వైట్‌ఫీల్డ్‌తో; విచిత్రమైన అంతరాయాలు; వెస్లీల తల్లి

నా ప్రస్తుత అభ్యాసానికి ఇది ఆరంభం. ఇతరులు వచ్చి మాతో చేరడం కేవలం యాదృచ్ఛికం. మా అబ్బాయి తన తల్లిదండ్రులకు చెప్పాడు: వారు మొదట ప్రవేశం కోరారు; తరువాత దాని గురించి విన్న ఇతరులు కూడా అనుమతి కోరారు: కాబట్టి మా బృందం సుమారు ముప్పై మందికి పెరిగింది, మరియు గత శీతాకాలంలో అది నలభైని మించలేదు.

కానీ మీరు చివరిసారి లండన్ వెళ్ళిన తర్వాత, నేను డానిష్ మిషనరీల గురించి సమాచారం అందుకున్నాను.

నేను బహుశా మరే విషయంతోనూ అంతగా ప్రభావితం కాలేదేమో; ఆయన మహిమ కొరకు వారిలో అంతటి తీవ్రమైన ఉత్సాహాన్ని ప్రేరేపించిన దైవిక మంచితనాన్ని స్తుతిస్తూ, ఆ సాయంత్రంలో ఎక్కువ భాగాన్ని గడపకుండా ఉండలేకపోయాను. కొన్ని రోజుల పాటు నేను దాని గురించి తప్ప మరేమీ ఆలోచించలేకపోయాను లేదా మాట్లాడలేకపోయాను. చివరికి నా మనసులో ఒక ఆలోచన మెరిసింది, నేను మనిషిని కాను, మతబోధకుడిని కూడా కాను, అయినప్పటికీ నా హృదయం నిజాయితీగా దేవునికి అంకితమై ఉండి, ఆయన మహిమ కొరకు నిజమైన ఉత్సాహంతో నేను ప్రేరేపించబడితే, నేను ఇప్పుడు చేస్తున్న దానికంటే ఇంకాస్త ఎక్కువ చేయగలను. నేను వారి కోసం ఎక్కువగా ప్రార్థించవచ్చని, నేను సంభాషించే వారితో మరింత ఆప్యాయతతో మాట్లాడవచ్చని అనుకున్నాను. నా సొంత పిల్లలతో ప్రారంభించాలని నేను నిశ్చయించుకున్నాను; అందులో నేను ఈ క్రింది పద్ధతిని పాటిస్తాను: ప్రతి రాత్రి నేను కేటాయించగలిగినంత సమయాన్ని ఒక్కో బిడ్డతో విడిగా మాట్లాడటానికి తీసుకుంటాను. సోమవారం, నేను మోలీతో మాట్లాడతాను; మంగళవారం, హెట్టీతో;

బుధవారం నాన్సీతో; గురువారం జాకీతో; శుక్రవారం ప్యాటీతో; శనివారం చార్లెస్‌తో; మరియు ఆదివారం ఎమిలీ, సుకీ ఇద్దరితోనూ కలిసి.

ఆమె రెండు వందల మందితో మాట్లాడుతుంది ఆమె రెండు వందల మందితో మాట్లాడుతుంది "అప్పుడు నా దగ్గరకు వచ్చిన ఆ కొద్దిమంది పొరుగువారితో, నేను మరింత స్వేచ్ఛగా మరియు ఆప్యాయంగా మాట్లాడాను. మన దగ్గర ఉన్న ఉత్తమమైన మరియు అత్యంత మేల్కొలుపునిచ్చే ప్రసంగాలను నేను ఎంచుకున్నాను. మరియు నా ప్రయత్నం యొక్క విజయం గురించి జాగ్రత్త పడకుండా, అటువంటి అభ్యాసాలలో వారితో కొంత ఎక్కువ సమయం గడిపాను.

అప్పటి నుండి, ప్రతి రాత్రి మా అతిథుల సంఖ్య పెరుగుతూనే ఉంది; ఎందుకంటే లోపలికి రమ్మని అడిగిన వారెవరినీ కాదనే ధైర్యం నాకు లేదు.

గత ఆదివారం రెండు వందల మందికి పైగా వచ్చారని నేను అనుకుంటున్నాను. అయినప్పటికీ, నిలబడటానికి చోటు లేక చాలా మంది వెళ్ళిపోయారు.

మేము మా సమాజం నుండి లౌకిక విషయాలన్నింటినీ బహిష్కరిస్తాము. మా చదువుతో గానీ, గానంతో గానీ వాటి గురించిన చర్చను కలపడానికి ఎవరినీ అనుమతించము. మేము ఆ రోజు పనులకే పరిమితమవుతాము; అవి ముగియగానే అందరూ ఇళ్లకు వెళ్లిపోతారు.

మీ భార్య ప్రజలకు చదివి వినిపించడం ద్వారా, మరియు ఇతర ప్రేరేపణల ద్వారా వారిని చర్చికి ఆకర్షించడానికి, మరియు ప్రభువు దినాన్ని అపవిత్రపరచకుండా నివారించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నందున, ఎవరైనా మిమ్మల్ని ఎందుకు నిందించాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు. నా వంతుగా, ఈ విషయంలో నేను ఎలాంటి విమర్శనూ విలువైనదిగా పరిగణించను. నేను ఎప్పుడో ప్రపంచంతో చేతులు కలిపాను. మరియు నాకు వ్యతిరేకంగా మాట్లాడటానికి వారికి నేను ఇంకెప్పుడూ కారణం ఇవ్వకుండా ఉండి ఉంటే బాగుండేదని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను.

దాని ప్రత్యేక రూపం విషయానికొస్తే, అవుననే నేను ఒప్పుకుంటాను. అలాగే, గంభీరమైనది లేదా దేవుని మహిమను గానీ ఆత్మల రక్షణను గానీ ఏ విధంగానైనా పెంపొందించగల దాదాపు ప్రతిదీ కూడా ప్రత్యేకమే.

వేరొకరితో చదివించాలా వద్దా అన్న మీ ప్రతిపాదన విషయానికొస్తే: అయ్యో! వీళ్ళు ఎలాంటి ప్రజలో మీరు పరిగణనలోకి తీసుకోవడం లేదు. వారిలో ఒక్క మనిషి కూడా, దానిలోని చాలా భాగాన్ని తప్పుగా పలకకుండా ఒక ప్రసంగాన్ని చదవగలడని నేను అనుకోను. అంతేకాక, ఇంతమంది ప్రజలకు వినిపించేంత బలమైన స్వరం మా కుటుంబంలో ఎవరికీ లేదు.

కానీ ఒక విషయం గురించి నాకు చాలా అసంతృప్తిగా ఉంది; అదేమిటంటే, వారు కుటుంబ ప్రార్థనలకు హాజరు కావడం. కేవలం చాలా మంది హాజరయ్యారన్న కారణంతో నేను ఈ మాట చెప్పడం లేదు; ఎందుకంటే, మహోన్నతుడైన, పవిత్రుడైన దేవునితో మాట్లాడే గౌరవం పొందినవారు యావత్ ప్రపంచం ముందు మాట్లాడటానికి సిగ్గుపడనవసరం లేదు; కానీ నా స్త్రీత్వం కారణంగా. ప్రజల ప్రార్థనలను దేవునికి సమర్పించడం నాకు తగినదేనా అని నాకు సందేహంగా ఉంది. గత ఆదివారం ప్రార్థనలకు ముందే వారిని పంపించివేయాలని నేను ఎంతగానో అనుకున్నాను; కానీ వారు ఉండమని అంత దీనంగా బ్రతిమాలడంతో, వారిని కాదనే ధైర్యం నాకు కలగలేదు.

వెస్లీలు ఎలా పెరిగారు వెస్లీలు ఎలా పెరిగారు ఆమెలాగే, ఒక పెద్ద కుటుంబాన్ని చూసుకునే బాధ్యత అప్పగించబడిన వారి ప్రయోజనం కోసం, నేను చాలా సంవత్సరాల క్రితం అందుకున్న మరొక లేఖను తప్పక జోడించాలి:

జూలై 24, 1732 "వెస్ట్‌మిన్‌స్టర్‌లోని సెయింట్ మార్గరెట్ చర్చియార్డ్‌లో, రెవరెండ్ మిస్టర్ వెస్లీ గారికి."

ప్రియ కుమారుడా, నీ కోరిక మేరకు, నా కుటుంబానికి విద్య నేర్పడంలో నేను పాటించిన ప్రధాన నియమాలను సేకరించాను; అవి నాకు తోచిన విధంగా వాటిని ఇప్పుడు నీకు పంపుతున్నాను, మరియు అవి ఎవరికైనా ఉపయోగపడతాయని నువ్వు భావిస్తే, వాటిని నీకు నచ్చిన క్రమంలో అమర్చుకోవచ్చు.

పిల్లలకు పుట్టినప్పటి నుండి, వారికి సాధ్యమైనంత వరకు బట్టలు వేసుకోవడం, విప్పడం, పరుపుల దుప్పట్లు మార్చుకోవడం వంటి విషయాలలో ఒక క్రమబద్ధమైన జీవన విధానాన్ని అలవాటు చేశారు. సాధారణంగా నిద్రలో మొదటి పావుగంట గడిచిపోతుంది. ఆ తర్వాత, వీలైతే వారిని మెలకువగా ఉన్నప్పుడే ఉయ్యాలల్లో పడుకోబెట్టి నిద్రపుచ్చేవారు; వారు మేల్కొనే సమయం వరకు అలా ఊపుతూనే ఉండేవారు. వారికి ఒక క్రమబద్ధమైన నిద్ర అలవాటును తీసుకురావడానికి ఇలా చేసేవారు. మొదట్లో ఉదయం మూడు గంటలు, మధ్యాహ్నం మూడు గంటలు; ఆ తర్వాత రెండు గంటలకు తగ్గించి, చివరికి వారికి అసలు నిద్ర అవసరం లేకుండా చేశారు.

వారికి ఒక సంవత్సరం వయస్సు వచ్చినప్పుడు (మరియు కొందరికి అంతకు ముందే), బెత్తం దెబ్బలకు భయపడాలని, మెల్లగా ఏడవాలని నేర్పించేవారు; దీనివల్ల, లేకపోతే వారికి ఎదురయ్యే తీవ్రమైన దండన నుండి వారు తప్పించుకునేవారు; మరియు పిల్లల ఏడుపు అనే ఆ అత్యంత అసహ్యకరమైన శబ్దం ఇంట్లో అరుదుగా వినిపించేది, కానీ ఆ కుటుంబం సాధారణంగా తమ మధ్య పిల్లలు లేనట్లుగానే ఎంతో ప్రశాంతంగా జీవించేది.

అవి బాగా బలిసిన వెంటనే, వాటికి రోజుకు మూడు పూటల భోజనం మాత్రమే పెట్టాము. భోజన సమయంలో, వాటిని గమనించడానికి వీలుగా మా పక్కనే వాటి చిన్న బల్ల, కుర్చీలను ఏర్పాటు చేసేవారు; వాటికి కావలసినంత తినడానికి, తాగడానికి అనుమతి ఇచ్చేవారు కానీ, దేనినీ అడగనిచ్చేవారు కాదు. వాటికి ఏదైనా కావాలంటే, వాటికి సేవ చేసే పనిమనిషితో గుసగుసలాడేవి, ఆమె వచ్చి నాతో మాట్లాడేది; అవి కత్తి, ఫోర్క్ పట్టుకోగలిగిన వెంటనే, వాటిని మా బల్ల వద్ద కూర్చోబెట్టేవారు. వాటికి నచ్చిన మాంసాన్ని ఎంచుకోవడానికి ఎప్పుడూ అనుమతించేవారు కాదు, కుటుంబం కోసం ఏర్పాటు చేసిన వాటినే తినేలా చేసేవారు.

ఉదయాన్నే వారు ఎల్లప్పుడూ స్పూన్‌తో వడ్డించే మాంసం తినేవారు; కొన్నిసార్లు రాత్రిపూట కూడా. కానీ వారు ఏమి తిన్నా, ఆ భోజనాలలో ఒకదాని కంటే ఎక్కువ తినడానికి వారికి ఎప్పుడూ అనుమతి ఉండేది కాదు; అది కూడా చాలా మితంగా. అనారోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు తప్ప, భోజనాల మధ్యలో తాగడానికి గానీ, తినడానికి గానీ ఎప్పుడూ అనుమతి ఉండేది కాదు, అయితే ఆ అనారోగ్యం కూడా అరుదుగా వచ్చేది. వారు భోజనం చేస్తున్నప్పుడు, వంటగదిలోకి వెళ్లి పనివాళ్లను ఏదైనా అడగడానికి కూడా వారికి అనుమతి ఉండేది కాదు: ఒకవేళ వారు అలా చేస్తున్నారని తెలిస్తే, వారిని తప్పకుండా కొట్టేవారు, మరియు పనివాళ్లను కూడా తీవ్రంగా మందలించేవారు.

ఆరు గంటలకు, కుటుంబ ప్రార్థనలు ముగియగానే, వారు రాత్రి భోజనం చేశారు; ఏడు గంటలకు, పనిమనిషి వారికి స్నానం చేయించింది; మరియు, అందరికంటే చిన్నవారి నుండి మొదలుపెట్టి, వారి బట్టలు తీసి ఎనిమిది గంటలకల్లా అందరినీ పడుకోబెట్టింది, ఆ సమయానికి వారిని వారి వారి గదులలో మేల్కొని ఉన్నప్పుడే వదిలివెళ్లింది; ఎందుకంటే మా ఇంట్లో పిల్లలు నిద్రపోయే వరకు వారి పక్కన కూర్చోవడం అనే దానికి ఆస్కారం లేదు.

వెస్లీ కుటుంబం పెరిగిన తీరు: "వారికి ఏది పెట్టినా, అదే తినడం, తాగడం అలవాటుగా ఉండేది. అందువల్ల వారిలో ఎవరికైనా జబ్బు చేసినప్పుడు, ఎంత ఇబ్బందికరమైన మందునైనా వారికి బలవంతంగా తినిపించడం కష్టమయ్యేది కాదు: ఎందుకంటే, వారిలో కొందరు దాన్ని వెంటనే వాంతి చేసుకున్నా కూడా, దాన్ని వద్దనడానికి సాహసించేవారు కాదు. ఒక వ్యక్తికి కడుపుకు ఎంతమాత్రం పడకపోయినా, దేన్నైనా స్వీకరించేలా నేర్పించవచ్చని చూపించడానికే నేను ఈ విషయం చెబుతున్నాను."

'పిల్లల సంకల్పాన్ని జయించండి'

"పిల్లల సంకల్పాన్ని జయించండి"

పిల్లల మనసులను తీర్చిదిద్దాలంటే, మొదటగా చేయవలసిన పని వారి సంకల్ప శక్తిని జయించి, వారిలో విధేయతను పెంపొందించడం. గ్రహణశక్తికి శిక్షణ ఇవ్వడం అనేది సమయం తీసుకునే పని, మరియు పిల్లలు భరించగలిగినంత వరకు అది నెమ్మదిగా, దశలవారీగా జరగాలి: కానీ సంకల్ప శక్తిని లొంగదీసుకోవడం అనేది వెంటనే చేయవలసిన పని; మరియు ఎంత త్వరగా చేస్తే అంత మంచిది. ఎందుకంటే, సకాలంలో సరిదిద్దడాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తే, వారు ఒక మొండితనాన్ని, పట్టుదలను అలవర్చుకుంటారు, దానిని ఆ తర్వాత ఎప్పటికీ జయించడం చాలా కష్టం; అదీ కూడా, ఆ బిడ్డకు ఎంత బాధ కలిగిస్తుందో నాకు కూడా అంతే బాధ కలిగించేంత కఠినత్వాన్ని ప్రయోగించకుండా ఎప్పటికీ జయించలేము. తమ పిల్లలకు ఆ అలవాట్లను అలవర్చుకోవడానికి అనుమతించే వారిని నేను క్రూరమైన తల్లిదండ్రులు అని పిలుస్తాను, కానీ ఆ అలవాట్లను తర్వాత మాన్పించాల్సి ఉంటుందని తెలిసి కూడా, వారు లోకం దృష్టిలో దయగలవారుగా, గారాబం చేసేవారుగా పేరుపొందుతారు. అంతేకాదు, కొందరు ఎంత మూర్ఖంగా మురిసిపోతారంటే, ఆటగా తమ పిల్లలకు అవే పనులు చేయడం నేర్పుతారు, కానీ కొంతకాలం తర్వాత, వాటిని చేసినందుకు వారిని దారుణంగా కొడతారు.

పిల్లలను సరిదిద్దినప్పుడల్లా, వారిని లొంగదీసుకోవాలి; అతి గారాబం వల్ల వారు మొండిగా పెరగకపోతే ఇది అంత కష్టమైన పని కాదు. పిల్లల సంకల్పం పూర్తిగా అణచివేయబడి, వారు తల్లిదండ్రులను గౌరవించి, భయభక్తులతో చూసేలా చేసినప్పుడు, చాలా బాల్యపు మూర్ఖత్వాలను మరియు అజాగ్రత్తలను [1] పట్టించుకోకుండా వదిలేయవచ్చు. కొన్నింటిని పట్టించుకోకుండా వదిలేయాలి, మరికొన్నింటిని మృదువుగా మందలించాలి; కానీ ఉద్దేశపూర్వకంగా చేసిన ఏ తప్పునైనా, ఆ నేరం యొక్క స్వభావం మరియు పరిస్థితులను బట్టి, తక్కువ లేదా ఎక్కువ శిక్ష విధించకుండా పిల్లలను ఎప్పటికీ క్షమించకూడదు.

పిల్లల సంకల్పాన్ని చిన్న వయసులోనే జయించాలని నేను నొక్కి చెబుతాను, ఎందుకంటే మతపరమైన విద్యకు ఇదే ఏకైక బలమైన మరియు హేతుబద్ధమైన పునాది; అది లేకుండా ఉపదేశం మరియు ఆదర్శం రెండూ నిష్ఫలమవుతాయి. కానీ ఇది పూర్తిగా జరిగినప్పుడు, ఒక బిడ్డ తన సొంత అవగాహన పరిపక్వత చెంది, మత సూత్రాలు మనస్సులో పాతుకుపోయే వరకు, తన తల్లిదండ్రుల హేతువు మరియు భక్తిచేత నడిపించబడటానికి సమర్థుడవుతాడు.

నేను ఈ విషయాన్ని ఇంకా తోసిపుచ్చలేను. అహంభావమే సమస్త పాపానికి, దుఃఖానికి మూలం అయినట్లే, పిల్లలలో దీనిని పెంచేది ఏదైనా వారి భవిష్యత్ దుస్థితికి, నాస్తికత్వానికి దారితీస్తుంది; దానిని అరికట్టి, అణచివేసేది ఏదైనా వారి భవిష్యత్ ఆనందాన్ని, భక్తిని పెంపొందిస్తుంది. మతం అంటే మన ఇష్టాన్ని కాకుండా దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడమేనని మనం ఇంకా పరిగణనలోకి తీసుకుంటే ఇది మరింత స్పష్టమవుతుంది: మన తాత్కాలిక మరియు శాశ్వత ఆనందానికి ఉన్న ఏకైక గొప్ప అడ్డంకి ఈ అహంభావమే కాబట్టి, దానిని ఎంత ఉపేక్షించినా అది అల్పమైనది కాదు, ఎంత నిరాకరించినా అది నిష్ప్రయోజనమైనది కాదు. స్వర్గం లేదా నరకం కేవలం దీనిపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది. కాబట్టి, తన బిడ్డలో దానిని అణచివేయడానికి ప్రయత్నించే తల్లిదండ్రులు, ఒక ఆత్మను నూతనపరచి, రక్షించడంలో దేవునితో కలిసి పనిచేస్తారు. దానిని ప్రోత్సహించే తల్లిదండ్రులు సైతాను పని చేస్తారు, మతాన్ని ఆచరణ సాధ్యం కానిదిగా, మోక్షాన్ని అందుకోలేనిదిగా చేస్తారు; మరియు తన బిడ్డ ఆత్మను, శరీరాన్ని శాశ్వతంగా నరకానికి పంపడానికి చేయగలిగినదంతా చేస్తారు.

వారు ఏడ్చుటకు వారికి ఏమీ లేదు వారు ఏడ్చుటకు వారికి ఏమీ లేదు "ఈ కుటుంబంలోని పిల్లలకు, వారు మాట్లాడగలిగిన వెంటనే, ప్రభువు ప్రార్థన నేర్పబడింది, దానిని వారు నిద్రలేచినప్పుడు మరియు పడుకునేటప్పుడు నిరంతరం పఠించేలా చేశారు; వారు పెద్దయ్యాక, దానికి వారి తల్లిదండ్రుల కోసం ఒక చిన్న ప్రార్థన మరియు కొన్ని ప్రార్థన గీతాలు; ఒక చిన్న మతబోధన మరియు వారి జ్ఞాపకశక్తికి తగినంతగా కొంత లేఖన భాగం జోడించబడ్డాయి.

వారు సరిగ్గా మాట్లాడలేక, నడవలేక ముందే, ఇతర దినాల నుండి విశ్రాంతి దినాన్ని వేరుగా గుర్తించడం నేర్చుకున్నారు. వారు మోకరిల్లలేక, మాట్లాడలేక ముందే, కుటుంబ ప్రార్థనల సమయంలో నిశ్శబ్దంగా ఉండాలని, ఆ వెంటనే ఆశీర్వాదం అడగాలని కూడా వారికి బోధించారు; వారు సంజ్ఞల ద్వారా దీనిని చేసేవారు.

వారు అడిగినది ఏదీ వారికి దక్కకపోవచ్చని వారికి వెంటనే అర్థమయ్యేలా చేసి, తమకు కావలసిన దాని కోసం గట్టిగా అడగమని ఆదేశించారు. 'దయచేసి నాకు ఫలానా వస్తువు ఇవ్వండి' అని చెప్పకుండా, అత్యంత కనిష్ఠ సేవకుడిని కూడా ఏదీ అడగడానికి వారికి అనుమతి లేదు; మరియు ఆ సేవకుడు

ఆమె ఎప్పుడైనా ఆ పదాన్ని వదిలివేయడానికి వారిని అనుమతించిందో లేదో తెలియదు. దేవుని నామాన్ని వ్యర్థంగా ఉచ్చరించడం, శపించడం, దూషణ, అసభ్యత, మొరటు, నీచమైన పేర్లు వారి మధ్య ఎన్నడూ వినిపించలేదు. అలాగే, 'సోదరా' లేదా 'సోదరీ' అని జోడించకుండా ఒకరినొకరు వారి అసలు పేర్లతో పిలుచుకోవడానికి కూడా వారికి ఎప్పుడూ అనుమతి లేదు.

కెజ్జీ తప్ప, వారిలో ఎవరికీ ఐదేళ్ల వయసు వచ్చే వరకు చదవడం నేర్పించలేదు; ఆమె విషయంలో నా మాటే చెల్లలేదు; మిగతా వాళ్లందరూ కొన్ని నెలలు కూడా గడవకముందే, ఆమె నేర్చుకోవడానికి చాలా సంవత్సరాలు పట్టింది. నేర్పించే పద్ధతి ఇది: పిల్లలు నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టడానికి ఒక రోజు ముందు, ఇంటిని సర్ది, ప్రతి ఒక్కరికీ వారి వారి పనులు కేటాయించి, ఉదయం తొమ్మిది నుండి పన్నెండు వరకు, లేదా మధ్యాహ్నం రెండు నుండి ఐదు వరకు ఎవరూ గదిలోకి రాకూడదని ఆజ్ఞాపించేవారు; మీకు తెలిసినట్లుగా, అవే మా పాఠశాల సమయాలు. పిల్లలకు అక్షరాలు నేర్చుకోవడానికి ఒక రోజు సమయం ఇచ్చేవారు; ఆ సమయంలో మోలీ, నాన్సీ తప్ప, మిగతా వాళ్లందరూ పెద్ద, చిన్న అక్షరాలన్నీ నేర్చుకున్నారు; వాళ్లిద్దరికీ అక్షరాలు పూర్తిగా నేర్చుకోవడానికి ఒకటిన్నర రోజు పట్టింది; అందుకే అప్పుడు వాళ్లు చాలా మందబుద్ధులని నేను అనుకున్నాను; కానీ చాలా మంది పిల్లలు హార్న్‌బుక్‌ను ఎంతకాలంగా నేర్చుకుంటున్నారో గమనించిన తర్వాత నా అభిప్రాయం మారింది.

అయితే అప్పుడు నేను వాళ్ళ గురించి అలా అనుకోవడానికి కారణం, మిగతా వాళ్ళందరూ చాలా సులభంగా నేర్చుకోవడమే; నేను మొట్టమొదటగా నేర్పించిన మీ సోదరుడు శామ్యూల్, కొన్ని గంటల్లోనే అక్షరమాల నేర్చుకున్నాడు. ఫిబ్రవరి 10వ తేదీన వాడికి ఐదేళ్లు నిండాయి; మరుసటి రోజే వాడు నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు, అక్షరాలు రాగానే ఆదికాండములోని మొదటి అధ్యాయంతో మొదలుపెట్టాడు. వాడికి మొదటి పద్యాన్ని అక్షరక్రమంగా రాయడం నేర్పించారు, ఆ తర్వాత ఏ మాత్రం సంకోచం లేకుండా అప్పటికప్పుడు చదవగలిగేంత వరకు దాన్ని పదే పదే చదివించారు, ఆ తర్వాత రెండవ పద్యానికి, అలా పది పద్యాలను ఒక పాఠంగా తీసుకునేంత వరకు నేర్పించారు, దాన్ని వాడు చాలా త్వరగా పూర్తిచేశాడు. ఆ సంవత్సరం ఈస్టర్ పండుగ వాతావరణం బాగోలేనప్పుడు, విట్సన్‌టైడ్ వచ్చేసరికి వాడు ఒక అధ్యాయాన్ని చాలా బాగా చదవగలిగాడు; ఎందుకంటే వాడు నిరంతరం చదివేవాడు మరియు వాడికి ఎంత అద్భుతమైన జ్ఞాపకశక్తి ఉండేదంటే, నేను వాడికి ఒకే పదాన్ని రెండుసార్లు చెప్పినట్లు నాకు గుర్తులేదు.

వెస్లీ పిల్లలను క్రమశిక్షణలో ఉంచడం వెస్లీ పిల్లలను క్రమశిక్షణలో ఉంచడం "ఇంకా విచిత్రమైన విషయం ఏమిటంటే, అతను తన పాఠంలో నేర్చుకున్న ఏ పదాన్నైనా, అది తన బైబిల్‌లో గానీ లేదా మరే ఇతర పుస్తకంలో గానీ ఎక్కడ చూసినా గుర్తుపట్టేవాడు; దీనివల్ల అతను చాలా త్వరగా ఒక ఆంగ్ల రచయిత రచనలను బాగా చదవడం నేర్చుకున్నాడు.

వారందరి విషయంలోనూ అదే పద్ధతిని పాటించారు. వారికి అక్షరాలు రాగానే, మొదట వారిచేత అక్షరాలను పలికించి, ఒక పంక్తిని, ఆ తర్వాత ఒక పద్యాన్ని చదివించేవారు; పాఠం చిన్నదైనా, పెద్దదైనా, అందులో పరిపూర్ణత సాధించే వరకు వారిని వదిలిపెట్టేవారు కాదు. అందువల్ల, పాఠశాల సమయంలో ఎవ్వరూ విరామం లేకుండా చదువుతూనే ఉండేవారు; మేము పాఠశాల నుండి వెళ్ళే ముందు, ప్రతి పిల్లవాడు ఆ ఉదయం తాను నేర్చుకున్నది చదివేవాడు; మరియు మధ్యాహ్నం మేము విడిపోయే ముందు, ఆ రోజు నేర్చుకున్నది చదివేవాడు.

అక్కడ బిగ్గరగా మాట్లాడటం గానీ, ఆడుకోవడం గానీ అనుమతించబడలేదు; కానీ ఆరు గంటల పాఠశాల సమయంలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ పనులకే పరిమితమయ్యేవారు: ఇక, సహించదగిన సామర్థ్యం, ​​మంచి ఆరోగ్యం ఉన్న ఒక బిడ్డకు తీవ్రమైన కృషితో పావు సంవత్సరంలో ఎంత నేర్పించవచ్చో తలచుకుంటే దాదాపు నమ్మశక్యంగా ఉండదు. కెజ్జీ తప్ప, వీరిలో ప్రతి ఒక్కరూ ఆ సమయంలో, చాలా మంది మహిళలు తమ జీవితకాలంలో చదవగలిగే దానికంటే మెరుగ్గా చదవగలిగారు.

సరైన కారణం ఉంటే తప్ప, వారి స్థలాల నుండి లేవడం లేదా గది నుండి బయటకు వెళ్లడం అనుమతించబడలేదు; మరియు అనుమతి లేకుండా పెరట్లోకి, తోటలోకి లేదా వీధిలోకి పరుగెత్తడం ఎల్లప్పుడూ మరణశిక్ష విధించదగిన నేరంగా పరిగణించబడింది.

కొన్ని సంవత్సరాల పాటు మేము చాలా బాగా గడిపాము. పిల్లలు అంత క్రమశిక్షణతో ఎప్పుడూ లేరు. ఆ అగ్నిప్రమాదం తర్వాత వారు వేర్వేరు కుటుంబాలలోకి చెల్లాచెదురయ్యేంత వరకు, పిల్లలు అంత భక్తిభావంతో గానీ, తమ తల్లిదండ్రులకు అంత విధేయతతో గానీ ఎప్పుడూ లేరు. ఆ రోజుల్లో, సేవకులతో మాట్లాడటానికి వారికి పూర్తి స్వేచ్ఛ ఉండేది, అంతకు ముందు అలా చేయకుండా వారిని ఎప్పుడూ నిరోధించేవారు; మరియు మంచివారైనా, చెడ్డవారైనా ఏ పిల్లలతోనైనా బయట పరుగెత్తి ఆడుకోవడానికి కూడా స్వేచ్ఛ ఉండేది. వారు త్వరలోనే సబ్బాతు ఆచారాన్ని కఠినంగా పాటించడాన్ని నిర్లక్ష్యం చేయడం నేర్చుకున్నారు మరియు అంతకు ముందు వారికి ఏమాత్రం తెలియని అనేక పాటలు, చెడు విషయాల గురించి తెలుసుకున్నారు. ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు వారిని చూసిన వారందరి మెప్పు పొందేలా చేసిన నాగరిక ప్రవర్తన చాలా వరకు కనుమరుగైంది; మరియు వారు విచిత్రమైన యాసను, అనేక మొరటు పద్ధతులను నేర్చుకున్నారు, వాటిని మార్చడానికి కొంత కష్టపడాల్సి వచ్చింది.

ఇల్లు తిరిగి కట్టబడి, పిల్లలందరినీ ఇంటికి తీసుకువచ్చినప్పుడు, మేము ఒక కఠినమైన సంస్కరణను ప్రారంభించాము; అప్పుడు, ఉదయం మరియు సాయంత్రం, బడికి వెళ్ళేటప్పుడు మరియు తిరిగి వచ్చేటప్పుడు కీర్తనలు పాడే ఆచారం మొదలైంది. ఆ తర్వాత, సాయంత్రం ఐదు గంటలకు అందరూ కలిసి ఏకాంతంగా గడిపే ఆచారం కూడా మొదలైంది; అప్పుడు పెద్దవారు మాట్లాడగలిగే చిన్నవారిని, రెండవవారు ఆ తర్వాతి వారిని తీసుకుని, వారికి ఆ రోజు కీర్తనలను మరియు క్రొత్త నిబంధనలోని ఒక అధ్యాయాన్ని చదివి వినిపించేవారు; ఉదయం పూట పాత నిబంధనలోని కీర్తనలను మరియు ఒక అధ్యాయాన్ని చదవమని వారికి నిర్దేశించినట్లే: ఆ తర్వాత వారు అల్పాహారం తీసుకునే ముందు లేదా కుటుంబంలోకి వచ్చే ముందు వారి వ్యక్తిగత ప్రార్థనలకు వెళ్ళేవారు. మరియు,

ఆ ఆచారం మన మధ్య ఇప్పటికీ నిలిచి ఉన్నందుకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు.

సుసన్నా వెస్లీ యొక్క 'ఉప-నియమాలు'

సుసన్నా వెస్లీ యొక్క "ఉప-నియమాలు"

మా మధ్య పాటించిన అనేక ఉప-నియమాలు నాకు గుర్తుకు రాలేదు, లేదా వాటిని సరైన స్థానంలో చేర్చారు; కానీ అవి ఉపయోగకరమని నేను భావిస్తున్నందున వాటిని ఇక్కడ ప్రస్తావిస్తున్నాను.

1. పిరికితనం మరియు శిక్షకు భయపడటం వల్ల పిల్లలు తరచుగా అబద్ధాలు చెప్పడం మొదలుపెడతారని, చివరికి అది వారికి అలవాటుగా మారి, దాన్ని వదిలిపెట్టలేరని గమనించబడింది. దీనిని నివారించడానికి, ఒక చట్టం చేయబడింది. దాని ప్రకారం, ఎవరైనా తాము చేసిన తప్పుకు బాధ్యులైతే, వారు దానిని నిష్కపటంగా ఒప్పుకుని, సరిదిద్దుకుంటామని వాగ్దానం చేస్తే, వారిని కొట్టకూడదు. ఈ నియమం చాలా వరకు అబద్ధాలను నివారించింది. కుటుంబంలో ఒక్కరైనా దీనిని పాటించి ఉంటే, ఇది ఇంకా ఎక్కువ ప్రయోజనం చేకూర్చి ఉండేది. కానీ అతని మాట వినలేదు, అందువల్ల అతను తరచుగా తప్పుడు మాటలతో, మాట మార్చి మాట్లాడి మోసపోయేవాడు; వారితో దయగా ప్రవర్తించి ఉంటే (ఒక్కరు తప్ప) మరెవరూ వీటిని ఉపయోగించి ఉండేవారు కాదు. మరికొందరికి, ఇన్ని జరిగినా, వారు ఎల్లప్పుడూ నిజాన్ని సూటిగా మాట్లాడేవారు.

2. అబద్ధం చెప్పడం, దొంగతనం చేయడం, చర్చిలో లేదా ప్రభువు దినాన ఆటలు ఆడటం, అవిధేయత, కలహాలు మొదలైన ఏ పాపపు చర్య కూడా ఎన్నటికీ శిక్షించబడకుండా ఉండకూడదు.

3. ఒకే తప్పు చేసినందుకు ఏ బిడ్డనూ రెండుసార్లు మందలించకూడదు లేదా కొట్టకూడదు; ఒకవేళ వారు తమ తప్పును సరిదిద్దుకుంటే, ఆ తర్వాత దాని గురించి వారిని ఎప్పుడూ నిందించకూడదు.

4. విధేయత యొక్క ప్రతి విశిష్టమైన చర్య, ప్రత్యేకించి అది వారి స్వంత ఇష్టాలకు విరుద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, ఆ కారణం యొక్క యోగ్యతను బట్టి ఎల్లప్పుడూ ప్రశంసించబడాలి మరియు తరచుగా బహుమతి ఇవ్వబడాలి.

5. ఒకవేళ ఏ పిల్లవాడైనా విధేయతతో ఏదైనా చేసినా లేదా ఇతరులను సంతోషపెట్టాలనే ఉద్దేశ్యంతో ఏదైనా చేసినా, ఆ పని సరిగ్గా చేయకపోయినప్పటికీ, ఆ విధేయతను మరియు ఉద్దేశ్యాన్ని దయతో అంగీకరించాలి; మరియు భవిష్యత్తులో మరింత మెరుగ్గా ఎలా చేయాలో ఆ పిల్లవానికీ మృదువుగా మార్గనిర్దేశం చేయాలి.

6. ఆస్తి హక్కును ఉల్లంఘించకుండా కాపాడాలి మరియు అతి చిన్న విషయంలో కూడా, అది ఒక ఫార్తింగ్ లేదా ఒక పిన్ను విలువైనదైనా సరే, మరొకరి ఆస్తిలోకి ఎవరూ చొరబడకూడదు; యజమాని అనుమతి లేకుండా, మరీ ముఖ్యంగా అతని అనుమతికి వ్యతిరేకంగా దాన్ని తీసుకోకూడదు. ఈ నియమాన్ని పిల్లల మనసుల్లో ఎంత ఎక్కువగా నూరిపోసినా తక్కువే; తల్లిదండ్రులు లేదా పాలకులు దీనిని సరిగ్గా పాటించకపోవడం వలనే, మనం ప్రపంచంలో చూసే ఆ సిగ్గుచేటైన న్యాయ నిర్లక్ష్యం చోటుచేసుకుంటుంది.

7. వాగ్దానాలు ఖచ్చితంగా పాటించబడాలి; మరియు ఒకసారి ఇవ్వబడిన బహుమతి, దాని ద్వారా దాత నుండి హక్కు సంక్రమించినట్లయితే, దానిని తిరిగి తీసుకోకూడదు, కానీ అది ఎవరికి ఇవ్వబడిందో వారి ఇష్టానికి వదిలివేయాలి; అయితే, అది షరతులతో కూడి ఉండి, ఆ బాధ్యత యొక్క షరతు నెరవేర్చబడకపోతే తప్ప.

8. ఏ అమ్మాయికి కూడా ఆమె బాగా చదవడం వచ్చే వరకు పని చేయడం నేర్పించకూడదు; ఆ తర్వాత, చదవడంలో ఎంత శ్రద్ధ పెట్టారో, అంతే శ్రద్ధతో, అంతే సమయం పాటు ఆమెను పనిలో కూడా నిమగ్నమయ్యేలా చూడాలి.

ఈ నియమాన్ని కూడా తప్పకుండా పాటించాలి; ఎందుకంటే, పిల్లలకు అనర్గళంగా చదవడం రాకముందే కుట్టుపని నేర్పించడమే, చాలా తక్కువ మంది మహిళలు మాత్రమే వినపడేలా చదవగలగడానికి మరియు వారి మాటలు ఎవరికీ సరిగ్గా అర్థం కాకపోవడానికి ప్రధాన కారణం.

సుసన్నా వెస్లీ యొక్క 'ఉప-నియమాలు'

బుధవారం, డిసెంబర్ 1 (న్యూకాజిల్).—సంఘం కోసం ఒక గదిని నిర్మించుకోవడానికి మాకు అనేక స్థలాలు ప్రతిపాదించబడ్డాయి; కానీ వాటిలో ఏదీ మాకు కావలసిన విధంగా లేదు. బహుశా ఇప్పటివరకు మాకు అలాంటిది ఏదీ దొరకకపోవడంలో ఒక దైవ సంకల్పం ఉందేమో; ఎందుకంటే, నాకు ఇష్టం ఉన్నా లేకపోయినా, ఈ కారణంగానే నేను న్యూకాజిల్‌లోనే ఉండిపోవాల్సి వచ్చింది.

శనివారం, 4.—ఒక నిజమైన ఉత్సాహ సంఘటన చూసి నేను ఆశ్చర్యంతో పాటు దుఃఖానికి కూడా లోనయ్యాను. టన్‌ఫీల్డ్ లీకి చెందిన జె- -- బి---, కొన్ని రోజుల క్రితమే దేవుని ప్రేమను అనుభవించినవాడు, పట్టణం గుండా గుర్రంపై వస్తూ, కేకలు వేస్తూ, అరుస్తూ, ప్రజలందరినీ తన ముందు తరిమివేస్తూ వచ్చాడు; తాను రాజు అవుతానని, తన శత్రువులందరినీ తన పాదాల క్రింద తొక్కుతానని దేవుడు తనకు చెప్పాడని వారితో అన్నాడు. నేను వెంటనే అతడిని తన పనికి ఇంటికి పంపి, సైతాను మళ్ళీ అతనిపై ఆధిపత్యం చెలాయించకుండా ఉండేందుకు, అతను వినయ హృదయంతో ఉండటానికి పగలు రాత్రి దేవునికి మొరపెట్టమని సలహా ఇచ్చాను.

మిస్టర్ స్టీఫెన్సన్ మరియు వెస్లీ, ఈ రోజు ఒక పెద్దమనిషి వచ్చి నాకు ఒక భూమిని ఇవ్వజూపారు. సోమవారం ఒక ఒప్పంద పత్రం తయారు చేయబడింది, దాని ప్రకారం ముప్పై పౌండ్లు చెల్లిస్తే గురువారం నాటికి ఆ భూమిని నాకు స్వాధీనంలోకి ఇస్తానని ఆయన అంగీకరించారు.

మంగళవారం, 7.—ఉదయం నాకు చాలా అనారోగ్యంగా ఉండటంతో మిస్టర్ విలియమ్స్‌ను గదికి పంపించవలసి వచ్చింది. ఆ తర్వాత అతను పట్టణంలోని వ్యాపారి అయిన మిస్టర్ స్టీఫెన్‌సన్ వద్దకు వెళ్ళాడు. మేము కొనాలనుకుంటున్న భూమి గుండా అతని వద్ద ఒక దారి ఉంది. నేను దానిని కొనడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను. మిస్టర్ స్టీఫెన్‌సన్ అతనితో ఇలా అన్నారు, "అయ్యా, నాకు డబ్బు అక్కర్లేదు; కానీ ఒకవేళ మిస్టర్ వెస్లీకి భూమి కావాలంటే, మీరు చెప్పిన చోటుకు ఆనుకుని ఉన్న నా తోటలో కొంత భాగాన్ని ఆయన తీసుకోవచ్చు. నేను ఒక మాట మీద ఉన్నాను. నలభై పౌండ్లకు ఆయనకు పదహారు గజాల వెడల్పు, ముప్పై గజాల పొడవు ఇస్తాను."

బుధవారం, 8.—నేను, మిస్టర్ స్టీఫెన్‌సన్ ఒక ఒప్పంద పత్రంపై సంతకం చేశాము, మరియు నేను ఆ స్థలాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాను. కానీ మిస్టర్ రిడెల్‌తో చేసుకున్న ఒప్పందం నుండి నేను న్యాయంగా వెనక్కి తగ్గలేకపోయాను: అందువల్ల, అదే సమయంలో నేను అతని స్థలంలోకి ప్రవేశించాను. ఆ స్థలం మొత్తం సుమారు నలభై గజాల పొడవు ఉంది; దాని మధ్యలో, భవనం ముందు ఒక చిన్న ప్రాంగణానికి, వెనుక ఒక చిన్న తోటకు స్థలం వదిలి, ఇల్లు కట్టాలని మేము నిర్ణయించుకున్నాము.

సోమవారం, 13.—మేము కట్టడానికి సిద్ధమవుతున్న స్థలానికి ఆనుకుని ఉన్న ఒక వసతి గృహంలోకి నేను మారాను; కానీ తీవ్రమైన మంచు కారణంగా మేము పనిని వాయిదా వేయవలసి వచ్చింది. ఇంత తీవ్రమైన చలిని నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ అనుభవించలేదు.

గదిలో నిరంతరం మంట ఉండటం వల్ల, నా బల్ల పొగగొట్టానికి ఒక గజం దూరంలోనే అమర్చబడి ఉన్నప్పటికీ, నా చేతులు పూర్తిగా మొద్దుబారిపోకుండా నేను పావుగంట కూడా రాయలేకపోయేవాడిని.

న్యూకాజిల్ మొదటి మెథడిస్ట్ గది, సోమవారం, 20.—మేము మందిరానికి మొదటి రాయి వేశాము. దానిని చూడటానికి నలుమూలల నుండి చాలామంది గుమిగూడారు; కానీ మేము దేవుణ్ణి స్తుతిస్తూ, మా చేతుల పనిని ఆయన సఫలం చేయాలని ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు ఎవరూ అపహాస్యం చేయలేదు లేదా అడ్డుపడలేదు. ఆ సాయంత్రం మూడు నాలుగు సార్లు, మేము ప్రార్థన చేసి దేవునికి కృతజ్ఞతలు అర్పించడం కోసం నేను నా ప్రసంగాన్ని ఆపవలసి వచ్చింది.