మూడీ ప్రారంభ జీవితం

మూడీ బాల్యం. డ్వైట్ లైమన్ మూడీ ఫిబ్రవరి 5, 1837న మసాచుసెట్స్‌లోని నార్త్‌ఫీల్డ్ పట్టణంలో జన్మించారు. జనవరి 3, 1828న వివాహం చేసుకున్న ఎడ్విన్ మూడీ మరియు బెట్సీ హోల్టన్‌ల ఆరవ సంతానం ఆయన. ఈ దంపతులకు మొత్తం తొమ్మిది మంది పిల్లలు, వారిలో ఏడుగురు కుమారులు మరియు ఇద్దరు కుమార్తెలు జన్మించారు. వారి వ్యవసాయ క్షేత్రం సాధారణ మసాచుసెట్స్ భూమి అయిన అనేక ఎకరాలలో ఉండేది, అందులో ఎక్కువ భాగం రాతిమయంగా ఉండి, తాకట్టులో ఉండేది. తండ్రి పంట కాలంలో తన పొలాలను సాగు చేసేవారు మరియు ఇతర సమయాల్లో రాతిపని చేసే తన వృత్తిని కొనసాగించేవారు. అందిన సమాచారం ప్రకారం, ఆయన విజయవంతమైన వ్యాపారవేత్త కాదు, మరియు అతని కుటుంబం పెరిగేకొద్దీ, అతని జీవిత చరమాంకం అప్పుల భారంతో గడిచింది. అతని మనోస్థైర్యం దెబ్బతినడం మరియు వ్యాపార నష్టాలు కొన్ని గంటల అనారోగ్యం తర్వాత అతని మరణానికి కారణమయ్యాయి. అప్పుడు డ్వైట్‌కు కేవలం నాలుగు సంవత్సరాలు మాత్రమే, కానీ ఆ మరణం కలిగించిన దిగ్భ్రాంతి అతనిపై చెరగని ముద్ర వేసింది, దానిని తాను ఎప్పటికీ మరచిపోలేదని అతను ప్రకటించాడు. తండ్రి మరణించిన కొద్దికాలానికే కవలలైన ఒక అబ్బాయి మరియు ఒక అమ్మాయి జన్మించారు. ఈ విధంగా శ్రీమతి మూడీ ఒక పెద్ద కుటుంబాన్ని పోషించే భారాన్ని మోయవలసి వచ్చింది, వారిలో పెద్దవారి వయస్సు కేవలం పదిహేను సంవత్సరాలు. పాతకాలపు ప్యూరిటన్ భావన, దానికి తోడు తల్లి ప్రేమ, తన పిల్లలందరినీ కలిపి ఉంచాలనే ఆత్రుతను ఆమెలో కలిగించాయి. ఆమె ధైర్యంగా వారందరినీ పోషించడం ప్రారంభించి, ఆ చిన్నపిల్లలందరి ఆరోగ్యాన్ని కాపాడేందుకు ప్రయత్నించింది.

మూడీ యొక్క బాల్యం.

వారి పోషణ కోసం చేతులు ఏదో ఒకటి సంపాదించుకునేవి. వారికి తోటను దున్నడం, ఇరుగుపొరుగు వారి కోసం చిల్లర పనులు చేయడం నేర్పించారు. ఆమె పాతకాలపు కఠినమైన యూనిటేరియన్, ఈ మత విశ్వాసం ఇటీవలి రోజుల్లో ఆ వర్గంలో అనుసరించే దానికంటే చాలా భిన్నమైనది. ఆమె బైబిల్‌ను, దాని బోధనలను గట్టిగా నమ్మేది, మరియు తన పిల్లల జీవితాలను ఆ గొప్ప సృష్టికర్తకు మరింత ప్రియమైనవిగా చేయడానికి దాని నుండి ప్రేరణ పొందింది. వారికి ఒక చిన్న బైబిల్ పాఠం చెప్పడం ఆమెకు ప్రతిరోజూ చేసే పని మరియు ఆనందం. సబ్బాత్ రోజు ఉదయం వారు చర్చి ప్రార్థనలకు, సండే స్కూల్‌కు బయలుదేరేవారు. పిల్లలలో పెద్దవాడు గంభీరమైన రూపం గల బాలుడు, అతనికి తల్లి పట్టు నుండి విడిపోవాలనే కోరిక ఉండేది. అతను మైదాన ప్రాంతాల సాహిత్యాన్ని చదివి, అదృష్టాన్ని వెతుక్కుంటూ బయటి ప్రపంచంలోకి వెళ్ళిపోయాడని అనుకున్నాడు. ఇది మూడీ కుటుంబం యొక్క గొప్ప దుఃఖాలలో ఒకటి. తల్లి ఎప్పుడూ ఆశ కోల్పోలేదు; ఆమె తన కొడుకు తిరిగి రావాలని నిరంతరం ప్రార్థించేది. కాలం గడిచేకొద్దీ, అతని రాక కోసం చేసే ఏర్పాట్లు ఏటా పెరుగుతూ వచ్చాయి. న్యూ ఇంగ్లాండ్ వాసులందరి హృదయాలకు ప్రియమైన పండుగ అయిన థ్యాంక్స్ గివింగ్ సమయంలో ఇది మరీ నిజం. సంవత్సరాల తరబడి, తప్పిపోయిన ఆ బాలుడి గురించిన వార్త తల్లికి చేరలేదు; ప్రతి రాత్రి, ఆ విశాలమైన, చల్లని ప్రపంచంలో ఎక్కడో అతను పడి ఉన్నాడనే భయంకరమైన దృశ్యంతో ఆమె నిద్రకు భంగం కలిగేది; బహుశా అతను బాధపడుతూ ఉండవచ్చు, కానీ ఆమెకు మాత్రం ఓదార్పుకు కావాల్సినంత ఉంది. ఆమె ఒక ఉత్తరం కోసం నిరంతరం ఆ చిన్న తపాలా కార్యాలయానికి ఉత్తరాలు పంపుతూ ఉండేది; కొన్నిసార్లు రోజుకు రెండు లేదా మూడు సార్లు కూడా. "అతని" నుండి ఉత్తరం వస్తుందని తాను ఎదురుచూస్తున్నానని ఆమె ఎప్పుడూ చెప్పలేదు—అలా చెప్పాల్సిన అవసరం కూడా లేదు, ఎందుకంటే అతను నిరంతరం ఆమె మనసులోనే ఉన్నాడని పిల్లలు సహజంగానే గ్రహించారు. అందరూ ఏకగ్రీవంగా అతని పేరును ఎప్పుడూ ప్రస్తావించలేదు.

మూడీ తొలి జీవితం. తల్లి ప్రార్థనలో తప్ప, అదీ కుటుంబ సభ్యుల మధ్య ఉన్నప్పుడు, కేవలం ఊహ ద్వారా మాత్రమే. చాలా సంవత్సరాల తరువాత, ఆ వితంతువుకు వయసు పైబడుతూ, ఆమె జుట్టులోని నలుపు స్థానంలో తెల్ల వెంట్రుకలు వస్తున్నప్పుడు, పోగొట్టుకున్న వ్యక్తిని మళ్ళీ చూడలేనన్న ఆశను దాదాపు వదులుకున్న తరుణంలో, ఆమె దుఃఖాన్ని ఆనందంగా మార్చిన ఒక సంఘటన జరిగింది. న్యూ ఇంగ్లాండ్ వేసవి సాయంత్రపు సంధ్యా సమయంలో, పొడవాటి గడ్డం ఉన్న ఒక అపరిచితుడు ఆ నిరాడంబరమైన ఇంటిని సమీపించి, వాకిలిపై నిలబడి, తెరిచి ఉన్న తలుపులోంచి ఆత్రుతతో లోపలికి చూస్తున్నాడు. అతను తెలిసిన ముఖాలు, తెలిసిన దృశ్యాల కోసం అటూ ఇటూ చూస్తూ ఆ గ్రామం గుండా ప్రయాణించాడు. అతను గ్రామంలోని చర్చి ఆవరణలో తిరిగాడు, తన తండ్రి సమాధి పక్కన ఇంకొకరు ఉన్నారేమో తెలుసుకోవడానికి ఆయన సమాధిని సందర్శించాడు. ఆ వితంతువు తలుపు వద్దకు వచ్చి ఆ అపరిచితుడిని లోపలికి రమ్మని ఆహ్వానించింది. అతని రాక కోసం ఎంతోకాలం ఎదురుచూసిన ఆ ముసలి కళ్ళకు ఇప్పుడు అతను ఎవరో గుర్తుపట్టలేదు. పారిపోయినప్పుడు అతను కేవలం సన్నటి బాలుడు, ఇప్పుడు ఎండకు కమిలిపోయి, మీసాలు పెరిగిన పెద్ద మనిషి. ఆమె ఆహ్వానానికి ప్రతిస్పందనగా ఆ అపరిచితుడు కదలలేదు, మాట్లాడలేదు. తాను ఎవరి ప్రేమను తృణీకరించాడో, ఎవరి హృదయాన్ని దాదాపుగా గాయపరిచాడో, ఆమె సమక్షంలో అతను భక్తితో, వినయంతో తల వంచి నిలబడ్డాడు. తన కృతఘ్నత భావన, భక్తి మరియు సంవత్సరాల ఆందోళన ఆ తల్లి ముఖంపై స్పష్టంగా ముద్రించబడి ఉండటంతో, అతని కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు జారాయి. ఆ కన్నీళ్ల ద్వారానే అతని తల్లి అతన్ని గుర్తుపట్టింది. "'మా అమ్మ నన్ను క్షమించే వరకు నేను లోపలికి రాలేను,'' అన్నాడు కొడుకు. అతను ఎక్కువ సేపు బయట నిలబడలేదని ఊహించవచ్చు. ఆ తల్లికి కొన్ని క్షణాల్లోనే...

మూడీ యొక్క బాల్యం.

ఆ తప్పిపోయిన బిడ్డ మెడను ఆమె తన చేతులతో పట్టుకుంది. అతన్ని మళ్ళీ చూసిన ఆనందంలో, ఎన్నో ఏళ్ల దుఃఖాన్ని ఆమె మర్చిపోయింది. మూడీ కుటుంబం ఆరాధించే యూనిటేరియన్ చర్చి పాస్టర్ రెవరెండ్ ఎవరెట్ గారు, ఆ వితంతువుకు మరియు ఆమె పెద్ద పిల్లల కుటుంబానికి నమ్మకమైన స్నేహితుడు. వారు ఆయన క్రమం తప్పకుండా సందర్శించే వారి జాబితాలో ఉండేవారు మరియు ఆయన నిరంతరం ఆహ్లాదకరమైన మాటలతో వారిని ప్రోత్సహించేవారు. పిల్లల మధ్య తగాదాలను ఆయనే పరిష్కరించేవారు; మంచి పనులు చేయమని ప్రోత్సహిస్తూ వారికి మెరిసే వెండి నాణేలు ఇచ్చింది ఆయనే; ఆ తల్లిని ప్రార్థనలు కొనసాగించమని చెప్పింది ఆయనే. ఒకానొక సమయంలో, ఆ గొప్ప సువార్తికుడిని, పాస్టర్ ఇంట్లో చిన్నాచితకా పనులు చేయడానికి, ఆయన పసిబాలుడైనప్పుడు తన ఇంటికి తీసుకువెళ్లారు. అతను చాలా చురుకైన బాలుడు మరియు ఆ కాలంలోని అల్లరి పిల్లలందరికీ తెలిసిన అన్ని చిలిపి పనులూ అతనికి బాగా తెలుసు. ఆ మంచి బోధకుని సహనం చాలాసార్లు తీవ్రంగా పరీక్షించబడింది, కానీ ఆయన సంతోషకరమైన మంచి స్వభావం బెత్తం వాడకాన్ని ఆపింది. ఆ వృద్ధ మతగురువుకు ఆ బాలుడిపై గణనీయమైన ప్రభావం ఉండేది, కానీ అది అతని తల్లి ప్రభావమంత విస్తృతమైనది కాదు. సంపూర్ణ విధేయతను ఆజ్ఞాపించగల ఏకైక వ్యక్తి ఆమె మాత్రమే. శీతాకాలంలో యువ మూడీ గ్రామ పాఠశాలకు వెళ్ళేవాడు; కానీ అతని జీవితంలోని ఆ దశలో అతనికి చదువుపై పెద్దగా ఆసక్తి ఉండేది కాదు, మరియు అతని ఆరు లేదా ఏడు విద్యా సంవత్సరాల చివరలో అతనికి తెలిసింది చాలా తక్కువ. మిస్టర్ మూడీ, తన పాఠశాల రోజుల గురించి మాట్లాడుతూ ఇలా అన్నారు: ‘“‘నాకు గుర్తుంది, నేను చిన్నప్పుడు న్యూ ఇంగ్లాండ్‌లోని ఒకానొక పాఠశాలకు వెళ్ళేవాడిని, అక్కడ మాకు కోపిష్టి అయిన ఒక ఉపాధ్యాయుడు ఉండేవాడు, ఆయన ఎప్పుడూ చేతిలో ఒక బెత్తం పట్టుకుని ఉండేవాడు. అది, ‘నువ్వు ఇది చేయకపోతే, అది చేయకపోతే, నేను నిన్ను శిక్షిస్తాను.’ ఈ బెత్తం నా వీపు మీద వేయడం నాకు చాలాసార్లు గుర్తుంది. నేను అనుకుంటున్నాను నేను

ఆ అనుభూతి నాకు ఇప్పుడు కూడా కలుగుతోంది. అతను ఆ పాఠశాలను నియమాలతో పరిపాలించేవాడు. కానీ కొంతకాలం తర్వాత, పాఠశాలను ప్రేమతో నియంత్రించాలని కోరుకునే కొంతమంది తల్లిదండ్రులు వచ్చారు. ఆ అల్లరి పిల్లలతో మీరు అలా ఎప్పటికీ చేయలేరు అని చాలామంది అన్నారు, కానీ కొంత చర్చ తర్వాత చివరికి దాన్ని ప్రయత్నించాలని నిర్ణయించారు. ఆ శీతాకాలంలో పాఠశాలలో బెత్తం లేనప్పుడు మనం ఎంత మంచి సమయం గడుపుతామో అని ఎలా అనుకున్నామో నాకు గుర్తుంది. అప్పుడు మనకు కావలసినంత వినోదం పొందవచ్చని మేము అనుకున్నాము; ఉపాధ్యాయురాలు ఎవరో నాకు గుర్తుంది—ఆమె ఒక మహిళ—మరియు ఆమె ప్రార్థనతో పాఠశాలను ప్రారంభించేది. మేము అంతకుముందు అలా జరగడం చూడలేదు మరియు మేము చాలా ప్రభావితులయ్యాము, ముఖ్యంగా పాఠశాలను ప్రేమతో పరిపాలించడానికి తనకు దయ మరియు బలం ఇవ్వాలని ఆమె ప్రార్థించినప్పుడు. సరే, పాఠశాల చాలా వారాల పాటు కొనసాగింది మరియు మేము బెత్తం చూడలేదు, కానీ చివరికి నియమాలు ఉల్లంఘించబడ్డాయి, మరియు వాటిని ఉల్లంఘించిన మొదటి అబ్బాయిని నేనేనని నేను అనుకుంటున్నాను. పాఠశాల ముగిసే వరకు వేచి ఉండమని, అప్పుడు నన్ను చూస్తానని ఆమె నాతో చెప్పింది. బెత్తం కచ్చితంగా బయటకు వస్తుందని నేను అనుకుని, యుద్ధానికి సిద్ధమైన భంగిమలో నిటారుగా నిలబడ్డాను. అయితే, బడి అయిపోయిన తర్వాత, నేను ఆ బెత్తమును చూడలేదు, కానీ ఆమె నా పక్కన కూర్చుని, తను నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తుందో, ప్రేమతో ఆ బడిని పరిపాలించే భాగ్యం కోసం తను ఎలా ప్రార్థించిందో చెప్పింది. చివరగా, నేను ఆమెను ప్రేమిస్తే మంచి అబ్బాయిగా ఉండేందుకు ప్రయత్నించమని అడిగింది. ఆమె బ్రతిమాలుకోవడం నా హృదయాన్ని తాకింది, ఆ తర్వాత నేను ఆమెకు ఎప్పుడూ ఇబ్బంది కలిగించలేదు.’”’ మిస్టర్ మూడీ ఒకసారి తన చిన్ననాటి గురించి మాట్లాడుతూ, తనకు నాలుగేళ్ల వయసు రాకముందే, తనకు గుర్తున్న మొదటి విషయం తన తండ్రి మరణమేనని చెప్పారు; ఆయన వ్యాపారం చేసి విఫలమయ్యాడని, ఆయన మరణించిన కొద్దికాలానికే అప్పులిచ్చినవాళ్లు వచ్చి సర్వస్వం తీసుకుపోయారని తెలిపారు. ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా ఆపదలు వచ్చి ఆ ఇల్లంతా ముంచెత్తినట్లు అనిపించేదని ఆయన అన్నారు; కవలలు పుట్టడం...

‘opnyine Apnjs aijysl1ejovivyo v Ul pus ‘o3e puv pooyuvt ‘yynoA ur

SainqoIg ‘AGCOOW NVWATI LHSIMG “MUT

990M Aq ‘OD6T ‘USIALddD

మూడీ యొక్క బాల్యం.

తండ్రి మరణించిన నెల రోజుల తరువాత, రుణదాతల దురాశ, తల్లి అనారోగ్యం, వీటికి తోడు కుటుంబంలో నెలకొన్న నైతిక పతనం కారణంగా ఆ ఇల్లు ఏమాత్రం స్నేహపూర్వకమైనదిగా లేదు. సరిగ్గా ఈ సమయంలోనే పెద్ద కుమారుడు దేశదిమ్మరిగా మారాడు. మిస్టర్ మూడీ తన బాల్యంలోని మరో సంఘటనను ఈ విధంగా వివరించారు: ‘‘ఒకరోజు నేను పారతో దున్నుతున్న ఒక వ్యక్తితో కలిసి పొలంలో ఉన్నాను. అతను ఏడుస్తూ, నేను ఎన్నడూ మర్చిపోలేని ఒక వింత కథ చెప్పాడు. అతను చెప్పినదేమంటే, అతను ఇల్లు వదిలి వెళ్ళినప్పుడు, అతని తల్లి అతనికి ‘మొదట దేవుని రాజ్యాన్ని వెదకు’ అనే వాక్యాన్ని ఇచ్చింది, కానీ అతను దానిని ఏమాత్రం పట్టించుకోలేదు. అతను జీవితంలో స్థిరపడి, డబ్బు సంపాదించాలనే తన ఆశయం తీరినప్పుడు, అప్పుడు దేవుని రాజ్యాన్ని వెదకడానికి తగిన సమయం వస్తుందని చెప్పాడు. అతను ఒక ఊరు నుండి మరొక ఊరుకు తిరిగాడు కానీ చేయడానికి ఏ పనీ దొరకలేదు.’’ ఆదివారం వచ్చినప్పుడు, అతను గ్రామ చర్చిలోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ బోధకుడు, ‘మొదట దేవుని రాజ్యాన్ని వెదకండి’ అనే వాక్యాన్ని చెప్పడం విని అతను చాలా ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆ వాక్యం తన హృదయం లోతుల్లోకి వెళ్ళిందని, కానీ అది తన తల్లి తనను అనుసరిస్తూ చేసిన ప్రార్థన అని, ఎవరో తన గురించి ఆ బోధకుడికి ఉత్తరం రాసి ఉంటారని అనుకున్నానని అతను చెప్పాడు. అతనికి చాలా అసౌకర్యంగా అనిపించింది, మరియు సమావేశం ముగిసిన తర్వాత, ఆ ప్రసంగం అతని మనస్సు నుండి తొలగిపోలేదు. అతను వేరొక గ్రామానికి వెళ్ళాడు, మరియు వారం చివరలో, మరొక చర్చిలోకి వెళ్ళాడు, అక్కడ బోధకుడు అదే వాక్యాన్ని, ‘మొదట దేవుని రాజ్యాన్ని వెదకండి’ చెప్పడం విన్నాడు. ఈసారి అది తన తల్లి ప్రార్థనలేనని అతను నిశ్చయించుకున్నాడు, కానీ అతను ప్రశాంతంగా మరియు ఉద్దేశపూర్వకంగా, ‘లేదు, నేను మొదట సంపదను సంపాదిస్తాను’ అని అన్నాడు. అతను ముందుకు సాగాడని, కొన్ని నెలల పాటు ఏ చర్చిలోకి వెళ్ళలేదని, కానీ అతను వెళ్ళిన మొదటి ప్రార్థనా స్థలంలో, మూడవ బోధకుడు చెప్పడం విన్నానని అతను చెప్పాడు.

మూడీ బాల్యం. అదే వాక్యభాగం నుండి ఒక ప్రసంగం చేశాడు. అతను తన భావాలను అణచుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, ఆ ప్రసంగాన్ని తన మనసు నుండి తొలగించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, మరియు తాను చర్చికి పూర్తిగా దూరంగా ఉండాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. కొన్ని సంవత్సరాల పాటు, అతను చర్చి గడప కూడా దాటలేదు. ‘మా అమ్మ చనిపోయింది,’ అతను చెప్పాడు, ‘ఆ వాక్యభాగం నా మనసులోకి వస్తూనే ఉంది, అప్పుడు నేను, ‘‘నేను క్రైస్తవుడిగా మారడానికి ప్రయత్నిస్తాను’ అని అనుకున్నాను.’’ అతను చెబుతుండగా అతని చెంపల మీద నుండి కన్నీళ్లు జారాయి, ‘నేను మారలేకపోయాను. ఏ ప్రసంగమూ నన్ను కదిలించలేదు. నా హృదయం రాయిలా కఠినంగా ఉంది.’ అసలు విషయం ఏమిటో నాకు అర్థం కాలేదు; అప్పుడు ఆ విషయం నాకు ఇంకా తాజాగా ఉంది. నేను బోస్టన్‌కు వెళ్లి మతమార్పిడి చెందాను, మరియు నాకు వచ్చిన మొదటి ఆలోచన ఈ వ్యక్తి గురించే. నేను ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు, అతని గురించి మా అమ్మను అడిగాను. వారు అతన్ని ఒక పిచ్చాసుపత్రికి తీసుకువెళ్ళారని, అక్కడికి వచ్చిన ప్రతి ఒక్కరితో అతను తన వేలిని పైకి చూపిస్తూ, మొదట దేవుని రాజ్యాన్ని వెతకమని చెప్పాడని ఆమె చెప్పింది. నేను అతన్ని చూడటానికి వెళ్ళాను, అతను ఒక ఊయల కుర్చీలో, శూన్యమైన, మూర్ఖపు చూపులతో కనిపించాడు. అతను నన్ను చూడగానే, నా వైపు వేలు చూపిస్తూ ఇలా అన్నాడు: ‘యువకుడా, మొదట దేవుని రాజ్యాన్ని వెదకు.’ వివేకం పోయింది, కానీ దానిలోని భావం మాత్రం ఉంది.’”” మిస్టర్ మూడీ సోదరులలో ఒకరు వారి ఇంటికి కొద్ది దూరంలో ఉన్న గ్రీన్‌ఫీల్డ్‌లోని ఒక దుకాణంలో పని చేసేవారు, మరియు అతనికి అక్కడ చాలా ఒంటరిగా అనిపించడంతో, తోడుగా ఉండటానికి యువ డ్వైట్ తన దగ్గర ఉండాలని కోరుకున్నాడు. కాబట్టి నవంబర్ నెలలో ఒక చల్లని శనివారం రాత్రి అతను ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, ఆ అబ్బాయికి తన దగ్గర ఒక చోటు ఉందని చెప్పాడు. డ్వైట్‌కు వెళ్లడం ఇష్టం లేదు, కానీ కుటుంబ సభ్యులు ఈ విషయం గురించి చర్చించిన తర్వాత, అతను మరుసటి రోజు ఉదయం ఆ వ్యక్తిని కలవాలని, మరియు పరిస్థితులు తనకు నచ్చితే, ఆ స్థానాన్ని అంగీకరించవచ్చని నిర్ణయించుకున్నాడు. తన ఉపన్యాసాలలో ఒకదానిలో, మిస్టర్.

మూడీ యొక్క బాల్యం.

మూడీ ఆ సంఘటనను వివరిస్తాడు. అతను చెప్పిన దాని ప్రకారం, ఆ సోదరులు తెల్లవారుజామున బయలుదేరారు, మరియు వారు కొండ పైకి చేరుకున్నప్పుడు, ఇంటి వైపు వెనక్కి తిరిగి చూశారు. ఇక దాన్ని చూడటం ఇదే చివరిసారి అని అతను భావించి, గుండె పగిలిపోయేంతగా ఏడ్చాడు. అతను గ్రీన్‌ఫీల్డ్‌కు చేరుకునే వరకు ఇలాగే ఏడుస్తూ ఉన్నాడు. అక్కడ అతని సోదరుడు అతనికి ఒక వృద్ధుడిని పరిచయం చేశాడు. ఆ వృద్ధుడు ఎంత ముసలివాడంటే, అతను తన ఆవుల పాలు పిండలేక, ఇంటి పనులు చేసుకోలేకపోయాడు. యువ డ్వైట్ అతని పనులన్నీ చేసిపెట్టి, పాఠశాలకు వెళ్లవలసి వచ్చింది. మిస్టర్ మూడీ చెప్పిన దాని ప్రకారం, అతను ఆ వృద్ధుడిని చూసినప్పుడు, అతను చిరాకుగా ఉన్నాడని అతనికి అనిపించింది. ఇక అతని భార్యను చూసినప్పుడు, ఆమె ఆ వృద్ధుడి కంటే ఎక్కువ చిరాకుగా ఉందని అతనికి అనిపించింది. అతను అక్కడ ఒక గంట ఉన్నప్పుడు, అది ఒక వారంలా అనిపించిందని చెప్పాడు, ఆ తర్వాత అతను తన అన్న దగ్గరకు వెళ్లి, ‘‘నేను ఇంటికి వెళ్తున్నాను’’ అని చెప్పాడు. ‘‘ఇంటికి ఎందుకు వెళ్తున్నావు?’’ అని అతని అన్న అడిగాడు. ‘‘నాకు ఇంటి మీద బెంగగా ఉంది,’’ అని డ్వైట్ చెప్పాడు. ‘‘ఓహ్, అయితే, కొన్ని రోజుల్లో నీకు అది తగ్గిపోతుంది.’’ ‘‘ఎప్పటికీ తగ్గదు, నాకు తగ్గాలని లేదు,’’ అన్నాడు ఆ అబ్బాయి. ‘‘ఇప్పుడు ఇంటికి బయలుదేరితే నువ్వు దారి తప్పిపోతావు, చీకటి పడుతోంది.’’ అప్పుడు డ్వైట్ భయపడ్డాడు, ఎందుకంటే అతని వయసు సుమారు పది సంవత్సరాలు మాత్రమే, మరియు అతను, ‘‘నేను రేపు ఉదయం తెల్లవారుజామున వెళ్తాను,’’ అని చెప్పాడు. అప్పుడు అతని అన్న అతని మనసును మళ్లించాలనే ఉద్దేశ్యంతో, అతన్ని ఒక దుకాణం కిటికీ దగ్గరకు తీసుకువెళ్లాడు, అక్కడ కొన్ని జాక్-నైఫ్‌లు, జ్యూస్-హార్ప్‌లు, బొమ్మలు మరియు అబ్బాయిలకు ఇష్టమని చెప్పే ఇతర వస్తువులు ఉన్నాయి, కానీ ఒంటరిగా ఉన్న ఆ అబ్బాయికి ఆ పాత జాక్-నైఫ్‌లు, లేదా జ్యూస్-హార్ప్‌లు, లేదా బొమ్మలతో ఏం పని? అతను వాటిని పొందాలనుకున్నాడు. తన తల్లి మరియు సోదరుల వద్దకు ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళాడు. అలా అనిపించింది

మూడీ తొలి జీవితం. అతని హృదయం ముక్కలవుతున్నప్పటికీ. అకస్మాత్తుగా అతని సోదరుడు ఇలా అన్నాడు: ‘‘డ్వైట్, నీకు ఒక సెంట్ ఇచ్చే వ్యక్తి వస్తున్నాడు.’’ ‘‘అతను ఇస్తాడని నీకెలా తెలుసు?’’ అని ఆ అబ్బాయి అడిగాడు. ‘‘ఓ, ఈ ఊరికి కొత్తగా వచ్చే ప్రతి అబ్బాయికి అతను ఒక సెంట్ ఇస్తాడు,’’ అని అతని సోదరుడు చెప్పాడు. తాను ఏడుస్తున్న విషయం అతనికి తెలియకూడదని డ్వైట్ తన కన్నీళ్లను తుడుచుకున్నాడు. అతను కచ్చితంగా అతన్ని చూడగలిగేలా ఫుట్‌పాత్ మధ్యలోకి వెళ్లి, అతనిపైనే తన దృష్టిని నిలిపాడు. ఆ ముసలాయన ఫుట్‌పాత్‌పై తడబడుతూ నడుచుకుంటూ వస్తున్నప్పుడు ఎలా కనిపించేవాడో అతనికి ఎప్పుడూ గుర్తుంది. ఆ ప్రకాశవంతమైన, ఉల్లాసమైన, సంతోషకరమైన ముఖం అతనికి గుర్తుంది. ఆ వ్యక్తి తను ఉన్న చోటికి ఎదురుగా వచ్చినప్పుడు, అతను ఆగి, డ్వైట్ టోపీని తీసి, అతని తలపై చేయి పెట్టి, అతని సోదరుడితో ఇలా అన్నాడు: “ఈ అబ్బాయి ఈ ఊరికి కొత్త, కదూ?” “అవును అయ్యా, అతను ఈరోజే వచ్చాడు,’’ అని అతని సోదరుడు చెప్పాడు. ఆ సెంట్ గురించే ఆలోచిస్తున్నందున, అతను తన జేబులో చేయి పెడతాడేమోనని యువ మూడీ గమనిస్తూ ఉన్నాడు. ఆ ముసలాయన మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు. అతను అతని పట్ల ఎంత దయగా ప్రవర్తించాడంటే, అతను త్వరలోనే ఆ విషయం అంతా మర్చిపోయాడు. అతను అతనికి దేవుని మరియు ఆయన ఏకైక కుమారుని కథను, దుర్మార్గులు ఆయనను ఎలా చంపారో, మరియు ఆయన అందరి కోసం ఎలా మరణించాడో చెప్పాడు. అతను కేవలం ఐదు నిమిషాలు మాత్రమే మాట్లాడాడు, కానీ అతను అతనిని ఎంతగానో ఆకట్టుకున్నాడు, ఆపై అతను తన జేబులో చేయి పెట్టి, సరికొత్త సెంట్ నాణెాన్ని, అచ్చం బంగారంలా కనిపించే ఒక రాగి నాణెాన్ని బయటకు తీశాడు. అతను దానిని అతనికి ఇచ్చాడు, మరియు ఆ బాలుడు అది బంగారం అనుకుని, దానిని చాలా గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతను అంతకు ముందెన్నడూ అంత ధనవంతుడిగా భావించలేదు. ఆ విషయం గురించి మాట్లాడుతూ, ‘‘ఆ సెంట్ ఏమైందో నాకు తెలియదు,’’ అని అతను అన్నాడు. ‘‘నేను దానిని ఉంచుకోనందుకు ఎప్పుడూ చింతిస్తూనే ఉన్నాను, కానీ దాని ఒత్తిడిని నేను అనుభవించగలను.

మూడీ యొక్క బాల్యం.

ఆ ముసలాయన చెయ్యి ఈనాటికీ నా తల మీద ఉంది. యాభై ఏళ్ళు గడిచిపోయాయి, అయినా ఆ దయగల మాటలు నా మదిలో ఇంకా మారుమోగుతున్నాయి. నేను ఆ పనిని ఎన్నటికీ మర్చిపోలేను. ఆయన ఒక పైసాను వడ్డీకి పెట్టాడు, ఆ పైసా వల్ల నేను ఎన్నో డాలర్లు నష్టపోయాను.’’ మిస్టర్ మూడీ ఒక కథ చెప్పేవారు. ఆ కథలో, వసంతకాలంలో న్యూ ఇంగ్లాండ్ కొండల నుండి మంచు కరిగిపోయినప్పుడు, తను మరియు చుట్టుపక్కల ఉన్న ఇతర అబ్బాయిలు ఒక గాజు ముక్కను తీసుకుని, దానిని వెచ్చని సూర్యకిరణాలకు ఎదురుగా పట్టుకునేవారట. ఆ కిరణాలు గాజు గుండా చొచ్చుకుపోయి, అడవికి, గడ్డికి నిప్పు అంటించేవట. ఈ అల్లరి చేష్టల వల్ల ఇరుగుపొరుగు వారికి చాలా ఇబ్బంది, ఆందోళన కలిగేవట. మిస్టర్ మూడీ చెప్పేదేమిటంటే, తను చిన్నప్పుడు, తనను శిక్షించాల్సిన అవసరం వచ్చినప్పుడు, కొట్టడానికి తన తల్లి ఒక బిర్చ్ కర్రను తీసుకురమ్మని బయటకు పంపేదట, నిజానికి అలా చాలా తరచుగా జరిగేదట. మొదట్లో తాను బెత్తం నుండి వీలైనంత దూరంగా నిలబడేవాడినని, కానీ అలా చేస్తే దెబ్బలు మరింత ఎక్కువగా తగులుతాయని త్వరలోనే తెలుసుకున్నానని, అందుకే అప్పటి నుండి ఎప్పుడూ తన తల్లికి వీలైనంత దగ్గరగా వెళ్లేవాడినని, ఆమె తనను అంత గట్టిగా కొట్టలేకపోయిందని అతను చెప్పాడు. పొలంలో తాను చేసే ఇతర పనులలో మొక్కజొన్నను గునపంతో తవ్వడం కూడా ఒకటని, వీలైనంత ఎక్కువ భూమిని దున్నేందుకు అతను ఆ పనిని ఎంత దారుణంగా చేసేవాడంటే, మరుసటి రోజు ఉదయం తాను ఎక్కడ ఆపాడో తెలుసుకోవడానికి రాత్రిపూట ఒక కర్రను పాతవలసి వచ్చేదని అతను చెప్పాడు. తన బాల్యంలో ప్రార్థనపై తనకు పెద్దగా నమ్మకం ఉండేది కాదని, కానీ ఆ నమ్మకం తనకు ఈ క్రింది విధంగా కలిగిందని మిస్టర్ మూడీ చెప్పారు. అతను ఒక బరువైన కంచె కింద నుండి పాకుతుండగా, అది కూలిపోయి అతన్ని పట్టుకుంది, దాంతో అతను తప్పించుకోలేకపోయాడు. అతను విలవిలలాడుతూ చివరికి...

చాలా అలసిపోయి, సహాయం కోసం అరవడం మొదలుపెట్టాడు, కానీ అతను ఏ ఇంటికీ చాలా దూరంలో ఉండటంతో ఎవరూ అతని అరుపు వినలేదు. అప్పుడు అతను ఆ కొండ మీద ఒంటరిగా చనిపోవాల్సి వస్తుందేమోనని అనుకోవడం మొదలుపెట్టాడు, కానీ అప్పుడు బహుశా దేవుడు తనకు సహాయం చేస్తాడేమోనని అతనికి యాదృచ్ఛికంగా గుర్తుకు వచ్చింది, కాబట్టి అతను ఆయనను అడిగాడు, మరియు పట్టాలను అంత సులభంగా ఎత్తగలగడం చూసి తాను చాలా ఆశ్చర్యపోయానని చెప్పాడు. తన పాఠశాల రోజుల చివరి భాగంలో, తన తల్లి యొక్క తీవ్రమైన అభ్యర్థన మేరకే అతను కొంత కష్టపడి చదవడానికి ప్రయత్నించాడు. పాఠశాలలో అతని చివరి టర్మ్ అతని పదిహేడవ ఏట శీతాకాలంలో జరిగింది, కానీ కొద్దిపాటి జ్ఞానాన్ని సంపాదించాలనే అతని సంకల్పం చాలా ఆలస్యంగా వచ్చింది, అందువల్ల అతను చాలా కష్టపడి చదివినప్పటికీ, అది అతనికి పెద్దగా ప్రయోజనం చేకూర్చలేదు. బాల్యంలో అతను పొందిన మతపరమైన ముద్రలన్నీ మరుగున పడిపోయినట్లు అనిపించింది, మరియు అతను తన తల్లి ప్రేమ మరియు నిజాయితీపరుడు, విజయవంతమైన వ్యక్తి కావాలనే దృఢమైన సంకల్పం తప్ప మరే భక్తి లేని యువకుడిగా ఎదిగాడు. ఎలాగైనా విజయం సాధించాలనే దృఢ సంకల్పం అతనికి ఉండేది. చదువులో అతనికున్న లోపాలను, చురుకైన తెలివితేటలతో కూడిన అతని ధైర్యమైన పట్టుదల అధిగమించింది. తెలివైనవాడైనా, ధైర్యం తక్కువైన బాలుడు అయితే నిరాశతో కుంగిపోయే ఎన్నో కష్టాలను అతను అధిగమించాడు.