రోమా పత్రిక, నాలుగవ అధ్యాయం

ధన్యుడైన అగస్టీన్ తన ‘ఆత్మ మరియు అక్షరంపై’ అనే గ్రంథంలోని పంతొమ్మిదవ అధ్యాయంలో ఇలా వ్రాశారు: "ధర్మశాస్త్రం నెరవేరకపోవడానికి కారణం దాని స్వంత తప్పు కాదు, కానీ శరీర వివేకం యొక్క తప్పు. ఈ తప్పును కృప ద్వారా స్వస్థపరచాలంటే, ధర్మశాస్త్రం దానిని ఎత్తి చూపవలసి వచ్చింది." తత్ఫలితంగా, అది ఉగ్రతను రేకెత్తిస్తుంది, అనగా, అది నెరవేరకపోతే, ఆయన ఉగ్రతను లెక్కలోకి తీసుకోని వారికి అది దేవుని ఉగ్రతను చూపిస్తుంది. అందువల్ల, ధర్మశాస్త్రం చెడ్డది కాదు, కానీ ఎవరి పట్ల అయితే వారు చెడ్డవారో వారే చెడ్డవారు.

34 అగస్టిన్, డి స్పిర్. et lit., 19,34.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు. అది విశ్వసించేవారికి రక్షణను ఎలాగైతే కలుగజేస్తుందో, అలాగే వారికి అది ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది. అయినప్పటికీ, ఈ సందర్భంలో, ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే, దీనిని జరిగించేదే ధర్మశాస్త్రం కాదు, కృపే. కాబట్టి, ఉగ్రతను కలుగజేసే ధర్మశాస్త్రం ద్వారా వాగ్దాన నెరవేర్పు సాధ్యమైతే, ఆ వాగ్దానం, వాగ్దానంగా కాకుండా, ఒక బెదిరింపుగా మిగిలిపోతుంది. తద్వారా ఆ వాగ్దానం రద్దు చేయబడుతుంది, దానితో పాటు విశ్వాసం కూడా.

ఎందుకంటే ఆ సంతతికి చెందినవారు వారసులైతే, విశ్వాసం వ్యర్థమవుతుంది.

ధర్మశాస్త్రపు ఉగ్రత వలన వాగ్దానం చెల్లనిదిగా మారడం ద్వారా కాకుండా, శరీర సంతానం మీద నమ్మకం ఉంచడం ద్వారా విశ్వాసం వ్యర్థమవుతుందని ఇక్కడ అపొస్తలుడు చూపిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే, మనలను నీతిమంతులుగాను, వాగ్దానానికి యోగ్యులుగాను చేయడానికి శరీర వంశం సరిపోతే, విశ్వాసం అవసరం ఉండదు. అలాగైతే, అబ్రాహాము తన విశ్వాసం ద్వారా ఎందుకు నీతిమంతుడిగా తీర్చబడి, వాగ్దానములకు యోగ్యుడిగా ఎంచబడ్డాడు? అతడు కూడా తన శరీర వంశం వలన ఎందుకు నీతిమంతుడిగా తీర్చబడలేదు? అలాగైతే విశ్వాసం వ్యర్థమవుతుంది, దాని గురించి వ్రాయబడినదంతా కూడా వ్యర్థమవుతుంది. యూదులు నిజానికి అనుకున్నట్లుగా, తమ శరీర వంశం ద్వారా మరియు ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడగల ప్రజలకు విశ్వాసం అవసరం లేదు. కానీ వాస్తవం దానికి పూర్తిగా విరుద్ధం: వారు తమ శరీర వంశం మరియు ధర్మశాస్త్రం మీద ఉంచిన నమ్మకం ద్వారా శిక్షకు గురవుతారు.

ఎందుకంటే అతడు లోకానికి వారసుడు అవుతాడనే వాగ్దానం అబ్రాహాముకు గానీ అతని సంతానానికి గానీ ధర్మశాస్త్రం ద్వారా, అంటే ధర్మశాస్త్ర నీతి మరియు క్రియల ద్వారా ఇవ్వబడలేదు. అపొస్తలుడు 'ధర్మశాస్త్ర నీతి' అనే పదాన్ని ఉపయోగించలేదు, కానీ అతడు ఎలాంటి వివరణ లేకుండా కేవలం 'ధర్మశాస్త్రం' అని మాత్రమే అన్నాడు, ఎందుకంటే అది నిజానికి నీతి కాదు. అయినప్పటికీ, అతడు 'ధర్మశాస్త్రం' అని అన్నప్పుడు 'నీతి' అనే అర్థంలోనే అన్నాడని, అతడు కొనసాగించే వైరుధ్యం ద్వారా స్పష్టమవుతుంది: విశ్వాస నీతి ద్వారా, ఎందుకంటే ఇక్కడ కూడా అతడు 'కానీ విశ్వాసం ద్వారా' అని చెప్పి ఉంటే సరిపోయేది. కానీ ధర్మశాస్త్ర నీతి అనేది శూన్యం అనే వాస్తవాన్ని బట్టి, అతడు కేవలం 'ధర్మశాస్త్రం' గురించి మాత్రమే మాట్లాడటం సరైనదే.

ఈ వాక్యభాగం అతను ఇంతకుముందు చెప్పినదాన్ని ధృవీకరిస్తుంది, అనగా, అబ్రాహాము సున్నతి పొందకముందే విశ్వాస నీతిని కలిగియున్నాడు, కాబట్టి అతనికి వాగ్దానం చేయబడినట్లుగా, పిల్లలు తమ తండ్రిని అనుసరించినట్లుగా అన్యజనులు ఈ విశ్వాసంలో అతన్ని అనుసరించగలరు. ఈ వాగ్దానం నిశ్చయంగా అతని విశ్వాసం కారణంగానే అతనికి ఇవ్వబడింది గానీ, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా కాదు.

ఇక్కడ ధర్మాన్ని మరియు శారీరక వంశపారంపర్యతను అనుసంధానించిన ఆయన, వాగ్దాన నెరవేర్పును పొందడానికి అవి రెండూ ఎవరికీ సరిపోవని అంటారు.

అందువల్ల, ఈ క్రింది రెండు వాక్యాలను: విశ్వాసం వ్యర్థమైపోతుంది, మరియు వాగ్దానం నిష్ఫలమవుతుంది (Rom. 4:14), విడివిడిగానే కాకుండా కలిపి కూడా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఒకవేళ వాటిని కలిపి, ఒకదానికొకటి సూచిస్తూ మరియు ఒకదానిలో మరొకటి ఇమిడి ఉన్నట్లుగా అర్థం చేసుకుంటే (మేము గ్లాస్35లో పేర్కొన్నట్లుగా), వాటి అర్థం ఈ క్రింది విధంగా ఉంటుంది: ఎందుకంటే ఆ వాగ్దానం అబ్రాహాముకు సంతానం ద్వారా గానీ, ధర్మశాస్త్రం మొదలైన వాటి ద్వారా గానీ ఇవ్వబడలేదు; ఒకవేళ అది శారీరక వంశం ద్వారా గానీ, ధర్మశాస్త్రం మొదలైన వాటి ద్వారా గానీ ఇవ్వబడి ఉంటే, విశ్వాసం మరియు వాగ్దానం రెండూ నిలిచిపోతాయి. కానీ, శారీరక వంశం మీద ఆధారపడటం వలన విశ్వాసం నిలిచిపోతుంది అనే వాక్యాన్ని, "ధర్మశాస్త్రం ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది" కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రం మీద ఆధారపడటం వలన వాగ్దానం కూడా నిలిచిపోతుంది అనే ముగింపును అది సూచిస్తున్నట్లుగా చదివితే, ఆ వాక్యభాగం విచ్ఛిన్నమై గందరగోళంగా మారుతుంది. సరైన క్రమంలో చదివితే, దానిని ఈ క్రింది విధంగా అర్థం చేసుకోవాలి: వారు లోకానికి వారసులు అవుతారనే వాగ్దానం అబ్రాహాముకు మరియు అతని సంతానానికి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా మరియు శారీరక వంశపారంపర్యంగా ఇవ్వబడలేదు, కానీ విశ్వాస నీతి ద్వారా ఇవ్వబడింది. ఎందుకంటే వారు ధర్మశాస్త్రం మరియు శారీరక వంశపారంపర్యంగా వారసులైతే, విశ్వాసం వ్యర్థం చేయబడుతుంది మరియు వాగ్దానం నిష్ఫలం చేయబడుతుంది. 'ధర్మశాస్త్రం ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది'/* కానీ "సంతానంగా ఉండటం" మరియు "ధర్మశాస్త్రం కలిగి ఉండటం" రెండూ ఒకటే కావడం వల్ల మరియు రెండూ ఒకే ప్రజలను సూచిస్తున్నందున, అతను ఒకసారి ఒక రకమైన వ్యక్తీకరణను, మరోసారి మరొక రకమైన వ్యక్తీకరణను ఉపయోగిస్తాడు.

కానీ వాటిని విడివిడిగా తీసుకుంటే, అంటే మొదటి పదబంధం దాని ముందున్నదానితోనూ, రెండవది దాని తర్వాత వచ్చేదానితోనూ సంబంధం కలిగి ఉన్నట్లుగా భావిస్తే, దాని అర్థం ఇది అవుతుంది: ఒక మనిషిని నీతిమంతునిగా మరియు లోకాన్ని వారసత్వంగా పొందే యోగ్యునిగా చేయడానికి సంతానం మరియు శారీరక జననం సరిపోతే, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి మరియు అటువంటి యోగ్యతను సంపాదించుకోవడానికి విశ్వాసం అవసరం లేదని దీని నుండి తెలుస్తుంది, ఎందుకంటే నీతిమంతుడు మరియు యోగ్యుడైన వ్యక్తిని మళ్ళీ నీతిమంతునిగా మరియు యోగ్యునిగా చేయవలసిన అవసరం లేదు.

కానీ ఇది స్పష్టంగా అబద్ధం, ఎందుకంటే వాస్తవానికి దీనికి సరిగ్గా వ్యతిరేకం జరుగుతుంది: విశ్వాసం నుండి వచ్చే ఆత్మీయ జననం మనుష్యులను నీతిమంతులుగాను, వాగ్దానానికి యోగ్యులుగాను చేస్తుంది, మరియు అది సరిపోతుంది.

కానీ భౌతిక జననం అస్సలు సరిపోదు; నిజానికి, అది శూన్యం; ఇప్పుడు విశ్వాసులే వారసులు, మరియు సంతాన ప్రజలు వారసత్వం కోల్పోయారు, Ps. 127:2 f.లో చెప్పినట్లుగా: "ఆయన తన ప్రియులకు నిద్ర కలుగజేసినప్పుడు, ఇదిగో యెహోవా స్వాస్థ్యము పిల్లలే, బహుమానము గర్భఫలము," మరియు John 1:13లో: "రక్తమువలన గాని, శరీర ఇచ్ఛవలన గాని, 85 లూథర్ యొక్క అంతరరేఖీయ వ్యాఖ్యానం ఈ క్రింది విధంగా ఉంది (WA 56, 44, 11 ff.): "ఎందుకంటే వారు

అబ్రాహాము సంతానము, అనగా శరీర సంబంధంగా ఆయన సంతతికి చెందినవారు, నిస్సందేహంగా నెరవేరబోయే వాగ్దానానికి వారసులు, అనగా అధిపతులు అవుతారు, తద్వారా వారు సర్వలోకాన్ని స్వంతం చేసుకుంటారు. అప్పుడు విశ్వాసం వ్యర్థమవుతుంది, ఎందుకంటే విశ్వాసం అనవసరం అవుతుంది, మరియు వారు ఆయన శరీర సంబంధమైన సంతానమైతే చాలు. వారు సంతతి ద్వారా (శారీరక వంశపారంపర్యంగా) వారసులు కాగలిగితే, విశ్వాసంతో ఏం అవసరం?

ఆ వాగ్దానం నిష్ఫలమైనది, అనగా అది రద్దు చేయబడింది; దానిని నెరవేర్చవలసిన అవసరం లేదు; మరియు అది నెరవేరలేదు, కాబట్టి దానిని విశ్వసించవలసిన అవసరం లేదు.

చివరి వాక్యంపై ఉపాంత వ్యాఖ్యానం ఈ వ్యాఖ్యను కలిగి ఉంది (WA 56, 45, 15 f.): "ఎందుకంటే విశ్వాసం మరియు వాగ్దానం ఒకదానికొకటి చెందినవి [quia fides et promissio sunt relatival; వాగ్దానం అంతమైతే, విశ్వాసం కూడా అంతమవుతుంది; మరియు వాగ్దానం తీసివేయబడితే, విశ్వాసం కూడా తీసివేయబడుతుంది, మరియు దీనికి విరుద్ధంగా కూడా].

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు మనుష్యుల వలన కాదు, దేవుని వలన." మరియు అదేవిధంగా John 3:5 లో: "మీరు నీటి వలనను, ఆత్మ వలనను తిరిగి జన్మించాలి/' మరియు Ps. 22:30 f. లో: "ఆయనను సేవించు సంతానము యెహోవాకు తెలియజేయబడును." మరియు Ps. 45:16 లో:

"మీ తండ్రులకు బదులుగా మీకు కుమారులు జన్మిస్తారు," మొదలైనవి. ఈ విధంగా ప్రతిపాదన నిరూపించబడింది (శారీరక వంశం ఎవరికీ ప్రపంచాన్ని వారసత్వంగా పొందే హక్కును ఇవ్వదు మరియు దానికి బదులుగా, శారీరక వంశం యొక్క ప్రాముఖ్యతను స్థాపించడానికి విశ్వాసాన్ని రద్దు చేయాలని కోరుకునే వారికి వ్యతిరేకంగా, విశ్వాసం నుండి వచ్చే తరం యొక్క ప్రాముఖ్యతను స్థాపించడానికి శారీరక జననం రద్దు చేయబడింది); అందువల్ల, శారీరక జననంపై ఆధారపడటం ద్వారా విశ్వాసం ఎలా నిష్ఫలమవుతుందో, అలాగే ధర్మశాస్త్రం ద్వారా వాగ్దానం కూడా నిష్ఫలమవుతుందని స్పష్టమవుతుంది. ఎందుకంటే "ధర్మశాస్త్రం ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది," మొదలైనవి, ఈ వాక్యభాగం ద్వారా చూపబడింది: ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం లేనిచోట, అతిక్రమణ ఉండదు; మరో మాటలో చెప్పాలంటే: ధర్మశాస్త్ర ఉల్లంఘనే ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది, కానీ ధర్మశాస్త్రం లేకపోతే ఇది ఇలా ఉండేది కాదు.

ధర్మశాస్త్రం దేవుని ఉగ్రతను కలుగజేస్తుంది అనే వాక్యాన్ని పరోక్షంగా అర్థం చేసుకోవాలి. ఎందుకంటే, ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే, ధర్మశాస్త్రాన్ని ఉల్లంఘించడమే దేవుని ఉగ్రతను కలుగజేసి, వాగ్దానాన్ని నిష్ఫలం చేస్తుంది. కానీ ధర్మశాస్త్రం లేకపోతే ఇది జరగదు. అంటే, ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడానికి విశ్వాసం లేనంత కాలం, అది అందరినీ పాపులుగా నిర్ధారించి, వారిని దోషులుగా రుజువు చేస్తుంది. అందువల్ల వారు వాగ్దానానికి అనర్హులని, అంతేకాదు, దేవుని ఉగ్రతకు మరియు నాశనానికి అర్హులని నిరూపిస్తుంది. ఈ విధంగా అది వాగ్దానాన్ని ఒక బెదిరింపుగా మారుస్తుంది. ఏదేమైనా, ఇదంతా జరగడానికి మరియు మనిషికి సంభవించడానికి ఇదే సందర్భం, అంటే, ఇదంతా జరుగుతుందని మరియు సంభవిస్తుందని ఒకరికి తెలియడం, పైన అపొస్తలుడు చెప్పినట్లుగా: "ధర్మశాస్త్రం వలన పాపజ్ఞానము కలుగును" (Rom. 3:20). ఎందుకంటే, విశ్వాసం మరియు కృప లేకుండా ధర్మశాస్త్రం ఉన్నవాడు తాను దేవుని ఉగ్రతకు అర్హుడైన పాపి అని నిశ్చయంగా గ్రహిస్తాడు; అందువల్ల, ఆ వాగ్దానం అతనికి నిష్ఫలమవుతుంది.

కాబట్టి, కృపనుబట్టి ఆ వాగ్దానం ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన వారికి మాత్రమే కాక, మనందరికీ తండ్రియైన అబ్రాహాము విశ్వాసమునుబట్టి ఆ సంతతి వారందరికీ స్థిరపరచబడుట విశ్వాసమునుబట్టి కలిగినదే. (ఇలా వ్రాయబడియున్నది: నేను నిన్ను అనేక జనములకు తండ్రిగా చేసితిని), తాను విశ్వసించిన దేవుని ఎదుట ఇది నెరవేరును.

ఈ "దేవుని ఎదుట," మొదలైనవి హెబ్రీ బైబిల్‌లో కనిపించవు, కానీ అబ్రాహాము ఏ విషయంలో అనేక జనములకు తండ్రిగా చేయబడ్డాడో సరిగ్గా పరిశీలిస్తే, దానిని గ్రంథం నుండి గ్రహించవచ్చు. నేను అడుగుతున్నాను: అతను శరీర రీత్యా వారి తండ్రా లేక ఆత్మ రీత్యానా?

శరీర రీత్యా ఆయన అనేక జనములకు తండ్రి కాలేడు, ఎందుకంటే మాటిమాటికీ ఆయన వంశస్థులు కాని ప్రజలు ఉన్నారు. అయినప్పటికీ, ఆయన వారికి తండ్రి అవుతాడని వాగ్దానం చేయబడింది.

కానీ ఎవరైనా అభ్యంతరం తెలిపి, సమస్త జనులు నాశనమై, కేవలం తన సంతానం మాత్రమే భూమిని పరిపాలిస్తారని అంటే, అతడు అనేక జనులకు కాక, కేవలం ఒకే జనునికి తండ్రి అవుతాడు.

మళ్ళీ, ఒకవేళ సమస్త జనులు బానిసత్వమునకు గురైతే, ఆయన ఇక వారి తండ్రిగా ఉండడు, జనులు ఆయన పిల్లలుగా కాక ఆయన బానిసలుగా ఉంటారు, మరియు ఆయన జనులకు ప్రభువుగా ఉంటాడు; తండ్రి ప్రేమకు బదులుగా, అణచివేత మరియు హింస ప్రబలుతాయి. అయినప్పటికీ, యూదులు అటువంటి అణచివేతతో కూడిన పరిపాలన తమకు వాగ్దానం చేయబడిందని అమాయకంగా భావిస్తూ, అవివేకమైన నిరీక్షణతో దాని కోసం ఎదురుచూస్తుంటారు. మనం చేరుకోవలసిన ఏకైక ముగింపు ఏమిటంటే, "దేవుని ఎదుట" మరియు ఆయన దృష్టిలోను, ఆత్మలోను వారికి తండ్రిగా ఉండే వాగ్దానం ఆయనకు ఇవ్వబడింది.

ఒకవేళ ఎవరైనా మళ్ళీ అభ్యంతరం తెలిపి, సిరియా దేశస్థుడైన నామానును అతని సేవకులు తండ్రి అని పిలిచినట్లే (II Kings 5:13) మరియు ప్రజల రాజులను పాట్రెస్ పాట్రియా అని పిలిచినట్లే, అతను కేవలం ఒక పదవి రీత్యా మరియు పేరుకే వారికి తండ్రి అవుతాడని అంటే, మేము ఇలా సమాధానమిస్తాము: ఇది వాగ్దానం యొక్క మహిమను కించపరచడమే అవుతుంది, ఎందుకంటే అటువంటి పితృత్వం తాత్కాలికమైనది మరియు ప్రతినిధి సంబంధమైనది (మరియు అది అనేకులకు వర్తించవచ్చు, కాబట్టి కేవలం అబ్రహాముకు మాత్రమే కాదు, మొదలైనవారు); అంతేకాకుండా, ఈ అధికారిక తండ్రులు కేవలం వారి పరిపాలన కాలానికి మాత్రమే తండ్రులుగా ఉన్నట్లే, ఇది కూడా శాశ్వతమైనది కాదు.

అయితే, అభ్యంతరం చెప్పేవాడు తన ధిక్కారాన్ని కొనసాగిస్తూ, తన రెండవ భార్య కెతూరా నుండి వచ్చిన జనములకు తాను తండ్రిగా ఉన్న మరియు ఉన్న అర్థంలోనే తాను కూడా తండ్రిగా ఉండాలని వాదిస్తే, అప్పుడు మొదటి అభ్యంతరానికి ఇచ్చిన సమాధానమే ఇవ్వాలి, అంటే చాలా జనములకు వారితో ఏ సంబంధమూ లేదని, నిజానికి, వారు వారి కంటే సంఖ్యలో చాలా ఎక్కువ అని చెప్పాలి. కాబట్టి, ఈ ప్రజల కారణంగా, అతను ఇప్పటికీ "అనేక జనములకు" తండ్రిగా ఉండడు, బదులుగా, "కొద్ది జనములకు" మాత్రమే తండ్రి అవుతాడు. మరియు యూదులు కూడా ఈ ప్రజల విషయంలో మాత్రమే వాగ్దానాన్ని వ్యాఖ్యానించి, దాని నెరవేర్పు కోసం ఎదురుచూడరు. కాబట్టి, ఆ వారసత్వం ఇప్పుడు క్రీస్తులో వాస్తవరూపం దాల్చింది. ఆయనే జనములకు రాజు మరియు ప్రభువు. పూర్వకాలంలో యూదులు కనాను జనముపై సాధించిన విజయం కంటే శ్రేష్ఠమైన విజయంతో ఆయన వారిని తన కొరకు స్థిరపరచుకున్నాడు. ఎందుకంటే ఆయన భక్తిహీనులను భక్తిపరులుగా చేసి, వారి స్వంత భూమిలో మరియు ఆస్తులలో కూడా వారిపై తన పరిపాలనను స్థాపించడం ద్వారా వాక్యమనే ఖడ్గంతో వారిని ఆత్మీయంగా చంపుతాడు (హెబ్రీ. 4:12).

చనిపోయినవారికి జీవం పోసేవాడు, మరియు లేనివాటిని ఉన్నవిగా పిలిచేవాడు. (రోమా 4:17.)36 36 ఉపాంత వ్యాఖ్యానం ఇలా చదువుతుంది (WA 56, 46 f., 24 ff.): "ఈ మాటలు విశ్వాసానికి ప్రోత్సాహకం. అబ్రాహాము ఇలా చెప్పి ఉండవచ్చు: ఇదిగో, నాకు వాగ్దానం చేయబడిన వారసత్వం నేను బ్రతికి ఉండగా ఇప్పుడు గానీ, నా మరణం తర్వాత గానీ నాకు ఇవ్వబడదు. ఎందుకంటే నేను చనిపోయినప్పుడు మరియు నా పిల్లలు వారసత్వాన్ని పొందినప్పుడు, దానిని స్వాధీనం చేసుకునేది నేను కాదు, వారే, అతను ఇచ్చినా కూడా

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు. ఇది చారిత్రాత్మకంగా నిజం కావచ్చు, కానీ మనం దీనిని ఆధ్యాత్మికంగా మునుపటి విషయానికి ధృవీకరణగా వ్యాఖ్యానించాలి, అనగా, జనములు మీ పిల్లలు అవుతారు, మరియు వారు ఇంకా మీ పిల్లలు కాకపోయినప్పటికీ, మరియు మీ పిల్లలుగా మారడానికి చాలా దూరంలో ఉన్నప్పటికీ, ప్రభువుకు వారిని లేపి, పిలిచి, వారు మీ వారుగా మారేలా మరియు మీ వారుగా ఉండేలా చేసే శక్తి ఉంది.

యోహాను బాప్టిస్టు చెప్పినట్లుగా: "మాకు అబ్రాహాము తండ్రి అని చెప్పవద్దు, ఎందుకంటే దేవుడు ఈ రాళ్ల నుండి అబ్రాహాముకు పిల్లలను పుట్టించగలడు." అందువల్ల, తన సొంత బలంతో కాకపోయినా, దేవుని శక్తితోనైనా అనేక దేశాలకు తండ్రి కాగలడని అతనికి చెప్పబడటం అబ్రాహాము విశ్వాసాన్ని బలపరుస్తుంది మరియు దేవుని వాగ్దానాన్ని ధృవీకరిస్తుంది.

ఆయనకు చెప్పబడిన దాని ప్రకారం, అనేక జనములకు తండ్రి అగునని నిరీక్షించక, నిరీక్షణ లేకపోయినను నిరీక్షణయందు విశ్వసించినవాడు.

నీ సంతానము కూడా ఆలాగే కలుగును. అతడు విశ్వాసమందు బలహీనుడు కాలేదు; అతనికి దాదాపు నూరేళ్లు వచ్చినా, తన దేహము చనిపోయినదని గాని, శారా యొక్క మృత గర్భమును గాని అతడు పరిగణించలేదు. దేవుని వాగ్దానము విషయమై అతడు అపనమ్మకంతో సందేహించక, విశ్వాసమందు బలపడి, దేవునికి మహిమను అర్పించాడు. (Rom. 4:18-20.)

మొదటగా, 'నిరీక్షణ' అనేది సహజంగా ఆశించే దాన్ని సూచిస్తుంది. ఇక్కడ ప్రస్తావించబడిన నిరీక్షణ ఆ రకమైనది కాదు. కానీ రెండవదిగా, అది అతీంద్రియంగా ఆశించే దాన్ని సూచిస్తుంది.

ఈ రెండు సందర్భాలలోనూ, ఆశను ఒకరు దేనికోసం ఆశిస్తారో దానిగా అర్థం చేసుకోవాలి కానీ, ఆశించే శక్తిగా కాదు.

ఇది సాధారణ మానవ నిరీక్షణకు, క్రైస్తవ నిరీక్షణకు మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని చక్కగా సూచిస్తుంది. ఎందుకంటే మానవ నిరీక్షణ అనేది నిరీక్షణకు వ్యతిరేకమైనది కాదు, కానీ దేనికోసం నిరీక్షిస్తున్నామో దానికి అనుగుణంగా ఉంటుంది, అనగా, సులభంగా సాధ్యపడగల దాని వైపు అది నిర్దేశించబడుతుంది. ఎందుకంటే తాము నిరీక్షిస్తున్న దానికి వ్యతిరేకమైనది తమ కళ్ల ముందు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు మనుషులు నిరీక్షించరు, కానీ దానికి సారూప్యమైనది ఏదైనా స్పష్టమైనప్పుడు లేదా అది నెరవేరుతుందనే నిశ్చయత ఉన్నప్పుడు నిరీక్షిస్తారు. అందువల్ల ఈ నిరీక్షణ సానుకూలమైనది కాకుండా ప్రతికూలమైనది, అనగా, జరగడం ప్రారంభమైన దానిపై ఆధారపడి, తాను నిరీక్షిస్తున్నది నెరవేరుతుందని ఒకరు ఊహిస్తారు; ఆపై చివరకు, తాను నిరీక్షిస్తున్నది నెరవేరడానికి ఏదీ అడ్డుపడకూడదని ఆశిస్తారు. పర్యవసానంగా, ఈ నిరీక్షణ తనకు మద్దతు ఇచ్చే విషయాల విషయంలో నిశ్చయంగా మరియు సమాచారంతో ఉండాలని కోరుకుంటుంది, కానీ తనకు వ్యతిరేకంగా వెళ్లే విషయాల విషయంలో మాత్రం అది అనిశ్చితంగానే మిగిలిపోవాలి.

దీనికి విరుద్ధంగా, క్రైస్తవ నిరీక్షణ తనకు వ్యతిరేకంగా జరిగే విషయాల పట్ల నిశ్చయతతో ఉంటుంది.

ఎందుకంటే, ఒక వ్యక్తి నిరీక్షించినంత కాలం, అతను ఆశించినది తప్పక నెరవేరుతుందని లేదా నెరవేరకుండా ఉండదని దానికి తెలుసు. ఎందుకంటే, ‘నీకును నీ తరువాత నీ సంతతికిని’ [ఆదికాండము 17:7] అని చెప్పే వాగ్దానాన్ని ఎవరూ అడ్డుకోలేరు. కానీ నేను బ్రతికి ఉండగానే ఆ వారసత్వం నాకు ఇవ్వబడితే, నా సంతతి అంతా దానిని స్వాధీనం చేసుకోగలుగుతుంది. అందువల్ల, దేవుని వాగ్దానాలు ఎల్లప్పుడూ ఒకదానికొకటి విరుద్ధంగా ఉన్నట్లుగాను, శరీర జ్ఞానానికి అవి అసాధ్యమైనవిగాను కనిపిస్తాయి.

దేవుడు. కానీ దాని మద్దతు విషయంలో, అది చాలా అనిశ్చితమైనది, ఎందుకంటే అది ఆధారపడటానికి ఖచ్చితమైన హామీ ఏదీ లేదు, కానీ ప్రతిదీ లోతుగా దాగి ఉంటుంది మరియు ఒకరు ఆశించే దానికి వ్యతిరేకమైనది వారి కళ్ళ ముందు నిలుస్తుంది. అందువల్ల, ఇది ప్రతికూలమైన ఆశ కాకుండా సానుకూలమైన ఆశ.

ఈ వాక్యభాగంలో, అపొస్తలుడు రెండు రకాల విషయాలకు అనుకూలంగా మాట్లాడుతున్నాడు: మొదటిది, నిరీక్షణకు మద్దతు ఇచ్చే విషయానికి సంబంధించి, అబ్రాహాము విశ్వాసంలో బలహీనుడు కానప్పటికీ, అతనికి దాదాపు నూరేళ్ల వయసున్నప్పుడు తన శరీరం చనిపోతుందని పరిగణించలేదని ఆయన చెప్పడం; మరియు రెండవది, నిరీక్షణను నిరాకరించే విషయానికి సంబంధించి, ఆయన అవిశ్వాసం వలన దేవుని వాగ్దానమును గూర్చి సందేహించలేదని,37 ఆయన వాగ్దానం చేసినదంతా నెరవేర్చగలడని సంపూర్ణంగా ఎరిగి ఉన్నాడని రాయడం (రోమా 4:11).38 సానుకూలమైనది విశ్వాసానికి మరియు నిరీక్షణకు వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తుంది ఎందుకంటే అది కంటికి కనిపిస్తుంది, కానీ ప్రతికూలమైనది వాటికి అంతర్గతంగా వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తుంది. ప్రతికూలమైనది అంటే హృదయం విశ్వాసానికి అసమర్థంగా ఉండేంత బలహీనంగా మరియు అస్థిరంగా ఉండే ధోరణి, అయితే మొదటిది విశ్వాసానికి వ్యతిరేకంగా నిలిచే వాటన్నిటినీ సూచిస్తుంది.

కానీ విశ్వాసమునందు బలపడి, దేవునికి మహిమ కలుగజేసెను. (Rom. 4:20.) దీనిలో అంతరార్థం ఏమిటంటే, విశ్వాసి తన విశ్వాసం ద్వారా దేవునికి మహిమను తెచ్చినట్లే, దానికి విరుద్ధంగా, అవిశ్వాసి తన అవిశ్వాసం ద్వారా దేవునికి అవమానాన్ని కలిగిస్తాడు. మొదట John 5:10: "తన కుమారునియందు విశ్వాసముంచనివాడు, దేవుడు తన కుమారుని గూర్చి ఇచ్చిన సాక్ష్యమును నమ్మకముంచలేదు గనుక దేవుణ్ణి అబద్ధికునిగా చేసెను." ఈ విధంగా విశ్వాసి దేవుణ్ణి సత్యవంతునిగాను, తనను తాను అబద్ధికునిగాను చేసుకుంటాడు. ఎందుకంటే, దేవుని వాక్యం తన మనస్సులో తాను అనుకునే వాటన్నింటికీ పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, దానిని సత్యంగా నమ్మడం కోసం, అతను తన సొంత మనస్సును అసత్యమైనదిగా భావించి అవిశ్వసిస్తాడు.

ఈ లేఖలోని 3:4వ అధ్యాయంలో పైన చెప్పినట్లుగా: "నీ మాటలయందు నీవు నీతిమంతుడవుగా తీర్చబడుదువు గాక/' మొదలైనవి. "దేవుడు సత్యవంతుడు మరియు ప్రతి మనిషి 3 7 ఉపాంత వ్యాఖ్యానంలో, లూథర్ ఈ క్రింది విధంగా వ్యాఖ్యానించాడు (WA

విశ్వాసాన్ని కష్టతరమైనదిగా మరియు క్లిష్టమైనదిగా మార్చే రెండు అంశాలు ఉన్నాయి.

మొదటిది, అది ‘కనబడని వాటికి’ [హెబ్రీ. 11:1] సంబంధించిన సాక్ష్యం; నిజానికి, ఒకరు చూసేదానికి విరుద్ధమైన విషయాలకు సంబంధించిన సాక్ష్యం. సమస్త ప్రకృతి అవి జరగలేవని ప్రకటిస్తున్నందున, అవి జరగడం అసాధ్యమనే భావన కలుగుతుంది. ఒకరు ఈ కష్టాన్ని అధిగమించినప్పుడు, రెండవది మరియు అంతకంటే గొప్పదైన మరొకటి తలెత్తుతుంది. అదేమిటంటే, దేవుడు తన సంకల్పాన్ని మార్చుకుని వేరొకటి చేస్తాడేమోనన్న హృదయపు ఆందోళనతో కూడిన భయం. మొదటి కష్టం దేవుని శక్తికి సంబంధించినది కాగా, రెండవది ఆయన సత్యానికి సంబంధించినది. ఆయన శక్తి మరియు సత్యం రెండింటి వెనుక, అంతర్గతంగానూ మరియు బాహ్యంగానూ, దేవుని మార్పులేని స్వభావం ఉంది.

3 8 ఉపాంత వ్యాఖ్యానంలో, లూథర్ ఈ భాగంపై వ్యాఖ్యానించాడు (WA 56, 48, 25 ff.):

సంఖ్యాకాండము 23:19: 'దేవుడు అబద్ధము చెప్పుటకు మనుష్యుడు కాడు, మార్పు చెందుటకు మానవ కుమారుడు కాడు. ఆయన చెప్పినది చేయకుండా ఉంటాడా? లేదా ఆయన మాట్లాడినది నెరవేర్చకుండా ఉంటాడా?' కానీ మనుష్యుడు తరచుగా తన ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా కూడా తన మాటను నిలబెట్టుకోడు (ఎందుకంటే దానిని నెరవేర్చే శక్తి అతనికి లేదు, పైగా అతను మార్పు చెందుతాడు). ఎందుకంటే, తన శక్తికి మించినది ఏదైనా అడ్డుపడి, అతను వాగ్దానం చేసిన దానిని చేయకుండా నిరోధించినప్పుడు, అతను దానిని చేయలేడు. కానీ దేవుని విషయంలో ఇది జరగదు.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు "అబద్ధికుడు," అతడు తనను తాను అవిశ్వసించి, దేవుణ్ణి విశ్వసించాలి. తద్వారా అతడు అబద్ధికుడు అవుతాడు మరియు దేవుడు సత్యవంతుడు అవుతాడు. అందుకే ధన్యుడు

విశ్వాసం, నిరీక్షణ మరియు ప్రేమ ద్వారా దేవుడిని ఆరాధిస్తారని అగస్టిన్39 చెప్పారు.

మరియు, తరచుగా ఉదహరించబడే ఒక సూక్తి ప్రకారం,40 అవిశ్వాసం, నిరాశ మరియు ద్వేషం అనే మూడు దుర్గుణాల ద్వారా ఒకరు నేరుగా దేవుడిని అపరాధం చేస్తారు.

అందువలన అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను. అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెనని వ్రాయబడినది కేవలం అతనికే కాదు, మన పాపముల నిమిత్తము అప్పగింపబడి, మన నీతికొరకు తిరిగి లేచిన మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తును మృతులలో నుండి లేపిన వానియందు మనము విశ్వాసముంచిన యెడల, అది మనకు కూడా నీతిగా ఎంచబడును.

క్రీస్తు మరణం పాపానికి మరణం, మరియు ఆయన పునరుత్థానం నీతికి జీవం. ఎందుకంటే ఆయన మరణం ద్వారా మన పాపాలకు ప్రాయశ్చిత్తం చేశాడు, మరియు ఆయన పునరుత్థానం ద్వారా మనకు నీతిని ధృవీకరించాడు. కాబట్టి ఆయన మరణం కేవలం సూచించడమే కాదు, అది మన పాపక్షమాపణను అత్యంత సమృద్ధమైన ప్రాయశ్చిత్తంగా నెరవేరుస్తుంది. మరియు ఆయన పునరుత్థానం మన నీతికి సూచన మాత్రమే కాదు, మనం దానిని విశ్వసించినప్పుడు అది మనలో దానిని నెరవేరుస్తుంది కాబట్టి, దానికి కారణం కూడా. (హెబ్రీ. 5:9.) కానీ దీని గురించి తరువాత.42 వీటన్నిటినీ స్కాలస్టిక్ వేదాంతవేత్తలు ఒకే పరివర్తనగా పిలుస్తారు: పాప బహిష్కరణ మరియు కృప యొక్క ప్రవేశం.43

39 అగస్టిన్, ఎంచిరిడియన్, 40 "దైవశాస్త్ర సద్గుణాలకు" వ్యతిరేకంగా "దైవశాస్త్ర దుర్గుణాలను" ఉంచారు. పోల్చండి. డన్స్ స్కాటస్, II సెంట్., డి. 43; జి. బిడ్, II సెంట్., డి. 43, క్యూ. అన్.

41 అక్షరాలా, "మతకర్మ."

42 Rom. 5:9 మరియు అధ్యాయం 6:3 మరియు తదుపరి వాటి వివరణను పోల్చండి.

43 డన్స్ స్కాటస్ స్పష్టంగా "una mutatio realis" అని అంటాడు (IV Sent., d. 16, q. 2, n. b; IV Sent, d. 1, q. 6). Cf. also Ockham, IV Sent, q. 3D and U ff.; Pierre d'Ailly, IV Sent, q. 3G.

రోమా పత్రిక, ఐదవ అధ్యాయం1 కాబట్టి విశ్వాసము వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన మనం, మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునితో సమాధానము కలిగియుందము. (Rom. 5:1.)

ప్రవక్తలందరూ కీర్తించే ఈ శాంతి, ఒక ఆధ్యాత్మిక శాంతి.

అందుకే ఆయన ఇలా అంటాడు: "దేవునితో సమాధానం." పూర్వకాలంలో ఇశ్రాయేలు ప్రజలకు ఇవ్వబడిన ప్రతి సమాధానంలోనూ ఇది ముందుగానే సూచించబడింది.

(ఇది ప్రశాంతమైన మనస్సాక్షి మరియు దేవునిపై నమ్మకం తప్ప మరేమీ కాదు, అదేవిధంగా, దీనికి విరుద్ధంగా, అశాంతమైన మనస్సాక్షి మరియు దేవునిపై అపనమ్మకం ఆధ్యాత్మిక అశాంతికి దారితీస్తాయి. హోషేయ చెప్పినట్లుగా: "వారు గాలిని విత్తుతారు, సుడిగాలిని కోస్తారు" [హోషేయ 8:7]. ఎందుకంటే, Ps. 1:4 ప్రకారం, అశాంతమైన మనస్సాక్షికి శిక్ష "గాలికి కొట్టుకుపోయే పొట్టులా" ఉండటమే.)

ఈ కారణంగా క్రీస్తును సొలొమోను2 మరియు సమాధానపు అధిపతి అని పిలుస్తారు. (యెషయా 9:6.) Ephesians 2:14: "ఆయనే మన సమాధానము, ఆయన ఇద్దరినీ ఏకం చేశాడు." "ఆయన వచ్చి, దూరంగా ఉన్న మీకు, దగ్గరగా ఉన్న వారికి సమాధానమును ప్రకటించాడు." (ఎఫెసీయులకు 2:17.) మరియు యోహాను

16:33: "నా యందు మీకు సమాధానము కలుగును; లోకములో మీకు శ్రమ కలుగును." శారీరక సమాధానము అనేది వేరే విషయం. దాని గురించి మత్తయి 10:34లో చెప్పబడింది: "నేను సమాధానమును పంపుటకు రాలేదు, ఖడ్గమును పంపుటకే వచ్చితిని" (శారీరక కలత మరియు తాత్కాలిక నిశ్శబ్దానికి విరుద్ధంగా). అందువల్ల, "ఆయన దినములలో నీతి వర్ధిల్లును, సమాధానము సమృద్ధియు కలుగును" అనే వాక్యాన్ని, చాలామంది అనుకుంటున్నట్లుగా, అగస్టస్ కాలంలో నెలకొన్న తాత్కాలిక సమాధానానికి సంబంధించి ఎంతమాత్రమును అర్థం చేసుకోకూడదు, కానీ "దేవునితో" ఉండే ఈ ఆధ్యాత్మిక సమాధానానికి సంబంధించి అర్థం చేసుకోవాలి. గ్లాస్‌లోని ఐనోట్ (WA 56, 49, i7ff.): "ఈ అధ్యాయంలో, అపొస్తలుడు చాలా గొప్ప ఆనందంతో మరియు సంతోషంతో మాట్లాడాడు. మొత్తం లేఖనంలో, ఈ అధ్యాయానికి సమానమైన వచనం మరొకటి లేదు, కనీసం భావవ్యక్తీకరణలోనైనా. ఎందుకంటే ఇది మన పట్ల దేవుని కృప మరియు కరుణ యొక్క స్వభావాన్ని మరియు పరిధిని చాలా స్పష్టంగా వివరిస్తుంది."

^సొలొమోను, అనగా "శాంతియుతుడు" (1 దినవృత్తాంతములు 22:9 చూడండి: "అతడు సమాధానకర్త అని పిలువబడును").

3 ఈ వ్యాఖ్యానాన్ని లైరా ఉదాహరణకు ప్రస్తావించింది.

లూథర్: రోమా పత్రికపై ఉపన్యాసాలు. అయితే, అపొస్తలుడు ఆత్మీయ సమాధానమును నీతి మీద ఎలా ఆధారపరుస్తున్నాడో గమనించాలి. అందువల్ల, ఆయన మొదట ఇలా అంటాడు: "విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన తరువాత మాత్రమే మనకు సమాధానము కలుగును." అదే విధంగా, Ps. 85:10 వాక్యంలో "సమాధానము" కన్నా ముందు "నీతి" వస్తుంది: "నీతియు సమాధానమును ముద్దుపెట్టుకొనియున్నవి." అలాగే ఈ వాక్యభాగంలో కూడా: "ఆయన దినములలో నీతి వర్ధిల్లును, సమాధానము సమృద్ధియు కలుగును." (Ps. 72:7.)

మనుషుల వక్రత వలనే వారు మొదట సమాధానమును, ఆ తరువాత నీతిని వెదకుదురు; దాని ఫలితంగా, వారికి సమాధానము లభించదు. ఈ దృష్ట్యా, అపొస్తలుని మాటలు ఒక చక్కటి వ్యత్యాసాన్ని సూచిస్తున్నాయి:

నీతిమంతుడు ఆత్మానుసారంగా జీవిస్తాడు గనుక, అతనికి దేవునితో సమాధానం ఉంటుంది కానీ లోకంలో శ్రమ ఉంటుంది.

దుర్నీతిమంతుడు శరీరానుసారంగా జీవిస్తున్నందున, లోకంతో సమాధానముగా ఉండి దేవుని దృష్టిలో శ్రమను, కష్టమును కలిగియుంటాడు.

అయితే ఆత్మ నిత్యమైనట్లే, నీతిమంతుల సమాధానమును, అనీతిమంతుల శ్రమను కూడా నిత్యముగా ఉంటాయి.

శరీరం తాత్కాలికమైనట్లే, నీతిమంతుల శ్రమ మరియు అనీతిమంతుల శాంతి కూడా తాత్కాలికమైనవే ఉంటాయి.

అందుకే, యెషయా 57:21: "దుష్టులకు సమాధానము లేదు అని యెహోవా సెలవిచ్చుచున్నాడు," ఇది ఆత్మీయంగా చెప్పబడినదే, ఎందుకంటే అలా కాకపోతే దుష్టులకు నిశ్చయంగా సమాధానం ఉంటుంది.

ఆయన ద్వారానే విశ్వాసము ద్వారా ఈ కృపలోనికి మనము ప్రవేశము కలిగియున్నాము; ఆ కృపలోనే మనము నిలిచియుండి, దేవుని కుమారుల మహిమను గూర్చిన నిరీక్షణయందు అతిశయించుచున్నాము. (Rom. 5:2.)

అపొస్తలుడు, ఇంతకుముందు చెప్పినట్లే, "క్రీస్తు ద్వారా" మరియు "విశ్వాసం ద్వారా" అనే ఈ రెండింటినీ చాలా ఉపదేశాత్మకంగా అనుసంధానిస్తున్నాడు: