రోమా పత్రిక, నాలుగవ అధ్యాయం

అయితే, శరీర రీత్యా మన తండ్రి ఎవడో అబ్రాహాము కనుగొన్నాడని మనమేమి చెప్పగలం? అబ్రాహాము కర్మల వలన నీతిమంతుడిగా తీర్చబడితే, అతనికి అతిశయపడటానికి కారణం ఉంది, కానీ దేవుని ఎదుట కాదు. ఎందుకంటే లేఖనము ఏమి చెబుతోంది? అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను, అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను.

ఈ "అబ్రాహాము నమ్మెను" అనే మాటను, అపొస్తలుడు ఇక్కడ ఉదహరించిన ఆదికాండము 15:6 వచనానికి మాత్రమే పరిమితం కాకుండా, సంపూర్ణమైన మరియు సాధారణమైన అర్థంలో గ్రహించాలి. దీని అర్థం ఏమిటంటే:

అబ్రాహాము ఎల్లప్పుడూ దేవుని నమ్మడానికి సిద్ధంగా ఉండేవాడు; అతడు ఎల్లప్పుడూ విశ్వాసి. 12వ అధ్యాయం (ఆదికాండము 12:1 మొదలైనవి) మరియు 13వ అధ్యాయం (ఆదికాండము 13:1 మొదలైనవి) ప్రకారం, దేవుడు తన దేశాన్ని విడిచి అన్యదేశానికి వెళ్ళమని పిలిచి ఆజ్ఞాపించినప్పుడు, అతడు ఆ విధంగానే దేవుణ్ణి నమ్మాడు అనే వాస్తవం ద్వారా ఇది స్పష్టమవుతుంది. అంతేకాక, అక్కడ అది అతనికి "నీతిగా ఎంచబడింది." అదేవిధంగా, ఆదికాండము 22:1 మొదలైన వాటి ప్రకారం, తన కుమారుడైన ఇస్సాకును బలిగా అర్పించమని దేవుడు ఆజ్ఞాపించినప్పుడు అతడు దేవుణ్ణి నమ్మాడు—మరియు ఇతర వాక్యభాగాలలో కూడా అలాగే జరిగింది. అతడు ఇదంతా విశ్వాసం వలనే చేశాడు—హెబ్రీయులకు 11:8-10లో అపొస్తలుడు ఈ విషయాన్ని స్పష్టంగా సూచిస్తున్నాడు.

కాబట్టి ఇక్కడ మన పాఠం, దాని ముందున్న దానితో ఏ సంయోజక వాక్యాన్నీ కలపకుండా కొనసాగుతుంది, అందువల్ల తరువాత వచ్చేది కేవలం ముందున్న వాక్యభాగానికి మాత్రమే కాకుండా, ఎటువంటి మినహాయింపు లేకుండా, అబ్రహాము విశ్వాసానికి సంబంధించిన ప్రతి సాక్ష్యానికీ వర్తిస్తుందని అర్థం చేసుకోవాలి. ఆ పాఠం ఇలా ఉంది: "నీ సంతానము ఆలాగే ఉండును" (ఆదికాండము 15:5), ఆ తర్వాత వెంటనే ఏ సంయోజక వాక్యాన్నీ కలపకుండా ఇలా కొనసాగుతుంది:

"మరియు అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను" (ఆదికాండము 15:6). అది ఇలా చెప్పదు: "మరియు అబ్రాహాము దేవుని ఈలాగు నమ్మెను," కానీ అతను నమ్మెను అని మాత్రమే చెబుతుంది.

కాబట్టి: "అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను" అనగా అతడు దేవుణ్ణి సత్యవంతుడుగా ఎంచెను; మరియు "దేవుని నమ్మెను" అనగా "అన్ని కాలమందు, అన్ని ప్రదేశమందు ఆయనను నమ్మెను" అని కూడా చెప్పెను. ఇప్పుడు ఇదంతా చెప్పవలసి వచ్చింది, ఎందుకంటే, అబ్రాహాము ఉదాహరణ ఆధారంగా విశ్వాసం అనే విషయంపై అపోస్తలుడు చేసిన తర్కానికి, ఏ మూర్ఖుడైనా ఆయనపై మోసగాడని ఆరోపించవచ్చని, మరియు, ఈ ప్రత్యేక వాక్యభాగానికి ముందు, అబ్రాహాము దేవుని దృష్టిలో కటాక్షం పొందాడని లేఖనం చెబుతుందని, అక్కడ "అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను" అని గానీ, "అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను" అని గానీ ఎక్కడా చెప్పలేదని ఎవరైనా అభ్యంతరం లేవనెత్తవచ్చని.

ఇప్పుడు, క్రియలు చేయువానికి ప్రతిఫలము కృపనుబట్టి కాక, అప్పునుబట్టి లెక్కించబడుతుంది. అయితే క్రియలు చేయక, భక్తిహీనులను నీతిమంతులుగా తీర్చువానియందు విశ్వాసముంచువానికి, దేవుని కృపా సంకల్పమునుబట్టి అతని విశ్వాసము నీతిగా ఎంచబడును. క్రియలు లేకుండానే దేవుడు నీతిని ఎంచేవాడు ధన్యుడని దావీదు కూడా ఈ విధంగా అంటాడు. (Rom. 4:4-6.)

ఈ వాక్యాన్ని ఈ క్రింది విధంగా అన్వయించుకోవాలి: క్రియలు లేకుండా దేవుడు ఎవరికి నీతిని ఆపాదిస్తాడో, ఆ మనిషి ధన్యుడని (అనగా, ఆ మనిషి ధన్యుడు, మరియు కేవలం ఆ మనిషికి మాత్రమే ధన్యత ఉందని) దావీదు పేర్కొన్నట్లే, అతని విశ్వాసం నీతిగా ఎంచబడుతుంది.

మరియు ఈ "క్రియలు లేకుండా" అనే మాటను, మనం ఇంతకు ముందే చెప్పినట్లుగా, ఒక వ్యక్తి తాను నీతిని పొందానని భావించే క్రియలను సూచిస్తుందని అర్థం చేసుకోవాలి. ఆ క్రియల వలన ఆ వ్యక్తి నీతిమంతుడయ్యాడని గానీ, లేదా వాటిని చేసినందువల్ల దేవుడు అతడిని నీతిమంతునిగా పరిగణించి అంగీకరించాడని గానీ భావించడం దీని ఉద్దేశం. కానీ ఇది నిజం కాదు, ఎందుకంటే దేవుడు ఒక వ్యక్తిని అతని క్రియల వలన అంగీకరించడు, కానీ ఆ వ్యక్తిని బట్టి క్రియలను, మరియు క్రియల కంటే ముందు వ్యక్తిని అంగీకరిస్తాడు. వ్రాయబడినట్లుగా:

మరియు యెహోవా మొదట హేబెలును, ఆ తరువాత అతని అర్పణలను లక్ష్యపెట్టెను. (ఆదికాండము 4:4.) దీనిని బట్టి, అభ్యంతరకరములు క్రియలు కావు, వాటికి మనం అన్వయించుకునే అర్థవివరణ మరియు అవివేకపు అంచనాయే అభ్యంతరకరమని స్పష్టమవుతోంది. ఎందుకంటే, నీతిమంతులు కూడా అనీతిమంతుల వలెనే అవే క్రియలు చేస్తారు, కానీ వారి అంతర్గత వైఖరి మాత్రం వేరు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే: నీతిమంతులు వాటి ద్వారా నీతిని వెదకి, దానిని పొందుటకై ఆ క్రియలను చేస్తారు; మరోవైపు, భక్తిహీనులు తాము అప్పటికే నీతిని పొందినట్లుగా, వాటి ద్వారా తమ నీతిని ప్రదర్శించుటకై ఆ క్రియలను చేస్తారు.

మొదటివారు తాము చేసిన పనులతో అసంతృప్తిగా ఉండి, తమ హృదయ సమర్థనను కోరుతూ, అది తప్పుడు కోరికల నుండి స్వస్థత పొందుతుందని ఆశిస్తారు. కానీ రెండవవారు తమ అంతర్గత వైఖరుల గురించి పట్టించుకోకుండా, బాహ్యంగా తాము చేసిన పనులతో సంతృప్తి చెందుతారు.

కాబట్టి, వారు నటించేవారు మరియు వేషధారులు, అనగా, పైకి నీతిమంతుల వలె కనిపిస్తారు, కానీ వారిలో అంతర్గత నీతి లోపిస్తుంది. Job 39:13 లో చెప్పినట్లుగా: "ఉష్ట్రపక్షి రెక్క కొంగ మరియు గద్ద రెక్కల వలె ఉంటుంది," అనగా, కానీ అది కొంగ మరియు గద్ద వలె ఎగరలేదు మరియు తన ఆహారాన్ని వెతకలేదు. కాబట్టి తాము నీతిమంతులమని వారే నిర్ణయించుకుంటారు. ఇతరులు ఈ బోధను ప్రకటిస్తారు: ఫలానా పని చేసినవాడు నీతిమంతుడు, కానీ వీరు ఇలా అంటారు: దేవుడు ఎవరికైతే నీతిమంతుడో, వారు నీతిమంతులు.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు తన పాపాన్ని నీతియుక్తమైనదిగా భావించడు. నీతిమంతుడవ్వడానికి ఒక మనిషి ఎంత, ఏమి చేయాలో ఇతరులకు తెలుసు, కానీ తాము ఎప్పుడు నీతిమంతులమవుతారో వీరికి తెలియదు, ఎందుకంటే దేవుడు వారిని అలా ఎంచడం ద్వారా మాత్రమే వారు నీతిమంతులు అవుతారు; కానీ ఆయన ఎంచడం ఎవరికీ తెలియదు; దాని కోసం ఒకరు అడిగి, నిరీక్షించాలి. మొదటివారికి తాము ఎప్పుడు పాపులు కాకుండా ఉంటామో ఖచ్చితంగా తెలుసు. కానీ రెండవవారికి తాము ఎల్లప్పుడూ పాపులమేనని తెలుసు.

"ఎవని దోషములు క్షమింపబడి, ఎవని పాపములు కప్పబడియుండెనో" (Rom. 4:7) అనే తర్వాతి వాక్యాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలంటే, మనం ఈ క్రింది సిద్ధాంతాలను మనసులో ఉంచుకోవాలి:

(1) పరిశుద్ధులు స్వభావములో ఎల్లప్పుడూ పాపులు, కాబట్టి వారు బాహ్యముగా ఎల్లప్పుడూ నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారు; కానీ వేషధారులు స్వభావములో ఎల్లప్పుడూ నీతిమంతులు, కాబట్టి వారు బాహ్యముగా ఎల్లప్పుడూ పాపులు.

"అంతర్గతంగా" అంటే మనలో మనం, మన దృష్టిలో మనం, మన స్వీయ అంచనాలో ఎలా ఉన్నామో అని, మరియు "బాహ్యంగా" అంటే దేవుని ముందు మరియు ఆయన లెక్కలో మనం ఎలా ఉన్నామో అని అర్థం. కాబట్టి, మనం మనలో నుండి గానీ, మన క్రియల వలన గానీ నీతిమంతులం కాకుండా, కేవలం దేవుడు మనలను అలా ఎంచడం వలన మాత్రమే బాహ్యంగా నీతిమంతులమవుతాము. ఎందుకంటే ఆయన లెక్క మనపై ఆధారపడి ఉండదు మరియు అది మన శక్తిలో లేదు.

అందువల్ల, మన నీతి కూడా మన స్వయంకృతం కాదు, అది మన శక్తిలోనూ లేదు. హోషేయ చెప్పినట్లుగా: "నాశనం మీదే.

ఓ ఇశ్రాయేలు; నీ సహాయం నాలోనే ఉంది" (హోషేయ 13:9), అంటే, నీ లోపల నాశనం తప్ప మరేమీ లేదు, కానీ నీ రక్షణ నీ వెలుపల ఉంది.

మరియు Ps. 121:2: "నా సహాయం ప్రభువు నుండి వస్తుంది," అంటే, నా నుండి కాదు.

కాబట్టి సహసంబంధ నియమం ప్రకారం మనం పుట్టుకతోనే పాపులం.1

దేవుడు మనలను నీతిమంతులుగా ఎంచడం వలన మాత్రమే మనం నీతిమంతులమైతే, మన జీవితం మరియు మన క్రియల వలన మనం నీతిమంతులం కాలేము.

ఈ కారణంగా మనం స్వతహాగా మరియు మన స్వంతంగా ఎల్లప్పుడూ భక్తిహీనులము. Ps. 51:3 లో చెప్పబడినట్లుగా: "నా పాపం ఎల్లప్పుడూ నా ఎదుట ఉంది," అనగా, నేను పాపిననే వాస్తవం నాకు ఎల్లప్పుడూ తెలుసు. "నీ ఎదుట నేను పాపం చేశాను" (నేను పాపిని), "కాబట్టి నీ వాక్యము ద్వారా నీవు నన్ను నీతిమంతునిగా తీరుస్తావు," మొదలైనవి.

దీనికి విరుద్ధంగా, కీర్తనలలో చెప్పినట్లుగా, స్వభావరీత్యా నీతిమంతులైన కపటవేషధారులు, పరస్పర సంబంధం కలిగి ఉండటంలో అంతర్లీనంగా ఉన్నదాని ప్రకారం, బాహ్యంగా (అనగా, దేవుని లెక్కలో) అనీతిమంతులు.

95:10: "నేను చెప్పినదేమనగా: వీరు హృదయములో ఎల్లప్పుడు పొరబడతారు"; వారు లేఖనములోని మాటలన్నిటినీ తలక్రిందులు చేస్తారు, ఉదాహరణకు ఈ మాటను: "నా పాపము ఎల్లప్పుడు నా యెదుట ఉన్నది," కానీ వారు ఇలా అంటారు: "నా నీతి ఎల్లప్పుడు నా యెదుట ఉన్నది."

(అనగా, నేను దానిని ఎల్లప్పుడూ ఎరిగి ఉంటాను) మరియు నీతిని జరిగించువారు ధన్యులు, మొదలైనవి. నీ ఎదుట వారు చెప్పునదేమనగా (నేను పాపము చేయలేదు, కానీ) నేను 1 "పెర్ నాటురమ్ రిలేటివోరమ్." రిలేటివమ్ (సంబంధంలో ఉండటం) అనే పదాన్ని అరిస్టాటిల్ యొక్క వర్గాల (ప్రాక్డికామెంటా) సిద్ధాంతం పరంగా అర్థం చేసుకోవాలి. పోల్చండి. ఫిక్కర్, 269, n. 8,13. నీతిని జరిగించువారు; నిజానికి, తమ ఎదుట వారే నీతిని జరిగించుదురు.

(2) "దేవుడు తన పరిశుద్ధులలో అద్భుతమైనవాడు" (Ps. 68:35); ఆయన దృష్టిలో వారు ఒకే సమయంలో నీతిమంతులు మరియు అనీతిమంతులు. మరియు దేవుడు వేషధారులలో అద్భుతమైనవాడు; ఆయన దృష్టిలో వారు ఒకే సమయంలో అనీతిమంతులు మరియు నీతిమంతులు.

పరిశుద్ధులు తమ పాపాన్ని గూర్చి ఎల్లప్పుడూ ఎరిగి, ఆయన నీతి అను కృపావరమును ఇవ్వమని దేవునిని వేడుకొందురు గనుక, వారు ఈ కారణంగానే దేవుని దృష్టిలో ఎల్లప్పుడూ నీతిమంతులుగా ఎంచబడతారు. కాబట్టి, వారు తమ దృష్టిలోను మరియు నిజముగాను అనీతిమంతులు, కానీ దేవుని దృష్టిలో నీతిమంతులు, ఎందుకంటే వారు తమ పాపాన్ని ఒప్పుకున్నందున ఆయన వారిని అలా ఎంచుతాడు; వారు వాస్తవానికి పాపులే, కానీ కృపామయుడైన దేవుని ఎంచడం వలన వారు నీతిమంతులు; వారు తెలిసి నీతిమంతులుగాను, తెలిసి అనీతిమంతులుగాను ఉన్నారు; వాస్తవానికి పాపులైనను నిరీక్షణలో నీతిమంతులుగా ఉన్నారు.

మరియు ఇక్కడ చెప్పబడిన దాని అర్థం ఇదే: "ఎవని దోషములు క్షమింపబడి, ఎవని పాపములు కప్పబడియుండెనో, వారు ధన్యులు" (కీర్తనలు.

32:1). కాబట్టి, దీని నుండి ఇది వస్తుంది: "నా దుర్నీతిని నా మీదనే ఒప్పుకుంటానని చెప్పాను" (అనగా, నా పాపం గురించి నాకు ఎల్లప్పుడూ తెలుసు, కాబట్టి నేను దానిని నీకు ఒప్పుకోగలను) మరియు అందువల్ల "నా పాపపు దుష్టత్వాన్ని నీవు క్షమించావు" (Ps. 32:5), నాకు మాత్రమే కాదు అందరికీ. కాబట్టి, దీని నుండి ఇది వస్తుంది: 'దీని కొరకు పరిశుద్ధులైన ప్రతి ఒక్కరూ నీకు ప్రార్థన చేయుదురు గాక.'

(Ps. 32:6.) ఇక్కడ గమనించండి, దైవభక్తి గల ప్రతి ఒక్కరూ తమ కోసం తాము ప్రార్థించుకునే పాపులే. కాబట్టి నీతిమంతుడు అంటే ప్రాథమికంగా తనను తానే నిందించుకునేవాడు. మరియు మరలా: "నీతిమంతుడు తన దోషముల నిమిత్తము విన్నపము చేయును" (ప్రసంగి 39:7) మరియు మరొకసారి Ps. 38:18 లో: 'నేను నా దోషమును ఒప్పుకొందును, మరియు నా పాపమునుబట్టి నేను పశ్చాత్తాపపడెదను.' కాబట్టి, దేవుని కరుణ దాని గొప్ప మాధుర్యంలో అద్భుతమైనది: ఆయన మనలను ఒకే సమయంలో పాపులుగా మరియు పాపులు కానివారిగా పరిగణిస్తాడు. పాపం మనలో ఉంటుంది మరియు అదే సమయంలో ఉండదు. (కాబట్టి ఈ కీర్తనను దాని శీర్షిక వెలుగులో వ్యాఖ్యానించాలి.)2 మరోవైపు, ఆయన ఉగ్రత దాని తీవ్రతలో అద్భుతమైనది, ఎందుకంటే ఆయన భక్తిహీనులను ఒకే సమయంలో అనీతిమంతులుగా మరియు నీతిమంతులుగా పరిగణిస్తాడు. ఆయన వారి పాపాన్ని తీసివేస్తాడు మరియు అదే సమయంలో తీసివేయడు.

అపోస్తలుడు ఇక్కడ క్రియ, మాట మరియు ఆలోచనల ద్వారా చేసే పాపాల గురించే కాకుండా, పాపానికి కారణమయ్యే "అగ్నిమాపక పదార్థం"3 గురించి కూడా చర్చిస్తున్నాడు.

2 "జ్ఞాపకము చేయుటకు దావీదు కీర్తన." ఫేబర్ స్టాపులెన్సిస్ దీనిని ఈ క్రింది విధంగా వ్యాఖ్యానించాడు (క్వింకుప్లెక్స్ సాల్టేరియం, యాడ్ లోక్): "ఆత్మలో ఉన్న ప్రవక్త, మన స్థానంలో మన పాపాలను తనవిగా తండ్రియైన దేవునికి ఒప్పుకొనేవాడిగా ప్రభువైన క్రీస్తును పరిచయం చేస్తున్నాడు."

3 స్కాలస్టిక్స్ వారు కామవాంఛను (concupiscentia) "fomes peccati" (పాపానికి "అగ్నిగుండం," లేదా "ఇంధనం,") అని పిలిచారు. ఈ అను సిద్ధాంతం లూథర్ విద్యార్థుల నోట్స్‌లో ఈ క్రింది విధంగా నమోదు చేయబడింది (WA 57, 164, 21 నుండి 165, 13): "అతను మాట్లాడడు

లూథర్: రోమన్లపై ఉపన్యాసాలు, దీనిని అతను ఈ లేఖలోని 7వ అధ్యాయంలో "నేను కాదు, నాలో నివసించే పాపం" అనే మాటలతో నిర్వచించాడు (Rom. 7:20). అతను అక్కడ కూడా దానిని పిలుస్తాడు.

"పాపముల వాంఛలు"1 (Rom. 7:5), అనగా, పాపపు కోరికలు, భావాలు మరియు ప్రవృత్తులు, ఇవి మరణమునకు ఫలమిస్తాయని ఆయన అంటారు.

అందువల్ల, వాస్తవ పాపం (దైవశాస్త్రవేత్తలు పిలిచే విధంగా) అనేది, కచ్చితంగా చెప్పాలంటే, పాపం యొక్క క్రియ మరియు ఫలం, మరియు పాపం అంటే ఆ అభిలాష (అగ్గిపుల్ల) మరియు కామవాంఛ, లేదా చెడు వైపు మొగ్గు మరియు మంచికి వ్యతిరేకత, ఇదే "కామవాంఛ పాపమని నాకు తెలియదు" అనే వాక్యంలో ఉద్దేశించబడింది (Rom. 7:7). (ఈ అభిలాషలు

ఫలమును ఫలించుటకు మన సభ్యులలో "పని" జరుగుతుంది, కాబట్టి వారు స్వయంగా ఆ పని కాదు; కానీ వారు ఫలమును ఫలించుటకు పని చేస్తున్నారు; వారు స్వయంగా ఫలం కాదు.

దీనికి విరుద్ధంగా, మనం ఇలా చెప్పవచ్చు: దేవుని నుండి మనకు లభించే నీతి అంటే, కృప మనకు అంతర్గతంగా ఇచ్చే మంచి వైపు తిరగడం మరియు చెడు నుండి వైదొలగడం. అలాగే, సత్క్రియలు నీతి కాక దాని ఫలం మాత్రమే. అదేవిధంగా, పాపం అంటే మంచి నుండి వైదొలగడం మరియు చెడు వైపు తిరగడం, మరియు పాప క్రియలు పాపానికి ఫలం. ఈ విషయం క్రింద 7 మరియు 8 అధ్యాయాలలో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

ఈ అర్థంలో పాపానికి సంబంధించి పైన పేర్కొన్న అన్ని వచనాలను మనం అర్థం చేసుకోవాలి, అవి: "ఎవని దోషములు క్షమింపబడినవో వారు ధన్యులు" మరియు "నా అన్యాయమును నేను యెహోవా యెదుట ఒప్పుకొందునని, పరిశుద్ధులైన ప్రతివాడును దీనికొరకు నీకు ప్రార్థన చేయవలెను" (Ps. 32:1, 5-6) మరియు "నా అతిక్రమములు నాకు తెలియును, నా పాపము ఎల్లప్పుడు నా యెదుట ఉన్నది" మరియు "నీకు విరోధముగా

నేను పాపం చేశాను" (Ps. 51:3-4), మొదలైనవి. ఇది పాపం యొక్క వాస్తవికత అయినందున, దానిని గుర్తించి, ఒప్పుకొని, ద్వేషించి, తమ క్రియ, మాట మరియు ఆలోచనల పాపాలను అగ్గిపుల్ల పాపంతో సమానంగా పరిగణించాలని వేడుకునే వారికి దేవుడు తన కరుణతో దానిని లెక్కచేయకుండా క్షమిస్తాడు.

అందుకే ఆయన 7వ అధ్యాయంలో క్రింద ఇలా అంటున్నాడు: 'నేను కాదు, నాలో నివసించే పాపమే'. అక్కడ ఆయన దానిని 'పాప ప్రవృత్తులు' (అనగా, కోరికలు, మొగ్గులు మొదలైనవి) అని పిలుస్తాడు, అవి 'మరణానికి ఫలమిస్తాయి' అని ఆయన అంటాడు. అందువల్ల, వేదాంతులు పిలిచే వాస్తవ పాపం, పాపం కాదు, కానీ పాపం యొక్క పని మరియు ఫలం. ఇప్పుడు, ఈ పాపాన్నే మన ప్రభువు సువార్తలో 'చెడ్డ చెట్టు' అని పిలుస్తాడు (మత్తయి 7:17;

12:33), జూలియన్‌కు వ్యతిరేకంగా బ్లెస్డ్ అగస్టిన్ ప్రకారం (కాంట్రా జూల్. V, 21).

కాబట్టి, నీతి అనేది చెడు వైపు మొగ్గు చూపడమే అయినట్లే, దుష్కార్యాలు పాపాల ఫలాలు. ఇది, ఒక రోగి తాను స్వస్థపడతానని తన వైద్యుడు సంపూర్ణ నిశ్చయతతో హామీ ఇచ్చినప్పుడు అతనిని నమ్మినట్లు ఉంటుంది. వాగ్దానం చేయబడిన స్వస్థతను ఆశిస్తూ, అతను వైద్యుని ఆజ్ఞలను పాటిస్తాడు, తనకు నిషేధించబడిన వాటన్నిటినీ విడిచిపెట్టి, వైద్యుని వాగ్దానం నెరవేరడం కోసం ఎదురుచూస్తాడు. ఈ వ్యక్తి ఒకేసారి రోగిగానూ, ఆరోగ్యవంతుడిగానూ ఉంటాడు; వాస్తవానికి రోగి అయినా, వాగ్దానం చేయబడిన ఆరోగ్యంపై ఉన్న నిరీక్షణలో ఆరోగ్యవంతుడు. అదే విధంగా, మన సమరయుడైన క్రీస్తు, రాబోతు జీవితంలో సంపూర్ణ క్షేమాన్ని వాగ్దానం చేసి స్వస్థపరచడానికి, దాదాపు మరణించిన స్థితిలో ఉన్న వ్యక్తిని స్వీకరించాడు. కాబట్టి, ఈ వ్యక్తి కూడా ఒకే సమయంలో నీతిమంతుడుగానూ, పాపిగానూ ఉన్నాడు; వాస్తవానికి పాపి అయినా, వాగ్దానంపై తనకున్న విశ్వాసం మరియు అది నెరవేరుతుందనే తన నిరీక్షణ కారణంగా నీతిమంతుడుగా ఉన్నాడు.

రోమా పత్రిక, నాలుగవ అధ్యాయం దాని నుండి స్వస్థత పొందారు. అందువలననే, "మనకు పాపం లేదని మనం చెప్పినప్పుడు, మనం అబద్ధం చెబుతున్నాము" (I John 1:8). మరియు ఈ చెడును మంచి పనుల ద్వారా నయం చేయవచ్చని అనుకోవడం పొరపాటు, ఎందుకంటే మనం చేసే ప్రతి మంచిలోనూ చెడు పట్ల ఆ దురాశ మిగిలి ఉంటుందని అనుభవం చూపిస్తుంది, మరియు ఒక్క రోజు వయస్సున్న పసికందు కూడా దాని నుండి విముక్తుడు కాదు.

అయితే దేవుని కనికరము వలన, ఈ చెడు నిలిచియున్నప్పటికీ, తమను విడిపించమని ఆయనను ఆప్యాయంగా వేడుకొనువారికి అది లెక్కలోకి రాదు. వారు జాగ్రత్తతో, వివేకంతో సత్కార్యములు చేయడానికి ఇష్టపడతారు, ఎందుకంటే వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని తీవ్రంగా ఆకాంక్షిస్తారు. కాబట్టి, మన దృష్టిలో మనం పాపులం, అయినప్పటికీ దేవుని దృష్టిలో విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులం. ఆయన మన పాపాన్ని తీసివేసే వరకు మనం ఎదురుచూస్తూ, ఈలోగా అది మనపై పైచేయి సాధించకుండా అదుపులో ఉంచబడేలా నిరంతరం చూసుకుంటూ, మనలను విడిపించే ఆయన యందు ఈ విశ్వాసాన్ని పాటిస్తాము.

ఇది, తాను తప్పకుండా కోలుకుంటానని వైద్యుడు ఇచ్చిన హామీని నమ్మిన ఒక రోగి లాంటిది. ఈలోగా, కోలుకుంటాననే ఆశతో అతను వైద్యుడి ఆజ్ఞలను పాటిస్తాడు, వాగ్దానం చేసిన స్వస్థత ఆలస్యం అవుతుందేమోనని, మళ్ళీ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తుందేమోనని భయపడి, తనకు నిషేధించిన వాటన్నిటినీ మానుకుంటాడు. చివరికి, వైద్యుడు తాను ఎంతో నమ్మకంగా చెప్పిన దానిని సాధించే వరకు ఇలాగే కొనసాగుతుంది. ఈ రోగి ఇప్పుడు ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడని చెప్పగలమా?

కాదు; కానీ అతను ఒకే సమయంలో రోగిగానూ, ఆరోగ్యంగానూ ఉన్నాడు. అతను నిజానికి రోగి, కానీ తాను నమ్మే వైద్యుని ఖచ్చితమైన జోస్యం వలన ఆరోగ్యంగా ఉన్నాడు. ఎందుకంటే, తాను అతన్ని నయం చేయగలనని అతనికి నిశ్చయత ఉంది కాబట్టి, నిజానికి, అతను అతన్ని నయం చేయడం ప్రారంభించాడు కాబట్టి, ఆ వైద్యుడు అతన్ని అప్పటికే ఆరోగ్యవంతుడిగా పరిగణిస్తున్నాడు మరియు అతని అనారోగ్యాన్ని మరణంగా పరిగణించడం లేదు.

అదే విధంగా, మన మంచి సమరయుడైన క్రీస్తు, దాదాపు చనిపోయిన తన రోగిని ఒక సత్రానికి తీసుకువచ్చి అతనికి సపర్యలు చేశాడు.

(లూకా ముగింపు.) మరియు అతనికి నిత్యజీవము వరకు సంపూర్ణ ఆరోగ్యమును ఇస్తానని మొదట వాగ్దానం చేసి, అతన్ని స్వస్థపరచడం ప్రారంభించాడు.4 అతని పాపాన్ని, అనగా అతని పాపపు కోరికలను, ఆయన మరణానికి కారణం అని ఎంచలేదు, కానీ ఈలోగా, అనగా అతను బాగుపడతాడనే నిరీక్షణను అతనిలో నిలుపుతూ, అతని స్వస్థతకు ఆటంకం కలిగించే మరియు అతని పాపాన్ని, అనగా అతని దురాశను, మరింత తీవ్రతరం చేసే ఏ పనినీ చేయవద్దని గానీ లేదా చేయకుండా ఉండవద్దని గానీ ఆయన నిషేధించాడు. ఇప్పుడు అతను సంపూర్ణంగా నీతిమంతుడని మనం చెప్పగలమా? లేదు; కానీ అతను ఒకే సమయంలో పాపి మరియు నీతిమంతుడు, వాస్తవానికి పాపి అయినప్పటికీ, చివరికి అతన్ని సంపూర్ణంగా ఆరోగ్యవంతుడిగా మరియు బాగుపడేలా చేయడానికి, పాపం నుండి విమోచిస్తానన్న దేవుని లెక్క మరియు నిశ్చయమైన వాగ్దానం కారణంగా నీతిమంతుడు. అందువల్ల, అతను నిరీక్షణలో సంపూర్ణంగా ఆరోగ్యవంతుడు, అయితే వాస్తవానికి అతను పాపి, కానీ అతను అప్పటికే వాస్తవంగా నీతిమంతుడు కావడం ప్రారంభించాడు, మరియు తాను అనీతిమంతుడనని ఎల్లప్పుడూ తెలుసుకుంటూ, మరింత నీతిమంతుడు కావడానికి ఎల్లప్పుడూ ప్రయత్నిస్తాడు. (కానీ ఇప్పుడు ఈ రోగి తన బలహీనతను ఎంతగానో ఇష్టపడితే, అతను

లూథర్ గ్లోరియస్ ఆర్డర్ మరియు లైరాలోని నైతిక (లేదా అలంకారిక) అంశాలను ఆధారంగా చేసుకుని తన నిర్మాణాన్ని నిర్మించాడు.

ఒక వ్యక్తి పూర్తిగా స్వస్థత పొందాలని కోరుకోకపోతే, అతడు చనిపోడా? అవును, చనిపోతాడు! లోకంలో తమ కోరికలను అనుసరించే వారి విషయంలో కూడా ఇంతే. లేదా, ఒక వ్యక్తి తాను రోగిని కాక ఆరోగ్యంగా ఉన్నానని ఊహించుకొని, వైద్యుడిని తృణీకరిస్తే, అతడు కూడా అలాంటివాడే. ఇది తన సొంత కర్మల ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని, సంపూర్ణులుగా ఉండాలని కోరుకోవడం లాంటిది.)

అలాగైతే, నేను ఈ విషయాన్ని ఎన్నడూ అర్థం చేసుకోలేదని గానీ, లేదా స్కాలస్టిక్ వేదాంతవేత్తలు పాపం మరియు కృప గురించి తగినంతగా చర్చించలేదని గానీ చెప్పాలి.5 ఎందుకంటే, వెలుగుచేత చీకటి కదిలినట్లుగా, పాపాలను కనురెప్పపాటులో కదిలించవచ్చన్నట్లుగా, ఆది పాపం కూడా వాస్తవ పాపంలాగే పూర్తిగా తొలగిపోతుందని వారు భావిస్తారు.6 అయితే, ప్రాచీన పుణ్యపురుషులైన అగస్టీన్ మరియు ఆంబ్రోస్ ఈ విషయాలను చాలా భిన్నంగా, అంటే లేఖనాల పద్ధతి ప్రకారం చర్చించారు. కానీ స్కాలస్టిక్స్ తమ 'ఎథిక్స్' గ్రంథంలోని అరిస్టాటిల్ పద్ధతిని అనుసరిస్తారు, మరియు అతను పాప స్వభావం, నీతి, అలాగే వాటి వాస్తవీకరణ స్థాయిని ఒక వ్యక్తి చేసే పనులపై ఆధారపరుస్తాడు.7 కానీ ధన్యుడైన అగస్టీన్ చాలా స్పష్టంగా ఇలా అన్నారు: "బాప్తిస్మంలో పాపం (కామవాంఛ) క్షమించబడుతుంది, అది ఇకపై అక్కడ లేదనే అర్థంలో కాదు, కానీ అది పాపంగా పరిగణించబడదనే అర్థంలో."8 మరియు పుణ్యపురుషుడైన ఆంబ్రోస్ ఇలా అంటారు: "నేను ఎల్లప్పుడూ పాపంలోనే ఉంటాను, కాబట్టి నేను ఎల్లప్పుడూ సహవాసం చేస్తాను."9

నేను ఎంత మూర్ఖుడనంటే, ఈ పరిస్థితి దృష్ట్యా, నేను పశ్చాత్తాపంతో నా పాపాలను ఒప్పుకున్నప్పటికీ, నన్ను నేను ఇతరులలాంటి పాపిగా ఎలా భావించుకోవాలో, ఎవరికన్నా గొప్పవాడిగా ఎలా భావించుకోకూడదో నాకు అర్థం కాలేదు. ఎందుకంటే, అలా ఒప్పుకోవడం వల్ల నా పాపాలు తొలగిపోయి, నా అంతరంగంలో కూడా నిష్ఫలమయ్యాయని నేను అనుకున్నాను. కానీ, వారు చెప్పినట్లుగా ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకోవలసిన నా గత పాపాల కారణంగా నన్ను నేను వారిలాంటి పాపిగా భావించుకుంటే (ఈ విషయంలో వారు చెప్పేది నిజమే, కానీ అంత గట్టిగా కాదు), అప్పుడు నా పాపాలు నిజంగా క్షమించబడలేదని నేను అనుకున్నాను.

వాటిని ఒప్పుకునేవారికి దేవుడు వాటిని క్షమిస్తానని వాగ్దానం చేశాడు. అందువల్ల నేను నాతోనే పోరాడుకున్నాను, ఎందుకంటే క్షమాపణ వాస్తవమే అయినప్పటికీ, నిరీక్షణ ఉంటే తప్ప పాపం తొలగిపోదని నాకు తెలియదు, అనగా, సి డన్స్ స్కోటస్, IV సెంట్., డి. 1, క్యూ. 6, ఎన్. 7 మరియు 8; డి. 14, క్యూ. 1, ఎన్. 17-19. గాబ్రియేల్

బీల్, IV పంపిన., డి. 4, q. 1, ఎ. 2, ముగింపు 1-3.

7 అరిస్టాటిల్, ఎత్. నికోమ్., Ill, 7; IV, 9; V, 10. స్కాలస్టిక్స్ సాధారణంగా 8 అగస్టీన్, డి నప్ట్. ఎట్ కాన్‌కప్., I, 25, 28 ను ఉదహరిస్తారు. లూథర్ ఈ భాగాన్ని తరచుగా ఉదహరిస్తాడు, బహుశా ఇది పాప క్షమాపణను పాపాలను ఆపాదించకపోవడంగా నిర్వచించడం వల్ల కావచ్చు. అగస్టీన్ క్షమాపణ (రెమిస్సియో పెక్కటోరమ్)కు స్థిరమైన వ్యాఖ్యానాన్ని ఇవ్వలేదు, మరియు ఇది స్కాలస్టిక్స్ ఆలోచనలపై ముఖ్యమైన ప్రభావాలను చూపింది. ఉదాహరణకు, గాబ్రియేల్ బీల్ (IV సెంట్., d. 14, q. 1, a. 1, n. 2G) రెమిట్టి సేయు డెలెరి పెక్కటమ్ గురించి మాట్లాడతాడు, అయితే ఓక్‌హామ్ (IV సెంట్., q. 8 మరియు 9) డెలెరి మరియు రెమిట్టిలను విచక్షణారహితంగా ఉపయోగిస్తాడు. పోల్చండి. ఫిక్కర్, పే. 273, n. 4.

9 ఆంబ్రోస్, డి శాక్రమెంటిస్, IV, 6, 28.

10 పోల్చండి. గాబ్రియేల్ బీల్, IV సెం., డి. 4, ప్రశ్న 1, గమనిక 3; డి. 14, ప్రశ్న 1, ఎ. 1, గమనిక 2. ఈ తొలగింపును ప్రారంభించే కృపా వరం ద్వారా అది తీసివేయబడే ప్రక్రియలో ఉంది, అందువల్ల మాత్రమే అది పాపంగా పరిగణించబడదు.

ఈ కారణంగా, మనిషి తన సొంత శక్తులతో అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించగలడని, మరియు ఆజ్ఞను ఇచ్చిన వాని ఉద్దేశం ప్రకారం కాకుండా, కేవలం క్రియల సారం విషయంలో మాత్రమే ఆజ్ఞను నెరవేర్చగలడని చెప్పడం పచ్చి పిచ్చితనం. ఎందుకంటే, అతను కృపా స్థితిలో అలా చేయడు. ఓ మూర్ఖులారా, పందిలాంటి వేదాంతులారా! అయితే, ధర్మశాస్త్రానికి అతీతంగా ఒక కొత్త ఆవశ్యకతను విధించినప్పుడు తప్ప కృప అవసరం లేదు కదా! ఎందుకంటే, వారు చెప్పినట్లు మనం మన సొంత శక్తులతో ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చగలిగితే, ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడానికి కృప అవసరం లేదు, కేవలం ధర్మశాస్త్రానికి అతీతంగా దైవికంగా విధించబడిన ఒక ఆవశ్యకతను నెరవేర్చడానికి మాత్రమే అది అవసరం. ఇటువంటి అపవిత్రమైన అభిప్రాయాలను ఎవరు సహించగలరు! "ధర్మశాస్త్రం ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది" అని అపొస్తలుడు చెప్పలేదా?

(Rom. 4:15) మరియు "అది శరీర రీత్యా బలహీనమైనది" (Rom. 8:3) మరియు కృప లేకుండా అది అస్సలు నెరవేరదు?

వారి సొంత అనుభవం కూడా ఈ అభిప్రాయంలోని పరమ మూర్ఖత్వాన్ని వారికి తెలియజేసి, వారిలో సిగ్గును, పశ్చాత్తాపాన్ని కలిగించి ఉండవచ్చు. ఎందుకంటే, ఇష్టమున్నా లేకపోయినా, తమలోని తప్పుడు కోరికలను వారు తప్పక గ్రహిస్తారు. అందువల్ల, నేను ఇప్పుడు చెబుతున్నాను: హుయ్! దయచేసి పనిలోకి దిగండి! మగవాళ్ళుగా ఉండండి! మీలో ఉన్న ఈ దురాశలను మీ సర్వశక్తులతో నిర్మూలించడానికి ప్రయత్నించండి! మీరు చెప్పేదానికి రుజువు చూపండి, అంటే, దేవుణ్ణి "మన సర్వశక్తితో" ప్రేమించడం సాధ్యమేనని నిరూపించండి.

(Luke 10:27) సహజంగా, సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, కృప లేకుండా! మీకు పాపపు కోరికలు లేకపోతే, మేము మిమ్మల్ని నమ్ముతాము. కానీ మీరు వాటిలో జీవిస్తూ, వాటితోనే ఉంటే, మీరు ఇకపై ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చరు. ధర్మశాస్త్రం ఇలా చెప్పడం లేదా: "నీవు ఆశించకూడదు" (నిర్గమకాండము 20:17) కానీ "నీవు దేవుని ప్రేమించాలి" (ద్వితీయోపదేశకాండము 6:5)?

అలాంటప్పుడు, వేరొక దానిని ఆశించి, ప్రేమించేవాడు దేవుణ్ణి కూడా ప్రేమించగలడా?

అయినప్పటికీ ఈ దురాశ మనలో ఎల్లప్పుడూ ఉంటుంది; అందువల్ల, కృప మనకు దాని ప్రారంభాన్ని ఇచ్చినంత వరకు తప్ప, దేవుని ప్రేమ మనలో ఎన్నడూ ఉండదు. ఇంకా నయం చేయబడవలసిన మరియు దాని కారణంగా మనం ఇంకా "మన పూర్ణ హృదయంతో దేవుణ్ణి ప్రేమించని" (Luke 10:27) దురాశ యొక్క మిగిలిన భాగం, కరుణ ద్వారా పాపంగా ఎంచబడనంత వరకు మాత్రమే మనలో దేవుని ప్రేమ ఉంటుంది. అదంతా తీసివేయబడి, విశ్వసించి, పట్టుదలతో దాని కోసం ఎల్లప్పుడూ ఆరాటపడి, దానిని వెదికే వారికి పరిపూర్ణమైన దేవుని ప్రేమ ఇవ్వబడినప్పుడు, చివరిలో మాత్రమే మనం దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తాము.

ఈ వికృతమైన అభిప్రాయాలు 11 Duns Scotus, III Sent., d. 27, q. un., n. 13, 15, 21. Pierre d'Ailly, I Sent., q. 2, a. 2F. Gabriel Biel, II Sent., d, 28, passim; III Sent., d. 27, a. 3, dub. అనే వాస్తవం వల్ల సాధ్యమయ్యాయి.