లేఖనం మాత్రమే

లూథర్ యొక్క గ్రంథ సిద్ధాంతం - మైఖేల్ ఎస్. హార్టన్. సుమారు 1450లో, జోహన్నెస్ గుటెన్‌బర్గ్ ఐరోపావాసులకు తెలిసిన మొట్టమొదటి ముద్రణాలయాన్ని కనుగొన్నాడు. ఐదు సంవత్సరాల తరువాత, అతను కదిలే అచ్చులతో ముద్రించిన మొట్టమొదటి పూర్తి పుస్తకాన్ని ప్రచురించాడు: అది బైబిల్ యొక్క లాటిన్ వల్గేట్ ఎడిషన్. అయితే, విచిత్రమేమిటంటే, అతని మొదటి ప్రచురణ మూడు సంవత్సరాల ముందు జారీ చేయబడిన ఒక పోప్ పాప పరిహార పత్రం. అరవై రెండు సంవత్సరాల తరువాత, పాప పరిహార పత్రాలకు వ్యతిరేకంగా ఒక సాక్సన్ సన్యాసి యొక్క తొంభై-ఐదు సిద్ధాంతాలను మరియు వల్గేట్‌లోని తీవ్రమైన తప్పులను సరిదిద్దిన ఒక జర్మన్ బైబిల్‌ను వ్యాప్తి చేయడానికి అతని ముద్రణాలయాలే కీలక మాధ్యమంగా మారినప్పుడు, తన మొదటి రెండు ముద్రణలు ఒకదానితో ఒకటి ఢీకొంటాయని ఆ మేధావి ఆవిష్కర్తకు అస్సలు తెలిసి ఉండదు. లూథర్ యొక్క గ్రంథ దృక్పథం ఏర్పడిన కొన్ని కీలక ఘట్టాలను ప్రస్తావించిన తరువాత, ఈ అధ్యాయం ఆ దృక్పథాన్ని—చాలావరకు అతని సొంత మాటలలోనే—సారాంశంగా వివరిస్తుంది.

లూథర్ తన ఇరవై ఏళ్ల వయసులో, ఎర్ఫర్ట్‌లోని విశ్వవిద్యాలయ గ్రంథాలయంలో మొదటిసారిగా బైబిల్ ప్రతిని చూశాడు. అతని కుటుంబం చాలా వరకు భక్తిపరులే, కానీ ప్రార్థన సభ ప్రధానంగా లాటిన్ భాషలో నిర్వహించబడే ఒక నాటకీయ కార్యక్రమంగా ఉండేది. పూజారులకు కూడా ఆ కార్యక్రమాన్ని నిర్వహించడానికి సరిపడా మాత్రమే ఆ భాష తెలిసేది. చాలా పట్టణాలలో, లెంట్ కాలంలో మాత్రమే ప్రసంగం వినబడేదని లూథర్ చెప్పేవాడు.

చర్చి నుండి నేరుగా నేర్చుకున్న కొద్దిపాటి విషయాలలో గోడలపై చిత్రించిన బైబిల్ కథలు మరియు సాధువుల చిత్రాలు మాత్రమే ఉండేవి. గోతిక్ ద్వారాల గుండా ప్రవేశించినప్పుడు, చివరి తీర్పులో ఉన్న యేసు యొక్క అశుభకరమైన శిల్పం తనకు స్వాగతం పలకడంతో తాను భయపడ్డానని లూథర్ గుర్తుచేసుకున్నాడు.

ఈ చిత్రానికి విరుద్ధంగా, సాధువులు అందరికంటే సౌమ్యురాలైన కన్య మరియ చుట్టూ ఉన్న సౌమ్య మిత్రులుగా ఉండేవారు; పేద పాపుల పట్ల తన కుమారుడు మరింత అనుకూలంగా ఉండేలా ఆమెను ఒప్పించవచ్చు. పవిత్ర దినాలలో సువార్తలోని ముఖ్య సంఘటనల వార్షిక పునఃప్రదర్శనలు ఉండేవి, కానీ యేసు వ్యక్తిత్వం మరియు కార్యం సాధువుల దినాలు మరియు లెక్కలేనన్ని మూఢనమ్మకాలు, అవశేషాలు మరియు తీర్థయాత్రల రాశిలో పూడ్చిపెట్టబడ్డాయి.

ఎర్ఫర్ట్‌లో జనరల్ మాస్టర్స్ డిగ్రీ పొందిన తర్వాత, లూథర్ తన తండ్రి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా, 1505లో న్యాయశాస్త్ర అధ్యయనాన్ని విడిచిపెట్టి అగస్టీనియన్ సన్యాసిగా మారాడు. మఠంలో తన మొదటి సంవత్సరంలో, ఇతర నూతన శిష్యులతో పాటు అతనికి ఒక ఎర్ర తోలు బైబిల్ లభించింది, కానీ అతను భౌతికశాస్త్రం, కళలు మరియు ఇతర విషయాలను అధ్యయనం చేసేలా చేయడానికి మరుసటి సంవత్సరం దానిని అతని నుండి తీసివేశారు. నిజానికి, ఆండ్రియాస్ వాన్

ఛాన్సలర్ మరియు బైబిల్ విభాగాధిపతి అయిన కార్ల్‌స్టాడ్, తన డాక్టరేట్ పొందిన చాలా సంవత్సరాల వరకు తన వద్ద బైబిల్ కూడా కలిగి లేడు. తన 'టేబుల్ టాక్'లో ఆ సంవత్సరాలను గురించి ప్రస్తావిస్తూ లూథర్ ఇలా అన్నాడు:

నేను దానిని కొనసాగించి ఉంటే, బైబిల్లో విషయాలను గుర్తించడంలో నేను చాలా నిష్ణాతుడనై ఉండేవాడిని. ఆ సమయంలో పవిత్ర సాహిత్యం చదివినంతగా నాకు మరే ఇతర అధ్యయనం ఆనందాన్ని ఇవ్వలేదు. నేను భౌతికశాస్త్రాన్ని [అరిస్టాటిల్ భౌతికశాస్త్రం] చాలా అసహ్యంతో చదివాను, మరియు బైబిల్‌కు తిరిగి రావలసిన సమయం వచ్చినప్పుడు నా హృదయం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది… నేను బైబిల్‌ను శ్రద్ధగా చదివాను. కొన్నిసార్లు ఒకే వాక్యం రోజంతా నా ఆలోచనలన్నింటినీ ఆక్రమించుకుంది.

రెండు సంవత్సరాల తరువాత, లూథర్‌కు దీక్ష ఇవ్వబడింది. ఆ మఠానికి అధిపతి అయిన జోహన్ వాన్ స్టాపిట్జ్, జర్మనీలోని ఆ సంస్థకు అధిపతిగా ఉండేవారు మరియు స్వతహాగా ఒక సంస్కర్త కూడా. ఆయన పూర్వనిర్ణయాన్ని మరియు కృప ద్వారా మోక్షాన్ని సమర్థిస్తూ ఒక గ్రంథం రాశారు, అలాగే తన సన్యాసులను ప్రతిరోజూ బైబిల్‌ను అధ్యయనం చేయమని ప్రోత్సహించారు.

లూథర్ తన కీర్తనల పుస్తకాన్ని బాగా అరిగిపోయేలా చదివాడు. అది పాపుల కొరకు క్రీస్తు మరణానికి, పునరుత్థానానికి సాక్ష్యమిస్తుంది కాబట్టి, తరువాత అతను కీర్తనలను "ఒక చిన్న బైబిల్" అని పిలిచాడు.

3 అతడు లేఖనాలను చదవడం మొదలుపెట్టాడు. అయినప్పటికీ, అతడు ఇలా తెలియజేస్తున్నాడు, "రక్షకుడును ఆదరణకర్తయునైన క్రీస్తుతో నేను సంబంధం కోల్పోయాను, మరియు నా దీనమైన ఆత్మకు ఆయనను చెరసాల అధికారిగాను, ఉరితీసేవాడిగాను చేసుకున్నాను."

అతను "దేవుని నీతి" గురించి చదివినప్పుడల్లా, దుర్నీతిపరులను ఖండించేలా దేవుణ్ణి ప్రేరేపించే నీతి గురించే ఆలోచించగలిగేవాడు. భయంతో పీడింపబడి,

లూథర్ ప్రతి గంటా దేవునికి అంగీకారయోగ్యుడిగా మారాలని ఆశిస్తూ గడిపాడు, కానీ తన పాప పరిహార గురువును అలసిపోయేలా చేసి, తపస్సులు చేసినప్పటికీ, అతడు సాంత్వన పొందలేకపోయాడు.

ఏమి చేయాలో స్టాపిట్జ్‌కు సరిగ్గా తెలుసు: నిరాశలో ఉన్న ఆ సన్యాసిని, 1502లో మఠాధిపతి మరియు ప్రిన్స్ ఎలెక్టర్ చేత స్థాపించబడిన విట్టెన్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంలో బైబిల్ అధ్యయనం చేయడానికి పంపాలి.

ఫ్రెడరిక్ III. అక్కడ, అతను లేఖనాలను అధ్యయనం చేసి, 1512లో బైబిల్ ప్రొఫెసర్‌గా అధ్యాపక బృందంలో చేరాడు. మధ్యయుగ విశ్వవిద్యాలయంలో ఇది ఒక అసాధారణమైన పదవి, మరియు లూథర్‌కు ముందే ఇది ఉనికిలో ఉందనే వాస్తవం, అతను మధ్యయుగ చర్చి యొక్క బూడిద నుండి ఫీనిక్స్ పక్షిలా ఉద్భవించలేదని, కానీ దేవుని వాక్యంలో నిష్ణాతులైన పాస్టర్లు చర్చికి అవసరమని గ్రహించిన దైవభక్తిగల విశ్వాసులకు రుణపడి ఉన్నాడని మనకు గుర్తు చేస్తుంది. నిజానికి,

స్టాపిట్జ్ చెప్పింది అక్షరాలా నిజం: లూథర్ లేఖనాలతో ఎంత ఎక్కువగా మథనపడ్డాడో, అంతగా అతని అంతర్దృష్టి మరియు అతని ఆధ్యాత్మిక వాంఛకు సంతృప్తి పెరిగాయి. అయితే, అది అంత త్వరగా జరగలేదు. మొదట్లో, దేవుని నీతి మరియు తన సొంత అనీతి గురించిన లూథర్ యొక్క ప్రగాఢమైన భావన అతన్ని మరింత కలవరపరిచింది. అతను కీర్తనల గ్రంథంపై ఉపన్యాసాలు ఇచ్చాడు.

(1513–15), తరువాత రోమీయులకు (1515–16), హెబ్రీయులకు (1517), మరియు గలతీయులకు (1519), తిరిగి కీర్తనలకు (1518–21) ముందు.

ఈ కాలంలో, అతను రోమా పత్రిక 1–3 అధ్యాయాలను శ్రద్ధగా చదువుతున్నప్పుడు, సత్యం అతనికి పిడుగుపాటులా తగిలింది. నిజమే, పౌలు 3:20లో వాదించినట్లుగా, దేవుని నీతి యూదులు, అన్యజనులు అనే తేడా లేకుండా అందరినీ ఖండిస్తుంది. కానీ, పౌలు ఇలా కొనసాగిస్తున్నాడు:

అయితే ఇప్పుడు ధర్మశాస్త్రమునుబట్టియు ప్రవక్తలును దానికి సాక్ష్యమిచ్చుచున్నను, ధర్మశాస్త్రముతో కూడ దేవుని నీతి ఇప్పుడు ప్రత్యక్షపరచబడినది; విశ్వసించు వారందరి కొరకు యేసు క్రీస్తునందలి విశ్వాసము ద్వారా కలుగు దేవుని నీతి అది.

ఎందుకంటే భేదమేమీ లేదు: అందరూ పాపం చేసి దేవుని మహిమను పొందలేకపోయారు, అయినా ఆయన కృప అనే బహుమానం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డారు… దానిని విశ్వాసం ద్వారా పొందాలి. (3:21–25a)

దేవుని నీతి—ఆయన గుణం—దోషులను ఖండిస్తుంది, కానీ దేవుని నుండి వచ్చే నీతి—ఆయన అనుగ్రహించే నీతి వరం—కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే భక్తిహీనులను నీతిమంతులుగా తీరుస్తుంది. "రాత్రింబగళ్ళు నేను ధ్యానించి… సత్యాన్ని గ్రహించాను,"

లూథర్ ఇలా వ్రాశాడు: "అప్పుడు నేను పునర్జన్మ పొందినట్లుగా, మరియు స్వర్గానికి తెరిచిన ద్వారాల గుండా ప్రవేశించినట్లుగా భావించాను. పవిత్ర గ్రంథమంతటికీ ఒక కొత్త అర్థం వచ్చింది, మరియు అంతకుముందు 'దేవుని నీతి' నన్ను ద్వేషంతో నింపగా, ఇప్పుడు అది గొప్ప ప్రేమతో నాకు వర్ణించలేని విధంగా మధురంగా ​​మారింది. పౌలు వ్రాసిన ఈ భాగం నాకు స్వర్గానికి ఒక ద్వారంగా మారింది."

లూథర్ దృష్టిలో, కేవలం లేఖనాల ద్వారా లభించే నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంతో (solus) 'సోలా స్క్రిప్చురా' (sola Scriptura) - అంటే కేవలం లేఖనాల ద్వారా లభించే నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంతో - విడదీయరానిదని ఈ ఘట్టం నొక్కి చెబుతుంది.

క్రీస్తు ద్వారా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా (sola fide), కేవలం దేవుని మహిమ కొరకే (soli Deo gloria). లేఖన స్వభావం దానిలోని విషయాలపై ఆధారపడి ఉండేది, అలాగే దానిలోని విషయాలు లేఖన స్వభావంపై ఆధారపడి ఉండేవి. పతనమైన హృదయం యొక్క తర్కం మరియు అనుభవం ఈ సువార్త గురించి ఏమీ తెలియజేయవు. కేవలం లేఖనం ద్వారానే మనకు శుభవార్త ప్రకటించబడుతుంది, మరియు లూథర్ ఇప్పుడు ఆ విషయాన్ని స్వయంగా అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు.

ఈ మలుపు తర్వాత, "పవిత్ర గ్రంథం మొత్తానికి ఒక కొత్త అర్థం వచ్చింది" అని లూథర్ అంటారు. ఆయన సంవత్సరాలుగా ధ్యానించిన వాక్య భాగాలు అకస్మాత్తుగా అర్థమయ్యాయి.

తనకున్న గందరగోళం, మరియు తన కాలంలోని యావత్ సంఘం యొక్క గందరగోళం ఉన్నప్పటికీ, దేవుడు తన వాక్యంలో తనతో స్పష్టంగా మరియు నిస్సందేహంగా మాట్లాడాడని అతను గ్రహించాడు.

అపోస్తలుడా, ఈ లేఖన భాగాలలో తాను క్రీస్తును కనుగొనలేదని పరలోక దేవదూత కూడా అతనికి నచ్చచెప్పలేకపోయింది. ఈ దృఢమైన ఆధారంతోనే, లూథర్ తదనంతరం రాబోయే వివాదాలను తట్టుకోగలిగాడు.

లూథర్ ఒక నిష్పక్షపాత బైబిల్ పండితుడు లేదా వేదాంతి కాదని గమనించడం ముఖ్యం. ఆయన విద్యాసంస్థలలో పేరు తెచ్చుకోవడానికి నిశ్చయంగా ప్రయత్నించలేదు. ఆయనకు, పవిత్ర గ్రంథం కేవలం ఒక ప్రామాణిక పుస్తకం మాత్రమే కాదు, అది ఆయన జీవితాంతం పదే పదే ఆశ్రయించే ఒక ఊట. ఆయన అనుభవపూర్వక సంఘర్షణ, బైబిల్ పట్ల ఆయనకున్న ప్రగాఢమైన అభిరుచి నుండి విడదీయరానిది. మార్టిన్ బ్రెక్ట్ ఈ విషయాన్ని చక్కగా వివరించారు.

లేఖనాల పట్ల లూథర్ యొక్క దృక్పథం: "సన్యాసి అయిన లూథర్, తనను వేధించిన ప్రశ్నలకు సమాధానం ఆశిస్తూ, వాటిని లేఖనాల వద్దకు తీసుకువచ్చాడు."

ఈ ఆవిష్కరణ జరిగిన రెండు సంవత్సరాల తరువాత, లూథర్ తన తొంభై ఐదు సిద్ధాంతాలను ప్రకటించాడు. ఆ సిద్ధాంతాలు పాప పరిహార పత్రాల జారీ అనే పద్ధతి మొత్తాన్ని ప్రశ్నించాయి, కానీ నీతిమంతునిగా తీర్చబడటం, లేఖనాల సమగ్రత, లేదా ఇతర కీలకమైన సిద్ధాంతాల గురించి అందులో ప్రస్తావన లేదు. (లూథర్ యొక్క

1518 నాటి "రెండు రకాల నీతి" అనే ఉపన్యాసం మరింత అభివృద్ధి చెందిన వైఖరిని ప్రతిబింబించింది, అది 1535లో గలతీయులకు రాసిన పత్రికపై ఆయన రచించిన వ్యాఖ్యానంలో అత్యంత పరిణతి చెందిన రూపాన్ని పొందింది.)

అయితే, లూథర్ త్వరలోనే తెలుసుకున్నట్లుగా, లాభదాయకమైన ఆదాయ వనరుపై సందేహాలు లేవనెత్తడం ఒక నీచమైన పని; అంతేకాకుండా, అది మోక్షం విషయంలో చర్చికి ఉన్న అధికారాన్ని కూడా ప్రశ్నించేలా చేసింది.

1519లో జరిగిన లీప్‌జిగ్ చర్చలో, జోహన్ ఎక్ ఆండ్రియాస్ వాన్ కార్ల్‌స్టాడ్‌తో వాదిస్తున్నప్పుడు లూథర్ మొదట ప్రేక్షకపాత్రలో కూర్చున్నాడు. ఛాన్సలర్ వెనుక దాక్కోకుండా, లూథర్ చర్చలో చేరడానికి అనుమతి కోరగా, ఎక్ సంతోషంగా అతని అభ్యర్థనను మంజూరు చేశాడు. పెలాజియన్లు మరియు ఏరియన్లు గ్రంథాన్ని ఆధారంగా చేసుకున్నారని ఎక్ ఎత్తి చూపాడు.

అలాంటప్పుడు, లేఖనం మాత్రమే మనకు అంతిమ అధికారం ఎలా అవుతుంది? అన్నింటికీ మించి, అది అస్పష్టంగా ఉంది—ముఖ్యంగా రక్షణ వంటి బరువైన మరియు లోతైన విషయాలలో. ముందుకు సాగుతూ,

పోపులు మరియు సభలు రెండూ పొరపాటు చేశాయని, ఒకదానికొకటి విరుద్ధంగా కూడా ఉన్నాయని, అయితే పవిత్ర గ్రంథం స్పష్టంగా, స్థిరంగా మరియు దోషరహితంగా ఉందని లూథర్ ఎత్తి చూపారు. 1415లో కాన్‌స్టాన్స్ సభచే అగ్నికి ఆహుతి చేయబడిన జాన్ హస్ బోధించిన అవే తప్పులను లూథర్ కూడా బోధిస్తున్నాడని చూపించడమే ఎక్ లక్ష్యం.

వార్ట్‌బర్గ్ కోటలో అజ్ఞాతంలో ఉన్న సమయంలో, లూథర్ బైబిల్‌ను జర్మన్ భాషలోకి అనువదించి, ఆధునిక జర్మన్ భాషకు జన్మనిచ్చాడు. త్వరలోనే, ఐరోపా అంతటా ఇతర అనువాదాలు వెలువడి, ఆర్పలేని జ్వాలను మరింతగా ప్రజ్వలింపజేశాయి. అదే సమయంలో, లూథర్ పోప్ అధికారం, విశ్వాస ప్రకటన మరియు చర్చి పరిచర్యపై కూడా గ్రంథాలు రాశాడు.

అయితే, తన ఫలవంతమైన బందీత్వ కాలంలో, విట్టెన్‌బర్గ్ ఆత్మ రాజ్యాన్ని ప్రకటించిన జ్వికావ్ ప్రవక్తల వంటి తీవ్రవాదులకు ఒక ఆకర్షణ కేంద్రంగా మారాడు. కార్ల్‌స్టాడ్ కూడా తీవ్రవాదంగా మారి, శిశు బాప్తిస్మాన్ని తిరస్కరించి, విశ్వాసులందరి యాజకత్వాన్ని ఆధ్యాత్మిక అరాచకంగా మార్చే స్థాయికి చేరుకుంది. పతనమైన సంఘం యొక్క బాహ్య పరిచర్యకు ఇకపై బంధించబడకుండా, అటువంటి స్వయం ప్రకటిత ప్రవక్తలు బాహ్య వాక్యం నుండి కూడా విముక్తిని ప్రకటించారు మరియు థామస్ మ్యూంట్‌జర్ వంటి కొందరి ప్రకారం, సమస్త మానవ ప్రభుత్వం నుండి కూడా విముక్తిని ప్రకటించారు. ఇది వారిని తయారు చేస్తోందా?

దోషరహిత వ్యాఖ్యాత లేకుండా, దోషరహితమైన పవిత్ర గ్రంథాలు నిలబడలేవని ఎక్ చెప్పిన వాదన సరైనదా? లూథర్ నిజానికి చర్చి మరియు రాజ్యం రెండింటిలోనూ అరాచకానికి ద్వారాలు తెరుస్తున్నాడా? 1522 మార్చిలో, అస్తవ్యస్తంగా ఉన్న విట్టెన్‌బర్గ్‌కు తిరిగి వచ్చి, సువార్త సంబంధిత హేతుబద్ధతను తిరిగి తీసుకురావడానికి ప్రయత్నించడం తప్ప లూథర్‌కు మరో మార్గం లేదు.

సంఘర్షణ నుండి లూథర్ యొక్క గ్రంథ దృక్పథం ఎలా పరిణామం చెందిందో అర్థం చేసుకోవడానికి మరో చర్చను ప్రస్తావించాలి. డెసిడెరియస్ ఎరాస్మస్ గొప్పవాడు.

పునరుజ్జీవన కాలపు మానవతావాది అయిన ఎరాస్మస్ యొక్క నూతన గ్రీకు నిబంధన గ్రంథం, "లూథర్ పొదిగిన గుడ్డును పెట్టింది" అని లూథర్ సమకాలీనులలో కొందరు అనేవారు. అయితే, ఎరాస్మస్ వేదాంతపరమైన వివాదాలకు దూరంగా ఉన్నారు. బాహ్య దుర్వినియోగాలు, అవినీతి, మూఢనమ్మకాలు మరియు కపటత్వానికి గట్టి, వ్యంగ్య విమర్శకుడైనప్పటికీ, ఆయన 'ది ఫ్రీడమ్ ఆఫ్ ది విల్' అనే గ్రంథంతో సంస్కరణల చర్చలో బహిరంగంగా ప్రవేశించారు. ఆ గ్రంథం, పతనం తర్వాత మోక్షం పొందడంలో మానవ సామర్థ్యానికి సంబంధించిన, మనం నేడు సెమీ-పెలాజియన్ సిద్ధాంతం అని పిలిచే దానిని సమర్థించింది. ఏదేమైనా, ఆయన వాదించిన ప్రధాన విషయం ఏమిటంటే...

యేసు సిద్ధాంతాల విషయంలో పోరాడలేదు—ముఖ్యంగా ఆ చర్చలో ఇరువైపులా మంచి వ్యక్తులు ఉన్నప్పుడు. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం మరియు పూర్వనిర్ణయం వంటి సిద్ధాంతాలు లేఖనాలలో అస్పష్టంగా ఉన్నాయని ఎరాస్మస్ భావించాడు, కాబట్టి మనం యేసు బోధించిన సరళమైన భక్తి జీవితంపై దృష్టి పెట్టాలి. దీనికి లూథర్ తన 'ఆన్ ది బాండేజ్ ఆఫ్ ది విల్' గ్రంథంలో గంభీరంగా ఇలా బదులిచ్చాడు, "పరిశుద్ధాత్మ సందేహవాది కాదు, ఆయన మన హృదయాలపై వ్రాసినవి సందేహాలు లేదా అభిప్రాయాలు కావు, కానీ అవి జీవితం మరియు సమస్త మానవ అనుభవం కంటే మరింత నిశ్చయమైన మరియు దృఢమైన వాక్యాలు."

లేఖనం అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాలపై స్పష్టంగా ఉంది. కాబట్టి, ఎరాస్మస్ ప్రకారం, ఆ ముఖ్యమైన విషయాలలో దేవుడు మనలను ఎలా రక్షించాడు మరియు మనకంటే ఎక్కువగా ఆయనను ఎంతగా గౌరవించి ఆరాధించాలి అనే విషయాలు లేకపోతే, మరి లూథర్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

ఎరాస్మస్‌ను ఆ కోవలోకి చేర్చవచ్చు. లూథర్‌కు అత్యంత కోపం తెప్పించింది కేవలం ఎరాస్మస్ అభిప్రాయాలు మాత్రమే కాదు, పవిత్ర గ్రంథం పట్ల అతని నిర్లక్ష్య వైఖరి కూడా.

ఈ నాటకీయ ఘట్టాలన్నిటిలోనూ—మరియు వాటితో పాటు మరెన్నో ఇతర సంఘటనలలోనూ—లేఖనాల సత్యం, అధికారం, స్పష్టత మరియు పరిపూర్ణతకు సంబంధించిన తన నమ్మకంలో లూథర్ ఏమాత్రం సడలలేదు. అయితే, ఆయన నమ్మకం పరిణతి చెందింది. లేఖనాలకు ముప్పు కేవలం పోప్ నుండే కాకుండా, పరిశుద్ధాత్మను ఆయన వాక్యం నుండి వేరు చేసిన తీవ్రవాద ప్రొటెస్టెంట్ల నుండి కూడా వస్తుందని ఆయన కనుగొన్నారు. ఈ చారిత్రక పరిశీలన, లేఖనాలపై లూథర్ యొక్క దృక్పథాన్ని సంగ్రహించడానికి ఒక సందర్భాన్ని అందిస్తుంది.

లేఖనాల ప్రేరణ విషయంలో లూథర్‌కు, రోమ్‌కు మధ్య ఎలాంటి వివాదం లేదు. నిజానికి, నేటి ప్రధాన ప్రొటెస్టంట్ మరియు రోమన్ కాథలిక్ బైబిల్, వేదాంత పాండిత్యంలో చాలా భాగాన్ని, లేఖనాలపై దానికున్న దృక్పథం విషయంలో మధ్యయుగపు చర్చి మతభ్రష్టమైనదిగా పరిగణించి ఉండేది. లేఖనాలు దోషరహితమైనవని ఇరుపక్షాలు భావించాయి. ట్రెంటో సభ (సంస్కరణవాద స్థానాలను ఖండిస్తూ) ఏకంగా ఆత్మే అపొస్తలులకు ఆ మాటలను 'నిర్దేశించిందని' చెప్పింది.

అసలు ప్రశ్న దైవ ప్రేరేపిత గ్రంథానికి, సంప్రదాయానికి మధ్య ఉన్న సంబంధానికి సంబంధించినది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, విశ్వాసానికి మరియు ఆచరణకు మూలమైన, ప్రమాణమైన దేవుని ప్రేరేపిత మరియు దోషరహిత వాక్యము గ్రంథం మాత్రమేనా? గ్రంథంలో మనం చూసే పేతురు మరియు పౌలు మాటలతో తన మాటలు సమానమని పోప్ నిజంగా చెప్పగలరా? గ్రంథం వలెనే సభలు కూడా దోషరహితమైనవా? గ్రంథం మరియు సంప్రదాయం అనేవి దేవుని యొక్క ఒకే నదిని ఏర్పరిచే రెండు వేర్వేరు ప్రవాహాలని ట్రెంటో సభ వాదించింది.

వాక్యం. ఈ వాక్యంలో "వ్రాతపూర్వక గ్రంథాలు" మాత్రమే కాకుండా, వాస్తవానికి రోమన్ పోంటిఫ్ నిర్ణయించే విశేషాధికారం ఉన్న "వ్రాతపూర్వక సంప్రదాయాలు" కూడా ఉంటాయి. అందువల్ల, లేఖనాలను మరియు ఈ సంప్రదాయాలను సంఘం "సమానమైన భక్తి మరియు గౌరవభావంతో స్వీకరించి, గౌరవిస్తుంది," ఎందుకంటే రెండూ

"కాథలిక్ చర్చిలో నిరంతర వారసత్వం ద్వారా సంరక్షించబడింది."

8 కాబట్టి, పోప్ తన పీఠం నుండి (ఎక్స్ కాథెడ్రా) బోధించేది లేదా ఆజ్ఞాపించేది ఏదైనా—అది లేఖనాలపై ఆధారపడకపోయినప్పటికీ—ప్రపంచంలోని క్రైస్తవులందరూ రక్షణకు అవసరమైనదిగా విశ్వసించాలి.

9 విచిత్రమేమిటంటే, లూథర్ యొక్క 'సోలా స్క్రిప్చురా' సమర్థనను మతభేద చర్యగా ఖండించారు, కానీ తూర్పు, పశ్చిమ దేశాలలోని ప్రాచీన పితరులు మాత్రం రోమన్ బిషప్ యొక్క ఆడంబరాలను వేర్పాటు చర్యగా పరిగణించేవారు.

అపోస్తలిక విశ్వాసం నుండి (విభేదం).

సంస్కరణోద్యమానికి చాలా కాలం ముందు, అత్యంత గౌరవనీయమైన వేదాంతవేత్తలు, కేవలం పవిత్ర గ్రంథమే ప్రామాణికమని, సభలు కేవలం గ్రంథాన్ని వ్యాఖ్యానిస్తాయని, మరియు ఈ వ్యాఖ్యానాలను (అవి తప్పు కావచ్చు మరియు మరింత ఆలోచన ద్వారా సవరించబడవచ్చు) స్వయంగా పోప్ మాత్రమే సమర్పించాలని వాదించారు. ట్రెంటో సభ సంస్కరణోద్యమ బోధనను ఖండించే వరకు, ఇది ఒక అపరిష్కృత ప్రశ్నగానే మిగిలిపోయింది. పోప్ కంటే కూడా పవిత్ర గ్రంథానికే ప్రత్యేక అధికారం ఉందని వాదించిన వారిలో లూథర్ మొదటివాడు కాదు.

అయితే, ట్రెంట్ తర్వాత, రోమన్ కాథలిక్ విశ్వాసంలో సోలా స్క్రిప్చురాకు తలుపు పూర్తిగా మూసివేయబడింది.

లెక్కలేనన్ని సిద్ధాంతాలు, పద్ధతులు, ఆచారాలు, సంస్కారాలు మరియు వేడుకలను జోడించడం ద్వారా పోప్ చర్చి గ్రంథ ఆధారిత విశ్వాసాన్ని వక్రీకరించడమే లూథర్‌కు ఆ చర్చి పట్ల ఉన్న అభ్యంతరం.

మధ్యయుగపు పోపులు, తమ తీర్పులలో దోషరహితంగా ఉండటానికి అవసరమైన రీతిలో పవిత్రాత్మను కేవలం తాము మాత్రమే పొందగలిగామని ఎక్కువగా విశ్వసించారు. అయితే, ఈ ఆలోచన పవిత్ర గ్రంథాలలో గానీ, ప్రాచీన పితరుల బోధనలలో గానీ కనబడలేదు. ఇది ఒక నూతన ఆవిష్కరణ అని, ఇది అనేక కొత్తదనాలకు మార్గం సుగమం చేసిందని లూథర్ వాదించారు:

పోప్ బోధనను పవిత్ర గ్రంథాల బోధన నుండి వేరు చేసి చూసినప్పుడు, లేదా వాటితో పోల్చినప్పుడు, పోప్ బోధన ఉత్తమంగా ఉన్నా కూడా, అది సామ్రాజ్య, అన్యమత చట్టాల నుండి గ్రహించబడిందని మరియు అది లౌకిక వ్యవహారాలు మరియు తీర్పులకు సంబంధించిన బోధన అని పోప్ డిక్రీటల్స్ స్పష్టం చేస్తున్నాయి. అటువంటి బోధనకు అనుగుణంగా, క్రీస్తు, విశ్వాసం మరియు దేవుని ఆజ్ఞల గురించి కనీసం ప్రస్తావన కూడా లేకుండా, చర్చిల ఆచారాలు, వస్త్రాలు, ఆహారం, సిబ్బంది మరియు లెక్కలేనన్ని ఇతర అపరిపక్వతలు, కల్పనలు మరియు అవివేకాల గురించి సూచనలు ఇవ్వబడతాయి.

సత్యానికీ, అసత్యానికీ మధ్య మీరు ఎలా తీర్పు చెబుతారు? కొన్ని మధ్యయుగ సభలు వాస్తవానికి ప్రకటించినట్లుగా, ఒక పోప్ పొరపాటు చేస్తే ఏమవుతుంది? నిజానికి, పద్నాలుగో మరియు పదిహేనవ శతాబ్దాల ప్రారంభంలో ఇద్దరు, చివరికి ముగ్గురు ప్రత్యర్థి పోప్‌ల మధ్య చీలిక ఏర్పడింది; వారిలో ప్రతి ఒక్కరూ సెయింట్ పీటర్ సింహాసనాన్ని తమదని చెప్పుకుంటూ, ఇతరులను వారి అనుచరులతో పాటు బహిష్కరించారు. కాన్‌స్టాన్స్ సభ, మిగిలిన ముగ్గురి స్థానంలో నాల్గవ పోప్‌ను ఎన్నుకోవడం ద్వారా ఈ విషాద హాస్య నాటకానికి ముగింపు పలికింది. ఫిలిప్ మెలాంక్టన్ రచించిన 'ట్రీటైజ్ ఆన్ ది పవర్ అండ్ ప్రైమసీ ఆఫ్ ది పోప్' అనే గ్రంథం, పోప్‌ పదవి ఇసుక పునాదిపై నిర్మించబడిందని నిరూపించడానికి, పవిత్ర గ్రంథం నుండి మరియు చర్చి చరిత్ర నుండి అనేక ఖండనలను ఒకచోట చేర్చి, లూథర్ అభిప్రాయాలను మరింత ముందుకు తీసుకువెళ్ళింది.

లూథర్ దృష్టిలో, సోలా స్క్రిప్చురా సిద్ధాంతంలోని మొదటి సూత్రం లేఖనాల స్వభావమే. ప్రవక్తలు మరియు అపొస్తలుల ద్వారా పరిశుద్ధాత్మ చేసిన ప్రత్యక్ష ప్రత్యక్షతగా, లేఖనాలకు అదే సాటి. లేఖనాల స్వభావంలోనే దేవుని స్వభావం ఇమిడి ఉంది.

లేఖనం ఎందుకు దోషరహితమైనది? "ఎందుకంటే దేవుడు అబద్ధం చెప్పడని మనకు తెలుసు. నా పొరుగువాడు మరియు నేను—సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, మానవులందరూ—పొరపాటు చేయవచ్చు మరియు మోసం చేయవచ్చు, కానీ దేవుని వాక్యం పొరపాటు చేయదు."

12 సంఘ పితరులను, ప్రాచీన సభలను మేము మార్గదర్శకాలుగా గౌరవిస్తాము, కానీ విశ్వాస సూత్రాలను దేవుడు మాత్రమే స్థాపించగలడు: "పరిశుద్ధ పితరుల మాటలు లేదా క్రియల నుండి విశ్వాస సూత్రాలను ఏర్పరచడం సరికాదు. లేకపోతే, వారు ఏమి తిన్నారు, ఎలా దుస్తులు ధరించారు, మరియు ఎలాంటి ఇళ్లలో నివసించారు అనేవి విశ్వాస సూత్రాలుగా మారవలసి వస్తుంది—పవిత్ర అవశేషాల విషయంలో జరిగినట్లుగా. దీని అర్థం ఏమిటంటే, దేవుని వాక్యమే విశ్వాస సూత్రాలను స్థాపిస్తుంది, మరెవరూ కాదు, దేవదూత కూడా కాదు."

రెండవ అంశం లేఖనాల స్పష్టత, నిజానికి వివాదానికి అదే ప్రధాన కారణం. బైబిల్ ఒక చీకటిమయమైన, రహస్యమైన, మరియు అస్పష్టమైన గ్రంథమని మధ్యయుగపు చర్చి బోధించింది. ఒక సన్యాసిగా, బైబిల్ పండితుడిగా ఉన్నప్పుడు తనకు బోధించిన దానిని వెనక్కి తిరిగి చూసుకున్నప్పుడు, లూథర్ అందులో ఆశ్చర్యం ఏమీ లేదని అనుకున్నాడు. కానీ చాలా సంవత్సరాలు బైబిల్‌ను అధ్యయనం చేసి, అనువదించిన తర్వాత, అతను దానికి వ్యతిరేకమైన నిర్ధారణకు వచ్చాడు. తమ సొంత అనుభవం ద్వారా, లేఖనాలు వాటి ప్రధాన బోధనల విషయంలో స్పష్టంగా ఉన్నాయని లూథర్ మరియు ఇతర సంస్కర్తలు గ్రహించారు. పోప్ చర్చే స్పష్టం చేయడానికి బదులుగా అస్పష్టం చేస్తోంది. ఎరాస్మస్ విషయంలో లూథర్‌కు అత్యంత నిరాశ కలిగించిన విషయం ఇదే: మనం ఎలా జీవించాలో అనే విషయంలో లేఖనాలు స్పష్టంగా ఉన్నాయని, కానీ సువార్త యొక్క అత్యంత ప్రధాన సిద్ధాంతాల విషయంలో అస్పష్టంగా ఉన్నాయని అతను భావిస్తున్నట్లు అనిపించింది.