ఈ ప్రవక్త యోనా ఒక వితంతువు కుమారుడని జెరోమ్ అభిప్రాయంతో కొంతమంది ఏకీభవిస్తున్నారు.

అలా చేయలేనివాడు, కృపను సవాలు చేయమని తీర్పును కోరతాడు. అప్పుడు కృప నశించిపోవాలి, మరియు మరణం మరియు శాపాన్ని కలిగించడానికి తీర్పు మాత్రమే ఆధిపత్యం చెలాయించాలి. దీనికి విరుద్ధంగా, కృప తీర్పును ధిక్కరించిన చోట, తీర్పు అదృశ్యం కావాలి మరియు నిత్యజీవం మరియు ఆనందాన్ని కలిగించడానికి కృప మాత్రమే విజయం సాధించాలి. ఇక్కడ యోనా అనుభవం అదే. ఇది ఇకపై మన క్రియలు మరియు శక్తిపై ఆధారపడిన మానవ నీతి కాదు, కానీ ఇది విశ్వాసం మరియు ఆత్మపై ఆధారపడిన, ఎటువంటి క్రియలు లేని దేవదూతల, అవును, దైవిక నీతి. ఇది కేవలం కృపను మాత్రమే అంటిపెట్టుకుని ఉంటుంది, మరియు దీనిని ఏ క్రియ కూడా చేయలేదు. ఎందుకంటే ఇదంతా హృదయంలో మరియు మనస్సాక్షిలో జరుగుతుంది, అక్కడ ఏ క్రియ లేదు మరియు ఏ క్రియ ప్రవేశించజాలదు.

కృపకు వ్యతిరేకంగా నేను పాపం చేసే రెండవ విధానం ఏమిటంటే, నేను సత్కార్యాలు చేస్తూనే, వాటితో నన్ను నేను ఓదార్చుకుంటున్నాననీ, వాటిపై ఆధారపడుతున్నాననీ, ఇందులో పాపమేమీ లేనట్లుగా వీటితో నేను దేవుని ఎదుట నిలబడగలనని నా మనస్సాక్షికి చెప్పుకుంటున్నాననీ అనే దుష్టమైన ఆలోచన చేయడం. తద్వారా, క్రియలు ఆ పని చేయగలవు కాబట్టి కృప అవసరం గానీ, ప్రయోజనకరం గానీ కాదన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తూ, నా విషయంలో నేనే కృపను నిర్వీర్యం చేసుకుంటాను. అది కూడా దేవుణ్ణి సంపూర్ణంగా తిరస్కరించడమే.

ఆయన కరుణ, అది ఇకపై మానవ సంబంధమైనది కాదు, కానీ సైతాను సంబంధమైన నీతి. అది గుర్తించబడకుండా ఉన్నంత కాలం క్షమించబడదు. ఒక వ్యక్తి తన క్రియల విషయంలోనూ, తన ఉనికి విషయంలోనూ ఎంతగానో భక్తిపరుడై, తనకు క్షమాపణ గానీ కృప గానీ అవసరం లేదని భావిస్తూ, తన క్రియలే మంచివని, స్వచ్ఛమైనవని, కృప మరియు క్షమాపణ అనవసరం అని అనుకుంటే, అతడు కృపా రాజ్యానికి వెలుపల ఉండి, కృపకు విరోధంగా పాపం చేస్తాడు. అటువంటి వైఖరి యాకోబు చెప్పిన మాటను తలక్రిందులు చేస్తుంది. అది ఇకపై ఇలా ఉండదు: "తీర్పుపై కరుణ జయిస్తుంది," కానీ: "తీర్పుపై క్రియలు జయిస్తాయి," అవును, "కరుణపై క్రియలు జయిస్తాయి." ఇది పరిశుద్ధాత్మకు విరోధమైన పాపం, ఇది క్షమించబడదు. అంటే, ఇది కృప లేని పాపం. ఈ సైతాను సంబంధమైన చేర్పు లేని మిగతా పాపాలన్నిటినీ క్షమించగలిగినట్లే, ఈ పాపాన్ని కూడా క్షమించగల కృప ఇందులో లేదు. ఎందుకంటే మిగతా పాపాలన్నిటిలోనూ కరుణపై విశ్వాసం చెక్కుచెదరకుండా ఉంటుంది. పాపం కంటే కరుణ, క్షమాపణలే అధికంగా ఉన్నాయని నమ్ముతూ, అవి వాటిపైనే ఆధారపడతాయి. అయితే, ఈ పాపం మరియు సత్క్రియలు కృపను విస్మరిస్తాయి మరియు ఆ విజయాన్ని నిలవనివ్వవు.

ఈ పాపం ఇలా ప్రకటిస్తుంది: కృప లేదు, మరియు కృప క్షమించడానికి ఇష్టపడదు. మంచి పనులు ఇలా ప్రకటిస్తాయి: కృప శూన్యం, మరియు మనం దానిని వదిలివేయవచ్చు. ఈ విధంగా ఇద్దరూ కృపా రాజ్యం నుండి పడిపోయి, కృపకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేస్తారు.

- 20 ఇది, మత్తయి 12:31 మరియు Mark 3:29 లలో నమోదు చేయబడిన క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనను స్పష్టం చేస్తుందని నేను భావిస్తున్నాను, పరిశుద్ధాత్మకు వ్యతిరేకంగా చేసిన పాపానికి ఈ జీవితంలో గానీ, రాబోయే జీవితంలో గానీ క్షమాపణ లభించదు; అలాగే

యోహాను ప్రకటన (1 John 5:16): "మరణకరమైన పాపం ఒకటి ఉంది; దాని కోసం ప్రార్థించమని నేను చెప్పను." ఆయన పరిశుద్ధాత్మకు విరోధంగా చేసే పాపాన్ని మరణకరమైన పాపం అని పిలుస్తాడు. ఇదంతా ఇలా చెప్పినట్లే: "ఎవరైనా తన పాపం గురించి నిరాశ చెందినా లేదా మంచి పనులపై ఆధారపడినా, వారు పరిశుద్ధాత్మకు మరియు కృపకు విరోధంగా పాపం చేస్తారు." నిస్సందేహంగా, నేను అలాంటి వారి కోసం విజ్ఞాపన చేయాలి మరియు వారు ఆ పాపం నుండి విడుదల పొంది, మార్పు చెందాలని ప్రార్థించాలి; కానీ వారు ఆ పాపానికి లోబడినంత కాలం దేవుడు వారికి కృప చూపడం అసాధ్యం, ఇతర పాపాల విషయంలో నిజమైనట్లుగా, వారి హృదయాలలో ఆ పాపం కంటే దేవుని కృప ఎక్కువ ప్రభావం చూపడం అసాధ్యం. నేను దాని కోసం ప్రార్థిస్తే, దేవుని కృప ఆ పాపం కంటే తక్కువ ప్రభావవంతంగా మరియు అదే సమయంలో ఎక్కువ ప్రభావవంతంగా ఉండాలని నేను కోరుతున్నట్లు అవుతుంది. అది కుదరదు. లేదు, సంఖ్యాకాండములో మోషే చేసినట్లుగా, నేను ఆ పాపానికి వ్యతిరేకంగా ప్రార్థించాలి. 16:15, కోరహుకు వ్యతిరేకంగా, ఇలా చెబుతూ:

వారి అర్పణను గౌరవించవద్దు. ఎందుకంటే కోరహు కూడా తన క్రియల వలన దేవుని దృష్టిలో ఘనత పొందాలని ఆశించాడు, అందువలన అతడు కృపకు విరోధంగా పాపం చేశాడు. అది సహించరాని పాపం. కృపను జయించి, పరిపాలించేలా చేసే మిగతా పాపాలన్నీ క్షమించదగినవే. ప్రస్తుతానికి ఈ విషయంపై ఇది చాలు.

అయితే యోనాను ఈ అవిధేయతకు నడిపించి, నినెవెకు వెళ్ళడానికి అంతగా విముఖత చూపడానికి కారణమేమిటి? ఇక్కడ అనేక కారణాలు సూచించబడ్డాయి. మొదటిది, ప్రవక్తలందరిలో నుండి ప్రత్యేకంగా ఎన్నుకోబడి, పరాయి దేశంలోని అంతటి శక్తివంతమైన రాజు వద్దకు ఒంటరిగా పంపబడినందున, అతను ఈ గొప్ప, నూతనమైన, మరియు మునుపెన్నడూ వినని కార్యానికి వెళ్ళడానికి నిరాకరించాడు. ఇశ్రాయేలు దేశానికి అంత దూరంగా, అంతటి శక్తివంతమైన రాజ్యానికి వెళ్ళమని దేవుడు ఒక ప్రవక్తను నియమించిన మరో సందర్భం గురించి మనం చదవము. ఇది ఒక అసాధారణమైన, విచిత్రమైన, మరియు మునుపెన్నడూ లేని ఆజ్ఞ అయినందున, ఈ పని కోసం దేవుడు అందరిలో నుండి తనను ఎన్నుకోవడం యోనాకు ఆశ్చర్యం మరియు గందరగోళాన్ని కలిగించింది. దేవుడు మన ద్వారా చేపట్టే, కానీ ఇతరుల ద్వారా చేపట్టని ఏదైనా అసాధారణమైన విషయానికి రక్తమాంసాలు సహజంగానే వెనుకాడతాయి. అందువల్లనే, యేసు పేతురుతో, "నన్ను అనుసరించు" అని చెప్పినప్పుడు, పేతురు యోహాను వైపు చూస్తూ, "ప్రభూ, ఈ మనిషి సంగతి ఏమిటి?" అని అడిగాడని మనం వచనాలలో చదువుతాము. చివరికి మనమందరం ఒంటరిగానే వ్యవహరించాల్సి వస్తుందని మనం గ్రహించలేము. యోనా ఇక్కడ దీనిని అనుభవించాడు. అతను తన కుటుంబాన్ని, తన దేశాన్ని విడిచి వెళ్ళడానికి ఇష్టపడలేదు. చివరికి అతను ఒంటరిగా సముద్రంలోకి, తిమింగలం నోటిలోకి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. అక్కడ అతను స్వర్గంలోనూ, భూమిపైనా దేవునితో ఒంటరిగా ఉన్నానని భావించకుండా ఉండలేకపోయాడు. ఓహ్, అది భరించడానికి చాలా కష్టం!

రెండవదిగా, యోనా ఆ గొప్ప రాజును ఎదుర్కోవడానికి భయపడ్డాడని మనం చెప్పవచ్చు. తన ప్రవచనం నెరవేరదని నమ్మడం వల్ల కూడా అతను సంకోచించాడని కొందరు భావిస్తారు—వాస్తవానికి, అదే జరిగింది.

అందువల్ల, తన మాటలు అసత్యమైనవని, దేవుని నుండి వచ్చినవి కావని, తనను అబద్ధ ప్రవక్తగా పరిగణిస్తారేమోనని అతడు ఆందోళన చెందాడు. కానీ ఆ కారణం నిరాధారమైనది, ఎందుకంటే ఏమి జరగబోతోందో యోనాకు తెలియదు. అతడు ఆ పట్టణానికి వెలుపల కూర్చొని, దానికి ఏమి జరుగుతుందో చూడటానికి వేచి ఉండటం మనం చూస్తాము. సొదొమ, గొమొర్రాల వలె ఆ పట్టణం కూడా నాశనమవుతుందని అతడు ఊహించాడని దీని నుండి మనం ఊహించవచ్చు. తన అంచనాలు తప్పడంతో అతడు కోపించాడు. నీనెవె పట్టణంపై ఉన్న అయిష్టత కారణంగా అతడు దేవుని ఆజ్ఞను ధిక్కరించాడని, అతడు ఇంకా దేవుని గురించి యూదుల, శారీరక భావనను కలిగి ఉన్నాడని, ఆయనను ఏకైక దైవంగా భావించాడని మనం ఊహించవచ్చు.

యూదుల దేవుడు, అన్యజనుల దేవుడు కూడా కాదు. అందువల్ల, నినెవె ప్రజలు దేవుని ప్రజలు కారు, అనగా యూదులు గానీ, ఇశ్రాయేలు ప్రజలు గానీ కారు కాబట్టి, వారు దేవుని కృపకు మరియు వాక్యానికి అర్హులు కారని యోనా హృదయం భావించింది. అపొస్తలులు కూడా మొదట, క్రీస్తు రాజ్యం భౌతికంగా ఉంటుందని శారీరకంగా భావించారు; ఆ తర్వాత, అది ఆత్మీయమైనదని వారు గుర్తించినప్పుడు కూడా, అది యూదులకు మాత్రమే పరిమితం అని వారు అనుకున్నారు. కాబట్టి వారు యూదులకు మాత్రమే సువార్తను ప్రకటించారు, అపొస్తలుల కార్యములు 8, దేవుడు పరలోకం నుండి పేతురుకు దర్శనంలో ప్రత్యక్షమై, పౌలు మరియు బర్నబాలకు బహిరంగ పిలుపునిచ్చి, సూచక క్రియలు మరియు అద్భుతాలతో చివరకు ఒక సాధారణ సభలో, దేవుడు అన్యజనులకు కూడా కృపను అనుగ్రహించాడని మరియు ఆయన వారి దేవుడు కూడా అని వారికి నమ్మకం కలిగించే వరకు.

లేఖనాల్లోని వచనాలు ఇశ్రాయేలు మరియు అబ్రాహాము సంతతి గురించి మాట్లాడుతూ, కేవలం వారికే దేవుని వాక్యం, దైవారాధన, ధర్మశాస్త్రాలు మరియు పరిశుద్ధ ప్రవక్తలు ఉన్నారని ప్రకటించాయి. అందువల్ల, ఇశ్రాయేలు పరిధికి వెలుపల ఉన్న ఇతరులు కూడా దేవుని ప్రజలు కాగలరని యూదులు నమ్మడం అత్యంత కష్టంగా ఉండేది. అదే ప్రధాన కారణం కూడా.

పరిశుద్ధ పౌలు రోమా పత్రికను వ్రాశాడు, అందులో ఆయన ఈ సిద్ధాంతాన్ని అత్యంత ప్రభావవంతంగా మరియు సూక్ష్మబుద్ధితో చర్చించాడు, అదేమిటంటే దేవుడు యూదులకు మాత్రమే కాక అన్యజనులకు కూడా దేవుడు (Rom. 3:29). ఈనాటికీ ఇది యూదులకు ఒక పెద్ద అడ్డంకిగా ఉంది. తమతో పాటు అన్యజనులు కూడా దేవుని ప్రజలని వారు నమ్మడానికి ఇష్టపడరు. యోనా కూడా ఈ భ్రమలో చిక్కుకున్నాడు. అది అతడిని ఎన్నో పరస్పర విరుద్ధమైన ఆలోచనలలో చిక్కుకునేలా చేసింది, దేవుడు నీనెవెను కూడా తన పట్టణంగాను, దాని నివాసులను తన ప్రజలుగాను పరిగణిస్తున్నాడని అతను తెలుసుకోవడానికి ఒక గట్టి దెబ్బ అవసరమైంది. దీనికి తోడు, ఒక అడవి మొక్క నుండి నేర్చుకోవలసిన పాఠం, అలాగే పరలోకం నుండి దేవుని గురించిన బలమైన సాక్ష్యం కూడా అవసరమయ్యాయి. దేవుని రాజ్యం గురించిన తన శిష్యుల శారీరక ఆలోచనల విషయంలో క్రీస్తు ఎలాగైతే దయతో వ్యవహరించాడో, అలాగే ఇక్కడ కూడా దేవుడు యోనా యొక్క శారీరక భావనలను సహించాడు. పోప్ పాలనలో లేని క్రైస్తవులు ఉండగలరని నమ్మడం ఇప్పటివరకు ఎంత కష్టంగా ఉందో ఒక్కసారి ఆలోచించండి, అయినప్పటికీ అందులో కపటత్వం మరియు లేఖనాల వక్రీకరణ తప్ప మరేమీ లేదు. యూదా మత స్థాపనను నిరూపించే వచనాల వలె స్పష్టమైన మరియు విలక్షణమైన బైబిల్ వచనాల ద్వారా పోప్ వ్యవస్థ సమర్థించబడితే ఎలా ఉండేది! మనం టర్కులను, యూదులను మరియు అన్యజనులను ఎలా విడనాడి, కేవలం పోప్ వ్యవస్థను మాత్రమే గట్టిగా పట్టుకుంటాము! యూదా మతం మరియు ఇశ్రాయేలు రాజ్యం విషయంలో యోనా అలానే భావించాడు.

అందుకే, chapter 4:2లో, దేవుడు ఎంత దయగలవాడో తనకు తెలుసు కాబట్టే తాను పారిపోయానని అతను పేర్కొన్నాడు. దేవుడు అంత దయాళుడై నినెవె ప్రజలకు తన కృపను విస్తరింపజేయడాన్ని అతను నిరసిస్తున్నట్లుగా సూచిస్తున్నాడు.

అతడు బోధించకపోవడానికే ఇష్టపడతాడు; అవును, దేవుని కృపను చూడటం కన్నా చనిపోవడానికే ఇష్టపడతాడు. ఆ కృప ఇశ్రాయేలీయులకే ప్రత్యేకమైనదని అతడు భావిస్తాడు. దేవుని వాక్యం గానీ, మోషే ధర్మశాస్త్రం గానీ, దైవారాధన గానీ, ప్రవక్తలు గానీ, మరేదీ గానీ లేని అన్యజనులకు ఆ కృప అనుగ్రహించబడటాన్ని అతడు చూడలేకపోతాడు. పైగా ఆ అన్యజనులు దేవునికి, ఆయన వాక్యానికి, ఆయన ప్రజలకు వ్యతిరేకంగా కూడా వాదిస్తారు. యోనా అభిప్రాయం అలాంటిదనే విషయం, అతని మాటల పట్ల దేవుడు అసంతృప్తి చెందడంలోనూ, ఆ మాటల నిమిత్తం దేవుడు యోనాను గద్దించిన కోపంలోనూ స్పష్టంగా ప్రతిబింబిస్తుంది.

(4:11), ఇలా అంటున్నాడు: "నేను నీనెవెను జాలిపడకూడదా?" దీనిని బట్టి, యోనా బోధించినట్లుగా మరియు తాను కోరుకున్నట్లుగా దేవుడు ఆ నగరాన్ని నాశనం చేయకుండా, దానిని విడిచిపెట్టడం అతనికి ఇష్టం లేదని తెలుస్తుంది. కాబట్టి ఈ కథ దేవుని కరుణకు ఓదార్పునిచ్చే ఉదాహరణగా మనకు ఉపయోగపడుతుంది. మొదటిగా, దేవుడు పక్షపాతం చూపడని మనం గమనిస్తాము. మనం ఏ వ్యక్తిని తీర్పు తీర్చకుండా ఉండాలని మరియు అతని గురించి నిరాశ చెందకూడదని మనం నేర్చుకుంటాము. ఎందుకంటే ఇక్కడ యోనా పక్షపాతం చూపడంలో లోతుగా నిమగ్నమై ఉన్నాడు, ఇశ్రాయేలు ప్రజలతో పోలిస్తే నీనెవె ప్రజలను దేవుని ముందు ఏమీ కాదని భావిస్తున్నాడు. అతను వెంటనే వారిని తీర్పు తీర్చి, తొందరపాటుతో వారికి మరణశిక్ష విధిస్తాడు. అతను వారిని శాపగ్రస్తులుగా చూస్తాడు మరియు వారు కరుణకు అతీతులని భావిస్తాడు. వాస్తవానికి, అతను వారి నాశనాన్ని ఆశిస్తాడు మరియు ఊహిస్తాడు, కేవలం ఇలా ఆలోచిస్తూ: ధర్మశాస్త్రం మరియు దైవారాధన లేని అటువంటి పాపులు దేనికి అర్హులు? వారికి కృప ప్రసాదించబడితే, ఇశ్రాయేలుకు దేవుని యొక్క ఇన్ని చట్టాలు మరియు దాని దైవారాధన ఎందుకు ఉంటాయి? వారికి అన్యజనులపై ఏ ప్రత్యేకత గానీ, ఆధిక్యత గానీ ఉండదు, మరియు అటువంటి ధర్మశాస్త్రం, దైవారాధన లేకుండానే అన్యజనులకు ఈ కృప ఇవ్వబడుతుంది. అది "పగటి భారాన్ని, మండుటెండను భరించిన" (మత్తయి 20:12) ప్రజలకు యూదుల ధర్మశాస్త్రాలను, దైవారాధనను శాశ్వతంగా నిష్ప్రయోజనమైన, అనవసరమైన భారంగా చేస్తుంది, మరియు ఈ ఇతర ప్రజలు ఆ భారాన్ని మోయకుండానే అదే "దేనారియస్"ను పొందుతారు. అది మనలో అసూయను రేకెత్తించి, ఇంటి యజమానిపై సణుగుకునేలా మనల్ని ప్రేరేపించదా? నిజానికి, అది దేవుని దృష్టిలో అసాధ్యమైనదిగా, అన్యాయమైనదిగా పరిగణించబడకూడదా?

కానీ యోనా పూర్తిగా పొరబడ్డాడు, అతడు విచ్చలవిడిగా పొరపాటు పడతాడు. ఎందుకంటే, దేవుని కృప ఇక్కడ పనిచేయడం అసాధ్యమని అతడు తలంచి, ఆగ్రహాన్ని తప్ప మరేమీ ఆశించనప్పుడు, దేవుని కృప దాని అత్యుత్తమ స్థాయిలో ఉంటుంది.

మరియు ప్రజలు దేవుని వాక్యాన్ని వినరని లేదా స్వీకరించరని అతను భావించినప్పుడు, వారు దానిని అందరికంటే ఉత్తమంగా మరియు అత్యంత వినయంతో స్వీకరిస్తారు, కాబట్టి అతను తన స్వంత అనుభవం నుండి నేర్చుకోవాలి, అతను ఎవరినీ తీర్పు తీర్చకూడదు మరియు ఎవరినీ చూసి నిరాశ చెందకూడదు మరియు యూదుల శారీరక ఆలోచనలు చేసినట్లుగా, దేవుని కృప కోసం అతను ఎప్పుడూ స్థలాన్ని, లక్ష్యాన్ని, సమయాన్ని, కొలమానాన్ని, వ్యక్తిని లేదా యోగ్యతను నిర్దేశించకూడదు.

రెండవదిగా, దేవుని ఆజ్ఞను వెంటనే పాటించాలని, ఇతర విషయాలన్నింటినీ విస్మరించాలని, మరియు ఇది ఇతర విషయాలతో ఎలా సరిపోతుందో అని అడగకూడదని మనం దీని నుండి నేర్చుకోవాలి. అబ్రాహాము తన కుమారుడైన ఇస్సాకును బలి అర్పించినప్పుడు (ఆదికాండము 22:2 మొదలైనవి) చేసినట్లుగా, మనం దేవుని కొరకు సంతోషంగా మరియు ఇష్టపూర్వకంగా అవివేకులమవ్వాలి, ఆయనకు ఘనతను ఇవ్వాలి, మరియు ఆయన తన మాటలన్నిటిలోను, కార్యములన్నిటిలోను జ్ఞాని మరియు నీతిమంతుడని ఒప్పుకోవాలి. "ఇస్సాకు ద్వారానే నీ సంతతికి పేరు కలుగును" అని దేవుడు అంతకుముందు చెప్పిన మాటతో (ఆదికాండము 21:12) ఇది ఎలా సరిపోతుందో అని అతను ముందుగా అడగలేదు.

ఎందుకంటే, ఒకవేళ అతను దీనిపై దీర్ఘంగా ఆలోచించి, వాదించి ఉంటే, అతను గందరగోళానికి గురై, చివరికి అవిధేయత చూపించి ఉండేవాడు. ఇక్కడ యోనా నీనెవెను ఇశ్రాయేలుతో పోల్చినప్పుడు సరిగ్గా అలాగే చేస్తాడు. అతను ఈ ప్రశ్న గురించి చాలా కాలం ఆలోచించి, చివరికి అవిధేయత చూపిస్తాడు. యోనా గనుక ఏకాగ్రతతో ఇలా ఆలోచించి ఉంటే: “దేవుడు ఇశ్రాయేలుకు ధర్మశాస్త్రములను, దైవారాధనను ఎందుకు అనుగ్రహించి, నీనెవె ప్రజలకు ఎందుకు అలా చేయలేదని నీవెందుకు విచారిస్తున్నావు? నిశ్చయంగా, ఇద్దరికీ తన కృపను అనుగ్రహించే శక్తి దేవునికి ఉంది. ఇశ్రాయేలు దైవారాధన చేస్తున్నందువల్ల వారికి ప్రత్యేకాధికారాలు ఇవ్వవలసిన అవసరం ఆయనకు లేదు, అలాగే నీనెవెకు అటువంటి ఆరాధన లేనందువల్ల వారికి వాటిని నిరాకరించవలసిన అవసరం కూడా లేదు. దేవుడు ఇశ్రాయేలుకు దీనిని ఆజ్ఞాపించి, ఇతరులకు ఎందుకు ఆజ్ఞాపించడం లేదనే దానితో నీకేమిటి? ప్రతి ఒక్కరూ తమ తమ వ్యవహారాలను చూసుకోవాల్సిందే.” కృప అందరికీ విస్తరిస్తుంది, క్రియలు చేసేవారికి, చేయనివారికి కూడా, అని పరిశుద్ధ పౌలు Rom. 4:4–5లో బోధిస్తాడు. యోనా గనుక ఆ మాట గమనించి ఉంటే, అతడు అబ్రాహాము వలె విధేయుడిగా ఉండి ఉండేవాడు.

4. అయితే యెహోవా సముద్రము మీద మహా గాలిని విసిరినందున సముద్రము మీద పెను తుఫాను రేగియుండెను, మొదలైనవి.

ఇక్కడ ఒక వ్యక్తి చేసిన పాపానికి అనేకులు బాధపడవలసి వస్తుంది; ఎందుకంటే ఈ తుఫాను యోనా కారణంగానే చెలరేగింది. అయితే, ఒకరు చేసిన తప్పులకు మరొకరు దేవుని ఎదుట మూల్యం చెల్లించడం న్యాయమా? దేవుడు తాను ఏమి చేసినా అన్యాయస్థుడు కాలేడు లేదా అన్యాయం చేయలేడు; ఆయనకు చట్టాలను, నియమాలను నిర్దేశించడం మన పని కాదు. మరియు ఎక్కడ చట్టం లేదో, అక్కడ పాపం లేదా తప్పు కూడా ఉండదు. అయితే, యోనా స్వయంగా ఒప్పుకున్నట్లుగా మరియు ఆ తుఫాను నిరూపించినట్లుగా, ఈ తుఫాను అతని కారణంగానే చెలరేగినప్పటికీ, ఓడలోని ప్రజలు కూడా దోషం లేదా పాపం లేనివారు కాదు. ఈ కారణంగా వారు దేవుని ఎదుట నిరంతరం మరణానికి మరియు ప్రతి విధమైన శిక్షకు అర్హులు. అసలు, దేవుని ఎదుట పాపరహితులు మరియు నిందారహితులు ఎవరున్నారు? అందువల్ల, ఈ తుఫానుకు తన పాపంతో ప్రత్యక్ష కారణమైనప్పటికీ, దేవుడు ఈ దెబ్బను యోనాపై మాత్రమే కాకుండా ఓడలోని ఇతర ప్రజలపై కూడా గురిపెట్టాడు. అది అకస్మాత్తుగా చెలరేగిన అసాధారణమైన మరియు ఊహించని తుఫాను అయి ఉండాలి; ఎందుకంటే "యెహోవా సముద్రము మీద మహాగాలిని విసిరియున్నాడు" అని లేఖనం చెబుతోంది. హెబ్రీ గ్రంథం ప్రకారం, ప్రభువు ఈ తుఫానును సముద్రం మీదకు విసిరినట్లుగా ఉంది. తత్ఫలితంగా, దీనిలో ఏదో అసహజమైన మరియు అసాధారణమైన విషయం ఉందని ప్రజలు త్వరలోనే గ్రహించారు. దీని నుండి, ఇది నిస్సందేహంగా ఎవరో ఒకరి పాపం వలనే జరిగిందని వారు నిర్ధారించుకున్నారు. మరియు ఈ తుఫానుకు తానే బాధ్యుడని యోనా గుర్తించాడు.

5. అప్పుడు నావికులు భయపడి, ప్రతిఒక్కరూ తమ తమ దేవుణ్ణి వేడుకున్నారు.

ఇక్కడ మీరు Rom. 1:19 లో సెయింట్ పాల్ యొక్క ప్రకటనను కనుగొంటారు, ఇది అన్యజనులందరిలో దేవుని గురించిన సార్వత్రిక జ్ఞానానికి సంబంధించింది, అనగా, ప్రపంచమంతా దైవత్వం గురించి మాట్లాడుతుంది మరియు సహజమైన హేతువుకు ఇది తెలుసు.

దైవత్వం అనేది మిగతా అన్నిటికంటే శ్రేష్ఠమైనది. మన పాఠంలోని ప్రజలు అన్యమతస్థులైనప్పటికీ ఒక దేవుణ్ణి ప్రార్థించారన్న వాస్తవం ద్వారా ఇది నిరూపించబడింది. ఎందుకంటే, వారికి దేవుని ఉనికి గురించి గానీ, దైవత్వం గురించి గానీ తెలియకపోయి ఉంటే, వారు ఆయనను ఎలా ప్రార్థించి, ఆయనకు మొరపెట్టగలిగేవారు? వారికి దేవునిపై నిజమైన విశ్వాసం లేనప్పటికీ, కనీసం దేవుడు సముద్రంలోనూ, ప్రతి అవసరంలోనూ సహాయం చేయగల సత్తా ఉన్నవాడని వారు నమ్ముతారు. అటువంటి వెలుగు, అటువంటి గ్రహింపు మనుషులందరి హృదయాలలో సహజంగానే ఉంటుంది; మరియు ఈ వెలుగును అణచివేయడం గానీ, ఆర్పివేయడం గానీ సాధ్యం కాదు. నిశ్చయంగా, ఎపిక్యూరియన్లు, ప్లినీ వంటి కొందరు తమ పెదవులతో దీనిని నిరాకరిస్తారు. కానీ వారు బలవంతంగా అలా చేస్తారు మరియు తమ హృదయాలలోని ఈ వెలుగును ఆర్పివేయాలని కోరుకుంటారు. వారు శబ్దాన్ని, దృష్టిని నిరోధించడానికి ఉద్దేశపూర్వకంగా తమ చెవులను మూసుకునే లేదా కళ్ళను గట్టిగా మూసుకునే వారిలాంటివారు. అయితే, వారు ఇందులో సఫలం కాలేరు; వారి మనస్సాక్షి వారికి వేరే విధంగా చెబుతుంది. వారు దేవుని గురించి కొంత తెలుసుకున్నారని పౌలు చెప్పినప్పుడు అతను అబద్ధం చెప్పడం లేదు, "ఎందుకంటే దేవుడు దానిని వారికి చూపించాడు" (Rom. 1:19).

ఇక్కడ కూడా మనం ప్రకృతి నుండి, హేతువు నుండి దేవుని గురించి తెలుసుకోగలిగిన దానిని నేర్చుకుందాం. ఈ ప్రజలు దేవుడిని ప్రతి కీడు నుండి విడిపించగల సత్తా ఉన్న వ్యక్తిగా భావిస్తారు. దీనిని బట్టి, మంచిదంతా దేవుడి నుండే వస్తుందని సహజమైన హేతువు అంగీకరించాలి; ఎందుకంటే, ప్రతి అవసరం మరియు ఆపద నుండి రక్షించగల ఆయనే, మంచిదైన మరియు ఆనందాన్ని కలిగించే వాటన్నిటినీ ప్రసాదించగలడు. హేతువు అనే సహజమైన వెలుగు తన కిరణాలను అంతవరకే ప్రసరింపజేస్తుంది—అది దేవుడిని దయగలవాడిగా, కరుణామయుడిగా, కనికరమున్నవాడిగా మరియు పరోపకారిగా భావిస్తుంది. మరియు అది నిజంగా ఒక ప్రకాశవంతమైన వెలుగే. అయితే, అది రెండు పెద్ద లోపాలను ప్రదర్శిస్తుంది: మొదటిది, దేవుడు సహాయం చేయడానికి మరియు ప్రసాదించడానికి సమర్థుడు మరియు యోగ్యుడు అని హేతువు నమ్ముతుందని ఒప్పుకుంటుంది; కానీ ఆయన మన కోసం కూడా అలా చేయడానికి ఇష్టపడతాడో లేదో హేతువుకు తెలియదు.

అది వివేకం యొక్క స్థానాన్ని అస్థిరంగా చేస్తుంది. వివేకం దేవుని శక్తిని నమ్ముతుంది మరియు దాని గురించి దానికి తెలుసు, కానీ దేవుడు మన పక్షాన దీనిని ఉపయోగించడానికి ఇష్టపడతాడో లేదో దానికి అనిశ్చితంగా ఉంటుంది, ఎందుకంటే కష్టకాలంలో అది తరచుగా దీనికి విరుద్ధమైనదే నిజమని అనుభవిస్తుంది. ఇక్కడ అది చాలా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఈ ప్రజలు నిజంగానే దేవుణ్ణి ప్రార్థిస్తారు, తద్వారా ఆయనకు ఇష్టమైతే సహాయం చేయగలడని అంగీకరిస్తారు; ఆయన ఇతరులకు కూడా సహాయం చేయగలడని వారు నమ్ముతారు. కానీ వారు అంతవరకే వెళ్ళగలరు; వారు దానిని అధిగమించలేరు. వారు తమ శక్తికొలది ప్రతీ మార్గాన్ని ఉపయోగిస్తారు; వారు తమ శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తారు. స్వేచ్ఛా సంకల్పం దానిని దాటి వెళ్ళలేదు. కానీ దేవుడు తమకు సహాయం చేయడానికి సుముఖంగా ఉన్నాడని వారు నమ్మరు.

ఒకవేళ వారు అలా చేసివుంటే, వారు "ఓడలో ఉన్న సరుకులను సముద్రంలో పారవేయరు," లేదా యోనా వైపు తిరిగి తన దేవుణ్ణి ప్రార్థించమని అతన్ని ప్రోత్సహించరు. లేదు, వారు ప్రశాంతంగా దేవుని సహాయం కోసం ఎదురుచూస్తారు. అంతేకాక, వారి విశ్వాసం ఫలితంగా సముద్రం కూడా ప్రశాంతంగా మారి ఉండేది. కానీ ఈ పరిస్థితికి కావలసిన విశ్వాసం ఏమిటంటే, అది సందేహించదు, కానీ దేవుడు ఇతరులకే కాక నాకు కూడా కృప చూపాలని కోరుకుంటున్నాడని దృఢంగా నమ్ముతుంది. అదే నిజమైన మరియు సజీవమైన విశ్వాసం; అది పరిశుద్ధాత్మ యొక్క గొప్ప, సమృద్ధమైన మరియు అరుదైన వరం, కాబట్టి దానిని మనం యోనాలో చూస్తాము.

రెండవ లోపం ఏమిటంటే: హేతువు దేవుణ్ణి సరిగ్గా గుర్తించలేకపోతుంది; దానికి ప్రత్యేకంగా అర్హుడైన వానికి అది దైవత్వాన్ని ఆపాదించలేదు. దేవుడు ఉన్నాడని దానికి తెలుసు, కానీ నిజమైన దేవుడు ఎవరో లేదా ఏది నిజమైనదో దానికి తెలియదు. క్రీస్తు భూమిపై సంచరించిన కాలంలో యూదులు పొందిన అనుభవాన్నే ఇది పంచుకుంటుంది. బాప్తిస్మమిచ్చు యోహాను వారి మధ్య ఆయన సన్నిధిని గూర్చి సాక్ష్యమిచ్చినప్పుడు, క్రీస్తు తమ మధ్య ఉన్నాడని, తమ మధ్య తిరుగుతున్నాడని వారికి తెలుసు; కానీ అది ఏ వ్యక్తియో వారికి తెలియలేదు. నజరేయుడైన యేసు క్రీస్తు అని వారు నమ్మలేకపోయారు. ఈ విధంగా హేతువు కూడా దేవుని విషయంలో కళ్ళు మూసుకుని ఆడుకుంటుంది; అది నిరంతరం చీకటిలో తడుముకుంటూ లక్ష్యాన్ని చేరదు. అది దేవుడు కాని దానిని దేవుడని పిలుస్తుంది మరియు నిజంగా దేవుడైన ఆయనను దేవుడని పిలవడంలో విఫలమవుతుంది. ఒకవేళ హేతువుకు దేవుని ఉనికి గురించి స్పృహ లేకపోయినా లేదా దేవుడు ఎవరో, ఏమిటో దానికి నిజంగా తెలియకపోయినా, అది ఈ రెండింటిలో దేనినీ చేయదు. అందువల్ల అది అనాలోచితంగా దూసుకువచ్చి, దేవుడు అనే పేరును కేటాయించి, దేవుని గురించిన తన సొంత భావనకు దైవిక గౌరవాన్ని ఆపాదిస్తుంది. అందువల్ల హేతువు ఎన్నడూ నిజమైన దేవుణ్ణి కనుగొనదు, కానీ అది సైతానును లేదా సైతానుచే పరిపాలించబడే తన సొంత దైవ భావనను కనుగొంటుంది. కాబట్టి, దేవుడు ఉన్నాడని తెలుసుకోవడానికి, దేవుడు ఎవరో లేదా ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి మధ్య చాలా పెద్ద తేడా ఉంది. ప్రకృతికి మొదటిది తెలుసు—అది ప్రతిఒక్కరి హృదయంలోనూ లిఖించబడి ఉంటుంది; రెండవది కేవలం పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా మాత్రమే బోధించబడుతుంది.

23 - మనం దీనిని కొన్ని ఉదాహరణలతో వివరిద్దాం. మొదటగా, పాపిస్టులను మరియు మతసంస్థల వారిని పరిశీలిద్దాం. దేవుడు సత్కర్మల వలన కదిలి, సంతృప్తి చెందే ఒక వ్యక్తి అనే భ్రమలో వీరు ఉన్నారు. వారి అనేక వృత్తులు, వర్గాలు మరియు జీవన విధానాలు దీనినే వివరిస్తాయి; వీటన్నిటిలోనూ వారు సేవించడానికి మరియు సంతోషపెట్టడానికి పూనుకుంటారు.

దేవుడు. ఇప్పుడు చెప్పండి, వారి మనసు మరియు సంకల్పానికి అనుగుణంగా ఉండే దేవుడు లేనప్పుడు, ఈ ప్రజలు దేనిని దేవుడిగా ఆరాధిస్తున్నారు? వారు తమ సొంత భ్రమను, తమ సొంత కల్పనను దేవుడిగా గౌరవిస్తున్నారన్నది నిజం కాదా?

నిజానికి వారితో ఏకీభవించే దేవుడు లేడు. అందువల్ల వారు తమ భ్రమతో తప్పుదారి పడుతున్నారు.

వారు నిజమైన దేవుణ్ణి కోల్పోతారు, మరియు వారి సొంత తప్పుడు భావన తప్ప మరేమీ మిగలదు. అదే వారి దేవుడు. దానికే వారు దేవుని నామాన్ని, ఘనతను ఆపాదిస్తారు. నిస్సందేహంగా, ఈ భ్రమ వెనుక సైతాను తప్ప మరెవరూ ఉండలేరు, ఎందుకంటే అతడే ఈ ఆలోచనలను ప్రేరేపించి, శాసిస్తాడు. అందువల్ల వారి భ్రమయే వారి విగ్రహం; అది వారి హృదయాలలో వారు పట్టుకొని ఉన్న సైతాను ప్రతిమ. ఎందుకంటే నిజమైన మరియు యథార్థమైన దేవుడు ఎవరంటే, ఆయనను కర్మలతో కాక, నిజమైన విశ్వాసంతో మరియు హృదయపూర్వక నిష్కపటత్వంతో సేవించాలి; ఆయన మన కర్మలు మరియు యోగ్యతలు లేకుండా, పూర్తిగా ఉచితంగా కరుణను మరియు మేలులను అనుగ్రహిస్తాడు. వారు విశ్వసించరు, అందువల్ల వారు దేవుణ్ణి ఎరుగరు, కానీ పొరపాటు చేయడానికి మరియు లక్ష్యాన్ని చేరలేకపోవడానికి కట్టుబడి ఉంటారు.

విగ్రహారాధన అంతా ఎక్కడి నుండి వస్తుందో మరియు దానిని విగ్రహం (Abgott), మూఢనమ్మకం (Abglaube) మరియు విగ్రహారాధన (Abgötterei) అని ఎందుకు సరిగ్గా పిలుస్తారో ఇక్కడ మీరు చూడవచ్చు; నిస్సందేహంగా, అటువంటి భ్రమ మనలను దేవుని నుండి (AbGott) దూరం చేస్తుంది మరియు దేవుని నిజమైన ఆరాధన నుండి మనలను వేరు చేస్తుంది. నిజానికి, ఇది మనలను దేవుని నుండి దూరం చేసి, నరకంలోని సైతాను వైపుకు నడిపించే ఒక విగ్రహం మరియు మూఢనమ్మకం. ఎందుకంటే, ప్రతి ఒక్కరూ తాము దేవునికి ప్రీతికరమైనదిగా భావించి, నమ్మే పనిని చేయడానికి ప్రతిపాదిస్తారు మరియు దేవుడు తాము అనుకున్నట్లే ఆలోచిస్తాడని ఊహించుకుంటారు—కానీ వాస్తవానికి దేవుడు దీనివల్ల సంతోషించడు, మరియు వాస్తవానికి దేవుడు ప్రతి ఒక్కరూ అనుకున్నట్లు ఆలోచించడు—కాబట్టి అటువంటి భ్రమలు ఎన్ని ఉన్నాయో, అన్ని విగ్రహారాధనలు తప్పక పుడతాయి. విశ్వాసం తప్ప, దేవుణ్ణి ప్రీతిపరిచే ప్రతి ఆలోచన ఉనికిలోకి వస్తుంది; దీనిని పరిశుద్ధాత్మ తప్పక ప్రేరేపించాలి. ఈ విధంగానే బయలు అనే విగ్రహం రాజు మనస్సులోకి వచ్చింది.

అహాబు. దేవుడు ఉన్నాడని అతనికి తెలుసు కాబట్టి, తన ఆరాధన పద్ధతితో దేవుడే సంతోషించాడని అతను ఊహించుకున్నాడు. అందువల్ల అతను దేవుణ్ణి బయలు అని, బయలును దేవుడని పిలిచాడు, ఇది హోషేయ 2:16 నుండి స్పష్టమవుతుంది.

అంతేకాకుండా, బంగారు దూడల ఆరాధనతో దేవుడే సంతోషించాడని యరొబాము రాజు భావించాడు. అందువల్ల దూడలను ఇశ్రాయేలు దేవుడని పిలవాల్సి వచ్చింది, మరియు మళ్ళీ, దేవుణ్ణి ఒక దూడ అని పిలవాల్సి వచ్చింది (1 Kings 12:28). అది ఈనాడు ప్రజలు, క్రీస్తుకు టోపీలు లేదా గుండు చేయించుకోవడం అంటే ఇష్టమని, అటువంటి సేవతో ఆయన బాగా సంతోషిస్తాడని భావించడం వల్ల, మన ప్రభువైన క్రీస్తును టోపీలను లేదా గుండు చేయించుకోవడాన్ని ప్రేమించేవాడని పిలవడంతో సమానం. సన్యాసులు మరియు యాజకులు కూడా తమ హృదయాలలో ఆయన గురించి అలాంటి భావననే కలిగి ఉండి, ఆయనను అలాగే పిలుస్తారని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను. కానీ ఇది లక్ష్యాన్ని చేరని ఒక విగ్రహారాధన, మూఢనమ్మకం మరియు భ్రమ; ఇది నిజమైన మహా విగ్రహారాధన. విగ్రహారాధనలో లెక్కలేనన్ని రకాలు ఉన్నాయి; నిజానికి, దేవుణ్ణి సంతోషపెట్టడానికి మనం ఎంచుకున్న భ్రమలు మరియు భావనలు ఎన్ని ఉన్నాయో, విగ్రహారాధనలో కూడా అన్ని రకాలు ఉన్నాయి. క్రీస్తు మీద విశ్వాసం తప్ప మిగతావన్నీ ఈ వర్గంలోకి వస్తాయి. మరియు ఈ సేవతో సంతోషించే దేవుడు ఎక్కడా లేడు కాబట్టి, వారందరూ దేవునికి కాదు, సైతానుకు సేవ చేస్తున్నారని స్పష్టమవుతుంది.

కాబట్టి ఓడలోని ప్రజలందరికీ దేవుని గురించి తెలుసునని మీరు కూడా గమనించవచ్చు, కానీ వారికి ఒక నిర్దిష్టమైన దేవుడు లేడు. ఎందుకంటే, ప్రతి ఒక్కరూ తమ సొంత దేవుడిని, అంటే తమ మనస్సులో దేవుడి గురించి తాము ఏమనుకుంటున్నారో దానినే ప్రార్థిస్తారని యోనా వివరిస్తాడు. ఆ విధంగా వారందరూ ఏకైక సత్య దేవుడిని కనుగొనడంలో విఫలమై, తాము దేవుడని పిలిచి, దేవుడిగా గౌరవించే విగ్రహాలను తప్ప మరేమీ కలిగి ఉండరు. అందువల్ల వారి విశ్వాసం కూడా అసత్యమైనది; అది మూఢనమ్మకం, విగ్రహారాధన మరియు నిష్ప్రయోజనమైనది. ఎందుకంటే వారి దేవుడు అవసర సమయంలో వారిని నిరాశపరుస్తాడు; వారి ప్రార్థనలు వ్యర్థమయ్యేలా చేస్తాడు, దానివల్ల వారు నిరాశ చెంది, తమకు సహాయం చేయగల దేవుడిని ఎక్కడ కనుగొనాలో తెలియక దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉంటారు. వారు యోనా వద్దకు పరుగెత్తుకెళ్లి, అతడిని లేపి, తన దేవుడిని ప్రార్థించమని ఆజ్ఞాపిస్తారు. తమకు సహాయం చేయడానికి తమ దేవుడు కాకుండా వేరొక దేవుడు ఉండవచ్చనే ఆసక్తితో వారు ఉంటారు. అక్కడ మీరు చూడవచ్చు, ఒక అసత్య విశ్వాసం కష్టాల పరీక్షలో నిలబడదు, కానీ దేవుడు మరియు విశ్వాసం, విగ్రహం మరియు మూఢనమ్మకం రెండూ మునిగిపోయి అదృశ్యమవుతాయి, మరియు నిరాశ తప్ప మరేమీ మిగలదు. అందువల్ల, ప్రతి కష్టంలో సహాయకుడు అనే పేరు మరియు కీర్తికి జీవించే ఒక్క దేవుడు మాత్రమే అర్హుడు, ఎందుకంటే ఆయన మరణం నుండి రక్షించగలడు.

అంతా సురక్షితంగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నంతకాలం వారు నిర్లక్ష్యం చేసిన యోనాను, ఇప్పుడు తమ కష్టకాలంలో ఆశ్రయిస్తున్న ఈ ప్రజలు ఎంత వినయవంతులుగా ఉన్నారో మీరు కూడా గమనిస్తారు. అతడు యూదుడని వారికి తెలిసివుంటే, వారు అతడిని ఇంకా ఎక్కువగా తృణీకరించి ఉండేవారు, ఎందుకంటే అన్యజనులు యూదులకు విరోధులుగా ఉండేవారు. కానీ ఇప్పుడు వారు ఆపదలతో చుట్టుముట్టబడి, వారి ఆరాధ్య దైవం వారిని నిరాశకు గురిచేస్తున్నప్పుడు, తమ విగ్రహాలన్నిటి నుండి, తమ అధికారమంతటి నుండి కంటే అతని నుండి ఎక్కువ మేలును ఆశిస్తూ, దీనుడైన యోనాను ఆశ్రయించడానికి వారి గర్వపూరితమైన తిరస్కారం ఎంత ఆనందంగా ఉందో చూడండి. ఒక అసత్యమైన మరియు కల్పితమైన విశ్వాసం యొక్క అనుభవం ఎల్లప్పుడూ ఇలాగే ఉంటుంది. అంతా సవ్యంగా సాగుతున్నంత కాలం, అది తన అహంకారాన్ని నిలుపుకుంటుంది; అది దేవుని పట్ల మరియు దైవ సంబంధమైన వాటన్నిటి పట్ల కూడా అహంభావంతో ఉంటుంది; అది మొండిగా, కమ్మరి కొలిమి కంటే కఠినంగా ఉంటుంది. కానీ అటువంటి విశ్వాసం బలహీనపడి, నిరాశ చెందడం ప్రారంభించినప్పుడు, అప్పుడు పరలోకంలో మరియు భూమిపై అంతకంటే పిరికిది, నిరుత్సాహపడినది మరొకటి ఉండదు, మరియు అది...

24 అప్పుడు అది ఒక ఎలుక బొరియలోకి దూరిపోవాలని కోరుకుంటుంది. విశాల ప్రపంచం దానికి చాలా ఇరుకుగా అనిపిస్తుంది, మరియు అది స్నేహితుల నుండి, శత్రువుల నుండి, తాను గౌరవించే వారి నుండి, తాను అసహ్యించుకునే వారి నుండి సహాయాన్ని, సలహాను సంతోషంగా కోరి స్వీకరిస్తుంది.

ఇంతలో యోనా ఓడలో క్రింద నిద్రపోతున్నాడు, తుఫాను గురించి అతనికి ఏమాత్రం తెలియదు. అతడు చనిపోవడానికి కొద్ది క్షణాల ముందు అతనికి ఆవరించిన ఆ నిద్రను నిజానికి మరణ నిద్ర అని పిలవవచ్చు. పాపుల విషయంలో ఎప్పుడూ ఇలాగే జరుగుతుంది. దేవుడు ఇక్కడ యోనాతో వ్యవహరించినట్లే వారితో కూడా వ్యవహరిస్తాడు. యోనా దేవునికి విరోధంగా ఘోరమైన పాపం చేశాడు. కానీ దేవుడు మౌనంగా ఉండటం, తన శిక్షను ఆలస్యం చేయడం, పాపాన్ని అరికట్టకపోవడం, లేదా అపరాధిని వెంటనే శిక్షించకపోవడం వలన, మనిషిని అంధుడిని చేసి, కఠినుడిని చేయడం పాపం యొక్క స్వభావం మరియు పద్ధతి.

అతడు సురక్షితంగా భావించి తన భయాన్ని పోగొట్టుకొని, పడుకొని నిద్రపోతాడు. తనపై ముంచుకొస్తున్న విపత్తును, తనను భయంకరంగా మేల్కొలిపే గొప్ప తుఫానును చూడటంలో విఫలమవుతాడు. ఇంతలో దేవుడు పాపాలను మరచిపోయినట్లు కనిపిస్తాడు, ఎందుకంటే ఆయన శిక్షను ఆలస్యం చేస్తాడు. ఈ విధంగా ఆయన మానవులను పరీక్షిస్తాడు మరియు వారు పశ్చాత్తాపపడతారో లేదో చూడటానికి వేచి ఉంటాడు, Ps. 11:4 చెప్పినట్లుగా: "ఆయన కనురెప్పలు మానవులను పరీక్షిస్తాయి." కానీ దీనివల్ల ఏమీ జరగదు; వారు పశ్చాత్తాపపడరు, వారు పరిణామాలను బేరీజు వేసుకోరు. యోనా బహుశా తన జీవితాంతం నిద్రపోతూనే ఉంటాడు; దేవుడు అతని పాపాలను మరచిపోతే, ఆయన స్వయంగా వాటి గురించి ఎన్నడూ ఆలోచించడు. తుఫాను మధ్యలో మరియు ఓడలో చాలా కింద యోనా గాఢ నిద్రలో ఉండటమే దీనికి సూచన. అతను గుడ్డివాడయ్యాడని, మొండివాడయ్యాడని, పాపంలో మునిగిపోయాడని, అవును, పశ్చాత్తాపపడని తన హృదయం అనే గోతిలో చనిపోయి పడి ఉన్నాడని చెప్పడం లాంటిది. అతను అక్కడ శాశ్వతంగా ఉండి నశించిపోతాడు కూడా; ఎందుకంటే పాపం, స్వేచ్ఛా సంకల్పం ఉన్నా లేకపోయినా, వివేకం ఉన్నా లేకపోయినా, ఏ మంచి శక్తిని కూడా కదలనివ్వదు. అక్కడ వాడు తన పాపంలో పడి గురక పెడుతూ, ఏమీ వినడు, ఏమీ చూడడు, దేవుని ఉగ్రత తనతో ఏమి చేయబోతోందో కూడా అనుభవించడు.

అయితే, కెప్టెన్ యోనాను మేల్కొలిపి, తన దేవుణ్ణి ప్రార్థించమని చెప్పినప్పుడు, పరిస్థితులు మారిపోతాయి. దేవుడు తన శిక్షతో తనను వెంబడిస్తున్నాడని, మరియు దేవుడు తన పాపాన్ని మరచిపోలేదని అతడు గ్రహిస్తాడు. ఇప్పుడు మనస్సాక్షి గళం విప్పుతుంది; ఇప్పుడు పాప స్పృహ పునరుజ్జీవిస్తుంది; ఇప్పుడు "పాపం మరణపు ముల్లు" (1 కొరింథీ. 15:56) మరియు అది దేవుని కోపాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది. ఇప్పుడు ఓడ మాత్రమే కాదు, మొత్తం ప్రపంచమే యోనాకు చాలా చిన్నదిగా అనిపిస్తుంది. దీనిలోని వైరుధ్యం ఏమిటంటే—అతడు ఇప్పుడు దేవుణ్ణి ప్రార్థించాలి! ఓడలోని మిగతా వారందరి కంటే అతడు ఎక్కువగా భయభ్రాంతులకు గురవుతాడు; ఎందుకంటే ఈ తుఫాను తననే లక్ష్యంగా చేసుకుందని, దేవుని ఉగ్రత తనను ఆవరించిందని అతడు భావిస్తాడు, గ్రహిస్తాడు, మరియు అతని మనస్సాక్షి కూడా అతనికి చెబుతుంది. ఓహ్, ఇప్పుడు అతడు ఎంత వినయవంతుడో! ఓడలోని మిగతా ప్రజలందరినీ పాపం నుండి విముక్తి చేస్తాడు; వారిని పాపులుగా పరిగణించడు. తన పాపం తప్ప మరే పాపాన్ని చూడడు. పశ్చాత్తాపం యొక్క మార్గం ఇదే.

అది ఒక వ్యక్తికి కలిగి, అతని మనస్సాక్షిని కుట్టి, భయపెట్టినప్పుడు, ప్రపంచమంతా అతనికి భక్తిపరులుగా కనిపిస్తుంది, మరియు కేవలం తానొక్కడే పాపిగా ఉంటాడు. అప్పుడు దేవుడు అతనికి తప్ప ప్రపంచమంతటికీ దయగలవాడిగా కనిపిస్తాడు; అప్పుడు దేవుని కోపం అతనికి తప్ప మరెవరికీ తగలదు. తనకు కలిగిన కోపం తప్ప వేరే కోపం లేదని కూడా అతను భావిస్తాడు, మరియు తనను తాను అత్యంత దౌర్భాగ్యుడిగా పరిగణిస్తాడు. పాపంలో పడిన తర్వాత ఆదాము, హవ్వలకు కూడా అదే అనుభవం ఎదురైంది. పగటి చల్లని వేళలో దేవుడు వారి వద్దకు రాకపోయి ఉంటే, వారు తమ పాపాన్ని ఎన్నడూ పట్టించుకునేవారు కాదు. కానీ ఆయన వారికి ప్రత్యక్షమైనప్పుడు, వారు ఆయన నుండి దాక్కున్నారు. పేతురు కూడా, క్రీస్తును తిరస్కరించిన తర్వాత తన దారిలో తాను వెళ్ళిపోయాడు. అతనికి పాపం అనిపించలేదు; అతను కూడా ఓడలో క్రింద పడుకోవాల్సి వచ్చినట్టు నిద్రించాడు; క్రీస్తు అతని వైపు చూసేంత వరకు అతను చనిపోయినట్లే ఉన్నాడు. అప్పుడు అతను మళ్ళీ స్పృహలోకి వచ్చి తీవ్రంగా ఏడ్చాడు. ఈ విధంగా పాపం మనిషిని ఎంత మొండివాడిగా, కఠినుడిగా, మరియు వాస్తవంగా చనిపోయినవాడిగా చేస్తుందో మనం ఇక్కడ చూస్తున్నాము; అతడు తన పట్ల గానీ, దేవుని పట్ల గానీ సున్నితత్వం కలిగి ఉండడు; దేవుడు వచ్చి అతడిని మేల్కొలిపేంత వరకు నిశ్చింతగా, నిర్భయంగా నడుస్తూ ఉంటాడు. ఈ విధంగా స్వేచ్ఛా సంకల్పం యొక్క వైభవం అణచివేయబడుతుంది.

యోనా తన దేవుణ్ణి ప్రార్థించడానికి వెనుకాడతాడు; అతడు అక్కడే కూర్చొని, దేవుని ఉగ్రతకు వణికిపోతూ, ఏ క్షణంలోనైనా తనను కబళించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మృత్యువుతో పోరాడుతాడు. అదే సమయంలో, ఇతర ప్రజలు తమ రక్షణ కోసం శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తూ, తమ దేవుళ్లకు వ్యర్థంగా మొరపెట్టుకుంటారు. ఇదంతా తన వలనే జరుగుతోందని యోనా నిశ్చయంగా చూస్తాడు, గ్రహిస్తాడు. అయినప్పటికీ, బహిరంగంగా ముందుకు వచ్చి తన పాపాన్ని ఒప్పుకునేంత భక్తి అతనికి లేదు. కానీ, చీట్లు వేయడం ద్వారా దేవుడు అతని పాప ఒప్పుకోలును బలవంతంగా రాబట్టేంత వరకు, తన కోసం ఈ నిరుపేద ప్రజలు అటువంటి భయాన్ని, ప్రమాదాన్ని, మరియు వేదనను అనుభవించేలా చేస్తాడు. పాపంలో ఉన్న సున్నితమైన గుణాలలో ఇది కూడా ఒకటి: అది మనుషులను మూగవారిగా చేస్తుంది. అది తనను తాను దాచుకుంటుంది; అది సిగ్గుపడుతుంది; ఆదాము, హవ్వలు తమ నగ్నత్వాన్ని ఒక వస్త్రంతో కప్పుకొని పాప ఒప్పుకోలుకు రానట్లుగా, అది కూడా అందంగానే ఉండాలని కోరుకుంటుంది. ఓహ్, నీ సొంత అవమానాన్ని బయటపెట్టుకోవడం, నీ కీర్తిని అవమానంగా మార్చుకోవడం ఎంత బాధాకరమో కదా. కానీ చివరికి ఇది చేయవలసిందే, లేకపోతే మనిషికి విశ్రాంతి, మనశ్శాంతి లభించవు. Ps. 32:3 చెప్పినట్లుగా: "నేను నా పాపాన్ని ఒప్పుకోనప్పుడు, రోజంతా మూలుగుతూ నా శరీరం క్షీణించిపోయింది." అందువలన దేవుడు ఇశ్రాయేలీయులను సీనాయి పర్వతం ముందు తమ ఆభరణాలను తీసివేయమని ఆజ్ఞాపించాడు (నిర్గమకాండము 33:5). ఇది నిజానికి గోనెపట్ట కట్టుకుని, బూడిదలో కూర్చొని, దేవుని ముందు మరియు దేవుడు కోరుకుంటే, మనిషి ముందు కూడా తనను తాను నలిపివేసుకోవలసిన సమయం. యోనా పాపం వలన ఈ ప్రజలు నష్టాన్ని, ప్రమాదాన్ని ఎదుర్కొన్నారు కాబట్టి, దానికి ప్రతిగా అతడు కూడా నష్టాన్ని అనుభవించడం, తన గౌరవాన్ని కోల్పోవడం, మరియు తన అవమానాన్ని తానే ప్రకటించడం అవసరం. అతడు ఈ ప్రజల గౌరవాన్ని పునరుద్ధరించి, వారి నిర్దోషిత్వాన్ని నిరూపించాలి. అతడు తన మరణశిక్షను తానే విధించుకోవాలి, తద్వారా వారు అతడిని ముంచివేయవలసి వస్తుంది. ఈ విధంగా అతను తన అప్పు తీర్చి, తన ప్రాణంతో, అవయవాలతో, గౌరవంతో, ఆస్తిపాస్తులతో, తనకున్నదంతా ఇచ్చి, తాను తీవ్రంగా చేసిన పాపానికి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకుంటాడు.