ఓ అవివేకులైన గలతీయులారా!

మరియు ధర్మశాస్త్రం విశ్వాస సంబంధమైనది కాదు. పండితులు ఇలా అంటారు: నీతిమంతుని విశ్వాసం ప్రేమతో రూపుదిద్దుకుంటేనే అతను జీవిస్తాడు. కానీ దీనికి విరుద్ధంగా పౌలు ఇలా అంటాడు: 'ధర్మశాస్త్రం విశ్వాస సంబంధమైనది కాదు.' అయితే ధర్మశాస్త్రం అంటే ఏమిటి? అది ప్రేమకు సంబంధించిన ఆజ్ఞ కూడా కాదా?

అవును, ధర్మశాస్త్రం దాతృత్వాన్ని తప్ప మరేదీ ఆజ్ఞాపించదు, ఈ విషయాన్ని మనం వాక్యభాగం నుండే చూడవచ్చు:

'నీవు నీ దేవుడైన ప్రభువును నీ పూర్ణహృదయముతో ప్రేమించవలెను,' మొదలైనవి. (Deuteronomy 6:5; Matthew 22:37). మరలా: 'ప్రేమించు వేలమందికి కరుణ చూపుచుట' (Deuteronomy 5:10). అలాగే: 'ఈ రెండు ఆజ్ఞల మీదనే ధర్మశాస్త్రమంతయు, ప్రవక్తల బోధలును ఆధారపడియున్నవి' (Matthew 22:40). కాబట్టి, ప్రేమను ఆజ్ఞాపించే ధర్మశాస్త్రం విశ్వాసానికి విరుద్ధంగా ఉంటే, ప్రేమ విశ్వాస సంబంధమైనది కాదని తప్పక అనుసరించాలి. కాబట్టి పౌలు, తర్కశాస్త్ర విద్వాంసులు తమ రూపుదిద్దుకున్న విశ్వాసం గురించి కల్పించిన వ్యాఖ్యానాన్ని స్పష్టంగా ఖండించి, ధర్మశాస్త్రాన్ని పక్కనపెట్టి, కేవలం విశ్వాసం గురించి మాత్రమే మాట్లాడతాడు. ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రము వేరు చేయబడినందున, ప్రేమ కూడా ధర్మశాస్త్రమునకు చెందిన వాటన్నిటితో పాటు వేరు చేయబడింది; నీతిమంతులుగా తీర్చి జీవింపజేసే విశ్వాసం మాత్రమే మిగిలి ఉంది.

కాబట్టి పౌలు ప్రవక్త యొక్క స్పష్టమైన సాక్ష్యమునుబట్టి ఇక్కడ తర్కించునదేమనగా, విశ్వసించువాడు తప్ప మరి ఎవ్వరూ దేవుని ఎదుట నీతిని, జీవాన్ని పొందలేరు; అతడు ధర్మశాస్త్రము లేకుండా, ప్రేమ లేకుండా, కేవలం విశ్వాసము ద్వారానే నీతిని, జీవాన్ని పొందుతాడు. దానికి కారణమేమిటంటే, ధర్మశాస్త్రము విశ్వాస సంబంధమైనది కాదు; అనగా, ధర్మశాస్త్రము విశ్వాసము కాదు, విశ్వాసానికి సంబంధించినది కూడా కాదు, ఎందుకంటే అది విశ్వసించదు; ధర్మశాస్త్ర క్రియలు కూడా విశ్వాసము కావు: కాబట్టి వాగ్దానము ధర్మశాస్త్రమునకు ఎంత భిన్నమైనదో, అటువలె విశ్వాసము కూడా ధర్మశాస్త్రమునకు ఎంతో భిన్నమైనది. ఎందుకంటే వాగ్దానము క్రియల వలన కాదు, విశ్వసించుట వలననే గ్రహించబడుతుంది.

కాబట్టి తత్వశాస్త్రంలో మొదటి విభాగంలో పదార్థానికీ, యాదృచ్ఛికానికీ మధ్య భేదం చూపినట్లే, దైవశాస్త్రంలో కూడా వాగ్దానానికీ, ధర్మశాస్త్రానికీ మధ్య, తత్ఫలితంగా విశ్వాసానికీ, క్రియలకూ మధ్య ఆకాశానికీ, భూమానికీ మధ్య ఉన్నంత దూరం అంతరంగా ఉంది. అయితే వాగ్దానానికీ, ధర్మశాస్త్రానికీ మధ్య భేదం ఉంటే, విశ్వాసానికీ, క్రియలకూ మధ్య కూడా భేదం ఉంటుంది. అందువల్ల విశ్వాసం ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైనదిగా ఉండటం అసాధ్యం.

విశ్వాసం కేవలం వాగ్దానం మీదనే ఆధారపడి ఉంటుంది, అది కేవలం దేవుణ్ణి గ్రహించి తెలుసుకుంటుంది, మరియు దేవుని నుండి మంచి విషయాలను పొందడంలో మాత్రమే నిలుస్తుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, ధర్మశాస్త్రం మరియు క్రియలు చేయడంలోనూ, దేవునికి ఇవ్వడంలోనూ ఉంటాయి: హేబెలు తన బలిని అర్పించి దేవునికి ఇచ్చినట్లు; కానీ విశ్వసించేవాడు దేవుని నుండి పొందుతాడు. అందువల్ల పౌలు హబక్కూకు గ్రంథంలోని ఈ భాగం నుండి, నీతిమంతుడు కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే జీవిస్తాడని బలంగా ముగిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం ఏ విధంగానూ విశ్వాసానికి చెందినది కాదు, ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం వాగ్దానం కాదు. కానీ విశ్వాసం కేవలం వాగ్దానం మీదనే ఆధారపడి ఉంటుంది. కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రానికి మరియు వాగ్దానానికి మధ్య ఎలా తేడా ఉందో, అలాగే క్రియలకు మరియు విశ్వాసానికి మధ్య కూడా తేడా ఉంది. అందువల్ల, ధర్మశాస్త్రాన్ని మరియు విశ్వాసాన్ని కలిపి చెప్పే పండితుల వ్యాఖ్యానం అసత్యమైనది మరియు దుష్టమైనది; నిజానికి అది విశ్వాసాన్ని ఆర్పేసి, విశ్వాసం స్థానంలో ధర్మశాస్త్రాన్ని ఉంచుతుంది.

ఇక్కడ గమనించవలసిన విషయం ఏమిటంటే, పౌలు ఎల్లప్పుడూ దైవికంగా కాకుండా, నైతికంగా ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించే వారి గురించే మాట్లాడతాడు. అయితే, దైవికంగా అవసరమైన సత్కార్యాల గురించి ఏది చెప్పబడినా, అది కేవలం విశ్వాసానికే ఆపాదించబడింది.

అయితే ఈ కార్యములు చేయువాడు వాటిలో జీవించును. ఈ మాటలు వ్యంగ్యమని నేను అర్థం చేసుకున్నాను. అయినప్పటికీ, వాటిని నైతికంగా వివరించవచ్చని నేను కాదనను; అనగా, ధర్మశాస్త్రమును నైతికముగా, అనగా విశ్వాసము లేకుండా పాటించువారు దానిలో జీవించుదురు; అనగా, వారికి శిక్ష విధించబడదు, కానీ దాని ద్వారా శారీరక ప్రతిఫలములను పొందుదురు.

కానీ నేను ఈ విషయాన్ని క్రీస్తు చెప్పిన మాటను తీసుకున్నట్లే తీసుకుంటాను: 'ఇది చేయి, అప్పుడు నీవు జీవిస్తావు' (Luke 10:28), కాబట్టి ఇది ఒక రకమైన వ్యంగ్యం లేదా ఎగతాళి. అవును, నీవు దానిని తప్పకుండా చేయి!

ధర్మశాస్త్రం మరియు సువార్త యొక్క నిజమైన నీతి ఏమిటో పౌలు ఇక్కడ చూపించబోతున్నాడు. 'ఆ కార్యములను చేయువాడు వాటియందు జీవించును' అనే మాట ప్రకారం, ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చడమే ధర్మశాస్త్ర నీతి.

'నీతిమంతుడు విశ్వాసము ద్వారా జీవించును' అనే మాటనుబట్టి, విశ్వాసమువలన కలుగు నీతి నమ్ముటయే. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మనము దేవునికి కొంత సమర్పించుకొనవలెనని కోరుచున్నది. అయితే విశ్వాసము మన నుండి ఏ క్రియలనూ, లేదా మనము దేవునికి ఏదైనా ఇవ్వడమూ కోరదు; కానీ మనము దేవుని వాగ్దానమును నమ్మి, ఆయన నుండి పొందుటయే కోరుచున్నది. అందువలన, ధర్మశాస్త్ర కార్యము క్రియలు చేయుట ఎలాగైతే విశ్వాస కార్యము వాగ్దానములకు అంగీకారము తెలుపడమే. ఎందుకనగా విశ్వాసము వాగ్దానము విషయమై విశ్వాసముగాను, క్రియ ధర్మశాస్త్ర కార్యముగాను ఉన్నవి. కాబట్టి పౌలు 'క్రియలు చేయుట' అనే ఈ మాట మీద నిలుచుచున్నాడు; ధర్మశాస్త్ర నీతి ఏమిటో, విశ్వాస నీతి ఏమిటో స్పష్టముగా చూపించుటకు, అతడు వాగ్దానమును ధర్మశాస్త్రముతోను, విశ్వాసమును క్రియలతోను పోలుస్తున్నాడు. అతడు చెప్పునదేమనగా, ధర్మశాస్త్రము నుండి క్రియలు తప్ప మరి ఏదియు రాదు; కానీ విశ్వాసము దానికి పూర్తిగా విరుద్ధమైనది, అనగా అది వాగ్దానమునకు అంగీకారము తెలిపి దానిని పట్టుకొనుట.

కాబట్టి ఈ నాలుగు విషయాలను స్పష్టంగా వేరు చేసి చూడాలి. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రమునకు దాని ప్రత్యేక కార్యము ఉన్నట్లే, వాగ్దానమునకు కూడా దాని ప్రత్యేక కార్యము ఉంది. ధర్మశాస్త్రమునకు చేయుట సంబంధించినది, మరియు వాగ్దానమునకు విశ్వసించుట సంబంధించినది.

కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రమును వాగ్దానమును వేరుగా ఉన్నట్టుగా, చేయుటయు విశ్వసించుటయు వేరుగా ఉన్నవి; 'చేయుట' అనే పదాన్ని నీవు ఆత్మీయంగా అర్థం చేసుకున్నప్పటికీ. ఎందుకంటే పౌలు ఇక్కడ వేరొక విషయాన్ని గురించి చర్చిస్తున్నాడు.

చేయడానికీ, నమ్మడానికీ మధ్య ఉన్న భేదాన్ని ఆయన నొక్కిచెబుతున్నారు; తద్వారా ప్రేమను విశ్వాసం నుండి వేరుచేసి, విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతునిగా తీరుస్తుందని చూపించగలరు. ఎందుకంటే, ధర్మశాస్త్రం నైతికంగా గానీ, ఆధ్యాత్మికంగా గానీ చేసినా, లేదా చేయకపోయినా, నీతిమంతునిగా తీర్చబడటానికి అది ఏమాత్రం సహాయపడదు. ధర్మశాస్త్రం చేయడానికీ సంబంధించినది; కానీ విశ్వాసం అలాంటిది కాదు, అది దానికి పూర్తిగా భిన్నమైనది. ధర్మశాస్త్రం చేయబడక ముందే అది అవసరం, అప్పుడే అది పూర్వస్థితిలో ఉండి, ఒక మనోహరమైన అవతారం సంభవించగలదు.

కాబట్టి, విశ్వాసం ఎల్లప్పుడూ నీతిమంతులుగా తీర్చి జీవింపజేస్తుంది: అయినప్పటికీ అది ఒంటరిగా ఉండదు, అనగా అది నిష్క్రియగా ఉండదు. నిజానికి అది తన స్థాయిలో మరియు విధిలో ఒంటరిగానే ఉంటుంది, ఎందుకంటే అది ఎల్లప్పుడూ ఒంటరిగానే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది; కానీ అది మానవరూపం ధరించి మనిషిగా మారుతుంది, అనగా అది ఎన్నడూ నిష్క్రియగా లేదా ప్రేమ లేకుండా ఉండదు.

కాబట్టి క్రీస్తు తన దైవత్వం ప్రకారం ఆది లేని ఒక దైవిక మరియు నిత్యమైన సారం లేదా స్వభావం; కానీ ఆయన మానవత్వం కాలంలో సృష్టించబడిన ఒక స్వభావం. క్రీస్తులోని ఈ రెండు స్వభావాలు కలగలిసిపోలేదు, మరియు ప్రతిదాని లక్షణాన్ని స్పష్టంగా వేరు చేసి గుర్తించాలి. కాలంలో ఆది కలిగి ఉండటం మానవత్వానికి చెందుతుంది, కానీ నిత్యమైనదిగా మరియు ఆది లేనిదిగా ఉండటం దైవత్వానికి చెందుతుంది; అయినప్పటికీ ఈ రెండూ ఏకీభవిస్తాయి, మరియు ఆది లేని దైవత్వం, ఆది ఉన్న మానవత్వంలో విలీనం చేయబడింది. అందువల్ల, నేను మానవత్వానికి మరియు దైవత్వానికి మధ్య భేదాన్ని చూపి, "మానవత్వం దైవత్వం కాదు, అయినప్పటికీ ఒక మనిషి దేవుడే" అని చెప్పవలసి వచ్చినట్లే, ఇక్కడ కూడా నేను ఒక భేదాన్ని చూపి ఇలా చెబుతున్నాను: ధర్మశాస్త్రం విశ్వాసం కాదు, అయినప్పటికీ విశ్వాసం పనిచేస్తుంది, మరియు విశ్వాసం మరియు క్రియలు ప్రత్యక్షంగా లేదా సంయుక్తంగా ఏకీభవిస్తాయి, అయినప్పటికీ ప్రతిదానికి దాని స్వంత స్వభావం మరియు సరైన విధి ఉంటాయి మరియు వాటిని కాపాడుకుంటాయి. కాబట్టి పౌలు ఈ విషయాన్ని ఎందుకు ప్రస్తావిస్తున్నాడో మీకు అర్థమవుతుంది, అదేమిటంటే, అతను విశ్వాసాన్ని మరియు ప్రేమను చాలా దూరంగా వేరు చేయడమే.

కాబట్టి, తమ శాపగ్రస్తమైన వ్యాఖ్యానంతో మరియు ఏర్పడిన [మరియు ఏర్పడని] విశ్వాసం మధ్య వారు చేసే గుడ్డి భేదంతో కూడిన ఆ తర్కదోషాలు నశించాలి. 'ఏర్పడిన విశ్వాసం', 'ఏర్పడని విశ్వాసం', 'మానవ కృషి ద్వారా పొందిన విశ్వాసం' వంటి ఈ పదాలు, నిజమైన క్రైస్తవ సిద్ధాంతాన్ని మరియు విశ్వాసాన్ని వికృతం చేసి నాశనం చేయడానికి, క్రీస్తును దూషించి ఆయనను కాలితో తొక్కడానికి, మరియు కర్మల నీతిని స్థాపించడానికి తప్ప మరే ఇతర ఉద్దేశ్యం లేకుండా సాతాను కల్పించిన మాయారూపాలని మనం నిరంతరం ప్రకటిద్దాం. కర్మలు లేకుండా మనం సత్యమైన మరియు సరైన విశ్వాసాన్ని గట్టిగా పట్టుకొని ఉండటానికి, మనం దీనిని ప్రకటిద్దాం అని నేను చెప్తున్నాను. నిజానికి, విశ్వాసాన్ని అనుసరించి కర్మలు రావాలి, కానీ విశ్వాసం కర్మలు కాకూడదు, లేదా కర్మలు విశ్వాసం కాకూడదు; అయితే ధర్మశాస్త్రం లేదా కర్మల యొక్క మరియు విశ్వాసం యొక్క హద్దులను మరియు రాజ్యాలను ఒకదాని నుండి మరొకటి సరిగ్గా వేరు చేసి గుర్తించాలి.

కాబట్టి, మనం విశ్వసించినప్పుడు, పాపరహితుడై, మన కృపాసనమును పాపక్షమాపణయునైన క్రీస్తునందు విశ్వాసము ద్వారా మాత్రమే జీవిస్తాము. దీనికి విరుద్ధంగా, మనం ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించినప్పుడు, మనం కచ్చితంగా క్రియలు చేస్తాము గాని, మనకు నీతి మరియు జీవం ఉండవు. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం యొక్క పని నీతిమంతులుగా తీర్చి జీవమివ్వడం కాదు, కానీ పాపాన్ని బయలుపరచి నాశనం చేయడమే. నిజానికి ధర్మశాస్త్రం ఇలా చెబుతోంది: 'వాటిని పాటించువాడు వాటివలన జీవిస్తాడు.' అయితే వాటిని పాటించువాడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? తన పూర్ణహృదయముతో దేవుని ప్రేమించువాడు, మరియు తన పొరుగువానిని తనవలె ప్రేమించువాడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? కాబట్టి, ఏ మనుష్యుడూ ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించడు; దానిని చేయడానికి ఎంతగా ప్రయత్నించినా, చేసేటప్పుడే దానిని పాటించడు; అందువల్ల అతడు శాపగ్రస్తుడై ఉంటాడు. కానీ విశ్వాసం క్రియలు చేయదు, నీతిమంతునిగా తీర్చే క్రీస్తునందు విశ్వసించడమే క్రియలు చేస్తుంది. కాబట్టి ఒక మనుష్యుడు తన క్రియల వలన కాదు, తన విశ్వాసం వలన జీవిస్తాడు. అయితే విశ్వాసి ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చును; అతడు నెరవేర్చనిది క్రీస్తు నిమిత్తము పాపక్షమాపణ వలన అతనికి క్షమించబడును, మరియు పాపములో మిగిలిపోయినది అతనికి ఆపాదించబడదు.

కాబట్టి పౌలు ఈ వచనంలో, రోమా 10వ అధ్యాయంలో కూడా, ధర్మశాస్త్ర నీతిని మరియు విశ్వాస నీతిని పోలుస్తూ, 'ఆ కార్యములను చేయువాడు' మొదలైన మాటలను అంటున్నాడు. ఆయన ఇలా చెప్పదలచినట్లుగా: మనం ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చగలిగితే అది నిజంగా మంచి విషయమే; కానీ ఎవరూ దానిని నెరవేర్చడం లేదు కాబట్టి, మనం క్రీస్తు వద్దకు పరుగెత్తాలి. ఆయన విశ్వసించే ప్రతి ఒక్కరికీ నీతిని చేకూర్చే ధర్మశాస్త్రానికి అంతం. ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉన్న మనలను విమోచించడానికి ఆయన ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉంచబడ్డాడు.

(Romans 10:4; Galatians 4:4). ఆయనయందు విశ్వాసముంచుటవలన మనము పరిశుద్ధాత్మను పొంది, ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించుట ప్రారంభిస్తాము; మరియు క్రీస్తునందు మనకున్న విశ్వాసమునుబట్టి, మనము చేయనిది మన దోషమునకు లెక్కించబడదు.

కానీ రాబోయే జీవితంలో మనకు ఇకపై విశ్వాసం అవసరం ఉండదు, ఎందుకంటే అప్పుడు మనం (ఇప్పుడు చూస్తున్నట్లుగా) అద్దంలోంచి అస్పష్టంగా చూడము, కానీ ముఖాముఖిగా చూస్తాము: అనగా, నిత్య మహిమ యొక్క తేజస్సు ఉంటుంది, దానిలో మనం దేవుణ్ణి ఆయన ఉన్నట్లే చూస్తాము.

దేవుని గూర్చిన సత్యమైన, పరిపూర్ణమైన జ్ఞానము మరియు ప్రేమ, సరైన తర్కము మరియు సద్భావన ఉండును; అది నైతికమైనది కాదు, దైవశాస్త్ర సంబంధమైనది కాదు, కానీ పరలోక సంబంధమైన, దైవికమైన మరియు నిత్యమైనదై ఉండాలి. ఈలోగా, ఆత్మ ద్వారా విశ్వాసముతో, నీతియనుదను నిరీక్షణ కొరకు మనము ఎదురుచూచుచున్నాము.

దీనికి విరుద్ధంగా, క్రీస్తునందు విశ్వాసం ద్వారా కాకుండా ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పాపక్షమాపణ కోరేవారు, ధర్మశాస్త్రాన్ని ఎన్నడూ పాటించరు గానీ శాపంలోనే నిలిచి ఉంటారు.

కాబట్టి పౌలు, ధర్మశాస్త్రం లేకుండా వాగ్దానం ద్వారా గానీ, లేదా వాగ్దానం మీద విశ్వాసం ద్వారా గానీ నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారిని మాత్రమే నీతిమంతులు అని పిలుస్తాడు. అందువల్ల, ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించడం అనేది ఒక నటన, విశ్వాసం లేకుండా దానికి ఏ అర్థమూ లేదు; మరియు ధర్మశాస్త్ర క్రియల మీద ఆధారపడి, ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటిస్తున్నట్లు కనబడేవారు దానిని పాటించరు. ఎందుకంటే, ధర్మశాస్త్ర క్రియల మీద ఆధారపడిన వారందరూ శాపగ్రస్తులని అపొస్తలుడు సాధారణంగా ముగిస్తాడు; వారు ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చి ఉంటే, ఆ శాపానికి లోబడి ఉండకూడదు. నిజమే, ఈ క్రియలను పాటించేవాడు వాటిలో జీవిస్తాడు, అంటే ఆశీర్వదించబడతాడు; కానీ అటువంటివాడు కనబడడు. ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రమునకు రాజనీతిపరమైనది, ఆత్మీయమైనది అని రెండు రకాలుగా ఉపయోగములు ఉన్నందున, ఈ వాక్యమును పౌరపరంగా గ్రహించగోరేవాడు దానిని ఈ రీతిగా చేయవచ్చు: 'ఈ కార్యములు చేయువాడు వాటియందు జీవించును,' అనగా, ఒక వ్యక్తి బాహ్యముగాను మరియు రాజనీతిపరమైన పరిపాలనలోను న్యాయాధికారికి విధేయుడైతే, అతడు శిక్షను మరియు మరణమును తప్పించుకోగలడు; ఎందుకంటే అప్పుడు పౌర న్యాయాధికారికి అతడిని శిక్షించి చంపే హక్కు ఉండదు, కానీ అతడు శిక్ష నుండి తప్పించుకొని జీవించడానికి అనుమతిస్తాడు. ఇది ధర్మశాస్త్రం యొక్క రాజనీతిపరమైన ఉపయోగం, ఇది మొరటుగా మరియు లొంగని వారిని అదుపులో ఉంచడానికి ఉపయోగపడుతుంది. కానీ పౌలు ఇక్కడ ఈ ఉపయోగం గురించి మాట్లాడలేదు, కానీ 'ఒక వ్యక్తి ఆ కార్యములు చేస్తే,' మొదలైన మాటల ద్వారా ఈ విషయాలను ఆత్మీయంగా బ్రతిమాలుతున్నాడు. కాబట్టి ఇందులో ఒక షరతు ఇమిడి ఉంది, ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా: మనుష్యులు ధర్మశాస్త్రమును పాటించగలిగితే, వారు సంతోషంగా ఉండాలి. కానీ వారు ఎక్కడ ఉన్నారు? కాబట్టి వారు ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారు కారు, ధర్మశాస్త్రమునకు ముందును, వెలుపలను విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడితేనే గాని.

అందువలన, పౌలు ధర్మశాస్త్ర క్రియల వలన కలుగువారిని శపించి, ఖండించినప్పుడు, అతడు విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన వారిని గూర్చి కాదు గాని, క్రీస్తునందు విశ్వాసము లేకుండా క్రియల ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని ప్రయత్నించే వారిని గూర్చి మాట్లాడుతున్నాడు. ఒరిజెన్ చేత మోసపోయి, పౌలును ఏమాత్రం అర్థం చేసుకోకుండా, కేవలం ఒక సాధారణ పౌర న్యాయవాదిగా భావించిన జెరోమ్ యొక్క వట్టి ఊహను ఎవరూ అనుసరించకూడదనే ఉద్దేశ్యంతోనే ఈ మాట చెప్పడమైనది. అందుకుగాను అతడు ఈ విధంగా వాదిస్తాడు: పరిశుద్ధులైన పితృపురుషులు, ప్రవక్తలు మరియు రాజులు సున్నతి పొంది బలి అర్పించిరి; అందువలన వారు ధర్మశాస్త్రమును పాటించిరి; అయితే వారు శాపగ్రస్తులని చెప్పుట దుష్టకార్యమై యుండును; అందువలన ధర్మశాస్త్ర క్రియల వలన కలుగువారందరు శాపగ్రస్తులు కారు. ఈ విధంగా అతడు, విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన ధర్మశాస్త్రమును నిజముగా పాటించువారికి, విశ్వాసము లేకుండా ధర్మశాస్త్రము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని ప్రయత్నించే క్రియకారులకు మధ్య ఏ భేదము చూపకుండా, ఏ విధమైన తీర్పు లేకుండా పౌలుకు వ్యతిరేకంగా నిలబడతాడు.

అయితే పౌలు ఇక్కడ విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, నిజముగా ధర్మశాస్త్రమును పాటించువారిని గూర్చి ఏమీ మాట్లాడలేదు; ఎందుకంటే వారు ధర్మశాస్త్ర క్రియల సంబంధులు కారు. కానీ ధర్మశాస్త్రమును పాటించకపోవడమే కాక, దానికే విరోధముగా పాపము చేయువారిని గూర్చి మాత్రమే మాట్లాడాడు. ఎందుకనగా, మనము సత్య విశ్వాసముతో దేవునికి భయపడి, ప్రేమించి, ఆరాధించవలెనని ధర్మశాస్త్రము ఆజ్ఞాపించుచున్నది. వారు అలా చేయరు, కానీ దేవుడు ఎన్నడూ ఆజ్ఞాపించని కొత్త రకాల ఆరాధనలను, క్రియలను ఎంచుకుంటారు. వాటివలన దేవుడు శాంతించక, మరింత కోపానికి గురవుతాడు. ఈ మాటను అనుసరించియున్నాడు: 'వారు మనుష్యుల ఆజ్ఞలతో నన్ను వ్యర్థముగా ఆరాధించుచున్నారు' (Matthew 15:9). కాబట్టి వారు భక్తిహీనతతో నిండినవారు, దేవునికి విరోధులు, విగ్రహారాధకులు, మిగిలిన ఆజ్ఞలన్నిటికంటే ముఖ్యముగా మొదటి ఆజ్ఞకు విరోధముగా ఘోరముగా పాపము చేయుచున్నారు.

అంతేకాక, వారు దుష్టమైన దురాశ, క్రోధం మరియు ఇతర తీవ్రమైన కోరికలతో నిండి ఉన్నారు. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, పైకి నీతిమంతులుగా కనబడుతూ, ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడం తప్ప వారిలో మరే మంచి గుణం లేదు.

కాబట్టి, పితరులు, ప్రవక్తలు మరియు పరిశుద్ధులందరి వలె విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన మనము కూడా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట విషయంలో ధర్మశాస్త్ర క్రియల సంబంధులము కాము.

అయితే మనము శరీరములో ఉండి, మనలో ఇంకా పాపపు శేషములను కలిగియున్నాము గనుక, మనము ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియున్నాము (అయినను శాపమునకు లోబడియుండలేదు; ఎందుకనగా మనము విశ్వసించుచున్న క్రీస్తు నిమిత్తము పాపపు శేషములు మనకు ఆపాదించబడలేదు). ఏలయనగా శరీరము దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు విరోధి; మరియు మనలో ఇంకను నిలిచియున్న ఆ దురాశ, ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చకపోవడమే కాక, దానికి విరోధముగా పాపము చేయుచు, మనకు విరోధముగా తిరుగుబాటు చేసి, మనలను చెరపట్టి దాస్యములోనికి పట్టుకెళ్తుంది (రోమీయులు 7).

ఇప్పుడు, పరిశుద్ధులలో ధర్మశాస్త్రము నెరవేరక, వారిలో ధర్మశాస్త్రమునకు విరుద్ధమైన అనేక కార్యములు జరుగుచున్నందువల్ల, వారిలో దురాశయు పాపపు శేషములును నిలిచియుండుట వలన, అవి వారిని ఎంతగానో అడ్డుకొనునట్లు చేయును, దానివలన వారు దేవునికి సంపూర్ణంగా భయపడి ప్రేమించలేరు, నిశ్చయమైన నమ్మకముతో దేవుని యందు మొరపెట్టలేరు, వారు చేయవలసిన రీతిగా దేవుని స్తుతించి ఆయన వాక్యమును ఘనపరచలేరు: ఇంకను నీతిమంతునిగా తీర్చబడక, దేవునికి శత్రువై, తన పూర్ణహృదయముతో దేవుని వాక్యమును, కార్యమును తృణీకరించి, ద్వేషించు మనిషి విషయంలో ఇది మరెంతో ఎక్కువగా నిజం. కాబట్టి మీరు గమనించగలరు, పౌలు ఇక్కడ ఇంకా విశ్వాసమును పొందకపోయినప్పటికీ, ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చి దానివలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడే వారి గురించి మాట్లాడుతున్నాడు; అంతేగానీ (జెరోమ్ ఊహించినట్లుగా) అప్పటికే విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన పితరులు మరియు పరిశుద్ధుల గురించి కాదు.

క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడై, ధర్మశాస్త్ర శాపము నుండి మనలను విమోచించెను (ఎందుకంటే, 'చెట్టు మీద వ్రేలాడు ప్రతివాడు శాపగ్రస్తుడు' అని వ్రాయబడియున్నది) మొదలైనవి. (Deuteronomy 21:23).

ఇక్కడ మళ్ళీ జెరోమ్ మరియు అతనిని అనుసరించే పోపిస్టిక్ సోఫిస్టర్లు చాలా కలత చెంది, ఈ అత్యంత సౌకర్యవంతమైన స్థలాన్ని దయనీయంగా హింసిస్తున్నారు. వారు, తాము దైవిక ఉత్సాహంతో క్రీస్తును శాపం లేదా నింద అని పిలవబడాలనే ఈ నిందను తొలగించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లు కనబడుతున్నారు. వారు ఈ వాక్యాన్ని ఈ విధంగా పక్కకు మళ్లిస్తారు: పౌలు ఇక్కడ నిజాయితీగా మాట్లాడలేదని; అందువల్ల పౌలులోని లేఖనం తనతో తానే ఏకీభవించదని వారు అత్యంత దుర్మార్గంగా నొక్కి చెబుతారు. మరియు దీనిని వారు ఈ విధంగా నిరూపిస్తారు: పౌలు ఇక్కడ పేర్కొన్న మోషే వాక్యం క్రీస్తును గురించి చెప్పడం లేదని (వారు అంటారు). అంతేకాకుండా, పౌలు పేర్కొన్న 'ప్రతి ఒక్కరు' ​​అనే ఈ సాధారణ వాక్యం మోషే గ్రంథంలో చేర్చబడలేదు. మళ్ళీ, మోషే గ్రంథంలో ఉన్న 'దేవుని' అనే పదాలను పౌలు విడిచిపెట్టాడు. ముగింపుగా చెప్పాలంటే: ద్వితీయోపదేశకాండము 21వ అధ్యాయంలో లేఖనము స్పష్టంగా సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా, మోషే తన దుష్కార్యముల వలన ఉరిశిక్షకు అర్హుడైన ఒక దొంగ లేదా దుష్కర్మి గురించి మాట్లాడుతున్నాడనేది సుస్పష్టమే. కాబట్టి వారు ఈ ప్రశ్న అడుగుతారు, క్రీస్తు దుష్కర్మి లేదా దొంగ కాకుండా నీతిమంతుడు మరియు పరిశుద్ధుడు అయినప్పుడు, ఆయన దేవునిచే శపించబడి చెట్టుకు ఉరితీయబడ్డాడనే ఈ తీర్పు ఆయనకు ఎలా వర్తిస్తుంది? ఇది బహుశా అమాయకులను మరియు అజ్ఞానులను కదిలించవచ్చు, వారు వాదనా చాతుర్యం గలవారు దీనిని కేవలం చమత్కారంగానే కాకుండా, చాలా దైవికంగా కూడా మాట్లాడుతున్నారని, తద్వారా క్రీస్తు యొక్క గౌరవాన్ని మరియు మహిమను కాపాడుతున్నారని, మరియు క్రీస్తును శాపగ్రస్తునిగా చేయాలనేంత దుర్మార్గంగా ఆయన గురించి ఆలోచించవద్దని క్రైస్తవులందరికీ హెచ్చరిక ఇస్తున్నారని వారు భావించవచ్చు. కాబట్టి పౌలు యొక్క అర్థం మరియు ఉద్దేశ్యం ఏమిటో మనం చూద్దాం.

అయితే ఇక్కడ కూడా మనం ఒక భేదాన్ని గమనించాలి, పౌలు మాటలు దీనిని స్పష్టంగా చూపిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే క్రీస్తు తన కొరకు శాపగ్రస్తుడు అయ్యాడని ఆయన అనలేదు, కానీ 'మన కొరకు' అయ్యాడని అన్నాడు. కాబట్టి ఈ విషయమంతటి ప్రాముఖ్యత 'మన కొరకు' అనే ఈ మాటలోనే ఉంది.

క్రీస్తు తన ప్రాణమును గూర్చి నిర్దోషి, కాబట్టి ఆయనను వధించకూడదు. అయితే మోషే ధర్మశాస్త్రము ప్రకారము ప్రతి దొంగను, ప్రతి దుష్కర్మిని ఉరితీయవలెను గనుక, క్రీస్తును కూడా మోషే ధర్మశాస్త్రము ప్రకారము ఉరితీయవలెను. ఎందుకనగా ఆయన ఒక పాపి, ఒక దొంగ పక్షమున నిలువగాను, పాపులందరును, దొంగలందరును నిలువగాను నిలిచాడు. మనము పాపులం, దొంగలం, కాబట్టి మరణమునకును నిత్య నరకమునకును దోషులమై యున్నాము. కానీ క్రీస్తు మన పాపములన్నిటిని తన మీద మోసి, వాటి నిమిత్తము సిలువ మీద మరణించెను. కాబట్టి ఆయన అతిక్రమియుగాను, (యెషయా 53వ అధ్యాయములో చెప్పినట్లుగా) 'అతిక్రమికులలో లెక్కించబడవలెను' అని అవసరమయ్యింది. మరియు నిస్సందేహంగా, ప్రవక్తలందరూ ఆత్మలో దీనిని ముందుగానే చూశారు, అదేమిటంటే, క్రీస్తు ప్రపంచమంతటిలో ఎన్నడూ లేనంతగా లేదా ఉండలేనంతగా అతిపెద్ద అతిక్రమకుడు, నరహంతకుడు, వ్యభిచారి, దొంగ, తిరుగుబాటుదారుడు, దూషకుడు మొదలైనవాడు అవుతాడు. ఎందుకంటే ఆయన సర్వలోక పాపముల కొరకు బలిగా అర్పించబడినందున, ఆయన ఇప్పుడు నిర్దోషియు పాపములు లేనివాడును కాదు, కన్యయైన మరియకు పుట్టిన దేవుని కుమారుడును కాదు; కానీ ఆయన ఒక పాపి, దూషకుడు, అణచివేసేవాడు మరియు హింసించేవాడైన పౌలు యొక్క పాపాన్ని; క్రీస్తును తిరస్కరించిన పేతురు యొక్క పాపాన్ని; వ్యభిచారి, నరహంతకుడు మరియు అన్యజనులు ప్రభువు నామాన్ని దూషించేలా చేసిన దావీదు యొక్క పాపాన్ని కలిగియున్నాడు మరియు మోస్తున్నాడు: మరియు క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, ఆయన తన సొంత రక్తంతో వాటికి ప్రాయశ్చిత్తం చేయడానికి, సమస్త మనుష్యుల పాపములన్నింటినీ తన శరీరంలో కలిగియున్నాడు మరియు భరిస్తున్నాడు. కాబట్టి మోషే విధించిన ఈ సాధారణ తీర్పు అతనికి కూడా వర్తిస్తుంది (అతను వ్యక్తిగతంగా నిర్దోషి అయినప్పటికీ), ఎందుకంటే అది అతన్ని పాపులు మరియు అతిక్రమించేవారి మధ్య కనుగొంది. ఇది ఎలా ఉందంటే, మరణశిక్షకు అర్హమైన ఏ తప్పూ చేయకపోయినప్పటికీ, ఇతర దొంగల మధ్య దొరికిన ఒక వ్యక్తిని న్యాయాధికారి దొంగగా భావించి శిక్షించినట్లుగా ఉంది.

ఇప్పుడు క్రీస్తు పాపుల మధ్య కనబడటమే కాక, తన ఇష్టప్రకారం మరియు తన తండ్రి చిత్తానుసారంగా, పాపులకు సహవాసిగా కూడా ఉండెను. పాపులైన, అతిక్రమించిన, మరియు అన్ని రకాల పాపాలలో మునిగిపోయిన వారి మాంస రక్తాలను ఆయన ధరించెను. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రం ఆయనను దొంగల మధ్య చూచినప్పుడు, అది ఆయనను ఒక దొంగగా ఖండించి చంపెను.

పాపవాద తర్కదోషాలు గలవారు, క్రీస్తును పాపముల నుండి మరియు పాపుల నుండి వేరుచేసి, కేవలం అనుసరించవలసిన మాదిరిగా మాత్రమే మనకు చూపినప్పుడు, వారు క్రీస్తును గూర్చిన ఈ జ్ఞానాన్ని మరియు అత్యంత పరలోక సంబంధమైన ఓదార్పును (అనగా, ధర్మశాస్త్ర శాపము నుండి మనలను విడిపించుటకై క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడయ్యాడు అనే జ్ఞానాన్ని) మన నుండి పాడుచేస్తారు. ఈ విధంగా వారు క్రీస్తును మనకు నిరుపయోగమైనవాడుగా చేయడమే కాకుండా, మన పాపముల విషయమై కోపగించుకొని పాపులను ఖండించు న్యాయాధిపతిగాను, నిరంకుశ పాలకునిగాను చేస్తారు. అయితే, క్రీస్తు మన మాంస రక్తములలో ఎలా చుట్టబడి ఉన్నాడో, అలాగే మన పాపములలో, మన శాపములలో, మన మరణములో, మరియు మన సమస్త కీడులలో ఆయనను చుట్టి, ఆయన చుట్టబడి ఉన్నాడని తెలుసుకోవాలి.

అయితే ఎవరో ఒకరు ఇలా అంటారు: దేవుని కుమారుని శపించబడిన పాపి అని పిలవడం చాలా అసంబద్ధం మరియు నిందాపూర్వకం. అందుకు నేను ఇలా జవాబిస్తాను: ఆయన పాపి అని, శపించబడినవాడని నువ్వు ఒప్పుకోకపోతే, ఆయన శ్రమపడి, సిలువ వేయబడి, మరణించాడని కూడా ఒప్పుకోకు. ఎందుకంటే, దేవుని కుమారుడు (మన విశ్వాసం ఒప్పుకొని, వాదించినట్లుగా) సిలువ వేయబడి, పాపమరణపు బాధలను అనుభవించాడని చెప్పడం ఎంత అసంబద్ధమో, ఆయన పాపి మరియు శపించబడినవాడని చెప్పడం కూడా అంతే అసంబద్ధం. అయితే క్రీస్తు ఇద్దరు దొంగల మధ్య సిలువ వేయబడ్డాడని ఒప్పుకొని, విశ్వసించడం అసంబద్ధం కాకపోతే, ఆయన శపించబడ్డాడని, పాపులందరిలోకెల్లా గొప్పవాడని చెప్పడం కూడా అసంబద్ధం కాదు. పౌలు పలికిన ఈ మాటలు వ్యర్థం కావు: 'క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడయ్యాడు;' 'పాపమెరుగని క్రీస్తును దేవుడు మన నిమిత్తము పాపముగా చేసెను, తద్వారా మనము ఆయనయందు దేవుని నీతియగుదుము' (2 Corinthians 5:21).

అదే విధంగా బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను ఆయనను 'దేవుని గొర్రెపిల్ల' అని పిలుస్తాడు, మొదలైనవి. (John 1:29).

ఆయన నిశ్చయముగా నిర్దోషి, ఎందుకంటే ఆయన నిష్కళంకుడును, నిర్దోషుడును అయిన దేవుని గొర్రెపిల్ల. కానీ ఆయన లోక పాపములను భరించుచున్నాడు గనుక, ఆయన నిర్దోషిత్వము సర్వలోక పాపముల మరియు అపరాధముల భారముతో కూడుకొనియున్నది.

నేనూ, నీనూ, మనమందరం చేసిన పాపాలు గానీ, ఇకపై చేయబోయే పాపాలు గానీ, క్రీస్తు స్వయంగా చేసినట్లే, అవి ఆయన సొంత పాపాలే. క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే: మన పాపాలు తప్పక ఇలా మారాలి

క్రీస్తు సొంత పాపం, లేకపోతే మనం శాశ్వతంగా నశించిపోతాము. పౌలు మరియు ప్రవక్తలు మనకు అత్యంత స్పష్టంగా అందించిన క్రీస్తు గురించిన ఈ సత్య జ్ఞానాన్ని, దుష్ట తర్కవాదులు మసకబార్చి, వికృతం చేశారు.

యెషయా క్రీస్తును గూర్చి ఈ విధంగా చెప్పాడు: 'దేవుడు మనందరి పాపభారాన్ని ఆయనపై మోపాడు'.

(Isaiah 53:6). మనం ఈ మాటలను వాటి అసలు అర్థం కంటే తక్కువ చేయకూడదు, కానీ వాటిని వాటి సరైన అర్థంలోనే ఉంచాలి. ఎందుకంటే దేవుడు ప్రవక్త మాటలయందు ఆలస్యం చేయడు, కానీ వాటిని శ్రద్ధగా మరియు గొప్ప ప్రేమతో పలుకుతాడు: అదేమిటంటే, దేవుని గొర్రెపిల్ల అయిన క్రీస్తు మనందరి పాపాలను భరించాలి. అయితే భరించడం అంటే ఏమిటి? తర్కదోషాలు చేసేవారు ఇలా సమాధానమిస్తారు: శిక్షించబడటం. సరే. అయితే క్రీస్తు ఎందుకు శిక్షించబడ్డాడు? ఆయన పాపం కలిగి ఉండి, పాపాన్ని భరిస్తున్నాడు కాబట్టే కదా?

ఇప్పుడు, క్రీస్తుకు పాపం ఉండెనని పరిశుద్ధాత్మ Psalm 40:12 లో సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది, 'నా పాపములు నన్ను ఎంతగా పట్టుకొంటినో, నేను తల ఎత్తలేకపోవుచున్నాను; అవును, అవి నా తలవెంట్రుకలకంటె అధికముగా ఉన్నవి;' అలాగే Psalm 41:4, మరియు Psalm 69:5 లలో కూడా. ఈ కీర్తనలలో పరిశుద్ధాత్మ క్రీస్తు ప్రతినిధిగా మాట్లాడుచున్నది, మరియు ఆయనకు పాపములు ఉండెనని స్పష్టమైన మాటలలో సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది. ఎందుకనగా ఈ సాక్ష్యము నిర్దోషియై యున్న స్వరము కాదు, గాని శ్రమపడిన క్రీస్తు స్వరము. ఆయన సమస్త పాపుల ప్రతినిధిగా నిలుచుకొనెను, అందువలన సర్వలోక పాపములకు దోషిగా చేయబడెను.

కాబట్టి, క్రీస్తు సిలువ వేయబడి మరణించడమే కాకుండా, (దైవ మహిమ ప్రేమ ద్వారా) పాపం కూడా ఆయనపై మోపబడింది. ఆయనపై పాపం మోపబడినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రం వచ్చి ఇలా చెబుతుంది: ప్రతి పాపి మరణించాలి. కాబట్టి ఓ క్రీస్తు, నీవు పాపుల కొరకు జవాబు చెప్పి, అపరాధివై, శిక్షను అనుభవించాలనుకుంటే, నీవు కూడా పాపాన్ని మరియు శాపాన్ని భరించాలి. అందువల్ల పౌలు, మోషే నుండి వచ్చిన ఈ సాధారణ ధర్మశాస్త్రాన్ని క్రీస్తుకు సంబంధించి చాలా చక్కగా ఉదహరించాడు: 'సిలువపై వ్రేలాడదీయబడిన ప్రతి ఒక్కరూ దేవునిచేత శపించబడినవారే.' క్రీస్తు సిలువపై వ్రేలాడదీయబడ్డాడు, కాబట్టి క్రీస్తు దేవునిచేత శపించబడినవాడు.

మరియు దైవభక్తిగల వారందరికీ ఇది ఒక అద్భుతమైన ఓదార్పు; అదేమిటంటే, క్రీస్తుకు మన పాపాలను కప్పి, నా పాపాలలో, నీ పాపాలలో, మరియు సర్వలోక పాపాలలో ఆయనను చుట్టి, మన దోషములన్నిటినీ ఆయన భరించుటను చూడటమే. ఎందుకంటే, ఈ విధంగా ఆయనను చూడటం, కర్మల ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారనే విషయంలో తర్కశాస్త్ర విద్వాంసుల యొక్క అసంబద్ధమైన అభిప్రాయాలన్నింటినీ సులభంగా ఓడిస్తుంది. ఎందుకంటే, వారు (నేను చెప్పినట్లుగా) ప్రేమతో ఏర్పడిన ఒక నిర్దిష్టమైన విశ్వాసాన్ని ఊహిస్తారు. దీని ద్వారా పాపాలు తీసివేయబడతాయని, మరియు మనుష్యులు (దేవుని ముందు) నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని వారు అంటారు. మరి ఇది ఇంకేమిటి (దయచేసి చెప్పండి) అంటే, క్రీస్తుపై ఉన్న కప్పును తొలగించి, మన పాపాల నుండి ఆయనను పూర్తిగా తీసివేసి, ఆయనను నిర్దోషిగా చేసి, మన పాపాలతో మనల్ని మనం నిందించుకొని, వాటిని క్రీస్తులో కాకుండా మనలో మనం చూసుకోవడం కాదా?

అవును, క్రీస్తును పూర్తిగా తీసివేసి, ఆయనను మనకు ఏమాత్రం నిష్ప్రయోజనిగా చేయడం తప్ప ఇది మరేమిటి? ఎందుకంటే, మనం ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా, ప్రేమ ద్వారా పాపాన్ని తొలగించుకుంటే, క్రీస్తు వాటిని తీసివేయడు. ఎందుకంటే, ఆయన వాక్య పాపములను తీసివేయుటకు ఆదినుండి నియమింపబడిన దేవుని గొఱ్ఱెపిల్లయై, అంతేకాక, ఆయన తనంతట తానే మన పాపములలో ఇమిడి, మన కొరకు శాపగ్రస్తుడయైతే, మనము ప్రేమ ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేమని, పాపములను తీసివేయలేమని తప్పక అర్థమవుతుంది. ఎందుకంటే, దేవుడు మన పాపములను మన మీద కాక, తన కుమారుడైన క్రీస్తు మీద మోపెను. ఆయన వాటి శిక్షను భరించి మనకు సమాధానముగా ఉండునట్లును, ఆయన పొందిన దెబ్బల వలన మనము స్వస్థత పొందునట్లును ఆయన ఈలాగు చేసెను. (యెషయా)

అందువల్ల వాటిని మనం తీసివేయలేము. లేఖనమంతయు దీనికి సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది; మరియు మనము కూడ క్రైస్తవ విశ్వాస ప్రకరణములలో ఈ విషయమును ఒప్పుకొనుచున్నాము; ఏమనగా: 'మన కొరకు శ్రమపడి, సిలువ వేయబడి, మరణించిన దేవుని కుమారుడైన యేసు క్రీస్తును నేను నమ్ముచున్నాను.'

దీని ద్వారా స్పష్టమయ్యేదేమనగా, సువార్త బోధ (అన్నిటికంటే అత్యంత మధురమైనది మరియు అసాధారణమైన ఓదార్పునిచ్చేది) మన క్రియల గురించి గానీ, ధర్మశాస్త్ర క్రియల గురించి గానీ ఏమాత్రం మాట్లాడదు. కానీ, యోగ్యత లేని మరియు నశించిపోయిన మన పట్ల దేవునికి ఉన్న వర్ణనాతీతమైన మరియు అమూల్యమైన కరుణ మరియు ప్రేమ గురించే మాట్లాడుతుంది. అదేమిటంటే, మన అత్యంత కరుణామయుడైన తండ్రి, మనం ధర్మశాస్త్ర శాపంతో పీడింపబడి, దానివలన మునిగిపోయి, మన సొంత శక్తితో దాని నుండి ఎన్నటికీ విడిపించబడలేనంతగా దాని క్రింద బంధించబడి ఉండటాన్ని చూసి, తన ఏకైక కుమారుణ్ణి ఈ లోకంలోకి పంపి, సమస్త మనుష్యుల పాపములన్నిటినీ ఆయన మీద మోపి, ఈలాగు చెప్పెను:

ఓ తిరస్కరించిన పేతురు, హింసకుడు, దూషకుడు మరియు క్రూరుడు అయిన పౌలు, వ్యభిచారి అయిన దావీదు, పరదైసులో పండు తిన్న పాపి, సిలువపై వేలాడదీయబడిన దొంగ, మరియు క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, సమస్త మనుష్యుల పాపాలను చేసినవాడవు నీవే; కాబట్టి వాటికి నీవు ప్రాయశ్చిత్తం చెల్లించి, పరిహారం చెల్లించేలా చూసుకో. ఇక్కడ ధర్మశాస్త్రం వచ్చి ఇలా చెబుతోంది: నేను ఇతడిని పాపిగా, సమస్త మనుష్యుల పాపాలను తనపై మోసుకున్నవాడిగా కనుగొంటున్నాను; ఇతడిలో తప్ప వేరే పాపాలు నాకు కనిపించడం లేదు; కాబట్టి ఇతడు సిలువపై మరణించాలి. ఆ విధంగా ఆయన అతనిపై కూర్చుని అతడిని చంపుతాడు. దీని ద్వారా ప్రపంచమంతా సమస్త పాపాల నుండి శుద్ధి చేయబడి, మరణం మరియు సమస్త కీడుల నుండి విడిపించబడుతుంది. ఇప్పుడు ఈ ఒక్క మనిషి ద్వారా పాపం మరియు మరణం రద్దు చేయబడినందున, దేవుడు ప్రపంచమంతటిలో, ప్రత్యేకించి అది విశ్వసించినట్లయితే, కేవలం శుద్ధీకరణ మరియు నీతి తప్ప మరేమీ చూడడు. పాపపు శేషములు ఏవైనా మిగిలియుండినను, క్రీస్తునందున్న గొప్ప మహిమనుబట్టి దేవుడు వాటిని గుర్తించడు.

అందువల్ల, ధర్మశాస్త్రం మరియు కర్మల ద్వారా కలిగే నీతితో పోల్చి చూసినప్పుడు, క్రైస్తవ నీతి అనే అంశాన్ని మనం ఘనపరచాలి; దాని అపారమైన గొప్పతనాన్ని వర్ణించడం అటుంచి, కనీసం ఊహించడానికి కూడా ఏ వాక్చాతుర్యం సరిపోకపోయినప్పటికీ.

కాబట్టి పౌలు ఈ వచనంలో ప్రస్తావించిన వాదన, మిగతా అన్ని వాదనల కన్నా ధర్మశాస్త్ర నీతికి వ్యతిరేకంగా అత్యంత శక్తివంతమైనది. ఎందుకంటే, దానిలో ఈ అభేద్యమైన వ్యతిరేకత ఉంది: అదేమనగా, సర్వలోక పాపములు ఆ ఒక్క మనుష్యుడైన యేసు క్రీస్తునందు ఉన్నయెడల, అవి లోకమందు లేనట్లే. అయితే అవి ఆయననందు లేనియెడల, ఇంకను అవి లోకమందున్నట్లే. అంతేకాక, మనమందరము చేసిన పాపములన్నిటికి క్రీస్తు దోషియగునట్లు చేసినయెడల, మనము సమస్త పాపముల నుండి పూర్తిగా విడిపించబడతాము; అయితే అది మన వలన గాని, మన క్రియల వలన గాని, మన యోగ్యతల వలన గాని కాదు, ఆయన వలననే. అయితే ఆయన నిర్దోషియై మన పాపములను భరించకపోయినయెడల, మనము వాటిని భరించవలెను, వాటివలననే మనము మరణించి శిక్షింపబడతాము. మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా మనకు విజయమును అనుగ్రహించిన దేవునికి స్తోత్రము కలుగును గాక. ఆమేన్.

అయితే ఇప్పుడు, ఒకదానికొకటి ఎంతగానో విరుద్ధంగా, అసహ్యంగా ఉన్న ఈ రెండు విషయాలు ఈ ఒక్క వ్యక్తిలో [క్రీస్తులో] ఏ విధంగా సయోధ్య కుదురుతాయో చూద్దాం. నా పాపాలు, నీ పాపాలు మాత్రమే కాదు, గడిచిపోయిన, వర్తమాన, లేదా రాబోయే సర్వలోక పాపాలు కూడా ఆయనను పట్టుకొని, ఆయనను ఖండించడానికి ప్రయత్నించి, నిజంగానే ఖండిస్తాయి. కానీ అత్యున్నతుడు, గొప్పవాడు, మరియు ఏకైక పాపి అయిన ఆ ఒక్క వ్యక్తిలోనే నిత్యమైన, అజేయమైన నీతి కూడా ఉంది కాబట్టి, అత్యున్నతుడు, గొప్పవాడు, మరియు ఏకైక పాపమైన ఆ ఒక్కటీ, మరియు అత్యున్నతుడు, గొప్పవాడు, మరియు ఏకైక నీతి అయిన ఈ రెండూ ఒకదానితో ఒకటి తలపడతాయి. అవి రెండూ అంతటి శక్తితో, బలంతో కలిసి పోరాడుతున్నందున, ఇక్కడ వాటిలో ఒకటి తప్పక ఓడిపోయి, మరొకదానికి చోటు ఇవ్వాలి. అందువల్ల సర్వలోక పాపం తన సర్వశక్తితో నీతి మీదకు వస్తుంది. [ఈ పోరాటంలో] ఏమి జరుగుతుంది? నీతి నిత్యమైనది, అమరమైనది, మరియు అజేయమైనది. పాపం కూడా అత్యంత శక్తివంతమైన మరియు క్రూరమైన నిరంకుశ పాలకుడు, అది ప్రపంచమంతటిపై పరిపాలిస్తూ, మనుష్యులందరినీ అణచివేసి బానిసత్వంలోకి తీసుకువస్తుంది. ముగింపుగా చెప్పాలంటే: పాపం ఒక శక్తివంతమైన మరియు బలమైన దేవుడు, అది విద్యావంతులు, నిరక్షరాస్యులు, పరిశుద్ధులు, శక్తిమంతులు మరియు జ్ఞానులు మొదలైన మానవాళి మొత్తాన్ని మింగివేస్తుంది. ఈ నిరంకుశ పాలకుడు, నేను చెప్పేదేమంటే, క్రీస్తుపైకి దూకి, ఇతరులందరినీ మింగివేసినట్లే ఆయనను కూడా తప్పక మింగివేయాలని చూస్తాడు. కానీ ఆయన అజేయమైన మరియు శాశ్వతమైన నీతిమంతుడని అది గ్రహించదు. అందువల్ల ఈ పోరాటంలో పాపం తప్పక ఓడిపోయి చంపబడాలి, మరియు నీతి జయించి, జీవించి [పరిపాలించాలి]. కాబట్టి క్రీస్తునందు పాపమంతా ఓడిపోయి, చంపబడి, పాతిపెట్టబడుతుంది, మరియు నీతి విజేతగా నిలిచి శాశ్వతంగా పరిపాలిస్తుంది.

అదే విధంగా, సర్వశక్తివంతమైన రాణి మరియు సామ్రాజ్ఞి అయిన మృత్యువు, రాజులను, రాకుమారులను మరియు సాధారణంగా మానవులందరినీ సంహరిస్తూ, జీవితాన్ని పూర్తిగా జయించి, మింగివేయాలని భావిస్తూ దానితో బలంగా తలపడుతుంది; మరియు అది దేని గురించి ఆలోచిస్తుందో, దాన్నే నిజంగా నెరవేరుస్తుంది.

కానీ జీవం అమరమైనది కాబట్టి, అది జయించబడినప్పుడు కూడా, మరణాన్ని ఓడించి, సంహరించి విజయాన్ని సాధించింది. ఈ అద్భుతమైన పోరాటాన్ని సంఘము చక్కగా గానం చేస్తుంది: 'భయంకరమైన మరియు ఆశ్చర్యకరమైన పోరాటంలో, మరణం మరియు జీవం తలపడ్డాయి.' మరణించిన జీవాధిపతి ఇప్పుడు జీవించి పరిపాలిస్తున్నాడు. కాబట్టి క్రీస్తు ద్వారా మరణం ప్రపంచమంతటా జయించబడి, నిర్మూలించబడింది. అందువల్ల ఇప్పుడు అది కేవలం రంగు పులుముకున్న మరణం మాత్రమే. అది తన విషపు ముల్లును కోల్పోయి, క్రీస్తును విశ్వసించేవారికి ఇకపై హాని చేయదు. ఆయన మరణానికి మరణంగా మారాడు, ప్రవక్తయైన హోషేయ చెప్పినట్లుగా: 'ఓ మరణమా, నేను నీ మరణంగా ఉంటాను'. అలాగే, సర్వలోకం మీద దేవుని ఉగ్రత అయిన శాపం, ఆశీర్వాదంతో అదే విధమైన పోరాటాన్ని కలిగి ఉంది: అనగా, క్రీస్తులో ఉన్న దేవుని నిత్య కృప మరియు కరుణతో. కాబట్టి శాపం ఆశీర్వాదానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడుతుంది, దానిని ఖండించి పూర్తిగా నాశనం చేయాలని చూస్తుంది; కానీ అది అలా చేయలేదు. ఎందుకంటే ఆశీర్వాదం దైవికమైనది మరియు శాశ్వతమైనది, కాబట్టి శాపం తప్పక తొలగిపోవాలి. క్రీస్తులో ఉన్న ఆశీర్వాదాన్ని జయించగలిగితే, దేవుడిని కూడా జయించాలి. కానీ ఇది అసాధ్యం; కాబట్టి దేవుని శక్తి, నీతి, ఆశీర్వాదం, కృప మరియు జీవమైన క్రీస్తు, యుద్ధం లేదా ఆయుధాలు లేకుండా, తన సొంత శరీరంలో మరియు తనలోనే పాపం, మరణం మరియు శాపం అనే ఈ రాక్షసులను జయించి నాశనం చేస్తాడు, పౌలు చెప్పడానికి ఇష్టపడినట్లుగా: 'ప్రధానులను మరియు అధికారాలను దోచుకొని, తనలోనే వారిపై విజయం సాధిస్తాడు' అని ఆయన అంటున్నాడు (Colossians 2:15). తద్వారా అవి విశ్వసించేవారికి ఇకపై హాని చేయలేవు.

మరియు ఈ పరిస్థితి, 'ఆయనలోనే', ఆ పోరాటాన్ని మరింత అద్భుతంగాను, మహిమాన్వితంగాను చేస్తుంది. ఎందుకంటే, ఈ అమూల్యమైన కార్యాలు ఆ ఒక్క వ్యక్తిలోనే నెరవేర్చబడటం అవసరమని ఇది చూపిస్తుంది (అనగా, శాపం, పాపం మరియు మరణం నాశనం చేయబడి, వాటి స్థానంలో ఆశీర్వాదం, నీతి మరియు జీవం రావడం), మరియు ఆ విధంగా ఈ ఒక్క వ్యక్తి ద్వారా సకల సృష్టి నవీకరించబడాలి. కాబట్టి, నీవు ఈ వ్యక్తిని [క్రీస్తును] చూస్తే, పాపం, మరణం, దేవుని ఉగ్రత, పాతాళం, అపవాది మరియు సమస్త కీడులు [ఆయనలో] జయించబడి, అణచివేయబడటం చూస్తావు. క్రీస్తు తన కృప ద్వారా విశ్వాసుల హృదయాలలో పరిపాలిస్తున్నందున, అక్కడ పాపం లేదు, మరణం లేదు, శాపం లేదు: కానీ క్రీస్తు తెలియనిచోట, ఈ విషయాలన్నీ ఇంకా నిలిచి ఉంటాయి. కాబట్టి, విశ్వసించని వారందరూ ఈ అమూల్యమైన ప్రయోజనాన్ని మరియు విజయాన్ని కోల్పోతారు. 'ఎందుకంటే (సెయింట్ జాన్ చెప్పినట్లుగా) లోకాన్ని జయించే మన విజయం ఇదే, మన విశ్వాసమే' (1 John 5:4).