3. ఈ షరతులను నెరవేర్చడం నుండి దేవుడు వారిని మినహాయించలేడని పాపులు పరిగణించరు.
అలా చేయడానికి అతనికి హక్కు లేదు.
అవి ఆయన పరిపాలన యొక్క రాజ్యాంగం నుండి, ఆయన స్వభావం నుండి ఉద్భవించాయి, కాబట్టి వాటిని ఖచ్చితంగా నెరవేర్చాలి. వాటి నెరవేర్పును విడిచిపెట్టే బదులు, దేవుడు యావత్ మానవాళిని, అవును, యావత్ విశ్వాన్ని నరకానికి పంపుతాడు. ఒకవేళ దేవుడు ఈ షరతులను పక్కనపెట్టి, అణకువగా, పశ్చాత్తాపపడకుండా, అవిశ్వాసిగా ఉన్న పాపిని క్షమిస్తే, ఆయన తన సింహాసనాన్ని కూల్చివేసి, నైతిక విశ్వాన్ని కల్లోలం చేసి, తన హృదయంలోనే మరో నరకాన్ని రగిలిస్తాడు.
4. అనేకులు తమను తాము సమర్థించుకోవడం ద్వారా తమ రక్షణను తామే ఓడించుకుంటున్నారు. తమను తాము సమర్థించుకునే విన్నపాలు, దేవుణ్ణి నిందించే విమర్శలు రెండూ కూడా క్షమాపణకు ప్రాణాంతకంగా అడ్డుగా నిలుస్తాయి. లోకం ఆరంభమైనప్పటి నుండి ఈ స్థితిలో ఉన్న ఏ పాపి కూడా కరుణ పొందినట్లు తెలియదు.
5. చాలామంది కరుణపై నమ్మకం ఉన్నట్లు నటిస్తారు, కానీ తమ పాపాలకు తాము శిక్షించబడతామని ఒప్పుకుంటారు. వారు కరుణ ద్వారా మోక్షం కోసం ఆశిస్తారు, కానీ ఈ జీవితంలోనే తమ పాపాలన్నింటికీ శిక్షించబడతారు. ఇంతకంటే అసంబద్ధమైన మరియు పరస్పర విరుద్ధమైన రెండు విషయాలు ఎన్నడూ కలిపి చెప్పబడలేదు.
ఇక్కడ వారు అర్హులైనంత శిక్ష అనుభవించారు, అయినా కరుణ ద్వారా రక్షించబడ్డారు! మరణానంతరం న్యాయం ద్వారా తాము రక్షించబడతామని వారు ఎందుకు గట్టిగా చెప్పరు? నిశ్చయంగా, వారు తమ జీవితాంతం తాము అర్హులైనంత శిక్ష అనుభవిస్తే, మరణానంతరం న్యాయం ఇంకేమీ కోరదు.
6. లేఖలో దయ కోసం వేడుకునే వ్యక్తులు, తరచుగా నిజానికి న్యాయంపైనే ఆధారపడతారు. దయ అంటే ఏమిటో వారు గ్రహించి, మరేదానిపైనా ఆధారపడలేమని భావించేంత వరకు, పాపం మరియు అనర్హత గురించిన ప్రగాఢమైన పశ్చాత్తాపం వారి ఆత్మలోకి చొచ్చుకుపోదు.
7. కొందరు తమ పాపాలను కప్పిపుచ్చుకుంటూ, పరలోకానికి వెళ్లాలని కలలు కంటున్నారు. సర్వజ్ఞుడైన దేవుని కన్ను నుండి ఆ పాపాలను దాచగలమని వారు అనుకుంటున్నారా? దేవుని భయంకరమైన వాక్యం ఉన్నప్పటికీ, తమ పాపాలను కప్పిపుచ్చుకుంటే తమకు మేలు జరుగుతుందని వారు అనుకుంటున్నారా?
8. మనం ఒప్పుకొని, అనుభూతి చెందిన అపరాధభావానికి మించి కరుణను కోరడం సమంజసం కాదు; అలా చేయగలమని అనుకునేవారు ఘోరంగా పొరబడతారు. మన అపరాధభావనలో ప్రగాఢమైన నమ్మకం లేకుండా, కరుణ కోసం మనం నిజాయితీగా, మనస్ఫూర్తిగా వేడుకోలేము. పాపాన్ని ఒక అల్ప విషయంగాను, దానికి తగిన శిక్షను ఒక చిన్న విషయంగాను భావించే వ్యక్తి ప్రార్థించడం వినండి. "ఓ ప్రభూ, నాకు కొంచెం కరుణ కావాలి,
IV. చాలామంది చేసే కొన్ని పొరపాట్లను ఇప్పుడు మనం గమనిద్దాం. "కేవలం కొద్దిగానే; నా పాపాలు కొద్ది మాత్రమే మరియు అల్పమైనవి; ప్రభూ, నా కొన్ని తప్పులు మరియు లోపాల వల్ల నేను పొందిన ఈ సంక్షిప్తమైన, అల్పమైన శిక్ష నుండి నాకు మినహాయింపును ప్రసాదించు." లేదా ఆ యూనివర్సలిస్ట్ ఇలా ప్రార్థించడం వినండి: "ఓ ప్రభూ, నేను గడిచిపోతున్న కొద్దీ నా పాపాలకు శిక్షించబడ్డానని నీకు తెలుసు; నేను చేసిన పాపాలన్నింటినీ శిక్షించడానికి దాదాపుగా లేదా పూర్తిగా సరిపోయేంతగా నేను ఒక అనారోగ్యాన్ని, వివిధ రకాల బాధలను మరియు నష్టాలను అనుభవించానని నీకు తెలుసు; కాబట్టి, ఇప్పుడు నేను ప్రార్థిస్తున్నాను
నీ గొప్ప కరుణ ద్వారా నాకు మోక్షం ప్రసాదించు." వివేకవంతులు ఇలాంటి అర్థంలేని మాటలు నమ్మడం ఎంత ఆశ్చర్యకరం! ఒక యూనివర్సలిస్ట్ అసలు ఎలా ప్రార్థించగలడు? వారు దేనికోసం ప్రార్థించాలి? క్షమాపణ కోసం కాదు, ఎందుకంటే వారి సూత్రాల ప్రకారం, ప్రభుత్వ జైలులో తన శిక్షను అనుభవించిన నేరస్థుడికి ఉన్నట్లే, న్యాయం పేరుతో శిక్ష నుండి మినహాయింపు పొందడానికి వారికి కూడా సరైన హక్కు ఉంది.
వారు ఇప్పటికే తగినంత శిక్ష అనుభవించారు కాబట్టి, దేవుడు వారికి న్యాయం చేసి వారిని క్షమించాలని ప్రార్థించడం మాత్రమే చేయదగిన హేతుబద్ధమైన ప్రార్థన. కానీ దీనికోసం వారు ఎందుకు ప్రార్థించాలి? వారు ప్రార్థించకపోయినా దేవుడు న్యాయం చేస్తాడని నమ్మవచ్చు. యూనివర్సలిస్టులు తక్కువగా ప్రార్థించడంలో నాకు ఆశ్చర్యం లేదు; వారు ప్రార్థించడానికి ఏముంది? వారి దైనందిన ఆహారం కోసమా? సరే. కానీ వారి పథకంలో వారికి దేవుని కరుణ అవసరం లేదు, ఎందుకంటే వారు అర్హమైన శిక్షనే అనుభవిస్తున్నారు. ఇది ఒక ఆహ్లాదకరమైన భ్రమ; మానవ అహంకారాన్ని పొగిడేంత గొప్పది, కానీ హేతుబద్ధమైన మనస్సులకు వింతగా మరియు భయంకరంగా హానికరమైనది! పునరుద్ధరణ కూడా దాదాపు ఇదే ప్రాతిపదికను తీసుకుంటుంది, కేవలం శిక్షలో కొంత భాగాన్ని శుద్ధీకరణ స్థలంలో దేవుడు పూర్తి చేసేలా వదిలివేస్తుంది, కానీ కరుణ ప్రాతిపదికన కాకుండా న్యాయం ప్రాతిపదికన మోక్షాన్ని కోరుతుంది. యూనివర్సలిజం యొక్క ఏ వ్యవస్థలోనూ కరుణకు స్థానం ఉండదు. ఈ వ్యవస్థ యొక్క ప్రతి రూపం దేవునికి న్యాయ వస్త్రాలను—కఠినమైన, భయంకరమైన న్యాయాన్ని—అందిస్తుంది, అయినా ఈ మనుషులు దేవుని కరుణను నమ్ముతామని అంటారు! కానీ వారు సువార్తను ఏం చేశారు—దోషులకు ఉచిత క్షమాపణ గురించి బైబిల్ చెప్పినదంతా ఏం చేశారు? వారు దానిని బైబిల్ నుండి వెలివేశారు; మరి దానికి బదులుగా మనకు ఏమి ఇచ్చారు? కేవలం న్యాయం, న్యాయం—ఈ లోకంలో పాపానికి తగినంత శిక్ష, లేదా కనీసం కొన్ని సంవత్సరాల నరకయాతన: పాపం ఒక అల్ప విషయం—ప్రభుత్వం ఒక బూటకం—దేవుడు ఒక అబద్ధికుడు—నరకం ఒక భూతం మరియు బూటకం! ఇదంతా నరకం నుండి వచ్చిన అత్యంత ఘోరమైన దైవదూషణ కాకుండా మరేమిటి?
మనం కొద్దిపాటి కరుణను కోరితే, మనకు ఏమాత్రం దయ లభించదు. ఇది వింతగా అనిపించవచ్చు, కానీ ఇది ఏ మాత్రం వాస్తవం కాదు. మనకు ఏదైనా లభించాలంటే, మనం గొప్ప దీవెనలను కోరాలి. ఒక వ్యక్తి ఉరితీయబడటానికి అర్హుడై ఉండి కూడా, కేవలం ఒక చిన్న వరాన్ని మాత్రమే కోరాడనుకుందాం; అతడు ఆ విషయాన్ని ఒప్పుకుంటే, అతడిని క్షమించగలమా?
లేదు. అతడు తన అపరాధాన్ని దాని పూర్తి, భయంకరమైన రూపంలో ఒప్పుకొని, అది తన ఆత్మలోతుల్లో ఉందని చూపించాలి. కాబట్టి, పాపి, నీవు వచ్చి నీ అపరాధాన్ని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా ఒప్పుకోవాలి, లేదంటే నీకు కరుణ ఉండదు. వచ్చి దేవుని ఎదుట సాగిలపడి, అత్యంత కఠోరంగా, అత్యంత కఠోరంగా సాగిలపడి, అక్కడ కరుణను పొందు.
విశ్వవ్యాప్తవాది చెప్పేది వినండి. మొదట అతను చెప్పగలిగేదల్లా, "నేను వెయ్యి విషయాల కోసం దేవునికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను" అని మాత్రమే. కానీ ఇది సరిపోతుందా అని అతను సందేహించడం ప్రారంభిస్తాడు. బహుశా ఈ జీవితంలో తాను అనుభవించిన దానికంటే తనకు ఇంకాస్త ఎక్కువ శిక్ష అవసరమేమో; అతను ఇంకాస్త ఎక్కువ అపరాధభావాన్ని చూస్తాడు; కాబట్టి నరకంలో తాను అర్హుడైన పదేళ్ల శిక్ష నుండి దేవుడు తనను విడిపించాలని ప్రార్థిస్తాడు. ఇంకాస్త ఎక్కువ అపరాధభావాన్ని చూస్తే, అంతకంటే ఎక్కువ శిక్ష నుండి విముక్తిని కోరతాడు. అతని ఆత్మపై సత్యం మెరిసి, యెహోవా ధర్మశాస్త్ర వెలుగులో తన హృదయాన్ని, జీవితాన్ని చూసుకున్నప్పుడు, అతను ఎంతగానో కిందికి దిగి, తాను అర్హుడైన ఆ నిత్య నరకం నుండి దేవుడు తనను రక్షించాలని ప్రార్థిస్తాడు. "ఓ," అని అతను కేక వేస్తాడు, "ఇంతటి మహా పాపిని దేవుడు క్షమించగలడా!" అవును, మీరు ఎంతగా మిమ్మల్ని మీరు తగ్గించుకుంటారో, మరియు మీరు ఎంతగా ఎక్కువ కరుణను కోరి, మీకు అది అవసరమని భావిస్తారో, దాని ద్వారా ఆయన మరింత సుముఖంగా క్షమిస్తాడు. దేవుడు మిమ్మల్ని కలుసుకోగలిగే స్థితిలో మాత్రమే కిందికి దిగిరండి. తప్పిపోయిన కుమారుడిని, పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, అతని మెడపై పడి, ఏడుస్తూ, స్వాగతిస్తూ, క్షమించిన ఆ తండ్రిని గుర్తు చేసుకోండి! ఓ! ఆ తండ్రి హృదయం ఎంతటి ఆప్యాయతతో ఉప్పొంగిపోయిందో!
మీ పాపాల తీవ్రత కాదు, మీ హృదయ గర్వమే మీ రక్షణను అడ్డుకుంటుంది.
మీ గత జీవితంలోని ఏదో విషయం కాదు, మీ ప్రస్తుత మనఃస్థితియే మీ మోక్షాన్ని అసాధ్యం చేస్తోంది. దీని గురించి ఆలోచించండి.
మిమ్మల్ని రక్షించమని దేవుణ్ణి ఒప్పించడానికి మీరు మార్గాలను ఉపయోగించడం కోసం వేచి ఉండనవసరం లేదు. మీరు రక్షింపబడటానికి ఆయనే మిమ్మల్ని ఒప్పిస్తున్నాడు. కరుణ చూపమని చేసే ఎలాంటి విన్నపాలు, బతిమాలుడు కూడా దేవుణ్ణి కదిలించలేవన్నట్లుగా మీరు ప్రవర్తిస్తున్నారు. అయ్యో, ఆయన మహాహృదయం కరుణతో ఎలా స్పందిస్తుందో, కరుణ అనే ప్రవాహాలను అన్ని దిక్కులకూ ఎలా పంపిస్తుందో, జీవజల నదిని మీ పాదాల చెంతనే ఎలా కురిపిస్తుందో, పశ్చాత్తాపపడకుండా ఉండటానికి మీ హృదయాన్ని గట్టిగా బిగపట్టుకునేలా ఎలా ఒత్తిడి చేస్తుందో మీరు చూడలేకపోతున్నారు. అయ్యో, క్షమించే కరుణతో మిమ్మల్ని చేరుకోగల చోటికి, తన సింహాసనాన్ని సైతం వదలకుండా వచ్చి మిమ్మల్ని ఆశీర్వదించగల చోటికి మిమ్మల్ని తీసుకురావడానికి, దేవుడు మిమ్మల్ని ఒప్పించి, పశ్చాత్తాపంతో మీ హృదయాన్ని ఎలా విచ్ఛిన్నం చేయాలనుకుంటున్నాడో మీరు చూస్తున్నారా!
నీకు రావలసిన అంతులేని శిక్షను నిరాకరించడం, నీ మోక్షాన్ని పూర్తిగా అసాధ్యం చేసుకోవడమే.
ఈ విషయంలో దేవుడు నిన్ను ఎన్నటికీ క్షమించలేడు, ఎందుకంటే నువ్వు న్యాయం పేరుతో రక్షణ పొందాలని ప్రయత్నిస్తున్నావు. నీకు ఎదురైన ప్రతి మనిషిని హత్య చేసినా కూడా, నీ శాపాన్ని ఇంతకంటే నిశ్చయం చేసుకోలేవు. నువ్వు కరుణ చేతులను బంధించి, మృత్యు కోరల నుండి నిన్ను బయటకు తీయనివ్వడం లేదు. ఇది ఎలా ఉందంటే, నీ ఇల్లు తగలబడుతుంటే, నీకు సహాయం చేయడానికి బకెట్తో వచ్చే ప్రతి మనిషిని కాల్చివేయడానికి నీ తుపాకీని పట్టుకున్నట్లు ఉంది. నువ్వు ఆ మంటల్లో మునిగిపోయే వరకు ఆ ఉగ్రరూపంలోనే నిలబడతావు. నీకు ఎవరు సహాయం చేయగలరు? తన కుటుంబాన్ని విశ్వజనీనవాదాన్ని నమ్మించాలని ప్రయత్నిస్తున్న ఆ వ్యక్తి ఏమి చేస్తున్నాడు? కరుణ కనబడిన ప్రతిసారీ, అతను తన తుపాకీని కరుణ హృదయం మీదే గురిపెట్టి కాల్చడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లుంది. అతను కరుణను తరిమివేయాలని నిశ్చయించుకున్నట్లు కనిపిస్తున్నాడు, మరియు ఈ లక్ష్యం కోసం విశ్వజనీనవాదం యొక్క అన్ని యంత్రాంగాలను ఉపయోగిస్తూ, ఈ అబద్ధాల ఆశ్రయమనే దుర్గంలోకి దూకుతున్నాడు! ఓ! ఇది ఎంతటి మృత్యుకార్యం! కరుణ అతడిని గానీ, అతని కుటుంబాన్ని గానీ చేరదు; అతను అలా నిశ్చయించుకున్నట్లు కనిపిస్తున్నాడు—మరియు కరుణ రాలేదు. ఆమె పరలోకం నుండి ఎలా వంగుతుందో చూడండి—యెహోవా ప్రేమతో చిరునవ్వు చిందిస్తాడు—జాలితో కన్నీరు కార్చుతాడు—మేఘాల నుండే వంగి, సిలువ వేయబడిన వాని గాయపడిన చేతిని చాపుతాడు. కానీ కాదు! నేను ఈ శిక్షకు అర్హుడను కాను; కేవలం కరుణతో ఇచ్చే క్షమాపణ అనే అవమానం వద్దు! ఆత్మకు ఇంతకంటే ఘోరమైనది, ఇంతకంటే శాపగ్రస్తమైనది, ఇంతకంటే నాశనకరమైనది ఇంకేముంటుంది?
అందరూ ఎందుకు రక్షింపబడటం లేదో మీకు చాలా స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది. అది దేవుడు అందరినీ రక్షించడానికి ఇష్టపడకపోవడం వల్ల కాదు, కానీ వారిని రక్షించడానికి దేవుడు చేసే ప్రయత్నాలను వారే విఫలం చేయడం వల్ల. వారు సాధ్యమైన ప్రతి ఆశ్రయాన్ని, మాయోపాయాన్ని ఆశ్రయిస్తారు; తమ తప్పును ఒప్పుకోవడాన్ని ఎదిరిస్తారు, మరియు కరుణకు సంబంధించిన ప్రతి పిలుపును తిరస్కరిస్తారు.
ఆ యువకులకు ఏమైంది? వాళ్ళు ఏం చేస్తున్నారు? దేవుడు తన ప్రచండమైన ఉగ్రతతో, ప్రతీకారంతో దిగి వచ్చాడా, ఆయనను ఎదిరించడానికి వాళ్ళు తమ సర్వశక్తిని కూడగట్టుకోవాలని? ఓ, కాదు, ఆయన కేవలం కరుణతోనే వచ్చాడు—అంతే—మరియు వాళ్ళు ఆయన న్యాయమైన శిక్షలకు వ్యతిరేకంగా కాదు, ఆయన కరుణకు వ్యతిరేకంగా పోరాడుతున్నారు.
IV. చాలామంది పడిపోయే కొన్ని పొరపాట్లను ఇప్పుడు మనం గమనిద్దాం. ప్రతీకారానికి సంబంధించి. ఇది ఆయన భయంకరమైన ప్రతీకార బాహువు అయితే, మీరు వెంటనే దానికి తలొగ్గుతారు లేదా దాని దెబ్బకు విరిగిపోతారు. కానీ దేవుని కరుణ మృదువైన గుసగుసలలో వస్తుంది (మీరు దాన్ని గ్రహిస్తే బాగుండును)—అది మీ హృదయాన్ని గెలుచుకోవడానికి వస్తుంది; మరి మీరేం చేస్తున్నారు? దాని పిలుపులను ఎదిరించడానికి మీరందరూ ఏకమవుతారు—వేయి సాకులు కల్పిస్తారు—మాట్లాడటానికి ఒకచోట చేరతారు, గంభీరమైన ఆలోచనలన్నింటినీ మాటలతోనే మరిచిపోతారు—అశాంతితో ఉన్న మనస్సాక్షికి ఉపశమనం పొందడానికి ఏదో ఒక నాస్తికుని దగ్గరికో లేదా విశ్వవాది దగ్గరికో పరుగెత్తుతారు.
ఓ పాపి, దీనివల్ల నీకు ఏ ప్రయోజనమూ లేదు. నీవు దేవుని నుండి పారిపోతున్నావు—ఎందుకు? ఏమైంది? దేవుడు తన మహా ఉగ్రత వరదలను కురిపిస్తున్నాడా? లేదు, లేదు; కానీ కరుణ వచ్చింది, ఉగ్రతా తుఫానులు ఎన్నడూ రాలేని తన రెక్కల క్రింద నిన్ను చేర్చుకోవాలని అది తహతహలాడుతోంది. కానీ లేదు, పాపి దానికి వ్యతిరేకంగా వాదిస్తాడు—విమర్శిస్తాడు, పారిపోతాడు, పోరాడతాడు, కరుణాదూతను తిరస్కరిస్తాడు—తన పెదవుల నుండి జీవజలాలను ఉమ్మివేస్తాడు. పాపి, ఈ దృశ్యం త్వరలో ముగియబోతోంది. సమయం తక్కువగా ఉంది. త్వరలో దేవుడు వస్తాడు—మృత్యువు తన బాణాన్ని ఝళిపిస్తుంది—ఆ యువకుడు జబ్బుపడ్డాడు—అతని మూలుగులు విను. నా యువ మిత్రమా, నీవు చనిపోబోతున్నావా? నీవు సిద్ధంగా ఉన్నావా? ఓ, నాకు తెలియదు; నేను తీవ్రమైన నొప్పితో ఉన్నాను. ఓ! ఓ! నేను ఇలా ఎలా జీవించగలను?
అయ్యో, నేను ఎలా చావగలను? నేను ఇప్పుడు దాని గురించి ఆలోచించలేను—చాలా ఆలస్యం—చాలా ఆలస్యం! నిజమే, యువకుడా, నీవు ఇప్పుడు బలహీనంగా ఉన్నావు. దేవుని చేయి నిన్ను తాకింది. ఓ, నేను చూసిన కొన్ని మరణశయ్య దృశ్యాలను నీకు చెప్పగలిగితే ఎంత బాగుండును—ఆ భయంకరమైన కంటి నుండి ఆత్మ వణికిపోతూ, దహించివేస్తూ, నాశనమైపోవాలని ఆరాటపడుతూ—చెవిలో పడి, వర్ణనాతీతమైన వేదనతో చేసే ఆ ఆర్తనాదాలను నీకు చూపించి, వినిపించగలిగితే ఎంత బాగుండును—అది వేగంగా నరకానికి కొట్టుకుపోతుంది! వారే కరుణ నుండి పారిపోయిన మనుషులు! కరుణ వారిని చేరలేదు, కానీ మృత్యువు చేరగలదు. మృత్యువు తన బాధితుడిని పట్టుకుంటుంది. చూడు, అది భయపడి, కేకలు వేస్తున్న ఆత్మను నరక ద్వారం వద్దకు లాక్కెళ్తుంది; ఆ ఆత్మ ఎలా వెనక్కి తగ్గుతుందో—మూలుగుతుందో—ఎంత అలౌకికమైన మూలుగు—మరియు అది మాయమైపోతుంది! మరణశిక్ష విధించబడింది, ఇక గడువు లేదు. ఈ పాపికి అవకాశం ఉన్నప్పుడు కరుణ లభించలేదు; ఇప్పుడు కావాలనుకున్నప్పుడు కూడా అది లభించదు. ఇప్పుడు అంతా అయిపోయింది.
మరణిస్తున్న పాపి, కరుణ పొందకపోవడం కంటే ఈ రోజే కరుణ పొందడం మేలు. నీవు పశ్చాత్తాపపడి, అందించబడిన క్షమాపణను స్వీకరిస్తే, నీ గత పాపాలన్నీ ఏమాత్రం అడ్డంకిని కలిగించవు. నీ దేవుడు నీకు జీవాన్ని ప్రసాదిస్తున్నాడు.
"నేను జీవించియున్నాను," అని ప్రభువు సెలవిచ్చుచున్నాడు, "మీ మరణము నాకు ఇష్టము కాదు; తిరగండి, తిరగండి, ఎందుకంటే మీరెందుకు చావగోరుచున్నారు?" అలా ఇవ్వబడిన జీవాన్ని మీరెందుకు తిరస్కరిస్తారు? అయినా మీరెందుకు పట్టు వదలరు? ఓ ఆకాశమా, ఆశ్చర్యపడండి! నిజానికి, విశ్వాన్ని ఆశ్చర్యంతో నింపే విషయం ఏదైనా ఉందంటే, అది పాపి కరుణను తిరస్కరించడమే. దేవుని కుమారుడు మాంసధారియై వస్తుండగా, ఆయనను ఒక చెట్టుకు మేకులతో కొడుతుండగా చూసి దేవదూతలు ఆశ్చర్యపోయారు—ఇప్పుడు నరకానికి ఖైదు చేయబడిన దోషియైన పాపి, ఇవ్వబడిన క్షమాపణను తృణీకరించడాన్ని చూసి ఎంతగానో ఆశ్చర్యపడతారు! వారు ఏమి చూస్తున్నారు! ఆ పాపి వాయిదా వేస్తూ, ఇంకా ఆలస్యం చేస్తూ, ఇంకా ఆలస్యం చేస్తూనే ఉన్నాడు, చివరికి—దేనివరకు? చివరి తెర పడి, పాపి యొక్క శాశ్వత మరణానికి భయంకరమైన చావుగంటను ఆ మహాగంట మోగుతూనే, మోగుతూనే, మోగే వరకు! ఆ పాపి ఎక్కడున్నాడు? అతడిని అనుసరించండి—ఏడుస్తూ, విలపిస్తూ, గోతి అంచుల వెంబడి క్రిందికి దిగిపోతున్నాడు—అతడు తన సొంత చివరి గమ్యానికి చేరుకుంటున్నాడు; ఇప్పుడు మరియు ఎప్పటికీ "తన సొంత స్థలంలో"! మెర్సీ అతడిని అగాధం అంచు వరకు వెంబడించింది, కానీ ఇకపై అలా చేయలేకపోయింది. ఆమె తన వంతు పాత్రను పోషించింది.
ఒకవేళ మహిమ లోకం నుండి ఒక ఆత్మ వచ్చి మీతో ఐదు నిమిషాలు మాట్లాడితే—ఉదాహరణకు, ఒక బంధువు—బహుశా మీ అమ్మ—ఆమె ఏం చెబుతుంది? లేదా ఆ నిరాశా లోకం నుండి ఒక ఆత్మ—ఓ, అలాంటిది గనక ఆ చెరసాలలోని భయంకరమైన వాస్తవాలను వెల్లడిస్తే, అప్పుడు ఏమవుతుంది?
IV. చాలామంది చేసే కొన్ని పొరపాట్లను ఇప్పుడు మనం గమనిద్దాం. అతడు ఏమంటాడు? బోధకుడు మీకు అబద్ధాలు చెబుతున్నాడని అతడు మీతో అంటాడా? ఈ కల్పిత భయానక కథలకు భయపడవద్దు అని అతడు అంటాడా? ఓ, కాదు, కానీ మీకు చెప్పాల్సింది సగం కూడా చెప్పలేదు, ఇక ఎప్పటికీ చెప్పలేరు. ఓ, వీలైతే, రాబోయే ఉగ్రత నుండి పారిపోమని అతడు మిమ్మల్ని ఎంతగా ఒత్తిడి చేస్తాడో!
III. పాపము యొక్క జీతము III. పాపము యొక్క జీతము "పాపము యొక్క జీతము మరణము."-Romans 6:23
ఇక్కడ ప్రస్తావించబడిన మరణం, దైవ శాసనం ప్రకారం విధించబడే శిక్ష.
మన పాఠ్యాంశాన్ని ప్రదర్శించడంలో, నేను తప్పక I. పాపం యొక్క స్వభావాన్ని ఉదహరిస్తాను; II. దేవుని చట్టం యొక్క శిక్షా ఆంక్షల యొక్క కొన్ని లక్షణాలను పేర్కొంటాను;
III. ఈ జరిమానా ఏమిటో చూపండి.
I. పాప స్వభావాన్ని ఉదాహరించండి; ఒక ఉదాహరణ మనకు పాప స్వభావంపై ఉత్తమమైన ఆచరణాత్మక దృక్పథాన్ని ఇస్తుంది. పరిపాలించబడే ప్రజల, అలాగే పరిపాలించే అధికారుల అత్యున్నత శ్రేయస్సును కాపాడటానికి స్థాపించబడిన ఒక ప్రభుత్వాన్ని మీరు ఊహించుకుంటే చాలు. ఆ ప్రభుత్వ అధిపతి, ప్రజల అత్యున్నత శ్రేయస్సును సాధించే ప్రయత్నంలో తనకున్న సర్వశక్తులను—తన సంపదనంతటినీ, తన సమస్త సమయాన్ని, తన శక్తులన్నింటినీ—ధారపోస్తాడని అనుకుందాం. ఈ ప్రయోజనం కోసం అతను సాధ్యమైనంత ఉత్తమమైన చట్టాలను రూపొందిస్తాడు—ఆ చట్టాలను పాటిస్తే, అవి ప్రజల మరియు రాజు ఇద్దరి అత్యున్నత శ్రేయస్సును కాపాడతాయి. ఆ తర్వాత అతను తగిన శిక్షలను విధించడానికి జాగ్రత్త తీసుకుంటాడు; లేకపోతే అతని శ్రద్ధ, వివేకం అంతా వృధా అవుతుంది. అతను తన సర్వస్వాన్ని, తనకున్నదంతా, ఏమాత్రం వెనుకాడకుండా, తగ్గించకుండా తన ప్రభుత్వ ప్రయోజనాలకే అంకితం చేస్తాడు.
కానీ అతని ప్రజలలో కొందరు ఈ ఉద్యమం పట్ల సానుభూతి చూపడానికి నిరాకరిస్తారు. వారు, "దానం ఇంటి నుంచే మొదలవుతుంది," అని అంటారు, మరియు వారు మొదట తమ గురించి మాత్రమే శ్రద్ధ తీసుకుంటారు; ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, వారు పూర్తిగా స్వార్థపరులు.
మానవ ప్రభుత్వంలో ఇది ఎలా ఉంటుందో సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఇలా చేసే వ్యక్తి ప్రభుత్వానికి మరియు దాని ప్రజలందరికీ ఉమ్మడి శత్రువు అవుతాడు. ఇదే పాపం. ఇది పాపి యొక్క పరిస్థితిని స్పష్టంగా వివరిస్తుంది. పాపం అంటే స్వార్థం. అది ఒక స్వార్థపూరిత లక్ష్యాన్ని నిర్దేశించుకుని, దానిని సాధించడానికి స్వార్థపూరిత మార్గాలను ఉపయోగిస్తుంది; అందువల్ల, దాని లక్ష్యం మరియు మార్గాల విషయంలో, అది దేవునికి మరియు ఆయన సాధించాలని ఆశించే సార్వత్రిక సంతోషం యొక్క అన్ని లక్ష్యాలకు కచ్చితంగా వ్యతిరేకంగా ఉంటుంది. అది దేవుని హక్కులను నిరాకరిస్తుంది; దేవుని ప్రయోజనాలను విస్మరిస్తుంది. ప్రతి పాపి తన ఇష్టమే శాసనం అని వాదిస్తాడు.
అతను సాధించుకోవాలని పెట్టుకున్న ప్రయోజనం, దేవుడు తన పరిపాలనలో ప్రతిపాదించిన దానికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉంది.
ప్రతి చట్టానికి ఆంక్షలు ఉండాలి. ఆంక్షలు లేకుండా అది కేవలం సలహా మాత్రమే అవుతుంది. అందువల్ల, చట్టం యొక్క విశిష్టమైన మరియు అంతర్గత స్వభావానికి ఆంక్షలు ఉండటం అత్యవసరం.
ఇవి ప్రతిఫలయుతమైనవి లేదా ప్రతీకారమైనవి. అవి విధేయతకు ప్రతిఫలాన్ని వాగ్దానం చేస్తాయి, మరియు అవిధేయతకు శిక్షను కూడా హెచ్చరిస్తాయి. అవి ప్రతీకారమైనవి, ఎందుకంటే అవి ఉల్లంఘించబడిన చట్టం యొక్క గౌరవాన్ని నిలబెడతాయి.
మళ్ళీ, ఆంక్షలు సహజమైనవి లేదా ప్రభుత్వపరమైనవి కావచ్చు. తరచుగా దైవిక ప్రభుత్వం కాకుండా ఇతర ప్రభుత్వాలలో ఈ రెండు రూపాలు ఉంటాయి.
శిక్షించడానికి ప్రభుత్వం ప్రత్యక్షంగా జోక్యం చేసుకోకుండా సహజంగా సంభవించే దుష్పరిణామాలనే సహజ శిక్షలు అంటారు. అందువల్ల అన్ని ప్రభుత్వాలలోనూ, తమ మిత్రులను అగౌరవపరచడం అనేది తప్పు చేసినవారికి సహజ శిక్షగా పడుతుంది. వారు సత్ప్రవర్తన గల పౌరులందరికీ సహజ శత్రువులు.
దైవిక పరిపాలనలో, మనస్సాక్షి పశ్చాత్తాపం మరియు విచారం ఈ వర్గంలోకి వస్తాయి, అంతేకాకుండా సహజంగా ఒకవైపు విధేయతకు, మరోవైపు అవిధేయతకు దారితీసే అనేక ఇతర విషయాలు కూడా ఈ కోవలోకి వస్తాయి.
ప్రభుత్వ ఆంక్షలు కూడా ఉండాలి. ప్రతి గవర్నర్ తన చట్టాల ఉల్లంఘన పట్ల తన అసంతృప్తిని వ్యక్తపరచాలి. విధేయత అనే మొత్తం విషయాన్ని కేవలం సహజ పరిణామాలకు వదిలివేయడం సమాజానికి స్పష్టంగా అన్యాయం చేయడమే.
I. పాప స్వభావాన్ని ఉదాహరించండి; ప్రభుత్వాలు చట్టాన్ని నిలబెట్టడానికి మరియు విధేయతను కాపాడటానికి స్థాపించబడ్డాయి కాబట్టి, ఈ పనిలో తమ పూర్తి శక్తిని వెచ్చించడానికి అవి కట్టుబడి ఉంటాయి.
కొన్ని పరిస్థితులలో ప్రభుత్వం యొక్క మరొక అనుబంధ సాధనం క్రమశిక్షణ. శిక్ష విధించడానికి ముందే, చట్టానికి ప్రభుత్వం అండగా ఉందని, పాపి భయపడటానికి భయంకరమైన శిక్ష ఉందని చూడటానికి ఇష్టపడని కళ్ళను బలవంతంగా తెరిపించడం క్రమశిక్షణ యొక్క ఒక లక్ష్యం. శిక్ష యొక్క భయంకరతను ఇంకా చూడని లేదా అనుభవించని వారి పరీక్షా కాలంలో ఇది వారిపైకి వస్తుంది, ఇది వారిని హెచ్చరించడానికి—వారిని ఆలోచించేలా మరియు పరిగణించేలా చేయడానికి ఉద్దేశించబడింది. అందువల్ల, దీని ప్రత్యేక లక్ష్యం, దాని బారిన పడిన వ్యక్తి యొక్క మరియు దాని అమలును చూసేవారి యొక్క శ్రేయస్సు. ఇది ఆదర్శప్రాయమైన శిక్షల ద్వారా చట్టం యొక్క గౌరవాన్ని నిలబెట్టాలని ప్రతిపాదించదు. ఇది ప్రత్యేకంగా శిక్ష విధించే విభాగానికి చెందినది. అందువల్ల, క్రమశిక్షణ అనేది నేరానికి తగిన శిక్షను విధించే అర్థంలో శిక్షాత్మకమైనది కాదు, కానీ చట్టానికి లోబడి ఉన్న వ్యక్తి దాని సూత్రాలను ఉల్లంఘించకుండా నివారించడమే దీని లక్ష్యం.
కేవలం చట్టబద్ధమైన ప్రభుత్వంలో క్రమశిక్షణా చర్యలు దాదాపుగా ఉండవు, ఎందుకంటే అటువంటి ప్రభుత్వం శిక్ష విధించడాన్ని వాయిదా వేయలేదు. క్రమశిక్షణ అనేది శిక్షను తాత్కాలికంగా నిలిపివేసిన స్థితిని ఊహిస్తుంది. అందువల్ల, శిక్షాత్మక చర్యలను క్రమశిక్షణా చర్యల నుండి విస్తృతంగా వేరుగా చూడాలి.
మనం పాపులం, అందువల్ల దైవ పరిపాలనలోని ప్రతిఫల అంశాల గురించి లోతుగా ఆలోచించాల్సిన అవసరం మనకు పెద్దగా లేదు. మన పాపం వలన మనకు చట్టప్రకారం ప్రతిఫలం పొందే అర్హత పూర్తిగా లేదు. కానీ శిక్షా అంశాలతో మనకు సంబంధం చాలా ఉంది. అందువల్ల నేను విచారణను ప్రారంభిస్తున్నాను.
II. దేవుని చట్టంలోని శిక్షా నిబంధనల లక్షణాలు ఏమిటి?
II. దేవుని చట్టంలోని శిక్షా నిబంధనల లక్షణాలు ఏమిటి?
దేవుడు మనకు వివేకాన్ని ప్రసాదించాడు. ఇది నైతిక పరిపాలనకు సంబంధించిన గొప్ప సత్యాలన్నింటినీ సహజంగా మరియు తిరుగులేని విధంగా ధృవీకరిస్తుంది. నైతిక చట్టానికి తప్పనిసరిగా ఉండవలసిన కొన్ని లక్షణాలు ఉన్నాయని మనకు తెలుసు, ఉదాహరణకు, వాటిలో ఒకటి అంతర్గత న్యాయం. శిక్ష అనేది న్యాయమైన దానికంటే ఎక్కువ లేదా తక్కువగా ఉండకూడదు.
న్యాయం దైవిక చట్ట లక్షణమై ఉండాలి; లేకపోతే ఈ విశ్వమంతా దానిని తప్పక ఖండించవలసి వస్తుంది.
అంతర్గత న్యాయం అంటే ఉల్లంఘించిన బాధ్యతకు సమానమైన శిక్ష ఉండాలని అర్థం మరియు అది సూచిస్తుంది.
పాప దోషం అనేది బాధ్యతను ఉల్లంఘించడంలో ఉంటుంది. అందువల్ల, ఉల్లంఘించిన బాధ్యత యొక్క తీవ్రతకు అనుపాతంలో దోషం ఉండాలి, మరియు తత్ఫలితంగా శిక్షను ఈ బాధ్యత ద్వారానే కొలవాలి.
ప్రభుత్వ న్యాయం అనేది మరో లక్షణం. చట్టం యొక్క ఈ లక్షణం ఉల్లంఘనలకు వ్యతిరేకంగా భద్రతను కల్పించడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. ఒక చట్టం యొక్క శిక్ష, ఆ కేసు స్వభావం అనుమతించినంత వరకు పాపానికి వ్యతిరేకంగా అత్యధిక భద్రతను కల్పించే విధంగా క్రమబద్ధంగా లేకపోతే, ఆ చట్టం ప్రభుత్వపరంగా న్యాయమైనది కాదు. ఒకవేళ ఏదైనా ప్రభుత్వం కింద చట్టపరమైన ఆంక్షలు చాలా నామమాత్రంగా, సాధించాల్సిన లక్ష్యానికి ఏమాత్రం అనుపాతంలో లేవని అనుకుందాం. అటువంటి ప్రభుత్వం తనకు తానుగా, మరియు తాను కాపాడటానికి కట్టుబడి ఉన్న ప్రయోజనాలకు కూడా అన్యాయం చేసినట్లే.
అందువల్ల ఒక మంచి ప్రభుత్వం ప్రభుత్వపరంగా న్యాయబద్ధంగా ఉండాలి; అది విధించే శిక్షల తీవ్రతలోనూ, వాటిని న్యాయబద్ధంగానే విధిస్తారనే నిశ్చయతలోనూ, తన చట్టాన్ని ప్రజలు పాటిస్తారనే అత్యున్నతమైన భరోసాను కల్పించాలి.
మళ్ళీ, శిక్షాత్మక ఆంక్షలు చట్టం మరియు దాని రూపకర్త లక్ష్యంగా పెట్టుకున్న అంతిమ ఫలితానికి తగినవిగా ఉండాలి.
ప్రభుత్వం అనేది ఒక లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి కేవలం ఒక సాధనం మాత్రమే. ఆ ప్రతిపాదిత లక్ష్యం సార్వత్రిక విధేయత మరియు దాని ఫలితంగా కలిగే ఆనందం. ఈ లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి చట్టం అనివార్యమైతే, దాని శిక్ష కూడా దానికి అనుగుణంగా క్రమబద్ధంగా ఉండాలి.
అందువల్ల, ఆజ్ఞ యొక్క ప్రాముఖ్యతను బట్టి శిక్షను నిర్ధారించాలి. ఆ ఆజ్ఞ ప్రాథమిక ప్రాముఖ్యత కలిగినదైతే—అంటే, దానిని ధిక్కరించడం మొత్తం ప్రభుత్వ మనుగడనే హరించివేసేంత ప్రాముఖ్యత కలిగినదైతే—అప్పుడు దానిని అత్యంత కఠినమైన మరియు గంభీరమైన ఆంక్షలతో కాపాడాలి. దాని ఉల్లంఘనకు విధించే శిక్షలు అత్యున్నత స్థాయిలో ఉండాలి.
చట్టం ద్వారా తాను సాధించదలచిన లక్ష్యం యొక్క విలువ గురించి, తన చట్టం యొక్క పవిత్రత గురించి, అలాగే అవిధేయతలోని సహజ దోషం గురించి శాసనకర్తకు ఉన్న అభిప్రాయాలను శిక్ష తగిన విధంగా వ్యక్తపరచాలి. శిక్ష యొక్క లక్ష్యం శాసనకర్త యొక్క హృదయాన్ని బయటపెట్టడం—సరిహద్దును నిలబెట్టాలనే, మరియు విధేయతపై ఆధారపడిన ఆ క్రమాన్ని, శ్రేయస్సును కాపాడాలనే అతని ఆకాంక్షలోని తీవ్రతను చూపించడం. శిక్ష యొక్క తీవ్రతలో శాసనకర్త తన హృదయాన్ని బయటపెట్టి, తన వ్యక్తిత్వపు సంపూర్ణ ప్రభావాన్ని తన ప్రజలపై కురిపిస్తాడు.
శిక్షను అమలు చేయడం వెనుక ఉన్న ఉద్దేశ్యం కూడా అదే; కొందరు అనుకుంటున్నట్లుగా ప్రతీకారం తీర్చుకోవడం కాదు, ప్రభుత్వ ప్రజలను విధేయత వైపు ప్రభావితం చేయడమే.
చట్టానికి ఉన్న సాధారణ లక్ష్యమే దీనికి కూడా ఉంది.
శిక్షాత్మక ఆంక్షలు అనేవి, ప్రజా శ్రేయస్సు పట్ల శాసనకర్తకు ఉన్న గౌరవానికి మరియు దానిలో ఆయనకు గల ఆసక్తికి తగిన వ్యక్తీకరణగా ఉండాలి. ఆదేశంలో ఆయన కొంత వ్యక్తీకరణ ఇచ్చారు; శిక్షలో, ఆయన ఇస్తారు
II. దైవిక చట్టంలోని శిక్షాస్థాపకాల లక్షణాలు ఏమిటి? ఇంకా. ఆజ్ఞలో మనం ఉద్దేశించిన లక్ష్యాన్ని మరియు ప్రజా ప్రయోజనాల పట్ల శ్రద్ధ యొక్క వ్యక్తీకరణను చూస్తాము; శిక్షలో, ఈ శ్రద్ధ యొక్క కొలమానాన్ని మనం చూస్తాము, అది ఎంత గొప్పదో మనకు చూపిస్తుంది. ఉదాహరణకు, ఒక మానవ చట్టం హత్యను కేవలం ఒక చిన్న శిక్షతో శిక్షించిందని అనుకుందాం.
తాను చాలా దయగలవాడిననే నెపంతో, శాసనకర్త ఈ హత్య నేరానికి యాభై సెంట్ల జరిమానా విధిస్తున్నాడు! దీనివల్ల అతను తన ప్రజలను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నాడని, వారి జీవితానికి, ప్రయోజనాలకు అధిక విలువ ఇస్తున్నాడని తెలుస్తుందా? ఎంతమాత్రం కాదు. ఒక శాసనకర్త మానవ జీవితానికి ఎంత విలువ ఇస్తున్నాడో చూపించనంత వరకు, మరియు సాధించాలనుకున్న లక్ష్యానికి కొంత మేరకు అనుగుణంగా ఉండే శిక్షను విధించనంత వరకు, అతను తన కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చాడని మీరు భావించలేరు.
మానవ ప్రభుత్వాలలో మరణశిక్ష విధించే విషయం గురించి ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే, జీవిత ఖైదు, మరణశిక్ష - ఈ రెండింటిలో ఏది అత్యంత ప్రభావవంతమైనదనే దానిపై భిన్నాభిప్రాయాలు ఉన్నాయి.
ఈ ప్రశ్నకు వ్యాఖ్యానించకుండా, నేను చెప్పేదేమిటంటే, హంతకుడు చావడానికి అర్హుడని ఏ మనిషి కూడా ఎప్పుడూ సందేహించలేదు. మరణశిక్ష కాకుండా వేరే శిక్షను కోరుకుంటే, అది ఎంతమాత్రం హంతకుడు చావుకు అర్హుడు కానందువల్ల కాదు. ఈ విషయంలో ఏ మనిషి ఒక్క క్షణం కూడా సందేహించలేడు. ఒక మనిషి ఇతరుల ప్రయోజనాలను త్యాగం చేస్తే, తన స్వంత ప్రయోజనాలను కూడా త్యాగం చేసినట్టే; కంటికి కన్ను; ప్రాణానికి ప్రాణం అన్నది ధర్మం యొక్క మార్పులేని సూత్రాలలో ఒకటి.
ఏ ప్రభుత్వమైనా, మానవ జీవిత పరిరక్షణకు తగినంత ప్రాధాన్యత ఇచ్చినా, ఈ విశ్వాసాన్ని అత్యున్నత శిక్షలతో కాపాడినట్టుగా వ్యవహరించదు అని మేము తప్పక నొక్కి చెప్పగలం. జీవితం మరియు దాని సకల ప్రాణాధార ప్రయోజనాలు ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు, విధించే శిక్ష సాధ్యమైనంత గొప్పగా, గంభీరంగా ఉండాలి.
నైతిక కర్తల సున్నితత్వానికి రెండు పార్శ్వాలు ఉంటాయి; ఆశ మరియు భయం; వీటికి మీరు మంచి జరగబోతోందనే ఆశను, చెడు జరుగుతుందనే భయాన్ని అన్వయించవచ్చు. నేను ఇప్పుడు శిక్ష గురించి మాట్లాడుతున్నాను. ఇది కేవలం భయానికి మాత్రమే సంబంధించినది.
శిక్ష అనేది శాసనకర్త యొక్క న్యాయమైన అధికారాన్ని తగినంతగా నిరూపించి, సమర్థించాలని; వీలైతే పాపానికి తగిన గద్దింపును అందించాలని మరియు దాని స్వభావం యొక్క న్యాయమైన అవగాహనపై ఆధారపడి ఉండాలని నేను సారాంశంలో చెప్పాను. దేవుని నైతిక పరిపాలన సమస్త చైతన్యవంతమైన విశ్వాన్ని ఆవరించి, దాని విశాలమైన ఫలితాలతో అనంతకాలం వరకు విస్తరిస్తుంది. అందువల్ల, దాని ప్రయోజనాల పరిధి మరియు విస్తృతి పూర్తిగా అపరిమితమైనవి, మరియు తత్ఫలితంగా, ఈ పరిపాలన యొక్క అధికారాన్ని సమర్థించడానికి ఏర్పాటు చేయబడిన దాని చట్టంలోని శిక్షలు కొలమానానికి అతీతంగా భయంకరమైనవి. బెదిరించిన శిక్ష కంటే మించిన మరియు మరింత భయంకరమైనది ఏదైనా ఊహించగలిగితే, అందరూ, "ఇది సరిపోదు" అని అంటారు. పాపం యొక్క సంబంధాలు మరియు అపరాధంపై ఏ న్యాయమైన దృక్పథంతో చూసినా, శిక్ష ఊహించగలిగేంత గరిష్టంగా ఉంటే తప్ప వారు సంతృప్తి చెందలేరు.
పాపం ఎంత నీచమైనదంటే, ఎంత హానికరమైనదంటే, ఎంత భయంకరంగా వినాశకరమైనదంటే, దాని నాశనం ఎంత విస్తృతమైనదంటే, ఇంకా చేయగలిగినంత కాలం, చేసినదంతే చాలు అని నైతిక కర్తలు భావించలేరు.
III. దేవుని నైతిక నియమం యొక్క శిక్ష ఏమిటి?
III. దేవుని నైతిక నియమం యొక్క శిక్ష ఏమిటి?
మన పాఠ్యభాగం "మరణం" అని సమాధానమిస్తుంది. ఇది నిశ్చయంగా జంతు మరణం కాదు, ఎందుకంటే పరిశుద్ధులు మరియు జంతువులు కూడా మరణిస్తాయి, వీరిలో ఎవరూ పాపపు జీతాన్ని పొందలేరు. అంతేకాక, ఈ శిక్ష విధించిన తర్వాత మనుషులు వెంటనే పరలోకానికి వెళ్ళిపోతే, ఇది శిక్షే కాదు. అటువంటి శిక్షను పాపపు జీతంగా పరిగణిస్తే, అది దేవుని పరిపాలనను అవమానించడమే అవుతుంది.
మళ్ళీ, ఇది ఆధ్యాత్మిక మరణం కాదు, ఎందుకంటే ఇది చట్టానికి పూర్తిగా అవిధేయత చూపడం తప్ప మరేమీ కాదు. అవిధేయత చూపిన వ్యక్తిని నిరంతర అవిధేయతకు గురిచేయడం ద్వారా శిక్షించడం, అంటే అటువంటి నేరస్థులను చట్టాన్ని నిరంతరం ఉల్లంఘించేలా చేసి, చట్టాన్ని నిలబెట్టే ప్రయత్నం చేయడం కంటే మూర్ఖమైన విషయం మరొకటి ఉంటుందని మీరు ఊహించలేరు.
కానీ ఈ మరణం అంతులేని దుఃఖం, ఇది మానవ ప్రభుత్వాలలో విధించే మరణశిక్షకు సమానమైనది. ఇది ఏమిటో అందరికీ తెలుసు. ఇది నేరస్థుడిని సమాజం నుండి శాశ్వతంగా వేరు చేస్తుంది; ప్రభుత్వపు అన్ని అధికారాలను తక్షణమే, పూర్తిగా నిషేధిస్తుంది, మరియు అతడిని నిస్సహాయమైన నాశనానికి అప్పగిస్తుంది. ఇంతకంటే భయంకరమైన శిక్ష మరొకటి ఉండదు. ఇది అత్యంత తీవ్రమైన శిక్ష, మానవుడు విధించగల మరే ఇతర శిక్ష కన్నా భయంకరమైనది.
మన గ్రంథంలో ప్రస్తావించబడిన మరణం, మానవ ప్రభుత్వాలలో ఉండే మరణశిక్షను పోలి ఉంటుందనే విషయంలో ఎటువంటి సందేహం లేదు.
మన పాఠంలో "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా నిత్యజీవము" అను "దేవుని బహుమానము" పాపమునకు జీతమైన మరణముతో నేరుగా పోల్చబడినట్లు మీరు గమనించవచ్చు. ఈ వాస్తవం ఈ మరణ స్వభావము గురించిన ప్రశ్నకు స్పష్టతను ఇవ్వవచ్చు. మనం "నిత్యజీవము" యొక్క వ్యతిరేకతను వెతకాలి.
ఇప్పుడు ఈ నిత్యజీవం కేవలం ఒక శాశ్వత అస్తిత్వం కాదు. లేఖనాల్లో ఈ పదాన్ని ఎక్కడ ఉపయోగించినా, నిత్యజీవం అంటే కేవలం ఒక శాశ్వత అస్తిత్వం అని ఎన్నడూ అర్థం కాదు; కానీ అది నిత్య ఆశీర్వాద స్థితిని సూచిస్తుంది, దానికి నిత్య పరిశుద్ధత పునాదిగా ఉంటుంది. లేఖనాల్లో "జీవితం" అనే పదాన్ని నిజమైన జీవితం—అంటే జీవించదగిన జీవితం, అనగా వాస్తవమైన మరియు గొప్ప ఆనందం అనే అర్థంలో ఉపయోగించడం ఎంత సాధారణమంటే, దానికి ప్రత్యేకమైన రుజువు అవసరం లేదు.
అందువల్ల మరణశిక్ష అనేది దీనికి వ్యతిరేకం, అనగా శాశ్వత దుఃఖం.
ఈ శాశ్వత శిక్ష సిద్ధాంతానికి వ్యతిరేకంగా లేవనెత్తిన అభ్యంతరాల గురించి నేను ఇక్కడ కొన్ని మాటలు చెప్పాలి.
నేను ఇప్పటివరకు విన్న అభ్యంతరాలన్నీ కేవలం ఇది అన్యాయం అనేదానికే పరిమితం. వాటిని కొంత భిన్నమైన పదజాలంతో వ్యక్తపరచవచ్చు, కానీ వాటిలో ఇమిడి ఉన్న, ఏమాత్రం ప్రాముఖ్యత ఉన్న భావం మాత్రం ఇదే.
(1.) "జీవితం చాలా చిన్నది" కాబట్టి ఇది అన్యాయం అని వాదించబడుతోంది.
మనుషులు ఎంత వింతగా మాట్లాడతారు! జీవితం ఎంత చిన్నది, నిత్య మరణానికి అర్హులయ్యేంత పాపం చేయడానికి మనుషులకు సమయం లేదు! ఒక్క పాపానికే దానికి తగిన శిక్ష ఉంటుందని మనుషులు మర్చిపోతారా? దేవుని నియమాన్ని ఒక్కసారి అతిక్రమించడానికి ఎన్ని పాపాలు చేయాలి? చాలా పాపాలు చేయాల్సి ఉంటుందన్నట్లుగా మనుషులు తరచుగా మాట్లాడతారు. న్యాయస్థానం విధించే శిక్ష పరిధిలోకి రావడానికి ఒక వ్యక్తి చాలా హత్యలు చేయాలన్నట్లుగా!
III. దేవుని నైతిక నియమం యొక్క శిక్ష ఏమిటి?
ఏమిటి? ఒక వ్యక్తి న్యాయస్థానం ముందుకు వచ్చి, తాను చట్టాన్ని ఉల్లంఘించిన మాట వాస్తవమే అయినా, దానికి శిక్ష పడేంత కాలం తాను జీవించలేదని, లేదా ఆ చట్టాన్ని తగినన్ని సార్లు ఉల్లంఘించలేదని వాదించాలా? ఈ భూమి మీద ఏ న్యాయస్థానం అయినా అటువంటి వాదనను, అది చేసిన వాని అవివేకాన్ని, నేరాన్ని నిరూపించడం తప్ప మరేదైనా రుజువుగా ఎప్పుడైనా గుర్తించిందా?
(2.) "మానవుడు చాలా చిన్నవాడు, చాలా అల్పమైన జీవి, కాబట్టి అతను అనంతమైన పాపాన్ని చేయడం అసాధ్యం" అని కూడా వాదించబడింది. ఈ అభ్యంతరానికి అర్థం ఏమిటి? పాపం అనేది ఒక సృష్టి కార్యం అని, అందువల్ల అది సృష్టించే దాని పరిమాణంతో దానిని కొలవాలని దీని అర్థమా? ఇది పాప స్వభావం గురించి అత్యంత అసంబద్ధమైన ఆలోచన అవుతుంది. అనంతమైన శక్తి గల బాధ్యతను మానవుడు ఉల్లంఘించలేడని ఈ అభ్యంతరం యొక్క అర్థమా? అయితే అతని ఉద్దేశ్యం పూర్తిగా తప్పు, ఇది అందరికీ తెలిసిందే. ఉల్లంఘించిన బాధ్యతతో పాప దోషాన్ని కొలవకూడదని అతను సూచిస్తున్నాడా? అయితే అతను ఏమి మాట్లాడుతున్నాడో అతనికి తెలియదు, లేదా తెలిసిన సత్యాన్ని దుర్మార్గంగా తిరస్కరిస్తున్నాడు.
ఏమిటి? మనిషి అంత చిన్నవాడు కాబట్టి పెద్ద పాపాలు చేయలేడా! ఇలాంటి సందర్భాలలో మనం ఇలాగే ఆలోచిస్తామా? మీ బిడ్డ మీ మాట వినలేదనుకోండి. వాడు మీకంటే చాలా చిన్నవాడు! కానీ అంతమాత్రాన మీరు వాడిని నింద నుండి విముక్తి చేస్తారా? ఇది వాడి తప్పును కొట్టిపారేసే కారణమా? తక్కువ స్థాయి వారు తమకంటే పెద్దవారికి వ్యతిరేకంగా పాపం చేయలేరా? చిన్నవారు, బలహీనులు కొన్నిసార్లు తమకంటే పెద్దవారికి, బలహీనులకు విధేయులుగా ఉండవలసిన బాధ్యత కలిగి ఉంటారని భావించడంలో వివేకవంతులు ఎప్పుడూ పొరబడ్డారా? మీరు న్యాయాధికారిని కొట్టి పడవేసారని అనుకుందాం; మీరు రాజును అవమానించారని లేదా హత్య చేయడానికి ప్రయత్నించారని అనుకుందాం. మీరు తక్కువ స్థాయిలో, అతను ఉన్నత స్థాయిలో ఉన్నందువల్ల, ఇది చాలా చిన్న నేరమా, అసలు నేరంగా పరిగణించలేనంత క్షమించదగినదా? మీరు అంటారు, "నేను చాలా చిన్నవాడిని, చాలా అల్పమైనవాడిని! ఇంత పెద్ద శిక్షకు నేను ఎలా అర్హుడిని అవుతాను?" దేవునికి వ్యతిరేకంగా మీరు చేసే పాపాల విషయంలో తప్ప మరే ఇతర సందర్భంలోనైనా మీరు ఇలాగే ఆలోచిస్తారా? ఎన్నడూ లేదు.
(3.) మళ్ళీ, కొంతమంది ఇలా అంటారు, "పాపం అనంతమైన కీడు కాదు." ఈ మాట అస్పష్టంగా ఉంది. పాపాన్ని నిరవధికంగా కొనసాగనిస్తే అది అనంతమైన కీడు చేయదని దీని అర్థమా? ఇది అబద్ధం, ఎందుకంటే దానివల్ల ఒక్క ఆత్మ నాశనమైనా, దాని నుండి కలిగే కీడు అనంతంగా ఉంటుంది.
దాని ప్రస్తుత ఫలితాలు మరియు సంబంధాలలో చూసినట్లుగా, పాపం అనేది అనంతమైన చెడు కాదని దీని అర్థమా?