బుధవారం, 25.—నేను కల్నల్ --- గారితో కలిసి భోజనం చేశాను. ఆయన ఇలా అన్నారు, "దేవునికి భయపడే వారిలా మరెవరూ పోరాడరు; మహారాజు గారి సైన్యంలోని ఏ రెజిమెంట్కు నాయకత్వం వహించడం కన్నా, అలాంటి ఐదు వందల మందికి నాయకత్వం వహించడమే నాకు ఇష్టం."
గురువారం, మార్చి 11.—నేను పిల్కు గుర్రంపై వెళ్లి, పెద్ద సంఖ్యలో ఉన్న శ్రద్ధగల సభకు ప్రసంగించాను.
వారిలో చాలామంది సముద్రయానం చేసే పురుషులు. నేను ప్రసంగిస్తుండగా, ఒక యుద్ధనౌక నుండి బలవంతంగా సైన్యంలో చేర్చుకున్న బృందం ఒకటి దిగి ఆ ప్రదేశానికి వచ్చింది; కానీ వారు కొంతసేపు విన్న తర్వాత, ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టకుండా నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళిపోయారు.
సోమవారం, 15.—నేను ఓల్డ్ పాసేజ్ వరకు గుర్రాలపై వెళ్ళాను; కానీ మేము దానిని దాటలేమని గ్రహించి, పర్టన్ వైపు ముందుకు సాగాము; మధ్యాహ్నం సుమారు నాలుగు గంటలకు మేము అక్కడికి చేరుకున్నాము. కానీ మేము ఇంకా దగ్గర కాలేదు; ఎందుకంటే పడవ నడిపేవారు అవతలి వైపు నివసిస్తున్నారు, మరియు గాలి చాలా బలంగా వీస్తుండటంతో మేము వారికి మా శబ్దం వినిపించలేకపోయాము. అయినప్పటికీ, మేము కొంతసేపు వేచి ఉండాలని నిశ్చయించుకున్నాము, మరియు పావు గంటలో వారు తమంతట తామే వచ్చారు. మేము ఏడు గంటల లోపు కోల్ఫోర్డ్ చేరుకున్నాము మరియు అక్కడ దేవుని వాక్యాన్ని ఎంతో సంతోషంతో స్వీకరించే నిరాడంబరమైన, ప్రేమగల ప్రజలను చూశాము.
శుక్రవారం, 19.—ఇక ముందుకు ఎలా వెళ్లాలో తెలియకపోయినా, నేను ట్రెవెకాలోని హోవెల్ హారిస్ వద్దకు గుర్రంపై వెళ్లాను. కానీ అతను మాకు దారి చూపించి, మా గుర్రాలను వెనక్కి తీసుకువచ్చేందుకు ఒకరిని మాతో పంపుతానని చెప్పి, మా కష్టాల నుండి మమ్మల్ని బయటపడేశాడు; దాంతో నేను బ్రెక్నాక్లో ఒకటి రెండు రోజులు గడిపి, హోలీహెడ్కు వెళ్లాలని నిశ్చయించుకున్నాను.
20వ తేదీ, శనివారం.—న్యాయమూర్తులు, కమిషనర్లు సమావేశమవడానికి ఆ రోజును నిర్ణయించడంతో, పట్టణం జనంతో కిక్కిరిసిపోయింది. వేరే మంచి కారణం లేకపోయినా, కేవలం కుతూహలంతోనే చాలామంది పెద్దమనుషులు ప్రసంగానికి హాజరయ్యారు. కౌంటీలోని ధనవంతులు, ప్రముఖులందరితో మాట్లాడటానికి ఇంతకంటే మంచి అవకాశం మరొకటి దొరికేది కాదు; వారందరూ గంభీరంగా, శ్రద్ధగా వింటున్నట్లు కనిపించారు. బహుశా ఒకరిద్దరైనా ఆ మాటలను మననం చేసుకుంటారేమో.
సోమవారం, 22.—మేము బుల్త్కు చేరుకునే వరకు వాతావరణం బాగుంది, అక్కడ నేను ఎప్పటిలాగే సభికులకు ప్రసంగించాను. ఆ తర్వాత మిస్టర్ ఫిలిప్స్ మమ్మల్ని సుమారు పద్నాలుగు ఇంగ్లీష్ మైళ్ల దూరంలో ఉన్న రోయాడర్కు నడిపించారు. మా వెనుక మరియు ఇరువైపులా గట్టిగా మంచు కురుస్తోంది, కానీ మేము ఉన్న చోట మాత్రం అస్సలు లేదు.
మంగళవారం, 23.—మేము గుర్రం ఎక్కినప్పుడు, కనుల ముందు తెల్లని ఎడారి తప్ప మరేమీ కనిపించలేదు; కొండలు, లోయలు రెండూ మంచుతో కప్పబడి ఉన్నాయి. మాకు దారి కనిపించకపోవడంతో, ప్రమాదంతో పాటు చాలా కష్టంతో మేము ముందుకు సాగాము. కానీ ఏడు, ఎనిమిది గంటల మధ్య సూర్యోదయం అయింది, మంచు కరగడం మొదలైంది, దాంతో మా కష్టమంతా తీరిపోయిందని అనుకున్నాము; సుమారు తొమ్మిది గంటలకు, మంచు మునుపెన్నడూ లేనంత వేగంగా కురిసింది. గంటలోపే అది వడగళ్ళుగా మారింది, మేము పర్వతాల మీదుగా ప్రయాణిస్తుండగా అవి మా ముఖాలపై బలంగా పడ్డాయి. సుమారు పన్నెండు గంటలకు ఇది కుండపోత వర్షంగా మారి, దాని వెనుకే భయంకరమైన గాలి వీచింది. అయినప్పటికీ, మేము వాటన్నిటినీ తట్టుకుని ముందుకు సాగి, సూర్యాస్తమయానికి ముందే డోల్జెల్లీకి చేరుకున్నాము.
ఫెర్రీ కోసం ఎదురుచూడటం ఫెర్రీ కోసం ఎదురుచూడటం ఇక్కడ మాకు నిద్ర తప్ప కావలసినవన్నీ దొరికాయి, కానీ తాగుబోతు సముద్ర కెప్టెన్ల గుంపు మా నిద్రకు భంగం కలిగించింది, వారు తెల్లవారుజామున రెండు మూడు గంటల వరకు మా కింద ఉన్న గదిని ఆక్రమించుకున్నారు. మేము ఆరు గంటల తర్వాత గానీ గుర్రం ఎక్కలేదు, అప్పుడు కూడా మేము ఎక్కువ వేగం పెంచలేకపోయాము, ఎందుకంటే మంచు చాలా తీవ్రంగా ఉంది మరియు దారిలో చాలా మంచుగడ్డలు ఉన్నాయి. అందువల్ల మేము పదకొండు పన్నెండు గంటల మధ్య వరకు టానాబుల్ చేరుకోలేకపోయాము. ఇక్కడ ఒక నిజాయితీపరుడైన వెల్ష్ వ్యక్తి (అతనికి ఇంగ్లీష్ రాకపోయినా) తాను అప్పుడే ఇసుక మీదుగా వెళ్తున్నానని మాకు తెలియజేశాడు. కాబట్టి మేము అతనితో పాటు వేగంగా వెళ్ళాము మరియు ఆ విధంగా సరైన సమయానికి కార్నార్వాన్కు చేరుకున్నాము.
ఇక్కడ మేము ప్రశాంతంగా, సౌకర్యవంతంగా రాత్రి గడిపి, ఉదయం సుమారు ఆరు గంటలకు గుర్రాన్ని ఎక్కాము.
మేము దాదాపు గంటసేపు ప్రయాణించిన తర్వాత, అవతలి ఒడ్డున ఉన్న చిన్న ఇల్లే పడవ నడిపే చోటు అని భావించి, మేము నీటి దగ్గరకు దిగి గట్టిగా పిలిచాము; కానీ మాకు ఎటువంటి సమాధానం రాలేదు. ఇంతలో, గాలి చాలా బలంగా వీస్తున్నప్పటికీ, భారీ వర్షం మొదలైంది. ఎవరూ ఇటువైపు రారని గ్రహించి, మేము ఆశ్రయం కోసం దగ్గరలో ఉన్న ఒక చిన్న చర్చికి వెళ్ళాము.
మేము సుమారు గంటసేపు వేచి ఉన్న తర్వాత, ఒక మహిళ మరియు ఒక అమ్మాయి చర్చి ఆవరణలోకి వచ్చారు. వారికి ఇంగ్లీష్ రాదనుకుని నేను వారిని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. వారు మా దగ్గరగా పరిగెత్తుకొచ్చిన ఒక గొర్రెను వెంబడిస్తున్నారు. అప్పుడు నేను, "ఇది బాల్డన్ ఫెర్రీ కాదా?" అని అడిగాను. ఆ అమ్మాయి, "బాల్డన్ ఫెర్రీ!" అని జవాబిచ్చింది.
లేదు. పడవ ఇంకా రెండు మైళ్ళు దూరంలో ఉంది." కాబట్టి మేము చాలా సేపు వేచి ఉన్నామేమో. మేము బాల్డన్కు చేరుకునేసరికి గాలి తగ్గిపోయింది, ఆకాశం నిర్మలంగా మారింది, పడవ ఆలస్యం లేకుండా వచ్చి త్వరలోనే మమ్మల్ని ఆంగ్లెసీలో దించింది. హోలీహెడ్కు వెళ్లే దారిలో, ఒకరు మమ్మల్ని కలిసి, ఆ ప్యాకెట్ పడవ ముందు రోజు రాత్రే బయలుదేరిందని చెప్పారు. నేను, "బహుశా అంత దూరం నన్ను కూడా అది తీసుకువెళ్లవచ్చేమో," అన్నాను. దాంతో మేము ముందుకు సాగి మధ్యాహ్నానికి అక్కడికి చేరుకున్నాము. ఆ ప్యాకెట్ పడవ నిజానికి ముందు రోజు రాత్రే బయలుదేరి, సముద్రంలో సగానికి పైగా దాటింది. కానీ గాలి వారికి వ్యతిరేకంగా బలంగా వీస్తుండటంతో, ఈ మధ్యాహ్నం తిరిగి రావడం వారికి సంతోషాన్నిచ్చింది.
రాత్రంతా వీచినంత భయంకరమైన తుఫానును నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. మరుసటి రోజు కూడా గాలి వ్యతిరేకంగానే కొనసాగింది.
ఐరిష్ హానెస్టీ సోమవారం, 29.—ఓడలో ఆరుగురు లేదా ఏడుగురు అధికారులు మరియు అధిక సంఖ్యలో ప్రయాణికులతో మేము సుమారు పన్నెండు గంటలకు ఓడరేవు నుండి బయలుదేరాము. గాలి పూర్తిగా పడమర నుండి వీస్తోంది, మరియు ఆ రాత్రి తుఫాను వచ్చే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంది. అందువల్ల వెనక్కి తిరిగి వెళ్లడమే మంచిదని నిర్ణయించారు; కానీ ఒక పెద్దమనిషి మరికొంత సేపు ప్రయత్నిద్దామని ప్రతిపాదించగా, కొద్ది సమయంలోనే అందరూ అతని అభిప్రాయానికి అంగీకరించారు. అందువల్ల వారంతా బయటకు వెళ్లి "గాలి కోసం వెతకాలని" అంగీకరించారు.
రాత్రంతా గాలి పడమర దిశ నుండే వీస్తూనే ఉంది. అయినప్పటికీ, ఉదయానికి మేము ఐర్లాండ్కు రెండు లీగ్ల దూరంలో ఉన్నాము! తొమ్మిది, పది గంటల మధ్య నేను హౌత్లో దిగి, డబ్లిన్ వైపు నడిచాను. సాయంత్రం పూట జనసమూహం నేను ఇక్కడ మునుపెన్నడూ చూడనంత అద్భుతంగా ఉంది. ఇది కూడా ఒక మంచి శకునమని నేను ఆశిస్తున్నాను.
బుధవారం, 21.—అనేకులతో మాట్లాడినప్పుడు, ఐర్లాండ్ అంతా సంపూర్ణ భద్రతతో ఉందని తెలిసి నేను ఆశ్చర్యపోయాను. ఇక్కడ ఎవరికీ సముద్రంలో మునిగిపోతామనే భయం కంటే ఎక్కువగా దండయాత్ర జరుగుతుందనే భయం లేదు, ఎందుకంటే ఫ్రెంచివారు అలాంటి ప్రయత్నమే చేయరని అందరూ సంపూర్ణంగా నిశ్చయించుకున్నారు.
గురువారం, ఏప్రిల్ 1.—నేను బ్లైండ్ క్వేలోని మిస్టర్ స్మిత్ గారి దగ్గర ఒకటి రెండు పుస్తకాలు కొన్నాను. నాకు ఒక గినియాకు చిల్లర కావాలని అడిగాను, కానీ ఆయన ఇవ్వలేకపోయారు; అందువల్ల నేను నా సహచరుడి దగ్గర నుండి కొంత వెండి అప్పుగా తీసుకున్నాను. మరుసటి సాయంత్రం ఒక యువకుడు మిస్టర్ స్మిత్ గారి దగ్గర నుండి వచ్చి, నేను ఆయన కౌంటర్పై ఒక గినియా వదిలి వెళ్ళానని చెప్పాడు. బ్రిస్టల్లో గానీ, లండన్లో గానీ ఇంతటి నిజాయితీని నేను చాలా అరుదుగా చూశాను.
ఒక అద్భుతమైన పూర్వసూచన నెరవేరింది బుధవారం, 28.—నేను టుల్లామోర్కు వెళ్లాను, అక్కడ ఆ సంఘ సభ్యులలో ఒకరైన ఎడ్వర్డ్ విల్లిస్, తన గురించి నాకు చాలా ఆశ్చర్యకరమైన విషయం చెప్పాడు:
నాకు సుమారు ఇరవై ఏళ్ల వయసు ఉన్నప్పుడు, నేను వ్యాపార పని మీద వాటర్ఫోర్డ్కు వెళ్లాను. కొన్ని వారాల తర్వాత, ఆ పని మానేయాలని నిశ్చయించుకుని, మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే బయలుదేరడానికి నా సామాన్లు సర్దుకున్నాను. అది ఆదివారం, కానీ మా ఇంటి యజమాని మరుసటి రోజు వరకు వెళ్లవద్దని నన్ను చాలా ఒత్తిడి చేశాడు. మధ్యాహ్నం మేమిద్దరం కలిసి బయటకు నడిచి నదిలోకి వెళ్లాము. కొంతసేపటి తర్వాత, అతన్ని ఒడ్డున వదిలి,
నేను లోతులోకి ఈదుకుంటూ వెళ్ళాను. కొద్దిసేపటికే ఒక కేక వినిపించింది, వెనక్కి తిరిగి చూడగా అతను నది కాలువలో పైకి లేస్తూ, మునిగిపోతూ కనిపించాడు. నేను పూర్తి వేగంతో వెనక్కి ఈదుకుంటూ వచ్చాను, అతను మళ్ళీ మునిగిపోవడం చూసి, అతని వెనుకే నేను కూడా కిందికి మునిగాను. నేను అడుగు భాగానికి చేరువైనప్పుడు, అతను తన చేతిని నా మెడ చుట్టూ వేసి, నేను పైకి తేలలేనంత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
నా కళ్లెదుట మృత్యువును చూడగానే, నా పాపాలన్నీ నాకు గుర్తుకువచ్చి, బలహీనంగా కరుణ కోసం వేడుకున్నాను.
కొంతసేపటికి నా స్పృహ పోయింది, నేను కాంతి, వైభవంతో నిండిన, జనసమూహంతో ఉన్న ఒక ప్రదేశంలో ఉన్నానని అనుకున్నాను. నేను అలా ఉండగా, నన్ను పట్టుకున్నవాడు చనిపోయాడు, నేను నీటిపైకి తేలాను. అప్పుడు వెంటనే నాకు స్పృహ వచ్చి ఒడ్డుకు ఈదుకుంటూ వెళ్ళాను. అక్కడ మేము మునిగిపోవడాన్ని చూసిన చాలామంది నిలబడి ఉన్నారు, వారు అంతకుముందెన్నడూ అలాంటి విముక్తిని చూడలేదని చెప్పారు; ఎందుకంటే నేను పూర్తి ఇరవై నిమిషాల పాటు నీటి కింద ఉన్నాను. ఆ సంఘటన నన్ను రెండు మూడు నెలల పాటు మరింత గంభీరంగా మార్చింది. ఆ తర్వాత
నేను నా పాపాలన్నిటి వద్దకు తిరిగి వచ్చాను.
కానీ వీటన్నిటి మధ్యలో, 'సువార్తను ప్రకటించుటకు సమర్థుడైన పరిచారకుడు వచ్చినప్పుడు, నీకు అంతా మంచే జరుగుతుంది!' అని ఒక స్వరం నేను వెళ్ళిన ప్రతిచోటా నన్ను వెంబడిస్తూ ఉండేది. నేను సైన్యంలో చేరిన కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత, మా దళం ఫిలిప్స్టౌన్లో ఉన్నప్పుడు మిస్టర్ డబ్ల్యూ వచ్చారు. ఆయన ప్రసంగానికి నేను ఎంతగానో ప్రభావితుడయ్యాను, కానీ నా పాపాలను విడిచిపెట్టేంతగా కాదు. ఆ స్వరం నన్ను ఇంకా వెంబడిస్తూనే ఉంది, మరియు మిస్టర్ జె. డబ్ల్యూ వచ్చినప్పుడు, నేను ఆయనను చూడకముందే, నేను వెతుకుతున్న వ్యక్తి ఆయనేనని నాకు వర్ణించలేని ఒక బలమైన నమ్మకం కలిగింది. ఆ తర్వాత కొద్దికాలానికే నేను దేవునితో సమాధానాన్ని కనుగొన్నాను, మరియు నాకు నిజంగా అంతా మంచే జరిగింది.
అటకపై ప్రసంగం అటకపై ప్రసంగం సోమవారం, మే 10.—నేను ఐర్లాండ్లో ఇప్పటివరకు చూసిన పట్టణాలలోకెల్లా, దేనితోనూ పోల్చలేనంత అత్యంత ఆహ్లాదకరమైన క్లోన్మెల్ పట్టణానికి వెళ్లాను. ఆ పట్టణంలో చక్కగా కట్టిన ఇళ్లతో నాలుగు విశాలమైన, ger ger వీధులు ఉన్నాయి, అవి పట్టణం మధ్యలో ఒకదానికొకటి కలుస్తాయి. దక్షిణ వైపున, గోడలకు దగ్గరగా ఒక విశాలమైన, స్వచ్ఛమైన నది ప్రవహిస్తుంది. దీనికి ఆవల పచ్చని, ఫలవంతమైన పర్వతం ఒకటి పైకి లేచి, పట్టణం మీద వాలి ఉంటుంది. ఆ లోయ తూర్పు, పడమర దిశలలో చాలా మైళ్ల మేర విస్తరించి ఉంది మరియు అంతటా చక్కగా సాగు చేయబడింది.
నేను ఐదు గంటలకు, ఐదు లేదా ఆరు వందల మంది పట్టగలిగే ఒక పెద్ద మేడ మీద ప్రసంగించాను. కానీ అది నిండలేదు, ఎందుకంటే కొన్నేళ్ల క్రితం మరొకటి కూలిపోయినట్లే ఇది కూడా కూలిపోతుందేమోనని చాలామంది భయపడ్డారు; ఆ ఘటనలో వింటున్నవారిలో చాలామంది తీవ్రంగా గాయపడ్డారు, ఒకరు తీవ్రంగా నలిగిపోయి కొద్ది రోజుల్లోనే చనిపోయారు.
మంగళవారం, 11.—ఎక్కడ ప్రసంగించాలో నాకు పాలుపోలేదు. అటక యజమాని నన్ను అక్కడ గానీ, కింద ఆవరణలో గానీ ప్రసంగించనివ్వడానికి నిరాకరించాడు. ఇక సైనిక ప్రాంగణాన్ని వాడుకోవడానికి అనుమతి కోరగా, కమాండింగ్ ఆఫీసర్ అది సరైన స్థలం కాదని జవాబిచ్చాడు. "అలా కాదులే, మిస్టర్ వెస్లీ గారికి నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు. ఆయన ఉరిశిక్ష వేదిక కింద ప్రసంగించినా నేను వింటాను," అన్నాడు. దాంతో వీధిలోనే ప్రసంగించాల్సి వచ్చింది, దానివల్ల హాజరైన వారి సంఖ్య రెట్టింపు కంటే ఎక్కువైంది.
అధికారులు, సైనికులు ఇద్దరూ చాలా శ్రద్ధగా గమనిస్తూ ఉన్నారు. అంతలో, బాగా తాగి ఉన్న ఒక పేదవాడు, ఒక చేతిలో కర్ర, మరో చేతిలో పెద్ద కత్తి పట్టుకుని, పోప్ అనుచరులైన గుంపుతో కలిసి వీధిలో నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. అతను తీవ్రంగా తిడుతూ, దేవదూషిస్తూ, ఆ బోధకుడి తల నరికేస్తానని శపథం చేస్తున్నాడు. నేను చాలా కష్టపడి సైనికులను, ముఖ్యంగా ఆ సంఘానికి చెందని వారిని అదుపు చేశాను.
అతను దగ్గరకు రాగానే, మేయర్ గుంపు నుండి బయటకు వచ్చి, మంచి మాటలతో అతన్ని శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించాడు; కానీ విఫలమయ్యాడు. అతను తన ఇంటిలోకి వెళ్లి తన తెల్లని మంత్రదండంతో తిరిగి వచ్చాడు. అదే సమయంలో అతను ఇద్దరు కానిస్టేబుళ్లను పిలిపించగా, వారు వెంటనే తమ లాఠీలతో వచ్చారు. తానే ముందు దాడి చేస్తే తప్ప ఆ వ్యక్తిని కొట్టవద్దని వారికి ఆజ్ఞాపించాడు; కానీ వారు తన చేతికి అందగానే అతను వెంటనే దాడి చేసి, వారిలో ఒకరి మణికట్టుకు గాయం చేశాడు.
దీంతో, అవతలి వ్యక్తి అతడిని కింద పడగొట్టాడు, అతను లొంగిపోయే ముందు మూడుసార్లు అలా చేశాడు.
అప్పుడు మేయర్ ముందు నడుస్తుండగా, కానిస్టేబుళ్లు ఇరువైపులా ఉండి అతన్ని జైలుకు తీసుకువెళ్లారు.
ఒక భయంకరమైన కల ఒక భయంకరమైన కల గురువారం, జూన్ 3.—ఒకటి రెండు రోజుల క్రితం నేను కలిసిన ఒక మతగురువు నుండి నాకు ఒక విచిత్రమైన లేఖ అందింది. దానిలోని కొంత భాగం ఈ విధంగా ఉంది:
భక్తి, సత్యసంధత గల ఆవిడ స్వయంగా నాకు ఈ క్రింది వివరాలు చెప్పారు. ఆమె ఇప్పుడు కార్క్లో నివసించే వెండి పనివాడైన శ్రీ జె--- బి--- గారి భార్య.
సుమారు ముప్పై సంవత్సరాల క్రితం, అప్పుడు సైన్యంలో స్వచ్ఛంద సేవకుడిగా ఉన్న మిస్టర్ రిచర్డ్ మెర్సియర్ నన్ను పెళ్లి చేసుకోవడానికి ప్రతిపాదించారు. ఆ యువకుడు ఆ సమయంలో చార్లెవిల్లో బస చేసేవాడు, అక్కడ మా నాన్నగారు నివసించేవారు. ఆయన ప్రతిపాదనను అంగీకరించి, అతన్నే నా కాబోయే భర్తగా భావించమని నాకు చెప్పారు. రెజిమెంట్ ఆ పట్టణాన్ని విడిచి వెళ్ళినప్పుడు, అతను రెండు నెలల్లో తిరిగి వచ్చి నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటానని వాగ్దానం చేశాడు. చార్లెవిల్ నుండి అతను డబ్లిన్కు, అక్కడి నుండి తన తండ్రి ఇంటికి, ఆ తర్వాత ఇంగ్లాండ్కు వెళ్ళాడు; అక్కడ అతని తండ్రి అతనికి ఒక గుర్రపు బండిని కొనివ్వగా, అతను పెళ్లి కోసం చాలా ఆభరణాలు కొన్నాడు; ఐర్లాండ్కు తిరిగి వచ్చి, కొన్ని రోజుల్లో చార్లెవిల్లోని మా ఇంటికి వస్తానని మాకు తెలియజేశాడు.
దీంతో కుటుంబమంతా అతని స్వాగతానికి, జరగబోయే పెళ్లికి ఏర్పాట్లు చేయడంలో నిమగ్నమై ఉండగా; ఒక రాత్రి, నేను, నా సోదరి మోలీ మా మంచం మీద నిద్రపోతుండగా, పక్క తెర హఠాత్తుగా తెరుచుకున్న శబ్దానికి నాకు మెలకువ వచ్చింది. ఉలిక్కిపడి లేచి చూడగా, మిస్టర్ మెర్సియర్ మంచం పక్కన నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన ఒక వదులైన దుప్పటి కప్పుకొని ఉన్నారు, మరియు తల మీద ఒక రుమాలును నైట్క్యాప్లా మడిచి పెట్టుకున్నారు. ఆయన నన్ను చాలా తీక్షణంగా చూస్తూ, తన ముఖాన్ని బాగా కప్పి ఉంచిన ఆ రుమాలును పైకి ఎత్తి, రక్తంతో తడిసి, మెదడుతో నిండి ఉన్న తన తల ఎడమ భాగాన్ని నాకు చూపించారు. ఆ సమయంలో గదిలో అంతా వెలుతురుగా ఉంది. నా భయం పరాకాష్టకు చేరింది, ఆయన మంచం మీదకు వంగి నన్ను చేతుల్లోకి తీసుకుని కౌగిలించుకోవడంతో అది మరింత పెరిగింది. నా అరుపులకు కుటుంబమంతా భయపడి, గుంపుగా గదిలోకి వచ్చారు.
వారు లోపలికి రాగానే, అతను మెల్లగా తన చేతులను వెనక్కి తీసుకుని, పైకప్పు గుండా పైకి వెళ్ళిపోయినట్లుగా అనిపించింది. నేను కొంతసేపు తీవ్రమైన మూర్ఛలతో బాధపడ్డాను. నాకు మాట్లాడగలిగినప్పుడు, నేను వారికి ఏమి చెప్పానో చెప్పాను.
నేను చూశాను. వారిలో ఒకడు, ఒకటి రెండు రోజుల తర్వాత, ఉత్తరాల కోసం తపాలా అధికారి వద్దకు వెళ్ళగా, అతను వార్తాపత్రికలు చదువుతూ కనిపించాడు; ఆ వార్తాపత్రికలో కార్నెట్ మెర్సియర్ క్రీస్తులోకానికి వెళ్ళిన వృత్తాంతం ఉంది.
డబ్లిన్లోని చర్చి గంటల గోపురంలో, గంటలు మోగడం ముగిసిన వెంటనే; అతను గంటల కింద నిలబడి ఉండగా, తలక్రిందులుగా తిప్పి ఉన్న ఒక గంట అకస్మాత్తుగా మళ్ళీ తిరిగి, అతని తల ఒక వైపుకు బలంగా తగిలింది, దాంతో అతను అక్కడికక్కడే మరణించాడు. మరింత విచారించగా, అతని తల ఎడమ వైపున దెబ్బ తగిలినట్లు మాకు తెలిసింది.
ఆదివారం, జూలై 4.—ఉదయం మేము టువామ్ అనే ఒక చక్కని చిన్న పట్టణం గుండా ప్రయాణించాము. అది ఇస్లింగ్టన్ పరిమాణంలో సగం కూడా లేదు; అక్కడి కేథడ్రల్ కూడా ఇస్లింగ్టన్ చర్చిలో సగం కూడా పెద్దది కాదు. అఘ్రిమ్ నుండి రెండు మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న కిల్కొనెల్లోని పాత చర్చి దీనికంటే ఎంతో పెద్దది. మిగిలి ఉన్న ఆ భారీ శిధిలాలను బట్టి (మధ్యాహ్నం మేము వాటన్నింటి మీదుగా నడిచాము) అంచనా వేస్తే, అది ఇప్పుడు ఐర్లాండ్లో ఉన్న ఏ కట్టడం కన్నా ఎంతో వైభవోపేతమైన కట్టడంగా ఉండేదని చెప్పవచ్చు. దానికి ఆనుకొని ఒక పెద్ద మఠం యొక్క శిధిలాలు ఉన్నాయి; అందులోని అనేక గదులు మరియు అపార్ట్మెంట్లు దాదాపు చెక్కుచెదరకుండా ఉన్నాయి. చర్చి యొక్క పశ్చిమ చివరన, ఒకదానిపై ఒకటి పేర్చిన పుర్రెలు పుష్కలంగా ఉన్నాయి, వాటి చుట్టూ లెక్కలేనన్ని ఎముకలు నేలపై పేడలా చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. ఓ పాపమా, నీవేం చేశావు!
ఉత్తర వేల్స్ యొక్క ఆనందాలు ఉత్తర వేల్స్ యొక్క ఆనందాలు శుక్రవారం, ఆగస్టు 6.—ఈ రోజు మరియు మరుసటి రోజు నేను ఐర్లాండ్లో నా పనిని పూర్తి చేశాను, తద్వారా గంట ముందు హెచ్చరిక రాగానే ప్రయాణానికి సిద్ధంగా ఉండగలిగాను.
ఆదివారం, 8.—గాలి అనుకూలంగా ఉండటంతో మేము ప్రయాణం ప్రారంభించాల్సి ఉంది; కానీ మేము ఓడ ఎక్కుతుండగా, అది పూర్తిగా తూర్పు దిశకు మారింది. సందిగ్ధంలో ఉండటం చాలా ఉపయోగకరమని నేను భావిస్తాను: అది మన సంకల్ప బలాన్ని దెబ్బతీయడానికి ఒక అద్భుతమైన మార్గం.
మనం ఈ తీరంలో ఎక్కువ కాలం నిలిచి ఉండటానికో, లేదా శాశ్వతత్వంలోకి దూసుకుపోవడానికో సిద్ధంగా ఉందాం!
మంగళవారం సాయంత్రం నేను నా వీడ్కోలు ఉపన్యాసం ఇచ్చాను. మిస్టర్ వాల్ష్ ఉదయం అదే విధంగా చేశారు. ఆ తర్వాత మేము రేవు వైపు నడిచాము. కానీ మేము ప్రయాణం చేయాలా వద్దా అనేది ఇంకా సందేహంగానే ఉంది, ఎందుకంటే సర్ టి. పి. ప్యాకెట్ కెప్టెన్కు గాలి అనుకూలంగా ఉంటే తానే వెళ్తానని కబురు పంపారు; మరియు ఓడ మొత్తాన్ని తన వద్దే ఉంచుకోవడం ఆయనకు అలవాటు. కానీ గాలి తూర్పు నుండి వీస్తుండటంతో, అతను వెళ్ళడానికి ఒప్పుకోలేదు; కాబట్టి మధ్యాహ్నం సమయంలో మేము ఓడ ఎక్కాము. రెండు మూడు గంటల్లో మేము ఓడరేవు ముఖద్వారానికి చేరుకున్నాము. అప్పుడు వాతావరణం ప్రశాంతంగా మారింది. మిస్టర్ వాల్ష్ కాకుండా మా క్యాబిన్లో ఐదుగురు ప్రయాణికులు ఉన్నారు.
హాటన్, మోర్గాన్ మరియు నేను. వారందరూ మర్యాదగా, సహించదగినంత గంభీరంగా ఉన్నారు; అదేవిధంగా నావికులు కూడా అసాధారణంగా బాగా ప్రవర్తించారు.
గురువారం, 12.—సుమారు ఎనిమిది గంటలకు మేము క్వార్టర్-డెక్ మీద పాడటం మొదలుపెట్టాము. కొద్దిసేపటికే మా తోటి ప్రయాణీకులందరూ, అలాగే కెప్టెన్, అతని సిబ్బందిలో అధికశాతం మంది కూడా మాతో కలిశారు. ఆ తర్వాత నేను ఒక ప్రబోధాత్మక ప్రసంగం చేశాను. అనంతరం మేము కొంతసేపు ప్రార్థనలో గడిపాము. వారందరూ మాతో పాటు మోకరిల్లారు; రోజంతా వారి గంభీరత ఏమాత్రం తగ్గలేదు. ఇరవై మూడు గంటల ఆహ్లాదకరమైన ప్రయాణం తర్వాత, సుమారు తొమ్మిది గంటలకు మేము హోలీహెడ్లో అడుగుపెట్టాము.
శుక్రవారం, 13.—చెస్టర్కు వెళ్ళడానికి గుర్రాలను అద్దెకు తీసుకుని, మేము సుమారు ఏడు గంటలకు బయలుదేరాము. ఒంటి గంట లోపే మేము బాంగోర్ చేరుకున్నాము. దాని ప్రదేశం వర్ణనాతీతంగా మనోహరంగా ఉంది. ఇక్కడ మేము ఒక పెద్ద, అందమైన కేథడ్రల్ను చూశాము, కానీ క్రూరత్వానికి, ప్రతీకారానికి బలి అయిన వందలాది మంది బాంగోర్కు చెందిన ఆ మంచి పాత సన్యాసుల జాడ మాత్రం కనిపించలేదు. ఇక్కడి నుండి పెన్మాన్మావర్ వరకు ఉన్న ప్రాంతం ఏ తోట కన్నా ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా ఉంది. ఒకవైపు రకరకాల ఆకారాలు, పరిమాణాలలో ఉన్న పర్వతాలు, గడ్డి లేదా మొక్కజొన్నతో నిండిన లోయలు, అడవులు, చిన్న చిన్న చెట్ల గుంపులు నిరంతరం మారుతూ ఉండగా, మరోవైపు సముద్రపు దృశ్యం కూడా మారుతూ ఉంది.
పెన్మాన్-మావర్ పర్వతం సముద్రం నుండి దాదాపు నిలువుగా అపారమైన ఎత్తుకు లేస్తుంది.
ఆ రహదారి దాని పక్కగా, సముద్రతీరానికి చాలా ఎత్తులో వెళుతుంది. దాని పొడవునా సుమారు నాలుగు అడుగుల ఎత్తు గోడ కట్టి ఉండటం వల్ల తప్ప, కిందికి చూసే సాహసం ఎవరూ చేయలేరు. ఇంతలో, ఆ ఎగుడుదిగుడు కొండ అంచు ఏ క్షణంలోనైనా కూలిపోతుందేమో అన్నట్లుగా తల మీద వేలాడుతూ ఉంటుంది. ఆ భయంకరమైన ప్రదేశం నుండి మేము బయలుదేరిన ఒక గంట తర్వాత, మేము కాన్వే అనే పురాతన పట్టణానికి చేరుకున్నాము. దాని చుట్టూ గోడ ఉంది, మరియు ఆ గోడలు చాలా వరకు మంచి స్థితిలో ఉన్నాయి. నేను చూసిన శిథిలాలలో ఆ కోట అత్యంత వైభవమైనది. అది చతురస్రాకారంలో ఉండి, నాలుగు మూలల్లో ఒక్కొక్కటి చొప్పున నాలుగు పెద్ద గుండ్రని గోపురాలను కలిగి ఉంది, వాటి లోపల రాజభవనాల వంటి నివాసాలు ఉండేవి.
కోటకు ఒక వైపున ఒక పెద్ద చర్చి ఉంది, దాని కిటికీలు మరియు తోరణాలు విచిత్రంగా చెక్కబడ్డాయి. కోట ఉన్న కొండకు రెండు వైపులా సముద్రపు పాయ చుట్టూ ప్రవహిస్తుంది—ఒకప్పుడు రాజుల ఆనందానికి నిలయమైన ఆ ప్రదేశం, ఇప్పుడు ముళ్ళతో నిండిపోయి, విచార వదనంతో ఉన్న పక్షులకు మాత్రమే నిలయంగా ఉంది.
వెస్లీ అప్పు f 1236 వెస్లీ అప్పు f 1236 బుధవారం, 25.—మేము బ్రిస్టల్కు ప్రయాణం కొనసాగించాము.
గురువారం, 26.—సుమారు యాభై మందిమి సమావేశమై, సంఘ నియమాలను ఒక్కొక్కటిగా చదివి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాము; కానీ వాటిలో మినహాయించదగినవి ఏవీ మాకు కనిపించలేదు. కాబట్టి మేమందరం వాటన్నిటినీ పాటించాలని మరియు వాటిని మా శక్తికొలది సిఫార్సు చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాము.
అప్పుడు మేము సంఘంలోనే ఉండటం, మతగురువులతో సౌమ్యంగా వ్యవహరించడం యొక్క ఆవశ్యకతను ప్రధానంగా పరిగణించాము, మరియు ఎటువంటి వ్యతిరేక స్వరం వినిపించలేదు. దేవుడు మనందరినీ ఒకే మనస్సు గలవారిగా, ఒకే తీర్పు గలవారిగా చేసాడు.
శుక్రవారం, 27.—బ్యాండ్ల నియమాలను ఒక్కొక్కటిగా చదివి పరిశీలించడం జరిగింది; కొన్ని మౌఖిక మార్పుల తర్వాత, ఆ నియమాలను పాటించడానికి మరియు అమలు చేయడానికి మేమందరం అంగీకరించాము.
శనివారం, 28.—నేను మరియు నా సోదరుడు సంఘం నుండి ఎన్నటికీ వేరు కాబోమని గంభీరంగా ప్రకటించి సమావేశాన్ని ముగించాము, మరియు మా సహోదరులందరూ దానికి అంగీకరించారు.
సోమవారం, సెప్టెంబర్ 6.—నేను యంత్రంలో బయలుదేరి, మంగళవారం సాయంత్రం లండన్కు చేరుకున్నాను.
బుధ, గురువారాల్లో, నేను నా లౌకిక వ్యాపారాన్ని చక్కబెట్టుకున్నాను. నేను పుస్తకాలు రాయడం, ముద్రించడం మొదలుపెట్టి ఇప్పుడు సుమారు పద్దెనిమిది సంవత్సరాలు అయ్యింది; మరి ఆ కాలంలో ముద్రణ ద్వారా నేను ఎంత సంపాదించాను? ఎందుకంటే, నా లెక్కలు చూసుకోగా, 1756 మార్చి 1వ తేదీన (నేను చివరిసారిగా లండన్ విడిచి వెళ్ళిన రోజు), ముద్రణ మరియు ప్రసంగాల ద్వారా కలిపి పన్నెండు వందల ముప్పై ఆరు పౌండ్ల అప్పు చేశానని నాకు తెలిసింది.
అక్టోబర్ 10, ఆదివారం.—మూర్ఫీల్డ్స్లో ఒక అఖండ జనసమూహానికి నేను "ఓ ఇశ్రాయేలు వంశమా, మీరెందుకు చావాలి?" అనే అంశంపై ప్రసంగించాను. క్షేత్రస్థాయి ప్రసంగమే ఫలితాన్నిస్తుంది; ప్రయోజనం విషయంలో దానికి సాటి మరొకటి లేదు.