంటే, వారు బహుశా భిన్నంగా ప్రవర్తించి ఉండేవారు. లేదా ఇప్పుడు కూడా మఠాలలో ఉన్న అనేక పేద పిల్లలకు దానిని బోధించినట్లయితే, వారు మీకంటే ఎక్కువ ఆనందంతో దానిని స్వీకరిస్తారు. మీరు దానిని అస్సలు ఆలకించడం లేదు మరియు దేనికీ పనికిరాని అన్ని రకాల వెర్రి చేష్టలతో ఆడుకుంటున్నారు.
నేను మిమ్మల్ని దేవునికి అప్పగిస్తున్నాను.
ఎనిమిదవ ప్రసంగం, మార్చి 16, 1522, రెమినిస్సెరే ఆదివారం, రెమినిస్సెరే రోజున డా. మార్టిన్ లూథర్ చేసిన ప్రసంగం యొక్క సంక్షిప్త సారాంశం.
వ్యక్తిగత పాపొప్పుకోలుపై ఆదివారం. ఇప్పుడు మనం పాపొప్పుకోలు తప్ప, ఇక్కడ పరిగణించవలసిన అన్ని విషయాల గురించి విన్నాము. దీని గురించి మనం ఇప్పుడు మాట్లాడుకుందాం.
మొట్టమొదటగా, లేఖనాలపై ఆధారపడిన ఒక ఒప్పుకోలు ఉంది, అది ఏమనగా: ఎవరైనా బహిరంగంగా గానీ లేదా ఇతరులకు తెలిసేలా గానీ పాపం చేసినప్పుడు, అతడు సమాజం ఎదుట నిందించబడేవాడు. అతడు తన పాపాన్ని విడిచిపెట్టినట్లయితే, వారు అతని కోసం దేవుని వద్ద విజ్ఞాపన చేసేవారు. కానీ అతడు సమాజం మాట విననట్లయితే...
[häuffen], అతడు సమాజం నుండి వెలివేయబడి, బహిష్కరించబడ్డాడు, తద్వారా అతనితో ఎవరికీ ఎలాంటి సంబంధం ఉండకూడదు. మరియు ఈ ఒప్పుకోలును మత్తయి 18:15లో దేవుడు ఆజ్ఞాపించాడు, "నీ సహోదరుడు నీకును ఇతరులకును అభ్యంతరకరముగా పాపము చేసినయెడల, నీవు వెళ్లి, మీరిద్దరూ మాత్రమే ఎదుట అతని తప్పును అతనికి తెలియజేయుము." ఈ విధమైన ఒప్పుకోలు యొక్క ఆనవాళ్లు మనకు ఇప్పుడు ఏమాత్రం లేవు; ఈ దశలో సువార్త నిలిచిపోయింది. దానిని తిరిగి స్థాపించగలిగిన ఎవరైనా మంచి పని చేసినవారే అవుతారు. ఇక్కడే మీరు కృషి చేసి, ఈ విధమైన ఒప్పుకోలును తిరిగి స్థాపించి, ఇతర విషయాలను వదిలివేయవలసి ఉండేది; ఎందుకంటే దీనివల్ల ఎవరూ అభ్యంతరపడకుండా, అంతా సజావుగా, ప్రశాంతంగా జరిగి ఉండేది. దానిని ఈ విధంగానే చేయాలి:
మీరు ఒక వడ్డీ వ్యాపారిని, వ్యభిచారిని, దొంగను, లేదా త్రాగుబోతును చూసినప్పుడు, మీరు రహస్యంగా అతని వద్దకు వెళ్లి, తన పాపాన్ని విడిచిపెట్టమని అతనికి హితబోధ చేయాలి. అతను వినకపోతే, మీరు మీతో పాటు మరో ఇద్దరిని తీసుకువెళ్లి, సోదరభావంతో తన పాపాన్ని విడిచిపెట్టమని అతనికి మరొకసారి హితబోధ చేయాలి. కానీ అతను దానిని ధిక్కరిస్తే, మీరు మీ సాక్షులను మీతో ఉంచుకుని, యావత్ సంఘం ఎదుట పాస్టర్కు చెప్పి, ప్రజల సమక్షంలో పాస్టర్ ఎదుట అతనిపై అభియోగం మోపాలి. ఇలా చెప్పండి: ప్రియమైన పాస్టర్ గారూ, ఈ వ్యక్తి ఫలానా ఫలానా పనులు చేసి, తన పాపాన్ని విడిచిపెట్టమని మేము సోదరభావంతో ఇస్తున్న హితబోధను పాటించలేదు. అందువల్ల, ఇది విన్న నా సాక్షులతో కలిసి నేను అతనిపై అభియోగం మోపుతున్నాను. అప్పుడు కూడా, అతను తన పాపాన్ని విడిచిపెట్టక, తన తప్పును ఇష్టపూర్వకంగా ఒప్పుకోకపోతే, పాస్టర్ సంఘం మేలు నిమిత్తం అతన్ని వెలివేసి, యావత్ సభ ఎదుట బహిష్కరణకు గురిచేయాలి. అతను తన తప్పు తెలుసుకుని, తిరిగి సంఘంలో చేరేంత వరకు ఈ బహిష్కరణ కొనసాగుతుంది. ఇది క్రైస్తవ ధర్మం. కానీ నేను ఒంటరిగా దీనిని నెరవేర్చలేను.
రెండవదిగా, మనం ఒంటరిగా ఒక మూలకు వెళ్లి, దేవునికే స్వయంగా ఒప్పుకొని, ఆయన ఎదుట మన దోషములన్నిటిని కుమ్మరించినప్పుడు, మనకు ఒక విధమైన ఒప్పుకోలు అవసరం. ఈ విధమైన ఒప్పుకోలు కూడా ఆజ్ఞాపించబడింది. దీని నుండే లేఖనంలోని సుపరిచితమైన వాక్యం వచ్చింది: Facite judicium et justitiara.29 Judicium facere est nos ipsos accusare et detonate; justitiam autem facere est fidere misericordiae Dei.30 వ్రాయబడినట్లుగా, "న్యాయమును గైకొనువారు, ఎల్లప్పుడు నీతిని జరిగించువారు ధన్యులు" [Ps. 106:3]. తీర్పు అంటే ఒక వ్యక్తి తనను తాను తెలుసుకొని, తీర్పు తీర్చి, ఖండించుకోవడం తప్ప మరేమీ కాదు, మరియు ఇదే నిజమైన వినయం మరియు ఆత్మన్యూనత.
ఒక వ్యక్తి తనను తాను తెలుసుకొని, దేవుని దయ మరియు సహాయం కోసం ఆయనకు ప్రార్థించడం తప్ప నీతి మరేమీ కాదు, ఆ సహాయం ద్వారా దేవుడు అతన్ని తిరిగి లేపుతాడు. దావీదు ఇలా అన్నప్పుడు దీనినే ఉద్దేశిస్తున్నాడు, "నేను పాపము చేసితిని; నా అతిక్రమములను యెహోవా యెదుట ఒప్పుకొందును, నీవు నా పాప దోషమును క్షమించితివి; అందువలన నీ పరిశుద్ధులందరూ నీకు ప్రార్థన చేయుదురు" [Ps. 32:5–6].
మూడవదిగా, ఒక వ్యక్తి మరొకరిని పక్కకు తీసుకువెళ్లి, తనను వేధిస్తున్న విషయాలను వారికి చెప్పి, వారి నుండి ఓదార్పు మాటను పొందే ఒప్పుకోలు కూడా ఉంది; మరియు ఈ ఒప్పుకోలును పోప్ గారు ఆజ్ఞాపించారు. ఒప్పుకోలు గురించి నేను వ్రాసినప్పుడు,31 నేను ఖండించింది ఈ ఒత్తిడి మరియు బలవంతంనే, మరియు కేవలం పోప్ గారు ఆజ్ఞాపించి, పట్టుబడుతున్నారనే కారణంతో నేను ఒప్పుకోలుకు వెళ్ళడానికి నిరాకరిస్తున్నాను. ఎందుకంటే, ఆయన ఒప్పుకోలు జోలికి రాకూడదని, దానిని ఒక బలవంతంగా లేదా ఆజ్ఞగా మార్చకూడదని నేను కోరుకుంటున్నాను, అలా చేసే అధికారం ఆయనకు లేదు. అయినప్పటికీ, నా నుండి వ్యక్తిగత ఒప్పుకోలును ఎవరూ తీసివేయడానికి నేను అనుమతించను, మరియు ప్రపంచంలోని సంపదలన్నిటి కోసం కూడా నేను దానిని వదులుకోను, ఎందుకంటే అది నాకు ఎంత ఓదార్పును, బలాన్ని ఇచ్చిందో నాకు తెలుసు. సైతానుతో తరచుగా మరియు దీర్ఘకాలం పోరాడిన వ్యక్తి తప్ప, అది ఒక వ్యక్తికి ఏమి చేయగలదో మరెవరికీ తెలియదు. అవును, ఒప్పుకోలు నన్ను నిలబెట్టకపోయి ఉంటే, సైతాను నన్ను ఎప్పుడో చంపి ఉండేవాడు. ఎందుకంటే, ఒక వ్యక్తి తనంతట తాను పరిష్కరించుకోలేని లేదా సమాధానం కనుగొనలేని సందేహాస్పదమైన విషయాలు అనేకం ఉంటాయి, కాబట్టి అతను తన సహోదరుని పక్కకు తీసుకువెళ్లి తన కష్టాన్ని అతనికి చెబుతాడు. అతను తన పొరుగువాని ముందు కొంచెం తగ్గించుకొని, సిగ్గుపడి, అతని నుండి ఓదార్పు మాట కోసం చూసి, దానిని అంగీకరించి, సాక్షాత్తు దేవుని నుండి వింటున్నట్లుగా నమ్మితే అందులో హాని ఏముంది? మత్తయి 18 [:19]లో మనం చదివినట్లుగా, "మీలో ఇద్దరు ఒక విషయం గురించి ఏకీభవించి అడిగితే, అది వారికి నెరవేర్చబడుతుంది."
అంతేకాక, మన పిరికి మనస్సాక్షులను, నిరాశ చెందిన హృదయాలను అపవాదికి మరియు దేవునికి వ్యతిరేకంగా బలపరచుకోవడానికి, మనకు అనేక పాపవిమోచనలు అవసరం. అందువల్ల, ఎవరూ ఒప్పుకోలును నిషేధించకూడదు, దాని నుండి ఎవరినీ దూరం చేయకూడదు లేదా ప్రలోభపెట్టకూడదు. మరియు ఎవరైనా తన పాపాలతో పోరాడుతూ, వాటి నుండి విముక్తి పొందాలని కోరుకుంటూ, ఆ విషయంలో నిశ్చయమైన మాటను ఆశిస్తే, అతడు రహస్యంగా మరొకరి వద్దకు వెళ్లి ఒప్పుకోవాలి, మరియు ఆ వ్యక్తి నోటి ద్వారా దేవుడే స్వయంగా పలికినట్లుగా అతడు చెప్పే మాటలను అంగీకరించాలి. అయితే, తన పాపాలు క్షమించబడ్డాయని బలమైన, దృఢమైన విశ్వాసం ఉన్నవాడు ఈ ఒప్పుకోలును విడిచిపెట్టి, కేవలం దేవునికి మాత్రమే ఒప్పుకోవచ్చు. కానీ అటువంటి బలమైన విశ్వాసం ఎంతమందికి ఉంది? అందువల్ల, నేను చెప్పినట్లుగా, ఈ రహస్య ఒప్పుకోలును నా నుండి తీసివేయడానికి నేను అనుమతించను.
కానీ నేను ఎవరినీ బలవంతం చేయను, ప్రతి ఒక్కరి స్వేచ్ఛా సంకల్పానికే వదిలివేస్తాను.
ఎందుకంటే మన దేవుడు, మనకున్న దేవుడు, మన మనస్సాక్షికి ఒకే ఒక ఓదార్పును లేదా బలపరిచేదాన్ని, లేదా ఒకే ఒక పాపవిమోచనను మాత్రమే మనకు వదిలిపెట్టేంత పిసినారి కాదు. కానీ సువార్తలో మనకు అనేక పాపవిమోచనలు ఉన్నాయి మరియు మనపై అనేక పాపవిమోచనలు సమృద్ధిగా కురిపించబడ్డాయి. ఉదాహరణకు, సువార్తలో మనకు ఇది ఉంది: "మీరు మనుష్యుల అపరాధములను క్షమించిన యెడల, మీ పరలోకపు తండ్రియు మిమ్మును క్షమించును" [మత్తయి 6:14]. ప్రభువు ప్రార్థనలో మనకు మరో ఓదార్పు ఉంది: "మా అపరాధములను క్షమించుము," మొదలైనవి [మత్తయి 6:12]. మూడవది మన బాప్తిస్మం, దాని గురించి నేను ఈ విధంగా తర్కిస్తాను: ఇదిగో, నా ప్రభువా, నీ కృప మరియు కరుణను గూర్చి నేను నిశ్చయముగా నమ్ముకొనుటకై నీ నామమున నేను బాప్తిస్మము పొందితిని.
ఆ తర్వాత మేము ఏకాంత పాపొప్పుకోలు చేస్తాము, అప్పుడు నేను వెళ్లి, దేవుడే స్వయంగా పలికినట్లుగా నిశ్చయమైన పాపవిమోచనను పొందుతాను, తద్వారా నా పాపాలు క్షమించబడ్డాయని నేను నిశ్చయత పొందగలను. చివరగా, నేను భుజించినప్పుడు, దివ్య సత్ప్రసాదాన్ని నాలోకి స్వీకరిస్తాను.
44 నేను నా పాపముల నుండి విముక్తి పొందాననియు, దేవుడు నా బలహీనతలన్నిటి నుండి నన్ను విడిపించాడనియు నిశ్చయముగా ఆయన దేహమును భుజించి ఆయన రక్తమును త్రాగుదును; మరియు ఈ విషయమై నాకు నిశ్చయత కలుగజేయుటకు, ఆయన నాకు తన దేహమును భుజించుటకును, తన రక్తమును త్రాగుటకును ఇచ్చును, అందువలన నాకు కృపగల దేవుడు ఉన్నాడనే విషయమై నేను సందేహించను మరియు సందేహించలేను.
కాబట్టి ఒప్పుకోలును తృణీకరించకూడదని, అది ఓదార్పునిచ్చే విషయమని మీరు చూస్తున్నారు. మనం అపవాది, మరణం, పాతాళం మరియు పాపానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడాలి కాబట్టి, మనకు అనేక పాపవిమోచనలు మరియు హామీలు అవసరం. అందువల్ల, మన ఆయుధాలలో దేనినీ తీసివేయడానికి మనం అనుమతించకూడదు, కానీ మన శత్రువులకు వ్యతిరేకంగా ఉపయోగించడానికి దేవుడు మనకు ఇచ్చిన సంపూర్ణ కవచాన్ని మరియు సామగ్రిని చెక్కుచెదరకుండా కాపాడుకోవాలి. ఎందుకంటే అపవాదితో పోరాడి అతడిని జయించడానికి ఎంత ప్రయాస పడుతుందో మీకు ఇంకా తెలియదు. కానీ నాకు అది బాగా తెలుసు, ఎందుకంటే నేను అతనితో కలిసి ఒకటి రెండు ఉప్పు ముక్కలు తిన్నాను. అతను నాకు బాగా తెలుసు, మరియు నేను కూడా అతనికి బాగా తెలుసు. మీకు అతను తెలిసివుంటే, మీరు ఈ విధంగా ఒప్పుకోలును తిరస్కరించి ఉండేవారు కాదు.
నేను మిమ్మల్ని దేవునికి అప్పగిస్తున్నాను. ఆమేన్.
వైమర్లో చేసిన రెండు ప్రసంగాలు: అక్టోబర్, 1522లో, సాక్సనీ డ్యూక్ జాన్ మరియు అతని కుమారుడు జాన్ ఫ్రెడరిక్, ఆస్థాన ప్రసంగీకుడైన వోల్ఫ్గాంగ్ స్టెయిన్ ద్వారా వైమర్లో ప్రసంగించమని ఆహ్వానించడంతో లూథర్ వైమర్ మరియు ఎర్ఫర్ట్లకు ప్రయాణించారు. అక్కడ ఆయన ఆరు ప్రసంగాలు చేశారు: అక్టోబర్ 19న రెండు, 24న ఒకటి, 25న మరొకటి, మరియు 26న రెండు. (అక్టోబర్ 21 మరియు 22 తేదీలలో ఆయన ఎర్ఫర్ట్ను సందర్శించి, అక్కడ మూడుసార్లు ప్రసంగించారు.) ఈ ప్రయాణంలో ఆయనతో పాటు మెలాంక్టన్, జాన్ అగ్రికోలా, మరియు జాకబ్ ప్రాప్స్ట్ ఉన్నారు మరియు ఈ ప్రసంగాలను లిప్యంతరీకరించిన వారు వీరిలో ఒకరై ఉండవచ్చు. వైమర్లో కలిసి ప్రచురించబడిన ఈ ఆరు ప్రసంగాలలో మొదటి రెండు ఇక్కడ అనువదించబడ్డాయి. జూలియస్ కోస్ట్లిన్ వారి గురించి ఇలా అన్నారు: "జాగ్రత్తగా రాసుకున్న ప్రతిలేఖనంలో మన వద్ద ఉన్న ఈ ఆరు ప్రసంగాలు, ఉన్నత మరియు నిమ్న వర్గాల వారికి క్రైస్తవ విశ్వాసం యొక్క సారాంశాన్ని క్లుప్తంగా, సరళంగా, స్పష్టంగా, సజీవంగా మరియు ఆచరణాత్మకంగా వివరించగల అతని సామర్థ్యానికి ఉత్తమ ఉదాహరణలలో ఒకటిగా నిలుస్తాయి" (మార్టిన్ లూథర్, Sein Leben und seine Schriften (1903)).
జర్మన్ భాషలోని పాఠ్యం; WA 10III, 341–352.
మొదటి ప్రసంగం, మత్తయి 22:37–39, అక్టోబర్ 19 ఉదయం, పెంతెకోస్తు తర్వాత పంతొమ్మిదవ ఆదివారం, అక్టోబర్ 19, 1522న వీమార్లోని కోటలో డాక్టర్ మార్టిన్ లూథర్ చేసిన మొదటి ప్రసంగం.
మత్తయి సువార్త 22వ అధ్యాయంలో [:37–39]2 ఇలా వ్రాయబడింది, "నీవు … దేవుని నీ పూర్ణ హృదయముతోను, నీ పూర్ణ ఆత్మతోను, నీ పూర్ణ మనస్సుతోను ప్రేమించవలెను … మరియు నీ పొరుగువానిని నీవలెనే ప్రేమించవలెను, మొదలైనవి."
మరియు సువార్త రెండు ప్రశ్నలను కలిగి ఉంది. మొదటిది, ఒక వ్యక్తి రక్షింపబడటానికి కారణమయ్యే అతి గొప్ప ఆజ్ఞ ఏది, మరియు రెండవది, ధర్మశాస్త్రం ఏమి కోరుతుంది; మరియు ఈ రెండూ ఒకదానితో ఒకటి ఏకీభవించాలి. క్రైస్తవుడుగా ఉండాలనుకునేవాడు దీనిని తెలుసుకోవాలి, మరియు అవిశ్వాసి దీనిని గ్రహించలేడు మరియు తెలుసుకోలేడు, ఎందుకంటే అతను గ్రుడ్డివాడు మరియు కఠిన హృదయుడు. నన్ను నమ్మండి మరియు దీనిని గ్రహించండి, అతను గ్రుడ్డివాడై, దైవ వాక్యాన్ని గ్రహించలేకపోవడానికి కూడా ఇదే కారణం; మరియు వీరే తాము జ్ఞానులుగా పరిగణించబడాలని కోరుకునేవారు, అయినప్పటికీ వారు మొండి మూర్ఖులు.
ఇప్పుడు క్రీస్తు ఇక్కడ మన నుండి ఏమి ఆశిస్తున్నాడో, ఆ ఆజ్ఞ ఏమిటో, మరియు అన్నిటికన్నా గొప్పది ఏది అని మనం చూపిస్తాము.
ఒకడు తన పూర్ణాత్మతో, పూర్ణ మనస్సుతో, మరియు సర్వశక్తితో ఆయనను ప్రేమించాలని, మరియు తన పొరుగువారిని తనవలెనే ప్రేమించాలని క్రీస్తు యొక్క నియమం మరియు ఆజ్ఞ. ఇలా ప్రేమించువాడు సమస్తమును పొందినవాడై యున్నాడు, మరియు దేవుడు అతనిలో నివసించును; ఇది నిశ్చయము. అయితే మీరు, ‘ఓ, ఈ రెండు ఆజ్ఞలను ఒక వ్యక్తి పాటించడం ఎంతమాత్రం అసాధ్యం’ అని అనవచ్చు. అవును, వాటిని పాటించడం లేదా నెరవేర్చడం మీకు అసాధ్యమే. మీరు దానిని చేయలేరు; దేవుడే మీలో దానిని నెరవేర్చాలి, ఆయనకు మాత్రమే అది సాధ్యం. ఇప్పుడు ఆ నియమం ఏమి కోరుతుందో మనం చూద్దాం.
ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం మనం దేవుణ్ణి మన సర్వశక్తితో ప్రేమించాలి, మరియు మన పొరుగువారిని మనలా ప్రేమించాలి. ఇప్పుడు, మన ఆత్మతోను, మన సర్వశక్తితోను దేవుణ్ణి, మన పొరుగువారిని ప్రేమించాలని ధర్మశాస్త్రం చెబుతోందన్నది నిజమైతే, ఒక వ్యక్తి మొదట దేవుణ్ణి, తన పొరుగువారిని ప్రేమించకపోతే, అతను ఉపవాసం ఉండటం, ప్రార్థించడం, దేవునికి మొరపెట్టడం, మరియు ఇతర పనులు చేయడం సరైనది కాదనేది కూడా నిశ్చయం. ఆ పనులు ప్రేమతో చేయకపోతే, అవి పూర్తిగా వ్యర్థం; అప్పుడు ఆ ప్రేమలో ఏ మంచి ఉండదు, మరియు ఆ వ్యక్తి తాను దేవుణ్ణి లేదా తన పొరుగువారిని ప్రేమిస్తున్నానని, మరియు ఈ పనులన్నిటిలో వారికి తనను తాను అంకితం చేసుకుంటున్నానని నిరూపించుకోవడానికే ఆ బాహ్య పనులు చేయబడతాయి మరియు ధరించబడతాయి.