ఓ అవివేకులైన గలతీయులారా!

ఇది క్రైస్తవ సిద్ధాంతం అంతటికీ మూలభూతమైన అంశం, దీనిని వాదనా చాతుర్యం గలవారు పూర్తిగా అంధకారంలోకి నెట్టారు: ఈ రోజున కూడా కల్పనా శక్తులు దీనిని మళ్ళీ అంధకారంలోకి నెడుతున్నాయి. క్రీస్తు దైవత్వాన్ని గూర్చిన అంశాన్ని విశ్వసించడం, ఒప్పుకోవడం ఎంత అవసరమో ఇక్కడ మీరు చూస్తున్నారు: ఏరియస్ దీనిని నిరాకరించినప్పుడు, అతను మన విమోచన అంశాన్ని కూడా తప్పక నిరాకరించి ఉంటాడు. ఎందుకంటే, తనయందు లోక పాపాన్ని, మరణాన్ని, శాపాన్ని, మరియు దేవుని ఉగ్రతను జయించడం ఏ సృష్టి యొక్క కార్యమూ కాదు, అది దైవిక శక్తి యొక్క కార్యమే. కాబట్టి, తనయందు వీటిని జయించేవాడు తప్పక నిజంగా మరియు సహజంగా దేవుడై ఉండాలి. ఎందుకంటే పాపం, మరణం మరియు శాపం యొక్క ఈ శక్తివంతమైన శక్తికి వ్యతిరేకంగా...

(అది తనంతట తానుగా ప్రపంచమంతటా మరియు సకల సృష్టిలో పరిపాలిస్తుంది), మరింత ఉన్నతమైన మరియు శక్తివంతమైన శక్తిని స్థాపించడం అవసరమైంది. కానీ [సార్వభౌమ మరియు] దైవిక శక్తి తప్ప, అటువంటి శక్తి మరొకటి కనబడదు. అందువలన, పాపాన్ని నిర్మూలించడం, మరణాన్ని నాశనం చేయడం, తనలోని శాపాన్ని తీసివేయడం, నీతిని ఇవ్వడం, జీవాన్ని వెలుగులోకి తీసుకురావడం, మరియు ఆశీర్వాదాన్ని ఇవ్వడం (అనగా, ఆ విషయాలను శూన్యం చేసి వీటిని సృష్టించడం) అనేవి కేవలం మరియు ఏకైక దైవిక శక్తి యొక్క కార్యాలు. ఇప్పుడు లేఖనం వీటన్నిటినీ క్రీస్తుకు ఆపాదిస్తుంది కాబట్టి, ఆయన తనంతట తానుగా జీవం, నీతి మరియు ఆశీర్వాదం, ఆయన సహజంగా మరియు సారాంశంలో దేవుడే. అందువలన క్రీస్తు యొక్క దైవత్వాన్ని తిరస్కరించేవారు, క్రైస్తవత్వాన్ని పూర్తిగా కోల్పోయి, పూర్తిగా అన్యజనులుగా మరియు తుర్కులుగా మారిపోతారు. అందువలన మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే విషయాన్ని శ్రద్ధగా నేర్చుకోవాలి (నేను మీకు తరచుగా హెచ్చరించినట్లుగా).

ఎందుకంటే మన విశ్వాసంలోని మిగిలిన అన్ని అంశాలు దానిలో ఇమిడి ఉన్నాయి; అది సరిగ్గా ఉంటే, మిగిలినవన్నీ కూడా సరిగ్గానే ఉంటాయి. కాబట్టి, మనుష్యులు క్రీస్తు ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని, క్రీస్తు పాపాన్ని, మరణాన్ని మరియు నిత్య శాపాన్ని జయించినవాడని మేము బోధించినప్పుడు, ఆయన స్వభావరీత్యా నీతిమంతుడని కూడా మేము సాక్ష్యమిస్తున్నాము.

దీని ద్వారా పాపిస్టుల దుష్టత్వం మరియు అంధత్వం ఎంత భయంకరమైనదో మనం స్పష్టంగా చూడవచ్చు. వారి బోధన ప్రకారం, మానవాళి మొత్తాన్ని మింగివేసే ఈ క్రూరమైన మరియు శక్తివంతమైన నిరంకుశ శక్తులను (పాపం, మరణం మరియు శాపం) జయించాలంటే, దేవుని ధర్మశాస్త్ర నీతితో కాదు (అది న్యాయమైనది, మంచిది మరియు పవిత్రమైనది అయినప్పటికీ, మనుషులను శాపానికి గురిచేయడం తప్ప మరేమీ చేయలేదు), కానీ ఉపవాసం, తీర్థయాత్రలు, జపమాలలు, మొక్కులు మొదలైన మనిషి సొంత క్రియల నీతితోనే జయించాలి. కానీ, దయచేసి చెప్పండి, ఈ కవచాన్ని ధరించి, పాపం, మరణం మొదలైనవాటిని జయించిన వారు ఎవరైనా ఉన్నారా? పౌలు తన గ్రంథంలో ఈ అత్యంత క్రూరమైన మరియు ఉగ్రమైన మృగాలకు వ్యతిరేకంగా మనం ఉపయోగించాల్సిన పూర్తిగా భిన్నమైన కవచాన్ని వివరిస్తాడు. కాబట్టి, ఈ గ్రుడ్డి మార్గదర్శకులు మరియు గ్రుడ్డివారికి నాయకత్వం వహించేవారు, ఈ అజేయులైన మరియు అత్యంత శక్తిమంతులైన నిరంకుశుల ఎదుట మనలను దిగంబరులుగా, దేవుని కవచం లేకుండా నిలబెట్టడం ద్వారా, వారు మనలను మ్రింగివేయబడటానికి వారికి అప్పగించడమే కాకుండా, వేశ్యలు లేదా హంతకుల కంటే పది రెట్లు గొప్పవారైన మరియు ఎక్కువ దుష్టులైన పాపులుగా కూడా చేశారు. ఎందుకంటే పాపాన్ని నాశనం చేయడం, మరణాన్ని నిర్మూలించడం, నీతిని సృష్టించడం మరియు జీవాన్ని ఇవ్వడం కేవలం దైవిక శక్తికి మాత్రమే చెందుతుంది. వారు ఈ దైవిక శక్తిని మన స్వంత క్రియలకు ఆపాదించి, ఇలా అన్నారు: "నీవు ఫలానా క్రియ చేస్తే, పాపాన్ని, మరణాన్ని మరియు దేవుని ఉగ్రతను జయిస్తావు." మరియు ఈ విధంగా వారు మనలను దేవుని స్థానంలో ఉంచి, నిజానికి మనలను, నేను అలా చెప్పగలిగితే, స్వయంగా దేవుడిగా మార్చారు.

మరియు ఈ విషయంలో, క్రీస్తు నామమున పాపవిచారకులు, అన్యజనులకంటె ఏడు రెట్ల అధికమైన దుష్ట విగ్రహారాధకులని తమను తాము బయలుపరచుకొనిరి. ఏలయనగా, కడగబడిన తరువాత మరల బురదలో దొర్లు పందికి కలుగునట్లు వారికి కలుగుచున్నది. మరియు క్రీస్తు చెప్పినట్లుగా:

వారు విశ్వాసం నుండి పడిపోయిన తరువాత, అతడు వెళ్లగొట్టబడిన ఇంటిలోనికి ఒక దురాత్మ మరల ప్రవేశించి, తనకంటే చెడ్డవైన ఏడు ఆత్మలను తనతో తీసుకొని అక్కడ నివసిస్తుంది: అప్పుడు ఆ మనిషి యొక్క అంతం అతని ఆరంభం కంటే అధ్వాన్నంగా ఉంటుంది (Luke 11:24 ff.).

కాబట్టి, క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడై (అనగా దేవుని ఉగ్రతకు లోబడిన పాపియై) మనలను తన మీద పెట్టుకొని, మన పాపములను తన భుజముల మీద మోసి, ‘మనుష్యులందరూ చేసిన పాపములనే నేనును’ అని చెప్పినట్లు బోధించుచున్న, అతి మధురమైనను, ఓదార్పునిచ్చునైననున్న ఈ బోధను మనము కృతజ్ఞతతోను, నిశ్చయమైన విశ్వాసముతోను స్వీకరిద్దాం. అందువలన, ఆయన తన కొరకు కాక, (పౌలు చెప్పినట్లుగా) మన నిమిత్తమే ధర్మశాస్త్ర ప్రకారము నిజంగా శాపగ్రస్తుడయ్యాడు.

ఎందుకంటే, ఆయన నా పాపములను, నీ పాపములను, మరియు సర్వలోక పాపములను తన మీద వేసుకోకపోయినట్లయితే, పాపులను మాత్రమే ఖండించి, వారిని శాపగ్రస్తులుగా ఉంచే ధర్మశాస్త్రానికి ఆయనపై అధికారం ఉండేది కాదు.

కాబట్టి ఆయన శాపగ్రస్తుడు కాజాలడు, మరణించుట కూడా సాధ్యం కాదు; ఎందుకంటే శాపానికి, మరణానికి ఏకైక కారణం పాపమే, దాని నుండి ఆయన విముక్తుడై ఉన్నాడు. కానీ ఆయన మన పాపాలను బలవంతంగా కాక, తన ఇష్టప్రకారం తన మీద వేసుకున్నాడు గనుక, ఆయన దేవుని శిక్షను, ఉగ్రతను భరించవలసి వచ్చింది: అది ఆయన కోసం కాదు (ఆయన నీతిమంతుడు, అజేయుడు, కాబట్టి ఏ విధంగానూ దోషిగా కనబడడు), కానీ మన కోసం.

కాబట్టి ఆయన మనతో ఒక సంతోషకరమైన మార్పు చేస్తూ, మన పాపభరితమైన స్వరూపాన్ని తనపై ధరించి, తన నిర్దోషియైన మరియు విజయభరితమైన స్వరూపాన్ని మనకు అనుగ్రహించాడు. ఇప్పుడు ఆ స్వరూపాన్ని ధరించిన మనము ధర్మశాస్త్ర శాపం నుండి విడిపించబడ్డాము. ఎందుకంటే క్రీస్తు మన కొరకు ఇష్టపూర్వకంగా శాపగ్రస్తుడయ్యాడు, ఇలా చెబుతూ: "మానవునిగాను, దైవికునిగాను నా స్వభావము విషయానికొస్తే, నేను ధన్యుడను మరియు నాకు ఏదీ అక్కరలేదు; కానీ నేను నన్ను నేను తగ్గించుకొని, మీ స్వరూపాన్ని, అనగా మీ మానవ స్వభావాన్ని నాపై ధరించుకుంటాను, మరియు దానిలోనే మీ మధ్య సంచరిస్తాను, మరియు మరణం నుండి మిమ్మల్ని విడిపించడానికి మరణాన్ని అనుభవిస్తాను." ఇప్పుడు ఆయన మన స్వరూపంలో సర్వలోక పాపాన్ని భరించి, పట్టుబడి, శ్రమపడి, సిలువ వేయబడి, మరణశిక్షకు గురై, మన కొరకు శాపగ్రస్తుడయ్యాడు. కానీ ఆయన దైవికమైన మరియు నిత్యమైన వ్యక్తి అయినందున, మరణం ఆయనను బంధించడం అసాధ్యమైంది. అందువలన ఆయన మూడవ రోజున మరణం నుండి తిరిగి లేచాడు, మరియు ఇప్పుడు నిరంతరం జీవిస్తున్నాడు; ఆయనలో ఇక పాపమైనా, మరణమైనా లేదు, కేవలం నీతి, జీవం మరియు నిత్య ధన్యత మాత్రమే ఉన్నాయి.

ఈ స్వరూపాన్ని మనం నిరంతరం చూస్తూ, స్థిరమైన విశ్వాసంతో దానిని గ్రహించాలి. అలా చేసేవాడు ఎంతటి పాపి అయినా, క్రీస్తు యొక్క ఈ నిర్దోషత్వాన్ని మరియు విజయాన్ని పొందుతాడు. కానీ దానిని ప్రేమ సంకల్పంతో గ్రహించలేము, విశ్వాసంతో ప్రకాశింపబడిన వివేకంతోనే గ్రహించగలం.

కాబట్టి విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే మనం నీతిమంతులుగా చేయబడతాము, ఎందుకంటే విశ్వాసం మాత్రమే క్రీస్తు యొక్క ఈ విజయాన్ని పట్టుకుంటుంది. కాబట్టి చూడుము, నీవు దీనిని ఎంతగా విశ్వసిస్తావో, అంతగా దానిని అనుభవిస్తావు. పాపం, మరణం మరియు శాపం నిర్మూలించబడతాయని నీవు విశ్వసిస్తే, అవి నిర్మూలించబడతాయి. ఎందుకంటే క్రీస్తు తనలో వీటిని జయించి తీసివేశాడు, మరియు ఆయన తన వ్యక్తిత్వంలో ఎలాగైతే ఇప్పుడు పాపం గానీ మరణం గానీ లేదో, అలాగే మన వ్యక్తిత్వంలో కూడా ఏవీ లేవని మనం విశ్వసించాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు, ఎందుకంటే ఆయన మన కొరకు సమస్తమును నెరవేర్చి పూర్తిచేశాడు.

కాబట్టి పాపం నిన్ను బాధించి, మరణం నిన్ను భయపెడితే, అది (నిజానికి అది నిజమే) అపవాది యొక్క ఒక భ్రమ మరియు తప్పుడు మాయ అని భావించు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు మనకు హాని చేయడానికి పాపం గానీ, శాపం గానీ, మరణం గానీ, అపవాది గానీ నిజంగా లేవు, ఎందుకంటే క్రీస్తు వీటన్నిటినీ జయించి, నిర్మూలించాడు. అందువల్ల క్రీస్తు విజయం అత్యంత నిశ్చయమైనది, మరియు ఆ విషయంలో ఏ లోపమూ లేదు.

(ఎందుకంటే అది అత్యంత సత్యం), కానీ మన అవిశ్వాసంలో: ఎందుకంటే తర్కించడం ద్వారా ఈ అమూల్యమైన మంచి విషయాలను నమ్మడం కష్టం. అంతేకాక, సాతాను తన అగ్ని బాణాలతోను, దుష్ట మరియు తప్పుడు బోధను కలిగిన భ్రాంతికరమైన ఆత్మలును, ఈ బోధను మన నుండి లాక్కోవడానికి మరియు పూర్తిగా వికృతం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాయి.

మరియు ప్రత్యేకంగా మనం ఎంతో శ్రద్ధగా బోధించే ఈ అంశం నిమిత్తం, సైతాను మరియు లోకం యొక్క ద్వేషాన్ని, క్రూరమైన హింసను మనం సమర్థిస్తున్నాము. ఎందుకంటే సైతాను ఈ అంశం యొక్క శక్తిని, ఫలాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు.

క్రీస్తు ఇప్పుడు పరిపాలిస్తున్నాడు గనుక ఇక పాపం, మరణం, లేదా శాపం ఏదీ లేదని, 'నేను పరిశుద్ధ సంఘమును నమ్ముచున్నాను' అని చెప్పినప్పుడు, అపొస్తలుల విశ్వాస ప్రమాణంలో కూడా మనము ప్రతిదినము ఒప్పుకుంటున్నాము. నిజానికి, ఇది 'సంఘములో పాపము గాని మరణము గాని లేదని నేను నమ్ముచున్నాను' అని చెప్పినట్లు మాత్రమే. ఎందుకంటే క్రీస్తును నమ్మినవారు పాపులు కారు, మరణమునకు దోషులు కారు, కానీ పరిశుద్ధులును నీతిమంతులును, పాపమరణముల మీద అధికారం కలిగి నిత్యము జీవించుచున్నారు. కానీ విశ్వాసం మాత్రమే దీనిని చూస్తుంది, ఎందుకంటే మనము 'నేను పరిశుద్ధ సంఘమును నమ్ముచున్నాను' అని చెబుతున్నాము. కానీ నీవు తర్కమునుబట్టియు నీ కన్నులనుబట్టియు ఆలోచించిన యెడల, నీవు దానికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా తీర్పు తీరుస్తావు. ఎందుకంటే నీతిమంతులలో నీకు అభ్యంతరము కలిగించే అనేక విషయాలను నీవు చూస్తావు.

వారు కొన్నిసార్లు పాపంలో పడటం, విశ్వాసంలో బలహీనంగా ఉండటం, క్రోధం, అసూయ మరియు ఇతర అటువంటి దుష్ట భావాలకు లోనవడం నీవు చూస్తావు – కాబట్టి సంఘం పవిత్రమైనది కాదు! నేను ఆ పర్యవసానాన్ని ఖండిస్తున్నాను. నేను నా వైపు గానీ, నా సహోదరుని వైపు గానీ చూసుకుంటే, అది ఎన్నటికీ పవిత్రంగా ఉండదు. కానీ, తన సంఘమును పవిత్రపరిచి, శుద్ధి చేసిన క్రీస్తును నేను చూస్తే, అప్పుడు అది సంపూర్ణంగా పవిత్రమైనది; ఎందుకంటే ఆయన సర్వలోక పాపములను తీసివేసియున్నాడు.

కాబట్టి, పాపాలు కనబడి, అనుభూతి చెందేచోట, అవి నిజానికి పాపాలు కావు. ఎందుకంటే పౌలు యొక్క దైవశాస్త్రం ప్రకారం, లోకంలో ఇక పాపం, మరణం, శాపం ఏవీ లేవు, కానీ లోక పాపములను తీసివేసిన దేవుని గొర్రెపిల్ల అయిన క్రీస్తులో తప్ప. ఆయన మనలను శాపము నుండి విడిపించుటకై శాపగ్రస్తుడయ్యాడు. దీనికి విరుద్ధంగా, తత్వశాస్త్రం మరియు తర్కం ప్రకారం, పాపం, మరణం మరియు శాపం అనేవి లోకంలో, శరీరంలో, లేదా పాపులలో తప్ప మరెక్కడా లేవు. ఎందుకంటే ఒక తర్కదోష దైవశాస్త్రవేత్త, అన్యమత తత్వవేత్త మాట్లాడిన దానికంటే భిన్నంగా పాపం గురించి మాట్లాడలేడు. గోడలో రంగు ఎలా చీలిపోతుందో, అలాగే లోకంలో, శరీరంలో, లేదా మనస్సాక్షిలో పాపం చీలిపోతుంది: కాబట్టి దానిని వ్యతిరేక క్రియల ద్వారా, అనగా ప్రేమ ద్వారా శుద్ధి చేయాలి. అయితే నిజమైన దైవశాస్త్రం బోధించేదేమంటే, లోకంలో ఇక ఏ పాపమూ లేదు: ఎందుకంటే, తండ్రి సర్వలోక పాపములను ఎవరి మీద మోపెనో, ఆ క్రీస్తు తన శరీరమందు వాటన్నిటిని జయించి సంహరించాడు. ఆయన పాపము కొరకు ఒకసారి మరణించి, తిరిగి లేపబడినవాడు, ఇక మరణించడు. కాబట్టి, క్రీస్తునందు నిజమైన విశ్వాసమున్న చోట పాపము నిర్మూలించబడి, చనిపోయి పాతిపెట్టబడును. అయితే క్రీస్తునందు విశ్వాసము లేనిచోట పాపము ఇంకను నిలిచియుండును. మరియు పరిశుద్ధులు సంపూర్ణముగా విశ్వసించనందున పాపపు శేషములు వారిలో ఇంకనున్నను, క్రీస్తునందలి వారి విశ్వాసమునుబట్టి ఆ పాపములు వారికి ఆపాదించబడనందున వారు మృతులైయున్నారు.

కాబట్టి, పౌలు ఇక్కడ కర్మల ద్వారా కలిగే నీతికి వ్యతిరేకంగా వాదిస్తున్న ఈ వాదన బలమైనది మరియు శక్తివంతమైనది. మనలను నిత్య శాపం నుండి విడిపించేది ధర్మశాస్త్రం గానీ, కర్మలు గానీ కాదు, కేవలం క్రీస్తు మాత్రమే. కాబట్టి, ఓ మంచి క్రైస్తవ పాఠకుడా, నేను నిన్ను వేడుకుంటున్నాను, నీవు క్రీస్తును ధర్మశాస్త్రం నుండి వేరుగా గుర్తించి, పౌలు ఎలా మాట్లాడుతున్నాడో మరియు ఏమి చెబుతున్నాడో శ్రద్ధగా గమనించు.

ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చనివారు తప్పక శాపగ్రస్తులవుదురని ఆయన చెప్పెను. అయితే ఎవ్వరూ ధర్మశాస్త్రమును నెరవేర్చరు; కాబట్టి మనుష్యులందరూ శాపగ్రస్తులే.

అతడు ఇంకొక ప్రతిపాదనను కూడా జతచేస్తున్నాడు: క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడై, ధర్మశాస్త్ర శాపము నుండి మనలను విమోచించెను. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రము మరియు క్రియలు మనలను శాపము నుండి విమోచించవు, పైగా మనలను శాపము క్రిందకు తీసుకువస్తాయి. అందువలన ప్రేమ (శాస్త్ర పండితులు చెప్పినట్లుగా, విశ్వాసమునకు రూపమిచ్చు ప్రేమ) మనలను శాపము నుండి విమోచించకపోవడమే కాక, పైగా అది మనలను శాపములో మరింతగా చుట్టివేస్తుంది. ఇప్పుడు క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రమునకు మరియు ధర్మశాస్త్ర క్రియలకు భిన్నమైనవాడు అయినట్లే, క్రీస్తు విమోచన కూడా ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా నా యోగ్యతకు చాలా భిన్నమైనది, ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్ర శాపము నుండి క్రీస్తు స్వయంగా మనలను విమోచించడం అవసరం. అందువలన, విశ్వాసము ద్వారా క్రీస్తును పట్టుకోని వారందరూ శాపము క్రిందనే ఉంటారు. క్రీస్తు మన క్రియ లేదా ప్రేమ అని చెప్పేంత అవివేకులు కూడా తెలివిలేనివారు కాదు. ఎందుకంటే క్రీస్తు మనం చేసే క్రియకు చాలా భిన్నమైనవాడు. ఏ పాపిస్ట్ అయినా, అతను ఎంత పిచ్చివాడైనా సరే, తాను పేదలకు ఇచ్చే దానధర్మాలు గానీ, ఒక సన్యాసి చేసే విధేయత గానీ క్రీస్తు అని చెప్పడానికి సాహసించడు. ఎందుకంటే క్రీస్తు దేవుడు మరియు మానవుడు, పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా గర్భం ధరించి, కన్య మరియకు జన్మించాడు, మొదలైనవి; ఆయన గురించి పౌలు ఇలా అంటాడు, ధర్మశాస్త్ర శాపం నుండి మనలను విమోచించడానికి ఆయన మన కొరకు శాపగ్రస్తుడయ్యాడు. కాబట్టి ధర్మశాస్త్రం, క్రియలు, దానధర్మాలు, మొక్కులు మొదలైనవి విమోచించవు, పైగా మనలను శాపంలో చుట్టి దానిని మరింత భారముగా చేస్తాయి. అందువల్ల మనం ఎంత ఎక్కువగా క్రియలు చేశామో, క్రీస్తును నిజంగా తెలుసుకొని గ్రహించే సామర్థ్యం మనకు అంత తక్కువగా ఉంటుంది.

ఇప్పుడు క్రీస్తును ధర్మశాస్త్రము వలన గాని, కర్మల వలన గాని కాదు, కానీ విశ్వాసముతో ప్రకాశింపబడిన తర్కము లేదా గ్రహణశక్తి ద్వారా గ్రహించాలి. మరియు విశ్వాసం ద్వారా క్రీస్తును ఈ విధంగా గ్రహించడమే నిజమైన ఊహాత్మక జీవితం.

(దీని గురించి వాదనా చాతుర్యం గలవారు బహుగా మాట్లాడతారు, కానీ వ్యర్థమే; ఎందుకంటే వారు ఏమి మాట్లాడుతున్నారో వారికే తెలియదు). మరియు క్రీస్తును గ్రహించే ఆ తర్కం, వాదనా చాతుర్యం గలవారు మరియు సన్యాసులు తమకు మించిన అద్భుతాలను ఊహించుకునే అవివేకమైన కల్పన కాదు, కానీ అది స్తంభం మీద ఉంచబడిన సర్పం యొక్క ఆత్మీయమైన, విశ్వాసపూర్వకమైన మరియు దైవిక దర్శనం: అనగా, నా పాపాల కొరకు, నీ పాపాల కొరకు, మరియు సర్వలోక పాపాల కొరకు సిలువపై వేలాడుతున్న క్రీస్తును దర్శించడం. కాబట్టి విశ్వాసం మాత్రమే నీతిమంతులుగా తీరుస్తుందని స్పష్టమవుతోంది. అయితే మనం విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడినప్పుడు, మనం క్రియాశీల జీవితంలోకి ప్రవేశిస్తాము. ఈ విధంగా, తర్కశాస్త్ర ప్రబోధకులు ధ్యాన జీవితాన్ని మరియు క్రియాశీల జీవితాన్ని సరిగ్గా వేరు చేసి ఉండేవారు, ఒకవేళ వారు ఒకదానిని సువార్త అని, మరొకదానిని ధర్మశాస్త్రం అని పిలిచి ఉంటే: అంటే, వారు ధ్యాన జీవితం దేవుని వాక్యంలో చేర్చబడి, దానిచేత నడిపించబడాలని, మరియు ఆ జీవితంలో సువార్త వాక్యం తప్ప మరేదీ పరిగణించరాదని బోధించి ఉంటే; అయితే క్రియాశీల జీవితాన్ని ధర్మశాస్త్రం నుండి వెతకాలి, దానిలో ఒక వ్యక్తి క్రీస్తును గ్రహించడు, కానీ తన పొరుగువారి పట్ల దాతృత్వ కార్యాలలో తనను తాను నిమగ్నం చేసుకుంటాడు.

కాబట్టి ఈ వాక్యభాగం స్పష్టంచేసేదేమిటంటే, క్రీస్తు పాపానికి, మరణానికి, ధర్మశాస్త్ర శాపానికి, దేవుని ఉగ్రతకు, తీర్పుకు విరోధిగా నిలబడి, తన శరీరమందు వాటన్నిటినీ జయించకపోయి ఉంటే, మానవులందరూ, అనగా అపొస్తలులు, ప్రవక్తలు, పితృపురుషులు కూడా శాపగ్రస్తులై ఉండిపోయేవారు. ఎందుకంటే, మాంస రక్తముల యొక్క ఏ శక్తి కూడా ఈ భయంకరమైన, వికారమైన రాక్షసులను జయించలేకపోయింది. కానీ ఇప్పుడు, క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రం కాదు, ధర్మశాస్త్ర క్రియ కాదు, లేదా ప్రేరేపించబడిన కార్యం కాదు; ఆయన ఒక దైవిక మరియు మానవ వ్యక్తి. ఆయన తన కొరకు కాక, మన కొరకు పాపాన్ని, ధర్మశాస్త్ర తీర్పును, మరణాన్ని తన మీద వేసుకున్నాడు; అందువల్ల దీని యొక్క సమస్త బరువు మరియు శక్తి 'మన కొరకు' అనే ఈ మాటలోనే ఇమిడి ఉంది.

అందువల్ల మనం క్రీస్తును నిర్దోషిగా, మరియు (పాఠ్యపుస్తక పండితులు, మరియు దాదాపు పితరులందరూ చేసినట్లుగా) కేవలం తనకోసమే పవిత్రుడు మరియు నీతిమంతుడైన ఒక సాధారణ వ్యక్తిగా భావించకూడదు.

క్రీస్తు అత్యంత పవిత్రుడు, నిష్కళంకుడు అన్నది నిజమే: కానీ నీవు అక్కడితో ఆగిపోకూడదు; ఎందుకంటే ఆయన దేవుడని, మనుష్యుడని నీకు తెలిసినప్పటికీ, నీవు ఇంకా క్రీస్తును పొందలేదు: అయితే, ఈ అత్యంత పవిత్రుడు, నిష్కళంకుడు అయిన వ్యక్తి నీ ప్రధాన యాజకుడిగాను, రక్షకుడిగాను, అవును అనగా నీ సేవకుడిగాను ఉండటానికి తండ్రిచేత నీకు స్వేచ్ఛగా ఇవ్వబడ్డాడని నీవు విశ్వసించినప్పుడు, ఆయనను నిజంగా పొందినట్లే. ఆయన తన నిష్కళంకతను, పవిత్రతను విడిచిపెట్టి, నీ పాపభరితమైన స్వరూపాన్ని తనపై వేసుకుని, నీ పాపాన్ని, నీ మరణాన్ని, నీ శాపాన్ని భరించి, నీ కొరకు బలిగాను, శాపంగాను అర్పించబడతాడు, తద్వారా ఆయన నిన్ను ధర్మశాస్త్ర శాపం నుండి విడిపిస్తాడు.

కాబట్టి, పౌలు ఆశీర్వాదం మరియు శాపం గురించిన ఈ అత్యంత గంభీరమైన వాదనను ఎంతటి అపోస్తలుని స్ఫూర్తితో నిర్వహిస్తున్నాడో మీరు చూస్తున్నారు. అతడు క్రీస్తును శాపానికి లోబరచడమే కాకుండా, ఆయన శాపగ్రస్తుడుగా చేయబడ్డాడని కూడా చెబుతున్నాడు. అలాగే, 'పాపమెరుగని ఆయనను దేవుడు మన నిమిత్తము పాపముగా చేసెను' అని చెప్పినప్పుడు, అతడు క్రీస్తును పాపమని పిలుస్తాడు. ఈ వాక్యాలను ఈ విధంగా చక్కగా వివరించవచ్చు: క్రీస్తు శాపగ్రస్తుడుగా చేయబడ్డాడు, అంటే శాపానికి బలిగా; మరియు పాపం, అంటే పాపానికి బలిగా; అయినప్పటికీ, నా అభిప్రాయంలో ఆ పదాల సరైన అర్థాన్ని పాటించడమే ఉత్తమం, ఎందుకంటే దానిలో గొప్ప శక్తి మరియు తీవ్రత ఉన్నాయి. ఎందుకంటే ఒక పాపి తనను తాను నిజంగా తెలుసుకున్నప్పుడు, తాను దుఃఖితుడని మాత్రమే కాదు, దుఃఖాన్నే అనుభవిస్తాడు: తాను పాపి అని, శపించబడ్డాడని మాత్రమే కాదు, పాపాన్ని మరియు శాపాన్ని కూడా అనుభవిస్తాడు.

పాపాన్ని, దేవుని ఉగ్రతను, శాపాన్ని మరియు మరణాన్ని భరించడం భయంకరమైన విషయం. అందువల్ల, ఈ విషయాలను నిజంగా అనుభవించే వ్యక్తి (క్రీస్తు మానవాళి అందరి కోసం వాటిని నిజంగా మరియు ప్రభావవంతంగా అనుభవించినట్లుగా) పాపం, మరణం, శాపం మొదలైనవాటికి గురవుతాడు.

అందువల్ల పౌలు ఈ విషయాన్ని నిజమైన అపొస్తలుల స్ఫూర్తితో వివరిస్తున్నాడు. అతనిలా మాట్లాడేవాడు వాదనాపరుడైనా, న్యాయవాద పండితుడైనా, యూదుడైనా, అనాబాప్తిస్మమిచ్చువాడైనా, లేదా మరెవ్వరూ లేరు. ఎందుకంటే, 'చెట్టు మీద వ్రేలాడదీయబడిన ప్రతివాడు శపించబడినవాడు' అనే మోషే వాక్యాన్ని ఉటంకించి, దానిని క్రీస్తుకు అన్వయించడానికి ఎవరికి ధైర్యం?

అప్పుడు పౌలు ఈ శిక్షను క్రీస్తుకు ఎలా వర్తింపజేశాడో, అలాగే మనం కూడా ద్వితీయోపదేశకాండములోని ఇరవై ఏడవ అధ్యాయమంతటినీ క్రీస్తుకు వర్తింపజేయడమే కాకుండా, మోషే ధర్మశాస్త్రంలోని శాపాలన్నిటినీ ఒకచోట చేర్చి, వాటినే క్రీస్తుకు అన్వయించవచ్చు. ఎందుకంటే, క్రీస్తు తన వ్యక్తిగత విషయమై ఈ సాధారణ ధర్మశాస్త్రంలో ఎలాగైతే నిర్దోషిగా ఉన్నాడో, అలాగే మిగిలిన వాటన్నిటిలోనూ ఆయన నిర్దోషి. మరియు ఆయన మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడై, దుష్టుడుగాను, దూషకుడుగాను, నరహంతకుడుగాను, ద్రోహిగాను సిలువపై వ్రేలాడదీయబడినందున, ఈ సాధారణ ధర్మశాస్త్రంలో ఎలాగైతే అపరాధిగా ఉన్నాడో, అలాగే మిగిలిన వాటన్నిటిలోనూ ఆయన అపరాధి. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రపు శాపాలన్నిటినీ ఆయనపై కుప్పగా పోసి మోపారు, కాబట్టి ఆయన మన నిమిత్తము తన శరీరమందు వాటిని భరించి, సహించాడు. అందువల్ల ఆయన శపించబడటమే కాక, మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడుగా కూడా చేయబడ్డాడు.

లేఖనాలను సత్యంగా మరియు ఒక అపొస్తలుని వలె వ్యాఖ్యానించడమే ఇది. ఎందుకంటే పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా ఒక మనిషి ఈ విధంగా మాట్లాడలేడు; అంటే, 'క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడయ్యాడు' అనే ఈ ఒక్క మాటలో ధర్మశాస్త్రమంతటినీ గ్రహించి, దానినంతటినీ క్రీస్తుపై మోపడం; మరియు దీనికి విరుద్ధంగా, లేఖనాల్లోని వాగ్దానాలన్నింటినీ గ్రహించి, అవన్నీ క్రీస్తులో ఒక్కసారిగా నెరవేరాయని చెప్పడం. అందువల్ల, ఇది నిజంగా అపొస్తలుని సంబంధమైన మరియు తిరుగులేని వాదన; ఇది ధర్మశాస్త్రంలోని ఒక భాగం నుండి తీసుకోబడలేదు, కానీ ధర్మశాస్త్రమంతటి నుండి తీసుకోబడింది: దీనినే పౌలు కూడా నిశ్చయమైన ఆధారంగా ఉపయోగిస్తాడు.

పౌలు పరిశుద్ధ లేఖనాలను ఎంత శ్రద్ధతో చదివాడో, మరియు 'నీ సంతానము వలన భూలోక జనులందరూ ఆశీర్వదింపబడెదరు' అనే ఈ భాగంలోని ప్రతి పదాన్ని ఎంత ఖచ్చితంగా తూచాడో ఇక్కడ మనం చూడవచ్చు.

(Genesis 22:16). మొదట, 'దీవెన' అనే ఈ పదం నుండి అతడు ఈ వాదనను సేకరిస్తున్నాడు: సమస్త జనులకు దీవెన ఇవ్వబడిన యెడల, సమస్త జనులు శాపగ్రస్తులై యుందురు; అవును, మోషే ధర్మశాస్త్రమును కలిగియున్న యూదులు కూడ శాపగ్రస్తులై యుందురు. మరియు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడిన యూదులందరు శాపగ్రస్తులై యున్నారని నిరూపించుటకు అతడు లేఖనము నుండి ఒక సాక్ష్యమును ఉదహరిస్తున్నాడు: 'ఈ గ్రంథములో వ్రాయబడినవన్నియు నిలిచియుండని ప్రతివాడును శపించబడినవాడు.'

అంతేకాక, ఆయన 'సమస్త జనులు' అనే ఈ వాక్యాన్ని శ్రద్ధగా పరిశీలిస్తాడు. దాని నుండి ఆయన ఈ విధంగా గ్రహిస్తాడు: ఆశీర్వాదం యూదులకు మాత్రమే కాక, ప్రపంచంలోని సమస్త జనులకు కూడా చెందుతుంది. కాబట్టి అది సమస్త జనులకు చెందుతుంది గనుక, మోషే ధర్మశాస్త్రం ద్వారా దానిని పొందడం అసాధ్యం, ఎందుకంటే యూదులు తప్ప మరే జనాంగానికి ఆ ధర్మశాస్త్రం లేదు. వారికి ధర్మశాస్త్రం ఉన్నప్పటికీ, దాని ద్వారా ఆశీర్వాదాన్ని పొందడానికి వారు ఎంతగానో దూరంగా ఉన్నారు, దానిని సాధించడానికి వారు ఎంత ఎక్కువగా ప్రయత్నించారో, అంత ఎక్కువగా వారు ధర్మశాస్త్ర శాపానికి లోనయ్యారు.

కాబట్టి ధర్మశాస్త్ర నీతి కంటే ఎంతో శ్రేష్ఠమైన మరొక నీతి తప్పక ఉండాలి; దాని ద్వారా యూదులు మాత్రమే కాక, ప్రపంచమంతటా ఉన్న సమస్త జనులు కూడా ఆశీర్వాదాన్ని పొందాలి.

చివరగా, 'నీ సంతానములో' అనే ఈ మాటలను ఆయన ఈ విధంగా వివరిస్తున్నాడు: అబ్రాహాము సంతానములో నుండి ఒకానొక వ్యక్తి, అనగా క్రీస్తు, బయలుదేరాలి; ఆయన ద్వారా తరువాత సమస్త జనుల మీద ఆశీర్వాదం వచ్చును.

కాబట్టి, సమస్త జనులను ఆశీర్వదించవలసినవాడు క్రీస్తే, వారి మీదనున్న శాపాన్ని తీసివేయవలసినవాడు కూడా ఆయనే. కానీ ఆయన ధర్మశాస్త్రం ద్వారా దానిని తీసివేయలేకపోయాడు, ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం వలన అది అంతకంతకూ అధికమవుతుంది. అలాంటప్పుడు ఆయన ఏమి చేశాడు?

ఆయన శాపగ్రస్తుల సమూహములో చేరి, వారి మాంసమును రక్తమును తన యొద్దకు తీసుకుని, దేవునికిని మనుష్యులకును మధ్యవర్తిగా నిలుచుకొనెను. ఆయన ఇట్లనెను: నేను మాంసమును రక్తమునై, శాపగ్రస్తుల మధ్య నివసించుచున్నను, అయినను నేను ధన్యుడను; నా ద్వారా సమస్త మనుష్యులు దీవించబడవలెను. కాబట్టి ఆయన ఒక్కడే దేవునిని మనుష్యులను ఏకం చేసెను; శాపగ్రస్తులమైన మనతో ఏకమై, మన నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడై, తన ఆశీర్వాదమును మన పాపములోను, మన మరణములోను, మరియు ఆయనకు శిక్ష విధించి మరణమునకు గురిచేసిన మన శాపములోను దాచియుండెను. అయినను ఆయన దేవుని కుమారుడై యున్నందున, వారు ఆయనను బంధించలేక, వారిని జయించి, వారిపై జయము పొందెను; మన నిమిత్తము ఆయన తన మీద వేసుకున్న శరీరమునకు అంటుకొనినదంతయు ఆయన తనతోపాటు మోసెను. అందువలన ఈ శరీరమును హత్తుకొనువారందరు దీవించబడి, శాపము నుండి, అనగా పాపము నుండియు నిత్య మరణము నుండియు విడిపించబడి దీవించబడిరి.

క్రీస్తు వలన కలిగే ఈ ప్రయోజనమును (సువార్త దీనిని గూర్చి ప్రత్యేకంగా బ్రతిమాలుతుంది) గ్రహించనివారు, మరియు ధర్మశాస్త్ర నీతి తప్ప వేరొక నీతిని ఎరుగనివారు, రక్షణకు ధర్మశాస్త్ర క్రియలు అవసరం లేదని, కానీ దేవుని కుమారుడైన క్రీస్తు మన శరీరమును ధరించి, శపించబడినవారితో ఏకమై, సమస్త జనులు ఆశీర్వదింపబడవలెనని విని, విశ్వసించడం ద్వారా మాత్రమే మనుష్యులు దానిని పొందుతారని విన్నప్పుడు, వారు (నేను చెప్పునదేమనగా) అభ్యంతరపడతారు; ఎందుకంటే వీటన్నిటిలో వారికి ఏమీ అర్థం కాదు, లేదా వారు దానిని శారీరకంగానే అర్థం చేసుకుంటారు. వారి మనస్సులు ఇతర ఆలోచనలతో, కల్పిత ఊహలతో నిండి ఉన్నాయి: అందువల్ల ఈ విషయాలు వారికి వింతగా కనిపిస్తాయి. అవును, ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలములను పొందిన మనకు కూడా ఈ విషయాలను సంపూర్ణంగా అర్థం చేసుకోవడం అసాధ్యం; ఎందుకంటే అవి మనుష్యుని తర్కముతో బలంగా పోరాడతాయి.

ముగింపుగా, దుష్టులను ఎల్లకాలం ముంచివేసినట్లే, సమస్త కీడులు మనలను కూడా ముంచివేసి ఉండవలసింది: కానీ క్రీస్తు మన కొరకు సమస్త ధర్మశాస్త్రములను అతిక్రమించినవాడుగా, మన శాపములన్నిటికి, మన పాపములకు, మరియు మన కీడులన్నిటికి దోషిగా చేయబడి, మధ్యవర్తిగా వచ్చుచున్నాడు. దీనస్థితిలో ఉండి, నశించిపోయిన పాపులమైన మనలను ఆలింగనము చేసుకొని, మనలను ఎల్లకాలం పీడించి, హింసించవలసిన మన కీడులన్నిటిని ఆయన తన మీద పెట్టుకొని భరించెను; మరియు ఇవి ఆయనను కొద్దికాలము క్రింద పడవేసి, నీటివలె ఆయన తలమీద నుండి ప్రవహించిపోయెను, క్రీస్తు ప్రతినిధియైన ప్రవక్త ఈలాగు వాపోవునట్లు: 'నీ ఆగ్రహము నన్ను మిక్కిలిగా పీడించుచున్నది, నీ తుఫానులన్నిటితో నన్ను బాధించితివి' (Psalm 88:7). మరలా: 'నీ ఆగ్రహములు నామీద వ్యాపించియున్నవి, నీ భయములు నన్ను కలవరపెట్టియున్నవి.' (అదే గ్రంథము 16). ఈ విధంగా, క్రీస్తు ద్వారా ఈ నిత్య భయాలు మరియు వేదనల నుండి మనము విడిపించబడి, నిత్యమైన మరియు అమూల్యమైన శాంతిని, ఆనందాన్ని అనుభవిస్తాము, అందువలన మేము దీనిని విశ్వసిస్తున్నాము.

ఇవి లేఖనములోని పూజ్యమైన మర్మములు మరియు ఒక నిజమైన రహస్య గ్రంథము. వీటిని మోషే కూడా కొన్నిచోట్ల కొంత అస్పష్టంగా ముందుగా తెలియజేశాడు; వీటిని ప్రవక్తలు మరియు అపొస్తలులు కూడా ఎరిగి, తమ సంతతికి అందించారు. రాబోయే విషయాల గురించిన ఈ జ్ఞానం కొరకు, అవి మనకు వెల్లడి చేయబడి, ప్రదర్శించబడినప్పుడు, ఇప్పుడు మనం ఆనందించే దానికంటే పాత నిబంధనలోని పరిశుద్ధులు ఎక్కువగా ఆనందించారు.

నిజమే, క్రీస్తును గూర్చిన ఈ జ్ఞానం మరియు విశ్వాస నీతి ఒక అమూల్యమైన నిధి అని మేము ఒప్పుకుంటున్నాము; కానీ దాని వలన ప్రవక్తలు మరియు అపొస్తలులు పొందినటువంటి సంపూర్ణమైన ఆత్మానందమును మేము పొందలేము. అందువలననే వారు, మరియు ప్రత్యేకంగా పౌలు, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనే విషయాన్ని ఎంతో సమృద్ధిగా వివరించి, ఎంతో శ్రద్ధగా బోధించారు. ఎందుకంటే, క్రీస్తు యొక్క మహిమను మరియు ప్రయోజనాన్ని వివరించి, తద్వారా కలత చెందిన మరియు బాధపడిన మనస్సాక్షులను మేల్కొలిపి ఓదార్చడమే ఒక అపొస్తలునికి తగిన కర్తవ్యం.

అబ్రాహాము పొందిన దీవెన క్రీస్తు యేసు ద్వారా అన్యుల మీదికి వచ్చునట్లు, పౌలు ఈ వాక్యాన్ని ఎల్లప్పుడూ తన దృష్టిలో ఉంచుకుంటాడు: 'నీ సంతానంలో,' మొదలైనవి. వాగ్దానం చేయబడిన దీవెన కొరకు

అబ్రాహాము సంతతియైన క్రీస్తు ద్వారా తప్ప అబ్రాహాము అన్యుల మీదికి రాలేకపోయాడు; మరియు ఈ విధంగా, అబ్రాహాముకు చేసిన ఈ వాగ్దానం ప్రకారం, ఆయన శాపగ్రస్తుడు కావలసి వచ్చింది:

'నీ సంతానము ద్వారా సమస్త జనులు ఆశీర్వదింపబడుదురు' అనే మాట ఆ విధంగా నెరవేరవచ్చు. కాబట్టి, ఇక్కడ వాగ్దానం చేయబడినది మరే విధంగానూ నెరవేరదు, కానీ యేసు క్రీస్తు శాపగ్రస్తుడై, శపించబడినవారితో చేరవలసిందే. తద్వారా ఆయన వారి నుండి శాపాన్ని తీసివేసి, తన ఆశీర్వాదం ద్వారా వారికి నీతిని, జీవాన్ని అనుగ్రహించగలడు. మరియు ఇక్కడ గమనించండి (నేను మీకు ముందుగానే హెచ్చరించినట్లుగా), 'ఆశీర్వాదం' అనే ఈ పదం వ్యర్థమైనది కాదు. యూదులు దీనిని కేవలం మాటల ద్వారా గానీ, వ్రాతపూర్వకంగా గానీ పలికే ఒక వందనమని అన్వయిస్తారు. కానీ పౌలు ఇక్కడ దేవుని ఎదుట పాపమును గూర్చి, నీతిని గూర్చి, మరణమును, జీవమును గూర్చి బ్రతిమాలుతున్నాడు. అందువల్ల, 'అబ్రాహాము పొందిన ఆశీర్వాదము యేసు క్రీస్తు ద్వారా అన్యజనుల మీదకు వచ్చును గాక' అని చెప్పినప్పుడు, ఆయన అమూల్యమైన మరియు గ్రహించలేని విషయాలను గూర్చి మాట్లాడుతున్నాడు.

అంతేకాకుండా, మేము ఏ యోగ్యతలను తెస్తున్నామో, మరియు ఏ మార్గాల ద్వారా ఈ ఆశీర్వాదాన్ని పొందుతున్నామో మీరు చూస్తున్నారు. ఇది అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యత; ఇవి సిద్ధపరిచే క్రియలు, వీటి ద్వారానే మనం ఈ నీతిని పొందుతాము, అదేమిటంటే, క్రీస్తు యేసు మన కొరకు శాపగ్రస్తుడయ్యాడు. ఎందుకంటే మనం దేవుని గురించి తెలియనివారము, దేవునికి శత్రువులము, పాపాలలో చనిపోయినవారము, మరియు శపించబడినవారము: అలాంటప్పుడు మన యోగ్యత ఏమిటి? శపించబడి, దేవుని గురించి తెలియనివాడై, పాపాలలో చనిపోయి, దేవుని ఉగ్రతకు మరియు తీర్పునకు లోబడినవాడు దేనికి అర్హుడు కాగలడు?

పోప్ ఒక వ్యక్తిని సంఘ బహిష్కరణ చేసినప్పుడు, అతను చేసినదంతా శపించబడినదిగా పరిగణించబడింది. అలాంటప్పుడు, దేవుని దృష్టిలో శపించబడినవాడు (క్రీస్తును ఎరుగకముందు మనమందరం శపించబడినవారమే) శపించబడిన కార్యాలు తప్ప మరేమీ చేయకూడదు కదా! అందువల్ల, శాపాన్ని తప్పించుకోవడానికి విశ్వసించడం, మరియు దృఢమైన నమ్మకంతో ఇలా చెప్పడం తప్ప వేరే మార్గం లేదు: క్రీస్తు నీవే నా పాపము, నా శాపము. లేదా, ఇలా చెప్పాలి: నేనే నీ పాపము, నీ శాపము, నీ మరణము, దేవుని ఉగ్రత, నీ పాతాళము; మరియు దీనికి విరుద్ధంగా, నీవే నా నీతి, నా ఆశీర్వాదము, నా జీవము, దేవుని కృప మరియు నా స్వర్గము. ఎందుకంటే వాక్యభాగం స్పష్టంగా చెబుతోంది: 'క్రీస్తు మన నిమిత్తము శాపముగా చేయబడ్డాడు.' కాబట్టి ఆయన శాపముగా చేయబడటానికి మనమే కారణం: కాదు, మనమే ఆయన శాపము.

ఇది ఒక శ్రేష్ఠమైన స్థలం, మరియు ఆత్మీయ ఓదార్పుతో నిండి ఉంది. ఇది గ్రుడ్డివారైన, కఠినహృదయులైన యూదులను సంతృప్తిపరచకపోయినప్పటికీ, బాప్తిస్మము పొంది ఈ బోధను స్వీకరించిన మనలను ఇది సంతృప్తిపరుస్తుంది. క్రీస్తు యొక్క శాపము, పాపము మరియు మరణము ద్వారా మనము దీవించబడ్డామని, అనగా మనము నీతిమంతులుగా తీర్చబడి జీవమునకు పునరుజ్జీవింపబడ్డామని ఇది అత్యంత శక్తివంతంగా నిర్ధారిస్తుంది. పాపము, మరణము మరియు శాపము మనలో నిలిచియున్నంత కాలము, పాపము భయము పుట్టించును, మరణము చంపును, మరియు శాపము మనలను దోషిగా తీర్చును. అయితే ఇవి మార్చబడి క్రీస్తు వీపు మీద మోపబడినప్పుడు, ఈ కీడులన్నియు ఆయనవిగా చేయబడతాయి, మరియు ఆయన మేలులు మనవిగా చేయబడతాయి. కాబట్టి, అన్ని శోధనలలో మనలను పీడిస్తున్న పాపము, మరణము, శాపము మరియు సమస్త కీడులను మన నుండి క్రీస్తు మీదకు, మరియు మరలా ఆయన నుండి మన మీదకు నీతి, కరుణ, జీవము మరియు దీవెనలను మార్చుటకు మనము నేర్చుకుందాం. ఎందుకనగా, ఆయన చూచుచు మన కీడులన్నిటిని భరించుచున్నాడు.

యెషయా చెప్పినట్లుగా, తండ్రియైన దేవుడు మనందరి దోషములను ఆయన మీద మోపెను. ఆయన వాటిని ఇష్టపూర్వకంగానే తన మీద మోసెను; ఎందుకనగా ఆయన దోషి కాడు; అయితే తన తండ్రి చిత్తమును నెరవేర్చుటకై ఆయన ఇట్లు చేసెను; ఆ చిత్తమువలన మనము నిరంతరము పరిశుద్ధపరచబడితిమి.

ఇది దేవుని యొక్క అనంతమైన మరియు కొలవలేని కరుణ. దీనిని పౌలు ఎంతో వాక్చాతుర్యంతో, అసంఖ్యాకమైన పదాలతో సంతోషంగా విస్తరింపజేయాలనుకుంటాడు. కానీ, మన పట్ల దేవునికి ఉన్న ఆ అంతులేని ప్రేమ యొక్క లోతును, ప్రజ్వలించే ఉత్సాహాన్ని మానవుని హృదయం అనే పరిమిత సామర్థ్యం గ్రహించలేదు, ఇక మాటల్లో చెప్పడం అటుంచండి. నిశ్చయంగా, దేవుని కరుణ యొక్క అపారమైన గొప్పతనం మనలో నమ్మలేని కఠినత్వాన్ని కలిగించడమే కాకుండా, అవిశ్వాసాన్ని కూడా పుట్టిస్తుంది. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు, సమస్తమును సృజించినవాడు, మంచివాడు మరియు కనికరముగలవాడు అని నేను వినడమే కాక, ఆ మహోన్నత సర్వాధిపతియై, పాపినైన, ఉగ్రతకు మరియు నిత్యమరణమునకు పాత్రుడైన నా యెడల ఎంతగానో శ్రద్ధ వహించి, తన ప్రియ కుమారుని సైతం విడిచిపెట్టక, ​​అత్యంత అవమానకరమైన మరణమునకు ఆయనను అప్పగించెను. ఆ కుమారుడే శపించబడిన పాపియైన నా నిమిత్తము, ఇద్దరు దొంగల మధ్య వేలాడదీయబడి, శాపగ్రస్తుడై పాపముగా చేయబడెను. తద్వారా నేను ధన్యుడనని, అనగా నీతిమంతుడనని, దేవుని కుమారుడనని, వారసుడనని కలుగుదును. దేవుని ఈ [అత్యధికమైన] మంచితనమును ఎవరు తగినంతగా స్తుతించి ఘనపరచగలరు? పరలోకంలోని దేవదూతలందరూ కూడా కాదు.

అందువల్ల సువార్త సిద్ధాంతం, ఏ ధర్మశాస్త్ర లేదా తత్వశాస్త్ర గ్రంథం కన్నా, అవును, మోషే గ్రంథం కన్నా కూడా చాలా భిన్నమైన విషయాల గురించి మాట్లాడుతుంది; అదేమిటంటే, మనుషులు మరియు దేవదూతల సామర్థ్యానికి, అవగాహనకు మించిన, వర్ణనాతీతమైన మరియు అత్యంత దైవికమైన దైవ వరాల గురించి.

విశ్వాసం ద్వారా ఆత్మ వాగ్దానమును మనము పొందునట్లు. ఇది హెబ్రీ భాషలోని ఒక పదబంధం: 'ఆత్మ వాగ్దానము:' అనగా, ఆత్మ వాగ్దానము చేసెను.

ఇప్పుడు ఆత్మ ధర్మశాస్త్రం, పాపం, మరణం, శాపం, పాతాళం నుండి మరియు దేవుని ఉగ్రత, తీర్పు నుండి స్వేచ్ఛను ఇస్తుంది. దీనిలో మన యోగ్యత గానీ అర్హత గానీ ఏమీ లేదు, కానీ అబ్రాహాము సంతానం ద్వారా ఇవ్వబడిన ఉచిత వాగ్దానం మరియు బహుమతి ఇది. దీని ద్వారా మనం అన్ని కీడుల నుండి విముక్తి పొంది, అన్ని మంచి విషయాలను పొందుతాము.

మరియు ఆత్మ సంబంధమైన ఈ స్వేచ్ఛను, ఈ వరాన్ని మనం ఏ ఇతర యోగ్యతల వలన కాకుండా కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే పొందుతాము. ఎందుకంటే, పౌలు ఈ సందర్భంలో స్పష్టంగా చెప్పినట్లుగా, ఆ వాగ్దానాన్ని అది మాత్రమే పట్టి ఉంచుతుంది: 'ఆత్మ వాగ్దానాన్ని మనం కర్మల ద్వారా కాకుండా, విశ్వాసం ద్వారానే పొందవచ్చు.'

ఇది నిజంగా ఒక మధురమైన మరియు సత్యమైన అపోస్తలుల బోధ. అనేకమంది ప్రవక్తులు మరియు రాజులు చూడాలని, వినాలని ఆశించిన విషయాలు మన కొరకు నెరవేర్చబడి, ఇప్పుడు మనకు ఇవ్వబడ్డాయని ఇది తెలియజేస్తుంది.

(Luke 10:24). మరియు ఈ స్థలం వంటి ప్రదేశాలు, ప్రవక్తల యొక్క వివిధ వాక్యాల నుండి సమకూర్చబడ్డాయి; ఆ ప్రవక్తలు, క్రీస్తు అనే ఈ వ్యక్తి ద్వారా సమస్తము మార్చబడుతుందని, బాగుచేయబడుతుందని మరియు పరిపాలించబడుతుందని ఆత్మలో చాలా కాలం ముందే ప్రవచించారు. కాబట్టి యూదులు, దేవుని ధర్మశాస్త్రం కలిగియున్నప్పటికీ, దానికి అదనంగా క్రీస్తు కోసం ఎదురుచూశారు. దేవుని ప్రజల ప్రవక్తలలో గానీ, పాలకులలో గానీ ఎవరూ కొత్త ధర్మశాస్త్రాన్ని చేయలేదు, కానీ ఏలీ, సమూయేలు, దావీదు మరియు ఇతర ప్రవక్తలందరూ మోషే ధర్మశాస్త్రం క్రిందనే ఉన్నారు; వారు ఏ కొత్త దశ ఆజ్ఞలను గానీ, కొత్త రాజ్యాన్ని మరియు యాజకత్వాన్ని గానీ నియమించలేదు; ఎందుకంటే రాజ్యం, యాజకత్వం, ధర్మశాస్త్రం మరియు ఆరాధనలో ఆ కొత్త మార్పు, మోషే చాలా కాలం ముందే ప్రవచించిన ఆయనకు మాత్రమే అప్పగించబడింది మరియు పాటించబడింది: 'నీ దేవుడైన యెహోవా నీ స్వజనులలోనుండియు నీ సహోదరులలోనుండియు ఒక ప్రవక్తను నీకొరకు లేపును; అతని మాట నీవు వినవలెను.' అతడు ఇలా అన్నట్లుగా: నీవు అతని మాట మాత్రమే వినాలి, అతడు తప్ప మరెవరి మాట వినకూడదు.

ఈ విషయాన్ని పితరులు చక్కగా అర్థం చేసుకున్నారు, ఎందుకంటే మోషే కంటే గొప్ప మరియు ఉన్నతమైన విషయాలను ఎవరూ బోధించలేరు; ఆయన పది ఆజ్ఞల వలె ఉన్నతమైన మరియు గొప్ప విషయాలకు అద్భుతమైన నియమాలను రూపొందించాడు.

ఆజ్ఞలు, ముఖ్యంగా మొదటి ఆజ్ఞ: 'నేనే నీ దేవుడనైన యెహోవాను; నేను తప్ప మరియొక దేవుళ్ళను నీవు కలిగియుండకూడదు,' 'నీవు నీ దేవుడనైన యెహోవాను నీ పూర్ణహృదయముతో ప్రేమించవలెను,' మొదలైనవి. దేవుని ప్రేమకు సంబంధించిన ఈ నియమం దేవదూతలను కూడా తనలో ఇముడ్చుకుంది. అందువల్ల ఇది సమస్త దైవిక జ్ఞానానికి మూలము. అయినప్పటికీ, ఈ శ్రేష్ఠమైన నియమాలను మించిన వేరొక విషయాన్ని, అనగా కృపను మరియు పాపక్షమాపణను తీసుకువచ్చి బోధించుటకు, అనగా క్రీస్తు అనే మరొక బోధకుడు రావడం అవసరమైంది. అందువల్ల ఈ వాక్యభాగం శక్తితో నిండి ఉంది; ఎందుకంటే ఈ చిన్న వాక్యంలో: 'విశ్వాసము ద్వారా ఆత్మ వాగ్దానమును మనము పొందునట్లు,'

పౌలు తాను చెప్పగలిగినదంతా వెంటనే కుమ్మరించాడు. అందువల్ల, అంతకంటే గొప్పదైన శ్రేష్ఠమైన మాటను పలకలేక, ఇక ముందుకు చెప్పలేకపోయినప్పుడు, అతడు ఆపి, అక్కడితో నిలిచిపోయాడు.

సహోదరులారా, నేను మనిషి చెప్పినట్లు చెబుతున్నాను: అది మనిషి చేసిన నిబంధన అయినప్పటికీ, అది ధృవీకరించబడినప్పుడు, ఎవరూ దానిని రద్దు చేయరు, లేదా దానికి ఏమీ జోడించరు.

ఈ ప్రధానమైన మరియు తిరుగులేని వాదన తరువాత, పౌలు ఒక మనిషి యొక్క వీలునామా ఉపమానంపై ఆధారపడిన మరొక వాదనను జతచేస్తాడు: ఇది చాలా బలహీనంగా కనిపిస్తుంది, మరియు ఇంతటి ప్రాముఖ్యత గల విషయాన్ని ధృవీకరించడానికి అపొస్తలుడు దీనిని ఉపయోగించకూడదు. ఎందుకంటే ఉన్నతమైన మరియు బరువైన విషయాలలో, మనం ప్రాపంచిక విషయాలను దైవిక విషయాలతో ధృవీకరించాలి, అంతేగానీ దైవిక మరియు పరలోక విషయాలను ప్రాపంచిక విషయాలతో కాదు. దీని నుండే హోమర్ గురించి సిసిరో ఇలా అన్నాడని తెలుస్తుంది: అతను మనుషుల విషయాలను దేవుళ్లకు అన్వయిస్తాడు; కానీ నేను దేవుని విషయాలను మనకు అన్వయించడానికే ఇష్టపడతాను. మరియు నిజానికి ఇది నిజమే, స్కోటస్ అలవాటుపడినట్లుగా, మనం పరలోక విషయాలను ప్రాపంచిక [మరియు నశించిపోయే] విషయాలతో నిరూపించడానికి మరియు ధృవీకరించడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ఈ వాదనలు మిగతా అన్నింటికన్నా చాలా బలహీనంగా ఉంటాయి. ఒక మనిషి అన్నిటికన్నా ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించగలడు, అని అతను అంటాడు. ఎందుకంటే ఒక మంచి విషయం ఎంత గొప్పదైతే, దానిని అంత ఎక్కువగా ప్రేమించాలి. మరియు దీని నుండి అతను ఏమనగా, ఒక మనిషి తన స్వంత స్వచ్ఛమైన సహజ బలంతోనే, 'నీవు నీ దేవుడైన యెహోవాను నీ పూర్ణహృదయముతో ప్రేమించవలెను' మొదలైన అత్యున్నత ఆజ్ఞను సులభంగా నెరవేర్చగలడు. ఎందుకంటే, అతను చెప్పేదేమంటే, ఒక మనిషి అన్నిటికంటే ఎక్కువగా అతి చిన్న మంచిదాన్ని ప్రేమించగలడు; అవును, అతను ఒక చిన్న నీచమైన డబ్బు కోసం తన ప్రాణాన్ని (తనకు అత్యంత ప్రియమైన వాటన్నిటినీ) తృణీకరిస్తాడు: కాబట్టి అతను దేవుని కొరకు దానిని మరింత ఎక్కువగా చేయగలడు.

పౌర శాసనములు దేవుని వలన కలుగునని మీరు నా వలన తరచుగా వినియున్నారు; ఎందుకనగా, ఆయన సూర్యచంద్రులను మరియు ఇతర సృష్టిని నియమించి ఆమోదించినట్లే, దేవుడే స్వయంగా వాటిని నియమించి ఆమోదించాడు.

అందువల్ల, దేవుని ఆజ్ఞల నుండి గానీ లేదా ఆయన సృష్టి నుండి గానీ తీసుకున్న ఉపమానాలను ఉపయోగించడం మంచిది, తద్వారా మనం దానిని సరిగ్గా ఉపయోగించగలుగుతాము. కాబట్టి ప్రవక్తలు కూడా సృష్టికి సంబంధించిన పోలికలను, ఉపమానాలను తరచుగా ఉపయోగించారు; క్రీస్తును సూర్యుడని, సంఘమును చంద్రుడని, ప్రసంగీకులను మరియు బోధకులను నక్షత్రాలని పిలిచారు.