ప్రభువుల గురించి; అతని దీర్ఘాయువుకు గల కారణాలు; "పరిస్థితి ఎలా మారింది;"

ఎందుకంటే నేను చాలా సంవత్సరాలు జీవించాను

ఎందుకంటే నేను చాలా సంవత్సరాలు జీవించాను

సోమవారం, 20.--మేము ఉదయం మూడు, నాలుగు గంటల మధ్య, చాలా చిన్నదైన, అసౌకర్యమైన, మరియు వేగంగా ప్రయాణించని ఒక స్లూప్‌లో బయలుదేరాము; అందువల్ల, ఏడు లీగ్‌లు అని పిలువబడే దూరాన్ని ప్రయాణించడానికి మాకు ఏడు గంటల సమయం పట్టింది. సుమారు పదకొండు గంటలకు మేము సెయింట్ హెలియర్‌లో దిగి, నేరుగా మిస్టర్ బ్రాకెన్‌బరీ ఇంటికి వెళ్ళాము. అది పట్టణం చివరన చాలా ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది; దానికి ఒక పెద్ద, సౌకర్యవంతమైన తోట ఉంది, మరియు దానికి కొద్ది దూరంలో ఫలవంతమైన కొండల సుందరమైన శ్రేణి ఉంది. సాయంత్రం నేను మత్తయి 3వ అధ్యాయం [చివరి భాగం] గురించి అత్యంత గంభీరమైన సభకు ప్రసంగించాను: ఉదయం ఐదు గంటలకు కూడా దాదాపు అంతే మంది హాజరయ్యారు, వారిని పరిపూర్ణత వైపు ముందుకు సాగమని నేను ప్రోత్సహించాను.

మంగళవారం, 21.--మేము పల్లెటూరిలో ఉన్న మా స్నేహితులలో ఒకరి ఇంటికి నడుచుకుంటూ వెళ్ళాము. అతని ఇంటి దగ్గర వారు కళాశాల అని పిలిచే ఒక భవనం ఉంది. అది విశ్వవిద్యాలయ విద్య కోసం పిల్లలకు శిక్షణ ఇవ్వడానికి ఉద్దేశించిన ఒక ఉచిత పాఠశాల. అది ఎత్తైన అడవులతో చుట్టుముట్టబడిన ఒక ప్రశాంతమైన ప్రదేశంలో అత్యంత సుందరంగా నెలకొని ఉంది. దానికి దగ్గరలోనే, ఒక ఎత్తైన కొండపైన (అది రోమన్ల కాలం నాటి పర్వతం అనుకుంటాను), మొట్టమొదటిదని నమ్మబడే ఒక పురాతన ప్రార్థనా మందిరం ఉంది.

ఆ ద్వీపంలో నిర్మించిన క్రైస్తవ చర్చి. ఇక్కడి నుండి మాకు మొత్తం ద్వీపం కనిపించింది, నేను చూసినవాటిలోకెల్లా అత్యంత ఆహ్లాదకరమైనది; ఐల్ ఆఫ్ మ్యాన్‌తో పోలిస్తే ఐల్ ఆఫ్ వైట్ ఎంత శ్రేష్ఠమైనదో, ఇది కూడా అంతే శ్రేష్ఠమైనది.

పెద్ద చెట్లతో దాదాపుగా కప్పబడిన ఆ చిన్న కొండలు వర్ణనాతీతంగా అందంగా ఉన్నాయి; గ్వెర్న్సీ ద్వీపంలో కూడా వీటికి సాటి ఉన్నాయనిపిస్తుంది. సాయంత్రం నేను "ఇదే రక్షణ దినము" [2 కొరింథీ. 6:2] అనే అంశంపై బహిరంగ ప్రసంగం చేయవలసి వచ్చింది. ఆ విషయానికి ఆశీర్వాదం తప్పకుండా లభిస్తుందని నేను అనుకుంటున్నాను.

బుధవారం, 22.--సాయంత్రం, గదిలో జనం లేకపోవడంతో, నేను ఆవరణలో నిలబడవలసి వచ్చింది. నేను Romans 3:22, 23న ప్రసంగించాను; మరియు అత్యంత స్పష్టంగా మాట్లాడాను; పెద్దమనుషులు సైతం ఎంతో శ్రద్ధగా విన్నారు. దేవుడు తన మహిమను ఎంత తక్కువగా పట్టించుకుంటాడు! బహుశా నేను ఇన్ని సంవత్సరాలు జీవించడం వలనే వీరిలో చాలామంది ఇలా గుంపుగా చేరి ఉంటారు. మరియు బహుశా ఇదే వారు శాశ్వతంగా జీవించడానికి ఒక మార్గం కావచ్చు.

ప్రతికూల గాలులచే ఆలస్యం ప్రతికూల గాలులచే ఆలస్యం సోమవారం, 27.--గర్న్సీ స్లూప్ యొక్క అధిపతి అయిన కెప్టెన్ కాబోట్, ఉదయాన్నే మమ్మల్ని పిలిచి, మేము ఆ దారిలో వెళ్లాలని ఎంచుకుంటే, అతను ఐదు నుండి ఆరు గంటల మధ్య బయలుదేరుతానని చెప్పారు. కానీ గాలి పూర్తిగా ప్రతికూలంగా ఉండటంతో, మరికొంత సేపు వేచి ఉండటమే మంచిదని మేము నిర్ణయించుకున్నాము. సాయంత్రం, ఏడు గంటలకు ప్రసంగించవలసి ఉన్నందున, నేను లోపల ప్రసంగించవలసి వచ్చింది. మేము చాలా రద్దీగా ఉన్నాము; కానీ నేను, "మేము యేసు క్రీస్తును, మరియు ఆయన సిలువ వేయబడడాన్ని ప్రకటిస్తున్నాము" [1 కొరింథీ. 1:23; 2:2] అని ప్రకటించినప్పుడు దేవుని శక్తి ఎంతగా వ్యక్తమైందంటే, మేము త్వరలోనే వేడిని మరచిపోయాము మరియు మేము అనుకున్నదానికంటే మరికొంత సేపు ఆలస్యం అయినందుకు సంతోషించాము.

నేను సౌతాంప్టన్ నుండి బయలుదేరినప్పుడు, ఈ రోజుకు మళ్ళీ అక్కడే ఉంటానని అనుకున్నాను; కానీ దేవుని తలంపులు నా తలంపుల వలె లేవు. ఇక్కడ మేము జెర్సీలో చిక్కుకుపోయాము; ఎంతకాలం ఉంటామో చెప్పలేము. కానీ అంతా మంచే; ఎందుకంటే ప్రభూ, నీవే దీనిని నెరవేర్చావు.

మంగళవారం, 28.--ప్రతికూల గాలుల వలన ఇంకా ఆలస్యం అవుతుండటంతో, నేను సాయంత్రం ఆరు గంటలకు సమావేశ మందిరంలో, మునుపెన్నడూ లేనంత పెద్ద జనసమూహానికి ప్రసంగించాను. అందులో సౌకర్యవంతంగా ఐదు, ఆరు వందల మంది పట్టగలరు. చాలామంది ఉన్నత వర్గాల వారు హాజరయ్యారు మరియు, దేవుడు అక్కడ అసాధారణ స్థాయిలో ఉన్నాడని వారు భావించారని నేను నమ్ముతున్నాను. ఇంకా ఆలస్యం అవుతుండటంతో, మరుసటి సాయంత్రం కూడా నేను అక్కడే, మునుపెన్నడూ లేనంత పెద్ద జనసమూహానికి ప్రసంగించాను. నా ఆత్మను నేను పూర్తిగా విడిపించుకున్నానని ఇప్పుడు నేను నిర్ధారించుకున్నాను. ఉదయం, గాలి సౌతాంప్టన్ వైపు కాకుండా గ్వెర్న్సీ వైపు వీస్తుండటంతో, నేను ఇష్టపూర్వకంగానే అక్కడికి తిరిగి వెళ్ళాను; అది నా ఎంపిక కాదు, దేవుని స్పష్టమైన ప్రణాళిక వలనే జరిగింది; ఎందుకంటే మధ్యాహ్నం

మా పాత గది కంటే మూడు రెట్లు ఎక్కువ మంది పట్టే, సంతలో ఉన్న ఒక విశాలమైన సమావేశ మందిరాన్ని వాడుకోవడానికి నాకు అవకాశం ఇచ్చారు. నేను ఆ అవకాశాన్ని సంతోషంగా అంగీకరించి, ఆరు గంటలకు ఇంతకుముందెన్నడూ ఇక్కడ చూడని ఇంతటి జనసమూహానికి ప్రసంగించాను; మరియు వాక్యము వారి హృదయాలలో లోతుగా నాటుకుపోయినట్లు అనిపించింది. ఇది వట్టిగా తిరిగి రాదని నేను నమ్ముతున్నాను.

మంగళవారం, సెప్టెంబర్ 4.-- తుఫాను కొనసాగుతుండటంతో మేము కదలలేకపోయాము. ఈరోజు నేను 'న్యూ గ్రౌండ్' అని పిలువబడే ప్రదేశంలో నడిచాను, అక్కడ పెద్దమనుషులు సాయంత్రం పూట నడవడం అలవాటు. బౌలింగ్ గ్రీన్ అంత సమతలంగా ఉండే పై ​​ప్రదేశం, మరియు వరుసలుగా చెట్లతో నిండిన కింది ప్రదేశం రెండూ అద్భుతంగా అందంగా ఉన్నాయి. సాయంత్రం, ఒక బండరాయి మీద కట్టడం అంటే ఏమిటో చూపించడం ద్వారా నేను నా ఆత్మకు పూర్తి విముక్తిని పొందాను. కానీ అప్పటికీ మేము పడవ నడపలేకపోయాము; గాలి చాలా వ్యతిరేకంగా, అలాగే అత్యంత వేగంగా వీస్తోంది.

పెన్జాన్స్ వైపు ప్రయాణం, పెన్జాన్స్ వైపు ప్రయాణం. బుధవారం కూడా అలాగే జరిగింది. మధ్యాహ్నం మేము ఒక స్నేహితుని ఇంట్లో టీ తాగుతుండగా, అతను ఫ్రాన్స్ నుండి ఇప్పుడే వచ్చిన ఒక కెప్టెన్ గురించి చెప్పాడు. అతను ఉదయాన్నే పెన్జాన్స్ వైపు ప్రయాణం చేయాలని ప్రతిపాదించాడట; సౌతాంప్టన్‌కు కాకపోయినా, పెన్జాన్స్ ప్రయాణానికి గాలి అనుకూలంగా ఉంటుందట. ఇందులో మాకు స్పష్టంగా దైవాధ్యాయం కనిపించింది, కాబట్టి మేము వెంటనే అతనితో ఏకీభవించాము. గురువారం, 6వ తేదీ ఉదయం, అనుకూలమైన, మితమైన గాలితో మేము ఓడ ఎక్కాము; కానీ మేము ఓడలోకి అడుగుపెట్టిన వెంటనే గాలి ఆగిపోయింది. మేము సహాయం కోసం దేవునికి మొరపెట్టగా, వెంటనే గాలి సరిగ్గా అనుకూలంగా వీచింది, అది మమ్మల్ని పెన్జాన్స్ బేలోకి తీసుకువచ్చే వరకు ఆగలేదు.

శనివారం, డిసెంబర్ 22.--ఒక చిత్రకారుడి ఒత్తిడికి తలొగ్గి, నా చిత్రం కోసం మొత్తం గంటన్నర సేపు కూర్చున్నాను. ఇప్పటివరకు తీసిన చిత్రాలలో అదే ఉత్తమమైనదని నేను అనుకుంటున్నాను; కానీ ఎనభై ఏళ్ళు పైబడిన మనిషి చిత్రం విలువ ఏముంటుంది?

తన వృద్ధాప్యం గురించి వెస్లీ తన వృద్ధాప్యం గురించి శనివారం, మార్చి 1.--(అది లీపు సంవత్సరం కాబట్టి.) వయసు పెరగడం వల్ల నాలో కలిగే మార్పు ఏమిటో నేను ఆలోచించాను: 1) నా చురుకుదనం తగ్గింది; నేను నెమ్మదిగా నడుస్తాను, ముఖ్యంగా ఎత్తుపైకి ఎక్కేటప్పుడు; 2) నా జ్ఞాపకశక్తి అంత చురుకుగా లేదు; 3) నేను కొవ్వొత్తి వెలుగులో అంత వేగంగా చదవలేను. కానీ నా శరీర, మానసిక శక్తులన్నీ మునుపటిలాగే ఉన్నందుకు నేను దేవుడిని స్తుతిస్తున్నాను.

శనివారం, ఏప్రిల్ 19.- మేము బోల్టన్‌కు వెళ్ళాము, అక్కడ నేను సాయంత్రం రాజ్యంలోనే అత్యంత సుందరమైన భవనాలలో ఒకదానిలో, అత్యంత ఉత్సాహభరితమైన సభలలో ఒకదానికి ప్రసంగించాను. మరియు ఇది

నేను ఒప్పుకోవలసిందేమిటంటే, మూడు రాజ్యాలలోని ఏ మెథడిస్ట్ సంఘాలలోనూ ఇంతటి గాయకుల బృందం లేదు. ఉండజాలదు కూడా; ఎందుకంటే, మా సండే స్కూళ్ల నుండి ఎంపిక చేయబడి, చక్కగా శిక్షణ పొందిన అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలతో కూడిన దాదాపు వంద మంది త్రిస్వర గాయకులు మా వద్ద ఉన్నారు. వీరు నాలుగు సముద్రాల అవతల ఉన్న ఏ ప్రార్థనా మందిరంలోనూ, కేథడ్రల్‌లోనూ, లేదా సంగీత మందిరంలోనూ కలిసి కనిపించరు. అంతేకాకుండా, వారందరూ పాడే స్ఫూర్తి, వారిలో చాలామంది గాత్ర సౌందర్యం ఆ రాగానికి ఎంతగా సరిపోతాయంటే, మన తండ్రి మందిరంలోని దేవదూతల గానం తప్ప మరేదీ దీనిని మించలేదని నేను సవాలు చేస్తున్నాను.

ఆదివారం, 20.--ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు మరియు ఒంటి గంటకు ఇల్లంతా పూర్తిగా నిండిపోయింది. సుమారు మూడు గంటలకు, మా ఆదివారం పాఠశాలలకు చెందిన తొమ్మిది వందల నుండి వెయ్యి మంది పిల్లలను నేను కలిశాను. నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఇలాంటి దృశ్యాన్ని చూడలేదు. వాళ్ళందరూ చాలా శుభ్రంగా, అలాగే సాదా దుస్తులలో ఉన్నారు.

అందరూ గంభీరంగా, మంచి ప్రవర్తనతో ఉన్నారు. అబ్బాయిలు, అమ్మాయిలు ఇద్దరిలోనూ చాలామందికి, ఇంగ్లాండ్ లేదా యూరప్‌లో మాత్రమే కనిపించేంత అందమైన ముఖాలు ఉన్నాయని నేను నమ్ముతున్నాను. వారందరూ కలిసి పాడినప్పుడు, వారిలో ఎవరూ అపస్వరం లేకుండా, ఆ గాన మాధుర్యం ఏ నాటకరంగంలోనైనా వినిపించేదానికంటే గొప్పగా ఉంది; అన్నింటికన్నా గొప్ప విషయం ఏమిటంటే, వారిలో చాలామంది నిజంగా దేవునికి భయపడతారు మరియు కొందరు ఆయన రక్షణను బట్టి ఆనందిస్తారు. వీరు ఆ పట్టణమంతటికీ ఒక ఆదర్శం. అనారోగ్యంతో ఉన్న పేదలను పరామర్శించడం (కొన్నిసార్లు ఆరుగురు, లేదా ఎనిమిది మంది, లేదా పది మంది కలిసి), వారిని ప్రోత్సహించడం, ఓదార్చడం మరియు వారితో కలిసి ప్రార్థించడం వారి సాధారణ కాలక్షేపం. తరచుగా వారిలో పది లేదా అంతకంటే ఎక్కువ మంది కలిసి పాడటానికి, ప్రార్థించడానికి సమావేశమవుతారు; కొన్నిసార్లు ముప్పై, నలభై మంది కూడా; వారు ఒకరి తర్వాత ఒకరు పాడుతూ, ప్రార్థిస్తూ, ఏడుస్తూ ఎంత నిష్ఠగా నిమగ్నమై ఉంటారంటే, ఎలా విడిపోవాలో కూడా వారికి తెలియదు. ఇది వింటున్న ఓ పిల్లలారా, మీరెందుకు వెళ్లి అలాగే చేయకూడదు? బోల్టన్‌లో ఉన్నట్లే ఇక్కడ కూడా దేవుడు లేడా? దేవుడు లేచి, "పసిపిల్లల మరియు చంటిపిల్లల నోటి నుండి" కూడా తన కార్యాన్ని నిలబెట్టుగాక!

వెస్లీ దీర్ఘాయువుకు గల కారణాలు వెస్లీ దీర్ఘాయువుకు గల కారణాలు శనివారం, జూన్ 28.--ఈ రోజు నేను నా ఎనభై ఐదవ సంవత్సరంలోకి అడుగుపెడుతున్నాను; వేయి ఆత్మీయ ఆశీర్వాదాల కొరకు అయినట్లే, శారీరక ఆశీర్వాదాల కొరకు కూడా దేవుణ్ణి స్తుతించడానికి నాకు ఎంత కారణం ఉంది[ ఎంత తక్కువ

"వయసు పైబడడం వల్ల కలిగే ఒత్తిడితో" నేను ఇంకా బాధపడుతున్నాను! ఇది నిజమే, నేను గతంలో ఉన్నంత చురుకుగా ఇప్పుడు లేను. నేను ఒకప్పటిలా వేగంగా పరుగెత్తలేను లేదా నడవలేను; నా కంటి చూపు కొద్దిగా క్షీణించింది; నా ఎడమ కన్ను మసకబారి, చదవడానికి దాదాపుగా ఉపయోగపడటం లేదు. నాకు ప్రతిరోజూ నా కుడి కంటి గుడ్డులో, అలాగే నా కుడి కణతలో (కొన్ని నెలల క్రితం తగిలిన దెబ్బ వల్ల), మరియు నా కుడి భుజం, చేతిలో కొంత నొప్పి ఉంటుంది. ఈ నొప్పికి కొంతవరకు బెణుకు కారణమని, మరికొంతవరకు కీళ్లవాతం కారణమని నేను భావిస్తున్నాను.

ఇటీవల గడిచిన పేర్లు మరియు విషయాల విషయంలో నా జ్ఞాపకశక్తిలో కూడా కొంత క్షీణతను నేను గమనిస్తున్నాను; కానీ ఇరవై, నలభై, లేదా అరవై సంవత్సరాల క్రితం నేను చదివిన లేదా విన్న విషయాల విషయంలో మాత్రం ఏమాత్రం లేదు. నా వినికిడి, వాసన, రుచి, లేదా ఆకలిలో కూడా ఎటువంటి క్షీణతను నేను గమనించలేదు (ఒకప్పుడు నాకు అవసరమైన ఆహారంలో మూడో వంతు మాత్రమే ఇప్పుడు నాకు కావాలన్నప్పటికీ); ప్రయాణంలో గానీ, ప్రసంగించడంలో గానీ నాకు అలసట వంటిదేమీ అనిపించడం లేదు. ప్రసంగాలు రాయడంలో కూడా నాకు ఎటువంటి క్షీణత ఉన్నట్లు అనిపించడం లేదు; నేను ఎప్పటిలాగే సుముఖంగా, మరియు అంతే సరిగ్గా రాస్తానని నమ్ముతున్నాను.

నేను ఈ విధంగా ఉండటానికి కారణం ఏమిటి? మొదటిది, నిస్సందేహంగా, నేను పిలువబడిన పని కొరకు నన్ను సిద్ధం చేస్తున్న దేవుని శక్తి; ఆయన నన్ను ఆ పనిలో కొనసాగించాలని కోరుకున్నంత కాలం; రెండవది, దీనికి అనుబంధంగా, ఆయన పిల్లల ప్రార్థనలు.

నా నిరంతర వ్యాయామం మరియు వాతావరణ మార్పుతో పోలిస్తే, దీనిని మనం తక్కువ స్థాయి సాధనంగా పరిగణించలేమా?

2. నేను పుట్టినప్పటి నుండి, ఆరోగ్యంగా ఉన్నా లేకపోయినా, భూమి మీద ఉన్నా, సముద్రంలో ఉన్నా, ఒక్క రాత్రి కూడా నిద్ర కోల్పోలేదని చెప్పడమా?

3. నేను ఆజ్ఞ మేరకు నిద్రపోవడం వల్ల, నేను బాగా అలసిపోయినట్లు అనిపించినప్పుడల్లా పిలిస్తే అది వస్తుంది, పగలైనా రాత్రైనా?

4. నేను సుమారు అరవై సంవత్సరాలుగా నిరంతరం ఉదయం నాలుగు గంటలకు నిద్రలేవడం?

5. యాభై సంవత్సరాలకు పైగా, ప్రతి ఉదయం ఐదు గంటలకు నేను నిరంతరం చేసే ప్రసంగాలకా?

6. నా జీవితంలో నాకు ఇంత తక్కువ నొప్పి, ఇంత తక్కువ దుఃఖం, లేదా ఆందోళన లేనందుకు?

ఇప్పటికీ, నా కంటిలో, లేదా కణతలో, లేదా చేతిలో రోజూ నొప్పి ఉన్నప్పటికీ; అది ఎప్పుడూ తీవ్రంగా ఉండదు మరియు ఒకేసారి చాలా నిమిషాలు కూడా ఉండదు.

నేను త్వరలో ఈ నివాసాన్ని విడిచి వెళ్ళబోతున్నానని నాకు హెచ్చరికగా ఇది పంపబడిందో లేదో నాకు తెలియదు; కానీ అది ఏమైనప్పటికీ, నేను చెప్పేది ఒక్కటే, సర్వలోకాన్ని విమోచించడానికి మరణించిన ఆయనను స్తుతిస్తూ నా మిగిలిన రోజులను గడుపుతాను.

అవి ఎక్కువైనా, తక్కువైనా, నా దినాలు ఆయనకే చెందుతాయి, అవన్నీ ఆయనకే అంకితం చేయబడ్డాయి!

నేను ఉదయం Psalm 90:12 నాడు; సాయంత్రం Acts 13:40, 41 నాడు ప్రసంగించాను; ఆ మధ్య గంటలను అత్యంత ప్రయోజనకరంగా ఉపయోగించుకోవడానికి ప్రయత్నించాను.

వెస్లీ దీర్ఘాయువుకు గల కారణాలు, ఆదివారం, 29.--ఎనిమిది గంటలకు నేను ఎప్పటిలాగే మిస్టర్‌టన్‌లో ప్రసంగించాను; సుమారు ఒంటి గంటకు హేక్సీ సమీపంలోని న్యూబీలో ఒక పెద్ద సభకు; మరియు సుమారు నాలుగు గంటలకు ఎప్‌వర్త్ మార్కెట్ ప్లేస్‌లోని నా పాత స్థలంలో, ఒక పెద్ద సభకు ప్రసంగించాను.

ఆదివారం, జూలై 6.--చర్చి ప్రార్థనలు ప్రారంభం కాకముందే నేను ఎప్‌వర్త్‌కు వచ్చాను. మిస్టర్ గిబ్సన్ ఎంతో గంభీరంగా ప్రార్థనలు చదవడం, స్పష్టమైన, ఉపయోగకరమైన ప్రసంగం చేయడం చూసి నాకు సంతోషంగా అనిపించింది. కానీ, ఇరవై మంది కూడా ప్రార్థనలో పాల్గొనకపోవడం చూసి నాకు విచారం కలిగింది; వారిలో సగం మంది నా కోసమే వచ్చారు. సాధారణంగా ఆదివారం ప్రార్థనలకు యాభై మంది కూడా హాజరయ్యేవారు కాదని నాకు తెలిసింది.

ఈ తీవ్రమైన సమస్యకు పరిష్కారం ఏమి చేయవచ్చు?

ఏమి చేయాలి? ఇక్కడి సభ్యులు సంఘాన్ని విడిచి వెళ్ళకుండా ఆపాలని నేను ఎంతగానో కోరుకుంటున్నాను; కానీ నేను అది చేయలేను. మిస్టర్ సి. భక్తిపరుడు కాదు, పైగా భక్తికి శత్రువు. ఆయన తరచుగా సత్యానికి, దానిని విశ్వసించేవారికి వ్యతిరేకంగా బోధిస్తాడు. కాబట్టి, నాకున్న పలుకుబడి అంతా ఉపయోగించినా, ఆయన మాటలు వినడానికైనా లేదా ఆయన నిర్వహించే సంస్కారానికి హాజరు కావడానికైనా వారిని ఒప్పించలేను. నేను బ్రతికి ఉండగానే ఈ విషయాన్ని నెరవేర్చలేకపోతే, నేను చనిపోయిన తర్వాత ఇంకెవరు చేయగలరు? మరియు ఎప్వర్త్ ఉదంతం, బోధకుడు సువార్తను ప్రేమించని లేదా బోధించని ప్రతి సంఘంలోనూ ఉండే ఉదంతం లాంటిదే. మెథడిస్టులు ఆయన పరిచర్యలకు హాజరు కారు. అలాంటప్పుడు ఏమి చేయాలి?

నాలుగు గంటలకు నేను Romans 6:23 వద్ద సంతలో ప్రసంగించి, వింటున్న జనసమూహాన్ని మంచి భాగాన్ని ఎంచుకోమని తీవ్రంగా ప్రోత్సహించాను.

సోమవారం, 7.-- బహుశా చివరిసారిగా ఈ ఆప్యాయతగల ప్రజల వద్ద సెలవు తీసుకుని, నేను ఫిన్నింగ్లీకి వెళ్ళాను; అక్కడ రెండవ పాఠంలోని ఆ వచనం మీద పదకొండు గంటలకు ప్రసంగించాను, లూకా.

19:47. రాత్రి భోజనం తర్వాత మేము మిస్టర్ హెచ్ గారి స్థలంలో నడిచాము. అంత చిన్న ప్రదేశంలో అలాంటిది నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. అందులో కుందేళ్ల బొరియ, జింకలు, హంసలు, నెమళ్లు పుష్కలంగా ఉన్నాయి. అంతేకాకుండా ఒక చేపల చెరువు, ఒక అందమైన తోట కూడా ఉన్నాయి. నిజంగా ఎంత వైవిధ్యమో! కానీ, ఇన్ని రకాల వస్తువులు ఉండటం వల్ల మనసు 'అత్యంత అవసరమైన ఒకే ఒక్క విషయం' నుండి పక్కకు మళ్లిపోయే ప్రమాదం లేదా?

ఒక ముఖ్యమైన సమావేశం, జూలై 29, మంగళవారం నాడు ప్రారంభమై ఆగస్టు 6, బుధవారం నాడు ముగిసిన తొమ్మిది రోజుల పాటు జరిగిన ఈ సమావేశం సందర్భంగా నేను (లండన్‌లోని) కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో ప్రతి సాయంత్రం ప్రసంగించాను.

మరింత లోతుగా పరిశీలించాల్సిన అనేక విషయాలను చాలా క్లుప్తంగా దాటవేయవలసి వచ్చినందున, మాకు సమయం చాలా తక్కువగా అనిపించింది.

ఆగస్టు 3, ఆదివారం.--నేను కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో ఉదయం, సాయంత్రం ప్రసంగించాను. ఆ ప్రార్థనా మందిరం మునుపెన్నడూ లేనంతగా నిండిపోయింది.

సోమవారం, 4.--సాయంత్రం ఐదు గంటలకు మా సమావేశం చక్కగా జరిగింది; వాక్య శక్తిని, లేదా ఇంకా చెప్పాలంటే, దానిలో దేవుడు మాట్లాడుతున్న శక్తిని అనేకులు అనుభూతి చెందారని నేను నమ్ముతున్నాను.

ఈ సమావేశంలో చర్చించిన అత్యంత ముఖ్యమైన అంశాలలో ఒకటి చర్చిని విడిచిపెట్టడం. సుదీర్ఘ సంభాషణ సారాంశం ఏమిటంటే 1) యాభై సంవత్సరాల కాలంలో, మనకు గానీ

39. మేము ఉద్దేశపూర్వకంగా గానీ, ఇష్టపూర్వకంగా గానీ సిద్ధాంతంలోని లేదా క్రమశిక్షణలోని ఒక్క విషయంలో కూడా దాని నుండి వైదొలగలేదు; 2) సిద్ధాంతంలోని ఏ విషయంలోనైనా దాని నుండి వైదొలగుతున్నామని మాకు ఇంకా స్పృహ రాలేదు; 3) మేము సంవత్సరాల తరబడి, ఇష్టంతో కాకుండా అవసరం కొద్దీ, పొలాల్లో బోధించడం ద్వారా, ఆశు ప్రార్థన చేయడం ద్వారా, సామాన్య బోధకులను నియమించడం ద్వారా, సంఘాలను ఏర్పాటు చేసి నియంత్రించడం ద్వారా, మరియు వార్షిక సమావేశాలు నిర్వహించడం ద్వారా క్రమశిక్షణలోని కొన్ని విషయాలలో నెమ్మదిగా మరియు జాగ్రత్తగా మార్పులు చేశాము. కానీ, మా ఆత్మలకు ప్రమాదం కలుగుతుందనే భయంతో తప్ప వాటిని ఇకపై విడిచిపెట్టలేమని మాకు నమ్మకం కలిగే వరకు మేము ఈ పనులలో దేనినీ చేయలేదు.

బుధవారం, 6.--మన సమావేశం ప్రారంభమైనట్లే గొప్ప శాంతితో ముగిసింది. మేము ఈ రోజును ఉపవాసంగా పాటించాము, ప్రార్థన కోసం ఐదు, తొమ్మిది, మరియు ఒంటి గంటలకు సమావేశమయ్యాము; మరియు గంభీరమైన జాగరణ రాత్రితో రోజును ముగించాము.

ఆ తర్వాతి మూడు రోజులు నేను విశ్రాంతి తీసుకుని, నా పత్రాలను సవరించుకుని, లండన్‌లో చేయవలసిన పనులన్నీ పూర్తి చేశాను.

ఆదివారం, 10. నేను ఒక పాత సేవకుడిని తొలగించే చాలా విసుగు పుట్టించే పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నాను.

ఆమె వెస్ట్ స్ట్రీట్‌లో చాలా సంవత్సరాలు నా ఇంట్లో పనిమనిషిగా ఉండేది మరియు అక్కడ నాకు దొరికిన పనిమనిషులలో ఆమె ఉత్తమమైన వారిలో ఒకరు; కానీ ఆమె భర్త పేరుమోసిన తాగుబోతు కావడంతో నేను వారిని ఇంట్లో ఇంక ఉంచుకోలేకపోయాను. ఆమె తన ఉద్యోగ విరమణను ఎంతో సంతోషంగా స్వీకరించి, మనందరినీ దేవుడు ఆశీర్వదించాలని ప్రార్థించింది.

నేను ఉదయం వెస్ట్ స్ట్రీట్‌లో ఒక పెద్ద సభకు ప్రసంగించాను, కానీ సాయంత్రం కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో అంతకంటే పెద్ద సభకు ప్రసంగించాను. సాధారణంగా ప్రజలు, నా సోదరుడు వెళ్ళిపోయిన తర్వాత నేను వారి మధ్య ఎక్కువ కాలం ఉంటానని అనుకోవడం లేదని అనిపిస్తోంది; అందువల్ల, వారు వినగలిగినంత కాలం వినడానికి ఇష్టపడుతున్నారు. సాయంత్రం మేము మెయిల్ కోచ్‌లో బయలుదేరి, తెల్లవారుజామున పోర్ట్స్‌మౌత్‌కు చేరుకున్నాము.

శనివారం, సెప్టెంబర్ 6.--నేను హన్నమ్‌లోని మిస్టర్ హెండర్సన్ ఇంటికి, అక్కడి నుండి బ్రిస్టల్‌కు నడిచి వెళ్ళాను. కానీ తెలివి కన్నా దయ ఎక్కువైన నా స్నేహితులు దానికి అస్సలు ఒప్పుకోలేదు. అది చాలా విచారకరంగా అనిపించింది.

ఒక ముఖ్యమైన సమావేశ కార్యక్రమం కోసం ఐదు లేదా ఆరు మైళ్ళు నడవాలా! మంచి ఆరోగ్యంతో ఉన్న ఒక మెథడిస్ట్ బోధకుడు దీనిని ఇంత కష్టంగా తీసుకోవడం నాకు సిగ్గుగా ఉంది.

'వయసు యొక్క సున్నితమైన అడుగులు'

"వయసు యొక్క సున్నితమైన అడుగులు"

సోమవారం, డిసెంబర్ 15.--సాయంత్రం నేను హైగేట్‌లోని మిస్ ట్యూలాన్ పాఠశాలలో ప్రసంగించాను.

నాకు గుర్తున్నంత వరకు అది అత్యంత చల్లని రాత్రి అని నేను అనుకుంటున్నాను. మేము ఉన్న ఇల్లు కొండ అంచున ఉండేది, తూర్పు గాలి కిటికీలోంచి బలంగా వీచేది. నేను పదకొండు, పన్నెండు, ఒకటి అని లెక్కపెట్టాను, ఆ తర్వాత బట్టలు వేసుకోవలసి వచ్చింది, ఎందుకంటే కండరాల నొప్పే అంతకంతకూ తీవ్రమవుతూ వచ్చింది. కానీ ఉదయానికి, కండరాల నొప్పే కాదు, దానితో పాటు వచ్చే కుంటితనం కూడా పోయింది.

ఈ సమయంలో, వయసు మనపైకి మెల్లగా ఎలా పాకుతూ వస్తుందోనని నేను ఆలోచిస్తున్నాను. ఒక్క ఉదాహరణే తీసుకోండి. నాలుగు సంవత్సరాల క్రితం, ఇరవై ఐదేళ్ల వయసులో ఉన్నంత స్పష్టంగా నా కంటిచూపు ఉండేది. అప్పుడు నేను గమనించడం మొదలుపెట్టాను, నా కుడి కంటితో చూసినంత స్పష్టంగా నా ఎడమ కంటితో వస్తువులు కనిపించడం లేదు; ఆ కంటికి అన్ని వస్తువులు కొంచెం గోధుమ రంగులో కనిపిస్తున్నాయి. ఆ తర్వాత, కొవ్వొత్తి వెలుగులో చిన్న అక్షరాలను చదవడంలో నాకు కొంత ఇబ్బంది మొదలైంది. ఒక సంవత్సరం తర్వాత, పగటి వెలుగులో అలాంటి అక్షరాలను చదవడంలో కూడా నాకు ఆ ఇబ్బంది ఎదురైంది.

1786వ సంవత్సరం శీతాకాలంలో, ఒక పెద్ద కొవ్వొత్తి ఉంటే తప్ప మా నాలుగు షిల్లింగుల కీర్తనల పుస్తకాన్ని నేను సరిగ్గా చదవలేకపోయేవాడిని; మరుసటి సంవత్సరం, చిన్న చేతిరాతతో లేదా చెడ్డ చేతిరాతతో రాసిన అక్షరాలను నేను చదవలేకపోయేవాడిని. గత శీతాకాలంలో నా ఎడమ కంటిలో ఒక ముత్యం కనిపించింది, దానివల్ల ఆ కంటి చూపు బాగా మసకబారింది. కుడి కన్నులో ఏ మార్పూ లేనట్లుంది; కాకపోతే, గతంలో కంటే ఇప్పుడు నా చూపు చాలా స్పష్టంగా ఉంది. ఈ విధంగానే "కిటికీలలోంచి బయటకు చూసేవారి కళ్ళు చీకటిమయమవుతాయి"; ఇది వృద్ధాప్య లక్షణాలలో ఒకటి. కానీ దేవుడి దయవల్ల, "మిడత" "ఒక భారం" కాదు. నేను ఇప్పటికీ ప్రయాణాలు చేయగలను, నా జ్ఞాపకశక్తి కూడా ఎప్పటిలాగే ఉంది; నా గ్రహణశక్తి కూడా అంతేనని నేను అనుకుంటున్నాను.

వెస్లీ రోమ్నీతో కూర్చున్నాడు 1789.-గురువారం, జనవరి 1.--ఆ ప్రవచనాలలో కొన్నింటి ప్రకారం, ఇదే నా జీవితంలో చివరి సంవత్సరం అయితే, ఇది అత్యుత్తమమైనదిగా ఉంటుందని నేను ఆశిస్తున్నాను. నేను దాని గురించి చింతించను కానీ మిల్టన్‌లోని దేవదూత సలహాను మనస్ఫూర్తిగా స్వీకరిస్తాను, నీది ఎంత బాగుంది: స్వర్గానికి ఎంతకాలం అనుమతించు.

సోమవారం, 5.--శ్రీమతి టి--- గారి బలమైన కోరిక మేరకు, నేను మరోసారి నా ఫోటోకు కూర్చున్నాను. మిస్టర్.

రోమ్నీ నిజంగా ఒక గొప్ప చిత్రకారుడు. అతను వెంటనే ఒక ఖచ్చితమైన పోలికను చిత్రించాడు; మరియు సర్ జాషువా పది గంటలలో చేసిన దానికంటే ఎక్కువ పనిని ఒక్క గంటలోనే పూర్తిచేశాడు.

శుక్రవారం, 9.--నా దగ్గర డబ్బు లేనందున, నా వీలునామాలో ఎవరికీ డబ్బు ఇవ్వలేదు. కానీ ఇప్పుడు, నేను మరణించిన తర్వాత పుస్తకాల అమ్మకం ద్వారా త్వరలోనే డబ్బు సమకూరుతుంది కాబట్టి, వీలైనంత త్వరగా చెల్లించవలసిన విధంగా ఒక అనుబంధ వీలునామా ద్వారా కొన్ని వారసత్వాలను చేర్చాను. కానీ నేను బ్రతికి ఉన్నంత కాలం కొద్దిగా మంచి చేయాలని కోరుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే తన తర్వాత ఏమి జరుగుతుందో ఎవరు చెప్పగలరు?

మంగళవారం, 13.--నేను న్యూయింగ్టన్‌లోని నా మంచి పాత స్నేహితులతో ఒకటి రెండు రోజులు గడిపాను. గురువారం, 15. నేను కేంబర్‌వెల్‌కు తిరిగి వెళ్లి, బహుశా నేను బ్రతికి ఉన్నంతకాలం నా డైరీని రాయడం కొనసాగించాను.

మంగళవారం, 20.--ఈ ఏడాది నా లెక్కలు పూర్తి చేయడానికి నేను విరమించుకున్నాను. వీలైతే, నేను మరింత మంచి ఆర్థికవేత్తగా మారాలి; ఎందుకంటే ముందుగా నా దగ్గర ఏమీ లేకపోవడానికి బదులుగా, ఇప్పుడు నేను గణనీయంగా అప్పుల్లో ఉన్నాను; కానీ ఇది నాకు ఇష్టం లేదు. నేను చనిపోయేలోపు నా లెక్కలను కూడా ఎలాగైనా తేల్చాలనుకుంటున్నాను.

వెస్లీ మెథడిజంను వివరిస్తున్నాడు. మార్చి 1, ఆదివారం నిజంగా ఒక గంభీరమైన రోజు. ఉదయం మరియు మధ్యాహ్నం పూట ప్రార్థనా మందిరం జనంతో కిక్కిరిసిపోయింది; మరియు వీడ్కోలు ఆశీర్వాదం ఆశించిన కొద్దిమంది మాత్రమే నిరాశ చెందారు. సాయంత్రం ఏడు గంటలకు నేను తపాలా బండి ఎక్కాను; మరియు మన సహోదరులలో ముగ్గురు నాతో ఉండటంతో, మేము కొంత గాఢ నిద్రలో మరియు కొంత దేవునికి స్తుతి గీతాలు పాడుతూ హాయిగా రాత్రి గడిపాము. నేను ఈ నెల దాటి బ్రతకనని కొంతకాలం క్రితం ప్రవచించిన వారు దేవునిచే పంపబడ్డారో లేదో ఇప్పుడు త్వరలోనే తెలుస్తుంది. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండటమే నా బాధ్యత.

ఏప్రిల్ 12 (డబ్లిన్).--(అది ఈస్టర్ రోజు.) మేము నిజంగా ఒక గంభీరమైన సమావేశాన్ని జరుపుకున్నాము; ఉదయం వందలాది మంది కమ్యూనియన్ స్వీకరించారు, మరియు మధ్యాహ్నం మా గదిలో పట్టనంత మంది శ్రోతలు వచ్చారు, ఇప్పుడు ఆ గది గణనీయంగా విస్తరించబడినప్పటికీ. ఆ తర్వాత నేను సంఘాన్ని కలుసుకుని, మెథడిస్టుల అసలు ఉద్దేశ్యాన్ని వారికి స్థూలంగా వివరించాను, అదేమిటంటే, ఒక ప్రత్యేక వర్గంగా ఉండటం కాదు, క్రైస్తవులైనా, అన్యజనులైనా అన్ని వర్గాల వారిని ఆత్మతోను, సత్యంతోను దేవుణ్ణి ఆరాధించేలా ప్రేరేపించడం; కానీ ప్రత్యేకంగా, వారు మొదటి నుండి చెందిన చర్చ్ ఆఫ్ ఇంగ్లాండ్‌ను ఆరాధించేలా చేయడం. ఈ దృక్పథంతో నేను యాభై సంవత్సరాలుగా స్థిరంగా కొనసాగుతున్నాను, చర్చి సిద్ధాంతం నుండి ఏమాత్రం వైదొలగలేదు; దాని క్రమశిక్షణ నుండి కూడా కాదు, అది నా ఇష్టప్రకారం కాదు, అవసరం కొద్దీ ఏర్పడింది; కాబట్టి, కొన్ని సంవత్సరాల వ్యవధిలో, నాపై ఈ అవసరం ఏర్పడింది (నేను వేరే చోట నిరూపించినట్లుగా): 1) బహిరంగ ప్రదేశాలలో ప్రసంగించడం; 2) ఆశు ప్రార్థన చేయడం; 3) సంఘాలను ఏర్పాటు చేయడం; 4) సామాన్య ప్రసంగీకుల సహాయాన్ని స్వీకరించడం; మరియు, మరికొన్ని సందర్భాలలో, మనం భావించిన లేదా భయపడిన కీడులను నివారించడానికి లేదా తొలగించడానికి, అందుబాటులో ఉన్న అటువంటి మార్గాలను ఉపయోగించడం.

వెస్లీ తన ఎనభై ఐదవ ఏట తన గురించి తాను వర్ణించుకున్నారు, ఆదివారం, జూన్ 28.--ఉదయపు ఆరాధన ముగింపులో, మాకు ఒక అద్భుతమైన ఆశీర్వాదం లభించింది; మరియు సాయంత్రం కూడా అదే విధంగా, ఒకే మనిషి హృదయం వలె సంఘమంతటినీ కదిలించింది.

ఈ రోజు నేను నా ఎనభై ఆరవ సంవత్సరంలోకి అడుగుపెడుతున్నాను. నేను వృద్ధుడనవుతున్నానని ఇప్పుడు గ్రహిస్తున్నాను: 1) నా కంటిచూపు క్షీణించింది, ప్రకాశవంతమైన వెలుతురులో తప్ప నేను చిన్న అక్షరాలను చదవలేను; 2) నా బలం క్షీణించింది, కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం కంటే ఇప్పుడు చాలా నెమ్మదిగా నడుస్తున్నాను; 3) వ్యక్తుల లేదా ప్రదేశాల పేర్లను గుర్తుకు తెచ్చుకోవడానికి కొద్దిసేపు ఆగాల్సి వచ్చేంతగా నా జ్ఞాపకశక్తి క్షీణించింది. నేను రేపటి గురించి ఆలోచిస్తే, నా శరీరం నా మనస్సును భారంగా మార్చి, నా గ్రహణశక్తి తగ్గడం వల్ల మొండితనాన్ని గానీ, లేదా శారీరక బలహీనతలు పెరగడం వల్ల చిరాకును గానీ కలిగిస్తుందేమోనని నేను భయపడాలి; కానీ ఓ నా దేవా, యెహోవా, నా పక్షాన నీవే జవాబు ఇస్తావు.

శనివారం, ఆగస్టు 8.--నేను నా లౌకిక వ్యవహారాలన్నీ చక్కబెట్టుకున్నాను మరియు ముఖ్యంగా, ఆర్మీనియన్ మ్యాగజైన్‌ను సిద్ధం చేయడానికి ఒక కొత్త వ్యక్తిని ఎంచుకున్నాను;

ఎంత ఇష్టం లేకపోయినా, కేవలం ఈ రెండు కారణాల వల్ల నేను మిస్టర్ ఓ---ను తొలగించవలసి వచ్చింది: 1) అందులోని తప్పులు భరించలేనంతగా ఉన్నాయి; ఈ పన్నెండేళ్లుగా వాటిని భరించాను, కానీ ఇకపై భరించలేను; 2) గద్య, పద్య రూపాల్లో నాకు తెలియకుండా అనేక భాగాలు చేర్చబడ్డాయి. నాకు మిగిలిన ఈ కొద్ది జీవితంలో వీటిని సరిదిద్దగలనో లేదో ప్రయత్నించి చూడాలి.

పరిస్థితి ఎలా మారిపోయింది!

పరిస్థితి ఎలా మారిపోయింది!

సోమవారం, 17.--మధ్యాహ్నం, మేము సాధారణ రహదారి గుండా వెళ్ళలేకపోవడంతో, కొన్ని పొలాల పక్కగా కారులో వెళ్ళడానికి అనుమతి తీసుకుని, సరైన సమయానికి ఫాల్మౌత్ చేరుకున్నాము. సుమారు నలభై సంవత్సరాల క్రితం నేను చివరిసారి ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు, సింహాల్లా నోరు తెరిచి గర్జిస్తున్న ఒక పెద్ద జనసమూహం నన్ను బందీగా పట్టుకుంది. కానీ ఇప్పుడు పరిస్థితి ఎంతగా మారిపోయింది! ఇప్పుడు, పట్టణం ఒక చివర నుండి మరొక చివర వరకు, ఉన్నత, నిమ్న వర్గాల వారందరూ, రాజుగారే వెళ్తున్నారన్న భావనతో, నిష్కల్మషమైన ప్రేమ, దయతో నోరు తెరిచి చూస్తూ వీధికి ఇరువైపులా బారులు తీరారు. సాయంత్రం, సముద్రానికి కొద్ది దూరంలో ఉన్న నునుపైన కొండ శిఖరంపై, రెడ్రూత్ లేదా దాని సమీపంలో తప్ప, కార్న్‌వాల్‌లో నేను చూసిన అతిపెద్ద జనసమూహానికి నేను ప్రసంగించాను.

మరియు నేను ఐర్లాండ్ నుండి తిరిగి వచ్చినప్పటి నుండి ఇలాంటి సమయాన్ని ఇంతకు ముందెన్నడూ చూడలేదు. ప్రజల హృదయాలను కాడ్ అద్భుతంగా కదిలించింది, వారందరికీ తమ దర్శన దినం ఎటువైపు వస్తుందో తెలిసినట్లు అనిపించింది.

బుధవారం, 19.--హెల్‌స్టోన్‌లోని ప్రధాన వీధిలో మధ్యాహ్నం నేను ప్రసంగించాను. అక్కడ నేను చూసినంతలో అదే అతిపెద్ద, అత్యంత గంభీరమైన సభ. గురువారం, 20. నేను సెయింట్ జస్ట్‌కు వెళ్లి సాయంత్రం ఒక చక్కని సభకు ప్రసంగించాను, వారిలో చాలామంది తమ మొదటి ప్రేమను వదులుకోలేదు. శుక్రవారం, 21. సుమారు పదకొండు గంటలకు నేను న్యూలిన్‌లో, సాయంత్రం పెన్జాన్స్‌లో ప్రసంగించాను; ఈ రెండు చోట్లా నేను బయట ప్రసంగించవలసి వచ్చింది. శనివారం, 22. నేను రెడ్‌రూత్‌కు వెళ్లి, ఎప్పటిలాగే ఆరు గంటలకు మార్కెట్ హౌస్ మెట్లపై నుండి ఒక భారీ జనసమూహానికి ప్రసంగించాను.

ఆ వాక్యం ప్రతి ఒక్కరి హృదయంలోకి లోతుగా చొచ్చుకుపోయినట్లు అనిపించింది. కార్న్‌వాల్‌లో ఇంతకు ముందు నేను ఇలాంటి వారాన్ని ఎప్పుడూ గడిపినట్లు నాకు గుర్తులేదు.

ఆదివారం, 23.--నేను బహుశా చివరిసారిగా, ఉదయం మరియు సాయంత్రం ఆ రంగస్థలంలో మళ్ళీ ప్రసంగించాను. ఇంకా పెరుగుతున్న జనసమూహాన్ని ఇప్పుడు నా స్వరం అదుపు చేయలేకపోతోంది. వారి సంఖ్య ఇప్పుడు ఇరవై ఐదు వేలకు పైగా ఉందని అంచనా. వారందరూ భరించడం దాదాపు అసాధ్యమని నేను అనుకుంటున్నాను.

గురువారం, అక్టోబర్ 8.-- దైవానుగ్రహం వల్ల, నేను బ్రతికి ఉన్నంతకాలంలో ఇంతకంటే బాగా ఉండలేనేమో. నా కంటిచూపు ఎంతగా క్షీణించిందంటే, కొవ్వొత్తి వెలుగులో సరిగ్గా చదవలేను; కానీ ఎప్పటిలాగే బాగా రాయగలను. నా శక్తి చాలా తగ్గిపోయింది, అందువల్ల రోజుకు రెండుసార్ల కన్నా ఎక్కువగా సులభంగా ప్రసంగించలేను. కానీ, దేవునికి స్తోత్రం, నా జ్ఞాపకశక్తి అంతగా క్షీణించలేదు, మరియు గత యాభై ఏళ్లుగా ఉన్నట్లే నా గ్రహణశక్తి కూడా స్పష్టంగా ఉంది.

వెస్లీ యొక్క ఎనభై ఆరవ క్రిస్మస్ శుక్రవారం, డిసెంబర్ 25.--(అది క్రిస్మస్ రోజు.) ఎప్పటిలాగే, మేము కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు ఆరాధనను ప్రారంభించాము; సాధారణ సమయంలో వెస్ట్ స్ట్రీట్‌లో ఆరాధన నిర్వహించిన తర్వాత, నేను సాయంత్రం అక్కడ మళ్ళీ ప్రసంగించాను. ఆదివారం, 27. మధ్యాహ్నం, మా పారిష్ చర్చి అయిన సెయింట్ లూక్స్‌లో, "ఆత్మ మరియు వధువు రండి అని చెప్పుచున్నారు" అనే అంశంపై చాలా పెద్ద సంఖ్యలో ఉన్న భక్తుల సమూహానికి నేను ప్రసంగించాను.

[ప్రకటన 22:17]. పరిస్థితి ఎంత తలక్రిందులైందంటే, ఇప్పుడు నేను అంగీకరించగలిగిన దానికంటే ఎక్కువ ఆహ్వానాలు సంఘాలలో ప్రసంగించడానికి నాకు వస్తున్నాయి.

సోమవారం, 28.--నేను పెక్‌హామ్‌కు వెళ్లి, తీరిక సమయంలో ‘ది లైఫ్ ఆఫ్ మిసెస్ బెల్లామీ’ అనే ఒక చక్కటి చిన్న పుస్తకంలోని కొంత భాగాన్ని చదివాను. జాన్ డ్రైడెన్ తర్వాత ఇంత అధ్యయనం చేసిన వారు బహుశా ఎవరూ లేరు.

దుర్గుణాన్ని ఆమోదయోగ్యంగాను, శాపాన్ని ప్రకాశవంతంగాను చిత్రించడంలో ఈ చురుకైన, సొగసైన రచయిత్రి కంటే గొప్పవారు లేరు. ఆమె ఎన్నో కథలను చొప్పిస్తుంది, అవి నిజం కావచ్చు లేదా అబద్ధం కావచ్చు. వాటిలో మిస్టర్ క్యారిక్‌కు సంబంధించిన ఒక కథ విచిత్రంగా ఉంది. ఆమె ఇలా చెబుతుంది, "అతను ఇంగ్లాండ్‌కు ఓడలో వెళ్తుండగా, ఒక మహిళ అతనికి ఒక పార్శిల్ ఇచ్చి, సముద్రంలోకి వెళ్లే వరకు దాన్ని తెరవవద్దని కోరింది. అతను తెరిచినప్పుడు, అందులో వెస్లీ కీర్తనలు చూసి, వెంటనే వాటిని సముద్రంలోకి విసిరేశాడు." నేను దీన్ని నమ్మలేను. మిస్టర్ సి.కి ఎక్కువ వివేకం ఉందని నేను అనుకుంటున్నాను. అతనికి మా సోదరుడి గురించి బాగా తెలుసు, అతను కేవలం పాండిత్యంలోనే కాకుండా, కవిత్వంలో కూడా మిస్టర్ థామ్సన్ మరియు అతని నాటక రచయితలందరి కంటే చాలా ఉన్నతమైనవాడని అతనికి తెలుసు. వారిలో ఎవరూ అతనికి సాటి రారు, బలమైన భావోద్వేగంలో గానీ, భాష యొక్క స్వచ్ఛత మరియు సొగసులో గానీ. అతని కుమారుల సంగీత రచనలు వారి తండ్రి కవితల కంటే గొప్పవి కావు.

గురువారం, 31.--నేను కొత్త ప్రార్థనా మందిరంలో ప్రసంగించాను; కానీ, కడుపునొప్పిని తప్పించుకోవడానికి రాత్రి పది గంటలకే పడుకున్నాను. నాకు చాలా ఉపశమనం కలిగింది. ఒకే రాత్రిలో ఇంత నొప్పిని నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ అనుభవించలేదేమో.