మధ్యలో ఉన్న మనిషి

మధ్యలో ఉన్న వ్యక్తి:

పదిహేడవ శతాబ్దం చివరి సంవత్సరాలలో, కారెల్ అల్లార్డ్ అనే డచ్ కళాకారుడు, ప్రొటెస్టంట్ సంస్కరణ ఉద్యమానికి చెందిన పదహారు మంది మార్గదర్శకులు మరియు నాయకులు ఒక పెద్ద బల్ల చుట్టూ సమావేశమైనట్లు చిత్రీకరిస్తూ ఒక రాగి చెక్కడాన్ని రూపొందించాడు. సంస్కర్తలు

మార్టిన్ లూథర్ మరియు జాన్ కాల్విన్ దృశ్యం మధ్యలో తమ ముందు బైబిళ్లతో నిలబడి ఉన్నారు; వారి చుట్టూ జాన్ విక్లిఫ్, జాన్ హస్, హల్డ్రిచ్ జ్వింగ్లీ, జోహన్నెస్ ఓకోలాంపేడియస్ వంటి ఇతర ప్రసిద్ధ చర్చి పెద్దలు ఉన్నారు.

మార్టిన్ బ్యూసర్, ఫిలిప్ మెలాంక్టన్, జాన్ నాక్స్, హెన్రిచ్ బుల్లింగర్, థియోడర్ బెజా, మరియు విలియం పెర్కిన్స్ - వీరందరూ బల్ల మధ్యలో ఉంచిన ఒక కొవ్వొత్తి వెలుగులో ప్రకాశిస్తున్నారు, ఆ కొవ్వొత్తి క్రైస్తవ సువార్త కాంతిని వెదజల్లుతోంది. ముందు భాగంలో, చూసేవారికి వీపు చూపిస్తూ, ఒక రోమన్ కాథలిక్ కార్డినల్, ఒక దెయ్యం, ఒక పోప్, మరియు ఒక సన్యాసి వంగి కూర్చుని, ఆ కొవ్వొత్తి కాంతిని ఆర్పడానికి విఫల ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. డచ్ భాషలోని శాసనం ఇలా ఉంది, "కొవ్వొత్తి స్టాండ్‌పై ఉంచిన కాంతి"—ఈ పదబంధం, దేవుని సువార్త కాంతిని అందరూ చూసేలా ఒక స్టాండ్‌పై ఉంచాలని యేసు ఇచ్చిన ఆజ్ఞను గుర్తుచేస్తుంది.

అల్లార్డ్ చెక్కిన చిత్రం ఒకవైపు నిజాన్ని వెల్లడిస్తూనే, మరోవైపు తప్పుదోవ పట్టిస్తుంది. ఒక విధంగా, సంస్కర్తలను దేవునికి కట్టుబడిన చర్చి నాయకుల సమూహంగా అల్లార్డ్ చిత్రించడం...

'వాక్యం మరియు క్రైస్తవ సువార్త' అనే గ్రంథం, పదహారవ శతాబ్దపు ప్రొటెస్టెంట్లు మధ్యయుగపు రోమన్ కాథలిక్ చర్చికి వ్యతిరేకంగా తమ నిరసనను ప్రేరేపించిన ఉమ్మడి వేదాంత విశ్వాసాలను పంచుకున్నారనే ముఖ్యమైన అంతర్దృష్టిని తెలియజేస్తుంది. అలాగే, ప్రొటెస్టెంట్ సంస్కరణ ఎన్నడూ ఒక్క వ్యక్తి చేసిన పని కాదని, లేదా అది యూరప్‌లోని ఒక ప్రాంతానికో లేక ఒకే భాషా సమూహానికో పరిమితం కాలేదనే వాస్తవాన్ని కూడా ఈ చెక్కడాలు వివరిస్తాయి. మరోవైపు, అల్లార్డ్ యొక్క చెక్కడాలు తొలి ఆధునిక ప్రొటెస్టెంటిజం యొక్క స్వభావాన్ని తప్పుగా చిత్రీకరిస్తాయి, ఎందుకంటే అవి జర్మన్, స్విస్, ఫ్రెంచ్ మరియు ఆంగ్ల సంస్కర్తల మధ్య ఐక్యత మరియు సహకారం ఉన్నట్లు సూచిస్తాయి, కానీ ఆచరణలో అవి తరచుగా ఉనికిలో లేవు. పదహారవ శతాబ్దంలోని ప్రొటెస్టెంట్ నాయకులు క్రైస్తవ చర్చి పునరుద్ధరణలో మార్టిన్ లూథర్ యొక్క ప్రత్యేకమైన—దైవనిర్ణీతమైన—పాత్రను అంగీకరించడానికి త్వరపడినప్పటికీ, వారిలో చాలామంది వేదాంతం మరియు మతపరమైన ఆచరణలోని భేదాల కారణంగా విట్టెన్‌బర్గ్‌లో లూథర్ మరియు అతని వారసులతో విభేదించారు.

మార్టిన్ లూథర్ జీవితం మరియు వారసత్వం ఒకవైపు ఆరాధనను, అనుకరణను ప్రేరేపించే వెలుగుగానూ, మరోవైపు మతపరమైన విభజనను, వివాదాలను ఆకర్షించే నిప్పురవ్వగానూ పనిచేశాయి.

ఈ అధ్యాయం జర్మన్ సామ్రాజ్యం లోపల మరియు వెలుపల ఉన్న ఇతర సువార్త నాయకులతో లూథర్‌కు గల సంబంధాల స్వభావాన్ని మరియు వారిపై ఆయనకున్న ప్రభావాన్ని క్లుప్తంగా పరిశీలిస్తుంది. విట్టెన్‌బర్గ్‌లో మరియు దాని చుట్టుపక్కల ఉన్న లూథర్ మిత్రులు మరియు స్నేహితుల నెట్‌వర్క్‌ను వివరించిన తరువాత, మనం ఇతర అధికారిక సంస్కర్తలతో ఆయనకున్న సంబంధాలపై దృష్టి సారిస్తాము.

2 దక్షిణ జర్మనీలో మార్టిన్ బుసర్ మరియు వోల్ఫ్‌గ్యాంగ్ మస్క్యులస్ వంటివారు; జ్యూరిచ్‌లో హల్డ్రిచ్ జ్వింగ్లీ మరియు హెన్రిచ్ బుల్లింగర్; జాన్

జెనీవాలో కాల్విన్ మరియు థియోడర్ బెజా; మరియు ఇంగ్లాండ్‌లో థామస్ క్రాన్మర్.

లూథర్ మరియు విట్టెన్‌బర్గ్ వేదాంతవేత్తలు: 1522 వసంతకాలంలో వార్ట్‌బర్గ్ కోటలోని తన తాత్కాలిక ప్రవాసం నుండి లూథర్ విట్టెన్‌బర్గ్‌కు తిరిగి వచ్చేనాటికి, అతను జర్మన్ మాట్లాడే ప్రాంతాలలో ఇంటింటా తెలిసిన పేరుగా మరియు సువార్త సంస్కరణ ఉద్యమానికి గుర్తింపు పొందిన నాయకుడిగా మారాడు.

లూథర్ యొక్క దృఢమైన వ్యక్తిత్వం, స్థిరమైన ధైర్యం, మరియు చైతన్యవంతమైన వేదాంత నాయకత్వం—ఇక క్రైస్తవ గ్రంథాలపై ఆయన చేసిన స్పష్టమైన వివరణ గురించి చెప్పనక్కర్లేదు—సమర్థులైన మరియు నమ్మకమైన మద్దతుదారుల సమూహాన్ని ఆకర్షించాయి. వీరు ఎలక్టోరల్ సాక్సనీలో మరియు పవిత్ర ఐరోపా అంతటా సువార్త ఉద్యమాన్ని ప్రోత్సహించడంలో కీలక పాత్ర పోషించారు.

4 లూథర్ యొక్క తొలి మిత్రులలో చాలామంది ముప్పై ఏళ్లలోపు వయసున్న పురుషులు. వారు మానవతావాద అధ్యయనాలలో శిక్షణ పొంది, బైబిల్ భాషల పునరుద్ధరణ, లేఖనాల జాగ్రత్తపూర్వక వ్యాఖ్యానం, మరియు అప్పుడప్పుడు కాకుండా క్రమం తప్పకుండా క్రైస్తవ బోధన చేయడం ద్వారా క్రైస్తవ సంఘ సంస్కరణకు కట్టుబడి ఉన్నారు.

ఈ సంస్కరణ కార్యక్రమానికి సంస్థాగత కేంద్రం విట్టెన్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయం. అక్కడ, 1517లో, లూథర్ మరియు అతని అధ్యాపక సహచరులు విద్యాసంబంధమైన సంస్కరణలను ప్రవేశపెట్టారు. ఈ సంస్కరణల ద్వారా పాండిత్య వేదాంతశాస్త్రం స్థానంలో బైబిల్ అధ్యయనాలను చేర్చడంతో పాటు, గ్రీక్ మరియు హీబ్రూ భాషలలో అధ్యాపక పీఠాలను కూడా స్థాపించారు.

5 ఈ పాఠ్యప్రణాళిక సంస్కరణలు, అలాగే లూథర్ యొక్క ప్రజాదరణ కారణంగా, విట్టెన్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయం త్వరగా అభివృద్ధి చెంది జర్మన్ సామ్రాజ్యంలోనే అతిపెద్ద విశ్వవిద్యాలయాలలో ఒకటిగా అవతరించింది.

విట్టెన్‌బర్గ్ బృందం పదహారవ శతాబ్దపు లూథరనిజంలోని అనేక మంది ప్రముఖ పాస్టర్లను మరియు మేధో నాయకులను అందించింది. లూథర్ యొక్క అధ్యాపక సహోద్యోగి మరియు స్నేహితుడైన నికోలస్ వాన్ అమ్స్‌డార్ఫ్ (1483–1565) మాగ్డెబర్గ్‌లోని ఎవాంజెలికల్ చర్చికి పాస్టర్ కావడానికి 1524లో విట్టెన్‌బర్గ్‌ను విడిచిపెట్టాడు; ఆ తర్వాత, అతను నౌమ్‌బర్గ్-జైట్జ్ బిషప్‌గా మరియు తరువాత 6వ శతాబ్దపు చర్చికి జనరల్ ఇన్‌స్పెక్టర్‌గా పనిచేశాడు. ఇదే విధమైన వృత్తి మార్గాన్ని ఎర్ఫర్ట్ మానవతావాది జస్టస్ అనుసరించాడు.

జోనాస్ (1493–1555), ఏప్రిల్ 1521లో లూథర్‌తో పాటు డైట్ ఆఫ్ వోర్మ్స్‌కు వెళ్ళడానికి సరిగ్గా సమయానికి విట్టెన్‌బర్గ్‌కు చేరుకున్నారు. ఆ తర్వాతి సంవత్సరాలలో, జోనాస్ విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని కాజిల్ చర్చ్‌కు ప్రొవోస్ట్‌గా మరియు వేదాంతశాస్త్ర విభాగానికి డీన్‌గా పనిచేశారు; తన జీవితపు చివరి దశాబ్దాలలో, అతను డ్యూకల్ సాక్సనీలో సంస్కరణలను ప్రవేశపెట్టడంలో సహాయపడ్డారు మరియు హాలేలోని లూథరన్ చర్చికి బోధకుడిగా మరియు సూపరింటెండెంట్‌గా పనిచేశారు.

లూథర్ మరియు అతని సువార్త-కేంద్రీకృత వేదాంతం ప్రభావానికి లోనైన మరో మానవతావాది పోమెరేనియన్ చర్చి సభ్యుడైన జోహన్నెస్ బుగెన్‌హాగెన్ (1485–

8 1520లో బుగెన్‌హాగెన్ మొదటిసారి లూథర్ రచించిన "చర్చి యొక్క బాబిలోనియన్ బందీత్వంపై" అనే గ్రంథాన్ని చదివినప్పుడు, అతను మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు: "ప్రపంచమంతా గుడ్డిది"

ఈ ఒక్కడే సత్యాన్ని చూస్తాడు!

9 విట్టెన్‌బర్గ్‌కు వెళ్ళిన తరువాత, బుగెన్‌హాగెన్ త్వరగా లూథర్ యొక్క ప్రశంసలను పొందాడు మరియు కొద్దికాలానికే ఆ నగర చర్చికి మంత్రిగా నియమించబడ్డాడు. తరువాతి మూడు దశాబ్దాలలో, బుగెన్‌హాగెన్ సువార్త ప్రచార ఉద్యమాన్ని ప్రోత్సహించడంలో వ్యూహాత్మక పాత్ర పోషించాడు: అతను లూథర్‌కు పాస్టర్ మరియు ఆధ్యాత్మిక సలహాదారుగా ఉన్నాడు; అతను విశ్వవిద్యాలయంలో ప్రొఫెసర్ పదవిని చేపట్టాడు; అతను బైబిల్ యొక్క లో జర్మన్ అనువాదాన్ని ప్రచురించాడు మరియు పవిత్ర గ్రంథంపై అనేక వ్యాఖ్యానాలను వ్రాశాడు; మరియు అతను ఉత్తర జర్మనీ మరియు డెన్మార్క్‌లోని ఎనిమిది నగరాలకు లూథరన్ చర్చి శాసనాలను రూపొందించడంలో సహాయపడ్డాడు.

10 తన సహచరులైన ఆమ్స్‌డార్ఫ్ మరియు జోనాస్‌ల వలెనే, బుగెన్‌హాగెన్ కూడా చివరి వరకు లూథర్‌కు మరియు అతని సువార్త వేదాంతానికి నమ్మకమైన శిష్యుడిగా మరియు సమర్థకుడిగా నిలిచాడు. 1546లో లూథర్ అంత్యక్రియల వద్ద ప్రసంగిస్తూ, బుగెన్‌హాగెన్ తన దివంగత స్నేహితుడిని "గొప్ప గురువు మరియు ప్రవక్త, దేవుడు సంఘానికి పంపిన సంస్కర్త," మరియు "క్రీస్తు యొక్క ఈ పవిత్ర అపోస్తలుడు మరియు ప్రవక్త, జర్మన్ భూములలో మన బోధకుడు మరియు సువార్తికుడు" అని కీర్తించాడు.

విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని లూథర్ సహచరులందరిలో, ప్రఖ్యాత వేదాంతి ఫిలిప్ మెలాంక్టన్ (1497–1560) ఆ సంస్కర్తకు అత్యంత సన్నిహిత విశ్వాసిగా మరియు అత్యంత ప్రతిభావంతుడైన శిష్యుడిగా ఎదిగాడు.

12 మెలాంక్టన్ కేవలం ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాల వయస్సులో, 1518లో విశ్వవిద్యాలయంలో గ్రీకు ప్రొఫెసర్ పదవిని చేపట్టడానికి మొదటిసారిగా విట్టెన్‌బర్గ్‌కు వచ్చారు. లాటిన్ మరియు గ్రీకు వ్యాకరణం, అలంకార శాస్త్రం, భౌతిక శాస్త్రం, తత్వశాస్త్రం మరియు (కొంతకాలం తర్వాత) వేదాంతశాస్త్రం వంటి విషయాలను కవర్ చేసిన అతని ప్రారంభ ఉపన్యాసాలు వందలాది మంది శ్రోతలను ఆకర్షించాయి మరియు లూథర్ యొక్క అత్యున్నత గౌరవాన్ని అతనికి సంపాదించిపెట్టాయి. "జీవించి ఉన్నవారిలో ఎవరికీ ఇంతటి ప్రతిభ లేదు," అని లూథర్ ఉద్ఘాటించారు.

13 ప్రారంభంలో మెలాంక్టన్‌ను విట్టెన్‌బర్గ్‌కు ఆకర్షించింది లూథర్ కీర్తి కాదు, మానవతావాద బోధనా పద్ధతే అయినప్పటికీ, ఆ యువ ప్రొఫెసర్ త్వరలోనే లూథర్‌కు మద్దతుదారుడిగా మరియు అతని "నూతన" వేదాంతానికి సమర్థకుడిగా మారాడు. లూథర్ లాగే, మెలాంక్టన్ కూడా సువార్త—అంటే క్రీస్తు కారణంగా దేవుడు కేవలం కృప ద్వారానే పాపులను అంగీకరిస్తాడనే వాస్తవం—క్రైస్తవ సందేశానికి గుండెకాయ అని నమ్మడం మొదలుపెట్టాడు.

1518 మరియు 1521 మధ్య, మెలాంక్టన్ లూథర్ అడుగుజాడలను అనుసరించి, పవిత్ర గ్రంథం యొక్క సర్వోన్నత అధికారాన్ని (సోలా స్క్రిప్చురా) మరియు కేవలం విశ్వాసం ద్వారా కృపచేత నీతిమంతులుగా తీర్చబడటాన్ని (సోలా గ్రాటియా, సోలా ఫైడ్) సమర్థించాడు. అదే సమయంలో, ట్రాన్స్‌సబ్‌స్టాన్షియేషన్ మరియు పోప్ అధికారంపై ఉన్న కాథలిక్ బోధనలను అతను తిరస్కరించాడు. మెలాంక్టన్ తన 'లోసీ కమ్యూన్స్' (మొదటి కూర్పు, 1521)లో సువార్త వేదాంతశాస్త్రం యొక్క ప్రాథమిక సిద్ధాంతాలను స్పష్టంగా వివరించాడు. ఇది సంస్కరణ వేదాంతశాస్త్రం యొక్క మొట్టమొదటి క్రమబద్ధమైన ప్రదర్శన, మరియు తరువాతి శతాబ్దంలో లూథరన్ సిద్ధాంతశాస్త్రానికి ప్రాథమిక పాఠ్యపుస్తకంగా మారింది. ఈ రచన గురించి లూథర్ ఇలా అన్నాడు: "'లోసీ కమ్యూన్స్' చేసినంత సమగ్రంగా వేదాంతశాస్త్రం మొత్తాన్ని వివరించే పుస్తకాన్ని మీరు ఎక్కడా కనుగొనలేరు.... పవిత్ర గ్రంథం తరువాత, ఇంతకంటే మంచి పుస్తకం లేదు."

14 లోసీ కమ్యూన్‌లతో పాటు, మెలాంక్టన్ ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలును రచించడం మరియు ఆగ్స్‌బర్గ్ డైట్ (1530)లో చక్రవర్తి సమక్షంలో దానిని సమర్థించడం అనేవి తొలి ఆధునిక లూథరనిజం యొక్క చరిత్ర మరియు సిద్ధాంత అభివృద్ధిలో కేంద్ర ప్రాముఖ్యతను కలిగి ఉన్నాయి.

1546లో లూథర్ మరణించే వరకు, లూథర్ మరియు మెలాంక్టన్ సువార్త ప్రచారంలో సన్నిహిత మిత్రులుగా మరియు సహచరులుగా కొనసాగారు. అయినప్పటికీ, వారిద్దరి మధ్య స్వభావంలోనూ, మత దృక్పథంలోనూ గణనీయమైన భేదాలు ఉండేవి.

లూథర్ ధైర్యవంతుడు, మొండివాడు మరియు సువార్త సత్యాలను సమర్థించడంలో ముందుండేవాడు; మెలాంక్టన్ పిరికివాడు, లెక్కలు వేసేవాడు మరియు మరింత శాంతియుతుడు. లూథర్ వేదాంతశాస్త్రంలో ఎక్కువ మేధావి.

మెలాంక్టన్ ఒక వ్యవస్థీకరణకర్త మరియు బోధకుడు. లూథర్ వారి మధ్య ఉన్న తేడాలను ఈ విధంగా వర్ణించారు: "నేను మొరటుగా, ఉద్రేకంగా, తుఫానులా, మరియు పూర్తిగా యుద్ధోత్సాహంతో ఉంటాను. నేను లెక్కలేనన్ని రాక్షసులతో, దయ్యాలతో పోరాడటానికి పుట్టాను. నేను మొద్దులను, రాళ్లను తొలగించాలి... మరియు దట్టమైన అడవులను శుభ్రం చేయాలి; కానీ గురువు ఫిలిప్, దేవుడు తనకు సమృద్ధిగా ప్రసాదించిన వరాల ప్రకారం, ఆనందంతో, మృదువుగా, సున్నితంగా విత్తనాలు చల్లుతూ, నీరు పోస్తూ వస్తారు."

ఆ ఇద్దరి మధ్య వేదాంతపరమైన భేదాలు కూడా ఉన్నాయి. లూథర్ తత్వశాస్త్రం మరియు అరిస్టాటిల్ పట్ల అనుమానంతో ఉండగా, మెలాంక్టన్ అరిస్టాటిల్‌ను ప్రశంసించి, క్రైస్తవ వేదాంతాన్ని వ్యవస్థీకరించడానికి మరియు స్పష్టం చేయడానికి తత్వశాస్త్రాన్ని ఒక సాధనంగా చూశాడు.

లూథర్ ధర్మశాస్త్రానికి, సువార్తకు మధ్య గీసిన పదునైన భేదాన్ని మెలాంక్టన్ సడలించి, క్రైస్తవుల నైతిక బాధ్యతలకు అధిక ప్రాధాన్యతనిచ్చాడు. అదేవిధంగా, తన 'లోసీ కమ్యూన్స్' యొక్క తరువాతి సంచికలలో, మెలాంక్టన్ లూథర్ యొక్క పూర్వనిర్ణయ సిద్ధాంతాన్ని తిరస్కరించి, దానికి బదులుగా, మతమార్పిడిలో మానవ సంకల్పం, దేవుని వాక్యం మరియు పరిశుద్ధాత్మతో పాటు ఏకకాలంలో కారకాలుగా పనిచేస్తుందనే భావనను సమర్థించాడు.

ప్రభువు విందులో క్రీస్తు నిజంగా ఉంటాడనే లూథర్ సిద్ధాంతం నుండి మెలాంక్టన్ వైదొలగడం అనేది ప్రత్యేకంగా ప్రాముఖ్యత సంతరించుకున్న మరో వ్యత్యాసం.

1540లో, మెలాంక్టన్ ఆగ్స్‌బర్గ్ కన్ఫెషన్ యొక్క సవరించిన ఎడిషన్‌ను (వరియాటా ఎడిషన్ అని పిలుస్తారు) రూపొందించాడు. ఇది విట్టెన్‌బర్గ్ కాంకర్డ్ (1536) యొక్క వేదాంతశాస్త్రాన్ని మరింత దగ్గరగా ప్రతిబింబించే ఉద్దేశ్యంతో రూపొందించబడింది. ఈ ఒప్పందం, ప్రభువు సన్నిధిలో క్రీస్తు ఉనికి అనే క్లిష్టమైన విషయంపై విట్టెన్‌బర్గ్ మరియు దక్షిణ జర్మన్ నగరాల మధ్య కుదిరింది.

రాత్రి భోజనం. వేరియాటాలోని ఆర్టికల్ 10, క్రీస్తు శరీరం మరియు రక్తం "నిజంగా ప్రదర్శించబడతాయి" అని పేర్కొంది—ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పందంలో చెప్పినట్లుగా "నిజంగా సమర్పించబడి... పంపిణీ చేయబడతాయి" అని కాదు.

ఒప్పుకోలు మొదట ఇలా చదవబడింది—రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసం స్వీకరించేవారికి. చాలా మంది సంప్రదాయవాద లూథరన్‌లకు, ఈ సవరించిన ప్రకటన జ్వింగ్లీ యొక్క "సాక్రమెంటేరియన్" అని పిలవబడే దోషాన్ని తలపించింది, ఎందుకంటే ఇది పవిత్రపరచబడిన మూలకాల యొక్క నిజమైన దైవిక సారాన్ని తొలగించి, క్రీస్తు తన మానవ స్వభావంలో ప్రతిచోటా ఉంటాడనే (సర్వవ్యాపకత్వం అని పిలువబడే సిద్ధాంతం) లూథర్ బోధనను సందేహంలోకి నెట్టింది.

మెలాంక్టన్ మరియు లూథర్ మధ్య ఉన్న ఈ సూక్ష్మమైన వేదాంతపరమైన భేదాలు లూథర్ మరణం తర్వాత మరింత తీవ్రమయ్యాయి. 1546–47 నాటి ష్మాల్కాల్డిక్ యుద్ధంలో ప్రొటెస్టంట్ రాకుమారులు ఘోరంగా ఓడిపోయిన తర్వాత, మెలాంక్టన్ లీప్‌జిగ్ మధ్యంతర ఒప్పందం (1548)పై సంతకం చేయడానికి అంగీకరించాడు. ఈ ఒప్పందం ప్రకారం, సామ్రాజ్యంలోని ప్రొటెస్టంట్ చర్చిలలోకి కొన్ని కాథలిక్ ఆచారాలు మరియు సిద్ధాంతాలను (మెలాంక్టన్ దృష్టిలో "ఉదాసీనమైనవి") బలవంతంగా తిరిగి ప్రవేశపెట్టాలని ఆదేశించబడింది. ఆమ్స్‌డార్ఫ్ మరియు మథియాస్ ఫ్లాసియస్ ఇల్లిరికస్ వంటి లూథరన్ దిగ్గజాల విషయానికొస్తే,

మెలాంక్టన్ చర్యలు లూథర్‌కు మరియు సంస్కరణ ఉద్యమానికి చేసిన ద్రోహం కంటే తక్కువ ఏమీ కాదు. అదేవిధంగా, మరింత సంప్రదాయవాద లూథరన్‌లు (గ్నేసియో-లూథరన్‌లుగా పిలువబడేవారు), మోక్షంలో మానవ సహకారాన్ని సమర్థించినందుకు మరియు ప్రభువు విందులో క్రీస్తు ఉనికిపై వారి మరింత ఆధ్యాత్మిక దృక్పథం కారణంగా మెలాంక్టన్‌ను మరియు అతని అనుచరులను ("ఫిలిప్పిస్టులు"గా పిలువబడేవారు) విమర్శించారు. తనపై ఎన్ని దూషణలు చేసినప్పటికీ, మెలాంక్టన్ తన జీవితాంతం తనను తాను లూథర్‌కు మరియు అతని వారసత్వానికి రక్షకుడిగా భావించుకున్నాడు. అతను లూథర్‌ను, బాప్టిస్ట్ యోహాను, పౌలు మరియు అగస్టీన్‌ల సరసన, క్రైస్తవ సంఘం యొక్క గొప్ప నాయకులలో ఒకరిగా పరిగణించాడు. లూథర్ అంత్యక్రియల సందర్భంగా చేసిన ఒక ప్రసంగంలో మెలాంక్టన్ ఇలా పేర్కొన్నాడు: "లూథర్ చాలా కఠినంగా ప్రవర్తించాడని కొందరు ఫిర్యాదు చేశారు. నేను దీనిని కాదనను. కానీ నేను ఎరాస్మస్ భాషలో సమాధానమిస్తాను: 'అస్తవ్యస్తతల తీవ్రత కారణంగా, దేవుడు ఈ యుగానికి ఒక తీవ్రమైన వైద్యుడిని ఇచ్చాడు.'"

లూథర్ మరియు దక్షిణ జర్మన్ వేదాంతవేత్తలు: జర్మనీలోని నగరాలు మరియు పట్టణాలలో సువార్త సంస్కరణ పురోగతి, ఎలక్టోరల్ సాక్సనీ భూభాగం కంటే మరింత సంక్లిష్టంగా మరియు విభిన్నంగా ఉంది. నిస్సందేహంగా,

లూథర్ యొక్క సంస్కరణ సందేశం మరియు ప్రభావం, స్థానిక మరియు ప్రాంతీయ రాజకీయాలు, మతగురువుల వ్యతిరేకత, ప్రజా అసంతృప్తి, మానవతావాద ఆదర్శవాదం మరియు స్థానిక మత నాయకత్వం వంటి సంక్లిష్టమైన పరిస్థితుల గుండా ప్రసరించి, నాటకీయంగా విభిన్నమైన ఫలితాలను ఇచ్చాయి.

1520వ మరియు 1530వ దశాబ్దం ప్రారంభంలో స్ట్రాస్‌బర్గ్, ఉల్మ్, ఆగ్స్‌బర్గ్ మరియు కాన్‌స్టాన్స్ వంటి నగరాలు కాథలిక్ ప్రార్థనను రద్దు చేసి ప్రొటెస్టంటిజంను స్వీకరించగా, కోలోన్ మరియు ఫ్రీబర్గ్-ఇమ్-బ్రైస్‌గావ్ వంటి ఇతర నగరాలు సాంప్రదాయ కాథలిక్ విశ్వాసానికి కట్టుబడి ఉన్నాయి.

19 దక్షిణ జర్మనీలో, మొదటి తరం సువార్త నాయకుల కేంద్రకం ప్రధానంగా పట్టణ మానవతావాదులు, కాథలిక్ పూజారులు మరియు సన్యాసుల శ్రేణుల నుండి ఏర్పడింది. ఈ నాయకులు లూథర్‌కు తమ రుణాన్ని అంగీకరించినప్పటికీ, చాలామంది అతని వేదాంతం మరియు మతపరమైన కార్యక్రమంలోని అంశాల నుండి వైదొలగడానికి స్వేచ్ఛగా భావించారు. మార్టిన్ బ్యూసర్ మరియు వోల్ఫ్‌గాంగ్ మస్క్యులస్ వంటి దక్షిణ జర్మన్ సంస్కర్తలకు, లూథర్ గౌరవాన్ని ప్రేరేపించాడు, కానీ అచంచలమైన విధేయతను కాదు.

లూథర్ మరియు మెలాంక్టన్‌ల తరువాత, స్ట్రాస్‌బర్గ్‌కు చెందిన మతగురువు మార్టిన్ బ్యూసర్ (1491–1551) జర్మన్ సామ్రాజ్యంలో అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రొటెస్టంట్ సంస్కర్తగా ఉండేవాడు.

20 అల్సాస్‌లోని ష్లెట్‌స్టాడ్‌లో ఒక పేద చెప్పులు కుట్టేవాడి కొడుకుగా జన్మించిన బూసర్‌ను పదిహేనేళ్ల వయసులో డొమినికన్ మఠంలో చేర్చారు, ఆ తర్వాత అతనికి థామస్ అక్వినాస్ యొక్క పాండిత్య వేదాంతశాస్త్రం పరిచయం చేయబడింది. అతనికి ఇరవైల మధ్య వయసులో ఉన్నప్పుడు,

బూసర్ ఉన్నతాధికారులు అతన్ని హైడెల్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంలో వేదాంతశాస్త్రంలో డాక్టరేట్ చేయడానికి పంపారు, అక్కడ అతను మానవతావాద అధ్యయనాల పట్ల భక్తిని పెంచుకున్నాడు—అక్కడే, ఏప్రిల్ 1518లో, బూసర్ హైడెల్‌బర్గ్ చర్చకు హాజరయ్యాడు మరియు లూథర్ తన సువార్త సిద్ధాంతాన్ని వివరించడం మొదటిసారి విన్నాడు. ఇది బూసర్ జీవితంలో ఒక మలుపుగా నిలిచింది. తరువాతి ఐదు సంవత్సరాలలో, అతను మఠాన్ని విడిచిపెట్టి, వివాహం చేసుకుని, స్ట్రాస్‌బర్గ్‌కు వలస వెళ్ళాడు, అక్కడ అతను నగరంలో పూజారిగా మరియు బోధకుడిగా నియమించబడ్డాడు. 'ఎవరూ చేయకూడదు' అనే శీర్షికతో ప్రచురించబడిన తన మొదటి రచనలో...

తనకోసం తాను జీవించు, ఇతరులకోసం కాదు (1523) అనే గ్రంథంలో, బ్యూసర్ లూథర్‌ను మరియు అతని వేదాంతాన్ని సమర్థించాడు, అదే సమయంలో క్రీస్తులో నూతన జీవితం యొక్క నైతిక కోణానికి ప్రత్యేక ప్రాధాన్యతనిచ్చాడు.

బూసర్ మరియు అతని మత గురువులైన సహచరులైన మాథ్యూ జెల్ (1477–1548), వోల్ఫ్‌గ్యాంగ్ కాపిటో (1478–1541), మరియు కాస్పార్ హెడియో (1494–1552)ల కృషి ద్వారా, స్ట్రాస్‌బర్గ్ నగరం క్రమంగా ఇవాంజెలికల్ శిబిరంలోకి ప్రవేశించింది. 1529లో నగర న్యాయాధికారులు క్యాథలిక్ మాస్‌ను నిషేధించి, నగరంలోని మఠాలను మూసివేయడంతో ఈ ప్రక్రియ పూర్తయింది.

స్ట్రాస్‌బర్గ్‌లో తన మిగిలిన వృత్తి జీవితంలో, సంస్కరణోద్యమానికి కేంద్రమైన బైబిల్ సూత్రాలపై ఆధారపడిన ఒక క్రైస్తవ సామాజిక వ్యవస్థను నగరంలో స్థాపించడానికి బూసర్ అవిశ్రాంతంగా కృషి చేశాడు. అతని సాహిత్య రచనలు విస్తృతమైనవి, వాటిలో గంభీరమైన బైబిల్ వ్యాఖ్యానాలు కూడా ఉన్నాయి (వాటిని లూథర్ "చాలా పొడవైనవి మరియు కేవలం కంటికి కనిపించే మాయ" అని భావించాడు).

22), మతబోధన గ్రంథాలు, వాదనాత్మక రచనలు, మరియు చర్చి పరిపాలన మరియు క్రమశిక్షణకు అంకితమైన రచనలు. అదే సమయంలో, ప్రభువు విందులో క్రీస్తు ఉనికి అనే వివాదాస్పద విషయంపై లూథరన్ మరియు సంస్కరించబడిన ప్రొటెస్టంట్ల మధ్య ఉన్న విభేదాన్ని తొలగించడానికి ప్రయత్నించినందున, స్ట్రాస్‌బర్గ్ సంస్కర్త యూరోపియన్ మత రాజకీయ రంగంలో ఒక ముఖ్యమైన పాత్రధారిగా మారాడు. 1529లో మార్బర్గ్ చర్చకు స్విస్ ప్రతినిధి బృందంలో సభ్యుడిగా, బూసర్ ఎదుర్కొన్నాడు

లూథర్, కానీ జర్మన్ సంస్కర్త తన వైఖరి పట్ల అనుమానంగా మరియు విమర్శనాత్మకంగా ఉన్నట్లు కనుగొన్నాడు.

"మీ స్ఫూర్తికి, మా స్ఫూర్తికి పొంతన లేదు," అని లూథర్ పేర్కొన్నారు. "దానికి విరుద్ధంగా, మాది ఒకే స్ఫూర్తి కాదనేది స్పష్టం."

23 బూసర్ యొక్క యూకారిస్టిక్ వేదాంతాన్ని జ్వింగ్లీ యొక్క మెమోరలిస్టిక్ స్థానంతో ముడిపెట్టి, అతడిని అపఖ్యాతి పాలు చేయాలనే లూథర్ ప్రయత్నం విఫలమైంది; బూసర్ ప్రకారం, క్రీస్తు రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసం అనే మూలకాలలో లేనప్పటికీ, ప్రభువు విందులో ఆయన విశ్వాసులకు తనను తాను ప్రసాదించుకుంటాడు. లూథర్ యొక్క వ్యతిరేకతతో నిరుత్సాహపడకుండా, బూసర్ తరువాతి దశాబ్దంలో విట్టెన్‌బర్గ్ వేదాంతవేత్తలు మరియు సంస్కరించబడిన వారి మధ్య ఐక్యతను సాధించడానికి అవిశ్రాంతంగా కృషి చేశాడు.

దక్షిణ జర్మనీ మరియు స్విట్జర్లాండ్‌కు చెందిన ప్రొటెస్టెంట్లు. ఈ ప్రయత్నానికి అత్యున్నత విజయం 1536లో లభించింది, ఆ సమయంలో బూసర్ మరియు దక్షిణ జర్మనీకి చెందిన కొందరు వేదాంతవేత్తల బృందం విట్టెన్‌బర్గ్‌కు ప్రయాణించి, ప్రభువు విందు విషయంలో మెలాంక్టన్ మరియు లూథర్‌లతో ఏకాభిప్రాయానికి వచ్చారు. విట్టెన్‌బర్గ్ కాంకర్డ్ అని పిలువబడే ఈ ఒప్పందం, యోగ్యత లేనివారు కూడా ప్రభువు విందులో క్రీస్తును స్వీకరిస్తారని ధృవీకరించింది.

(manducatio indignorum), మరియు క్రీస్తు యొక్క శరీరం మరియు రక్తం నిజంగా మరియు వాస్తవంగా పవిత్ర రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసంతో (వాటిలో కాకుండా) సమర్పించబడి, స్వీకరించబడతాయి.

24 భౌతిక మూలకాలతో క్రీస్తు యొక్క సంస్కార ఐక్యతపై ఆధారపడిన ఈ సిద్ధాంత ఏకాభిప్రాయం విట్టెన్‌బర్గ్ మరియు దక్షిణ జర్మనీ నగరాల మధ్య ఉద్రిక్తతలను తగ్గించింది, కానీ అది ప్రొటెస్టంట్ ప్రపంచాన్ని ఏకం చేయలేదు, అలాగే దక్షిణ జర్మనీలోని బూసర్ మరియు ఇతర సంస్కరణవాద చర్చి నాయకులపై లూథర్‌కు ఉన్న అనుమానాలను కూడా పూర్తిగా తొలగించలేదు.

ఆగ్స్‌బర్గ్ మధ్యంతర ఒప్పందంలోని నిబంధనల ప్రకారం 1549లో బూసర్ స్ట్రాస్‌బర్గ్‌ను విడిచి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. ఆర్చ్‌బిషప్ థామస్ క్రాన్‌మర్ ఆహ్వానం మేరకు, అతను ఇంగ్లాండ్‌కు వలస వెళ్ళాడు, అక్కడ అతను తన జీవితపు చివరి సంవత్సరాలను కేంబ్రిడ్జ్ విశ్వవిద్యాలయంలో రెజియస్ ప్రొఫెసర్‌గా గడిపాడు. ఈ సమయంలో, బూసర్ లూథర్ యొక్క లోపాలను గుర్తించినప్పటికీ, అతని పట్ల తన అభిమానాన్ని ఎన్నడూ కోల్పోలేదు. 1546లో లూథర్ మరణం గురించి తెలుసుకున్న తరువాత, బూసర్ ఒక స్నేహితునికి ఈ నివాళిని రాశాడు: "లూథర్‌ను ఎంతమంది ద్వేషిస్తారో నాకు తెలుసు. అయినప్పటికీ వాస్తవం ఏమిటంటే: దేవుడు అతన్ని చాలా ప్రేమిస్తాడు మరియు సువార్త కోసం ఇంతకంటే పవిత్రమైన మరియు మరింత ప్రభావవంతమైన సాధనాన్ని మనకు ఎన్నడూ ఇవ్వలేదు. లూథర్‌కు లోపాలు ఉన్నాయి, నిజానికి, తీవ్రమైనవి. కానీ దేవుడు వాటిని భరించాడు మరియు సహించాడు, తన కుమారుడిని ప్రకటించడానికి మరియు శత్రువులను సంహరించడానికి ఇంతటి శక్తివంతమైన ఆత్మను మరియు అటువంటి దైవిక శక్తిని మరే మానవుడికీ ఎన్నడూ ప్రసాదించలేదు." లూథర్ యొక్క వాస్తవ ఉనికి సిద్ధాంతానికి మరియు జ్వింగ్లీ యొక్క స్మారకవాదానికి మధ్య మార్గాన్ని కనుగొనడానికి ప్రయత్నించిన మరొక దక్షిణ జర్మన్ సంస్కర్త...

వోల్ఫ్‌గాంగ్ మస్క్యులస్ (1497–1563).

26 మస్క్యులస్ 1518లో మార్టిన్ లూథర్ యొక్క వివాదాస్పద రచనలను మొదటిసారిగా చూసినప్పుడు, అతను ఒక బెనెడిక్టైన్ సన్యాసి మరియు పూజారి. అతను త్వరలోనే లూథర్ యొక్క సువార్త సందేశాన్ని తన సన్యాసి సోదరులతో పంచుకోవడం ప్రారంభించాడు మరియు తన పారిష్ ఉపన్యాసాలలో ఈ బోధనను ప్రకటించాడు, దీనివల్ల అతనికి "లూథరన్ సన్యాసి" అనే మారుపేరు వచ్చింది.

27 అయినప్పటికీ, మస్క్యులస్ చివరకు తన సన్యాస ప్రతిజ్ఞల నుండి విడిపడి, సంస్కర్త అయిన బూసెర్ మార్గదర్శకత్వంలో చర్చి సంస్కరణల కోసం స్ట్రాస్‌బర్గ్‌కు తరలి వెళ్ళడానికి దాదాపు ఒక దశాబ్దం పట్టింది.

1527 నుండి 1531 వరకు, మస్క్యులస్ స్ట్రాస్‌బర్గ్‌లో మత సహాయకుడిగా పనిచేస్తూ, వేదాంత ఉపన్యాసాలకు హాజరయ్యాడు, గ్రీక్ మరియు హీబ్రూతో సహా మానవతావాద సాహిత్యాన్ని అభ్యసించాడు మరియు బూసర్ యొక్క సంస్కరణవాద సిద్ధాంతానికి ఉత్సాహభరితమైన సమర్థకుడిగా మారాడు.

ప్రొటెస్టంటిజం. 1531లో, మస్క్యులస్ ఆగ్స్‌బర్గ్‌కు బయలుదేరాడు, అక్కడ అతను తరువాతి పదిహేడు సంవత్సరాల పాటు ఆ నగరానికి ప్రధాన బోధకుడిగా, గ్రంథ ఉపన్యాసకుడిగా మరియు వేదాంత మార్గదర్శకుడిగా పేరు పొందాడు. అతను ఆ నగరం యొక్క అధికారిక వేదాంతాన్ని లూథరనిజం మరియు జ్వింగ్లియనిజం మధ్య నడిపించడానికి కట్టుబడి ఉన్నాడు. మస్క్యులస్ వైఖరి

ఈ కాలంలో లూథర్ వైఖరిలో మార్పు వచ్చినట్లు కనిపిస్తుంది. తన గురువు మరియు స్నేహితుడైన బూసర్‌కు రాసిన ఒక లేఖలో, అతను ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలును విమర్శించాడు మరియు బూసర్‌పై, స్ట్రాస్‌బర్గ్ చర్చిపై లూథర్ చేసిన దాడుల పట్ల తన అసహనాన్ని ఒప్పుకున్నాడు. మరోచోట, అతను జర్మన్ సంస్కర్త యొక్క దృఢమైన ధైర్యాన్ని ప్రశంసిస్తూనే, తన వేదాంత ప్రత్యర్థుల పట్ల లూథర్ యొక్క ఆగ్రహాన్ని, మొండితనాన్ని మరియు క్రైస్తవ ప్రేమ లోపాన్ని విమర్శించాడు.

28 మస్క్యులస్, 1536లో మెలాంక్టన్ మరియు లూథర్‌లను కలిసి విట్టెన్‌బర్గ్ కాంకర్డ్‌పై సంతకం చేసిన దక్షిణ జర్మన్ ప్రతినిధి బృందంలో ఒక భాగంగా ఉన్నాడు. అతను వోర్మ్స్ (1540) మరియు రెగెన్స్‌బర్గ్ (1541)లలో కాథలిక్ వేదాంతవేత్తలతో జరిగిన సమావేశాలలో మెలాంక్టన్‌తో కూడా సంభాషించాడు. ఈ ముఖాముఖి సమావేశాల కారణంగా,

మస్క్యులస్ మెలాంక్టన్‌తో స్నేహపూర్వక సంబంధాలను ఏర్పరచుకున్నప్పటికీ, లూథర్ యొక్క అహంకారం మరియు తీవ్రమైన కోపం పట్ల, ముఖ్యంగా తనతో విభేదించే వేదాంతుల పట్ల ఆ కోపాన్ని ప్రదర్శించే విధానం పట్ల అతను అప్రమత్తంగానే ఉన్నాడు.

1548లో ఆగ్స్‌బర్గ్ న్యాయాధికారులు మధ్యంతర ఒప్పందంపై సంతకం చేసినప్పుడు, మస్క్యులస్ కొత్త నివాసాన్ని వెతుక్కోవలసి వచ్చింది. అతను మరియు అతని కుటుంబం చివరికి సంస్కరణవాద నగరమైన బెర్న్‌లో స్థిరపడ్డారు, అక్కడ మస్క్యులస్ మునిసిపల్ సెకండరీ పాఠశాలలో వేదాంతశాస్త్రం మరియు బైబిల్ అధ్యయనాలను బోధించారు మరియు అర డజను ముఖ్యమైన బైబిల్ వ్యాఖ్యానాలను రచించారు. తన వృత్తి జీవితంలోని ఈ చివరి దశలో, మస్క్యులస్ ప్రభువు విందు గురించిన బ్యూసెరియన్ సిద్ధాంతానికి కట్టుబడి ఉన్నారు: ఆ విందు ఒక సంస్కార సంబంధమైన విందు, దీనిలో విశ్వాసులు యేసు యొక్క నిజమైన మాంసం మరియు రక్తంతో ఆధ్యాత్మిక సహవాసాన్ని పొందుతారు.

29 అదే సమయంలో, మస్క్యులస్ మితవాదాన్ని పాటించాలని పిలుపునిచ్చాడు మరియు అటువంటి వేదాంతపరమైన సూక్ష్మతలు విశ్వాసపాత్రులైన క్రైస్తవులను విభజించకూడదని నొక్కి చెప్పాడు. హెన్రిచ్ బుల్లింగర్‌కు వ్రాస్తూ, మస్క్యులస్ సిద్ధాంత సామరస్యం పట్ల తన నిబద్ధతను ఈ స్మరణీయ ప్రకటనతో సంగ్రహించాడు: "దేవుడు తన సేవకులకు మితవాద మరియు వినయ స్ఫూర్తిని ప్రసాదించుగాక, మరియు వారు తమ సొంత పార్టీ ప్రయోజనాల కంటే ఎక్కువగా సంఘం యొక్క మేలుకు సేవ చేసేలా శక్తిమంతులుగా చేయుగాక! 'ఆయనే గొప్ప లూథర్!' 'ఆయనే గొప్ప జ్వింగ్లీ!'"

అవును, కానీ క్రీస్తు సంఘం వారిద్దరి కంటే గొప్పది! దేవుడు తన సమాధానకర్తయైన ఆత్మ ద్వారా ఈ కలహానికి ముగింపు పలకుగాక!”

30 విచారకరంగా, ఐక్యత కోసం మస్క్యులస్ చేసిన ప్రార్థన పదహారవ శతాబ్దంలో ఎన్నడూ నెరవేరలేదు.

లూథర్ మరియు జ్యూరిచ్ వేదాంతవేత్తలు: 1520ల ప్రారంభంలో జ్యూరిచ్‌లో జరిగిన సంస్కరణ ఉద్యమం, లూథర్ యొక్క విట్టెన్‌బర్గ్ నుండి ప్రవహించిన ఒక ఉపనది కంటే ఎక్కువే. లూథర్ ప్రభావం నుండి పూర్తిగా వేరు కానప్పటికీ, జ్యూరిచ్ సంస్కరణ అనేది ఒక పట్టణ సంఘటన. ఇది సామూహిక గుర్తింపు, స్థానిక ఆందోళనలు, మరియు హల్డ్రిచ్ జ్వింగ్లీ యొక్క శక్తివంతమైన బైబిల్ మరియు వేదాంతపరమైన నాయకత్వానికి ఎక్కువ రుణపడి ఉంది.

31. ధృడమైన ఆల్పైన్ వంశంలో జన్మించిన జ్వింగ్లీ (1484–1521), తన ఇరవైల ప్రారంభంలో మతగురువుగా ప్రవేశించి, తరువాతి దశాబ్దం పాటు గ్లారస్ మరియు ఐన్‌సీడెల్న్‌లోని పారిష్‌లలో సేవ చేశారు, అదే సమయంలో వియన్నా మరియు బాసెల్ విశ్వవిద్యాలయాలలో విద్యా డిగ్రీలను కూడా పొందారు.

32 విశ్వవిద్యాలయంలో ఉన్నప్పుడే జ్వింగ్లీ మొదటిసారిగా మానవతావాద అధ్యయనాలను మరియు ఎరాస్మస్ రచనలను కనుగొన్నాడు, ఇది అతన్ని ప్రాచీన మరియు తొలి క్రైస్తవ రచయితలను చదవడానికి, గ్రీకు నూతన గ్రంథాన్ని లోతుగా అధ్యయనం చేయడానికి పురికొల్పింది.

నిబంధనను అనుసరించి, క్రీస్తు-కేంద్రీకృత భక్తిని పాటించారు. జ్వింగ్లీ యొక్క మానవతావాదం, తన స్వదేశమైన స్విట్జర్లాండ్‌పై ఉన్న ప్రగాఢమైన ప్రేమతో కలిసి, అతన్ని స్విస్ కిరాయి సైనిక వ్యవస్థకు బహిరంగ విమర్శకుడిగా మార్చింది. అతను "స్విస్ అని చెప్పుకునేవాడు"

స్విస్ ప్రజల మధ్య క్రీస్తు.

శక్తివంతమైన బోధకుడిగా మరియు స్విస్ దేశభక్తుడిగా అతనికున్న ఖ్యాతి కారణంగా, 1519 జనవరిలో జ్వింగ్లీ జ్యూరిచ్‌లోని గ్రాస్‌మన్‌స్టర్ చర్చిలో ప్రతిష్టాత్మకమైన బోధకుడి పదవికి నియమించబడ్డాడు. ఆ తర్వాతి కొన్ని సంవత్సరాలు జ్వింగ్లీ ఆధ్యాత్మిక వికాసానికి—మరియు జ్యూరిచ్ మత సంస్కరణకు—కీలకమైనవి. ఎందుకంటే అతను బైబిల్ గ్రంథాన్ని వరుసగా బోధిస్తూ, లేఖనాల సందేశం మధ్యయుగ చర్చి యొక్క బోధనలకు, ఆచరణలకు ఏ విధంగా విరుద్ధంగా ఉందో ముఖ్యమైన మార్గాలలో కనుగొన్నాడు. 1520లో, జ్వింగ్లీ తన పోప్ పింఛనును వదులుకున్నాడు; రెండు సంవత్సరాల తర్వాత, లెంట్ కాలంలో మాంసం తినేవారిని సమర్థిస్తూ ఒక ఉపన్యాసం ఇచ్చాడు. 1523 జనవరిలో జరిగిన ఒక బహిరంగ చర్చలో, జ్వింగ్లీ తన 'అరవై ఏడు ప్రకరణలు' ప్రచురించాడు, అందులో అతను లేఖనాల సర్వోన్నత అధికారాన్ని సమర్థించాడు మరియు రక్షణ కేవలం క్రీస్తు ద్వారా మాత్రమే లభిస్తుందని వాదించాడు. తదనంతరం జరిగిన రెండు బహిరంగ వాదోపవాదాలలో, క్యాథలిక్ ప్రార్థన మరియు మతపరమైన చిత్రాలు పవిత్ర గ్రంథ బోధనలకు విరుద్ధమని జ్వింగ్లీ జ్యూరిచ్ న్యాయాధికారులను ఒప్పించాడు. తత్ఫలితంగా, ఈస్టర్ ఆదివారం నాడు

1525లో, జ్యూరిచ్ రాజకీయ అధికారులు మాస్‌ను విడిచిపెట్టి, ఇకపై జ్వింగ్లీ యొక్క సువార్త వేదాంతమే నగరం యొక్క విశ్వాసంగా ఉంటుందని ఆదేశించారు.

లూథర్ యొక్క సంస్కరణ ఆవిష్కరణల ద్వారా జ్వింగ్లీ యొక్క వేదాంతం ఎంత మేరకు ప్రభావితమైందనే విషయంపై పండితులు చాలా కాలంగా చర్చించుకుంటున్నారు. లీప్‌జిగ్ అనంతర పరిణామాలలో

లూథర్ మరియు ఎక్ మధ్య జరిగిన చర్చలో (జూలై 1519), జ్వింగ్లీ తన సంఘ సభ్యులకు లూథర్ పుస్తకాలను సిఫార్సు చేసినట్లు మరియు ఆ జర్మన్ సంస్కర్తను ధైర్యవంతుడైన "ఏలియా"గా ప్రశంసించినట్లు తెలుస్తుంది.

34 ఆ తర్వాత వచ్చిన అల్లకల్లోల సంవత్సరాలలో, జ్వింగ్లీ కొన్నిసార్లు లూథర్‌ను గోలియత్‌తో పోరాడుతున్న దావీదుతో, లేదా రోమన్ పందిని చంపిన హెర్క్యులస్‌తో పోల్చాడు; అతను "సువార్త యొక్క మొదటి యోధులలో ఒకడు."

35 ఈ సానుకూల అంచనా ఉన్నప్పటికీ, జ్వింగ్లీ తనను తాను "లూథరన్" అని చెప్పుకోవడానికి నిరాకరించాడు మరియు లూథర్‌పై ప్రత్యక్షంగా ఆధారపడటాన్ని ఖండించాడు: "నేను నా సిద్ధాంతాన్ని లూథర్ నుండి నేర్చుకోలేదు, కానీ దేవుని వాక్యం నుండే నేర్చుకున్నాను," అని అతను నొక్కి చెప్పాడు.

ఈ ప్రకటన స్థూలంగా సరైనదిగా కనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే ఇద్దరు సంస్కర్తలు లేఖనాల సర్వోన్నత అధికారం, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం, మరియు రక్షణలో మధ్యవర్తిగా క్రీస్తు యొక్క ప్రత్యేక పాత్ర వంటి ఉమ్మడి సువార్త సంబంధిత నిబద్ధతలను పంచుకున్నప్పటికీ, కీలకమైన అంశాలలో జ్వింగ్లీ మరియు లూథర్ యొక్క వేదాంతాలు మరియు సంస్కరణ కార్యక్రమాలు వేర్వేరు మార్గాలను అనుసరించాయి. ఎరాస్మియన్ మానవతావాదం మరియు సాంప్రదాయవాదానికి రుణపడి...

ప్లేటోనిజం వలె, జ్వింగ్లీ యొక్క వేదాంతం ఆత్మకు మరియు శరీరానికి మధ్య, అంతర్గత మరియు బాహ్య భక్తికి మధ్య, సృష్టికర్తకు మరియు ఆయన సృష్టికి మధ్య స్పష్టమైన వ్యత్యాసాలను చూపింది.

ఫలితంగా, క్యాథలిక్ మతభక్తిపై జ్వింగ్లీ చేసిన విమర్శ లూథర్ విమర్శ కంటే పదునైనది మరియు రాజీపడనిది. ఎందుకంటే, పవిత్ర గ్రంథంలో నిర్దేశించబడని అన్ని "విగ్రహారాధన" వేడుకలు మరియు భౌతిక "ఆధారాల" (శిలువలు మరియు మతపరమైన చిత్రాలు వంటివి) నుండి క్యాథలిక్ ఆరాధన మరియు చర్చిలను శుద్ధి చేయాలని అతను కోరాడు.

37 సాంప్రదాయ చర్చి యొక్క గొప్ప వైఫల్యం కర్మల ద్వారా నీతిని పొందడమేనని లూథర్ విశ్వసించగా, జ్వింగ్లీ మధ్యయుగ కాథలిసిజం యొక్క ప్రధాన దుర్మార్గం విగ్రహారాధన అని గుర్తించాడు.

ఆ ఇద్దరు సంస్కర్తల మధ్య ఉన్న మరో భేదం, క్రీస్తు యొక్క దైవిక మరియు మానవ స్వభావాల మధ్య లక్షణాల మార్పిడిని గురించిన వారి అవగాహనలో ఉంది—ప్రభువు విందులో క్రీస్తు ఉనికి గురించి వారి మధ్య జరిగిన వివాదాస్పద చర్చలో ఈ భేదం ప్రత్యేకంగా గణనీయమైనదిగా నిరూపించబడింది. లూథర్ క్రీస్తు వ్యక్తిత్వ ఐక్యతను నొక్కిచెప్పారు (అదే సమయంలో ఆయన స్వభావాల ప్రత్యేకతను కూడా ధృవీకరించారు), అందువల్ల క్రీస్తు యొక్క దైవిక స్వభావ లక్షణాలను (ఉదా. సర్వజ్ఞానం, సర్వవ్యాపకత్వం) ఆయన మానవ స్వభావానికి సముచితంగా ఆపాదించవచ్చని విశ్వసించారు. ఈ ప్రాతిపదికన,

క్రీస్తు యొక్క మానవ స్వభావం సర్వవ్యాపి అని, అందువల్ల అది ప్రతిష్ఠించబడిన సంస్కార మూలకాలలో, వాటితో మరియు వాటి కింద నిజంగానే ఉందని లూథర్ వాదించాడు. దీనికి విరుద్ధంగా, జ్వింగ్లీ యొక్క

క్రీస్తుశాస్త్రం ఒకే వ్యక్తి అయిన యేసు క్రీస్తు యొక్క రెండు విభిన్న స్వభావాలపై మరింత బలమైన ప్రాధాన్యతను ఇచ్చింది మరియు క్రీస్తు యొక్క దైవిక స్వభావ లక్షణాలను ఆయన మానవ స్వభావానికి నేరుగా ఆపాదించవచ్చనే ఆలోచనను ఆయన తిరస్కరించారు.

సంస్కర్తల మధ్య ఉన్న మరో ముఖ్యమైన వ్యత్యాసం వారి ప్రత్యేకమైన సామాజిక స్థానాల నుండి ఉద్భవించింది. ఒక నగర సంస్కర్తగా, లూథర్ కంటే జ్వింగ్లీ సంస్కరణ యొక్క సామాజిక మరియు రాజకీయ పరిణామాల గురించి ఎక్కువగా ఆందోళన చెందాడు. ఒక క్రైస్తవ నగరాన్ని స్థాపించడానికి చర్చి మరియు నగర ప్రభుత్వం పరస్పరం ఆధారపడి, సన్నిహితంగా సహకరించుకోవాలని అతను విశ్వసించాడు. "క్రైస్తవ వ్యక్తి అంటే విశ్వాసపాత్రుడైన మరియు మంచి పౌరుడు తప్ప మరేమీ కాదు, మరియు క్రైస్తవ నగరం అంటే క్రైస్తవ చర్చి తప్ప మరేమీ కాదు" అని జ్వింగ్లీ ఒకసారి అభిప్రాయపడ్డాడు.

వారి సంస్కార వేదాంతంలో, లూథర్ మరియు జ్వింగ్లీలకు చాలా విషయాలు ఉమ్మడిగా ఉన్నాయి: వారిద్దరూ సంస్కారాల ఆచరణలో వాక్యానికి ఉన్న ప్రాధాన్యతను నొక్కి చెప్పారు; వారిద్దరూ శిశు బాప్తిస్మాన్ని ధృవీకరించారు; వారిద్దరూ కాథలిక్ దివ్యబలిపూజ యొక్క బలి స్వభావాన్ని తిరస్కరించారు మరియు ప్రభువు విందులో సామాన్య ప్రజలకు రొట్టెతో పాటు గిన్నెను కూడా ఇవ్వాలని పట్టుబట్టారు. చివరికి జ్వింగ్లీని లూథర్ నుండి—మరియు స్విస్ సంస్కరణవాదులను జర్మన్ లూథరన్‌ల నుండి—విడగొట్టింది, ప్రభువు విందులో క్రీస్తు యొక్క భౌతిక ఉనికిపై వారి మధ్య ఉన్న విభేదమే. 1524 వేసవి నాటికి, జ్వింగ్లీ సంస్కారంలో క్రీస్తు ఉనికికి సంబంధించిన ఒక ప్రతీకాత్మక దృక్పథాన్ని స్వీకరించాడు, "ఇది నా శరీరం" (మత్తయి 26:26) అనే యేసు ప్రకటనలోని "ఉన్నది" అనే పదం ఒక అలంకారిక ప్రయోగం లేదా వాక్చాతుర్యం అని, దానిని ఉత్తమంగా అర్థం చేసుకోవచ్చని విశ్వసించాడు.

"సూచిస్తుంది." జ్వింగ్లీ ప్రకారం, విశ్వాసులు ఈ సంస్కారంలో క్రీస్తు యొక్క వాస్తవ శరీరాన్ని భుజించరు—ఆరోహణమైన క్రీస్తు శరీరం ఇప్పుడు పరలోకంలో తండ్రితో ఉందని ఆయన విశ్వసించారు. అలాగే, రొట్టె మరియు ద్రాక్షారసం అనే భౌతిక అంశాలు స్వీకరించేవారికి ఆధ్యాత్మిక ప్రయోజనాన్ని అందించవు. బదులుగా, ప్రభువు విందును ఒక స్మారక సేవగా అర్థం చేసుకోవాలి, దీనిలో క్రీస్తు మరణం ప్రకటించబడుతుంది మరియు విశ్వాసులు తమ విశ్వాసానికి బహిరంగంగా సాక్ష్యమిస్తారు.