రోమా పత్రిక, పన్నెండవ అధ్యాయం

3 5 "ఐన్ గ్నేడ్ ఓడర్ ఫ్రూండ్‌షాఫ్ట్"

("దయతో కూడిన బహుమతి లేదా స్నేహపూర్వక చర్య").

3 6 విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని ఆల్ సెయింట్స్ చాప్టర్‌కు ఎలెక్టర్ ఫ్రెడరిక్ ది వైజ్ ఇచ్చిన విరాళాల గురించి లూథర్ ఇక్కడ ఆలోచించవచ్చు.

3 7 ఇక్కడ లూథర్, పదిహేనవ శతాబ్దం చివరిలో జర్మనీలో చర్చి ప్రార్థనలలో ఒక నిర్దిష్ట సంఖ్యలో మరియు రకమైన కీర్తనలను బృందగానాలతో పాడించే పద్ధతి సర్వసాధారణం కావడాన్ని సూచిస్తున్నట్లుగా కనిపిస్తుంది. దాతలు ఈ ప్రయోజనం కోసం ఫౌండేషన్లను స్థాపించారు లేదా నిధులను అందించారు. లూథర్, విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని ఆల్ సెయింట్స్ చర్చిలో అటువంటి బృందగానాల ఏర్పాటు గురించి లేదా "శాశ్వత" స్థాపన గురించి ఆలోచించి ఉండవచ్చు.

రోమా పత్రిక పన్నెండవ అధ్యాయం: పరలోకంలో తమ భవిష్యత్ ప్రయోజనాల కోసం వారు కానుకలు ఇస్తారు, మరియు దానివల్ల ప్రయోజనం ఉంటుందని ఆశించకపోతే వారు కానుక ఇవ్వరు. కానీ ఇది వ్యర్థమైన ఆశ, ఎందుకంటే వారు కపటం నుండి విముక్తి పొందలేదు. అయినప్పటికీ, వారు దీని గురించి ఆలోచించకుండా, ప్రతిఫలం ఖచ్చితంగా వస్తుందని నమ్మినట్లుగా నిశ్చింతగా ఉంటారు, మరియు వారు తమ ప్రతిఫలాన్ని పొందుకున్నారనే వాస్తవాన్ని మరచిపోతారు (మత్తయి 6:2; 5:16).

నిజానికి, వారు దేవుని మహిమ కొరకు ఇది చేస్తారని నేను నమ్మలేను, ఎందుకంటే అలా అయితే వారు పాత పునాదులను పెంపొందించడానికో లేదా ఇప్పటికే తగినంత సంపద కలిగి ఉండి, శిథిలమైపోవడానికి అనుమతించబడిన వాటిని పునరుద్ధరించడానికో ఇష్టపడతారు. కానీ దేవుని ఆరాధన మరియు సేవ ఒక సంతగా మారిపోయాయి.

పరిపాలించువాడు శ్రద్ధతో పరిపాలిస్తాడు. (Rom. 12:8.) కానీ ఈ రోజుల్లో పరిస్థితి ఇలా ఉంది: ఆధ్యాత్మిక లేదా లౌకిక పదవిలో పరిపాలించేవాడే విలాసంతో, సుఖంతో, ఐశ్వర్యంతో, ఆనందంతో, కీర్తితో, గౌరవంతో, అధికారంతో, భయంతో పరిపాలిస్తాడు. (అలాంటి వారి గురించి యెహెజ్కేలు 34:2 మొదలైనవి చెబుతున్నాయి:

తమంతట తామే పోషించుకున్న ఇశ్రాయేలు కాపరులకు శ్రమ. మీరు పాలు తిని, ఉన్నిని కప్పుకొని, క్రొవ్వుగలవాటిని వధించారు; బలహీనులను మీరు బలపరచలేదు, రోగగ్రస్తులను మీరు స్వస్థపరచలేదు, తరిమివేయబడినవాటిని మీరు తిరిగి తీసుకురాలేదు, తప్పిపోయినవాటిని మీరు వెదకలేదు. కానీ మీరు వారిపై క్రూరత్వంతో, నిరంకుశత్వంతో పరిపాలన చేశారు. ఈ మాటలు ఒకరిని వణికించి, ఒళ్ళు గగుర్పొడిచేలా చేయవా? ఇలాంటి వారే ఈ ఆజ్ఞను అతిక్రమిస్తారు. యాకోబు నిచ్చెనపై దేవదూతలు దిగినట్లుగా (ఆదికాండము 28:12), వారు దిగడానికి ఎక్కరు. ఎందుకంటే, ఎక్కడమంటే పరిపాలించడం, దిగడమంటే శ్రద్ధగా ఉండటం. వారు సేవ చేయడానికి పరిపాలించరు, అయినప్పటికీ హెచ్చింపబడిన ప్రతి ఒక్కరూ తమ కోసం ఏమీ కోరకూడదని, తమ కోసం జీవించకూడదని హెచ్చింపబడ్డారు; కానీ వారు తమ సేవకులకు సేవకుడిగా చేయబడ్డారని గుర్తించడానికే హెచ్చింపబడ్డారు.

ఇక్కడ అపొస్తలుడు చెప్పినట్లుగా, ప్రతి పరిపాలనకు స్పష్టమైన మరియు విశిష్టమైన నియమం శ్రద్ధ. అంతేకాక, తన గురించి, తన వారి గురించి పట్టించుకోనివాడే ఇతరుల విషయంలో శ్రద్ధ చూపగలడు. ఎందుకంటే శ్రద్ధ ఒకరిని నిర్లక్ష్యంగా చేస్తుంది; తప్పుడు రకమైన శ్రద్ధ తప్పుడు మార్గంలోను, సరైన రకమైన శ్రద్ధ సరైన మార్గంలోను చేస్తుంది. కాబట్టి, పరిపాలించేవాడు తన గురించి ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా, శ్రద్ధతో పరిపాలించాలి.

కరుణ చూపించువాడు, సంతోషంగా. (Rom. 12:8.) రెండవది Corinthians 9:7: "విసుగు చెందకుండా లేదా అవసరం లేకుండా: సాక్సోనీలోని మీసెన్ కేథడ్రల్‌లో ఫోయ్ బృందగానం". ఈ బృందగానం యొక్క గానాన్ని దాని వ్యవస్థాపకులు తమ పూర్వీకులను స్మరించుకునే శాశ్వత స్మారకంగా భావించారు.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు. "దేవుడు సంతోషంగా ఇచ్చేవానిని ప్రేమిస్తాడు." ఇది ఆయన ఇంతకుముందు చెప్పినదానికి భిన్నమైనది: "ఇచ్చేవాడు నిష్కపటంగా ఇవ్వాలి." ఎందుకంటే అలాంటప్పుడు, తిరిగి చెల్లించబడతారని ఆశించేవారికి ఇస్తారు, కానీ ఇక్కడ పేదలకు మరియు అవసరంలో ఉన్నవారికి ఇస్తారు.

ఇప్పుడు లైరా అంతగా ఆందోళన చెందుతున్న ప్రశ్నను, అంటే ఈ జాబితాలోని మంచి పనులు ఒక నిర్దిష్ట క్రమంలో ఎందుకు అమర్చబడ్డాయి అనే ప్రశ్నను, మనం నిరభ్యంతరంగా విస్మరించవచ్చని నేను భావిస్తున్నాను. ఎందుకంటే, దాని భాగాల గురించి మనకు మనం ఊహించుకున్న నిర్మాణం ఆధారంగా మొత్తం గ్రంథం యొక్క నిజమైన అవగాహనను పొందితే, మనం దానిని కోల్పోవచ్చు. తాను దానిని అత్యద్భుతంగా వివరిస్తున్నాననే నమ్మకంతో, తన గొప్ప పాండిత్యాన్ని దానిపై ప్రయోగిస్తూ, లైరాకు ఇష్టమైనట్లుగా లేఖనాన్ని భాగాలుగా విభజించినప్పుడల్లా అతనికి ఇలాగే జరుగుతుంది.

సిగ్గుపడి లేదా ఏదో విధమైన ప్రమాదాన్ని పసిగట్టి పేదలకు సహాయం చేయాలని భావించే వ్యక్తి, కరుణను సంతోషంగా చూపించడు. అందువల్ల, ఈనాడు చాలామంది భిక్షాటనకు విరాళాలు ఇస్తున్నారు, కానీ దానివల్ల వారు ఎలాంటి పుణ్యాన్ని సంపాదించుకోరు, ఎందుకంటే వారు అలా తమ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా, సంతోషం లేకుండా చేస్తారు. పిసినారిగా, నిర్దయుడిగా లేదా కనికరం లేనివారిగా పరిగణించబడతామేమోనని భయపడి భిక్షువులు ఇచ్చేవారి విషయంలో కూడా ఇదే నిజం.

ప్రేమ కపటం లేకుండా ఉండాలి. (Rom. 12:9.) ఈ రెండు పదాల మధ్య ఉన్న సంబంధం అత్యంత అవసరమైనది మరియు ముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే ప్రేమ కంటే స్వచ్ఛమైనది మరియు కపటం లేనిది మరొకటి లేనట్లే, కపటం వల్ల అంత సులభంగా కలుషితమయ్యేది కూడా మరొకటి లేదు. ప్రేమ వలె కపటాన్ని అసహ్యించుకునేది మరొకటి లేదు మరియు ప్రేమ భరించినంతగా కపటాన్ని సహించవలసినది మరొకటి లేదు. అందుకే ప్రతి ఒక్కరి పెదవులపై "ఎవరినీ నమ్మలేము" అనే సామెత, అలాగే ప్రసంగికుని మాట "నమ్మకమైన మనిషిని ఎవరు కనుగొనగలరు?" అని ఉంటుంది. ప్రతిదీ రంగుతో కప్పబడి, స్నేహం అనే ముసుగు కింద దాగి ఉంటుంది.

నిజానికి, నకిలీ ప్రేమ రెండు రకాలుగా ఉంటుంది. మొదటిది, బయటకు ప్రేమలా కనబడుతూ, లోపల ద్వేషాన్ని దాచుకునే రకం. (ఈ రకం, కింది స్థాయి ఉద్యోగులకు వారి పై అధికారులతో ఉండే సంబంధానికి, అలాగే సమానుల మధ్య ఉండే సంబంధానికి ప్రతీక.)

ఇక్కడ మనం రెండు రకాల వ్యత్యాసాలను గమనించాలి: అబ్నేరుకు ఎదురుగా ఉన్న యోవాబు వలె (2 సమూయేలు 3:27), కొందరు దీన్ని తెలిసి చేస్తారు.

ఇక్కడ నిందించేవారు, మోసగాళ్ళు, కొండెగాళ్ళు మరియు రెండు నాలుకల ద్రోహులు కూడా ఉంటారు. కానీ ఇది ఎంత నీచమైన నటన అంటే, ఇక్కడ అపొస్తలుడు దీని గురించే మాట్లాడుతున్నాడని నేను నమ్మలేను. అయితే, ఈనాడు ఈ దుర్గుణం సర్వత్రా వ్యాపించి, తన మలినంతో ప్రతిదాన్నీ ముంచెత్తుతోంది.40

38 "Nnsquam tuta fides/'

39 లూథర్ "ఎక్లెసియాస్టిస్" అని రాశాడు, కానీ ఆ ఉల్లేఖనం సామెతలు 20:6 నుండి తీసుకోబడింది.

40 "క్వామ్‌క్వామ్ టోటో గుర్గిట్ హాక్ విటియం గ్రాసటూర్ హోడీ"

ఫికర్ ఈ టెర్రా "సుడిగుండం" (గుర్జెస్) రోమా పత్రిక పన్నెండవ అధ్యాయంలోని ప్రళయ ప్రసంగంలో ఒక భాగమని భావిస్తాడు. అప్పుడు, తెలియకుండానే ఇలా చేసేవారు మరికొందరు ఉన్నారు. తాము ప్రేమించేవారికి శ్రమ, కష్టాలు ఎదురయ్యే వరకు తాము అబద్ధంగా ప్రేమిస్తున్నామని వారికి తెలియదు. ఓవిడ్ చెప్పినట్లుగా: "మీరు సంతోషంగా ఉన్నప్పుడు, మీకు చాలా మంది స్నేహితులు ఉంటారు, కానీ కష్ట సమయాల్లో, మీరు ఒంటరిగా మిగిలిపోతారు/*41

క్రీస్తు శ్రమల కాలంలో అపొస్తలులు కూడా ఈ విధమైనవారే, మరియు అనేక ఇతర పరిశుద్ధులు కూడా అలాగే ఉండేవారు. ఈ కపటత్వం ఎంత లోతైనదంటే, దానిని తమలో తాము గుర్తించేవారు దాదాపుగా ఎవరూ ఉండరు. నిజానికి,

అనేకులు అలా అనుకోకపోయినప్పటికీ, ఈ కపటత్వం నుండి ఎవరూ విముక్తులు కారని నేను ధైర్యంగా చెప్పగలను. క్రీస్తుతో కలిసి జీవించడం ద్వారా బలపడిన అపొస్తలుల కంటే పరిపూర్ణులు ఇంకెవరుంటారు?

రెండవదిగా, తప్పుడు ప్రేమను దాచిపెట్టని లేదా నిజమైన ద్వేషంగా బయటపడని ఒక రకం ఉంది. (ఈ రకం పై అధికారులకు వారి కింది ఉద్యోగులతో ఉండే సంబంధానికి, అలాగే సమానుల మధ్య ఉండే సంబంధానికి లక్షణంగా ఉంటుంది.)

ఈ ప్రేమ కూడా రెండు రకాలు. తమ పొరుగువాడు ఒక తప్పు లేదా పాపం చేస్తున్నాడని, అనగా తనకు తానే గొప్ప హాని చేసుకుంటున్నాడని కొందరు తమ కళ్ళతోనే చూస్తారు, కానీ అలా చేయగల శక్తి ఉన్నప్పటికీ, వారు అతన్ని గద్దించరు, హెచ్చరించరు లేదా సరిదిద్దరు. అయితే, ఈ విధమైన కపట ప్రేమ కూడా ఎంత మొరటుగా, అసహ్యకరంగా ఉంటుందంటే, అపొస్తలుడు తన లేఖలోని ఈ భాగాన్ని వ్రాసినప్పుడు దానిని దృష్టిలో ఉంచుకున్నాడంటే నమ్మశక్యంగా ఉండదు. అయినప్పటికీ, తమ మనస్సాక్షికి విరుద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, ఈ కపటత్వాన్ని ఆచరించే వారు అనేకులు ఉన్నారు.

ఇతరులు ఈ విధమైన నకిలీ ప్రేమను తెలియకుండానే ప్రదర్శిస్తారు: వారు ఇతరుల దుర్గుణాలను సద్గుణాల వలె మెచ్చుకుంటారు మరియు ప్రశంసిస్తారు. వారు ఉన్నత స్థాయి వినయాన్ని సాధించారు, అందువల్ల పైకి కనిపించే చెడును కూడా మంచిగా భావించడానికి మరింత సుముఖంగా ఉంటారు. వారు పొగడటానికి త్వరపడతారు కానీ గద్దించడానికి నెమ్మదిస్తారు, ఒకవేళ వారికి చాలా పెద్ద దుర్గుణం ఎదురైనా సరే. అది కేవలం మంచి అనే పలుచని ముసుగుతో కప్పబడి ఉంటే చాలు, అప్పుడు వాస్తవానికి మంచికి ఎలాంటి ఆధారం కనిపించకపోయినా, దానిలో మెచ్చుకోవడానికి ఏదో ఒకటి దొరుకుతుంది. ఈ సందర్భంలో, మంచిని గట్టిగా పట్టుకోవడానికి అన్నిటినీ పరీక్షించరు (1 థెస్సలొనీకయులు 5:21), కానీ పైపైన కలిగే అభిప్రాయంతో సంతృప్తి చెంది, విషయాలను మంచివని ప్రకటించడానికి మరియు స్నేహితులను చేసుకోవడానికి త్వరపడతారు.

కాబట్టి, మొదటి రకం వారు ప్రేమ ప్రకారం చేయవలసిన మంచిని చేయరు, రెండవ రకం వారు చెడును చేయరు. కానీ మొదటివారు చెడు చేస్తారు, రెండవవారు మంచి చేస్తారు, ఇద్దరూ ప్రేమకు విరోధంగా ప్రవర్తిస్తారు.

ఈ రెండింటి మధ్య, తటస్థవాదులు42 తమ పంతం నెగ్గించుకుంటారు. లూథర్ కాలం నాటిలాగే. అతను రోమ్‌ను "quasi gurges flatitiorum" అని సూచించే ఒక వ్యక్తీకరణను ఉటంకించాడు.

41 ఓవిడ్, ట్రిస్టియా, I, 9, 5.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు అబ్షాలోము (2 సమూయేలు 13:22), వారు మంచిగా గానీ చెడుగా గానీ మాట్లాడరు లేదా చేయరు.

నేటి వేదాంతులు అలాంటివారే. వారు తమ "ప్రేరేపిత చర్యల"లో42a స్థిరంగా, నిశ్చింతగా నిలబడతారు మరియు ఎన్నడూ ఒక ప్రభావవంతమైన కార్యాన్ని పూర్తి చేయరు. వారు తమ పొరుగువారికి మేలు జరగాలని ఆకాంక్షించి, వారి శ్రేయస్సును కోరినప్పుడు, మరియు తమ తోటి మనిషి యొక్క చెడును తిరస్కరించి, అసహ్యించుకుని, ఖండించినప్పుడు, తాము చేయవలసిన దానికంటే ఎక్కువ చేశామని వారు భావిస్తారు; మరియు ఇదంతా వారు "ప్రేరేపిత చర్యల" ద్వారా చేస్తారు. లేకపోతే, వారు ఏమీ చేయరు లేదా పైన పేర్కొన్న అనుకరణకర్తల వలె ప్రవర్తిస్తారు. (ఇంకా, ప్రేమించడం అంటే ఒకరి మేలును "ప్రేరేపిత చర్య" ద్వారా కోరుకోవడం అని చెప్పడం కూడా ఒక అనుకరణ ప్రేమే అని చెప్పడానికి నేను వెనుకాడను.) అటువంటి కపటత్వం యొక్క మోసపూరిత స్వభావాన్ని బయటపెట్టాలన్నట్లుగా, అతను ఈ విధంగా కొనసాగిస్తాడు:

చెడును ద్వేషించి, మంచిని హత్తుకోవడం. (రోమా.

తాను చెడును ప్రేమిస్తున్నానని, మంచిని ద్వేషిస్తున్నానని చెప్పే మనిషి ఒక్కడూ లేడు. అయినప్పటికీ, అపొస్తలుడు ఈ ఆజ్ఞను ఇచ్చాడు, అది నిశ్చయంగా వ్యర్థం కాదు, ఎందుకంటే మనిషి చెడు వైపు మొగ్గు చూపుతాడు మరియు మంచి చేయడానికి సంకోచిస్తాడు. అందువల్ల, ప్రతి ఒక్కరూ తమకు నచ్చినదాన్ని మంచి అని, నచ్చనిదాన్ని చెడు అని పిలుస్తారనే వాస్తవాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని, మంచి చెడుల గురించిన అజ్ఞానంలో కపటం తనను తాను సమర్థించుకుంటుంది. కాబట్టి, "మనం అన్నిటినీ పరీక్షించి, మంచిదానిని గట్టిగా పట్టుకోవాలి" (1 థెస్సలొనీకయులు 5:21) అనే తన ఆజ్ఞ ద్వారా ఆయన చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే, మనం మంచిని దాని తక్షణ బాహ్య స్వరూపం ద్వారా పట్టుకోకుండా జాగ్రత్తపడాలి.

ఎందుకంటే ఇక్కడ అతను మంచిని నూతన మానవునికి సంబంధించినదిగాను, చెడును కూడా నూతన మానవునికి సంబంధించినదిగాను అర్థం చేసుకుంటాడు. ఇప్పుడు ఈ మంచి ద్వివిధమైనది, అలాగే ఈ చెడు కూడా. ఒకటి అదృశ్యమైనది, మరియు మనిషి దానిని విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే కాపాడుకోగలడు: అదే దేవుడు. రెండవది దృశ్యమైనది: అది ఇంద్రియలోలత్వానికి చెడు చేసేదంతా మరియు మనలోని పాత మనిషిని వ్యతిరేకించేదంతా, ఉదాహరణకు: మనలోని పాత మనిషిని శిక్షించడం మరియు మంచి పనులను చేయడం. అదే విధంగా, దీనికి విరుద్ధంగా, దృశ్యమైన చెడు అనేది మనలోని పాత మనిషికి మంచి చేసేదంతా మరియు అతనికి అనుకూలమైనదంతా, ఉదాహరణకు, శరీరాశలకు లొంగడం మరియు ఆత్మను నిర్లక్ష్యం చేయడం.

రెండూ ద్వివిధమైనవి, ఎందుకంటే అవి ఒకవైపు మన సొంత వ్యక్తికి, మరోవైపు మన పొరుగువారికి సంబంధించినవి. ఇక్కడ అపొస్తలుడు ఈ రెండవ దాని గురించే మాట్లాడుతున్నాడు, ఎందుకంటే మన

"ప్రేమ కపటం లేనిదై ఉండాలి," మన తోటి మనిషిలో ఉన్న చెడును మనం భయం లేదా పక్షపాతం లేకుండా ద్వేషించాలి,43 మరియు అతనిలో ఉన్న మంచిని భయం లేదా పక్షపాతం లేకుండా హత్తుకోవాలి.43a

42a "/n actibus elicitis"

43 "సైన్ అడ్యులేషన్ ఎట్ టైమోర్."

43a "సైన్ సిమ్యులేషన్ మరియు ఫేవరెట్"

రోమా పత్రిక, పన్నెండవ అధ్యాయం (చెడును "ద్వేషించడం" అనే పదాన్ని ఉపయోగించడం ద్వారా, చెడు ఎల్లప్పుడూ ఉంటుందని మరియు ప్రతి చెడు మీ శక్తి మేరకు జరగదని ఆయన చెప్పదలచుకున్నాడు. కాబట్టి, మీరు తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న చెడును ద్వేషించండి మరియు ఇతరుల చెడుకు వత్తాసు పలకకండి, కానీ ఇతరుల మంచితో నిలబడండి. మంచిని ఆదరించండి, ప్రోత్సహించండి మరియు ప్రకటించండి, కానీ మీకు సాధ్యమైన చోట చెడును ద్వేషించండి మరియు అడ్డుకోండి. కానీ తరచుగా, శాంతిని కాపాడే సంఘ ప్రజలకు వ్యతిరేకంగా విరుచుకుపడే మతభ్రష్టులు మరియు ఇతర బోధించలేని వ్యక్తుల విషయంలో వలె, చెడును ద్వేషించడం మరియు మంచిని ప్రేమించడం తప్ప మరేమీ చేయలేము.)43b

(ఉన్నత మతాధికారుల మరియు రాకుమారుల ఆస్థానాలలో చెడును ద్వేషించే అటువంటి వ్యక్తులు ఉండి ఉంటే, సంఘం అదృష్టవంతురాలై ఉండేది. కానీ నేడు పరిస్థితి దానికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉంది. అందువల్ల, సంఘం దుర్భరమైన స్థితిలో ఉంది; దానికి కారణం వారు స్వయంగా చెడ్డవారు కావడం కాదు, సంఘంలో కనిపించే చెడును వారు ద్వేషించకపోవడమే.)

అయినప్పటికీ, ఒక వ్యక్తి పట్ల చూపించే ద్వేషం లేదా సద్భావం ఈ తీర్పును పూర్తిగా పడగొడుతుంది, ఉదాహరణకు, జాన్ రాయిక్లిన్ మరియు కొలోన్ వేదాంతుల విషయంలో ఈ రోజు మనం దీనిని చూడవచ్చు.430 మనం ఒక వ్యక్తికి సంపూర్ణమైన నిశ్చయతతో, భక్తితో మన ప్రేమను ఇచ్చినప్పుడు, అతను ఏమనుకున్నా దానిని ఆదరించడానికి, సమర్థించడానికి మనం సిద్ధంగా, ఆసక్తిగా ఉంటాము, కానీ అతనిలో మంచి చెడులను ఎలా గుర్తించాలో మనల్ని మనం ప్రశ్నించుకోము, ఎందుకంటే అటువంటి వ్యక్తిలో మంచి చెడులు ఉన్నాయని కనిపించేలా చేయడం మనకు ఇష్టం ఉండదు. అందువల్ల, మంచిని ద్వేషించి, చెడును అంటిపెట్టుకుని ఉండటమే నకిలీ ప్రేమ స్వభావం. నిజానికి, ప్రతి రకమైన ప్రేమ యొక్క లక్షణం ఏమిటంటే అది అంధులను చేస్తుంది. అలాంటప్పుడు, అంధులు కానివారు ఎవరు? ఎందుకంటే, జీవించి లేనివాడు తప్ప, ప్రేమ లేనివారు—అంటే, ఇంద్రియ సంబంధమైన ప్రేమ లేనివారు—ఎవరు ఉన్నారు?

సహోదర ప్రేమతో ఒకరినొకరు ప్రేమించుకొనుట. (Rom. 12:10.) ఈ వాక్యభాగం యొక్క ఒక గ్రీకు అనువాదంలో "సహోదర ప్రేమ" అని ఉంది: 'ఫిలడెల్ఫియా') కాబట్టి, "ఫిలడెల్ఫోస్" అంటే "సహోదరులను ప్రేమించేవాడు" లేదా "తన సహోదరుని ప్రేమించేవాడు". దీని ద్వారా అపొస్తలుడు చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే, క్రైస్తవులలో ప్రేమ అనేది అపరిచితులు మరియు శత్రువుల పట్ల చూపించే ప్రేమ కంటే ఒక ప్రత్యేకమైన మరియు పరిపూర్ణమైనదిగా ఉండాలి. అందువలన ఆయన మరొక వాక్యభాగంలో (గలతీ. 6:10) ఇలా అంటాడు: "మనకు సమయం ఉండగా, అందరికీ, ప్రత్యేకంగా విశ్వాస గృహానికి చెందిన వారికి మేలు చేద్దాం." మరియు మన అనువాదంలో "ప్రేమించుకొనుట" (డిలిజెంటెస్) అని ఉన్నచోట, గ్రీకు మూలపాఠంలో ("ఫిలోస్టోర్గోయి"; ఫిలోస్ — అమోర్) అని చదువుతాము.44 ఇప్పుడు మనం సాధారణ వాడుకలో చెప్పినట్లుగా స్టోర్గే అంటే "ఆప్యాయత" లేదా "సానుభూతి". కాబట్టి, ఫిలోస్టోర్గోస్ అంటే ఎవరైతే...

43b "యూట్ ఇన్ హెరెటిసిస్ మరియు ఆబ్స్టినాటిస్ కాంట్రా కాథోలికోస్ ఎట్ మైట్స్ ఫ్యూరెంటిబస్."

4 3 c Rom. 11:22 పై లూథర్ వ్యాఖ్యను పోల్చండి.

44 మధ్యయుగాలలో ఫిలోస్ ను అమోర్ గా అనువదించడం సర్వసాధారణం.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు. ఫిలడెల్ఫియాతో పాటు ప్రేమించవలసిన మరొకరి పట్ల సున్నితమైన ప్రేమను కలిగి ఉండాలి. అప్పుడు అపొస్తలుడు, ప్రేమ అని అర్థం ఇచ్చే ఈ రెండు పదాలను దాదాపు అనవసరంగా కలిపి, (tPhiladelphia estote philostorgoi/' అంటే, "సహోదర ప్రేమతో ఒకరిపట్ల ఒకరు సున్నితమైన ప్రేమను కలిగి ఉండండి" అని గొప్ప నొక్కిచెబుతూ మాట్లాడాడు.

ఒకరినొకరు ఘనపరచుకొనుట. (Rom. 12:10.) ఫిలిప్పీయులకు 2:3లో ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: "వినయముతో ప్రతివాడును తనకంటె ఇతరులను శ్రేష్ఠులుగా ఎంచుకొనవలెను." మరియు మన ప్రభువు Luke 14:10లో ఇలా అంటున్నాడు: "మీరు ఆహ్వానించబడినప్పుడు, వెళ్లి, అత్యంత అల్పమైన స్థలమందు కూర్చుండుడి." ఇక్కడ ఆయన తోటి మనుషుల పట్ల ఉన్నతమైన గౌరవం మరియు మన్నన ద్వారా సూచించబడే అంతర్గత ఘనకార్యం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. ఎందుకంటే బాహ్య ఘనకార్యం చాలా సందర్భాలలో నకిలీది మరియు స్వార్థపూరితమైనది. ప్రతిఫలంగా అంతకంటే ఉన్నతమైన దానిని పొందాలనే ఉద్దేశ్యంతో ఒకరు దానిని ప్రసాదిస్తారు. మరియు అది తిరిగి లభించకపోతే, ఒకరు ఆగ్రహించి, ఘనకార్యాలు ఇవ్వడం మానేస్తారు. "ఇతరులను తమకంటె శ్రేష్ఠులుగా ఎంచుకొనవలెను" అనడంలో ఆయన ఉద్దేశం ఇదే. ఆయన ఇలా అనలేదు: "ఒకరు తమను ఇతరుల కంటే ఉన్నతంగా భావించుకొనవలెను."

అయితే, ఆత్మ నిగ్రహం లేకుండా మీరు ఈ గౌరవాన్ని మరొకరికి ఇవ్వలేరు. అంతేకాక, మీరు అవమానానికి గురికావడానికి అర్హులని మిమ్మల్ని మీరు భావించుకోవాలి, కానీ మీకంటే ఇతరులు గౌరవించబడటానికి అర్హులని పరిగణించాలి. మరో మాటలో చెప్పాలంటే: వినయవంతుడు మాత్రమే గౌరవంలో మరొకరి కంటే ముందుండగలడు.

అహంకారం కూడా గౌరవాన్ని ఇస్తుంది, కానీ వినయం ఇతరుల కంటే ముందుండి గౌరవాన్ని ఇచ్చినట్లే, అహంకారం కూడా ఇతరుల తర్వాతే గౌరవాన్ని ఇస్తుంది. అహంకారం ఇతరులు తనకంటే ముందు వెళ్లాలని ఆశిస్తుంది, కానీ వినయం ఇతరులు తన తర్వాత రావాలని కూడా కోరుకోదు, ఎందుకంటే ఇతరుల కంటే ముందు వెళ్లడమే తన ఏకైక కర్తవ్యం అని అది నమ్ముతుంది. ఇతరులకు గౌరవాన్ని ఇవ్వడం ఎంత గొప్ప సేవ! తనను తాను ఏమీ కాకుండా చేసుకుని, ఇతరులందరినీ గొప్పగా భావించడం కంటే, మన శరీరంతో సేవ చేయడం సులభం.

కొందరు ఒక గౌరవాన్ని తిరిగి ఇవ్వడంలో త్వరపడతారు లేదా, ఒక కిరాయి సైనికుడిలా, ప్రతిఫలంగా తాము కూడా గౌరవించబడతామనే ఆశతో గౌరవాలు ఇస్తారు. కానీ ఇది అన్యజనులు కూడా చేస్తారు; రోమన్లు

ఉదాహరణకు, డోమిటియస్45 ఇలా అన్నారు: "మీరు నన్ను సెనేటర్‌గా గుర్తించనప్పుడు, నేను మిమ్మల్ని రాకుమారుడిగా ఎందుకు గుర్తించాలి?" ఇది క్రైస్తవ నామం కాదు, అన్యమత నామం. ఎందుకంటే, గౌరవంలో ఎవరు ముందు, ఎవరు వెనుక ఉన్నారని అడగకుండా మనం ఒకరినొకరు గౌరవించుకోవాలి.

శ్రద్ధగా, సోమరిగా కాదు. (Rom. 12:11.) అనగా, గ్రీకులో: "శ్రద్ధగా," "ఉత్సాహంగా," "సేవలో," "అనువర్తనంలో."

ప్రేమ దేనినీ తనకోసం ఉంచుకోదని, కేవలం ఇతరులకు చెందిన వాటి గురించే పట్టించుకుంటుందని గమనించండి. పైన చెప్పినదానిలో,

45 ఈ కథ సిసెరో కాలం నాటిది (De orat., 3, 4). దీనిని జెరోమ్ నివేదించాడు, బహుశా లూథర్ అతనిపై ఆధారపడి ఉంటాడు (d. Ep. ad Nepot., 52, 7 [PL 22, 533 f.]).

రోమా పత్రిక పన్నెండవ అధ్యాయం: ఇతరులకు బహుమతులు ఇవ్వడం ద్వారా, వారి పట్ల కరుణ, శ్రద్ధ చూపడం ద్వారా మొదలైన వాటి ద్వారా మన సంపదను, సామర్థ్యాలను ఇతరుల కొరకు ఎలా వినియోగించాలో అపొస్తలుడు మనకు బోధించాడు. ఆ తర్వాత, మనకు మనం ఇచ్చుకునే గౌరవాన్ని, మర్యాదను వారికీ ఎలా ఇవ్వాలో కూడా బోధించాడు. ఇప్పుడు ఆయన మనల్ని మనం కూడా అర్పించుకోవాలని బోధిస్తున్నాడు. అవసరంలో ఉన్నవారి పక్షాన మన స్వంత వ్యక్తి చేసే సహాయమే, మనం వారికి ఇవ్వవలసిన సహాయం, సేవ మరియు ఆసరా అని ఆయన అంటున్నాడు. అబ్షాలోమీయులు దీనికి విరుద్ధంగా చేస్తారు, అంటే "సమాధానకర్తలైన పితరులు"46 మరియు ఇతరులకు సేవ చేయడం ద్వారా తమకు ఆటంకం కలగకూడదని కోరుకునేవారు. అయినప్పటికీ, వారు ఎవరికైనా సహాయం చేస్తే, ఉదాహరణకు న్యాయస్థాన కేసులు, చట్టపరమైన చర్యలు మరియు అలాంటి పనులలో అయిష్టంగా మరియు విసుగుతో చేస్తారు.

ఆత్మలో తీవ్రమైన ఆసక్తి కలిగి ఉండాలి. (Rom. 12:11.) నిద్రలో ఉండి, సోమరులై, తాము చేసే ఏ పనిపైనా ఆసక్తి లేని వారిచే ఈ ఆజ్ఞ ఉల్లంఘించబడుతుంది. వారు చేపట్టే ఏ పని అయినా వృధా అవుతుంది. Proverbs 18:9: "తన పనిలో అజాగ్రత్తగా, ఉదాసీనంగా ఉండేవాడు, తన పనులను తానే పాడుచేసుకునేవానికి సోదరుడు." ఇటువంటి వారు దేవుని సంగతి అటుంచి, మనుషులకు కూడా చికాకు కలిగిస్తారు. అందుకే ఈ రోజుల్లో మనం నియమించుకున్న పనివారు నిద్రలో ఉన్నవారిలా తమ పని చేయడం సర్వసాధారణం. సన్యాసులు, పూజారులు ప్రార్థనల సమయంలో శారీరకంగా కూడా గాఢ నిద్రలో ఉంటారనేది వాస్తవం. వారి మానసిక సోమరితనం గురించి నేను చెప్పను.

వారు ఏ పని చేసినా సోమరితనంగా చేస్తారు.

మంచి పనులు చేయడంలో బద్ధకం లేదా విసుగు అనే ఈ మహాపాపాన్ని అపొస్తలుడు ఈ వాక్యభాగంలో విమర్శిస్తున్నాడు. గ్రీకు పదం 'అకేడియా' లేదా 'అసెడియా' అంటే "విసుగు చెందడం" లేదా "విచారంగా ఉండటం" లేదా "ఉదాసీనంగా ఉండటం" అని అర్థం.

ఈ చెడు ఎంతగా వ్యాపించిందంటే, దానికోసం శ్రమపడటం ప్రయోజనకరమని దాదాపు ఎవరూ భావించడం లేదు. ఇప్పుడు, ఒకవేళ ఎవరైనా ఆత్మలో తీవ్రంగా ఉండాలని కోరుకోకపోతే, వారు శరీరంలో తీవ్రంగా ఉండక తప్పదు. ఎందుకంటే, ఆ రెండింటిలో ఒకటి, అంటే ఆత్మ లేదా శరీరం, తీవ్రమైన ఆవేశంతో మండాలి. ఒకటి తీవ్రంగా ప్రజ్వరిల్లినప్పుడు, రెండవదాని ఆవేశం చల్లారి చచ్చిపోతుంది. అయితే, శోధన సమయాలలో మాత్రం, శారీరక ఆవేశం మధ్యలో కూడా ఆత్మను తీవ్రంగా కొనసాగడానికి దేవుడు అనుమతిస్తాడు. కాబట్టి, తన పనులను ఆవేశం లేకుండా చేసే వ్యక్తి శరీరంలో తీవ్రంగా ఉండక తప్పదు; అందువల్ల, అతను చేసే పనిని, అంటే శారీరక ఆవేశం వల్ల, తప్పనిసరిగా "వృధా" చేస్తాడు. ఉదాహరణకు: భోజనం సిద్ధం చేయబోతున్న ఒక సోమరి వంటవాడు, వడ్డించేటప్పుడే ఆహారం చల్లారిపోయేలా వండుతాడు. అతడిని ఎవరు అసహ్యించుకోరు, అలా అసహ్యించుకోవడం సరైనదే కదా?

46 అబ్షాలోమీయులను "శాంతి పితరులు"గా వ్యాఖ్యానించడం అనేది వ్యుత్పత్తిపరమైన స్వభావం కలది (ఆగస్టిన్, కీర్తనలలో ఎనార్., 3, 7 చూడండి). అలాగే, Rom. 12:8 పై తన వ్యాఖ్యానంలో అబ్షాలోముని గురించి లూథర్ చేసిన ప్రస్తావనను కూడా చూడండి. అక్కడ అతను రెండవ సమూయేలును దృష్టిలో ఉంచుకున్నాడు.

13:22: "అబ్షాలోము అమ్నోనుతో మంచిగా గానీ చెడుగా గానీ మాట్లాడలేదు, ఎందుకంటే అబ్షాలోము అమ్నోనును ద్వేషించాడు."

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు ప్రభువును సేవించడం. (Rom. 12:11.) ఇది కేవలం దురాశను, లోకాన్ని, లేదా తమ కడుపును సేవించేవారికి వ్యతిరేకంగా మాత్రమే కాదు, విధేయత వారిని వేరొక పని వైపు పిలిచినప్పుడు కూడా, ఒక మంచి పనిని మొండిగా కొనసాగించేవారికి కూడా, ఖచ్చితంగా వ్యతిరేకంగా ఉంది. వారు కాడి కింద ఒక గాడిదను కలిగి ఉండి, అది ప్రభువును సేవించునట్లుగా దానిని విడిపించడానికి ఇష్టపడని సువార్త ప్రజల వంటివారు (మత్తయి 21:2 మొదలైనవి;

Mark 11:2 ff.; Luke 19:30 ff.); అనగా, వారు తమ స్వంత పనులలో తమను తాము అలసిపోతారు మరియు ఏ మతపరమైన కార్యం ద్వారా గానీ లేదా దైవిక కారణం ద్వారా గానీ వేరొక దానికి పిలవబడటానికి తమను తాము అనుమతించరు. అందువల్ల, వారు ప్రభువుకు కాకుండా తమకు తామే సేవ చేసుకుంటారు. ఎందుకంటే, అది ఏమిటో వారు ఎంచుకోగలిగితే తప్ప, దేవుడు ఏది కోరుకున్నా దానిని చేయడానికి వారు సిద్ధంగా ఉండరు.

వారు ఇలా సాకులు చెప్పుకుంటారు: నేను ఇప్పుడు చేస్తున్న పనిని వదిలిపెట్టి వేరే చోట పని చేయడం సరికాదు. ఇలాంటి వారిలో నిరంతరం చర్చిలో ఉండే రాకుమారులు, రాజసభ నుండి దూరంగా ఉండలేని ఉన్నత స్థాయి మతాధికారులు కూడా ఉంటారని నేను చెప్పడంలో తప్పేమీ లేదేమోనని నాకు సందేహంగా ఉంది.

ఇది మన డ్యూక్ ఫ్రెడరిక్47 మరియు అతని అధికారులకు కూడా వర్తిస్తుంది.

ఒకరు వాటిని అడిగినప్పుడు, అవి అందుబాటులో ఉండవు. దేవుడు వాటిని పిలిచి తీసుకువెళ్ళగా, వారు ఇలా అంటారు: ఆహా, నేను ప్రార్థించి దేవుణ్ణి సేవించాలి! ఎంత అవివేకులు వారు! దేవుణ్ణి సేవించాలనే నెపంతో వారు దేవుణ్ణి సేవించడానికి నిరాకరిస్తారు. దేవుణ్ణి సేవించడం అంటే, ప్రభువు ఒకరిని ఎక్కడికి పిలిచాడో అనే దాని గురించి ఉదాసీనంగా ఉండటం, అంతేగానీ మొండిగా ఒకే చోట ఉండిపోకపోవడం అని వారికి తెలియదు.

నిరీక్షణతో ఆనందించుట. (Rom. 12:12.) దీని అర్థం: ప్రస్తుత అనుభవం మరియు జ్ఞానంలో ఆనందించవద్దు. ఎందుకంటే ఆనందం రెండు రకాలు. మొదటిది, కంటికి కనిపించే విషయాలలో ఆనందం, అంటే, మనం అంతర్గతంగా లేదా బాహ్యంగా ఏదో ఒక విధంగా తెలుసుకున్న విషయాలలో.

కానీ ఇది వ్యర్థమైన ఆనందం, ఎందుకంటే అది అశాశ్వతమైనది. ఆ తర్వాత, కంటికి కనిపించని వాటిలో, అంటే మనం తెలుసుకోలేనివి కానీ కేవలం నమ్మగలిగే వాటిలో ఆనందం ఉంది. మరియు ఇది సత్యమైన, శాశ్వతమైన, మరియు నిలిచి ఉండే ఆనందం. అయినప్పటికీ, నిరీక్షణ లేకుండా ఈ ఆనందం నిజమైనది కాదు. ఎందుకంటే, తాను పొందలేనని నిరాశ చెందిన లేదా సందేహించే దానిలో ఎవరు ఆనందించగలరు? అందువల్ల, క్రైస్తవులు ఎల్లప్పుడూ ఆనందంగా ఉండాలని, కానీ అది ఏ నిర్దిష్ట విషయానికి సంబంధించి కాదని అపొస్తలుడు చెప్పదలచుకున్నాడు. ఎందుకంటే, ఇక్కడే, ఇప్పుడే ఉన్న ఒక నిర్దిష్టమైన దాని గురించి దుఃఖించేవారు ధన్యులు (మత్తయి 5:4), వారు నిరీక్షణలో ఆనందిస్తారు. కానీ మనం అన్నింటినీ త్యజించి, కోరుకోవడానికి, ఆధారపడటానికి, మరియు ఆనందించడానికి ఏమీ లేనప్పుడు మాత్రమే మనకు నిరీక్షణ, తద్వారా నిరీక్షణ ద్వారా ఆనందం కూడా కలుగుతుంది. అంతేకాకుండా, మనం ఎన్నో కష్టాలతో చుట్టుముట్టబడి ఉన్నాము, ఏ లౌకిక మేలులోనూ మనం ఆనందించలేము. మనం వీటన్నిటినీ ఇష్టపూర్వకంగా భరిస్తే, మనం నిరీక్షణను, నిరీక్షణ ద్వారా ఆనందాన్ని పొందుతాము. అందువల్ల ఆయన ఇంకా ఇలా అంటాడు:

47 అనగా, లూథర్ యువరాజు, ఫ్రెడరిక్ ది వైజ్, ఎర్నెస్టిన్ సాక్సనీ డ్యూక్.

రోమా పత్రిక, పన్నెండవ అధ్యాయం శ్రమలో ఓర్పు. (Rom. 12:12.) Romans 5:3 మొదలైనవి: "శ్రమ ఓర్పును కలుగజేస్తుంది, ఓర్పు పరీక్షను కలుగజేస్తుంది, పరీక్ష నిరీక్షణను కలుగజేస్తుంది, ఆ నిరీక్షణ కలవరపెట్టదు," అనగా, అది సంతోషిస్తుంది, ఉల్లాసంగా మరియు నమ్మకంగా ఉంటుంది. కానీ మన వేదాంతులు, ఎంతటి సూక్ష్మబుద్ధి గలవారైనా, నిరీక్షణను "ప్రేరేపిత చర్యలకు" పరిమితం చేశారు. అందుకే ఆ పదం అందరి నోళ్లలో నానుతున్నప్పటికీ, వారిలో ఎవరికీ నిరీక్షణ అంటే ఏమిటో అవగాహన లేదు. మనం ఆధారపడే మరియు నమ్ముకునే మన చుట్టూ ఉన్న ప్రతిదీ మంచి స్థితిలో ఉన్నప్పటికీ, మనం నిరీక్షణ అనే చర్యను ప్రేరేపించగలమని వారు అంటారు. కానీ అటువంటి "ప్రేరేపిత చర్య" ద్వారా మనం నిరీక్షణ యొక్క రుచిని కూడా ఎప్పటికీ పొందలేము. ఎందుకంటే నిరీక్షణ ఒక మనిషిని, కనీసం అతని అంతరంగంలోనైనా, అతను ఆధారపడే అన్ని మంచి విషయాల నుండి దూరం చేస్తుంది మరియు అతన్ని అన్ని రకాల చెడులతో చుట్టుముడుతుంది. అప్పుడు "సహనం అవసరం," మరియు అది నిరీక్షణను కలుగజేస్తుంది.

ప్రార్థనలో తక్షణం. (Rom. 12:12.) ఇది ప్రార్థన సమయంలో కేవలం కీర్తనలను చదివేవారికి మరియు వారు చదివిన దానిపై హృదయం ఉంచని వారికి వ్యతిరేకంగా నిర్దేశించబడింది.

నిజానికి, ఈ రోజుల్లో చర్చిలో చేసే ప్రార్థనలు సహాయం కంటే ఆటంకమే ఎక్కువగా కలిగిస్తున్నాయని నేను భయపడుతున్నాను. మొదటిది, మనం ప్రార్థనలను పైపైన చదివి, మన హృదయం అందులో లీనం కానప్పుడు దేవుణ్ణి మరింతగా అపరాధం చేస్తాము. ఎందుకంటే ఆయనే ఇలా అంటున్నాడు: "ఈ ప్రజలు తమ పెదవులతో నన్ను ఘనపరుస్తారు, కానీ వారి హృదయం నాకు దూరంగా ఉంది" (మత్తయి 15:8; యెషయా 29:13). రెండవది, ఈ నటనతో మనల్ని మనం మోసగించుకోవడం ద్వారా, మనం నిజంగా ప్రార్థించినట్లుగా సురక్షితంగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నామని భావిస్తాము. అందువల్ల మనం నిజమైన ప్రార్థన అనే ప్రయత్నానికి ఎన్నడూ సిద్ధపడము. కానీ ఈ పైపైన ప్రార్థనలు చేసిన తర్వాత, మనం నిజంగా ప్రార్థించామని, ఇక దేని గురించీ చింతించడం లేదని అనుకుంటాము. ఇది మనల్ని ఒక భయంకరమైన ప్రమాదానికి గురి చేస్తుంది. దీనికి ప్రతిఫలంగా, మనం ప్రజల పన్నులు, పెన్షన్లు మరియు సబ్సిడీలను తీరికగా, సురక్షితంగా వినియోగించుకుంటాము!

అందుకే 'తక్షణ' అనే పదం ఒక క్రమబద్ధతకు, జాగరూకతకు పిలుపు. దీనిని ప్రతిఒక్కరూ, ముఖ్యంగా మతగురువులు విని, భయపడాలి. ఎందుకంటే ప్రార్థన ఒక నిరంతర ప్రయత్నంగా ఉండాలని దీని అర్థం. ఇది నిష్ప్రయోజనమైన పిలుపు కూడా కాదు, ఎందుకంటే ప్రాచీన పితరులు చెప్పినట్లుగా: "ప్రార్థన అంత కఠినమైన శ్రమ మరొకటి లేదు."49 కాబట్టి, యాజకత్వంలోకి ప్రవేశించాలనుకునేవాడు, తాను మిగతా అన్ని శ్రమల కన్నా కఠినమైన శ్రమను, అంటే ప్రార్థనను చేయాలని మొదటగా పరిగణించాలి. ఎందుకంటే దానికి అణకువగా, వినయంగా ఉన్న మనస్సు మరియు ఉన్నతమైన, విజయవంతమైన స్ఫూర్తి అవసరం. కానీ ఈ సమయంలో ధర్మశాస్త్రవాదులు50 ఒక చక్కని వివరణను ప్రవేశపెడతారు: వారు గంటల ప్రార్థనలు51 చేయాలని నిర్దేశించబడలేదని, కానీ వాటిని "చదవాలని" లేదా "చెప్పాలని" అంటారు. ఈ విధంగా వారు సురక్షితంగా కునుకు తీయడానికి వీలుగా ధర్మశాస్త్రంలోని ప్రతి పదాన్ని తూకం వేస్తారు.

48 Cf. ఓక్హామ్, III పంపిన., q. 8, హెచ్ యాడ్ టెర్టియం; Pierre d'Ailly, III పంపిన, d. 26, q. అన్., గాబ్రియేల్ బీల్, III పంపిన., డి. 26, q. un., 0. 2, concl. 3.

** Cf. విటే పాత్రమ్ V, వెర్బా సీనియర్ XII, 2 (PL 73, 941).

6i "Orationes horarias."

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు. అయితే, నియమిత ప్రార్థన సమయాలను పక్కన పెడితే, ప్రార్థన గురించి మనం ఇంకొక విషయం చెప్పాలి.

ప్రార్థన రెండు రకాలు: అది వాచికమైనది లేదా మానసికమైనది.52

"వాచిక ప్రార్థన"కు "భావాత్మక సంకల్పం"58 సరిపోతుందని చెప్పడం ఇప్పుడు ఆనవాయితీగా మారింది. సోమరితనానికి, నిష్క్రియాత్మకతకు ఇదొక మంచి కవచం!

ఎందుకంటే దీని అర్థం ఏమిటంటే, మొదట ప్రార్థించాలనే మంచి సంకల్పాన్ని తనలో తాను బలవంతంగా సృష్టించుకోవాలి, మరియు దానిపై ఆధారపడి, తదుపరి ఏ ప్రయత్నాన్నైనా విరమించుకోవచ్చు.

వాచిక ప్రార్థనలో పాటించే శ్రద్ధ మూడు రకాలుగా ఉంటుంది: మొదటిది భౌతిక (లేదా ఇంద్రియ) శ్రద్ధ. ఇక్కడ కేవలం పదాలపై మాత్రమే దృష్టి పెడతారు. సన్యాసులు⁵⁴ ఈ విధంగా ప్రార్థిస్తారు, కానీ భగవంతుని మాటలను కూడా అర్థం చేసుకోలేని సామాన్య గృహస్థులు వంటి ఇతరులు కూడా ఇలాగే ప్రార్థిస్తారు.

ప్రార్థన. 'పదార్థం' నిజమైనది అయినట్లే ఇది కూడా ప్రార్థన కాదు; అనగా, దాని స్వభావం ప్రకారం, ఇది ఖచ్చితంగా ప్రార్థన అని పిలవబడేది కాదు, కానీ ఇది కేవలం బాహ్యార్థంలో ప్రార్థన మాత్రమే; ఈ అర్థంలో ప్రతి ఇతర మంచి పనిని కూడా ప్రార్థన అని పిలవవచ్చు. ఈ విధంగా ప్రార్థించడం అంటే విధేయత అనే ఒక కార్యాన్ని నిర్వర్తించడం తప్ప మరేమీ కాదు. మరియు ఈ విధేయత దానిని దేవుని దృష్టిలో ఆమోదయోగ్యంగా చేస్తుందని భావిస్తారు.

అటువంటి ప్రార్థనను తృణీకరించకూడదు, ఎందుకంటే అది విధేయతతో కూడిన చర్య అనే వాస్తవంతో పాటు, అనేక విధాలుగా మంచిది.

మొదటిది: దానిని సరళమైన స్ఫూర్తితో బిగ్గరగా పలికితేనే అది సైతానును తరిమివేస్తుంది (అనగా, దానిని 'ఆత్మలో గానం చేస్తే' (1 కొరింథీ. 14:15), తద్వారా పరిశుద్ధాత్మ సన్నిధిని పొందుతుంది. (సౌలు ఎదుట దావీదు వీణ వాయించడం దీనికి సూచనగా ఉంది.) ఎందుకంటే, అనేక ఉదాహరణల నుండి మనం నేర్చుకోగలిగినట్లుగా, దేవుని వాక్యాన్ని బిగ్గరగా పలకడాన్ని సైతాను సహించలేడు (1 కొరింథీ. 14:2: "ఎందుకంటే అన్యభాషతో మాట్లాడేవాడు దేవునితోనే మాట్లాడతాడు"). రెండవది: దైవిక వాక్యం ఒకరికి అర్థం కాకపోయినా ఆత్మను ప్రభావితం చేస్తుంది (ఇది దాని స్వభావం). ఎందుకంటే అది కృపా వాక్యం, «UECF_PROTECTED_002**_PROTECTED_001** ప్రకారం: "నీ పెదవుల మీద కృప కుమ్మరించబడింది" మరియు "నీ పెదవులు తేనెపట్టు వలె ఉన్నాయి" (పరమగీతము 4:11).

మూడవదిగా: ఇది మేధస్సుకు మరియు భావోద్వేగానికి, లేకపోతే లభించని ఒక అవకాశాన్ని అందిస్తుంది (ఇది ఎలీషా వాయించడంలో ప్రతీకాత్మకంగా చూపబడింది).55