ఓ అవివేకులైన గలతీయులారా!

క్రైస్తవులు క్రైస్తవ నీతికి సంబంధించిన ఈ విషయాన్ని ఎంతో శ్రద్ధతో అర్థం చేసుకోవాలి; దీనిని తర్కదోషులు అర్థం చేసుకోలేరు, గ్రహించలేరు కూడా. కానీ, ఒక్క పాఠంలోనే దానిని పూర్తిగా నేర్చుకోగలమని వారు అనుకోకూడదు. కాబట్టి వారు పౌలును చదవాలి, మళ్ళీ మళ్ళీ, తరచుగా మరియు ఎంతో శ్రద్ధతో చదవాలి; వారు మొదటి పౌలును చివరి పౌలుతో పోల్చి చూడాలి; అవును, వారు పౌలును తనతో తానే సంపూర్ణంగా పోల్చి చూడాలి: అప్పుడు క్రైస్తవ నీతి ఈ రెండు విషయాలలో ఉంటుందనేది సత్యమని వారు కనుగొంటారు: అవి, దేవునికి మహిమను ఇచ్చే విశ్వాసం మరియు దేవుని ఆపాదన. ఎందుకంటే విశ్వాసం బలహీనమైనది (నేను చెప్పినట్లుగా) కాబట్టి దానికి దేవుని ఆపాదన తప్పనిసరిగా జతచేయబడాలి: అంటే, దేవుడు పాపపు శేషాన్ని మనపై మోపడు, దానిని శిక్షించడు, దానికోసం మనలను ఖండించడు; కానీ దానిని కప్పివేసి, అది ఏమీ కానట్లుగా స్వేచ్ఛగా క్షమిస్తాడు; మన నిమిత్తం కాదు, మన యోగ్యత మరియు క్రియల నిమిత్తం కాదు, కానీ యేసు నిమిత్తం.

మనం విశ్వసించే క్రీస్తు పేరట.

అందువల్ల ఒక క్రైస్తవుడు నీతిమంతుడు మరియు పాపి, పవిత్రుడు మరియు అపవిత్రుడు, దేవుని శత్రువు మరియు ఇంకా దేవుని బిడ్డ. ఈ వైరుధ్యాలను ఏ తర్కదోషాలు అంగీకరించవు, ఎందుకంటే నీతిమంతులుగా తీర్చబడే నిజమైన విధానం వారికి తెలియదు. తమలో ఏ పాపమూ లేదని భావించేంత వరకు, మనుషులను అంతకాలం పాటు మంచిగా పనిచేయమని బలవంతం చేయడానికి ఇదే కారణం. దీని ద్వారా వారు అనేకులకు అవకాశం కల్పించారు.

(పరిపూర్ణ నీతిమంతులుగా ఉండటానికి తమ శాయశక్తులా ప్రయత్నించి, దానిని సాధించలేకపోయినవారు) పూర్తిగా పిచ్చివారుగా మారిపోయారు; అవును, ఈ సైతాను అభిప్రాయానికి కారకులైన వారిలో లెక్కలేనంతమంది కూడా మరణ సమయంలో నిరాశకు లోనయ్యారు. క్రీస్తు కనికరముతో నా వైపు చూడక, ఈ పొరపాటు నుండి నన్ను విడిపించకపోయినట్లయితే, నాకు కూడా ఇదే జరిగి ఉండేది.

దీనికి విరుద్ధంగా, మనం బాధపడే పాపికి ఈ విధంగా బోధించి ఓదారుస్తాము:

సహోదరా, ఈ జీవితంలో నీవు ఏ పాపమూ అనుభవించనంతగా, నీ శరీరం మచ్చలేని, కళంకంలేని సూర్యునిలా నిర్మలంగా ఉండేంత నీతిమంతుడవు కావడం నీకు సాధ్యము కాదు; కానీ నీకు ఇంకా ముడతలు, మచ్చలు ఉన్నాయి, అయినప్పటికీ నీవు పరిశుద్ధుడవే. అయితే నీవు ఇలా అంటావు: నాలో పాపం ఉండి, దానిని నేను అనుభవిస్తున్నప్పుడు, నేను ఎలా పరిశుద్ధుడను కాగలను? నేను ఇలా జవాబిస్తాను: నీవు నీ పాపాన్ని అనుభవించి, ఒప్పుకోవడం ఒక మంచి సూచన; దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లించు, నిరాశ చెందకు. రోగి తన బలహీనతను ఒప్పుకొని, అంగీకరించినప్పుడు, అది ఆరోగ్యానికి ఒక మెట్టు. అయితే నేను పాపం నుండి ఎలా విడిపించబడగలను? హృదయము నలిగినవారిని స్వస్థపరచి, పాపులను రక్షించే వైద్యుడైన క్రీస్తు వద్దకు పరుగెత్తు.

పాపులపై ఆయనకు కోపం ఉందని చెప్పే హేతువు యొక్క తీర్పును అనుసరించవద్దు; కానీ హేతువును చంపి, క్రీస్తును విశ్వసించు. నీవు విశ్వసించిన యెడల, నీవు నీతిమంతుడవు, ఎందుకంటే దేవుడు సర్వశక్తిమంతుడు, కరుణామయుడు, సత్యవంతుడు మొదలైనవాడని నీవు ఆయనకు మహిమను ఇస్తున్నావు. నీవు దేవుణ్ణి నీతిమంతునిగా తీర్చి స్తుతిస్తున్నావు: క్లుప్తంగా చెప్పాలంటే, ఆయన దైవత్వాన్ని, మరియు ఆయనకు చెందిన మిగతావన్నీ ఆయనకే అప్పగిస్తున్నావు.

నీలో నిలిచియున్న పాపము నీ మీద మోపబడదు గాని, నీవు విశ్వసించుచున్న క్రీస్తు నిమిత్తము అది క్షమించబడును; ఆయన పరిపూర్ణ నీతిమంతుడు; ఆయన నీతి నీ నీతి, నీ పాపము ఆయన పాపము.

ఇక్కడ ప్రతి క్రైస్తవుడు ఒక నిజమైన యాజకుడని మనం చూస్తాము: ఎందుకంటే మొదట అతడు తన సొంత వివేకాన్ని, శరీర జ్ఞానాన్ని అర్పించి చంపుతాడు; ఆ తర్వాత తాను నీతిమంతుడని, సత్యవంతుడని, సహనవంతుడని, జాలిగలవాడని, కనికరముగలవాడని దేవునికి మహిమను ఇస్తాడు. మరియు ఇదే క్రొత్త నిబంధనలో చెప్పబడిన ప్రతిదిన బలి, దీనిని సాయంకాలం మరియు ఉదయం అర్పించాలి. సాయంకాలపు బలి వివేకాన్ని చంపాలి; ఉదయకాలపు బలి దేవునికి మహిమను తీసుకురావాలి. ఈ విధంగా ఒక క్రైస్తవుడు ప్రతిదినం మరియు నిరంతరం ఈ ద్వంద్వ బలిలో మరియు దానిని ఆచరించడంలో నిమగ్నమై ఉంటాడు. మరియు ఈ క్రైస్తవ బలి యొక్క శ్రేష్ఠతను, గౌరవాన్ని తగినంతగా వివరించడానికి ఏ మనిషికి సాధ్యపడదు.

కాబట్టి, నేను చెప్పినట్లుగా, క్రైస్తవ నీతి అనగా, క్రీస్తునందు మనకున్న విశ్వాసం కారణంగా, లేదా క్రీస్తు నిమిత్తం, దేవుడు మనకు నీతిని ఆపాదించడం. హేతువుకు అందని ఈ వింతైన, అద్భుతమైన నిర్వచనాన్ని పోప్ అనుచరులైన పండితులు విన్నప్పుడు, వారు దానిని చూసి నవ్వుతారు. ఎందుకంటే, నీతి అనేది ఆత్మలోకి కుమ్మరించబడిన ఒక నిర్దిష్ట గుణమని, అది తరువాత మనిషి యొక్క అన్ని భాగాలలోకి వ్యాపిస్తుందని వారు ఊహిస్తారు. సరైన తీర్పు, మంచి సంకల్పం, లేదా మంచి ఉద్దేశమే నిజమైన నీతి అని బోధించే హేతువు యొక్క ఊహలను వారు తోసిపుచ్చలేరు. కాబట్టి, ఈ వర్ణనాతీతమైన వరం సమస్త హేతువును మించియున్నది; అదేమిటంటే, ఏ క్రియలు లేకుండానే దేవుడు ఆయనను నీతిమంతునిగా ఎంచి, గుర్తిస్తాడు; ఆయన మన కొరకు లోకంలోకి పంపబడి, జన్మించి, శ్రమపడి, సిలువ వేయబడి మొదలైనవాటిని కేవలం విశ్వాసం ద్వారా స్వీకరిస్తాడు.

పదాల విషయానికి వస్తే, ఈ విషయం సులభమైనదే (అరిస్టాటిల్ నుండి పాపిస్టులు తర్కించినట్లుగా నీతి మనలో అంతర్గతంగా లేదు, కానీ అది మన వెలుపల కేవలం దేవుని కృపలో మరియు ఆయన ఆపాదనలో మాత్రమే ఉంది; మరియు క్రీస్తును గ్రహించడం మనం ప్రారంభించిన ఆ బలహీనమైన విశ్వాసం లేదా విశ్వాసపు తొలిఫలాలు తప్ప మనలో నీతికి సంబంధించిన అంతర్గత సారం ఏదీ లేదు, అయినప్పటికీ ఈలోగా పాపం నిజంగా మనలో నిలిచి ఉంటుంది); కానీ వాస్తవానికి ఇది చిన్న లేదా తేలికైన విషయం కాదు, కానీ చాలా బరువైనది మరియు గొప్ప ప్రాముఖ్యత కలిగినది. ఎందుకంటే మనకు అనుగ్రహించబడిన మరియు విశ్వాసం ద్వారా మనం గ్రహించే క్రీస్తు, మన కోసం చిన్న కార్యం ఏదీ చేయలేదు, కానీ (పౌలు ముందు చెప్పినట్లుగా): 'ఆయన మనలను ప్రేమించి, మన కొరకు తనను తాను నిజముగా అర్పించుకొనెను; ఆయన మన నిమిత్తము శపించబడెను,' మొదలైనవి. (Galatians 2:20; 3:13).

క్రీస్తు నా పాపముల నిమిత్తము అప్పగింపబడి, నిత్య మరణము నుండి నేను విడిపించబడునట్లు నా నిమిత్తము శాపగ్రస్తుడయ్యెను అనగా, ఇది వ్యర్థమైన ఊహాగానము కాదు. కాబట్టి, దేవుడు మనకును మన కొరకును అనుగ్రహించిన ఆయనయందు హృదయముతో నమ్ముట ద్వారా ఆ కుమారుని గ్రహించుట వలన, ఆ విశ్వాసము అపరిపూర్ణమైనదైనప్పటికీ, దేవుడు దానిని పరిపూర్ణ నీతిగా ఎంచును.

మరియు ఇక్కడ మనం హేతువుకు దూరంగా, పూర్తిగా వేరొక లోకంలో ఉన్నాము; ఇక్కడ మనం ఏమి చేయాలో, లేదా ఏ క్రియల ద్వారా కృపను మరియు పాపక్షమాపణను పొందగలమో అనే విషయాలపై వాదించుకోము; కానీ మనం అత్యున్నతమైన మరియు పరలోక సంబంధమైన దైవత్వ విషయంలో ఉన్నాము, ఇక్కడ క్రీస్తు మన కొరకు మరణించాడనే ఈ సువార్తను, లేదా శుభవార్తను మనం వింటాము, మరియు దీనిని విశ్వసించిన మనము, మనలో పాపాలు, అదీ గొప్ప పాపాలు, నిలిచియున్నప్పటికీ నీతిమంతులుగా ఎంచబడతాము.

కాబట్టి క్రీస్తు కూడా విశ్వాస నీతిని నిర్వచించాడు. 'తండ్రి తానే మిమ్మును ప్రేమించుచున్నాడు' అని ఆయన సెలవిచ్చుచున్నాడు. ఆయన మిమ్మును ఎందుకనగా ప్రేమించుచున్నాడు? మీరు పరిసయ్యులై, ధర్మశాస్త్ర నీతియందు నిర్దోషులుగా ఉండి, సున్నతి పొంది, సత్క్రియలు చేస్తూ, ఉపవాసము చేయుచుండినందువల్ల కాదు; కానీ 'నేను మిమ్మును లోకములో నుండి ఏర్పరచుకొంటిని' గనుక, 'మీరు నన్ను ప్రేమించి, నేను తండ్రి యొద్ద నుండి వచ్చియున్నానని విశ్వసించిరి' తప్ప మీరు మరేమీ చేయలేదు. తండ్రి యొద్ద నుండి లోకంలోకి పంపబడిన ఈ 'నేను' అనే విషయం మీకు ప్రీతికరంగా ఉంది. మీరు ఈ విషయాన్ని గ్రహించి, స్వీకరించినందువల్ల, తండ్రి మిమ్మును ప్రేమిస్తున్నాడు, అందువలన మీరు ఆయనకు ప్రీతికరంగా ఉన్నారు. అయినప్పటికీ, వేరొకచోట ఆయన వారిని చెడ్డవారని పిలిచి, తమ పాపాలకు క్షమాపణ అడగమని ఆజ్ఞాపించాడు.

ఈ రెండు విషయాలు పూర్తిగా విరుద్ధమైనవి: అనగా, ఒక క్రైస్తవుడు నీతిమంతుడు మరియు దేవునికి ప్రియమైనవాడు, అయినప్పటికీ అతడు పాపి. ఎందుకంటే దేవుడు తన స్వభావమును కాదనలేడు: అనగా, ఆయన పాపాన్ని మరియు పాపులను ద్వేషించవలసిందే; మరియు ఆయన అలా చేయడం తప్పనిసరి, లేకపోతే ఆయన అనీతిమంతుడై పాపాన్ని ప్రేమించినవాడవుతాడు. అలాంటప్పుడు ఈ రెండు విరుద్ధమైన విషయాలు ఎలా ఏకమై ఉండగలవు: నేను పాపిని, దేవుని ఉగ్రతకు మరియు ఆగ్రహానికి అత్యంత అర్హుడను; అయినప్పటికీ తండ్రి నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడు? ఇక్కడ మధ్యవర్తి అయిన క్రీస్తు తప్ప మరేదీ అడ్డురాదు. తండ్రి మిమ్మల్ని ప్రేమించడానికి కారణం మీరు ప్రేమకు యోగ్యులు కావడం కాదు, మీరు నన్ను ప్రేమించి, విశ్వసించడమే అని ఆయన అంటున్నాడు. ఈ విధంగా ఒక క్రైస్తవుడు తనలోని పాపాన్ని స్పష్టంగా అనుభవిస్తూ, దాని నిమిత్తం తాను దేవుని ఉగ్రతకు, తీర్పుకు, మరియు నిత్య మరణానికి యోగ్యుడనని ఒప్పుకుంటూ, స్వచ్ఛమైన వినయంతో నిలిచి ఉంటాడు. తద్వారా ఈ జీవితంలో అతను అణకువగా ఉంటాడు. అయినప్పటికీ, అతను స్వచ్ఛమైన మరియు పవిత్రమైన గర్వంతో కొనసాగుతాడు; దానిలో అతను క్రీస్తు వైపు తిరుగుతాడు, మరియు ఆయన ద్వారా దేవుని ఉగ్రత మరియు తీర్పు అనే భావనకు వ్యతిరేకంగా తనను తాను హెచ్చించుకుంటాడు. పాపపు అవశేషాలు తనకు ఆపాదించబడటమే కాకుండా, తండ్రి తనను తనకోసం కాకుండా, తండ్రి ప్రేమించే క్రీస్తు నిమిత్తం ప్రేమిస్తున్నాడని కూడా నమ్ముతాడు.

క్రియలు లేకుండా విశ్వాసం ఎలా నీతిమంతులుగా తీరుస్తుందో, అయినప్పటికీ నీతిారోపణ కూడా ఎలా అవసరమో దీని ద్వారా మనం చూడవచ్చు. దేవుడు తీవ్రంగా ద్వేషించే పాపాలు మనలో నిలిచియున్నాయి. అందువల్ల, మనకు నీతిారోపణ కలగడం అవసరం; ఆ నీతిని మనం క్రీస్తు ద్వారా, క్రీస్తు నిమిత్తం పొందుతాము; ఆయన మనకు అనుగ్రహించబడి, విశ్వాసం ద్వారా మనము ఆయనను స్వీకరించాము.

ఈలోగా, మనం ఇక్కడ బ్రతికినంత కాలం, పాప శరీరం నిర్మూలించబడి, ఆ గొప్ప దినాన మనం నూతన సృష్టిగా లేపబడే వరకు, దేవుని కరుణ మరియు దీర్ఘ సహనం అనే ఒడిలో మోయబడి పోషించబడతాము. అప్పుడు నూతన ఆకాశము, నూతన భూమి ఉంటాయి, వాటిలో నీతి నివసిస్తుంది.

ఈలోగా ఈ ఆకాశం క్రింద పాపం మరియు దుష్టులు మేలు చేస్తున్నారు, మరియు నీతిమంతులలో కూడా పాపం నివసిస్తోంది. ఈ కారణంగా పౌలు (Romans 7:23) పరిశుద్ధులలో నిలిచియున్న పాపాన్ని గూర్చి ఫిర్యాదు చేస్తున్నాడు; అయినప్పటికీ, తరువాత అతను (Romans 8:1) క్రీస్తు యేసునందు ఉన్నవారికి ఏ శిక్షావిధియు లేదని చెబుతున్నాడు. ఇప్పుడు, ఇంత విరుద్ధంగా మరియు అసహ్యంగా ఉన్న ఈ విషయాలు ఎలా సయోధ్య చేయబడతాయి? అంటే, మనలో ఉన్న పాపం పాపం కాకుండా, శిక్షార్హుడు ఖండింపబడకుండా, తిరస్కరించబడినవాడు తిరస్కరించబడకుండా, దేవుని ఉగ్రతకు మరియు నిత్య మరణానికి అర్హుడు శిక్షించబడకుండా ఎలా ఉంటుంది? దీనికి ఏకైక సయోధ్యకర్త దేవునికి మరియు మనిషికి మధ్యవర్తి అయిన యేసు క్రీస్తు అనే మనిషి మాత్రమే, పౌలు చెప్పినట్లుగా: 'క్రీస్తు యేసునందు ఉన్నవారికి ఏ శిక్షావిధియు లేదు?'

కాబట్టి విశ్వాసముగలవారే అబ్రాహాము సంతానమని మీరు ఎరుగుదురు.

విశ్వసించేవారు అబ్రాహాము సంతానమని, అతని రక్తమాంసాల వలన జన్మించినవారు కాదని పౌలు యూదులకు వ్యతిరేకంగా చేసిన సాధారణ వాదన మరియు సంపూర్ణ వాదం ఇదే. ఈ వాదమును పౌలు ఈ భాగంలోను, రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలోని నాలుగవ మరియు తొమ్మిదవ అధ్యాయములలోను తీవ్రంగా కొనసాగించాడు. ఎందుకంటే యూదులకు ఇదే గొప్ప విశ్వాసము మరియు గర్వకారణముగా ఉండేది: "మేము అబ్రాహాము సంతానము మరియు అతని పిల్లలము. అతడు సున్నతి పొంది ధర్మశాస్త్రమును గైకొనెను; కాబట్టి మేము అబ్రాహాము యొక్క నిజమైన పిల్లలమగుదుమంటే, మా తండ్రిని అనుసరించవలెను" మొదలైనవి. అబ్రాహాము సంతానంగా ఉండటం నిస్సందేహంగా ఒక శ్రేష్ఠమైన గర్వకారణం మరియు గౌరవం. ఎందుకంటే దేవుడు అబ్రాహాము సంతానంతోను, అతని సంతానమును గూర్చిను మాట్లాడాడని ఎవరూ కాదనలేరు. కానీ ఈ ప్రత్యేక హక్కు అవిశ్వాసులైన యూదులకు ఏమాత్రం ప్రయోజనం కలిగించలేదు. ఈ కారణంగా పౌలు, ప్రత్యేకంగా ఈ భాగంలో, ఈ వాదనకు వ్యతిరేకంగా తీవ్రంగా పోరాడి, యూదులలోని ఈ బలమైన విశ్వాసాన్ని వారి నుండి లాక్కున్నాడు; క్రీస్తుచేత ఎన్నుకోబడిన పాత్రగా అతడు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఈ పనిని చేయగలిగాడు. ఎందుకంటే, ఒకవేళ మనం మొదట్లో పౌలు లేకుండా యూదులతో వాదించి ఉంటే, బహుశా మనం వారిపై చాలా తక్కువ విజయం సాధించి ఉండేవాళ్ళం.

కాబట్టి, 'మేము అబ్రాహాము సంతానము' అని గర్వంతో అతిశయించిన యూదుల ఆ ధైర్యాన్ని పౌలు వ్యతిరేకిస్తున్నాడు. అయితే, అబ్రాహాము సున్నతి పొంది ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించాడు; మనం కూడా అలాగే చేస్తాము.

ఇదంతా నేను ఒప్పుకుంటున్నాను; కానీ దాని ద్వారా మీరు నీతిమంతులుగా తీర్చబడి రక్షింపబడతారని ఆశిస్తారా? అస్సలు కాదు. అయితే మనం పితృపురుషుడైన అబ్రాహాము దగ్గరికి వద్దాం, మరియు అతను ఏ విధంగా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడి రక్షింపబడ్డాడో చూద్దాం. నిస్సందేహంగా, అతని శ్రేష్ఠమైన సద్గుణాల వలన, పవిత్రమైన కార్యాల వలన కాదు; అతను తన దేశాన్ని, బంధువులను, మరియు తండ్రి ఇంటిని విడిచిపెట్టినందువల్ల కాదు; అతను సున్నతి పొంది ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించినందువల్ల కాదు; సంతానం కలుగుతుందని వాగ్దానం పొందిన తన కుమారుడైన ఇస్సాకును, దేవుని ఆజ్ఞ ప్రకారం బలిగా అర్పించబోతున్నందువల్ల కాదు: కానీ అతను దేవునిపై విశ్వాసం ఉంచినందువల్ల. అందువల్ల, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా తప్ప మరే ఇతర మార్గంలోనూ అతను నీతిమంతుడిగా తీర్చబడలేదు. కాబట్టి మీరు ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడాలని కోరుకుంటే, మీ తండ్రియైన ఆరాహాము మరెంతో ఎక్కువగా ధర్మశాస్త్రం ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడాలి. కానీ అబ్రాహాము కేవలం విశ్వాసం ద్వారా తప్ప మరే విధంగానూ నీతిమంతుడిగా తీర్చబడలేడు, పాపక్షమాపణను మరియు పరిశుద్ధాత్మను పొందలేడు. లేఖన సాక్ష్యమునుబట్టి ఇది సత్యము గనుక, మీ తండ్రియు, మీ ఊటయు, మీ జన్మస్థానమును అయిన అబ్రాహాము, మీరు ఎవనిని గూర్చి ఎంతగానో అతిశయపరుచున్నారో, ఆయనే వీటితో సంబంధం లేకుండా కేవలం విశ్వాసము ద్వారానే నీతిమంతునిగా తీర్చబడి రక్షింపబడినప్పుడు, మీరు సున్నతిని, ధర్మశాస్త్రమును గూర్చి ఎందుకు ఇంతగా పట్టుకొని, వాటివలన మీకు నీతియు రక్షణయు కలుగునని వాదిస్తున్నారు? ఈ వాదనను ఎదిరించి ఏమి చెప్పగలము?

కాబట్టి పౌలు ఈ వాక్యంతో ముగిస్తున్నాడు: 'విశ్వాసముగలవారు అబ్రాహాము సంతానము', శారీరక జననం లేదా దేహ సంబంధమైన బీజం దేవుని దృష్టిలో అబ్రాహాము సంతానముగా చేయదు.

అతడు ఇలా అంటున్నట్లుగా: దేవుని దాసుడు, దేవుడు ఎన్నుకొని విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతునిగా చేసిన ఈ అబ్రాహాముకు శరీర సంబంధమైన జననం ద్వారా దేవుని దృష్టిలో సంతానముగా ఎవ్వరూ పరిగణించబడరు; కానీ అతడు తండ్రిగా ఉన్నందున, అటువంటి సంతానములు దేవుని ఎదుట అతనికి ఇవ్వబడాలి. అయితే అతడు విశ్వాసము వలన తండ్రిగా ఉండి, నీతిమంతునిగా తీర్చబడి, దేవునికి ప్రీతికరంగా ఉన్నాడు. అతడు శరీర సంబంధమైన రీతిలో సంతానాన్ని కనగలడని కాదు, అతనికి సున్నతి మరియు ధర్మశాస్త్రం ఉన్నందువల్ల కాదు, కానీ అతడు దేవునియందు విశ్వాసముంచినందువల్లనే అలా ఉన్నాడు. కాబట్టి, విశ్వాసియైన అబ్రాహాముకు సంతానముగా ఉండగోరువాడు, తానూ విశ్వాసముంచాలి; లేదంటే అతడు ఎన్నుకోబడిన, ప్రియుడైన మరియు నీతిమంతునిగా తీర్చబడిన అబ్రాహాముకు సంతానము కాదు, కేవలం కన్నవానికి మాత్రమే సంతానము.

అబ్రహాము అనగా పాప క్షమాపణ, విశ్వాసం, పరిశుద్ధాత్మ లేకుండా, పాపంలోనే గర్భం ధరించి, జన్మించి, చుట్టబడిన ఒక మనిషి తప్ప మరేమీ కాదు; అతడు కూడా మరొక మనిషిలాగే శిక్షకు పాత్రుడు.

అతని వలన శరీరసంబంధముగా పుట్టిన పిల్లలు కూడా అటువంటివారే; వారిలో వారి తండ్రిని పోలినది ఏదీ ఉండదు, కేవలం మాంసం, రక్తం, పాపం మరియు మరణం మాత్రమే ఉంటాయి: కాబట్టి వీరు కూడా శిక్షకు గురవుతారు. అందువలన, 'మేము అబ్రాహాము సంతానము' అనే ఈ గర్వపూరితమైన ప్రగల్భం నిష్ప్రయోజనమైనది.

పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన తొమ్మిదవ పత్రికలో పరిశుద్ధ లేఖనంలోని రెండు ఉదాహరణల ద్వారా ఈ వాదనను స్పష్టంగా తెలియజేస్తున్నాడు. మొదటిది ఇష్మాయేలు మరియు ఇస్సాకులకు సంబంధించినది. వీరిద్దరూ అబ్రాహాము యొక్క సంతానం మరియు కన్నబిడ్డలు. అయినప్పటికీ, (ఇస్సాకు వలెనే అబ్రాహాము నుండి పుట్టిన ఇష్మాయేలు కూడా, శారీరక సంతానానికి ఏదైనా అధికారం ఉండి, అబ్రాహాముకు పిల్లలను కనగలిగి ఉంటే, తను కూడా జ్యేష్ఠుడై ఉండవలసింది) ఇష్మాయేలును మినహాయించారు, మరియు లేఖనం ఇలా చెబుతోంది: 'ఇస్సాకు ద్వారానే నీ సంతానం పిలువబడును.' రెండవది ఏశావు మరియు యాకోబులకు సంబంధించినది. వారు తమ తల్లి గర్భంలో ఉండగానే, మంచి గానీ చెడు గానీ ఏదీ చేయనప్పుడే, ఇలా చెప్పబడింది: 'పెద్దవాడు చిన్నవానికి సేవ చేయును. నేను యాకోబును ప్రేమించితిని, ఏశావును ద్వేషించితిని.' కాబట్టి విశ్వాసముగలవారే అబ్రాహాము సంతానమని స్పష్టమవుతోంది.

కానీ ఇక్కడ కొందరు (యూదులు మరియు ఈనాటి కొందరు విమర్శించేవారి వలె) అభ్యంతరం తెలుపుతారు, హెబ్రీ భాషలో 'విశ్వాసం' అనే పదానికి 'సత్యం' అని అర్థం, కాబట్టి మనం దానిని సరిగ్గా అన్వయించలేదని అంటారు; అంతేకాకుండా, ఈ వాక్యం సంతానం గురించిన వాగ్దానాన్ని గూర్చి మాట్లాడుతుంది, కాబట్టి పౌలు దీనిని క్రీస్తుపై విశ్వాసానికి సరిగ్గా అన్వయించలేదని, కానీ దేవుని వాగ్దానం ప్రకారం తనకు సంతానం కలుగుతుందని అబ్రాహాము విశ్వసించిన విశ్వాసానికి మాత్రమే అన్వయించాలని వాదిస్తారు; దీని ద్వారా పౌలు యొక్క వాదనలు మరియు ఆరోపణలు దేనినీ నిర్ధారించలేవని వారు నిరూపించాలనుకుంటారు. అదే విధంగా, పౌలు కొద్దిసేపటి తర్వాత హబక్కూకు గ్రంథం నుండి ఉదహరించిన భాగం, దర్శనమంతటినీ సంపూర్ణంగా నెరవేర్చడానికి సంబంధించిన విశ్వాసం గురించి మాట్లాడుతుందని, అంతేగానీ పౌలు ఉదహరించినట్లుగా కేవలం క్రీస్తు మీద విశ్వాసం గురించి కాదని కూడా వారు వాదించవచ్చు. అదేవిధంగా, విశ్వాసం గురించి మరియు విశ్వాసపు ఉదాహరణల గురించి మాట్లాడే పదకొండవ అధ్యాయం మొత్తాన్ని వారు హెబ్రీయులకు వ్రాసిన పత్రికకు ఆపాదించవచ్చు. ఇలాంటి గర్వాత్ములు, అహంకారులు ప్రశంసల కోసం వేటాడుతారు, మరియు తాము ఏమాత్రం అర్హత లేని చోట జ్ఞానులుగా, పండితులుగా పరిగణించబడాలని కోరుకుంటారు. కానీ అమాయకులు మరియు అజ్ఞానుల కారణంగా, వారి వాదనలకు మనం క్లుప్తంగా సమాధానమిద్దాం.

మొదటి ప్రశ్నకు నేను ఈ విధంగా సమాధానమిస్తాను, విశ్వాసం అంటే హృదయ సత్యం తప్ప మరేమీ కాదు; అనగా, దేవుని విషయమై హృదయానికి కలిగే నిజమైన మరియు సరైన అభిప్రాయం.

ఇప్పుడు, విశ్వాసం మాత్రమే దేవుని గురించి సరిగ్గా ఆలోచిస్తుంది మరియు తీర్పు తీరుస్తుంది, కానీ తర్కం కాదు. ఒక వ్యక్తి ఆయన వాక్యాన్ని విశ్వసించినప్పుడు మాత్రమే దేవుని గురించి సరిగ్గా ఆలోచిస్తాడు. కానీ అతను వాక్యం లేకుండా దేవుణ్ణి కొలిచి, తన సొంత తర్కం ప్రకారం ఆయనను విశ్వసించినప్పుడు, అతని హృదయంలో దేవుని సత్యం ఉండదు, అందువల్ల అతను ఆయన గురించి తగిన విధంగా ఆలోచించలేడు లేదా తీర్పు తీర్చలేడు. ఉదాహరణకు: ఒక సన్యాసి తన పైవస్త్రం, గుండు చేయబడిన కిరీటం మరియు తన ప్రమాణాలు దేవునికి ప్రీతికరమైనవని, వాటి వలన తనకు కృప మరియు నిత్యజీవం ఇవ్వబడతాయని ఊహించుకుంటే, అతనికి దేవుని గురించి నిజమైన అభిప్రాయం ఉండదు, కానీ అది అసత్యమైనది మరియు భక్తిహీనతతో నిండినది. కాబట్టి సత్యమంటే విశ్వాసమే, అది దేవుని గురించి సరిగా తీర్పు తీరుస్తుంది, అనగా, మనం అపవిత్రులం కాబట్టి దేవుడు మన క్రియలను, నీతిని లక్ష్యపెట్టడు; కానీ సర్వలోక పాపముల కొరకు ప్రాయశ్చిత్తము చేయుటకు ఆయన పంపిన తన కుమారునియందు మనం విశ్వాసముంచిన యెడల, ఆయన మనయందు కనికరించి, మనలను అంగీకరించి, మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చి, రక్షిస్తాడు (1 John 2:2). ఇది దేవుని గూర్చిన నిజమైన అభిప్రాయం, మరియు నిజానికి ఇది విశ్వాసం తప్ప మరేదీ కాదు. క్రీస్తు నిమిత్తము నేను దేవుని అనుగ్రహములోనికి చేర్చబడ్డానని నా తర్కము ద్వారా నేను గ్రహించలేను లేదా పూర్తిగా నిశ్చయించుకోలేను; కానీ సువార్త ద్వారా ఇది ప్రకటించబడటాన్ని నేను వింటున్నాను, మరియు విశ్వాసంతో దానిని పట్టుకొని ఉన్నాను.

రెండవ సందేహానికి నేను చెప్పేదేమిటంటే, ఆదికాండము పదిహేనవ అధ్యాయంలోని స్థానాన్ని పౌలు క్రీస్తునందలి విశ్వాసానికి అన్వయిస్తూ సరిగ్గానే ఉదహరించాడు. ఎందుకంటే విశ్వాసంతో ఎల్లప్పుడూ దేవుని కరుణ గురించిన ఒక నిశ్చయమైన హామీ జతచేయబడి ఉండాలి. ఇప్పుడు ఈ హామీ, క్రీస్తు నిమిత్తం పాపక్షమాపణను గూర్చిన నమ్మకమైన నమ్మకాన్ని కలిగియున్నది. ఎందుకంటే, క్రీస్తు నిమిత్తం దేవుడు నీ యెడల కరుణ చూపుచున్నాడని మొదట నిశ్చయత కలిగితే తప్ప, నీ మనస్సాక్షి దేవుని నుండి దేనినీ ఆశించడం అసాధ్యం. కాబట్టి వాగ్దానాలన్నీ క్రీస్తును గూర్చిన ఆ మొదటి వాగ్దానానికి సంబంధించినవే.

'స్త్రీ సంతానము సర్పము యొక్క తలను చితకగొట్టును' (Genesis 3:15). ప్రవక్తలు కూడా దానిని అలాగే అర్థం చేసుకుని బోధించారు. దీని ద్వారా, పాత నిబంధనలోని పితరుల విశ్వాసానికి, మరియు ఇప్పుడు క్రొత్త నిబంధనలోని మన విశ్వాసానికి వాటి బాహ్య విషయాలలో తేడాలు ఉన్నప్పటికీ, అన్నీ ఒక్కటే అని మనం చూడవచ్చు. అపొస్తలుల కార్యములలో పేతురు ఈ విషయాన్నే సాక్ష్యమిస్తూ ఇలా అన్నాడు: 'దానిని మేము గానీ, మా పితరులు గానీ భరించలేకపోయాము.' కానీ మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు కృప ద్వారా వారు రక్షింపబడినట్లే మనం కూడా రక్షింపబడతామని నమ్ముతున్నాము' (Acts 15:10 f.); మరియు పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: 'మన పితరులందరూ తమను అనుసరించిన ఆ ఆత్మీయ బండ నుండి త్రాగారు, ఆ బండ క్రీస్తే' (1 Corinthians 10:4); మరియు క్రీస్తు స్వయంగా ఇలా అంటున్నాడు: 'అబ్రాహాము నా దినమును చూచుటకు సంతోషించెను, మరియు అతడు దానిని చూచి ఆనందించెను' (John 8:56).

అయినప్పటికీ, మన విశ్వాసం ఇప్పుడు వచ్చిన క్రీస్తుపై ఆధారపడినట్లే, మన పూర్వీకుల విశ్వాసం కూడా రాబోయే క్రీస్తుపై ఆధారపడింది. అబ్రాహాము తన కాలంలో రాబోయే క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడ్డాడు, కానీ అతను ఈ రోజు జీవించి ఉంటే, ఇప్పుడు ప్రత్యక్షమై, మన మధ్య ఉన్న క్రీస్తుపై విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాడు; నేను ఇంతకుముందు కొర్నేలియస్ గురించి చెప్పినట్లుగా, అతను మొదట రాబోయే క్రీస్తును నమ్మాడు, కానీ పేతురు ద్వారా ఉపదేశించబడి, క్రీస్తు అప్పటికే వచ్చాడని నమ్మాడు. కాబట్టి కాల వైవిధ్యం విశ్వాసాన్ని గానీ, పరిశుద్ధాత్మను గానీ, దాని వరాలను గానీ ఎన్నడూ మార్చదు. ఎందుకంటే, ప్రాచీన పూర్వీకులలో, ఈ రోజున ఉన్న మరియు ఇకపై రాబోయే విశ్వాసులలో ఉన్నట్లే, క్రీస్తును గూర్చి ఒకే మనస్సు, ఒకే తీర్పు మరియు అవగాహన గతంలో ఉంది, ఇప్పుడు ఉంది, మరియు ఎల్లప్పుడూ ఉంటుంది. కాబట్టి పాత నిబంధనలోని పూర్వీకుల వలె, మనకు కూడా రాబోయే క్రీస్తు ఉన్నాడు మరియు మనం ఆయనను నమ్ముతాము. ఎందుకంటే, మన రక్షణ కొరకు అప్పటికే వచ్చాడని మనం నమ్ముతున్న సజీవులకు మరియు మృతులకు తీర్పు తీర్చడానికి, ఆయన చివరి రోజున మహిమతో తిరిగి రావడం కోసం మనం ఎదురుచూస్తున్నాము.

కాబట్టి పౌలు చేసిన ఈ ఆరోపణ, గ్రుడ్డివారైన అజ్ఞానులైన నిందకులను తప్ప మరెవరినీ అభ్యంతరపరచదు.

అయినప్పటికీ, రాబోయే క్రీస్తు వద్దకు తిరిగి వెళ్లడం మనకు ధర్మం కాదు (అంతిమ దినాన మన విమోచకునిగా, సమస్త కీడుల నుండి మనలను విడిపించువానిగా ఆయన కోసం మనం ఎదురుచూస్తున్నంత వరకు తప్ప). ఎందుకంటే అలా చేయడం ద్వారా, క్రీస్తు ఇంకా ప్రత్యక్షం కాలేదని, ఇంకా ప్రత్యక్షం కావాల్సి ఉందని మనం నమ్మినట్లు అవుతుంది. కాబట్టి, యూదులు చేస్తున్నట్లుగానే, మనం క్రీస్తును మరియు ఆయన మేలులన్నిటినీ తిరస్కరించి, దేవుడు తన వాగ్దానాలను ఇంకా నెరవేర్చలేదని సాక్ష్యమిస్తూ, ఆయనను అబద్ధికునిగా చేసినవారమవుతాము.

కాబట్టి పౌలు, నేను చెప్పినట్లుగా, ఆదికాండములోని అబ్రాహాము విశ్వాసమును గూర్చి మాట్లాడే భాగాన్ని సరిగానే ఉదహరించి, దానిని క్రీస్తునందలి విశ్వాసమునకు అన్వయించుచున్నాడు.

గడిచిపోయిన వాగ్దానాలన్నియు రాబోయే క్రీస్తునందు నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. కాబట్టి అబ్రాహామును, ఇతర పితరులను, మనమును కూడా క్రీస్తునందలి విశ్వాసము ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడితిమి; వారు అప్పుడు రాబోవు ఆయననందలి విశ్వాసము ద్వారా వారును, మనము ఇప్పుడు మనయున్న ఆయననందలి విశ్వాసము ద్వారాను నీతిమంతులుగా తీర్చబడితిమి.

ఎందుకంటే, వారిలోను మరియు మనలోను, బయలుపరచబడబోయే క్రీస్తునందు గాని, ఇప్పుడు బయలుపరచబడి మనమున్న క్రీస్తునందు గాని, నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట యొక్క స్వభావమును గూర్చి మనము ఇప్పుడు విన్నవించుచున్నాము. అది ఒక్కటే. కాబట్టి, ధర్మశాస్త్రము నీతిమంతులుగా తీర్చక, కేవలం విశ్వాసము మాత్రమే తీరుస్తుందని పౌలు చూపించడమే చాలు; అది రాబోయే క్రీస్తునందు గాని, ఇప్పటికే వచ్చిన క్రీస్తునందు గాని అయి ఉండాలి.

ఈ రోజున కూడా క్రీస్తు కొందరితో ఉన్నాడు, మరికొందరి వద్దకు రాబోతున్నాడు. విశ్వాసులందరితో ఆయన ఉన్నాడు: అవిశ్వాసుల వద్దకు ఆయన ఇంకా రాలేదు, ఆయన వలన వారికి ఏ ప్రయోజనమూ లేదు: కానీ వారు ఆయన వాక్యాన్ని విని విశ్వసిస్తే, అప్పుడు ఆయన వారితో ఉంటాడు, ఆయన వారిని నీతిమంతులుగా తీర్చి రక్షిస్తాడు.

కాబట్టి విశ్వాసముగలవారే అబ్రాహాము సంతానమని మీరు ఎరుగుదురు.

అబ్రాహాము యొక్క ఈ ఉదాహరణ ద్వారా, మరియు లేఖనముల స్పష్టమైన సాక్ష్యము ద్వారా, యూదులైనను అన్యజనులైనను, తర్కమును గాని, ధర్మశాస్త్రమును గాని, క్రియలను గాని, పితరుల శారీరక సంబంధమైన తరమును గాని లక్ష్యపెట్టని, విశ్వాసముగలవారందరూ అబ్రాహాము సంతానమని మీకు తెలుసు. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రమును బట్టి కాక, విశ్వాసమువలన కలిగే నీతినిబట్టి అబ్రాహాము లోకమునకు వారసుడగునని వాగ్దానము చేయబడెను; అనగా, అతని సంతానము ద్వారా భూమిమీదనున్న సమస్త జనులు ఆశీర్వదింపబడతారని, మరియు అతడు జనములకు పితామహుడని పిలువబడతారని వాగ్దానము చేయబడెను.

మరియు యూదులు 'జనములు' అనే ఈ పదాన్ని తమకు మాత్రమే అన్వయించుకొని తప్పుగా అర్థం చేసుకోకుండా, లేఖనము దీనిని నివారిస్తూ, 'జనములకు తండ్రి' అని మాత్రమే కాక, 'నేను నిన్ను అనేక జనములకు తండ్రిగా చేసితిని' అని చెబుతోంది (Genesis 17:4; Romans 4:7). కాబట్టి అబ్రాహాము యూదులకు మాత్రమే కాక, అన్యజనులకు కూడా తండ్రి. దీని ద్వారా అబ్రాహాము సంతానం శరీర సంబంధమైన సంతానం కాదని (ఎందుకంటే అతడు శరీర రీత్యా అన్యజనులకు తండ్రి కాదు), విశ్వాస సంబంధమైన సంతానమని మనం స్పష్టంగా చూడవచ్చు. రోమా 4వ అధ్యాయంలో పౌలు ఇలా ప్రకటిస్తున్నాడు: 'అతడు విశ్వసించిన దేవుని ఎదుట మనందరికీ తండ్రి (ఇలా వ్రాయబడియున్నది: నేను నిన్ను అనేక జనములకు తండ్రిగా చేసితిని):' ఈ విధంగా పౌలు ఇద్దరు అబ్రాహాములను, అనగా కన్న అబ్రాహామును మరియు విశ్వసించిన అబ్రాహామును చూపిస్తున్నాడు. అబ్రాహాముకు పిల్లలు ఉన్నారు, మరియు అతడు అనేక జనములకు తండ్రి. ఎక్కడ? అతడు విశ్వసించే దేవుని ఎదుట; అతడు కన్న లోక ఎదుట కాదు. ఎందుకంటే లోకంలో అతడు ఆదాము కుమారుడు, మరియు పాపి, లేదా (ఇంకా చెప్పాలంటే) అతడు ధర్మశాస్త్ర నీతిని జరిగించేవాడు, వివేక నియమాన్ని అనుసరించి, అనగా మనుష్యుల రీతి ప్రకారం జీవించేవాడు: కానీ ఇది విశ్వసించే అబ్రాహాముకు ఏమాత్రం వర్తించదు.

కాబట్టి అబ్రాహాము యొక్క ఈ ఉదాహరణ, విశ్వాసం ద్వారా మనం నీతిమంతులుగా ఎంచబడతామని చెప్పే పరిశుద్ధ లేఖనాన్నే తనలో ఇముడ్చుకుంది. అందువల్ల, అబ్రాహాము ఉదాహరణ ద్వారా మరియు లేఖన అధికారం ద్వారా కూడా ఇది రెండు విధాలుగా బలమైన మరియు శక్తివంతమైన వాదన.

మరియు దేవుడు అన్యజనులను విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీరుస్తాడని లేఖనం ముందుగానే చూస్తోంది. ఈ విషయాలు మునుపటి వాదనకు సంబంధించినవి. ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా ఉంది: యూదులారా, మీరు ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి మితిమీరి అతిశయిస్తున్నారు; మరియు దేవుడు పొదలో అతనితో మాట్లాడినందువల్ల మీరు మోషేను మితిమీరి పొగుడుతున్నారు, మొదలైనవి. యూదులు మాకు వ్యతిరేకంగా గర్వంగా గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నట్లుగా (నేను స్వయంగా అనేకసార్లు విన్నాను): క్రైస్తవులమైన మీకు అపొస్తలులు, పోప్, బిషప్‌లు మొదలైనవారు ఉన్నారు; కానీ యూదులమైన మాకు పితృపురుషులు, ప్రవక్తలు ఉన్నారు, అవును, పొదలో, సీనాయిలో, మాకు ధర్మశాస్త్రమును అనుగ్రహించిన దేవుడే స్వయంగా మాకు ఉన్నాడు, మరియు దేవాలయంలో, మొదలైనవి. మీకు వీలైతే, అటువంటి గొప్పతనాన్ని మరియు అటువంటి శ్రేష్ఠమైన సాక్ష్యాన్ని మీ కోసం మాకు వ్యతిరేకంగా ఆరోపించుకుంటున్నారు. దీనికి అన్యజనుల అపొస్తలుడైన పౌలు ఇలా జవాబిచ్చాడు: మీ ఈ గర్వపు గొప్పలు చెప్పుకోవడం, ప్రగల్భాలు పలకడం వ్యర్థం; ఎందుకంటే, అన్యజనులు ధర్మశాస్త్రం వలన కాక, అబ్రాహాము సంతానం నుండి రాబోయే ఆశీర్వాదం వలన నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని లేఖనం ధర్మశాస్త్రానికి చాలా కాలం ముందే ముందుగానే చూసింది. ఆ ఆశీర్వాదం, (పౌలు తరువాత చెప్పినట్లుగా) ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడటానికి నాలుగు వందల ముప్పై సంవత్సరాల ముందే అతనికి వాగ్దానం చేయబడింది. ఇప్పుడు, ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాత ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడినప్పటికీ, అది అబ్రాహాముకు చేయబడిన ఈ ఆశీర్వాద వాగ్దానాన్ని అడ్డుకోలేకపోయింది లేదా రద్దు చేయలేకపోయింది; కానీ అది స్థిరంగా నిలిచి ఉంది, మరియు ఎప్పటికీ నిలిచి ఉంటుంది. దీనికి యూదులు ఏమి జవాబు చెప్పగలరు?

కాలం యొక్క నిశ్చయతపై ఆధారపడిన ఈ వాదన చాలా బలమైనది. ఇశ్రాయేలు ప్రజలు ధర్మశాస్త్రాన్ని స్వీకరించడానికి నాలుగు వందల ముప్పై సంవత్సరాల ముందే అబ్రాహాముకు ఆశీర్వాద వాగ్దానం ఇవ్వబడింది. ఎందుకంటే అబ్రాహాముతో ఇలా చెప్పబడింది:

నీవు దేవునియందు విశ్వాసముంచి, ఆయనకు మహిమను కలుగజేసినందున, నీవు 'అనేక జనములకు తండ్రి' అగుదువు. అక్కడ దేవుని వాగ్దానము ద్వారా అబ్రాహాము అనేక జనములకు తండ్రిగా నియమించబడెను, మరియు ధర్మశాస్త్రము ప్రచురించబడక ముందే అతని సంతతికి, అతని తరువాతి సంతానానికి ప్రపంచ వారసత్వం అతనికి ఇవ్వబడింది. అయితే ఓ గలతీయులారా, వాగ్దానము జరిగిన చాలా కాలం తరువాత, అనగా నాలుగు వందల ముప్పై సంవత్సరాల తరువాత వచ్చిన ధర్మశాస్త్రము ద్వారా మీరు పాపక్షమాపణ పొంది, పిల్లలమై, వారసత్వాన్ని పొందుతున్నామని మీరెందుకు గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నారు? బాప్తిస్మములో రక్షణ వాగ్దానం ఉంది: 'విశ్వసించినవాడు రక్షింపబడును' (Mark 16:16). ఇక్కడ ఎవరైనా (భ్రాంతి కలిగించే ఆత్మలు చేసే విధంగా) ఒక శిశువుకు మొదటిసారి బాప్తిస్మం ఇచ్చినప్పుడు నీతి మరియు రక్షణ ఇవ్వబడుతుందని నిరాకరిస్తే, ఈ విధంగా వాగ్దానాన్ని అపహాస్యం చేస్తూ, అంటే ఒక వ్యక్తికి వివేకం వచ్చి, ఇప్పుడు బాగా పనిచేయగలిగినప్పుడు మరియు మంచి పనులు చేయడం ద్వారా వాగ్దానంలో ఉన్నదాన్ని పొందినప్పుడు అది ప్రయోజనకరంగా ఉంటుందని; ఇంకా, బాప్తిస్మం మన పట్ల దేవుని సద్భావానికి సూచన కాదని, అది కేవలం విశ్వాసులను అవిశ్వాసుల నుండి వేరుచేసే ఒక గుర్తు మాత్రమేనని మొదలైనవి చెబితే: అటువంటి వ్యక్తి బాప్తిస్మం నుండి రక్షణను పూర్తిగా తీసివేసి, దానిని కర్మలకు ఆపాదిస్తాడు. అబద్ధ అపోస్తలులు మరియు వారి శిష్యులు అన్ని విషయాలలో అలాగే చేశారు. వారు ధర్మశాస్త్రమును, దాని మహిమను అతిశయంగా ప్రకటించారు, కానీ ధర్మశాస్త్రం ఇవ్వబడటానికి నాలుగు వందల ముప్పై సంవత్సరాల ముందు అబ్రాహాముకు చేయబడిన వాగ్దానాన్ని వారు నిర్లక్ష్యం చేసి, తృణీకరించారు. తమ జాతి మొత్తానికి తండ్రి అని వారు అతిశయించినప్పటికీ, అబ్రాహాము సున్నతి పొందక, ధర్మశాస్త్రానికి ఎన్నో యుగాల ముందు జీవించినప్పటికీ, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే నీతిమంతుడిగా చేయబడ్డాడనే విషయాన్ని వారు ఏ విధంగానూ తెలుసుకోవడానికి ఇష్టపడలేదు. లేఖనం దీనికి అత్యంత స్పష్టంగా సాక్ష్యమిస్తుంది: 'అబ్రాహాము దేవుని నమ్మెను, అది అతనికి నీతిగా ఎంచబడెను' (ఆదికాండము).

15:6). ఆ తరువాత, అతని విశ్వాసం వలన అతను నీతిమంతుడిగా ఎంచబడినప్పుడు, ఆదికాండము పదిహేడవ అధ్యాయంలో లేఖనము సున్నతిని గూర్చి ప్రస్తావించుచున్నది, అక్కడ ఇలా చెప్పుచున్నది: 'ఇది నా నిబంధన, దీనిని మీరు నాకును మీకును మధ్య గైకొనవలెను' (Genesis 17:10).

ఈ వాదనతో పౌలు అబద్ధ అపొస్తలులను బలంగా ఒప్పించి, అబ్రాహాము సున్నతి లేకుండా మరియు దానికి ముందు, అలాగే ధర్మశాస్త్రమునకు నాలుగు వందల ముప్పై సంవత్సరాల ముందు కూడా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతుడిగా తీర్చబడ్డాడని స్పష్టంగా చూపించాడు.

ఇదే వాదనను ఆయన రోమా పత్రికలోని నాలుగవ అధ్యాయంలో ప్రస్తావించాడు: అదేమిటంటే, అబ్రాహాము సున్నతికి ముందే నీతిమంతుడని అతనికి ఆపాదించబడింది, మరియు అతడు సున్నతి చేయించుకోకముందే నీతిమంతుడుగా ఉన్నాడు; ధర్మశాస్త్రమునకు ముందు అతడు నీతిమంతుడుగా ఉన్నదానికంటే ఇది చాలా ఎక్కువ.

కాబట్టి, పౌలు చెప్పినట్లుగా, ధర్మశాస్త్రము మరియు క్రియల నీతిని గూర్చి మీరు చేసే ఈ గొప్ప ప్రగల్భాలకు వ్యతిరేకంగా లేఖనము చక్కగా ఏర్పాటు చేసింది. ఎప్పుడు?