ఆ తర్వాత పద్నాలుగేళ్లకు, నేను మళ్ళీ యెరూషలేముకు వెళ్లాను.

కాబట్టి పౌలు ధర్మశాస్త్రంలోని ఒక భాగాన్ని (అది కూడా మంచిది మరియు పవిత్రమైనదే) మాత్రమే గూర్చి మాట్లాడటం లేదు, కానీ ధర్మశాస్త్రం మొత్తాన్ని గూర్చి మాట్లాడుతున్నాడు. ధర్మశాస్త్రం మొత్తాన్ని అనుసరించి చేసిన క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చబడవని ఆయన అంటున్నాడు. ఆయన ధర్మశాస్త్రానికి విరోధంగా చేసిన పాపాన్ని గూర్చి గానీ, శరీర క్రియలను గూర్చి గానీ మాట్లాడటం లేదు, కానీ 'ధర్మశాస్త్ర క్రియలను' గూర్చి, అంటే ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం చేసిన క్రియలను గూర్చి మాట్లాడుతున్నాడు. కాబట్టి, నరహత్య చేయకపోవడం, వ్యభిచారం చేయకపోవడం మొదలైనవి, అవి స్వభావసిద్ధంగా గానీ, మనిషి బలం వల్ల గానీ, స్వేచ్ఛా సంకల్పం వల్ల గానీ, లేదా దేవుని వరము మరియు శక్తి వల్ల గానీ చేయబడినప్పటికీ, అవి నీతిమంతులుగా తీర్చబడవు.

ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్ర క్రియలు నీతిమంతులుగా తీర్చబడక ముందైనా లేక ఆ తర్వాతైనా చేయబడవచ్చు.

నీతిమంతులుగా తీర్చబడక ముందు, జెనోఫోన్, అరిస్టైడ్స్, ఫాబియస్, సిసిరో, పోంపోనియస్ అట్టికస్ వంటి అన్యజనులలో కూడా అనేకమంది మంచివారు ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన క్రియలను నెరవేర్చి, గొప్ప కార్యాలు చేశారు. సిసిరో ఒక మంచి మరియు న్యాయమైన కారణం కోసం ధైర్యంగా మరణాన్ని స్వీకరించాడు. పోంపోనియస్ స్థిరమైన వ్యక్తి, మరియు సత్యాన్ని ప్రేమించాడు, ఎందుకంటే అతను స్వయంగా ఎన్నడూ అబద్ధం చెప్పలేదు, అలాగే ఇతరుల విషయంలో కూడా దానిని సహించలేకపోయాడు.

ఇప్పుడు, స్థిరత్వం మరియు సత్యం అనేవి శ్రేష్ఠమైన సద్గుణాలు మరియు ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన శ్రేష్ఠమైన క్రియలు, అయినప్పటికీ వాటివలన వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేదు. నీతిమంతులుగా తీర్చబడిన తరువాత, పేతురు, పౌలు మరియు ఇతర క్రైస్తవులందరూ ధర్మశాస్త్ర క్రియలను చేశారు మరియు చేస్తున్నారు, అయినప్పటికీ వాటివలన వారు నీతిమంతులుగా తీర్చబడలేదు. 'నేను ఏ విషయంలోనూ దోషినని నాకు తెలియదు.

(పౌలు చెప్పినట్లు) అయినప్పటికీ దానివలన నేను నీతిమంతుడను కాను (1 Corinthians 4:4). కాబట్టి ఆయన ధర్మశాస్త్రంలోని ఏ ఒక్క భాగం గురించి గానీ, ధర్మశాస్త్రానికి విరుద్ధమైన పాపాల గురించి గానీ మాట్లాడటం లేదని, కానీ ధర్మశాస్త్రం మొత్తాన్ని మరియు దానిలోని క్రియలన్నిటినీ గురించి మాట్లాడుతున్నాడని మనం చూస్తున్నాము.

సాధారణంగా స్కూల్‌మెన్ అని పిలువబడే పోపిష్ సోఫిస్టర్ల దైవత్వం. అందువల్ల, పాపిస్టుల దుష్ట మరియు హానికరమైన అభిప్రాయాన్ని పూర్తిగా ఖండించాలి, అది చేసిన పనికి కృప మరియు పాపక్షమాపణ యొక్క యోగ్యతను ఆపాదిస్తుంది. ఎందుకంటే వారు, కృపకు ముందు చేసిన మంచి పని, అనుగుణ్యమైన కృపను పొందగలదని అంటారు [దీనిని వారు మెరిటమ్ డి కాంగ్రుయో అని పిలుస్తారు, ఎందుకంటే దేవుడు అటువంటి పనికి ప్రతిఫలం ఇవ్వడం సముచితం]. కానీ కృపను పొందినప్పుడు, దానిని అనుసరించే పని తగిన రుణం మరియు యోగ్యతతో నిత్యజీవానికి అర్హమైనది, దీనిని వారు మెరిటమ్ డి కొండిగ్నో అని పిలుస్తారు]. ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తి ఘోర పాపంలో ఉండి, కృప లేకుండా, తన స్వంత సహజ ప్రవృత్తితో ఒక మంచి పని చేస్తే – అంటే, అతను ప్రార్థనలో మాట్లాడినా లేదా విన్నా, లేదా దానధర్మాలు చేసినా - ఈ అనుగుణ్యమైన వ్యక్తి కృపకు అర్హుడు. అతను ఈ విధంగా కృపను పొందినప్పుడు, అతను ఇప్పుడు యోగ్యతతో నిత్యజీవానికి అర్హమైన పనిని చేస్తున్నాడు.

మొదటిగా, దేవుడు రుణగ్రస్తుడు కాదు; కానీ ఆయన నీతిమంతుడు మరియు మంచివాడు కాబట్టి, అది ఘోర పాపంలో చేయబడినప్పటికీ అటువంటి మంచి పనిని ఆమోదించడం, మరియు అటువంటి సేవకు కృపను ఇవ్వడం ఆయనకు తగదు. కానీ కృప లభించినప్పుడు, దేవుడు రుణగ్రస్తుడు అవుతాడు, మరియు నిత్యజీవాన్ని ఇవ్వడానికి తన హక్కు మరియు విధిచేత కట్టుబడి ఉంటాడు.

ఎందుకంటే ఇప్పుడు ఇది కేవలం స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో, స్వభావానికి అనుగుణంగా చేసే పని మాత్రమే కాదు, ఒక మనిషిని దేవునికి అంగీకారయోగ్యుడిగా చేసే కృపతో, అంటే ప్రేమతో కూడా చేయబడుతుంది. ఇదే క్రీస్తు విరోధి రాజ్యపు దైవత్వం; పౌలు యొక్క వాదనను మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో నేను దీనిని ఇక్కడ వివరిస్తున్నాను (ఎందుకంటే రెండు విరుద్ధమైన విషయాలు కలిపి ఉంచబడినప్పుడు, అవి మరింత బాగా తెలుస్తాయి); అంతేకాకుండా, ఈ గ్రుడ్డి మార్గదర్శకులు మరియు గ్రుడ్డివారి నాయకులు (Matthew 23:18) సత్యం నుండి ఎంత దూరంగా దారితప్పారో, మరియు ఈ దుష్టమైన, దూషణాత్మకమైన సిద్ధాంతం ద్వారా వారు సువార్తను అంధకారం చేయడమే కాకుండా, దానిని పూర్తిగా తీసివేసి, క్రీస్తును పూర్తిగా పాతిపెట్టారో ప్రజలందరూ చూడాలని కూడా వివరిస్తున్నాను. ఎందుకంటే, నేను ఘోరమైన పాపంలో ఉండి కూడా, దేవుని దృష్టిలో స్వతహాగా అంగీకారయోగ్యంగా మరియు స్వభావరీత్యా ఉండే ఏదైనా చిన్న పనిని చేసి, దానికి అనుగుణమైన కృపను సంపాదించుకోగలిగితే, మరియు ఆ కృపను పొందిన తరువాత, కృపనుబట్టి, అనగా ప్రేమనుబట్టి కార్యాలు చేసి, న్యాయముగాను మరియు నా కర్తవ్యముగాను నిత్యజీవాన్ని పొందగలిగితే; అప్పుడు నాకు దేవుని కృప, పాపక్షమాపణ, వాగ్దానం, మరియు క్రీస్తు మరణ విజయముతో ఏమి అవసరం?

క్రీస్తు ఇప్పుడు నాకు నిష్ప్రయోజనమైనవాడు, ఆయన మేలు నిష్ఫలమైనది; ఎందుకంటే సత్కార్యములు చేయుటకు నాకు స్వేచ్ఛా సంకల్పమును శక్తియున్నవి; వాటివలన నేను అనుగుణ్యమైన కృపకు, ఆ తరువాత నా క్రియల యోగ్యతనుబట్టి నిత్యజీవమునకు అర్హుడనై యున్నాను.

ఇటువంటి ఘోరమైన, హేయమైన దైవదూషణలను టర్కులకు, యూదులకు తెలియజేయవలసి ఉండేది, కానీ క్రీస్తు సంఘానికి కాదు. దీని ద్వారా స్పష్టంగా వెల్లడయ్యేదేమిటంటే, పోప్‌కు, అతని బిషప్‌లకు, పండితులకు, సన్యాసులకు మరియు అతని మతసంబంధమైన అనాగరిక సమూహానికి పవిత్ర విషయాల పట్ల ఎటువంటి జ్ఞానం గానీ, శ్రద్ధ గానీ లేదు; మరియు వారు తెలివిలేని, దీనమైన, చెల్లాచెదురైన మంద యొక్క ఆరోగ్యం గురించి కూడా పట్టించుకోలేదు.

పౌలు పాపం అని పిలిచేదాన్ని, మరియు కృప అని పిలిచేదాన్ని, వారు ఒక మేఘం ద్వారా చూసినట్లుగా చూసివుంటే, అటువంటి హేయమైన మరియు హేయమైన అబద్ధాలను నమ్మమని ప్రజలను వారు ఎన్నడూ బలవంతం చేసి ఉండేవారు కాదు. ఘోర పాపం అంటే, హత్య, వ్యభిచారం, దొంగతనం వంటి ధర్మశాస్త్రానికి వ్యతిరేకంగా చేసే బాహ్య క్రియలను మాత్రమే వారు అలా అర్థం చేసుకున్నారు. హృదయంలో అజ్ఞానం, ద్వేషం, మరియు దేవుని పట్ల తిరస్కారం, కృతజ్ఞత లేకపోవడం, దేవునిపై సణుగడం, మరియు దేవుని చిత్తాన్ని ఎదిరించడం కూడా ఘోర పాపమేనని, మరియు శరీరం దైవ వ్యతిరేకమైనది మరియు సైతాను సంబంధమైనది తప్ప మరేదీ ఆలోచించలేదని, మాట్లాడలేదని, లేదా చేయలేదని వారు గ్రహించలేకపోయారు. మనిషి స్వభావంలో లోతుగా పాతుకుపోయిన ఈ కీడులను వారు చూసివుంటే, అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత అనే అరణ్యానికి సంబంధించి అటువంటి నిర్లజ్జమైన మరియు హేయమైన కలలను వారు ఎన్నడూ కల్పించి ఉండేవారు కాదు.

అందువల్ల మనం దుష్టుడు లేదా ఘోర పాపి అంటే ఏమిటో సరిగ్గా మరియు స్పష్టంగా నిర్వచించాలి.

నజరేయుడైన యేసును హింసించడానికి, సువార్త బోధను రద్దు చేయడానికి, విశ్వాసులను హత్య చేయడానికి, మరియు క్రీస్తు సంఘాన్ని పూర్తిగా పడగొట్టడానికి పౌలు దమస్కుకు వెళ్ళినప్పుడు ఎలాగైతే పవిత్రమైన మరియు రక్తపాతమైన కపటిగా ఉన్నాడో, ఇతడు కూడా అలాంటి కపటియే. ఇవి దేవునికి విరోధమైన ఘోరమైన పాపాలు అని ఎవరు మాత్రం అనరు? అయినను పౌలు వాటిని చూడలేకపోయాడు. ఎందుకంటే, దేవుని పట్ల ఉన్న వక్రమైన ఆసక్తితో అతడు ఎంతగా గ్రుడ్డివాడయ్యాడంటే, ఈ హేయమైన కార్యాలు పరిపూర్ణమైన నీతి అని, దేవునికి అత్యంత అంగీకారయోగ్యమైన సేవ అని అతడు అనుకున్నాడు: మరి ఈ ఘోరమైన పాపాలను పరిపూర్ణమైన నీతి అని సమర్థించేవారు కృపకు అర్హులని మనం చెప్పగలమా?

అందువలన పౌలుతో ఏకీభవిస్తూ, మేము అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యతను పూర్తిగా తిరస్కరిస్తున్నాము, మరియు ఈ ఊహాగానాలు సైతాను యొక్క కేవలం మోసాలు తప్ప మరేమీ కావని, అవి ఎన్నడూ ఆచరణలో పెట్టబడలేదని, లేదా ఏ ఉదాహరణల ద్వారా తెలియజేయబడలేదని ధృవీకరిస్తున్నాము. ఎందుకంటే దేవుడు అనుగుణ్యత లేదా యోగ్యత అనే యోగ్యత కొరకు ఏ మనిషికి కృపను మరియు నిత్యజీవాన్ని ఎన్నడూ ఇవ్వలేదు. అందువల్ల, అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యతకు సంబంధించి పండితుల ఈ వాదోపవాదాలు, సోమరి మెదళ్ల యొక్క వ్యర్థమైన ఆటవస్తువులు మరియు కలలు తప్ప మరేమీ కావు. అయినప్పటికీ, మొత్తం పోప్ వ్యవస్థ దీనిపైనే ఆధారపడి ఉంది. ఎందుకంటే, ప్రతి మతస్థునికి ఈ ఊహ ఉంటుంది: "నా పవిత్రమైన క్రమాన్ని పాటించడం ద్వారా నేను అనుగుణ్యత యొక్క కృపకు అర్హుడనవుతాను, మరియు ఈ కృపను పొందిన తరువాత నేను చేసే పనుల ద్వారా, నేను యోగ్యత అనే నిధిని కూడబెట్టుకుంటాను, అది నాకు నిత్యజీవాన్ని పొందడానికి సరిపోవడమే కాకుండా, ఇతరులకు ఇవ్వడానికి లేదా అమ్మడానికి కూడా సరిపోతుంది."

మత సంస్థలన్నీ ఈ విధంగానే బోధించాయి, ఈ విధంగానే జీవించాయి. క్రీస్తుకు వ్యతిరేకంగా జరిగే ఈ ఘోరమైన దూషణను సమర్థించడానికి, పాపిస్టులు ఈనాటికీ తమకు చేతనైనదంతా మనకు వ్యతిరేకంగా ప్రయత్నిస్తున్నారు; వారిలో ఒక్కరైనా, ఎంత ఎక్కువ పవిత్రమైన కపటిగా, పుణ్యకార్యాలు చేసేవాడిగా ఉంటాడో, అతడు క్రీస్తు సువార్తకు అంత క్రూరమైన, ప్రాణాంతకమైన శత్రువుగా ఉంటాడు.

క్రైస్తవ్యమునకు నిజమైన మార్గము ఏమనగా, ఒక వ్యక్తి మొదట ధర్మశాస్త్రము ద్వారా తాను పాపి అని, మరియు తాను ఏ మంచి కార్యమును చేయుట అసాధ్యమని ఒప్పుకొనవలెను. ఎందుకనగా ధర్మశాస్త్రము ఇలా చెప్పుచున్నది: నీవు దుష్వృక్షమునై యున్నావు, అందువలన నీవు తలంచునది, పలుకునది, లేదా చేయునది అంతయు దేవునికి విరోధముగా ఉన్నది. అందువలన నీ క్రియల వలన నీవు కృపకు పాత్రుడవు కాలేవు; ఎందుకంటే నీవు దుష్వృక్షమునై యున్నావు గనుక, దుష్ఫలములను, అనగా పాపములను, ఫలించక మానలేవు. 'విశ్వాసము లేనిదంతయు పాపమే' (Romans 14:23). అందువలన విశ్వాసమునకు ముందుగా క్రియల ద్వారా కృపకు పాత్రుడవుగోరువాడు, పాపములతో దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టుటకు ప్రయత్నిస్తాడు; ఇది పాపము మీద పాపమును పోగుచేయడం, దేవుణ్ణి అపహసించడం, మరియు ఆయన ఆగ్రహాన్ని రేకెత్తించడం తప్ప మరేమీ కాదు.

ఒక వ్యక్తి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా ఈ విధంగా బోధించబడి, ఉపదేశించబడినప్పుడు, అతడు భయభక్తులు కలిగి వినయవంతుడవుతాడు; అప్పుడు అతడు తన పాపం యొక్క తీవ్రతను నిజంగా గ్రహిస్తాడు, మరియు తనలో దేవుని ప్రేమ యొక్క ఒక్క నిప్పురవ్వను కూడా కనుగొనలేడు: అందువల్ల అతడు ఆయన వాక్యంలో దేవుణ్ణి నీతిమంతునిగా తీరుస్తాడు, మరియు తాను మరణానికి, నిత్య నరకానికి దోషినని ఒప్పుకుంటాడు. కాబట్టి క్రైస్తవత్వంలో మొదటి భాగం పశ్చాత్తాపాన్ని బోధించడం, మరియు మనల్ని మనం తెలుసుకోవడం.

రెండవ భాగం ఏమనగా: నీవు రక్షింపబడగోరిన యెడల, కర్మల వలన రక్షణను వెదకకూడదు; ఎందుకనగా మనము ఆయన ద్వారా జీవించునట్లు దేవుడు తన ఏకైక కుమారుని లోకములోనికి పంపెను. ఆయన నీ కొరకు సిలువ వేయబడి మరణించెను, మరియు నీ పాపములను తన శరీరమందు భరించెను. ఇక్కడ కృపకు ముందుగా జరిగిన ఏ సంబంధమైన కార్యము గాని, దానితో ఏ పొంతన గాని లేదు, కానీ ఉగ్రత, పాపము, భయము మరియు మరణము మాత్రమే ఉన్నాయి. అందువలన ధర్మశాస్త్రము పాపమును ఎత్తిచూపడం, భయపెట్టడం మరియు అణకువగా ఉంచడం తప్ప మరేమీ చేయదు, మరియు ఈ విధంగా మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చుటకు సిద్ధపరచి, క్రీస్తు యొద్దకు నడిపిస్తుంది. ఎందుకనగా దేవుడు తన వాక్యము ద్వారా మనకు బయలుపరచినదేమనగా, ఆయన మనకు కనికరముగల తండ్రిగా ఉంటాడు, మరియు మన యోగ్యత లేకుండానే (మనము దేనికీ అర్హులం కాము గనుక) తన కుమారుడైన క్రీస్తు నిమిత్తము మనకు పాపక్షమాపణ, నీతి మరియు నిత్యజీవమును ఉచితంగా ఇస్తాడు. ఎందుకనగా దేవుడు తన వరములను అందరికీ ఉచితంగా ఇస్తాడు, మరియు అదే ఆయన దైవత్వమునకు స్తోత్రము మరియు మహిమ. కానీ న్యాయాధికారులు మరియు పుణ్యఫలాలను ఆశించేవారు ఆయన నుండి కృపను, నిత్యజీవాన్ని ఉచితంగా పొందరు; తమ సొంత క్రియల ద్వారానే వాటిని సంపాదించుకుంటారు. ఈ కారణంగా వారు ఆయన దైవత్వపు మహిమను ఆయన నుండి పూర్తిగా తీసివేయాలని చూస్తారు. కాబట్టి, ఆయన దానిని నిలబెట్టి, కాపాడే ఉద్దేశ్యంతో, తన ధర్మశాస్త్రాన్ని ముందుగా పంపవలసి వచ్చింది. ఆ ధర్మశాస్త్రం ఆకాశం నుండి మెరుపు మరియు ఉరుము వలె వచ్చి, ఆ కఠినమైన బండలను నలిపి, పగులగొట్టగలదు.

క్రైస్తవ నీతికి సంబంధించి మా సిద్ధాంతం క్లుప్తంగా ఇదే; ఇది అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యత గురించి, లేదా కృపకు ముందు మరియు కృప తర్వాత చేసే క్రియల గురించి పండితుల హేయమైన మరియు దూషణకరమైన విషయాలకు విరుద్ధంగా ఉంటుంది.

ఎటువంటి శోధనలకు గురి కాని, పాపమనే నిజమైన అనుభూతి గానీ, మరణభయం గానీ లేని వారిచేతనే ఈ భయంకరమైన కలలు కల్పించబడ్డాయి; అందువల్ల వారు ఏమి మాట్లాడుతున్నారో, ఏమి బోధిస్తున్నారో వారికే తెలియదు.

అంతేకాకుండా, కృపకు ముందు గానీ, కృప తర్వాత గానీ చేసిన ఏ కార్యమైనా దేవుని ముందు నీతిమంతులుగా తీర్చగలదని చెప్పడానికి వారు ఏ ఉదాహరణనూ చూపలేరు. కాబట్టి అవి వ్యర్థమైన ఆటవస్తువులు మరియు అవివేకమైన కట్టుకథలు తప్ప మరేమీ కావు, వాటి ద్వారా పాపిస్టులు తమను తాము మరియు ఇతరులను మోసం చేసుకుంటారు. ఎందుకంటే, కృపకు ముందు (దాని గురించే ఆయన ఈ స్థలంలో మాట్లాడుతున్నాడు) గానీ, కృప తర్వాత గానీ ధర్మశాస్త్ర క్రియల ద్వారా ఏ మనిషి కూడా నీతిమంతుడుగా తీర్చబడడని పౌలు ఇక్కడ స్పష్టంగా ధృవీకరిస్తున్నాడు. కాబట్టి, క్రైస్తవ నీతి అనేది మనిషి స్వభావంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న అంత ముఖ్యమైన గుణం కాదని మీరు చూస్తున్నారు, పండితులు ఊహించినట్లుగా, వారు ఇలా అంటారు:

పండితుల దైవత్వం: ఒక మనిషి ఏదైనా మంచి పని చేసినప్పుడు, దేవుడు దానిని అంగీకరిస్తాడు, మరియు ఆ పనికి ప్రతిఫలంగా అతనిలో దాతృత్వాన్ని కుమ్మరిస్తాడు, దానినే వారు అంతర్లీన దాతృత్వం అని అంటారు. ఈ దాతృత్వం హృదయంలో నిలిచి ఉండే ఒక గుణం అని, దీనినే వారు లాంఛనప్రాయమైన నీతి అని పిలుస్తారని వారు అంటారు (వారు ఏ విధంగా మాట్లాడతారో మీరు తెలుసుకోవడం ప్రయోజనకరం). గోడకు తెల్లదనం అలంకరించినట్లుగా, ఆత్మను తీర్చిదిద్ది, అలంకరించే ఈ గుణాన్ని నీతిగా పరిగణించకూడదనే వాదనకు వారు ఏమాత్రం తలొగ్గలేరు. మనిషి తన సొంత లాంఛనప్రాయమైన నీతి ద్వారానే నీతిమంతుడు అవుతాడనే మానవ హేతువు యొక్క ఈ ఆలోచనకు మించి వారు ఎదగలేరు; ఆ లాంఛనప్రాయమైన నీతి అంటే, అతడిని దేవునికి అంగీకారయోగ్యుడిని చేసే కృప, అనగా దాతృత్వం.

కాబట్టి ఆత్మకు అంటుకొనియుండుట అనే ఈ గుణానికి, అనగా ప్రేమకు (ఇది ధర్మశాస్త్రానుసారమైన క్రియ, ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం ఇలా చెబుతోంది: 'నీవు నీ దేవుడైన యెహోవాను ప్రేమించవలెను' మొదలైనవి), వారు ఆచారబద్ధమైన నీతిని ఆపాదిస్తారు.

[అనగా, నిజమైన క్రైస్తవ నీతి], మరియు ఈ నీతి నిత్యజీవానికి యోగ్యమైనదని, అది కలిగినవాడు నామమాత్రంగా నీతిమంతుడని వారు అంటారు; అంతేకాక, అతడు వాస్తవంగా లేదా ప్రభావవంతంగా నీతిమంతుడు, ఎందుకంటే అతడు ఇప్పుడు నిత్యజీవానికి అర్హమైన మంచి క్రియలను చేస్తున్నాడు. ఇది పోపిష్ పండితుల అభిప్రాయం, అవును, వారందరిలో శ్రేష్ఠులైన వారి అభిప్రాయం కూడా ఇదే.

స్కోటస్ మరియు ఆకమ్ వంటి మరికొందరు అంత మంచివారు కానివారు ఉన్నారు, వారు ఏమన్నారంటే, దేవుని అనుగ్రహాన్ని పొందడానికి, దేవుడు ప్రసాదించిన ఈ ప్రేమ అవసరం లేదు; కానీ ఒక వ్యక్తి తన సహజ శక్తితోనే అన్నిటికంటే ఎక్కువగా ఈ ప్రేమను సంపాదించుకోగలడు. ఎందుకంటే స్కోటస్ ఈ విధంగా తర్కిస్తాడు: ఒక వ్యక్తి సృష్టిని, ఒక యువకుడిని, ఒక యువతిని, ధనాన్ని వంటి తక్కువ మంచివాటిని ప్రేమించగలిగితే, అతను గొప్ప మేలు అయిన దేవుడిని కూడా ప్రేమించగలడు. అతను తన సహజ శక్తి ద్వారా సృష్టిని ప్రేమించగలిగితే, సృష్టికర్తను మరింత ఎక్కువగా ప్రేమించినట్లే.

ఈ వాదనతోనే తర్కవాదులందరూ దోషులుగా నిర్ధారించబడ్డారు, మరియు వారిలో ఎవరూ దానిని ఖండించలేకపోయారు.

అయినప్పటికీ వారు ఈ విధంగా సమాధానమిస్తారు:

లేఖనం మనల్ని ఒప్పుకునేలా బలవంతం చేస్తోందని వారు అంటారు, అదేమిటంటే, దేవుడు మనలో నాటబడిన సహజమైన ప్రేమ మరియు దాతృత్వం (కేవలం దానితోనే ఆయన సంతృప్తి చెందడు) కాకుండా, తాను ఇచ్చే దాతృత్వాన్ని కూడా కోరతాడు. దీని ద్వారా వారు దేవుడిని ఒక నిరంకుశ పాలకుడిగా, క్రూరంగా వసూలు చేసేవాడిగా నిందిస్తారు. ఆయన మనం ఆయన నియమాన్ని పాటించి, నెరవేర్చడంతో సంతృప్తి చెందడు, కానీ (మనమే చక్కగా నెరవేర్చగల) ఆ నియమానికి మించి, దానికి అలంకరణగా ఇతర ఉపకరణాలు మరియు సామగ్రితో కూడా మనం దానిని నెరవేర్చాలని కోరతాడు. ఇది ఎలా ఉందంటే, ఒక యజమానురాలు తన వంటమనిషి మాంసాన్ని అద్భుతంగా వండినందుకు సంతృప్తి చెందక, ఆమె విలువైన వస్త్రాలు ధరించి, బంగారు కిరీటంతో అలంకరించుకొని వండలేదని ఆమెను గద్దించినట్లు. ఇప్పుడు, తన వంటమనిషి తాను చేయవలసినదంతా చేసి, దానిని సరిగ్గా నెరవేర్చినప్పుడు, ఆమె ధరించలేని ఆభరణాలను కూడా ధరించాలని కోరే అటువంటి యజమానురాలు ఎలాంటిది? అయినప్పటికీ, మన సహజ శక్తితో మనం పాటించి, నెరవేర్చే తన నియమాన్ని, మనం పొందలేని సామగ్రితో నెరవేర్చమని దేవుడు కోరితే, ఆయన ఎంతటివాడై ఉంటాడు?

అయితే ఇక్కడ, వారు పరస్పర విరుద్ధమైన విషయాలను సమర్థిస్తున్నట్లు కనపడకుండా ఉండేందుకు, వారు ఒక భేదాన్ని చూపి, ధర్మశాస్త్రం రెండు విధాలుగా నెరవేర్చబడుతుందని చెబుతారు: మొదటిది, క్రియ యొక్క స్వభావాన్ని బట్టి, రెండవది, ఆజ్ఞాపించే అధికారి యొక్క మనస్సును బట్టి. క్రియ యొక్క స్వభావాన్ని బట్టి అయితే, ధర్మశాస్త్రం ఆజ్ఞాపించే వాటన్నిటినీ మనం నెరవేర్చవచ్చు, కానీ ఆజ్ఞాపించే అధికారి యొక్క మనస్సును బట్టి కాదు అని వారు అంటారు. ఆ అధికారి మనస్సు ఏమిటంటే, ధర్మశాస్త్రంలో ఆజ్ఞాపించబడిన వాటన్నిటినీ నీవు చేసి నెరవేర్చినందుకు దేవుడు సంతృప్తి చెందడు (ఆయనకు నీ నుండి కోరడానికి ఇంకేమీ లేనప్పటికీ), కానీ ఆయన ఇంకా కోరేదేమిటంటే, నీవు ధర్మశాస్త్రాన్ని ప్రేమతో నెరవేర్చాలి - అది నీకు సహజంగా ఉన్న ప్రేమ కాదు, కానీ ప్రకృతికి అతీతమైన మరియు పరలోక సంబంధమైన, ఆయనే స్వయంగా ఇచ్చే ప్రేమతో. మరి మనం చేయలేని దానిని మన నుండి కోరే దేవుణ్ణి ఒక నిరంకుశ పాలకుడిగా, హింసకుడిగా మార్చడం తప్ప ఇది ఇంకేమిటి? మరియు అది ఒక విధంగా ఇలా చెప్పినట్లుగా ఉంటుంది, మనం నరకానికి వెళితే అది మన తప్పు కాదు, కానీ దేవునిదే, ఈ పరిస్థితితో ఆయన తన నియమాన్ని మన ద్వారా నెరవేర్చాలని కోరుతున్నాడు.

లేఖనాల యొక్క నిజమైన అర్థం నుండి వారు ఎంతగా దారి తప్పారో మీరు గ్రహించేలా, ఈ విషయాలను నేను మరింత శ్రద్ధగా పునరావృతం చేస్తున్నాను. ఆ లేఖనాలు చెప్పినదేమిటంటే, మన స్వంత సహజ బలంతో మనం అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించవచ్చు, లేదా కనీసం, మనం చేసే క్రియల ద్వారా కృపకు మరియు నిత్యజీవానికి అర్హులం కావచ్చు. మరియు మనం చేసే క్రియల స్వభావాన్ని బట్టి ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడంతో దేవుడు సంతృప్తి చెందడు, కానీ అధిపతి యొక్క మనస్సును బట్టి కూడా మనం దానిని నెరవేర్చాలని ఆయన కోరుకుంటాడు. అందువల్ల, మన స్వభావానికి అతీతమైన ఒక గుణం పైనుండి మనలోకి కుమ్మరించబడాలని లేఖనాలు మనల్ని మరింతగా బలవంతం చేస్తున్నాయి; అదే ప్రేమ, దానినే వారు ఆడంబరమైన నీతి అని పిలుస్తారు. అది విశ్వాసాన్ని అలంకరించి, అందంగా తీర్చిదిద్దుతుంది, అంతేకాక విశ్వాసం మనలను నీతిమంతులుగా తీర్చడానికి కూడా అదే కారణం అవుతుంది. కాబట్టి విశ్వాసం శరీరం మరియు పైపొర అయితే: ప్రేమ ప్రాణం, గింజ, రూపం మరియు అలంకరణ వస్తువు. ఇవి పండితుల వికారమైన కలలు.

కానీ మేము, ఈ ప్రేమకు బదులుగా విశ్వాసాన్ని ఉంచుతాము; విశ్వాసం కేవలం ఒక రూపురేఖ మాత్రమేనని, ప్రేమ దానిని సజీవమైన రంగులతో నింపుతుందని వారు అంటారు. అయితే మేము దీనికి విరుద్ధంగా, గోడను రంగు అలంకరించి అందంగా తీర్చిదిద్దినట్లుగా, విశ్వాసాన్ని అలంకరించి, పరిపూర్ణం చేసే రూపమైన యేసు క్రీస్తే విశ్వాసమని చెబుతాము. అందువల్ల క్రైస్తవ విశ్వాసం అనేది హృదయంలోని ఒక నిష్ప్రయోజనమైన గుణం లేదా డొల్ల వంటిది కాదు; ప్రేమ వచ్చి దానికి జీవం పోసేంత వరకు అది ప్రాణాంతక పాపంలో ఉండవచ్చు. కానీ అది నిజమైన విశ్వాసమైతే, అది హృదయం యొక్క నిశ్చయమైన నమ్మకం మరియు విశ్వాసం, మరియు దాని ద్వారా క్రీస్తును గ్రహించగల ఒక దృఢమైన అంగీకారం. కాబట్టి క్రీస్తు విశ్వాసానికి వస్తువు, నిజానికి ఆయన వస్తువు మాత్రమే కాదు, విశ్వాసంలోనే క్రీస్తు ఉన్నట్లుగా ఉంటాడు. అందువల్ల విశ్వాసం అనేది ఒక రకమైన అస్పష్టమైన జ్ఞానం, లేదా ఏమీ చూడలేని చీకటి వంటిది, అయినప్పటికీ సీనాయి పర్వతం మీద మరియు దేవాలయంలో దేవుడు చీకటి మధ్యలో కూర్చున్నట్లే, విశ్వాసం ద్వారా గ్రహించబడిన క్రీస్తు ఈ చీకటిలో కూర్చున్నాడు (Exodus 19:9,

20:21: 1 Kings 8:10,12). కాబట్టి మన ఆచారబద్ధమైన నీతి, విశ్వాసమును సుందరీకరించు ప్రేమ కాదు గాని, అది మన హృదయములలో ఒక మేఘమువలె ఉన్న విశ్వాసమే. అనగా మనము చూడని క్రీస్తునందు స్థిరముగా నమ్మకముంచి, దానిని నమ్ముకొనుటయే. ఆయన కనబడకపోయినప్పటికీ, ఆయన సన్నిధిలోనే ఉన్నాడు.

కాబట్టి విశ్వాసం నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది, ఎందుకంటే అది క్రీస్తు సన్నిధిలో ఉన్న ఈ నిధిని గ్రహించి, సొంతం చేసుకుంటుంది. కానీ, నేను చెప్పినట్లుగా, ఈ సన్నిధి చీకటిలో ఉన్నందున, అది ఏ రీతిలో ఉంటుందో మనం గ్రహించలేము. అందువలన, ఎక్కడైతే నిశ్చయమైన నమ్మకం మరియు హృదయ విశ్వాసం ఉంటాయో, అక్కడ

క్రీస్తు ఉన్నాడు, అవును, విశ్వాసం అనే మేఘంలో మరియు అస్పష్టతలో కూడా ఉన్నాడు. మరియు ఇదే నిజమైన, లాంఛనప్రాయమైన నీతి, దీని ద్వారానే ఒక వ్యక్తి నీతిమంతుడిగా తీర్చబడతాడు; అంతేగానీ, పోప్ అనుచరులు నొక్కిచెప్పినట్లుగా ప్రేమ ద్వారా కాదు.

ముగింపుగా, పండితులు చెప్పినట్లుగా ప్రేమ విశ్వాసాన్ని సమకూర్చి అలంకరిస్తుంది, అలాగే క్రీస్తే విశ్వాసాన్ని సమకూర్చి అలంకరిస్తాడు, లేదా ఆయనే విశ్వాసానికి రూపం మరియు పరిపూర్ణత అని మేము చెబుతున్నాము. అందువలన, విశ్వాసం ద్వారా గ్రహించబడి, హృదయంలో నివసించే క్రీస్తే నిజమైన క్రైస్తవ నీతి; దానినిబట్టి దేవుడు మనలను నీతిమంతులుగా ఎంచి మనకు నిత్యజీవాన్ని ఇస్తాడు. ఇక్కడ ధర్మశాస్త్ర క్రియ గానీ, ప్రేమ గానీ లేదు, కానీ పూర్తిగా భిన్నమైన నీతి విధానం మరియు ధర్మశాస్త్రానికి అతీతమైన, ఉన్నతమైన ఒక నూతన లోకం ఉన్నాయి. ఎందుకంటే క్రీస్తు గానీ, విశ్వాసం గానీ ధర్మశాస్త్రం కాదు, ధర్మశాస్త్ర క్రియ కూడా కాదు. కానీ, పండితులు బోధించని, అర్థం చేసుకోని ఈ విషయం గురించి మేము తరువాత మరింత విస్తృతంగా మాట్లాడాలనుకుంటున్నాము. ఇప్పుడు, పౌలు ఇక్కడ కేవలం ఆచార సంబంధమైన ధర్మశాస్త్రం గురించి మాత్రమే కాకుండా, సంపూర్ణ ధర్మశాస్త్రం గురించి మాట్లాడుతున్నాడని మేము చూపించడమే చాలు. పాఠశాల దైవశాస్త్ర పండితుల పొరపాటు ఎంత గొప్పదో నేను ఇదివరకే స్పష్టంగా ప్రకటించాను. వారి బోధన ప్రకారం, ఒక వ్యక్తి పాపక్షమాపణను మరియు నీతిని పొందుతాడు, అనగా, వారు అనుగుణ్యత యోగ్యతలు అని పిలిచే పూర్వకార్యాల ద్వారా కృపకు అర్హుడైతే. వారి దృష్టిలో కృప అనేది సంకల్పానికి అంటుకొని ఉండే ఒక గుణం, అది మన సహజ శక్తుల ద్వారా మనకు కలిగే ప్రేమకు అతీతంగా దేవునిచే ఇవ్వబడుతుంది.

ఒక వ్యక్తి ఈ కృపను పొందినప్పుడు, అతడు లాంఛనప్రాయంగా నీతిమంతుడు మరియు నిజమైన క్రైస్తవుడు అవుతాడని వారు అంటారు.

ఇది దైవభక్తి లేని మరియు హానికరమైన అభిప్రాయం అని నేను చెబుతున్నాను, ఎందుకంటే ఇది ఒక వ్యక్తిని క్రైస్తవునిగా కాక, ఒక టర్కుగా, ఒక యూదునిగా, ఒక అనబాప్టిస్టుగా, ఒక భ్రాంతిపరునిగా మొదలైన వారిగా చేస్తుంది. ఎందుకంటే, దైవకృప లేకుండా తన సొంత బలంతో ఒక మంచి పని చేసి, ఆ విధంగా కృపను సంపాదించుకోలేని మనిషి ఎవరైనా ఉన్నారా? ఈ విధంగానే ఈ కలలు కనేవారు ఆత్మలో విశ్వాసాన్ని ఒక నిష్ప్రయోజనమైన గుణంగా మార్చారు; అది ఒంటరిగా మరియు ప్రేమ లేకుండా ఏమాత్రం ప్రయోజనం లేనిది, కానీ దానికి ప్రేమ జోడించబడినప్పుడు, అది ప్రభావవంతంగా ఉండి నీతిమంతునిగా చేస్తుంది. మరియు (వారు అంటారు) ఆ తర్వాత చేసే పనులకు యోగ్యతతో కూడిన నిత్యజీవాన్ని సంపాదించుకునే శక్తి ఉంది, ఎందుకంటే దేవుడు మనిషి సంకల్పంలో నింపిన ప్రేమ నిమిత్తం, ఆ తర్వాత చేసే పనిని నిత్యజీవం కొరకు అంగీకరిస్తాడు. ఎందుకంటే దేవుడు ఒక మంచి పనిని నిత్యజీవం కొరకు అంగీకరిస్తాడని, కానీ ఒక చెడు పనిని శిక్ష మరియు నిత్య దండన కొరకు అంగీకరించడని వారు చెబుతారు. వారు అంగీకారం గురించి కలలో కొంత విని, ఆ తర్వాత ఆ సంబంధాన్ని పనులకు ఆపాదించారు. ఈ విషయాలన్నీ అబద్ధం మరియు క్రీస్తుకు వ్యతిరేకంగా దూషణాత్మకమైనవి. అయినప్పటికీ అందరూ అంత బాగా మాట్లాడరు, కానీ మనం చెప్పినట్లుగా, మన సహజ శక్తితోనే అన్నిటికంటే ఎక్కువగా దేవుణ్ణి ప్రేమించగలమని కొందరు బోధించారు. పౌలు వాదనను మరింత స్పష్టం చేయడానికి ఈ విషయాలను తెలుసుకోవడం ప్రయోజనకరం.

క్రైస్తవత్వపు నిజమైన నియమం ఈ వ్యర్థమైన అల్ప విషయాలకు మరియు పిచ్చి కలలకు విరుద్ధంగా (మేము ఇంతకుముందు కూడా గమనించినట్లుగా) మేము విశ్వాసాన్ని బోధిస్తాము, మరియు క్రైస్తవత్వపు నిజమైన నియమాన్ని ఈ విధంగా ఇస్తాము: మొదటిది, ఒక వ్యక్తి తనను తాను తెలుసుకోవడానికి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా బోధించబడాలి, తద్వారా అతను ప్రవక్తతో ఇలా చెప్పడం నేర్చుకుంటాడు: 'అందరూ పాపం చేశారు మరియు దేవుని మహిమ వారికి అవసరం' (Romans 3:23); అలాగే, 'నీతిమంతుడు ఒక్కడూ లేడు, ఒక్కడూ లేడు: గ్రహించేవాడు ఒక్కడూ లేడు, దేవుని వెదకేవాడు ఒక్కడూ లేడు: అందరూ దారి తప్పిపోయారు' (Romans 3:10 ff.; కీర్తన

14:1 మొదలైనవి; 53:1 మొదలైనవి); ఇంకా: 'నీకు మాత్రమే నేను పాపం చేశాను' (Psalm 51:4). ఈ విధంగా మనం వ్యతిరేక మార్గంలో మనుషులను అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యత నుండి దూరం చేస్తున్నాము. ఇప్పుడు, ఒక వ్యక్తి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా అణకువగా ఉండి, తనను తాను తెలుసుకున్నప్పుడు, అప్పుడు నిజమైన పశ్చాత్తాపం కలుగుతుంది.

(నిజమైన పశ్చాత్తాపం దేవుని భయం మరియు తీర్పుతో ప్రారంభమవుతుంది), మరియు తాను ఎంతటి మహాపాపినంటే, తన సొంత బలం, ప్రయత్నం మరియు క్రియల ద్వారా తన పాపం నుండి ఎలా విడిపించబడాలో తనకు ఏ మార్గమూ కనిపించడం లేదని అతడు గ్రహిస్తాడు. అప్పుడు, మనిషి పాపానికి దాసుడు మరియు బానిస అని (Romans 7:14); అలాగే దేవుడు అందరినీ పాపం క్రింద బంధించాడని (Romans 11:52; Galatians 3:22) మరియు ప్రపంచమంతా దేవుని ముందు అపరాధులని (రోమీయులు) పౌలు చెప్పినదాని అర్థం ఏమిటో అతడు బాగా గ్రహిస్తాడు.

3:19). అప్పుడు, అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యతకు సంబంధించి పండితుల దైవశాస్త్రం అంతా కేవలం అవివేకం తప్ప మరేమీ కాదని, మరియు దీని ద్వారా మొత్తం పోప్ పదవి పతనమవుతుందని అతను చూస్తాడు.

ఇక్కడ అతడు ఇప్పుడు నిట్టూర్చడం మొదలుపెట్టి, ఈ విధంగా అంటున్నాడు: అయితే ఎవరు సహాయం చేయగలరు? ఎందుకంటే అతడు ధర్మశాస్త్రం వలన ఈ విధంగా భయపడి, తన సొంత బలం మీద పూర్తిగా నిరాశ చెందుతాడు: అతడు చుట్టూ చూస్తూ, మధ్యవర్తి మరియు రక్షకుని సహాయం కోసం నిట్టూర్పు విడుస్తాడు. అప్పుడు తగిన సమయంలో సువార్త యొక్క ఆరోగ్యకరమైన వాక్యం వచ్చి ఇలా చెబుతుంది: 'కుమారుడా, నీ పాపములు నీ క్షమింపబడినవి' (Matthew 9:2). నీ పాపముల కొరకు సిలువ వేయబడిన క్రీస్తు యేసును నమ్ముము, మొదలైనవి. నీ పాపములను మరియు వాటి భారమును నీవు అనుభవిస్తే, వాటిని నీలో చూసుకోవద్దు, కానీ అవి మార్చబడి క్రీస్తు మీద మోపబడ్డాయని గుర్తుంచుకో, ఆయన గాయములు నిన్ను స్వస్థపరిచాయి (Isaiah 53:5).

ఇదే ఆరోగ్యానికి మరియు రక్షణకు ప్రారంభం. దీని ద్వారా మనము పాపం నుండి విడిపించబడి, నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, నిత్యజీవానికి వారసులమవుతాము; ఇది మన సొంత క్రియల వలన గానీ, యోగ్యతల వలన గానీ కాదు, కానీ మన విశ్వాసం వలన, దాని ద్వారా మనము క్రీస్తును గట్టిగా పట్టుకుంటాము. అందువలన మనము కూడా హృదయంలో ఒక గుణాత్మకమైన మరియు ఆకారపరమైన నీతిని అంగీకరిస్తాము: అది ప్రేమ కాదు (వాద విద్వాంసులు చేసే విధంగా), కానీ విశ్వాసం; అయినప్పటికీ, హృదయం రక్షకుడైన క్రీస్తును తప్ప మరేదీ చూడకూడదు మరియు గ్రహించకూడదు. మరియు ఇక్కడ మీరు క్రీస్తు యొక్క నిజమైన నిర్వచనాన్ని తెలుసుకోవడం అవసరం. పండితులు దీని గురించి పూర్తిగా అజ్ఞానులై, అనుగుణ్యత మరియు యోగ్యత యొక్క యోగ్యత గురించి ఈ వట్టి కల్పనను కల్పించి, క్రీస్తును ఒక న్యాయాధిపతిగా మరియు హింసకుడిగా చేశారు.

కానీ క్రీస్తు, ఆయన నిజమైన నిర్వచనం ప్రకారం, శాసనకర్త కాదు, కానీ పాపాలను క్షమించేవాడు మరియు రక్షకుడు. ఆయన అనుగుణ్యతకు మరియు యోగ్యతకు సంబంధించిన కార్యాలను, యోగ్యతలను సమృద్ధిగా జరిగించాడని విశ్వాసం గ్రహించి, నిస్సందేహంగా నమ్ముతుంది. ఎందుకంటే ఆయన తన రక్తం యొక్క ఒక్క చుక్కతోనే ప్రపంచంలోని పాపాలన్నిటికీ ప్రాయశ్చిత్తం చేయగలిగి ఉండేవాడు; కానీ ఇప్పుడు ఆయన దానిని సమృద్ధిగా చిందించి, సమృద్ధిగా ప్రాయశ్చిత్తం చేశాడు. 'ఆయన తన సొంత రక్తము ద్వారా ఒక్కసారే పరిశుద్ధ స్థలములోనికి ప్రవేశించి, నిత్య విమోచనను సంపాదించుకొనెను' (Hebrews 9:12); మరియు 'దేవుడు మనకు సమాధానపరచుటకు నియమించిన క్రీస్తుయేసునందున్న విమోచన ద్వారా, ఆయన రక్తమందు విశ్వాసము వలన, ఆయన కృపచేత మనము ఉచితముగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడితిమి' (Romans 3:24 f.). కాబట్టి, లోక పాపములను మోయుచున్న క్రీస్తును విశ్వాసముతో హత్తుకొనుట గొప్ప విషయము. మరియు ఈ విశ్వాసము మాత్రమే నీతిగా ఎంచబడును (రోమీయులు 34).

ఇక్కడ గమనించవలసిన విషయం ఏమిటంటే, విశ్వాసం, క్రీస్తు, అంగీకారం లేదా ఆరోపణ అనే ఈ మూడు విషయాలు తప్పక కలిసి ఉండాలి. ఉంగరం విలువైన రత్నాన్ని పట్టుకున్నట్లుగా, విశ్వాసం క్రీస్తును పట్టుకొని, ఆయనను సన్నిహితంగా ఉంచుకొని, ఆయనను తనలో బంధించి ఉంచుతుంది.