ఆధ్యాత్మిక కుంగుబాటు: దాని కారణాలు మరియు నివారణ

ఇప్పుడు నేను వివరంగా వివరిస్తాను. ఈ విషయంలో దేవుడు తరచుగా ఉపయోగించే ఒక ప్రత్యేకమైన పరిస్థితి ఏమిటంటే, కొంత ఆర్థిక నష్టం, ఒకరి భౌతిక స్థితిలో మార్పు, వస్తువుల నష్టం, ఆస్తుల నష్టం, డబ్బు నష్టం అని బైబిల్ మనకు చాలా స్పష్టంగా బోధిస్తుంది. వీటిని దేవుడు తరచుగా ఉపయోగిస్తాడు. పాత నిబంధన గ్రంథంలో దీని గురించిన వివరణలు మీకు లభిస్తాయి.

ప్రోత్సహించబడింది. దేవుడే దీనిని అనుమతించాడనడంలో సందేహం లేదు, దేవుడు

శిక్ష 24 I

240 ఆధ్యాత్మిక కుంగుబాటు

పరిత్యజించబడటం. అప్పుడప్పుడు జరుగుతున్నట్లు కనిపించే ఈ ఆత్మ పరిత్యాగాలు, దేవుడు తన పిల్లలను శిక్షించే విధానంలో భాగమే; మన పట్ల ఆయన దృష్టిలో ఉన్న గొప్ప అంతిమ లక్ష్యం మరియు ఉద్దేశ్యం కోసం మనలను సిద్ధం చేసి, తీర్చిదిద్దే ఆయన గొప్ప ప్రక్రియలో భాగమే.

బహుశా తన సేవకుడిని ఆ ప్రత్యేకమైన రీతిలో శిక్షించి, శిక్షణ ఇవ్వడానికే ఆయన దానిని సృష్టించి ఉండవచ్చు.

అదే విధంగా దేవుడు హింసను అనుమతించాడు. ఈ హెబ్రీ క్రైస్తవులు హింసించబడ్డారు. అందుకే వారు చాలా దుఃఖంగా ఉన్నారు. వారు క్రైస్తవులు అయినందువల్ల వారి ఆస్తులు దొంగిలించబడ్డాయి, వారి ఇళ్లు నాశనం చేయబడ్డాయి. వారు ఇలా అడుగుతున్నారు: 'మాకు ఈ విధమైన ప్రవర్తన ఎందుకు ఎదురవుతోంది? మేము సువార్తను విశ్వసిస్తే మాకు అంతా బాగుంటుందని అనుకున్నాము, కానీ మేము కష్టాలతో నిండినవారిగా ఉన్నాము. అదే సమయంలో క్రైస్తవులు కానివారు అన్ని విషయాలలో బాగుపడి విజయం సాధిస్తున్నట్లు కనిపిస్తున్నారు. ఇది ఎందుకు?' ఈ పన్నెండవ అధ్యాయంలో వారికి జవాబు ఉంది.

ఇది నన్ను నా తదుపరి ప్రశ్నకు తీసుకువస్తుంది, అదేమిటంటే. దేవుడు ఎందుకు శిక్షిస్తాడు? శిక్ష అంటే ఏమిటో మనం చూశాం, దేవుడు ఎలా శిక్షిస్తాడో మనం చూశాం, ఇప్పుడు మనం ఒక గొప్ప ప్రశ్న అడుగుతున్నాం, దేవుడు ఇలా ఎందుకు చేస్తాడు? మరియు ఆయన వాక్యంలోని ఈ భాగంలో ఆ ప్రశ్నకు సమృద్ధిగా సమాధానాలు ఉన్నాయి. ఇందులో 5వ వచనం నుండి 15వ వచనం వరకు

హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రికలోని పన్నెండవ అధ్యాయం నిజానికి ఈ ప్రశ్నకు ఒక విస్తృతమైన సమాధానం తప్ప మరేమీ కాదు. దేవుడు మనలను ప్రేమించడం వలనే - 'యెహోవా ప్రేమించు ప్రతివానిని ఆయన శిక్షించి దండించును'. అదే ప్రాథమిక సమాధానం. అదంతా దేవుని ప్రేమ వలనే. దేవుడు మనలను ప్రేమించడం వలనే, ఆయన కొన్నిసార్లు 'దయ చూపడానికి క్రూరంగా' కనిపిస్తాడు. అదంతా మన మంచికే జరుగుతుంది; మనం గ్రహించవలసిన విషయం ఇదే, అది ఎల్లప్పుడూ మన మంచికే జరుగుతుంది. ఇప్పుడు 7వ వచనంలోని వాక్యాన్ని చూడండి. గ్రంథకర్తలో-

అయితే, ఈ సిద్ధాంతం ఇంకా ముందుకు వెళుతుంది; దేవుడు కొన్నిసార్లు మరణాన్ని ఈ విధంగా ఉపయోగిస్తాడని కూడా ఇది చెబుతుంది - 'మీలో అనేకులు బలహీనులుగాను, రోగులుగాను ఉన్నారు, మరియు అనేకులు నిద్రపోతున్నారు'. ఇది ఒక మర్మం, దానిని ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేరు, కానీ ఇది లేఖనాల యొక్క స్పష్టమైన బోధ, అందువల్ల ఈ విషయాలన్నింటికీ ఒక ప్రాముఖ్యత ఉందని మనం గ్రహించాలని నేను చెబుతున్నాను. పరిస్థితుల ద్వారా, ఈ జీవితంలో మరియు ప్రపంచంలో మనకు సంభవించే విషయాల ద్వారా, మన వృత్తిలో, పరీక్షలలో ఉత్తీర్ణత లేదా వైఫల్యం ద్వారా, ఆరోగ్యం లేదా అనారోగ్యం ద్వారా, ఈ విషయాలన్నిటి ద్వారా, దేవుడు మన పట్ల తన ఉద్దేశ్యాన్ని నెరవేరుస్తున్నాడు. మీరు దేవుని బిడ్డ అయితే, ఈ విషయాలన్నీ మీకు ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉంటాయి, మరియు వాటి సందేశాన్ని కనుగొనడానికి వాటిని ఎలా పరిశీలించాలో మీరు నేర్చుకోవాలి. దాని ద్వారా మీ పవిత్రీకరణ ప్రోత్సహించబడుతుంది.

సవరించిన అనువాదంలో ఇలా ఉంది: 'మీరు శిక్షను సహిస్తే, దేవుడు మిమ్మల్ని కుమారులతో వ్యవహరించినట్లు చూస్తాడు'. కానీ సవరించిన అనువాదం, మరియు ఇతర అనువాదాలు, ఈ విషయంలో నిస్సందేహంగా చాలా ఉత్తమమైనవి. అది 'మనం శిక్షను సహిస్తే' అని కాదు; దాన్ని ఇలా చెప్పాలి: 'మీరు సహించేది మీ శిక్ష కోసమే'. మీరు ఎందుకు సహిస్తున్నారు? అదే ప్రశ్న—ఈ హెబ్రీ క్రైస్తవులు అడుగుతున్న ప్రశ్న—మనం క్రైస్తవులమైతే ఎందుకు సహిస్తున్నాం? దానికి సమాధానం ఏమిటంటే—మీరు క్రైస్తవులు కాబట్టి సహిస్తున్నారు, మీరు మీ శిక్ష కోసమే సహిస్తున్నారు. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మీరు సహించడం వెనుక ఉన్న ఉద్దేశ్యం మీ ఎదుగుదల—మీ శిక్షణ, మీ అభివృద్ధి; మీరు సహిస్తున్న విషయాలు మీ శిక్షలో భాగం. శిక్ష అంటే ఏమిటి?—మీ శిక్షణ. కాబట్టి, ఈ బాధలన్నీ, ఈ సహించడాలన్నీ, ఈ దుఃఖమంతా ఒక గొప్ప ఉద్దేశ్యంతోనే కలుగుతున్నాయనే నిజాన్ని మనం గట్టిగా పట్టుకోవాలి. ఆ గొప్ప ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, మనల్ని సిద్ధపరచడం మరియు మనకు శిక్షణ ఇవ్వడం. కానీ రచయిత 10వ వచనంలో ఈ విషయాన్ని మళ్ళీ చెబుతున్నాడు—అతను చెప్పిన విషయాన్నే మళ్ళీ మళ్ళీ ఎలా పునరావృతం చేస్తున్నాడో మీరు గమనించవచ్చు. 'ఎందుకంటే వారు'—అంటే భూసంబంధమైన తల్లిదండ్రులు—కొన్ని రోజులపాటు తమ స్వంత ఆనందం కోసం మనలను శిక్షించారు, కానీ ఆయన మన 'ప్రయోజనం కోసం'—అంటే మనం ఆయన పరిశుద్ధతలో పాలుపొందేలా' చేశాడు. ఇప్పుడు అక్కడ అది అత్యంత స్పష్టమైన రూపంలో చెప్పబడింది; నిస్సందేహంగా ఆ బోధ ఏమిటంటే, మనం ఆయన పరిశుద్ధతలో పాలుపొందడం కోసం, మనం పవిత్రపరచబడటం కోసం దేవుడు మనలను శిక్షిస్తాడు. ఇదంతా 'మన ప్రయోజనం కోసమే' జరుగుతుందని ఆయన అంటాడు, మరియు ఆ ప్రయోజనమే పవిత్రపరచబడటం. దేవుడు సత్యం ద్వారా మనలను పవిత్రపరుస్తాడు.

దేవుడు మనలను శిక్షించే మరో విధానం ఇది, దీనిని నేను ఒక ప్రత్యేక వర్గంలో ఉంచాలి. నిస్సందేహంగా, ఈ నిర్దిష్ట ఉద్దేశ్యం కోసమే దేవుడు కొన్నిసార్లు తన సన్నిధిని ఉపసంహరించుకున్నట్లు మరియు మన నుండి తన ముఖాన్ని దాచుకున్నట్లు కనిపిస్తాడు. యోబు గ్రంథం యొక్క గొప్ప ఇతివృత్తం ఇదేనని మీరు గమనిస్తారు. హోషేయ గ్రంథంలోని 5వ మరియు 6వ అధ్యాయాలలో కూడా మీరు దీనిని మళ్ళీ చూస్తారు. అక్కడ దేవుడు ప్రజలతో ఇలా కూడా చెప్పాడు: 'వారు తమ అపరాధాన్ని ఒప్పుకొని, నా ముఖాన్ని వెదకే వరకు నేను నా స్థానానికి వెళ్లి తిరిగి వస్తాను'. వారిని పశ్చాత్తాప స్థానానికి తీసుకురావడానికి దేవుడు తనను తాను ఉపసంహరించుకున్నాడు, తన సన్నిధిని ఉపసంహరించుకున్నాడు, తన ముఖాన్ని మరియు తన ఆశీర్వాదాన్ని ఉపసంహరించుకున్నాడు; ఇది పవిత్రీకరణలో ఒక భాగం.

అయితే క్రైస్తవ జీవితంలో భావాలలోనూ, అనుభూతులలోనూ మార్పులు ఉండటం మనం తరచుగా చూస్తుంటాము. అది దేవుని ప్రజలను తరచుగా కలవరపరిచే మరియు గందరగోళానికి గురిచేసే విషయం. మనందరికీ దాని గురించి కొంత తెలుసు. ఏదో ఒక కారణం చేత మీరు ఆనందిస్తున్న అనుభవం అకస్మాత్తుగా ముగిసిపోతుంది, అప్పుడు మీరు యోబుతో ఇలా అంటారు: 'ఆయన ఎక్కడ ఉంటాడో నాకు తెలిసివుంటే ఎంత బాగుండును'. మీరు ఏదైనా తప్పు చేశారనే స్పృహ మీకు ఉండదు, కానీ దేవుడు తనను తాను ఉపసంహరించుకున్నట్లు మీకు అనిపిస్తుంది మరియు మీరు ఒంటరిగా ఉన్నట్లు భావిస్తారు.

శిక్షించడం 243

242 ఈ విషయాలను మనకు తెలియజేసి, ఆ తర్వాత తన వాక్యం ద్వారా తాను ఏమి చేస్తున్నాడో మనకు వివరిస్తున్నాడు.

ఆధ్యాత్మిక కుంగుబాటు

అనుభవాలను సరైన మరియు సురక్షితమైన స్థానంలో ఉంచడానికి వాటిని సరిదిద్దడం అవసరం.

ఈ విధంగా మనలను శిక్షించడంలో దేవుని సాధారణ ఉద్దేశ్యం అదే అయితే, ఆయన అలా చేయడానికి గల కొన్ని నిర్దిష్ట కారణాలను కూడా మనం పరిశీలిద్దాం. వాటిలో ఒకటి ఏమిటంటే, మనలో, మనందరిలోనూ కొన్ని తప్పులు ఉన్నాయి, వాటిని సరిదిద్దుకోవలసిన అవసరం ఉంది. ఈ క్రైస్తవ జీవితంలో మనందరికీ ఎదురయ్యే కొన్ని ప్రమాదాలు ఉన్నాయి, వాటి నుండి మనం రక్షించబడవలసిన అవసరం ఉంది. ఒక వ్యక్తి క్రైస్తవుడు అయినంత మాత్రాన అతను పరిపూర్ణుడు అని అర్థం కాదు. అయ్యో, ప్రభువైన యేసుక్రీస్తును విశ్వసించిన వెంటనే మీరు సంపూర్ణ పరిపూర్ణత స్థితికి చేరుకోరు. నిజానికి, ఈ జీవితంలో మీరు ఆ స్థితికి అస్సలు చేరుకోలేరు; అపరిపూర్ణత మిగిలి ఉంటుంది, 'పాత మనిషి' మిగిలి ఉంటాడు. దాని ఫలితంగా, ఎల్లప్పుడూ ప్రత్యేకంగా పరిష్కరించాల్సిన కొన్ని విషయాలు ఉంటాయి, మరియు ఈ నిర్దిష్ట సమస్యలలో కొన్నింటిని పరిష్కరించడానికి దేవుడు శిక్షను ఎలా ఉపయోగిస్తాడో లేఖనాలలో మనకు చాలా స్పష్టంగా చెప్పబడింది. అవేమిటి? ఇక్కడ ఒకటి ఉంది. ఆధ్యాత్మిక గర్వం, ప్రమాదకరమైన మరియు తప్పుడు అర్థంలో ఆధ్యాత్మిక ఉల్లాసం. ఈ విషయాన్ని చాలా చక్కగా వివరించే, అసలు ఎలాంటి వివరణ అవసరం లేని ఆ గొప్ప మాటలను మీకు గుర్తు చేయాలనుకుంటున్నాను. అపొస్తలుడైన పౌలు కొరింథీయులకు రాసిన రెండవ పత్రిక పన్నెండవ అధ్యాయంలో ఇలా అంటాడు: '... నేను అటువంటి ఒక మనిషిని ఎరిగియున్నాను; అతడు శరీరముతో ఉన్నాడో లేక శరీరము లేకుండా ఉన్నాడో నేను చెప్పలేను; అతడు ఎలా పట్టుబడ్డాడో దేవునికే తెలుసు.'

మరొక ప్రమాదం ఆత్మవిశ్వాసం వల్ల కలిగే ప్రమాదం. దేవుడు మనిషికి వరాలను ఇచ్చాడు, అయితే మనిషి తన మీద, తన వరాల మీద ఆధారపడి, తనకు దేవుని అవసరం లేదనే భావనతో ఉండటమే ప్రమాదం. అహంకారం మరియు అహంభావం నిరంతర ప్రమాదాలు. ఇవి కేవలం శారీరక పాపాలు కావు, ఇవి ఆత్మీయ ప్రమాదాలు, అందువల్ల ఇవి మరింత ప్రమాదకరమైనవి మరియు సూక్ష్మమైనవి.

అప్పుడు లోకం, దాని దృక్పథం, దాని విధానం పట్ల ఆకర్షితులయ్యే ప్రమాదం ఎప్పుడూ ఉంటుంది. లేఖనాలు చెప్పే విషయం ఏమిటంటే, ఈ విషయాలు చాలా సూక్ష్మమైనవి. ఒక మనిషి ఉద్దేశపూర్వకంగా కూర్చుని, తాను లోకంలోకి తిరిగి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకోడు. అది దాదాపుగా గ్రహించలేనంత సూక్ష్మంగా జరిగిపోతుంది. లోకం మరియు దాని ఆకర్షణలు ఎల్లప్పుడూ ఉంటాయి, మరియు ఒక మనిషికి దాదాపు తెలియకుండానే వాటిలోకి జారిపోతాడు. కాబట్టి, అతడు లోకసంబంధమైన వాటిని ప్రేమించకుండా ఉండేందుకు శిక్షించబడాలి.

ఇంకొక ప్రమాదం ఏమిటంటే, మనం ఉన్నచోటనే ఆగిపోవడం, క్రైస్తవ జీవితంలో మనం చేరుకున్న స్థితితో సంతృప్తి చెందడం - అంటే ఆత్మసంతృప్తి, అహంభావం. మనం ఆధునికులం కాదు, ఈనాడు చాలామంది నమ్మే రకమైన విషయాలను మనం నమ్మము, మనం సనాతనవాదులం, స్పష్టంగా తప్పని మనకు తెలిసిన కొన్ని పనులను చేయడం మానేస్తాము. మన విశ్వాసంలో మనం పరిపూర్ణులమని, మన జీవితాలు నిందారహితమైనవని మనం నమ్ముతాము, అందువల్ల మనం ఆత్మసంతృప్తితో, అహంకారంతో ఉంటాము. మనం ఉన్నచోటనే ఆగిపోతాము, అందువల్ల మనం ఎదగలేము. పదేళ్ల క్రితం మనం ఎలా ఉన్నామో దానితో మనల్ని మనం పోల్చుకుంటే, చాలా తేడా ఉంది.

నేను పరలోకమునకు ఆరోహణమై, మనుష్యుడు ఉచ్చరించుటకు తగని వర్ణనాతీతమైన మాటలను వినెను; అట్టివాని గూర్చి నేను అతిశయించెదను; అయినను నా గూర్చి నేను అతిశయించక, నా బలహీనతలను గూర్చి మాత్రమే అతిశయించెదను. నేను అతిశయించగోరినను, నేను అవివేకిని కాను; నేను సత్యమే పలుకుదును; అయినను, ఎవడైనను తాను చూచిన దానికంటెను, నా గూర్చి విను దానికంటెను నన్ను గొప్పవాడిగా తలంచుకొనకుండా ఉండేందుకు, ఇప్పుడు నేను ఆగుచున్నాను. మరియు ఆ ప్రత్యక్షతల సమృద్ధివలన నేను మితిమీరి గర్వపడకుండా ఉండేందుకు, నా శరీరమందు ఒక ముల్లు, అనగా నన్ను బాధించుటకు సాతాను దూత నాకు అనుగ్రహింపబడెను. అదిగో, అది సంపూర్ణంగా ఉంది. ఆ అపోస్తలునికి అత్యంత అరుదైన, అసాధారణమైన, అమోఘమైన అనుభవం ఇవ్వబడింది, అతడు మూడవ ఆకాశమునకు ఆరోహణమయ్యాడు, అతడు అద్భుతమైన కార్యాలను చూసెను, వినెను మరియు అనుభూతి చెందెను, మరియు మితిమీరి గర్వపడటమే అక్కడి ప్రమాదం. మరియు తన శరీరంలో ఉన్న ముల్లు, తనను కాపాడటానికే ఉద్దేశపూర్వకంగా తనకు పంపబడిందని ఆయన మనకు చెబుతాడు. ఆత్మీయ అహంకారం ఒక భయంకరమైన ప్రమాదం, మరియు అది నిరంతరం కొనసాగే ప్రమాదం. దేవుడు తన కరుణ మరియు ప్రేమతో మనకు ఏదైనా అసాధారణమైన అనుభవాన్ని అనుగ్రహిస్తే, మనకు హాని కలిగించడానికి సైతాను ఉపయోగించుకోగల స్థితిలో మనం ఉంటాము; మరియు తరచుగా అలాంటి అనుభవాలు పొందిన మనుష్యులు...

నిజానికి ఏ తేడా లేదు. మనం దేవుణ్ణి మరింత సన్నిహితంగా ఎరుగము, ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయలేదు, 'కృపయందును, ప్రభువును గూర్చిన జ్ఞానమునందును' ఎదగలేదు. మనం ఆత్మసంతృప్తి అనే స్థితిలో విశ్రమిస్తున్నాము. బహుశా నేను దీన్నంతటినీ ఇలా సంగ్రహంగా చెప్పవచ్చేమో: దేవుణ్ణి మరచిపోవడం, ఆయనను మరియు ఆయన సహవాసాన్ని వెదకకపోవడంలోనే ఉన్న భయంకరమైన ప్రమాదం ఇది. ఆయనను గూర్చిన మన ప్రత్యక్షమైన, తక్షణమైన జ్ఞానం మరియు ఆయనతో మనకున్న సంబంధం పరంగా నిరంతరం ఆలోచించకుండా, కేవలం అనుభవం పరంగా మన గురించి మనం ఆలోచించుకోవడంలోనే ఉన్న ఘోరమైన ప్రమాదం ఇది. క్రైస్తవ జీవితంలో సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ, మనం గతంలో కంటే దేవుణ్ణి బాగా ఎరుగుదుమని చెప్పగలగాలి, ఒకప్పుడు ప్రేమించిన దానికంటే ఎక్కువగా ఆయనను ప్రేమిస్తున్నామని చెప్పగలగాలి. మీరు ఒక మంచి వ్యక్తిని ఎంత ఎక్కువగా తెలుసుకుంటే, అంత ఎక్కువగా మీరు ఆ వ్యక్తిని ఇష్టపడతారు, అంత ఎక్కువగా ప్రేమిస్తారు. దానిని అనంతంతో గుణించండి, అదే దేవునితో మీ మరియు నా సంబంధం. మనం దేవుణ్ణి బాగా ఎరుగుదుమా? మనం నిజంగా ఆయనను మరింత ఎక్కువగా వెదుకుతున్నామా? దేవునికి తెలుసు, మన గురించి మరియు మన స్వప్రయోజనాల గురించి మాత్రమే ఆసక్తి కలిగి ఉండి ఆయనను మరచిపోవడమే అసలైన ప్రమాదం.

శిక్ష 245

ఆధ్యాత్మిక కుంగుబాటు 244 మన అనుభవం. కాబట్టి దేవుడు తన అనంతమైన ప్రేమతో, ఈ విషయాలను మనకు తెలియజేయడానికి, మనల్ని తిరిగి తన దగ్గరకు తీసుకురావడానికి, నిరంతరం మనల్ని బెదిరిస్తూ, చుట్టుముడుతున్న ఈ భయంకరమైన ప్రమాదాల నుండి మనల్ని కాపాడటానికి మనల్ని శిక్షిస్తాడు. దీన్ని మీ అనుభవానికి అన్వయించనివ్వండి. మీకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన విషయాల కోసం మీరు దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెప్పగలరా? అది మన వృత్తి మొత్తానికి ఒక మంచి పరీక్ష. కొన్ని విషయాలు—అవి జరిగినప్పుడు మీకు అసహ్యంగా, చాలా విచారంగా అనిపించినవి—జరిగిన తర్వాత వెనక్కి తిరిగి చూసుకొని, కీర్తనల గ్రంథంలోని కీర్తనకారుని వలె, 'నేను బాధపడటం నాకే మంచిది' అని ఎందుకు చెప్పగలరో మీరు చూడగలరా?

ఇక పరలోక సంబంధమైన మనస్సును తీసుకోండి. క్రైస్తవుడు పరలోక సంబంధమైన మనస్సు కలిగి ఉండాలి. అతని గొప్ప ఆసక్తి ఇక్కడ కాదు, అక్కడే ఉండాలి. పరలోక సంబంధమైన మనస్సు కలిగి ఉండటం, 'మన మనస్సులను పైనున్న వాటిపై' ఉంచడం, 'వాటిని భూమిపై ఉన్న వాటిపై కాకుండా అక్కడ ఉంచడం' ఎంత కష్టమో కదా. మనకు పరలోక సంబంధమైన మనస్సును కలిగించడానికి దేవుడు మనలను ఎన్నిసార్లు శిక్షించవలసి వచ్చిందో కదా. మనం ఈ లోకానికి ఎంతగా అంటిపెట్టుకుని ఉంటామంటే, మనలను ఈ లోకానికి బంధించేవి పెళుసైనవని, ఒక్క క్షణంలో తెగిపోగలవని మనకు చాలా స్పష్టంగా చూపించే పనిని దేవుడు చేయవలసి వస్తుంది. అందువల్ల, మనం ఈ లోకంలో కేవలం యాత్రికులమని అనే వాస్తవాన్ని హఠాత్తుగా గ్రహించి, పరలోకం మరియు నిత్యత్వం గురించి ఆలోచించేలా చేయబడతాము.

119· 7I. కాబట్టి, ఈ ప్రత్యేక కారణాల వల్ల దేవుడు మనలను శిక్షిస్తాడని నేను చెబుతున్నాను. కానీ నేను దీన్నంతటినీ సానుకూలంగా చెప్పనివ్వండి. పరిశుద్ధపరచబడటం అంటే మనం కొన్ని సానుకూల లక్షణాలను ప్రదర్శించడం. అది తన జీవితంలో ధన్యతలను మరియు కొండమీది ప్రసంగాన్ని ఆదర్శంగా చూపించే వ్యక్తిగా ఉండటం, ప్రేమ, సంతోషం, శాంతి మొదలైన ఆత్మ ఫలాలను చూపించే వ్యక్తిగా ఉండటం. ఇప్పుడు, పరిశుద్ధీకరణ అంటే అదే.

సాత్వికం! ఇతరుల పట్ల మన వైఖరిలో, వారితో మన సంబంధాలలో సాత్వికంగా ఉండటం ఎంత కష్టం—ఇతరులను ప్రేమించడం, ఇతరుల పట్ల సానుభూతి చూపడం. ఒక రకంగా చెప్పాలంటే, మనకు కూడా అలాంటి అనుభవం కొంత ఉంటే తప్ప మనం సానుభూతి చూపడం దాదాపు అసాధ్యం. ఒక పాస్టర్‌గా నా పనిలో నాకు బాగా తెలిసిన విషయం ఏమిటంటే, నేను స్వయంగా అలాంటి అనుభవాన్ని పొంది ఉండకపోతే, నేను ప్రజల పట్ల సానుభూతి చూపలేకపోయేవాడిని, నిజానికి, నేను కొంతమంది వ్యక్తులను మరియు వారి సమస్యలను అర్థం చేసుకోలేకపోయేవాడిని. మనకు సహనం అవసరమని గుర్తు చేయడానికి దేవుడు కొన్నిసార్లు మనతో వ్యవహరించాల్సి వస్తుంది. ఆయన చెప్పేదేమిటంటే: 'నేను నీ పట్ల సహనంగా ఉన్నానని నీకు తెలుసు, నువ్వు వెళ్లి ఆ ఇతర వ్యక్తి పట్ల సహనంగా ఉండు'.

అంటే. ​​దేవుడు మనలను పరిశుద్ధపరచుటలో, మనలను ఆ స్థితికి మరింతగా అనుగుణంగా తీసుకువస్తున్నాడు. మరియు మనలను అక్కడికి తీసుకురావడానికి, మనకు వాక్యము యొక్క సానుకూల బోధన ఇవ్వబడితే సరిపోదని చాలా స్పష్టంగా ఉంది; దండన అనే అంశం కూడా అవసరం. వాక్యము మనుష్యులను 'యేసు వైపు చూడమని' ప్రోత్సహిస్తుంది. దండనకు ముందు అధ్యాయంలోనే అది అలా చేస్తుందని మీరు గమనించవచ్చు. గ్రంథకర్త యొక్క ప్రోత్సాహం: 'యేసు వైపు చూస్తూ, మన ముందు ఉంచబడిన పరుగును ఓపికతో పరుగెడదాం, ...'. మనం ఎల్లప్పుడూ అలా చేస్తే మరేదీ అవసరం ఉండదు; మనం ఎల్లప్పుడూ ఆయనపై మన దృష్టిని ఉంచి, ఆయనకు అనుగుణంగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తే, అంతా బాగుంటుంది. కానీ మనం అలా చేయము, అందువల్ల దండన అవసరమవుతుంది. మరియు మనలో కొన్ని లక్షణాలను కలుగజేయడానికి అది అవసరం. అవేమిటంటే. వినయం-అది అనేక విధాలుగా అత్యున్నతమైన సద్గుణం. వినయం, అన్ని రత్నాలలోకెల్లా అత్యంత అమూల్యమైనది, ఆత్మ ఫలమైన వినయం యొక్క అన్ని వ్యక్తీకరణలలో అత్యంత మహిమాన్వితమైన వాటిలో ఒకటి. అది స్వయంగా ప్రభువు యొక్క అత్యున్నత లక్షణం. ఆయన సాత్వికుడును, దీనహృదయుడును. 'నలిగిన రెల్లును ఆయన విరువడు, పొగచున్న జనుపనారను ఆయన ఆర్పివేయడు.' మనం చేరుకునే చివరి స్థితి ఇదే, మరియు వినయాన్ని పొందాలంటే మనమందరం వినయవంతులుగా ఉండాలని దేవునికి తెలుసు. ఆ విషయంలో వైఫల్యం మనకు చాలా మేలు చేస్తుంది. మీరు ఎల్లప్పుడూ విజయవంతంగా ఉంటే వినయంగా ఉండటం చాలా కష్టం, కాబట్టి దేవుడు మనల్ని వినయవంతులుగా చేయడానికి, వినయ స్థితిలో ఉంచడానికి అప్పుడప్పుడు వైఫల్యంతో మనల్ని శిక్షిస్తాడు. మీ జీవితాన్ని పరిశీలించి, ఇలాంటివి జరగడం చూడండి.

కాబట్టి, శిక్ష యొక్క అవసరాన్ని మరియు ఆవశ్యకతను మనకు స్పష్టంగా చూపించే కొన్ని విషయాలు ఇవి. దేవుడు మనలను ప్రేమించును గనుక, మనము ఆయన పిల్లలము గనుక, అంతిమంగా ఈ అద్భుతమైన మరియు ఆశ్చర్యకరమైన 'నీతి ఫలము' అనే సమాధానకరమైన ఫలమునకు దారితీయుటకై మనలను శిక్షిస్తాడు.

ఇప్పటివరకు మనం వాటన్నిటినీ సూత్రప్రాయంగా పరిశీలించాము. మన తదుపరి అధ్యయనంలో, ఇదే విభాగం ఆ బోధనలన్నింటినీ మనకు ఎలా అన్వయించుకోవాలో మరియు మనం దానిని మనకు ఎలా అన్వయించుకోవాలో చూపిస్తానని ఆశిస్తున్నాను. గొప్ప సూత్రం ఏమిటంటే, మనం పిల్లలం కాబట్టి దేవుడు మనతో శిక్షిస్తాడు. కాబట్టి, ఈ విధమైన వ్యవహారం గురించి మీకు తెలియకపోతే, మీరు వెనక్కి వెళ్లి మిమ్మల్ని మీరు పరీక్షించుకోవాలని మరియు మీరు అసలు క్రైస్తవులేనా అని నిర్ధారించుకోవాలని నేను మిమ్మల్ని గట్టిగా కోరుతున్నాను, ఎందుకంటే: 'ప్రభువు ప్రేమించు ప్రతివానిని ఆయన శిక్షించి దండించును'. మన రక్షణను, మన పరిపూర్ణతను చేపట్టి, ఆ పనిని ప్రారంభించి దానిని కొనసాగించే దేవునికి స్తోత్రం. ఆయన మనలను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నాడంటే, మనం స్వచ్ఛందంగా పాఠాలు నేర్చుకోకపోతే, తన ప్రియ కుమారుని స్వరూపానికి అనుగుణంగా మనలను తీసుకురావడానికి ఆయన మనలను శిక్షిస్తాడు.

XVIII

దేవుని వ్యాయామశాలలో

E ఇప్పుడు దీనిపై మరింత పరిశీలన చేయడానికి ముందుకు సాగాలి

పిల్లలైన మీకు చేసిన ఈ ఉపదేశమును మీరు మరచిపోయిరి: నా కుమారుడా, ప్రభువు చేయు శిక్షను తృణీకరించవద్దు, ఆయన నిన్ను గద్దించినప్పుడు కృంగిపోవద్దు. ప్రభువు ప్రేమించు ప్రతివానిని ఆయన శిక్షిస్తాడు, తాను స్వీకరించిన ప్రతి కుమారుని దండిస్తాడు. మీరు శిక్షను సహిస్తే, దేవుడు మిమ్మల్ని కుమారులుగా చూస్తాడు; తండ్రి శిక్షించని కుమారుడు ఎవడు? అందరూ పాలుపొందే శిక్ష మీకు లేకపోతే, మీరు జారసంతానములు, కుమారులు కారు. అంతేకాక, మన శరీర సంబంధమైన తండ్రులు మనలను శిక్షించి, మనలను శిక్షించుటకు సిద్ధపడిరి.

దేవుడు మనకు చేసే వివిధ కార్యాల ద్వారా మన పరిశుద్ధీకరణను కలుగజేసి, ప్రోత్సహిస్తాడని బైబిలు బోధిస్తుంది. లేఖనాలలో ఆయన మనకు ఇచ్చే సానుకూల ఉపదేశానికి మించి, దేవుడు మనతో ఇతర మార్గాలలో కూడా వ్యవహరిస్తాడు. మనం ఆయన ప్రజలమైతే, మరియు మనం ఆయన ప్రజలం కాబట్టి, ఆ బోధకు మనం స్పందించకపోతే, దేవుడు మనతో శిక్ష ద్వారా వ్యవహరిస్తాడు. ఈ విషయంలో, లేఖనాలలో ఈ ప్రత్యేక సిద్ధాంతం చాలా స్పష్టంగా వివరించబడి, బోధించబడిన అనేక స్థలాలు ఉన్నాయని మనం ఇప్పటికే చూశాము. కానీ హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక పన్నెండవ అధ్యాయంలో, ప్రత్యేకంగా ఐదవ వచనం నుండి పదిహేనవ వచనం వరకు మనం ఇక్కడ చూసే దానికంటే మెరుగైన వివరణ మరొకటి లేదని సాధారణంగా అంగీకరించబడుతుందని నేను భావిస్తున్నాను. నిజానికి, హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక మొత్తం, శిక్షలో వెల్లడి చేయబడిన తన ప్రజల పట్ల దేవుని ఉద్దేశ్యాల గురించిన ఈ గొప్ప సిద్ధాంతానికి ఒక విస్తృతమైన వివరణ మాత్రమే అని చెప్పవచ్చు. ఈ విషయంపై మన సాధారణ పరిశీలనలో, దేవుడు నిస్సందేహంగా ఈ ప్రత్యేక పద్ధతిని ఉపయోగిస్తాడని మనం ఇప్పటికే చూశాము.

మనం వారిని గౌరవించాము: ఆత్మల తండ్రికి లోబడి, మరెంతో ఎక్కువగా జీవించవద్దా? ఎందుకంటే వారు యూదులమైన మనలను తమ ఇష్టానుసారంగా శిక్షించారు; కానీ ఆయన మన ప్రయోజనం కోసం, మనం ఆయన పరిశుద్ధతలో పాలుపొందాలని శిక్షించాడు. ఇప్పుడు ఏ శిక్ష కూడా సంతోషకరంగా అనిపించదు, కానీ బాధాకరంగానే ఉంది.

అయినప్పటికీ, ఆ తరువాత అది దానివలన అభ్యాసం పొందినవారికి నీతియను సమాధానకరమైన ఫలమును ఇస్తుంది.

నిజానికి ఈ వచనాల యొక్క ప్రధాన వాదన ఏమిటంటే, మనం ఈ శిక్షను అనుభవిస్తే, మనం దేవుని పిల్లలమని దానికి రుజువు; కానీ మనం దానిని అనుభవించకపోతే, మనం నిజంగా దేవుని పిల్లలమేనా అనే విషయంలో కనీసం చెప్పాలంటే, చాలా తీవ్రమైన సందేహం తలెత్తుతుంది. దేవుడు ఎందుకు శిక్షిస్తాడో అనే కారణాన్ని కూడా మనం పరిశీలించాము, మరియు మనల్ని ఎల్లప్పుడూ బెదిరిస్తున్న కొన్ని శోధనల నుండి మనల్ని కాపాడటానికే ఆయన అలా చేస్తాడనే నిర్ధారణకు వచ్చాము. ఈ భూలోక జీవితంలో మన చుట్టూ కొన్ని ప్రమాదాలు ఉన్నాయి మరియు వాటి నుండి మనం కాపాడబడాలి - అహంకారం, ఆత్మసంతృప్తి మరియు అహంభావం అనే ప్రమాదం, తెలియకుండానే దారితప్పి లౌకికంగా మారే ప్రమాదం, ఈ జీవితంలో మరియు ఈ ప్రపంచంలో క్రైస్తవుడిని నిరంతరం బెదిరిస్తున్న ఈ భయంకరమైన ప్రమాదాలు. సానుకూల దృక్పథంలో, మనలో ఆత్మ ఫలం యొక్క పెరుగుదలను ప్రేరేపించడానికి ఆయన అలా చేస్తాడని మనం చూశాము.

హెబ్రీయులకు 12:5-11

వినయాన్ని పెంపొందించడానికి దండన కంటే మంచిది మరొకటి లేదు, మరియు మనం వినయంగా, సాత్వికంగా మరియు దీనంగా ఉండాలంటే అది మనకు అవసరం. బోధ ఏమిటంటే, దేవుడు మన తండ్రిగా, మరియు ఆయన అనంతమైన కృపలో మరియు

దేవుని వ్యాయామశాలలో 249

248 ఆధ్యాత్మిక కుంగుబాటు

ఇవి అందరికీ జరుగుతాయి, కాబట్టి జరిగే ప్రతి అవాంఛనీయ సంఘటన తప్పనిసరిగా దేవుడిచ్చిన శిక్ష అని మనం ఎన్నడూ అనకూడదు.

దయ మనలను ఆ విధంగా క్రమశిక్షణలో పెడుతుంది, ఎందుకంటే 'ఆయన తాను స్వీకరించిన ప్రతి కుమారుని దండిస్తాడు', మరియు 'ప్రభువు ప్రేమించే వారిని ఆయన శిక్షిస్తాడు'. అదే సిద్ధాంతం, అదే బోధ.

అయితే, శోధనలు, కష్టాలు మరియు శిక్షల పట్ల స్పందించడంలో తప్పుడు పద్ధతులు ఉన్నాయి. అవేమిటి? ఈయన మూడింటిని పేర్కొన్నాడు. మొదటిది, తృణీకరించే ప్రమాదం. మీరు దానిని ఐదవ వచనంలో చూస్తారు: 'నా కుమారుడా, యెహోవా శిక్షను తృణీకరించవద్దు'. శిక్షను పరిగణించడంలో మొదటి తప్పుడు పద్ధతి ఇదే.

ఇప్పుడు, ఆ సూత్రాన్ని నిర్దేశించిన తర్వాత మనం ఈ వాక్యభాగంపై మన పరిశీలనను కొనసాగించాలి, ఎందుకంటే అది మాత్రమే సరిపోదు. నిజానికి, హెబ్రీయులకు రాసిన పన్నెండవ అధ్యాయంలోని ఈ వ్యక్తి వాదనను నేను అర్థం చేసుకున్న ప్రకారం, మనం దానిని ఈ విధంగా చెప్పవచ్చు: ఆ శిక్ష, దేవునిచేత విధించబడిన శిక్ష కూడా, మనలో దానంతట అదే పనిచేయదు. మనం శిక్షించబడ్డామన్నంత మాత్రాన, దానివల్ల మనం తప్పనిసరిగా ప్రయోజనం పొందుతామని అర్థం కాదు.

1~ సుమారుగా, దానిని పట్టించుకోకపోవడం, దానిని ఒక విషయంగా కొట్టిపారేయడం

తేలికగా తీసుకోవడం, దాన్ని అంత తీవ్రంగా పరిగణించకపోవడం - ఒకరకంగా చెప్పాలంటే, ధైర్యంగా ఉన్నట్లు నటిస్తూ, అది మనపై ఏమాత్రం ప్రభావం చూపకుండా చూసుకోవడం. అలా మనం కొంత ఆలోచనారహితంగా ముందుకు సాగిపోతుండగా, ఇలాంటి వాటిలో ఒకటి మనకు ఎదురవుతుంది, కానీ దానిని బేరీజు వేసి, పరిగణించి, దాని పని అది చేయనివ్వడానికి బదులుగా, దాన్ని వదిలించుకోవడానికి, దాని నుండి బయటపడటానికి, ఒకరకంగా చెప్పాలంటే దాన్ని నవ్వుతూ కొట్టిపారేయడానికి మనం శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తాము. ఈ విషయాన్ని ప్రత్యేకంగా నొక్కి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు, ఎందుకంటే ప్రస్తుత కాలంలో కష్టనష్టాలకు ఇది బహుశా అత్యంత సాధారణమైన ప్రతిచర్య. ప్రజలు నిజమైన భావాలకు భయపడే యుగంలో మనం జీవిస్తున్నాము. ఇది చాలా భావోద్వేగపూరితమైన యుగం, కానీ భావనకూ, భావోద్వేగానికీ మధ్య ఒక కీలకమైన తేడా ఉంది. జీవితంలోకి ఒక కఠినత్వం ప్రవేశించింది. మనం

శిక్షకు సంబంధించిన ఈ బోధను మనం అర్థం చేసుకుని, దానిని మనకు సరిగ్గా మరియు నిజాయితీగా అన్వయించుకున్నప్పుడే, దాని నుండి మనం ఏదైనా ప్రయోజనం పొందుతామన్నది వారి వాదన. ఇప్పుడు, ఇది స్పష్టంగా, అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం, ఎందుకంటే మనం పూర్తిగా నిష్క్రియ స్థితిలో ఉన్నప్పుడు మన ఈ పవిత్రీకరణ దాదాపు స్వయంచాలకంగా జరుగుతుందని మనం భావిస్తే, అప్పుడు మనం ఈ వ్యక్తి వాదన యొక్క అసలు సారాంశాన్ని మరియు అతని వాదన యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యాన్ని తిరస్కరించినట్లే అవుతుంది. శిక్ష స్వయంచాలకంగా పనిచేయదు, అది యాంత్రికమైనది కాదు, ఇది కూడా అంతిమంగా 'వాక్యం ద్వారానే' మనకు ప్రయోజనం చేకూరుస్తుంది. యోహాను 17లో మన ప్రభువు చెప్పినట్లుగా, పవిత్రీకరణ అంతా 'నీ సత్యం ద్వారానే' జరుగుతుంది; అది ప్రతి అడుగులో, ప్రతి విషయంలో వాక్యాన్ని అన్వయించుకోవడం ద్వారానే కలుగుతుంది. మరియు శిక్షకు సంబంధించిన ఈ మొత్తం ప్రశ్నకు సంబంధించి ఇది ప్రత్యేకంగా నిజం.

మనం ఎల్లప్పుడూ మన నరాలను, భావాలను 'కఠినంగా' ఉంచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తాము మరియు విషయాలను అనుభూతి చెందడాన్ని పాతకాలపు పద్ధతిగా భావిస్తాము. లోకం కఠినంగా మారింది మరియు నేటి జీవిత గమనం మొత్తం ఆ విషయాన్ని చాలా స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. ప్రజలు సున్నితంగా ఉండి ఉంటే—వారికి కనీసం కొద్దిపాటి సున్నితత్వం ఉన్నా—నేడు జీవితాన్ని అవమానపరుస్తున్న అనేక విషయాలు జరిగి ఉండేవి కావు. కానీ మనం మనల్ని మనం కఠినం చేసుకుని, ధైర్యంగా ఉన్నట్లు నటిస్తాము. దాని ఫలితంగా, విషయాలు తప్పుగా జరిగినప్పుడు మరియు దేవుడు మనల్ని గద్దించినప్పుడు, మనం దానికి ఏమాత్రం శ్రద్ధ చూపము. మనం దానిని తేలికగా తీసుకుంటాము మరియు శ్రద్ధ పెట్టడానికి బదులుగా, ఉద్దేశపూర్వకంగా దానిని విస్మరిస్తాము, మరియు అది మనల్ని కలవరపెట్టడానికి అనుమతించము. ఇప్పుడు లేఖనం దీనికి వ్యతిరేకంగా మనల్ని చాలా ఖచ్చితంగా మరియు చాలా గంభీరంగా హెచ్చరిస్తుంది. జీవితం పట్ల ఈ నిర్లిప్త వైఖరిని పెంపొందించుకోవడం కంటే ఆత్మకు ప్రమాదకరమైనది మరొకటి లేదు, ఇది ఈ రోజుల్లో చాలా సాధారణం. దీని కారణంగానే ప్రజలు భార్యాభర్తలతో, తమ సొంత కుటుంబంతో వదులుగా అనుబంధం పెంచుకుంటారు. దీని కారణంగానే వారు తమ బాధ్యతల నుండి వైదొలగి, పవిత్రమైన వాటిని కాలరాయగలరు. జీవితం పట్ల ఈ నిర్లిప్త వైఖరిని ఉద్దేశపూర్వకంగా బోధించి, ప్రోత్సహిస్తారు; దీనిని ఒక నిజమైన సజ్జనుడికి, సజ్జనురాలికి ఉండే ప్రత్యేక లక్షణంగా పరిగణిస్తారు. అంటే, ఉక్కు కవచంలాంటి వ్యక్తిత్వం కలిగి, ఏ భావోద్వేగాన్నీ బయటపెట్టకుండా, ఏమాత్రం నిజమైన సున్నితత్వం లేనట్లు కనిపించే వ్యక్తి. ఇప్పుడు ఆ వైఖరి క్రైస్తవ జీవితంలోకి ప్రవేశించి ప్రజలలో సమస్యలను సృష్టించగలదు.

అయితే, ఇక్కడ వివరించబడిన వాదనను నేను ఈ విధంగా మీ ముందు ఉంచుతాను. శిక్షను పరిగణించడంలో ఒక తప్పుడు పద్ధతి ఉంది, మరియు శిక్షకు ప్రతిస్పందించడంలో కూడా ఒక తప్పుడు పద్ధతి ఉంది. శిక్ష అనేక రూపాల్లో రావచ్చు అని మనం చూసినట్లు మీకు గుర్తుండే ఉంటుంది. అది పరిస్థితుల ద్వారా రావచ్చు, అది మన వ్యాపారంలో లేదా వృత్తిలో ఏదైనా ఆర్థిక నష్టం లేదా సమస్య రూపంలో ఉండవచ్చు; అది మనల్ని కృంగదీసి, కలవరపరిచి, గందరగోళానికి గురిచేసే విధంగా రావచ్చు; అది ఏదైనా వ్యక్తిగత నిరాశ ద్వారా రావచ్చు - ఒక స్నేహితుని ద్రోహం లేదా జీవితంలో మనం పెట్టుకున్న ఏదైనా గొప్ప ఆశ నేలకూలడం వంటివి. అది అనారోగ్యం ద్వారా రావచ్చు. ఈ విషయాలన్నీ తప్పనిసరిగా ఎల్లప్పుడూ దేవుని ద్వారానే కలుగుతాయని నేను చెప్పడం లేదని ఇక్కడ నేను పునరుద్ఘాటించి, నొక్కి చెప్పాలి. నేను అలా చెప్పడం లేదు. ప్రతి ఒక్కరూ అనుభవించే ప్రతి బాధ దేవుని నుండి పంపబడిందని బైబిల్ బోధించదు; అనారోగ్యం దేవుని ద్వారా పంపబడవచ్చునని మరియు దేవుడు కొన్నిసార్లు అనారోగ్యం ద్వారా, అలాగే ఆ వివిధ ఇతర పరిస్థితుల ద్వారా కూడా మనల్ని శిక్షిస్తాడని బోధిస్తుంది. ఆ విషయంలో మనం చాలా స్పష్టంగా ఉందాం. దేవుడు వీటిలో దేనినైనా ఉపయోగించుకోవచ్చు, కానీ స్పష్టంగా ఈ విషయాలు

దేవుని వ్యాయామశాలలో 251

250 ఆధ్యాత్మిక కుంగుబాటు

వారికి దురదృష్టాలు సంభవించక ముందు, వారు చాలా మంచివారుగా, స్నేహపూర్వకంగా కనిపించేవారు. కానీ నేను గమనించినదేమిటంటే, ఈ విషయాలు జరిగినప్పుడు వారు కటువుగా, స్వార్థపరులుగా, కఠినంగా మారిపోతారు. వారికి సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించేవారితో, సహాయం చేయాలని ఆరాటపడేవారితో కూడా వారు కఠినంగానే ఉంటారు. వారు తమలో తామే కుంగిపోతారు, ప్రపంచమంతా తమకు వ్యతిరేకంగా ఉందని భావిస్తారు. మీరు వారికి సహాయం చేయలేరు, ఆ కటుత్వం వారిలోకి ప్రవేశిస్తుంది.

ప్రభువు శిక్షను సైతం తృణీకరించడం. వారు దానిని తృణీకరించి, కొట్టిపారేస్తారు, దానికి శ్రద్ధ పెట్టడానికి నిరాకరిస్తారు.

శిక్షకు రెండవ తప్పుడు ప్రతిస్పందన ఇదే - అదే ఐదవ వచనంలో ఉన్న 'ఆయన నిన్ను గద్దించినప్పుడు కృంగిపోవద్దు'. ఇది, వాస్తవానికి, పాత నిబంధనలోని సామెతల గ్రంథం నుండి ఉదహరించబడినది, మరియు ఇది శిక్ష వలన నిరుత్సాహపడటం, దాని కింద కృంగిపోవడం, వదిలేసి లొంగిపోవడం, నిస్సహాయంగా భావించడం వంటి ప్రమాదాలను సూచిస్తుంది. మనందరికీ ఇది సుపరిచితమే. మనకు ఏదైనా జరిగినప్పుడు మనం ఇలా అంటాము: 'నేను దీన్ని నిజంగా భరించలేను'. హృదయం లొంగిపోతుంది, ఆ విషయం మనపై భారం అవుతుంది. మనం వదిలేసి లొంగిపోతాము, వాటన్నిటి కింద కృంగిపోతాము, పూర్తిగా నిరుత్సాహపడతాము. అది, ఇది ఎందుకు జరిగిందని మరియు ఇది దేవునికి న్యాయమా అని ఆశ్చర్యపడే ధోరణికి దారితీస్తుంది. మనం సణుగుతాము, ఫిర్యాదు చేస్తాము మరియు పగ భావనను కలిగి ఉంటాము. ఈ హెబ్రీ క్రైస్తవుల పరిస్థితి అదే. వారు ఇలా అన్నారు: 'మేము క్రైస్తవులమైనప్పుడు ఏదో అద్భుతమైన జీవితంలోకి ప్రవేశించబోతున్నామని అనుకున్నాము, కానీ మాకు ఏమి జరుగుతుందో చూడండి. ఈ విషయాలు మాకే ఎందుకు జరుగుతున్నాయి?' ఇది సరైనదేనా? ఈ క్రైస్తవ విశ్వాసం నిజమైనదేనా?' మరియు వారు తమ పాత మతం వైపు తిరిగి వెళ్ళడం ప్రారంభించారు. ఈ వ్యక్తి ఈ పత్రికను వ్రాయడానికి కారణం అదే—ఎందుకంటే వారు తమ శ్రమల వలన నిరుత్సాహపడ్డారు. ప్రభువు వారిని శోధించినందువల్ల వారు కృంగిపోయారు. 'కృంగిపోవద్దు'—'ఆయన నిన్ను గద్దించినప్పుడు కృంగిపోవద్దు'. ఆ నిరాశా భావం మనలో ప్రవేశించి, మనం ఇలా అంటాము: 'నిజంగా నా వల్ల ఇవి చాలా ఎక్కువైపోయాయి, నేను ఇక ముందుకు సాగలేను.' "అయ్యో,

వారి ఆత్మలలో, అది వారి ముఖాలలో మరియు వారి స్వరూపంలోనే కనిపిస్తుంది. ఒక సంపూర్ణ మార్పు సంభవించినట్లు అనిపిస్తుంది. మనకు ఎదురయ్యే సంఘటనలకు మనం స్పందించే విధానం ద్వారా, మనం ఎలాంటివారమో తరచుగా తెలియకుండానే ప్రకటిస్తాము. జీవితంలో మనకు ఎదురయ్యే ఈ సంఘటనలు మనల్ని పరీక్షిస్తాయి, అవి మన లోతుల్లోకి పరీక్షిస్తాయి మరియు మనం నిజంగా దేవుని బిడ్డలమో కాదో చూపిస్తాయి. దేవుని బిడ్డలు కానివారు సాధారణంగా దురదృష్టాల వల్ల చేదు అనుభవాన్ని పొందుతారు. కొన్నిసార్లు, తాత్కాలికంగా, దేవుని బిడ్డలు కూడా అలా ఉండవచ్చు, మరియు శిక్ష మరియు కష్టాల పట్ల ఈ ప్రత్యేకమైన ప్రతిచర్యకు వ్యతిరేకంగా—అంటే చేదు అనే వేరు మొలకెత్తకుండా—వారిని హెచ్చరించాల్సిన అవసరం ఉంది.

ఈ మూడు ప్రతిచర్యలలో దేనికైనా మనం పాల్పడితే, మనకు సంభవించే విషయాలు మనకు ఏమాత్రం సహాయపడవు. మనం ఆ విధంగా ప్రతిస్పందిస్తే, దేవుని శిక్షలు కూడా మనకు ఏమాత్రం మేలు చేయవు. మనం దానిని తేలికగా తీసుకుంటే, దాని కింద సొమ్మసిల్లిపోతే, దానివల్ల మన మనసు చేదుగా మారితే, అది మనకు ప్రయోజనం కలిగించదు. దేవుడు మనకు పంపే, స్వయంగా విధించే శిక్ష కూడా మనకు ఏమాత్రం ప్రయోజనం కలిగించదు.

అందుకే ఈయన తాను ఎవరికి వ్రాస్తున్నాడో ఆ ప్రజలను, ఈ విషయాలను సరైన రీతిలో ఎదుర్కోమని ప్రోత్సహిస్తున్నాడు. ఆ సరైన విధానం ఏమిటి? దానిని మనం సానుకూలంగా చూద్దాం. ఆయన మనకు చెప్పే మొదటి విషయం ఏమిటంటే, మనం శిశువులుగా కాకుండా కుమారులుగా ప్రవర్తించడం నేర్చుకోవాలి. ఇప్పుడు ఈ విషయంలో ఇది ముఖ్యం, ఎందుకంటే దురదృష్టవశాత్తు అధికారిక అనువాదం (Authorized Version) ఇక్కడ ఒక తప్పుడు పదాన్ని ఉపయోగించింది: 'పిల్లలయిన మిమ్మును గూర్చి చెప్పుచున్న ప్రబోధమును మీరు మరచిపోయిరి'. అది ఇలా ఉండాలి---'కుమారులయిన మిమ్మును గూర్చి చెప్పుచున్న ప్రబోధమును మీరు మరచిపోయిరి'. కుమారుడు అంటే బిడ్డే కాబట్టి 'పిల్లలు' అనే పదం పూర్తిగా సరైనదే అని మీరు అనవచ్చు, కానీ ఈ అధ్యాయాన్ని వ్రాసిన వ్యక్తి వాస్తవానికి 'కుమారుడు' అని అనువదించాల్సిన పదాన్ని ఉపయోగించాడు, కానీ అది తరువాత 'కుమారుడు' అని అనువదించబడింది. ఇది ఒక ముఖ్యమైన వ్యత్యాసం. ఆయన నిజంగా చెబుతున్నది ఏమిటంటే-'పెద్దవారైన మనుష్యులుగా---కుమారులుగా మిమ్మును గూర్చి చెప్పుచున్న ప్రబోధమును మీరు మరచిపోయిరి. మీరు ఇకపై పిల్లలు కారు, మీరు ఇకపై పసికందులు కారు. మీరు ఇకపై శిశువులు కారు'. దండనను తప్పుగా అర్థం చేసుకోని పసికందు గానీ, శిశువు గానీ లేదు. మనం చిన్నపిల్లలుగా ఉన్నప్పుడు, మనతో కఠినంగా వ్యవహరిస్తున్నారని, అది చాలా తీవ్రమైనదని మనం ఎప్పుడూ అనుకుంటాము.

"నాకు పావురమువలె రెక్కలు ఉండినయెడల నేను ఎగిరిపోయి విశ్రమించెదను!" , మనందరికీ అది తెలుసు; ఈయన మనకు నేర్పినట్లుగా ప్రభువు యొక్క శిక్షను ఎదుర్కోవడానికి బదులుగా, మనం చాలా తరచుగా ఆయన శిక్షకు అలాగే ప్రతిస్పందిస్తాము. 'లేదు, నేను చేయలేను, ఇది నాకు చాలా కష్టం. నన్నెందుకు, నన్నెందుకు ఇలా శిక్షిస్తున్నారు?' అని చేతులు ఎత్తేసి చెప్పడానికి మనమందరం సిద్ధంగా ఉంటాము. అలా భావించిన మొదటి వాళ్ళం మనం కాదు. కీర్తనలు చదవండి.

మరియు కీర్తనకారుడు తరచుగా ఆ దశ గుండా వెళ్తాడని మీరు గమనిస్తారు. కానీ అది పూర్తిగా తప్పు మరియు దేవుని గద్దింపునకు, శిక్షకు, మరియు మన పట్ల ఆయనకున్న తండ్రిలాంటి వ్యవహారాలకు చాలా అసత్యమైన ప్రతిస్పందన.