వేదాంతుల ఆగ్రహం

వేదాంతుల ఆగ్రహం:

లూథర్ తరువాత లూథరన్ వేదాంతం - సీన్ మైఖేల్ లూకాస్. ఫిలిప్ మెలాంక్టన్ మరణశయ్యపై ఉన్నప్పుడు, తన పుస్తకాలను చివరిసారిగా చూసేందుకు తనను తన అధ్యయన గదికి తీసుకువెళ్ళమని కోరాడు. తన అధ్యయన గదిలోని మంచం మీద పడుకుని ఉండగా, అతని స్నేహితులు మరియు పూర్వ విద్యార్థులు అతని చుట్టూ చేరి ఉండగా, అతను ఒక కాగితం ముక్కను అడిగాడు. ఆ కాగితం యొక్క ఒక వైపు, తాను మరణించడం పట్ల ఎందుకు సంతోషంగా ఉంటాడో కారణాలను జాబితా చేశాడు: "నీవు పాపం నుండి విముక్తి పొందుతావు. నీవు కష్టాలు, బాధలు మరియు వేదాంతుల ఆగ్రహం నుండి విముక్తి పొందుతావు." తాను ఏమి వదిలి వెళ్తాడో ఆలోచించిన తరువాత, ఫిలిప్ ఆ కాగితాన్ని తిప్పి, తాను ఏమి పొందుతాడో వ్రాశాడు:

మీరు వెలుగులోకి వస్తారు. మీరు దేవుణ్ణి చూస్తారు. మీరు దేవుని కుమారుని వీక్షిస్తారు. ఈ జీవితంలో మీరు అర్థం చేసుకోలేని రహస్య మర్మాలను మీరు నేర్చుకుంటారు.

రెండు రోజుల తరువాత, 1560 ఏప్రిల్ 19న, ఫిలిప్ మెలాంక్టన్ విడుదల పొంది దేవుని సన్నిధిలో ఉన్నాడు.

వేదాంతుల ఆగ్రహం నుండి విముక్తి పొందాలని మెలాంక్టన్ ఆకాంక్షించి ఉండటంలో ఆశ్చర్యం లేదు. 1546లో లూథర్ మరణించక ముందే, జర్మనీలో అభివృద్ధి చెందుతున్న ఎవాంజెలికల్ చర్చి ఉద్యమం, మిగతా అన్ని వేదాంత ప్రతిపాదనలను అంచనా వేయడానికి లూథర్ బోధనను ఒక ప్రమాణంగా ఉపయోగించుకుంది. నిస్సందేహంగా, ఆగ్స్‌బర్గ్

ప్రొటెస్టంట్ నగర రాజ్యాలకు విశ్వాస ప్రకటన సిద్ధాంతపరమైన ప్రమాణంగా ఉండేది, మరియు ఆ పత్రానికి మెలాంక్టన్ ముఖ్య రచయిత. అయినప్పటికీ, ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పందం లూథర్ యొక్క సొంత వేదాంతంతో దానికున్న సామరస్యం నుండి తన అధికారాన్ని పొందింది. అంతేకాకుండా, 1530 నుండి, ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పందం లూథర్ ఆలోచనల దృక్కోణం నుండే వ్యాఖ్యానించబడింది.

మెలాంక్టన్ లూథర్ యొక్క అంతర్దృష్టులను అభివృద్ధి చేస్తూ, కొన్నిసార్లు తనకంటే వయసులో పెద్దవాడైన విట్టెన్‌బర్గ్ సహోద్యోగితో విభేదించడంతో, లూథరన్ వేదాంతశాస్త్రంలో ఒక చీలిక ఏర్పడింది.

లూథర్ యొక్క వేదాంత సూత్రీకరణలను పరిరక్షించడానికి ప్రయత్నించిన వారిని "గ్నేసియో-లూథరన్లు" ("నిజమైన" లేదా "అసలైన" లూథరన్లు) అని పిలిచేవారు. లూథర్ యొక్క కొన్ని ప్రకటనల నుండి మెలాంక్టన్ తీసుకున్న చర్యలను అనుసరించిన వారిని "ఫిలిప్పిస్టులు" అని లేదా, అవమానకరంగా, "క్రిప్టో-కాల్వినిస్టులు" అని పిలిచేవారు. ఈ చీలిక లూథరన్ వేదాంతశాస్త్రంలో ప్రారంభంలోనే—1530లో ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలు తర్వాత కొద్దికాలానికే—మొదలై, 1577లో ఫార్ములా ఆఫ్ కాంకర్డ్‌ను స్వీకరించే వరకు కొనసాగింది.

వీటన్నిటి వల్ల ఫిలిప్ జీవితం, మరియు లూథరన్ వేదాంతం, వివాదాలతో నిండిపోయాయి. పదహారవ శతాబ్దం మధ్యకాలంలోని అల్లకల్లోల కాలంలో మెలాంక్టన్ సానుకూల వేదాంతపరమైన తోడ్పాటును అందించాలని, మరియు లూథరన్, సంస్కరించబడిన (రిఫార్మ్డ్) వేదాంత సూత్రీకరణల మధ్య ఉన్న అంతరాలను పూడ్చాలని ఆకాంక్షించినప్పటికీ, అతను తన రచనను, ముఖ్యంగా 1521 మరియు 1550 మధ్య నాలుగు సంచికలలో తాను రూపొందించిన క్రమబద్ధమైన వేదాంత గ్రంథమైన 'లోసీ కమ్యూన్స్'లో, నిరంతరం సమర్థించుకోవలసి వచ్చింది. ఇతర జర్మన్ సువార్త వేదాంతులందరితో పాటు మెలాంక్టన్ ఆలోచన కూడా ఈ ప్రాతిపదికన పరీక్షించబడింది: లూథర్ ఏమి చెప్పారు, మరియు ఈ కొత్త వేదాంత ప్రతిపాదనలు లూథర్‌కు ఎంత దగ్గరగా ఉన్నాయి?

జర్మనీ గురువు ఫిలిప్ మెలాంక్టన్ 1497లో నైరుతి జర్మనీలోని బ్రెట్టెన్ పట్టణంలో జన్మించారు. జర్మన్ మానవతావాది జోహన్నెస్ రాయిక్లిన్ మేనల్లుడైన ఆయన, భాషల విషయంలో తమ కుటుంబ ప్రతిభను వారసత్వంగా పొందారు. హైడెల్‌బర్గ్‌లో చదువుతున్నప్పుడు, ఆయన మానవతావాద ఆదర్శాలను స్వీకరించారు. దీనికి నిదర్శనంగా ఆయన తన ఇంటిపేరు అయిన ష్వార్ట్‌జెర్డ్ట్‌ను అనువదించారు.

(నల్ల మట్టి), గ్రీకులోకి మెలాంక్థాన్ గా అనువదించబడింది. 1512 నాటికి, అతను ట్యూబింగెన్‌లో ఉన్నాడు, అక్కడ అతను తన మాస్టర్స్ డిగ్రీని పొందాడు. అక్కడ అతను కొంత వేదాంతశాస్త్రం చదివాడు, కానీ ప్రధానంగా క్లాసిక్స్‌పై దృష్టి పెట్టాడు; చివరికి, అతను వర్జిల్ మరియు సిసిరోలపై ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడం ప్రారంభించాడు.

21 ఏళ్ల వయసులో, మెలాంక్టన్ విట్టెన్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంలో గ్రీకు ప్రొఫెసర్‌గా బాధ్యతలు స్వీకరించమని వచ్చిన ఆహ్వానాన్ని అంగీకరించాడు. అది 1518వ సంవత్సరం. లూథర్, విట్టెన్‌బర్గ్‌లో పాండిత్య వేదాంతం మరియు పాప పరిహార పత్రాలపై, అలాగే హైడెల్‌బర్గ్‌లో శిలువ వేదాంతంపై చర్చలు కోరిన కొన్ని నెలల తర్వాత ఇది జరిగింది. అయినప్పటికీ, లూథర్‌తో ముందే ఉన్న పరిచయం కారణంగా మెలాంక్టన్ అక్కడికి వెళ్ళలేదు. ఏదైతేనేం—అక్కడకు చేరుకున్న కొద్దికాలానికే, అతను ఆ సంస్కర్త ప్రభావంలోకి వచ్చాడు. ఎందుకంటే, వేదాంతశాస్త్రం అధ్యయనం చేయమని, మరియు అరిస్టాటిల్‌పై తాను అనుకున్న అధ్యయనాలను పక్కన పెట్టమని లూథర్ అతన్ని ప్రోత్సహించాడు. మెలాంక్టన్ వేదాంతశాస్త్రంలో పట్టా సంపాదించి, బైబిల్‌పై ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడం ప్రారంభించాడు.

1520వ దశకంలో, మెలాంక్టన్ లూథర్‌కు అత్యంత ముఖ్యమైన సహాయకుడిగా పనిచేశాడు. అతను 1519లో జోహన్ ఎక్‌కు వ్యతిరేకంగా జరిగిన లీప్‌జిగ్ చర్చలో లూథర్‌తో కలిసి పాల్గొన్నాడు మరియు 1521–22లో లూథర్‌ను వార్ట్‌బర్గ్ కోటలో రహస్యంగా ఉంచినప్పుడు విట్టెన్‌బర్గ్‌లో సంస్కరణ ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించాడు. అంతకంటే ముఖ్యంగా, అతను లూథర్ యొక్క విస్తృతమైన అంతర్దృష్టులను ఒకే, సంశ్లేషణాత్మకమైన సంపూర్ణంగా సమీకరించాడు.

ఆ సంకలనాన్ని ‘లోసీ కమ్యూన్స్’ అని పిలిచారు, అది 1521లో ప్రచురించబడింది. అలంకారశాస్త్రంపై తనకున్న ఆసక్తిని లూథర్ యొక్క వేదాంత అంతర్దృష్టులతో మేళవించి, రోమీయులకు రాసిన పత్రికలోనూ, పౌలు వేదాంతం అంతటిలోనూ కేంద్ర ప్రతిపాదన విశ్వాసం ద్వారా లభించే నీతి అని మెలాంక్టన్ గ్రహించాడు. అక్కడి నుండి, మెలాంక్టన్ క్షుణ్ణంగా పరిశోధించాడు.

ఈ కేంద్ర ప్రతిపాదనను అభివృద్ధి చేసిన "విషయాల" (లేదా స్థానాల) కోసం రోమా పత్రికను ఉపయోగించారు. ఈ విషయాలు క్రీస్తులో మరియు క్రీస్తు ద్వారా రక్షణ పొందడానికి తెలుసుకోవలసిన "ప్రాథమిక భావనలు"గా పనిచేశాయి. ఈ మొదటి కూర్పు కేవలం విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటంతో మరియు వేదాంతశాస్త్రంపై తత్వశాస్త్రం యొక్క ప్రభావంపై ఒక సాధారణ అనుమానంతో ప్రారంభమైంది. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, మెలాంక్టన్ క్రీస్తుపై దృష్టి పెట్టారు: "పాపశక్తి, ధర్మశాస్త్రం మరియు కృప వంటి మిగిలిన విషయాల గురించి తెలియని వ్యక్తిని నేను క్రైస్తవుడని ఎలా పిలవగలనో నాకు అర్థం కావడం లేదు. ఎందుకంటే, క్రీస్తును తెలుసుకోవడం అంటే, అనగా ఆయన ఉపకారములను తెలుసుకోవడం అయితే, వాటి ద్వారానే క్రీస్తును సరిగ్గా తెలుసుకోగలం."

రాబోయే రోజుల్లో మతబోధక విద్యార్థులకు మెలాంక్టన్ యొక్క 'లోసీ కమ్యూన్స్' ప్రధాన వేదాంత పాఠ్యపుస్తకంగా ఉపయోగపడటమే కాకుండా, అతను మరియు లూథర్ జర్మనీ అంతటా సాధారణ విద్యపై కూడా ప్రగాఢమైన ఆసక్తిని కనబరిచారు. 1527లో, ఆ ఇద్దరూ దేశవ్యాప్తంగా జరిగిన మతసంబంధ సందర్శనలలో పాల్గొన్నారు. మతగురువులలో మరియు ప్రజలలో ఉన్న జ్ఞానలోపాన్ని చూసి వారు ముఖ్యంగా దిగ్భ్రాంతి చెందారు.

విద్యా రంగంలో తన ప్రయత్నాలను రెట్టింపు చేయాలనే దృఢ సంకల్పంతో మెలాంక్టన్ తిరిగి వచ్చాడు.

ఈ సమస్యలపై ఆయన నిరంతరం శ్రద్ధ చూపడం వల్ల అతన్ని "యాంటినోమియన్ వివాదానికి గురువు" అని పిలిచారు. అతను జర్మన్ పూజారులకు మరియు ప్రజలకు సువార్త యొక్క ప్రాథమికాలను బోధించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పటికీ, మెలాంక్టన్ మరింత వివేకంతో వ్యవహరించాల్సిన వ్యక్తితో వ్యవహరించవలసి వచ్చింది.

1527లో, ఒకప్పటి లూథర్ మిత్రుడు, విట్టెన్‌బర్గ్‌లోని మాజీ అధ్యాపకుడు మరియు ఐస్లెబెన్ పాస్టర్ అయిన జోహన్నెస్ అగ్రి కోలా, ఒక విశ్వాసి జీవితంలో కర్మలకు లేదా ధర్మశాస్త్రానికి ఎటువంటి పాత్ర లేదని ఖండించే తన అభిప్రాయాలను ప్రచురించడం ప్రారంభించాడు. పశ్చాత్తాపాన్ని కలిగించడంలో ధర్మశాస్త్రం యొక్క నిరంతర ఉపయోగం ఏదీ లేదని కూడా అతను ఖండించాడు. బదులుగా, చరిత్రకారుడైన తిమోతి చెప్పినట్లుగా

వెంగర్ట్ గమనించినట్లుగా, అగ్రి కోలా సూచించినదేమిటంటే, పశ్చాత్తాపం అనేది ధర్మశాస్త్రం యొక్క దోషారోపణకు ప్రతిస్పందనగా కాకుండా, కేవలం సువార్త వాగ్దానానికి ప్రతిస్పందనగా మాత్రమే సంభవిస్తుంది: "ఒక వ్యక్తి ఆందోళనకరమైన మనస్సాక్షి నుండి పాపవిమోచనకు వెళ్ళడు, కానీ పాపం పట్ల దుఃఖించాలన్న దేవుని వాగ్దానం నుండి, ఇంకా చెప్పాలంటే, పాపం నుండి పూర్తిగా విరమించుకోవడానికి వెళ్తాడు." అదేవిధంగా, క్రైస్తవ జీవితానికి మార్గనిర్దేశం చేయడానికి ధర్మశాస్త్రం ఉపయోగపడదు; దానికి బదులుగా, క్రైస్తవ జీవితం అనేది సువార్త క్షమాపణ యొక్క ఉచిత వాగ్దానానికి ప్రతిస్పందనగా ఉంటుంది.

విట్టెన్‌బర్గ్ ఉద్యమంలో అభివృద్ధి చెందుతున్న ఈ ధర్మశాస్త్ర వ్యతిరేకతకు మెలాంక్టన్ గట్టిగా ప్రతిస్పందించాడు. మొదటగా, క్రైస్తవ జీవితం ప్రారంభంలోనూ, దాని అంతటా కూడా ధర్మశాస్త్రానికి ముఖ్యమైన పాత్రలు ఉన్నాయని అతను వాదించాడు. "క్రైస్తవ జీవితానికి ప్రారంభం, మన పాపాల పట్ల దేవుని ఉగ్రతకు హృదయపూర్వకంగా మరియు తీవ్రంగా భయపడటమే,"

మెలాంక్టన్ వాదించాడు. అయితే, కొనసాగుతున్న క్రైస్తవ జీవితంలో ధర్మశాస్త్రం కూడా ఒక పాత్ర పోషించింది, ఎందుకంటే అది "హృదయ నీతి"ని బోధిస్తుంది. అందుకే యేసు కొండమీది ప్రసంగంలో అనేక ఆజ్ఞలు పునరావృతం చేయబడ్డాయి:

"ధర్మశాస్త్రంలోని ఆ భాగం రద్దు చేయబడిందని మనం భావించకుండా ఉండేందుకు," తన రాజ్యానికి చెందిన వారికి మార్గనిర్దేశం చేయడానికి యేసు ఈ ధర్మాన్ని పునరుద్ఘాటించారు.

రెండవదిగా, విశ్వాసంతో పాటు పశ్చాత్తాపాన్ని కూడా ప్రకటించాలని, మరియు పశ్చాత్తాపానికి సువార్తతో పాటు ధర్మశాస్త్రం కూడా అవసరమని మెలాంక్టన్ నొక్కిచెప్పారు. పాపక్షమాపణ కొరకు పశ్చాత్తాపాన్ని, విశ్వాసాన్ని రెండింటినీ ప్రకటించడంలో "కాపరులు క్రీస్తు మాదిరిని అనుసరించాలి" అని ఆయన వాదించారు. పశ్చాత్తాపం లేకుండా విశ్వాసాన్ని ప్రకటించడం,

"దేవుని భయాన్ని బోధించకుండా, ధర్మశాస్త్రాన్ని బోధించకుండా," కేవలం ఒక తప్పుడు విశ్వాసాన్ని మరియు శారీరక భద్రతను మాత్రమే కలుగజేస్తుంది. "పశ్చాత్తాపాన్ని [పొయెంటిటెన్షియా] బోధించడంలో నిర్లక్ష్యం వహించేవారు సువార్తలోని ప్రధాన భాగాలలో ఒకదాన్ని తీసివేస్తారు."

చివరగా, పరిశుద్ధతను వెంబడించాలంటే, ధర్మశాస్త్రాన్ని క్రైస్తవ జీవితానికి ఒక మార్గదర్శిగా బోధించాలని మెలాంక్టన్ పేర్కొన్నాడు. "సంఘాలలో బోధించేవారు ధర్మశాస్త్ర సిద్ధాంతాన్ని శ్రద్ధగా బోధించాలి," అని ఆయన రాశాడు. "లేకపోతే, ధర్మశాస్త్రం లేకుండా విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని బోధించినప్పుడు, అనంతమైన అపవాదులు తలెత్తుతాయి, సామాన్య ప్రజలు సురక్షితంగా భావిస్తారు, మరియు పశ్చాత్తాప హృదయం గలవారికి ధర్మశాస్త్రం ద్వారా మాత్రమే ఈ విశ్వాసం సాధ్యమని వారికి తెలియదు కాబట్టి, తాము విశ్వాస నీతిని కలిగి ఉన్నామని వారు ఊహించుకుంటారు." మెలాంక్టన్ ధర్మశాస్త్రం యొక్క "మూడవ ఉపయోగం" వైపు—అంటే క్రైస్తవ జీవితానికి మార్గదర్శిగా ధర్మశాస్త్రం—అనే దాని అన్వేషణను కొనసాగిస్తున్నప్పుడు, ఈ దశలో పెరుగుతున్న ధర్మశాస్త్ర వ్యతిరేక వివాదాన్ని ఆయన పరిష్కరించగలిగాడు.

అయినప్పటికీ, చట్టం యొక్క మూడవ ఉపయోగం పూర్తిగా వివరించబడనప్పటికీ, సువార్త విశ్వాసం చట్ట రహితమైనది మరియు కర్మ రహితమైనది అనే నియమవాద కాథలిక్ మరియు నియమ వ్యతిరేక లూథరన్ వాదనలను ఖండించడం కొనసాగించడానికి మెలాంక్టన్ ఆసక్తి చూపాడు. 1530లో

ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలుపై, "మా ప్రజలు సత్కార్యాలను నిషేధిస్తున్నారని తప్పుగా నిందించబడుతున్నారు" అని మెలాంక్టన్ ఫిర్యాదు చేశారు. సత్కార్యాలను నిషేధించకపోగా, లూథరన్ బోధకులు "అన్ని రకాల మరియు జీవన విధానాల గురించి ఉపయోగకరమైన బోధనను ఇచ్చారు: ఏ విధమైన జీవన విధానం మరియు ప్రతి వృత్తిలో ఏ కార్యకలాపాలు దేవునికి ప్రీతికరమైనవో" వివరించారు. నిజమైన విశ్వాసం "తప్పకుండా మంచి ఫలాలను ఇస్తుందని, మరియు అది దేవుని చిత్తానుసారం ఆయన ఆజ్ఞాపించిన సత్కార్యాలను చేయాలని" కూడా వారు బోధించారు. లూథరన్లు వ్యతిరేకించినవి "పిల్లల వంటి మరియు అనవసరమైన కార్యాలు"—పండుగలు మరియు ఉపవాస దినాలు, సోదర సంఘాలు, తీర్థయాత్రలు, జపమాలలు, సన్యాసం, మరియు సాధువుల ఆరాధన. దీనికి అదనంగా, లూథరన్ ఉద్యమం కార్యాలకు సరైన ఆధారాన్ని స్పష్టం చేయడానికి కూడా ప్రయత్నించింది: క్రీస్తు వాగ్దానం చేసిన రక్షణపై విశ్వాసం మరియు అంతర్లీనంగా ఉన్న శక్తి.

అంతేకాకుండా, పశ్చాత్తాపం విశ్వాసానికి మరియు సత్క్రియలకు మార్గమని అందరికీ బోధించాలి. "నిజమైన పశ్చాత్తాపం అంటే పశ్చాత్తాపం మరియు దుఃఖం, లేదా పాపం గురించి భయం కలిగి ఉండటం తప్ప మరేమీ కాదు," అని ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలు బోధించింది, "అయినప్పటికీ అదే సమయంలో సువార్తను మరియు పాపవిమోచనను విశ్వసించడం, అనగా క్రీస్తు ద్వారా పాపం క్షమించబడి కృప పొందబడుతుంది." హృదయం ఈ విధంగా నిశ్చయత పొందిన తర్వాత, "దానిని అనుసరించి అభివృద్ధి [సత్క్రియలు] కూడా జరగాలి, మరియు ఒక వ్యక్తి పాపాలకు దూరంగా ఉండాలి." స్పష్టంగా, లూథరన్ సంప్రదాయం సువార్తను విచ్చలవిడిగా దుర్వినియోగం చేయడాన్ని సహించబోవడం లేదు.

వాస్తవానికి, ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలుకు దారితీసిన ఒప్పుకోలు ప్రక్రియ మొత్తం నేరుగా నియమరహిత వివాదానికి ముడిపడి లేదు, కానీ అప్పుడే పుట్టుకొస్తున్న లూథరన్ ఉద్యమాన్ని దెబ్బతీసిన పెద్ద రాజకీయ సమస్యలకు ముడిపడి ఉంది. 1529లో, పవిత్ర

రోమన్ చక్రవర్తి చార్లెస్ V, స్పీయర్ రెండవ సభలో తన ప్రతినిధిగా ఉండటానికి తన సోదరుడైన ఫెర్డినాండ్‌ను పంపాడు. లూథరన్ సంస్కరణకు వ్యతిరేకంగా పనిచేయమని ఫెర్డినాండ్ జర్మన్ రాకుమారులను ఆదేశించాడు. ఆరుగురు పాలకులు మరియు పద్నాలుగు సామ్రాజ్య నగరాలు ఈ ఆదేశాన్ని నిరసించాయి. వారి అధికారిక విజ్ఞప్తి—లేదా ప్రొటెస్టేషియో—తోనే లూథర్ అనుచరులను మొదటిసారిగా "ప్రొటెస్టెంట్లు" అని పిలవడం జరిగింది.

అయితే, జర్మన్ల పట్ల తన సోదరుడు అనుసరిస్తున్న కఠిన వైఖరితో చార్లెస్ విసుగు చెందాడు. వియన్నాను ముట్టడించిన టర్కీ సామ్రాజ్య సైన్యాలకు వ్యతిరేకంగా యుద్ధం చేయడానికి అతనికి రాకుమారుల మద్దతు అవసరమైంది. వారి మద్దతును పొందడానికి, అతను "మతపరమైన సమస్య"ను పరిష్కరించాలని కోరుకున్నాడు. అందువల్ల, అతను 1530 జనవరిలో ఆగ్స్‌బర్గ్‌లో మరొక సామ్రాజ్య సభను నిర్వహించాలని పిలుపునిచ్చాడు. సామ్రాజ్యం నుండి బహిష్కరించబడినప్పటికీ, విట్టెన్‌బర్గ్‌లో సురక్షితంగా నివసిస్తున్న లూథర్ లేకుండానే, రాకుమారులు మరియు వారి వేదాంతవేత్తలు ఆ సభకు చేరుకున్నప్పుడు, విట్టెన్‌బర్గ్ వేదాంతాన్ని తక్కువ-సంప్రదాయవాద స్థానాలతో కలిపివేసిన జోహన్ ఎక్ ప్రచురణను వారు ఎదుర్కొన్నారు. ఈ పత్రానికి సమాధానం ఇవ్వకపోతే, లూథరన్‌లకు మత స్వేచ్ఛ లభించే ఏ అవకాశమైనా దెబ్బతింటుంది.

దీనికి ప్రతిస్పందనగా, విట్టెన్‌బర్గ్ వేదాంతం కాథలిక్ సంప్రదాయానికి కట్టుబడి ఉందని చూపించే ఒక ఒప్పుకోలు పత్రాన్ని వ్రాయాలని మెలాంక్టన్ నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ ఒప్పుకోలు పత్రం, లూథర్ మరియు అతని అనుచరులు వ్యక్తీకరించిన బైబిల్ సత్యాన్ని సమర్థిస్తూనే, రోమన్ కాథలిక్కులు తిరస్కరించిన అనేక తప్పుడు బోధనలను కూడా ఖండిస్తుంది. ఈ పత్రాన్ని సిద్ధం చేయడానికి, మెలాంక్టన్ గత సంవత్సరం వ్రాసిన 'ష్వాబాక్ ఆర్టికల్స్' అని పిలువబడే వ్యాసాలను, అలాగే సమావేశానికి ముందుగా అతను మరియు లూథర్ అభివృద్ధి చేసిన, ఇప్పుడు 'టోర్గావ్' అని పిలువబడే కార్యపత్రాలను ఉపయోగించుకున్నాడు.

లూథరన్ విశ్వాసానికి స్వేచ్ఛను సాధించే ప్రయత్నంలో రోమన్ కాథలిక్ ప్రతినిధులతో అనేక వారాల పాటు చర్చలు జరిపిన తర్వాత, ఏడుగురు లూథరన్ రాకుమారులు మరియు రెండు పురపాలక ప్రభుత్వాలు మెలాంక్టన్ యొక్క విశ్వాస ప్రకటనపై అంగీకరించి, దానిని 1530 జూన్ 25న చక్రవర్తికి సమర్పించాయి. సాక్సనీ ఎలెక్టర్ జాన్ ప్రభుత్వానికి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న ఛాన్సలర్ క్రిస్టియన్ బేయర్, ఆ విశ్వాస ప్రకటన యొక్క జర్మన్ ప్రతిని డైట్‌లో చదివి వినిపించారు; అతని స్వరం ఎంత బిగ్గరగా ఉందంటే, అది కింద వీధిలోకి కూడా వినిపించింది. దీనికి ప్రతిస్పందనగా, చార్లెస్ ప్రతినిధులు మరింత చర్చలు జరపడానికి ప్రయత్నించారు, కానీ ఆ చర్చలు విఫలమైనప్పుడు, వారు ఒక "ఖండన"ను రూపొందించి చక్రవర్తికి సమర్పించారు. చార్లెస్ లూథరన్ రాకుమారులకు ఏప్రిల్ 15 వరకు గడువు ఇచ్చారు.

1531, రోమన్ కాథలిక్ చర్చికి తిరిగి రావాలి లేదా అణచివేతను ఎదుర్కోవాలి.

జర్మన్ రాకుమారులు మరియు వారి వేదాంతవేత్తలు అప్పటికే ఈ నిర్ణయాలకు ప్రతిస్పందనగా వ్యవహరిస్తున్నారు. సెప్టెంబర్ నాటికి, మెలాంక్టన్ ఖండనకు ఒక ప్రత్యుత్తరాన్ని సిద్ధం చేశాడు; అయితే, అక్టోబర్‌లో అతని ప్రతిస్పందన ముద్రణ జరుగుతుండగా, కాథలిక్ పత్రం యొక్క ప్రతిని వాస్తవంగా అందుకున్న తర్వాత అతను అనేక విభాగాలను తిరిగి వ్రాయవలసి వచ్చింది. ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలు యొక్క తుది క్షమాపణ 1531 ఏప్రిల్ చివరిలో లేదా మే ప్రారంభంలో వెలువడింది. మెలాంక్టన్ తన సమర్థన ప్రకటనపై పని కొనసాగిస్తున్నందున, కొన్ని నెలల తర్వాత క్షమాపణ యొక్క రెండవ కూర్పు రూపొందించబడింది. 1531 సెప్టెంబర్‌లో ప్రచురించబడిన ఈ కూర్పు అధికారికమైంది.

1580లో బుక్ ఆఫ్ కాంకర్డ్‌లో ఉపయోగం కోసం తరువాత జర్మన్ అనువాదం ఆమోదించబడే వరకు అపాలజీ యొక్క లాటిన్ అనువాదం వాడుకలో ఉండేది. అదనంగా, ఫిబ్రవరి 1531లో, జర్మన్ రాకుమారులు ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్‌ను ఏర్పాటు చేశారు, ఇది సామ్రాజ్య శక్తులచే దాడికి గురైనప్పుడు మత స్వేచ్ఛ మరియు సైనిక ఐక్యత రెండింటి ప్రయోజనాలకు సేవ చేస్తుంది. దాని ఉచ్ఛస్థితిలో, ముప్పై ఐదు రాష్ట్రాలు ఈ లీగ్‌లో సభ్యులుగా ఉండేవి, ఇవి ప్రాతినిధ్యం వహించాయి.

జ్వింగ్లియన్ మరియు లూథరన్ వేదాంతపరమైన నిబద్ధతలు.

లీగ్‌కు ఒక రకమైన వేదాంతపరమైన ఐక్యతను అందించేందుకు, సాక్సనీకి చెందిన ఎలెక్టర్ జాన్ ఫ్రెడరిక్, రోమన్ కాథలిక్ ప్రత్యర్థులతో సంభావ్య చర్చల కోసం తన వేదాంతపరమైన వైఖరిని, అలాగే లూథర్ యొక్క తుది వేదాంతపరమైన వైఖరిని కూడా తెలియజేయమని లూథర్‌ను కోరాడు. దీని ఫలితంగా ఏర్పడిన పత్రమే స్మాల్కాల్డ్.

ఈ వ్యాసాలు, లూథర్ బోధనల యొక్క తుది సారాంశంగా ఉపయోగపడ్డాయి. జాన్ ఫ్రెడరిక్ పోప్ ప్రతినిధులతో తన చర్చల కోసం దీనిని ఉపయోగించనప్పటికీ, ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్ 1537లో ఈ పత్రానికి ఆమోదం తెలిపింది.

స్మాల్కాల్డ్ ఆర్టికల్స్, ఆగ్స్‌బర్గ్ కన్ఫెషన్ మరియు లూథర్ యొక్క స్మాల్ మరియు లార్జ్ కేటకిజమ్స్‌తో పాటు లూథరన్ వేదాంతశాస్త్రానికి నిశ్చయాత్మకమైన విశ్వాస పత్రాలుగా మారాయి. 1546లో లూథర్ మరణం తర్వాత, మెలాంక్టన్ తన సొంత వేదాంత మార్గాన్ని రూపొందించుకోవడం కొనసాగించాడు. అతను అలా చేస్తున్నప్పుడు, అతను మరియు అతని అనుచరులు ఇద్దరూ ఈ నిశ్చయాత్మకమైన లూథరన్ సారాంశాల ఆధారంగా అంచనా వేయబడ్డారు. ప్రమాదంలో ఉన్నది కేవలం వేదాంతపరమైన కచ్చితత్వం మాత్రమే కాదు, వ్యక్తిగత విధేయత మరియు మతపరమైన గుర్తింపు కూడా: ఫిలిప్పిస్టులు లూథర్‌కు ఎంత దగ్గరగా ఉంటారు? నిజంగా లేదా వాస్తవంగా "లూథరన్" (లేదా, వారి మాటల్లో, "ఎవాంజెలికల్")గా ఉండటం అంటే ఏమిటి? కొంతమేరకైనా వేదాంతపరమైన ఏకాభిప్రాయం లేకుండా జర్మనీలో సంస్కరణ ఉద్యమం ఎలా ముందుకు సాగగలదు?

అడియాఫోరిస్టిక్ వివాదం: లూథరన్‌లు తమ వేదాంత గుర్తింపును రూపొందించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు, వారు తరచుగా మధ్యయుగపు చివరి కాలపు విశ్వవిద్యాలయ జీవితంలో భాగమైన వాదనా నైపుణ్యాలను ఉపయోగించారు: "ఒక తరం పాటు వారు ఆ కాలంలో సర్వసాధారణమైన సత్యాన్వేషణ వాదనా శైలిలో ఒకరిపై ఒకరు విరుచుకుపడుతూనే [లూథర్] సిద్ధాంతం యొక్క తమ నిర్వచనాన్ని రూపొందించుకున్నారు."

దీని పర్యవసానంగా, ఫార్ములా ఆఫ్ కాంకర్డ్‌కు ముందున్న ముప్పై సంవత్సరాల పాటు, ఫిలిప్పిస్టులు మరియు గ్నేసియో-లూథరన్లు తమ విభేదాలను మరియు లూథరన్ విశ్వాసం యొక్క నిర్వచనాన్ని బాధాకరమైన వివాదాల ద్వారా పరిష్కరించుకున్నారు, ఇవి తరచుగా ఆ ఉద్యమం యొక్క శక్తిని హరించివేశాయి.

లూథర్ మరణానంతరం ముప్పై సంవత్సరాలలో లూథరన్ ఆలోచనా విధానాన్ని రూపుదిద్దిన మూడు ప్రధాన వివాదాలు—మరియు అనేక చిన్న వివాదాలు—ఉన్నాయి. వాటిలో మొదటిది అడియాఫోరిస్టిక్ వివాదం. ఆరంభం నుంచే, లూథరన్ ఉద్యమం ఆరాధనలోని చాలా రూపాలను అడియాఫోరాగా, లేదా "ప్రాధాన్యత లేని విషయాలు"గా పరిగణించింది. దివ్యబలిపూజలోని కొన్ని భాగాలు మరియు ఇతర ఆరాధన రూపాలు విగ్రహారాధనగా లేదా మూఢనమ్మకంగా పరిగణించబడినప్పటికీ, దేవుని వాక్యంచే రూపుదిద్దబడిన సేవ వైపు తమ సంఘాలను సున్నితంగా నడిపించడానికి పాస్టర్లకు అవకాశం ఇవ్వాలని లూథర్ స్వయంగా కోరుకున్నారు. ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలులో కూడా, లూథరన్ వర్గం ఇలా పేర్కొనగలిగింది: "ప్రజలకు ఉపదేశం మరియు అభ్యాసం కోసం కొన్ని చోట్ల లాటిన్ ప్రతిస్పందనలతో పాటు జర్మన్ కీర్తనలు పాడటం మినహా, దివ్యబలిపూజ యొక్క బహిరంగ ఆచరణలో గుర్తించదగిన మార్పులేవీ చేయబడలేదు. ఎందుకంటే, అన్ని ఆచారాలు ప్రజలకు క్రీస్తు గురించి తెలుసుకోవలసిన విషయాలను బోధించే ఉద్దేశ్యానికే ఉపయోగపడాలి." సంస్కరించబడిన సంప్రదాయం దివ్యబలిపూజను భిన్నంగా చూసినప్పటికీ, లూథర్ తన ప్రజల మనస్సాక్షిని పట్టించుకునే మార్గంగా దానిని మరింత నెమ్మదిగా సంస్కరించడానికి సంతృప్తి చెందారు.

అడియాఫోరిస్టిక్ సూత్రం పట్ల ఈ సాధారణ ఆమోదం లూథర్ మరణం వరకు కొనసాగింది. అయితే, ఆ తర్వాత, మతపరమైన కారణాలకు బదులుగా, రాజకీయ కారణాల వల్ల పరిస్థితి మారడం ప్రారంభమైంది. చార్లెస్ V చివరకు తన సామ్రాజ్యంలో అధికారాన్ని ఎంతగానో సుస్థిరం చేసుకున్నాడు, దానితో అతను ష్మాల్కాల్డిక్ లీగ్‌తో వ్యవహరించడానికి సిద్ధమయ్యాడు. అతను ల్యాండ్‌గ్రేవ్ యొక్క లూథరన్ అల్లుడైన డ్యూక్ మోర్టిజ్ మద్దతును కూడా పొందగలిగాడు.

హెస్సేకు చెందిన మొదటి ఫిలిప్ మరియు సాక్సనీకి చెందిన ఎలెక్టర్ జాన్ ఫ్రెడరిక్ యొక్క బంధువు, వీరిద్దరూ ఆ కూటమికి నాయకులు. ఒక సంవత్సరం లోపే, చార్లెస్ ఆ కూటమిని విచ్ఛిన్నం చేసి, జాన్ ఫ్రెడరిక్ మరియు ఫిలిప్ ఇద్దరినీ బంధించి, దానిపై కొంత నియంత్రణను స్థాపించగలిగాడు. ఫలితంగా, చార్లెస్ చర్చిలో తన సొంత సంస్కరణను ప్రారంభించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

1548 సంవత్సరం ప్రారంభంలో ఆగ్స్‌బర్గ్‌లో జరిగిన రాజసభలో రచించబడి, 1548 మే 15న ప్రచురించబడిన అతని సంస్కరణ పత్రం, ఆగ్స్‌బర్గ్ అని పిలువబడింది.

తాత్కాలికం. ఇది ఒక "తాత్కాలిక" విధానం, ఎందుకంటే ఆ సమయంలో ట్రెంటో సభ సమావేశమవుతోంది; ట్రెంటో నుండి వచ్చే ఏ సంస్కరణలైనా, తాను ఆగ్స్‌బర్గ్‌లో అమలుపరిచిన వాటి స్థానాన్ని భర్తీ చేస్తాయని చార్లెస్ ఆశించాడు. కానీ ట్రెంటో సంస్కరణలు కేవలం రోమన్ కాథలిసిజంకు తిరిగి రావడమే, అయినప్పటికీ అది మరింత సౌమ్యమైన, ఎరాస్మియన్ రకానికి చెందినది. ఆగ్స్‌బర్గ్ తాత్కాలిక విధానం పోప్ మరియు అతని ఉన్నతాధికారుల అధికారాన్ని సమర్థించింది మరియు ఈ మతాధికార వ్యవస్థ మాత్రమే పవిత్ర గ్రంథాలను అధికారికంగా వ్యాఖ్యానించగలదని వాదించింది. రూపాంతరీకరణ సిద్ధాంతం బోధించినట్లుగా, యేసు శరీరం మరియు రక్తం భౌతిక రూపంలో ఉంటాయి కాబట్టి, రోమన్ మాస్‌కు బలి స్వభావం ఉందని కూడా ఇది భావించింది. అంతేకాకుండా, ఆగ్స్‌బర్గ్ తాత్కాలిక విధానం ఏడు సంస్కారాలను సమర్థించింది మరియు వస్త్రధారణ, ఆచారాలు, పండుగలు మరియు ఇతర పద్ధతులలో అనేక మధ్యయుగ ఆచారాలను పునరుద్ధరించింది.

ఆగ్స్‌బర్గ్ మధ్యంతర ఒప్పందం చాలా మంది జర్మన్ ఇవాంజెలికల్స్‌కు తీవ్ర వ్యతిరేకతను ఎదుర్కొంది. ఇది జర్మన్ రాష్ట్రాల దక్షిణ ప్రాంతాలలో చాలా మంది లూథరన్‌ల బహిష్కరణకు దారితీసినప్పటికీ, ఉత్తర భూభాగాలలో మోర్టిజ్ మరియు ఇతరుల నుండి తీవ్ర వ్యతిరేకతను కూడా ఎదుర్కొంది. సాక్సనీ డ్యూకల్ భూములు మరియు విట్టెన్‌బర్గ్ విశ్వవిద్యాలయంపై తన కొత్త సార్వభౌముడైన మోర్టిజ్‌కు సలహా ఇచ్చే బాధ్యతలో భాగంగా,

విట్టెన్‌బర్గ్ వేదాంతం ప్రకారం బైబిల్ సత్యం నుండి మధ్యంతర విధానం అనేక అంశాలలో విచలనం చెందిందని పేర్కొంటూ, దానిని తిరస్కరించాలని కోరుతూ మెలాంక్టన్ ఒక పత్రాన్ని రాశారు.

అయితే, మోర్టిజ్ సందిగ్ధంలో పడ్డాడు. తన ప్రస్తుత భూములు, బిరుదులు చార్లెస్ వల్లే అతనికి లభించాయి; అయినప్పటికీ, తన సొంత లూథరన్ నిబద్ధతల కారణంగా ఆ మధ్యంతర పత్రాన్ని అతను ఆమోదయోగ్యం కాదని తిరస్కరించాడు. లూథర్ బోధనలకు, ఆగ్స్‌బర్గ్ మధ్యంతర పత్రానికి మధ్య ఒక మధ్యేమార్గాన్ని కనుగొనడానికి ఏదైనా మార్గం ఉందా? అటువంటి మధ్యేమార్గ ప్రతిపాదనగా ఉపయోగపడే ఒక పత్రాన్ని తయారు చేయమని మోర్టిజ్, మెలాంక్టన్‌ను కోరాడు. తన ప్రత్యక్ష పాలకుడికి విధేయత చూపడం తన కర్తవ్యం అని భావించడం వల్ల, మరియు విశ్వవిద్యాలయం కాథలిక్కుల చేతుల్లోకి వెళ్లకుండా కాపాడాలనే ఉద్దేశంతో మెలాంక్టన్ అందుకు అంగీకరించాడు.

ఫలితంగా వచ్చిన ప్రతిపాదన లీప్‌జిగ్ మధ్యంతర పత్రంగా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆ పత్రంలో, మెలాంక్టన్ తాను "అనవసరమైన విషయాలు" లేదా అడియాఫోరాగా భావించిన వాటిపై వెనక్కి తగ్గారు. లీప్‌జిగ్ పత్రంలో ఆయన చెప్పినట్లుగా, "ప్రాచీన గురువులు అడియాఫోరాగా భావించిన ప్రతిదాన్ని, అంటే దేవుడు ఆజ్ఞాపించని లేదా నిషేధించని విషయాలను, లేఖనాలకు భంగం కలగకుండా ఇప్పటికీ అడియాఫోరాగా పరిగణించవచ్చన్నదే మా మొదటి పరిశీలన." అందువల్ల, దివ్యబలి పూజ (మాస్) విషయానికి వస్తే, మెలాంక్టన్ "గంటలు, దీపాలు, పాత్రలు, కీర్తనలు, వస్త్రాలు మరియు వేడుకల" కోసం ఏర్పాటు చేశారు. పత్రిక మరియు సువార్త పఠనం మినహా, మిగతా పూజను పూర్తిగా లాటిన్‌లోనే నిర్వహించాలని కూడా ఆయన సూచించారు; ఆ రెండు పఠనాలను లాటిన్ మరియు జర్మన్ రెండింటిలోనూ చేయాలి.

ఇతర సాక్సన్ నాయకులు మరియు లూథరన్ రాకుమారులు తిరస్కరించడంతో ఆ పత్రం అధికారికంగా ఎన్నడూ ప్రచురించబడనప్పటికీ, అది ప్రచారంలోకి వచ్చింది.

జర్మనీలో, మెలాంక్టన్ మాజీ విద్యార్థులు "దీనిని దేవునికి, లూథర్‌కు, మరియు తమ గురువు యొక్క సమగ్రతకు జరిగిన ఘోరమైన ద్రోహంగా భావించారు." ఆగ్స్‌బర్గ్ మధ్యంతర ఒప్పందం ఫలితంగా తమ జీవనోపాధిని కోల్పోయిన వారికి, ముఖ్యంగా దక్షిణ ప్రాంతంలో, తమను ప్రవాసానికి పంపిన అవే సమస్యలపై మెలాంక్టన్ ప్రతిపాదన ఒక చేదు రాజీగా మిగిలింది. ఇతరులు, ముఖ్యంగా నికోలస్ వాన్ అమ్స్‌డార్ఫ్, విమర్శించారు.

దివ్యబలి పూజ విషయంలో మెలాంక్టన్ కాథలిక్కులకు అనుకూలమైన వెసులుబాట్లు కల్పించారు. ఈ పద్ధతులు సాధారణంగా ఉదాసీనంగానే ఉన్నాయని ఆమ్స్‌డార్ఫ్ అంగీకరించినప్పటికీ, వాటిని చర్చిపై బలవంతంగా రుద్దుతున్నప్పుడు మాత్రం అవి ఇకపై ఉదాసీనంగా ఉండవని ఆయన అన్నారు. ఆ దశలో, ఉదాసీనమైన విషయాలు ఉదాసీనంగా ఉండవు. ఆ కాలం ఒప్పుకోలును కోరింది, రాజీని కాదు.

లేవనెత్తిన అసలైన వేదాంతపరమైన సమస్యల కంటే, లీప్‌జిగ్ మధ్యంతర ప్రభుత్వం నాటిన అపనమ్మకం కారణంగానే ఈ అడియాఫోరిస్టిక్ వివాదం మరింత ముఖ్యమైనది. తమను తాము నిజమైన లేదా యథార్థమైన లూథరన్‌లుగా భావించుకునేవారు, "సువార్తకు ద్రోహం చేయడానికి మరియు తమ విశ్వాసాలను వదులుకోవడానికి" సిద్ధపడినందుకు మెలాంక్టన్‌ను మరియు అతని సహచరులను ఎన్నటికీ క్షమించలేదు.

లూథరన్ వారసత్వం." మరోవైపు, చర్చిని మరియు లూథరన్ బోధనను కాపాడటానికి తాను చేస్తున్న ప్రయత్నాలను దురుద్దేశంతో, ఉద్దేశపూర్వకంగా తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నారని భావించిన మెలాంక్టన్ మరియు అతని మద్దతుదారులు తీవ్ర మనస్తాపం చెందారు. ఈ ఉద్రిక్తతలను చక్కదిద్దడానికి లూథర్ వంటి వ్యక్తి ఎవరూ లేకపోవడంతో, 1550లు మరియు 1560లలో లూథరన్ ఉద్యమంలో తీవ్ర విభజనకు కారణమైన ఇతర వివాదాలు తలెత్తాయి.

సహకార వివాదం ఫిలిప్పిస్టులు మరియు గ్నేసియో-లూథరన్‌లను విభజించిన రెండవ వివాదం, రక్షణలో సంకల్పం యొక్క పాత్రకు సంబంధించింది. తన 'సంకల్ప బంధనంపై' అనే గ్రంథంలో, సంకల్పం తనంతట తానుగా దేవుని వైపు తిరగడానికి పూర్తిగా అసమర్థమైనదని లూథర్ ఒక బలమైన వైఖరిని తీసుకున్నాడు. మానవులు సృష్టికర్త అయిన దేవునిపై ఆధారపడి ఉండటమే కాకుండా, ఆది పాపం కారణంగా, రక్షణ కోసం వారిలో ఆయన చేసే కార్యంపై కూడా ఆధారపడి ఉన్నారు. దేవుడు రక్షించిన మానవులు, ఆయన కృపతో రక్షించడానికి ఎంచుకున్నవారే; ఆయన వారిని ప్రపంచ పునాదికి ముందే ముందుగా నిర్ణయించి, ఆత్మ ద్వారా దేవుని వాక్యాన్ని ఉపయోగించి వారి సంకల్పాలను తనకు ప్రతిస్పందించేలా కదిలించి, ఆ సమయంలో కార్యము చేశాడు. కేవలం కృప ద్వారానే రక్షణ అనే సంస్కరణవాద సూత్రాన్ని కాపాడటానికి, మానవ కారకత్వానికి సంబంధించి దేవుని సార్వభౌమాధికారంపై ఇంతటి ఉన్నత దృక్పథం అవసరమైంది.

1521లో తన లోసై కమ్యూన్స్ తొలి కూర్పులో, మెలాంక్టన్ నాలుగు సంవత్సరాల తర్వాత ప్రచురించబడిన 'ఆన్ ది బాండేజ్ ఆఫ్ ది విల్'లో లూథర్ అభిప్రాయాలతో ఏకీభవించాడు.

సృష్టికర్త అయిన దేవుడు తన ప్రపంచంలో జరిగే ప్రతిదానికీ సార్వభౌమంగా బాధ్యుడు కాబట్టి, మరియు మానవ పాపం మంచిని ఎంచుకునే మానవుల సామర్థ్యాన్ని దెబ్బతీస్తుంది కాబట్టి, సంకల్పం స్వేచ్ఛగా ఉండదని అతను వాదించాడు. అదేవిధంగా, ఆగ్స్‌బర్గ్ ఒప్పుకోలులో,

"పరిశుద్ధాత్మ యొక్క కృప, సహాయం మరియు కార్యం లేకుండా మానవుడు దేవునికి ప్రీతికరంగా మారలేడు, పూర్ణ హృదయంతో దేవునికి భయపడలేడు లేదా విశ్వసించలేడు, లేదా హృదయం నుండి సహజసిద్ధమైన దుష్ట కోరికలను తొలగించుకోలేడు. బదులుగా, దేవుని వాక్యం ద్వారా ఇవ్వబడిన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారానే ఇది జరుగుతుంది" అని మెలాంక్టన్ నొక్కిచెప్పారు. మళ్ళీ,

దేవుని సార్వభౌమ కృప మాత్రమే విశ్వసించాలనే సంకల్పాన్ని మార్చి, తద్వారా దేవునికి ప్రీతికరంగా మారుస్తుంది. ఒకరి మార్పులో పరిశుద్ధాత్మ మరియు దేవుని వాక్యం అనే రెండు అంశాలు ఉంటాయి. అయితే, మెలాంక్టన్ ఈ విషయాలతో సతమతమవుతూనే, లూథర్ బోధనలోని రెండు అంశాల గురించి ఆందోళన చెందడం ప్రారంభించాడు. ఒకటి మానవ అనుభవంలోని మానసిక కోణం. సంఘంలో కూర్చున్న వ్యక్తి తన హృదయంలో పరిశుద్ధాత్మ కార్యాన్ని గ్రహించలేదు; బదులుగా, యేసు పాపుల కోసం మరణించాడనే శుభవార్తను ఆమె కేవలం విశ్వసిస్తుంది. మానవులు కేవలం రాళ్లు లేదా చెక్క దిమ్మల వలె నిష్క్రియాత్మకంగా ఉంటారని సూచించడం సరికాదు; వారి మార్పులో వారి సంకల్పాలే పనిచేస్తాయి. సంకల్పం యొక్క అభ్యాసంగా ఆ విశ్వాసాన్ని ఏదో ఒక విధంగా వివరించాల్సి వచ్చింది. రెండవ ఆందోళన ఏమిటంటే, దైవిక సార్వభౌమత్వం మరియు సంపూర్ణ ఆవశ్యకత గురించిన బలమైన ప్రకటనలు, చెడుకు దేవుడే కర్త అని బాధ్యుడిని చేస్తాయేమోనన్నది. 'సంకల్ప బంధనంపై' అనే గ్రంథంలో లూథర్ ఇది నిజం కాదని పదేపదే ఖండించినప్పటికీ, లూథర్‌ను అనుసరించే కొందరు కఠినమైన అనుచరులు తమ గురువు వలె జాగ్రత్తగా లేరని మెలాంక్టన్ భయపడ్డాడు.