గ్రేస్ అలోన్

సింక్లేర్ బి. ఫెర్గూసన్: ఆయన చూపు నేరుగా నా వైపు తిరగగానే, ఆ బోధకుడి ముఖంలోని కండరాలు బిగుసుకుపోయాయి. ఆయన ఈ క్రింది మాటలను చాలా జాగ్రత్తగా ఉచ్ఛరించాడు: "ఇది లేకుండా, వేలాది మంది నరకంలో నశించిపోతారు. మీరు మీ విరాళం ఇవ్వడం అత్యవసరం."

నేను టెలివిజన్ చూస్తున్నాను. ఒక సమకాలీన టెలివిజన్ మత ప్రచారకుడు, నశించిపోయిన వారు నరకానికి పోతారనీ, ఆ అపరాధభావంలో కొంత భాగం నా మనస్సాక్షి మీదే పడతారనీ చెప్పకుండా, తన పరిచర్యకు విరాళం ఇవ్వమని నన్ను బెదిరిస్తుండగా, అతని బెదిరింపు, ఆధ్యాత్మిక బ్లాక్‌మెయిలింగ్ తర్కానికి వ్యతిరేకంగా మానసికంగా నన్ను నేను దృఢపరుచుకుంటున్నాను. తమ ప్రతిజ్ఞను తెలియజేయడానికి ఫోన్ చేయాల్సిన టోల్-ఫ్రీ నంబర్‌ను గమనిస్తున్న ఒంటరి శ్రోతలు చాలామంది ఉండవచ్చని, వారిలో చాలామంది తమ స్వల్ప ఆదాయాల నుండి విరాళాలు ఇస్తున్నారని నేను అనుమానించాను. పదహారవ శతాబ్దానికి చెందిన వ్యక్తికి ఆపాదించబడిన మాటలు.

గడిచిన ఐదు వందల సంవత్సరాల కారిడార్లలో డొమినికన్ సన్యాసి ప్రతిధ్వనించాడు:

వెన్ డై ముంజే ఇమ్ కాస్ట్లీన్ క్లింగ్ట్, డై సీలే ఇన్ డెన్ హిమ్మెల్ స్ప్రింగ్ట్ ఖజానాలోని నాణెం మోగిన వెంటనే ప్రక్షాళన స్ప్రింగ్స్ నుండి ఆత్మ

లేఖనాల గురించి మరియు సంఘ చరిత్ర గురించి కొద్దిపాటి జ్ఞానం, సువార్తను అపవిత్రపరిచే అటువంటి ఎత్తుగడల నుండి మనలను కాపాడుతుంది. కానీ పదహారవ శతాబ్దం ప్రారంభంలో, ఈ రెండింటి గురించి చాలా తక్కువ మందికి మాత్రమే జ్ఞానం ఉండేది. అందువల్ల, నైపుణ్యం గల బోధకుడు మరియు అప్పుడప్పుడు విచారణకర్త అయిన యోహాన్ టెట్జెల్ (1464–1519) పాప పరిహార పత్రాలను అందిస్తూ పట్టణానికి వచ్చినప్పుడు, చాలామందికి అతని బోధన, అతని ఆధునిక సహచరుల బోధనల వలెనే అడ్డుకోలేనిదిగా అనిపించింది. అతనికి బైబిల్ బాగా తెలిసినట్లు అనిపించింది. మరియు, ప్రియమైన వారిని శుద్ధీకరణ వేదనల నుండి విడిపించడంలో విఫలమయ్యామనే మనస్సాక్షి భారం, ఎంత ఆర్థిక ఖర్చయినా సరే, పాప పరిహార పత్రాన్ని పొందడానికి ఒక బలమైన ప్రేరణగా ఉండేది. అందువల్ల, టెట్జెల్ తన శ్రోతలను ఇలా ఉద్బోధించాడు:

"ఆయన కనబడునప్పుడే... ఆయన సమీపముగా ఉన్నప్పుడే యెహోవాను వెదకుడి" (యెషయా.

55.6); యోహాను చెప్పినట్లుగా, "పగలు ఉండగానే" పని చేయండి, ఎందుకంటే "రాత్రి వస్తుంది, అప్పుడు ఎవడూ పని చేయలేడు (John 9:4).—చనిపోయిన మీ తల్లిదండ్రులు మరియు ఇతర ప్రజలు, "'నాపై కరుణ చూపండి, నాపై కరుణ చూపండి... ఎందుకంటే దేవుని హస్తం నన్ను తాకింది' (యోబు 19:21) అని కేకలు వేస్తూ చెప్పే స్వరాలు మీకు వినబడటం లేదా?

మేము తీవ్రమైన శిక్షలను, బాధలను అనుభవిస్తున్నాము. మీరు తలచుకుంటే, కొద్దిపాటి దానధర్మాలతో మమ్మల్ని వాటి నుండి రక్షించగలరు." మీ చెవులు తెరవండి, ఎందుకంటే తండ్రి కుమారునికి, తల్లి కుమార్తెకు పిలుస్తున్నారు.

రోమన్ కాథలిక్ చర్చి, అధికారికంగా, ఇండల్జెన్స్ మంజూరుకు సంబంధించిన వేదాంతాన్ని మరియు పదజాలాన్ని ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా కాపాడుతూ వచ్చింది. ఇండల్జెన్స్ అంటే "ఇప్పటికే క్షమించబడిన పాపాల వలన కలిగే తాత్కాలిక శిక్ష నుండి దేవుని ఎదుట లభించే విముక్తి."

2 వాస్తవానికి, పాప పరిహార పత్రం ఒక ఆత్మ శుద్ధీకరణ స్థలంలో గడిపే సమయాన్ని తగ్గిస్తుంది, లేదా పూర్తిగా తొలగిస్తుంది. ఆశ్చర్యకరంగా, 'ది కేటకిజం ఆఫ్ ది క్యాథలిక్'లో పాప పరిహార పత్రాలపై రెండు పేజీలకు పైగా ఉన్న వివరణలో ఉన్న ఏకైక లేఖనాత్మక ప్రస్తావన ఇదే.

పాత మనిషిని విడిచిపెట్టి, కొత్త మనిషిని ధరించమని చర్చి సాధారణంగా ప్రోత్సహిస్తుంది.

వాటి లేఖన విరుద్ధమైన స్వభావం లేదా రుజువులను పరిగణనలోకి తీసుకున్నప్పటికీ, జోహన్ టెట్జెల్ ఖచ్చితంగా హద్దులు దాటాడు.

కానీ, మధ్యయుగపు చివరి కాలపు రోమన్ కాథలిక్ వేదాంతం మరియు ఆచరణలో పాప పరిహార పత్రాలు కేవలం ఒక చిన్న భాగం మాత్రమే. అయినప్పటికీ, లూథర్ విషయంలో అవి ఒంటె వీపును విరిచిన చివరి గడ్డిపరకలా మారాయి (అతని ప్రతిచర్య యొక్క చివరి పరిణామాలను చూసి అతను ఆశ్చర్యపోయి ఉంటాడు). తన అనుచరులను ఆర్థికంగా దోచుకోవడం, పాప పరిహార పత్రాలు కలిగించే ఆధ్యాత్మిక ప్రమాదం అనే కారణాలు, ఆ ముప్పై మూడు ఏళ్ల సన్యాసి/పండితుడు/పాస్టర్‌ను విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని కాజిల్ చర్చి తలుపుకు తన తొంభై-ఐదు సిద్ధాంతాలను కొట్టేలా ప్రేరేపించాయి.

వాస్తవానికి, మొదట్లో ఈ సిద్ధాంతాలు విద్యాపరమైన చర్చల కోసమే ఉద్దేశించబడ్డాయి. ఎందుకంటే, అవి లాటిన్ భాషలో వ్రాయబడ్డాయి. అయితే, వాటిలో వెంటనే మనకు స్ఫురించే ఒక విషయం ఏమిటంటే, తన సంస్కరణవాద పూర్వగాముల కంటే ఒక ఉన్నత స్థాయిలో, సంఘం యొక్క మూల సమస్య కేవలం జీవన విధానం మాత్రమే కాదని, సిద్ధాంతమేనని లూథర్ గ్రహించాడు.

సిద్ధాంతం జీవితాన్ని, ఆచరణను తీర్చిదిద్దుతుందని ఆయన అర్థం చేసుకున్నారు. తన తరువాతి జీవితంలో (కొద్దిగా లూథర్ లాంటి అతిశయోక్తితో అయినా) ఆయన ఇలా వ్యాఖ్యానించారు:

సిద్ధాంతానికీ, జీవితానికీ మధ్య తేడాను గుర్తించాలి. పాపిస్టుల మధ్య ఉన్నట్లే, మన మధ్య కూడా జీవితం చెడ్డది, కానీ మనం జీవితం గురించి పోట్లాడము, ఆ కారణంగా పాపిస్టులను ఖండించము. వైక్లిఫ్ మరియు హస్ లకు ఈ విషయం తెలియదు, వారు [పోప్ వ్యవస్థను] దాని జీవితం కారణంగానే దాడి చేశారు. నేను మంచివాడిగా మారడానికి నన్ను నేను గద్దించుకోను, కానీ నేను వాక్యము గురించి మరియు మన విరోధులు దానిని దాని స్వచ్ఛతతో బోధిస్తున్నారా లేదా అనే దాని గురించి పోరాడతాను. ఆ సిద్ధాంతంపై దాడి చేయాలి—ఇలా ఇంతకు ముందెన్నడూ జరగలేదు. ఇదే నా పిలుపు. ఇతరులు కేవలం జీవితాన్ని మాత్రమే విమర్శించారు, కానీ సిద్ధాంతాన్ని విమర్శించడం అంటే అత్యంత సున్నితమైన అంశంపై దెబ్బ కొట్టడమే.

ఈ కారణంగా, మధ్యయుగపు చివరి కాలపు మోక్షానికి సంబంధించిన సంస్కార వ్యవస్థను మొత్తం బహిరంగంగా, క్రమక్రమంగా కూల్చివేయడానికి ఆ సిద్ధాంతాలే నాంది పలికాయి.

దాదాపు ఒక దశాబ్దం పాటు, లూథర్ ఇంకా అభివృద్ధి చెందుతూనే ఉన్నాడు. తనకు మోక్షం లభిస్తుందని హామీ ఇచ్చే సువార్తను వెతకడం నుండి, 1520లో తన 'చర్చి యొక్క బబులోను బందీత్వంపై' మరియు 'ఒక క్రైస్తవుని స్వేచ్ఛపై' అనే గ్రంథాలలో చర్చి యొక్క వేదాంతశాస్త్రంపై పూర్తిస్థాయి దాడిని వ్యక్తం చేసే వరకు సాగిన అతని యాత్రలో, 1517 అక్టోబర్ 31వ తేదీ సుమారుగా సగం దూరం చేరుకున్నది. 1523 జనవరి నాటికి, మన ప్రభువు తల్లి అయిన మరియ యేసు విషయంలో పొరబడితే, చర్చి కూడా పొరబడగలదని అతను బహిరంగంగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు (ఒక ఉపన్యాసంలో అతను పేర్కొన్నట్లుగా).

ఈ విచ్ఛిన్నం గురించి ప్రారంభ ప్రకటనలోనే సూచన ఇవ్వబడింది. మన ప్రభువు మరియు గురువు అయిన యేసు క్రీస్తు "పశ్చాత్తాపపడండి" అని చెప్పినప్పుడు, విశ్వాసుల జీవితమంతా పశ్చాత్తాపమే అయి ఉండాలని ఆయన ఉద్దేశించారు.

ఇక్కడ లూథర్, వల్గేట్ అనువాదంలో గ్రీకు క్రియ 'మెటానోయో' (పశ్చాత్తాపం)కు బదులుగా లాటిన్ పదం 'పొయెనిటెన్షియామ్ అగైట్' (ప్రాయశ్చిత్తం చేయు) వాడటం వల్ల కలిగిన అపార్థం నుండి విముక్తి పొంది, వాస్తవానికి మధ్యయుగపు చివరి కాలపు 'ఆర్డో సలూటిస్' (మోక్ష మార్గం) అనే సిద్ధాంతాన్నే పూర్తిగా బలహీనపరుస్తున్నాడు.

7 కేవలం కృప ద్వారా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా, కేవలం క్రీస్తునందు మాత్రమే క్రైస్తవులుగా మారడం మరియు జీవించడం అనే బైబిలు బోధను లూథర్ ఎలా చూశాడో ఈ సందర్భంలో మాత్రమే మనం పూర్తిగా అర్థం చేసుకోగలం.

లూథర్ మరియు అతని సమకాలీనులకు సుపరిచితమైన "మోక్ష మార్గం" కింది వర్గీకరణను కలిగి ఉంది:

బాప్తిస్మం యొక్క శక్తి, దానిని పొందిన వ్యక్తిలోకి తొలి కృప ప్రవేశపెట్టబడిన విధానంలోనే ఉంది.

చర్చి యొక్క సంస్కారాలచే నడిపించబడే మిగిలిన జీవితం, ముఖ్యంగా ఈ కృపలో పురోగతిని సాధించడం లేదా దానికి తిరిగి రావడం వంటివాటిని కలిగి ఉంటుంది. పశ్చాత్తాపం అనేది దైవమార్గం నుండి వైదొలగిన వ్యక్తిని పునరుద్ధరించే మార్గం. ఇది రెండవ ఆధారం అని పిలవబడే ఒక అవకాశాన్ని కల్పిస్తుంది—అంటే, దేవుని పట్ల పరిపూర్ణమైన ప్రేమ ద్వారా విశ్వాసం పూర్తిగా ఏర్పడినప్పుడు మాత్రమే పరిపూర్ణమయ్యే వ్యక్తిగత నీతిని పెంపొందించుకోవడంలో, దేవుని కృపతో మళ్లీ సహకరించడం ప్రారంభించడానికి ఇది ఒక అవకాశం. అది దాదాపు ఎల్లప్పుడూ 'అయితే' అనేదే కానీ 'ఎప్పుడు' అనేదే కాదు అని విస్తృతంగా నమ్మేవారు.

ఈ పురోగతిలో రెండు లక్షణాలు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒకటి, వ్యక్తి తన స్వభావానికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించడానికి బాధ్యత వహించడం, అనగా, వాస్తవమైన నీతి వైపు పురోగమించడంలో సంస్కారపూర్వకంగా ఇవ్వబడిన కృపతో సహకరించడానికి తన శక్తి మేరకు చేయడం.

9 వాస్తవానికి సమస్య ఏమిటంటే, లూథర్‌కు బాగా తెలిసినట్లుగా, మానవుడు స్వభావరీత్యా నిస్సహాయంగా తనలో తాను ముడుచుకుపోయి ఉంటాడు.

10 ఈ పద్ధతి, సమర్థన కోసం ఆధారాలు కనుగొనడానికి అతడిని మరింతగా పురికొల్పింది.

యేసులో రక్షణను కనుగొనడానికి, ఒక వ్యక్తి తన స్వార్థం నుండి బయటకు తిప్పబడటమే అసలైన అవసరం. రెండవది, ఈ రక్షణ క్రమంలో వ్యక్తి పురోగమించడంలో ఉన్న లక్ష్యం ఏమిటంటే, అపరిపక్వ విశ్వాసం (fides informis) క్రమంగా అభివృద్ధి చెంది, ప్రేమతో సంపూర్ణంగా రూపుదిద్దుకున్న విశ్వాసంగా (fides caritate formata) వ్యక్తమయ్యే మరింత పరిపూర్ణమైన నీతిగా మారడం. ఈ విధంగా విశ్వాసం దేవుని పట్ల పరిపూర్ణమైన ప్రేమతో నిండినప్పుడు, ఆ వ్యక్తి వాస్తవానికి నీతిమంతుడు (iustus) అవుతాడు. అందువల్ల, అతను వాస్తవానికి నీతిమంతుడు కాగలడు మరియు కృప ద్వారా అలా అయ్యాడు కాబట్టి, దేవుడు అతన్ని నీతిగా తీర్చగలడు. ఈ నేపథ్యంలో, భక్తిహీనులను నీతిమంతులుగా తీర్చడం అనే సంస్కరణవాద సిద్ధాంతం ఒక చట్టపరమైన కల్పన మాత్రమేనని, వాస్తవం కాదని వాదించబడింది.

విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం—కానీ కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే కాదు?

ఇక్కడ సమస్య సూక్ష్మమైనది: చర్చి కృప ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడతారని బోధించింది. మధ్యయుగపు వేదాంతశాస్త్రం కృప గురించిన మరియు దానిని ఒకరు ఎలా పొందుతారనే చర్చలతో నిండి ఉండేది.

అయితే, సంస్కర్తలు ఒకటి కంటే ఎక్కువ ఘోరమైన తప్పులను గుర్తించారు. ఒక విషయం ఏమిటంటే, కృపను దాదాపుగా వ్యక్తిలోకి ప్రవేశపెట్టబడిన ఒక పదార్థంగా పరిగణించారు, కానీ వ్యక్తి పట్ల దేవుని వైఖరిగా కాదు. మరో విషయం ఏమిటంటే, లూథర్ ముఖ్యంగా, "'కృప' అంటే మీ ఉద్దేశ్యం ఏమిటో విపులంగా చెప్పండి" అని అడిగినప్పుడు, అతను గ్రహించాడు (ఉపయోగించడానికి

పౌలు మాటల్లో) "కృప ఇకపై కృపగా లేదు."

12 ఎందుకంటే, బైబిలు ప్రకారం, దేవుని నీతిమంతులుగా తీర్చే కృపలో మన ప్రమేయానికి గానీ, సహకారానికి గానీ తావు లేదు. అది ఉచితమైనది మరియు షరతులు లేనిది; అది ఏ విధంగానూ సంపాదించుకోదగినది కాదు, లేదా మనలో ఉన్న దేనితోనూ సరిపోలేది కాదు. అది కచ్చితంగా భక్తిహీనులను నీతిమంతులుగా తీర్చడమే, మరియు అది దేవుని కృప మనలో సాధించిన దేనిపైనా ఆధారపడి ఉండదు. దానికి బదులుగా, నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అనేది, మనకు వెలుపల క్రీస్తులో దేవుడు చేసిన దానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

లూథర్ మధ్యయుగ దృక్పథం యొక్క అంతరార్థాలను గమనించడమే కాకుండా, దానిని తనలో మూర్తీభవించుకున్నాడు. ‘facere quod in se est’ విషయానికి వస్తే, ధర్మం వైపు పురోగమించడానికి ఆ యువ అగస్టీనియన్ సన్యాసి కంటే ఎక్కువ కృషి చేసినవారు కొద్దిమందే ఉన్నారు:

నేను దాదాపు చనిపోయేంతగా నిరాహార దీక్ష చేశాను, ఎందుకంటే పదే పదే మూడు రోజుల పాటు ఒక్క చుక్క నీరు గానీ, ఒక్క ముద్ద ఆహారం గానీ తీసుకోకుండా ఉన్నాను. నేను ఆ విషయంలో చాలా నిబద్ధతతో ఉన్నాను.... నేను ఇరవై ఒక్క మంది సాధువులను ఎంచుకుని, ప్రతిరోజూ ముగ్గురికి ప్రార్థన చేసేవాడిని.

నేను దివ్యబలి పూజను జరిపాను; తద్వారా ప్రతి వారం ఆ సంఖ్యను పూర్తి చేశాను. తన స్త్రీ హృదయంతో కరుణతో తన కుమారుని శాంతింపజేసే ధన్య కన్యకకు నేను ప్రత్యేకంగా ప్రార్థించాను.

లూథర్ దీనిపై తన సొంత వ్యాఖ్యానాన్ని అందిస్తాడు:

"అత్యంత భక్తిపరుడైన సన్యాసి కూడా అత్యంత దుర్మార్గుడే" ఎందుకంటే "అతను క్రీస్తు మధ్యవర్తి మరియు ప్రధాన యాజకుడని నిరాకరించి, ఆయనను న్యాయాధిపతిగా మార్చేస్తాడు."

అనివార్యంగా, లూథర్ ఈ ప్రశ్నను ఎదుర్కొన్నాడు: "నేను తగినంత చేశానని నాకెలా నిశ్చయం కలుగుతుంది? దేవుని పట్ల నాకు ఉన్న ప్రేమ నాలో ఎంతగా నిండిపోయిందంటే, ఆయన 'నీవు నీతిమంతుడవు' అని చెప్పగలుగుతున్నాడని నాకెలా తెలుస్తుంది?"

అతను తరువాత ఎరాస్మస్‌ను ఉద్దేశించి రాసినట్లుగా, నిజం ఏమిటంటే:

నేను శాశ్వతంగా జీవించి, పని చేసినా, దేవుణ్ణి సంతృప్తి పరచడానికి ఎంత చేయాలో అనే విషయంలో నా మనస్సాక్షికి ఎన్నటికీ స్పష్టమైన నిశ్చయత కలుగదు.

నేను ఏ పని చేసినప్పటికీ, అది దేవునికి నచ్చిందో లేదో, లేదా ఆయన ఇంకా ఏదైనా కోరుకుంటున్నాడో లేదో అనే సందేహం నాలో మెదులుతూనే ఉండేది.

ఈ కారణంగా, అతను "దేవుని నీతి" అనే పదాన్ని ద్వేషించాడు.

"దేవుని నీతి" అనే ఆ మాట నా హృదయంలో పిడుగుపాటులా తగిలింది. పోప్ పాలనలో నేను, "నీ నీతియందు నన్ను విడిపించు" అని చదివినప్పుడు.

(Ps. 31:1) మరియు "నీ సత్యమునందు," అని చదివినప్పుడు, ఈ నీతి ప్రతీకార కోపమని, అనగా దేవుని ఉగ్రత అని నేను వెంటనే అనుకున్నాను. సువార్తలో దేవుని నీతి బయలుపరచబడిందని చదివినప్పుడు నేను పౌలును హృదయపూర్వకంగా ద్వేషించాను (Rom. 1:16, 17). ఆ తర్వాత, నీతిమంతులు విశ్వాసం ద్వారా జీవిస్తారని వ్రాయబడియున్నదని (Rom. 1:17) చెప్పే మాటలను చూసి, దానికి తోడు అగస్టీన్‌ను సంప్రదించినప్పుడు మాత్రమే నేను సంతోషించాను.

దేవుని నీతి ఆయన కరుణ అని, దాని ద్వారా ఆయన మనలను నీతిమంతులుగా చేస్తాడని నేను తెలుసుకున్నప్పుడు, నా శ్రమలో నాకు ఒక పరిష్కారం లభించింది.

నిజానికి, చర్చి యొక్క రక్షణ క్రమం (ordo salutis) నిర్వచనం ప్రకారం, ఒక సాధారణ వ్యక్తి విశ్వాస భరోసాను పొందడం అనేది అసాధ్యమైన విషయం.

దీని పర్యవసానంగా, సాక్షాత్తు దేవుడినే 'ఆస్వాదించడం' అసాధ్యమైంది.

జర్మనీలోని తన మఠం (అబ్జర్వెంట్ అగస్టీనియన్లు) యొక్క వికార్ జనరల్‌కు లూథర్ ఎంతో రుణపడి ఉన్నాడు; ఆ వికార్ జనరల్, రోమ్‌తో లూథర్‌కు ఉన్న విభేదంలో అతడిని అనుసరించకపోయినప్పటికీ, అతనికి సువార్త యొక్క సారాంశాన్ని సూచించాడు.

నా ప్రియమైన స్టాపిట్జ్ ఇలా అన్నారు, "క్రీస్తు అని పిలువబడే ఆ వ్యక్తిపైనే మన దృష్టిని నిలపాలి." మన కాలంలో సువార్త బోధను ప్రారంభించినది స్టాపిట్జ్ గారే.

లూథర్ సాధించిన అంతిమ విజయం, క్రైస్తవుడిగా ఉండటం అంటే ఏమిటో అనే దానిపై ఒక సరికొత్త అవగాహనకు దారితీసింది; సార్వభౌమంగా మరియు కృపాయుతంగా నీతిమంతులుగా తీర్చబడి, కేవలం విశ్వాసం ద్వారానే నీతిమంతులుగా ఎంచబడి, క్రీస్తుతో ఐక్యతలోకి తీసుకురాబడటం.

అందువల్ల, లూథర్ దృష్టిలో మోక్షం అనేది అన్నిటికంటే ముందుగా సర్వాధిపతియైన దేవుని కార్యం. దైవిక సర్వాధిపత్యం లూథర్ కంటే ఎక్కువగా కాల్విన్‌తో ముడిపడి ఉంటుంది. కానీ దీనికి కొంతవరకు కాల్విన్ రచనల యొక్క క్రమబద్ధమైన స్వభావం, మరియు తరువాతి కాలపు లూథరనిజం తమ స్థాపకుని బోధనలోని ఈ అంశాన్ని తక్కువ చేసి చూపడం కారణం. కానీ కొన్ని చోట్ల, ఆ జర్మన్ సంస్కర్త రచనలు, "లూథర్ కూడా కాల్వినిస్టులలో ఒకడా?" అని అడిగేలా మనల్ని ప్రేరేపిస్తాయి. ఎందుకంటే, మధ్యయుగాల నాటి 'facere quod in se est' (స్వరూపమే సర్వం) అనే భావనకు విరుద్ధంగా, మనం స్వభావరీత్యా పూర్తిగా భ్రష్టులమని, అందువల్ల ఆధ్యాత్మికంగా పూర్తిగా అసమర్థులమని లూథర్‌కు ప్రగాఢమైన అవగాహన ఉంది. బైబిల్ ఆజ్ఞలను గానీ, దేవుని మహిమ కొరకు జీవించాలనే మన నైతిక బాధ్యతలను గానీ, వాటిని నెరవేర్చే మన సామర్థ్యాన్ని ఊహిస్తున్నట్లుగా లేదా సూచిస్తున్నట్లుగా తప్పుగా అర్థం చేసుకోకూడదు. స్వభావరీత్యా వక్రబుద్ధి గలవాడు (Homo incurvatus in se) తనను తాను దేవుని వైపుకు మార్చుకోలేడు.

వాస్తవానికి, ఇది లూథర్ యొక్క అత్యుత్తమ మరియు అత్యంత జాగ్రత్తతో కూడిన వేదాంత రచనగా తరచుగా పరిగణించబడే 'ఆన్ ది బాండేజ్ ఆఫ్ ది విల్' యొక్క ప్రధాన ఇతివృత్తాలలో ఒకటి. ఇది ఎరాస్మస్ యొక్క 'ది ఫ్రీడమ్ ఆఫ్ ది విల్'కు వ్యతిరేకంగా ఒక వాక్చాతుర్యంతో కూడిన ప్రతిస్పందన మరియు వాదన. ఇక్కడ, లూథర్ వాదించేది ఏమిటంటే, తమ చర్చి యొక్క అన్ని ఆచారాలు మరియు అవసరాలను నెరవేర్చే ఉత్తమమైన వ్యక్తులు కూడా—ప్రత్యేకంగా, ఫరిసేయుల వంటి వారు—తమ సంకల్ప బంధనంలో చిక్కుకుపోతారని.

నికోదేము—దేవుని రాజ్యంలోకి ప్రవేశించలేనంత అంధులుగా మరియు అసమర్థులుగా ఉన్నందున, దేవుడే స్వయంగా తన ఎన్నుకునే కృపతో మన వైపు కదలడమే మనకున్న ఏకైక నిరీక్షణ:

ప్రయత్నం మరియు కృషి విషయంలో అతను [నికోదేము] ఏమి చేయకుండా వదిలేశాడు? అతను క్రీస్తు సత్యవంతుడని, దేవుని నుండి వచ్చాడని ఒప్పుకుంటాడు, ఆయన సూచనలను ప్రస్తావిస్తాడు, ఇంకా విని చర్చించడానికి రాత్రిపూట వస్తాడు. దైవభక్తికి మరియు రక్షణకు సంబంధించిన వాటన్నిటినీ అతను "స్వేచ్ఛా సంకల్పం" అనే శక్తితో వెతికినట్లు అనిపించడం లేదా? కానీ చూడండి, అతను ఎంత ఘోరంగా విఫలమయ్యాడో.

కాబట్టి, ఎరాస్మస్‌కు వ్యతిరేకంగా, రోమా 9:15 మొదలైన వాక్యభాగాలు ఎన్నిక మరియు రక్షణను వేరుచేయడంలో దేవుని సంపూర్ణ సార్వభౌమాధికారాన్ని సూచిస్తాయని లూథర్ బలంగా వాదిస్తాడు. మలాకీ గ్రంథాన్ని పౌలు ఉపయోగించడాన్ని అతను అంగీకరించడు.

1:2–3 ("నేను యాకోబును ప్రేమించితిని, ఏశావును ద్వేషించితిని") దేవుని సేవలో కేవలం వేర్వేరు పాత్రలకు కుదించబడటం: "అక్కడ కేవలం బాహ్యమైన ఆధిపత్యం మరియు బానిసత్వం గురించి మాత్రమే చర్చించబడలేదు, కానీ దేవుని ప్రజలకు చెందిన ప్రతిదీ—అనగా, క్రీస్తు యొక్క ఆశీర్వాదం, వాక్యం, ఆత్మ మరియు వాగ్దానం మరియు నిత్యరాజ్యం గురించి చర్చించబడింది."

రోమా పత్రిక 9వ అధ్యాయంలోని ప్రతి వ్యాఖ్యానపరమైన కీలక ఘట్టంలో—ఫరో హృదయం కఠినమవ్వడం మరియు కుమ్మరి, మట్టిల ఉపమానంతో సహా—లూథర్ మరియు కాల్విన్ ఒకే విధమైన దృక్పథాన్ని కలిగి ఉన్నారు. నిజానికి, తనకంటే చిన్నవాడైన సమకాలీనుడి కంటే లూథర్ భాష తీవ్రతలోనూ, తన ప్రత్యర్థులను తీవ్రంగా విమర్శించే విధానంలోనూ ముందుంటుంది. ఎందుకంత తీవ్రత? ఎందుకంటే లూథర్ దృష్టిలో, మానవ దుర్మార్గం మరియు అసమర్థతకు ఉన్న ఏకైక ఆశ, సమూలమైన దైవిక సార్వభౌమాధికారంలోనే ఉంది.

అందువల్ల మోక్షం కృప ద్వారా లభిస్తుంది కానీ యోగ్యత ద్వారా కాదు. ఒక విధంగా, ఈ రెండవ అంశం మొదటిదాన్ని మరింత బలపరుస్తుంది. కానీ లూథర్ దృష్టిలో, దీనికి ఒక ప్రత్యేక ప్రాముఖ్యత ఉంది.

లూథర్ రోమీయులకు రాసిన పత్రికపై తన ఉపన్యాసాలను (1515–16లో ఇచ్చినప్పటికీ, ఆశ్చర్యకరంగా ఇరవయ్యవ శతాబ్దం వరకు అవి ప్రచురించబడలేదు) పరిచయం చేసినప్పుడు, యిర్మీయాకు దేవుడు చేసిన పిలుపు దృక్కోణంలో ఆ పత్రిక యొక్క పనితీరును ఆయన చూశారు:

ఈ లేఖ యొక్క ముఖ్య ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, శరీరానికి సంబంధించిన జ్ఞానాన్ని మరియు నీతిని (అవి మనుషుల దృష్టిలో మరియు మన దృష్టిలో ఎంత ప్రాముఖ్యమైనవైనా సరే), వాటిని ఎంత హృదయపూర్వకంగా మరియు చిత్తశుద్ధితో ఆచరించినప్పటికీ, కూల్చివేయడం, పెకిలించివేయడం మరియు నాశనం చేయడం; మరియు పాపం యొక్క వాస్తవికతను (దాని ఉనికి గురించి మనకు ఎంత అచేతనంగా ఉన్నప్పటికీ) నాటడం, స్థాపించడం మరియు విస్తరింపజేయడం.

ఇందులో, అనుగుణమైన యోగ్యత (meritum de congruo) మరియు తగిన యోగ్యత (meritum de condigno) మధ్య ఉన్న సూక్ష్మమైన వేదాంతపరమైన భేదాన్ని నాశనం చేయడం కూడా ఉంది. మొదటి దానిలో, మనం దేవునితో సహకరించినప్పుడు, దేవుడు ఇచ్చే తదుపరి కృపా వరానికి మనం అర్హులమవుతాము. ఖచ్చితంగా చెప్పాలంటే, దేవుడు దీనిని మనకు ఇవ్వడానికి బాధ్యత వహించడు, కానీ, ప్రసిద్ధ సామెత చెప్పినట్లుగా, "స్వయం సహాయం చేసుకునే వారికే స్వర్గం సహాయం చేస్తుంది" కాబట్టి, అటువంటి కృపను ముందుగానే ఊహించవచ్చు. ఈ కృప, దేవుడు న్యాయంగా నిత్యజీవంతో ప్రతిఫలమిచ్చే కార్యాలను చేయడానికి వ్యక్తిని మరింతగా శక్తివంతులను చేస్తుంది (అంటే, తగిన యోగ్యత).

పెలాజియనిజం యొక్క అత్యంత కఠినమైన రూపాల నుండి తప్పించుకున్నప్పటికీ, ఈ వేదాంతం మరింత సూక్ష్మమైన సెమీ-పెలాజియనిజం రూపంలోకి దిగజారుతుంది. కానీ వేదాంతం ఎంత సూక్ష్మంగా ఉంటే, ప్రమాదం అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది. వ్యక్తి కృపతో సహకరించడానికి ప్రవర్తించాలనే పట్టుదల—అంటే, కృపను చూపించడానికి తగిన వ్యక్తిగా అతను మారాలనే సూచన—వాస్తవానికి కృప యొక్క నిజమైన అర్థాన్ని పూర్తిగా నాశనం చేస్తుంది.

లూథర్ స్పష్టంగా గ్రహించినది ఒక కీలకమైన బైబిల్ సూత్రం: ఏ మాధ్యమం ద్వారా ఉత్పన్నమైనప్పటికీ, నాలో ఏ స్థాయిలోనైనా నా ద్వారా ఉన్న కృపను నేను దేనిలోనైనా ఆధారంగా చేసుకున్న క్షణంలో, కృప తనను తాను కృప అని పిలుచుకునే హక్కును కోల్పోతుంది.

ఒక వ్యక్తిలోని ఏదో ఒక విషయం వల్ల అతను దేవుని రక్షణ కృపకు పాత్రుడు అవ్వడు లేదా మరొకరి నుండి ప్రత్యేకించబడడు అనే పౌలు సూత్రాన్ని లూథర్ గ్రహించాడు.

23 దానికి బదులుగా, లూథర్ తన మరణశయ్యపై క్లుప్తంగా వ్రాసినట్లుగా, "మనం బిచ్చగాళ్ళం," లేదా కీర్తన 130 యొక్క తన గొప్ప వ్యాఖ్యానంలో మరింత పూర్తిగా చెప్పినట్లుగా:

నా అతిక్రమాన్ని తుడిచివేయడానికి నీ ప్రేమ, నీ కృప మాత్రమే సరిపోతాయి; పాపం యొక్క భయంకరమైన పీడనను ఛేదించడానికి ఉత్తమమైన, పవిత్రమైన కర్మలు కూడా విఫలమవుతాయి.

నీ ముందు ఎవ్వరూ గొప్పలు చెప్పుకోలేరు, అందరూ నీ కఠినమైన ఆజ్ఞకు భయపడి, కేవలం దయతోనే జీవించాలి.

కాబట్టి నా నిరీక్షణ ప్రభువునందు ఉన్నది, నా స్వప్రయోజనము మీద కాదు; వినయ హృదయులు గలవారికి ఆయన కనికరముగలవాడును నీతిమంతుడును అని ఆయన చెప్పిన నమ్మకమైన వాక్యము మీద అది ఆధారపడియున్నది;

ఇదే నా ఓదార్పు మరియు నా నమ్మకం.

ఆయన సహాయం కోసం నేను ఓపికతో ఎదురుచూస్తున్నాను.

ఏమైనప్పటికీ, లూథర్ ఒక అగస్టీనియన్ సన్యాసి.

కేవలం దేవుని నుండి, కేవలం కృప ద్వారా మాత్రమే లభించే రక్షణ, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మనకు కూడా లభిస్తుంది. లూథర్ దృష్టిలో అసలు విషయం ఇక్కడే ఉంది. సంపూర్ణమైన అర్థంలో రక్షణ చివరికి పునరుత్థానంలో మనకు లభిస్తుంది. కానీ మన ప్రస్తుత నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమే ఈ అంతిమ పరిపూర్ణతకు హామీ ఇస్తుంది. నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనేది, ఒక సంస్కార సంబంధమైన రక్షణ క్రమం యొక్క సుదీర్ఘమైన అనుభవం ద్వారా మనం ఆశించే లక్ష్యంగా మనకు లభించదు. ఆ సంస్కార సంబంధమైన అనుభవం మనలో అసంపూర్ణమైన నీతిని కలుగజేసి, ఆ కార్యాన్ని పూర్తి చేయడానికి మనల్ని శుద్ధీకరణ అగ్నిగుండాల అవసరంలో ఉంచుతుంది. దానికి బదులుగా, ఆశ్చర్యకరంగా, అద్భుతంగా, కృపతో, మనం క్రీస్తు వద్దకు వచ్చిన క్షణంలోనే ఆయనలో నీతిమంతులుగా తీర్చబడతాము. అంత్యదినపు తీర్పు క్రీస్తులో నేటి కాలానికి ముందుకు తీసుకురాబడింది. సిలువ వద్ద, శిక్షకు గురైన మన స్థానంలో క్రీస్తు నిలబడ్డాడు; సమాధిలో, మన స్థానంలో తాను భరించిన తీర్పు మరియు శిక్ష నుండి విముక్తి పొంది క్రీస్తు తిరిగి లేచాడు. ఈ విధంగా ఆయన నేటి కాలంలో మన నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి మరియు అంత్యదినంలో మన పునరుత్థానానికి హామీదారుడయ్యాడు.

25 నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం వలన కలిగే ఆశీర్వాదాలన్నిటితో క్రీస్తు, విశ్వాసికి "నేను మొదట విశ్వసించిన గడియ"గా ఉన్నాడు.

ఆసక్తికరంగా, ఆధునిక వేదాంత సందర్భంలో, తనకు చాలా కాలం ముందున్న ఎరాస్మస్ మరియు జెరోమ్‌లకు విరుద్ధంగా, మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడటానికి అవసరమైన క్రియలు కేవలం ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన ఆచార సంబంధమైన క్రియలు మాత్రమేనని లూథర్ అస్సలు అంగీకరించడు.

క్రియలతో సంబంధం లేకుండా మనం నీతిమంతులుగా తీర్చబడతామంటే, క్రైస్తవ జీవితంలో క్రియలకు స్థానం లేదని అర్థం కాదు. దానికి పూర్తిగా విరుద్ధం వాస్తవం. పాప పరిహార పత్రాలను కొనుగోలు చేయడం కంటే పొరుగువారి పట్ల ప్రేమపూర్వకమైన చర్యలు చాలా ముఖ్యమైనవని తొంభై ఐదు సిద్ధాంతాలు అప్పటికే నొక్కిచెప్పాయి.

28 నిజానికి, ఒక సందర్భంలో లూథర్, "నన్ను డాక్టర్ బోనోరమ్ ఒపెరమ్—మంచి పనుల డాక్టర్ అని పిలవాలి" అనే చమత్కారమైన మాటను పలికాడు.

ఎందుకంటే, వాటి ప్రాముఖ్యతను కాదనడం కాదు, విశ్వాస మార్గం వాటికి హామీ ఇస్తుంది. ఇప్పుడు మంచిదైన చెట్టు మంచి ఫలాలను ఇస్తుంది. గలతీయులకు రాసిన పత్రికలో పౌలు గమనించినట్లుగా.

5:6, ప్రేమ విశ్వాసమునకు ఫలము, ఎందుకనగా "విశ్వాసము ప్రేమ ద్వారా కార్యము చేయును."

ఈ విషయంలో లూథర్ సూటిగా ఇలా రాశారు:

వారు [పాండిత్య వేదాంతులు] పౌలు యొక్క ఈ భాగాన్ని రంగులద్దిన కళ్ళతో చదువుతారు (సామెత చెప్పినట్లుగా), మరియు తమ సొంత కలలకు అనుగుణంగా ఆ వచనాన్ని వక్రీకరిస్తారు. ఎందుకంటే పౌలు ఇలా అనలేదు: ప్రేమ ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చే విశ్వాసం అని గానీ, ప్రేమ ద్వారా అంగీకారయోగ్యంగా చేసే విశ్వాసం అని గానీ.

30 వారు అటువంటి వాక్యాన్ని కల్పించి ఈ స్థలంలో బలవంతంగా చొప్పిస్తున్నారు…. పౌలు… ప్రేమ ద్వారా విశ్వాసం చేత క్రియలు జరుగుతాయని అంటున్నాడు, అంతేగానీ ప్రేమ చేత మనిషి నీతిమంతుడుగా తీర్చబడతాడని కాదు…. ఆయన, ‘ప్రేమ ప్రభావవంతమైనది’ అని అనలేదు, కానీ ‘విశ్వాసం ప్రభావవంతమైనది’ అని, మరియు ‘ప్రేమ కార్యము చేయును’ అని అనలేదు, కానీ ‘విశ్వాసం కార్యము చేయును’ అని అంటున్నాడు.

కేవలం దేవుని వలన, కేవలం కృప ద్వారా, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా లభించే రక్షణ, కేవలం క్రీస్తులోనే మనకు లభిస్తుంది. 'ఒక క్రైస్తవుని స్వేచ్ఛపై' అనే గ్రంథంలో, లూథర్ క్రీస్తుపై విశ్వాసం యొక్క "సాటిలేని ప్రయోజనాన్ని", అంటే ఆయనతో ఐక్యతను నొక్కిచెప్పారు:

విశ్వాసం ఆత్మను క్రీస్తుతో, పెళ్లికూతురు తన వరునితో ఏకం అయినట్లుగా ఏకం చేస్తుంది... అందువల్ల, వారి వద్ద ఉన్నదంతా, మంచిదైనా చెడ్డదైనా, వారు ఉమ్మడిగా కలిగి ఉంటారు. తదనుగుణంగా, విశ్వసించే ఆత్మ, క్రీస్తు వద్ద ఉన్నదంతా తన సొంతమైనట్లుగా భావించి అతిశయించగలదు మరియు గర్వించగలదు, మరియు ఆత్మ వద్ద ఉన్నదంతా క్రీస్తు తన సొంతమని చెప్పుకుంటాడు. వీటిని మనం పోల్చి చూస్తే, అమూల్యమైన ప్రయోజనాలను మనం చూస్తాము. క్రీస్తు కృప, జీవం మరియు రక్షణతో నిండి ఉన్నాడు. ఆత్మ పాపాలు, మరణం మరియు శాపంతో నిండి ఉంది. ఇప్పుడు విశ్వాసం వాటి మధ్యకు వచ్చినప్పుడు, పాపాలు, మరణం మరియు శాపం క్రీస్తుకు చెందుతాయి, అయితే కృప, జీవం మరియు రక్షణ ఆత్మకు చెందుతాయి; ఎందుకంటే క్రీస్తు వరుడు అయితే, ఆయన తన పెళ్లికూతురికి చెందినవాటిని తనపై వేసుకోవాలి మరియు తనకు చెందినవాటిని ఆమెకు ఇవ్వాలి. ఆయన తన శరీరాన్ని, తన అస్తిత్వాన్ని ఆమెకు ఇస్తే, తనకు చెందినదంతా ఆమెకు ఇవ్వకుండా ఎలా ఉంటాడు? మరియు ఆయన పెళ్లికూతురి శరీరాన్ని తీసుకుంటే, ఆమెకు చెందినదంతా తీసుకోకుండా ఎలా ఉంటాడు?… ఈ కృప యొక్క మహిమ ఐశ్వర్యాన్ని ఎవరు అర్థం చేసుకోగలరు?