1. ప్రవక్తయైన హబక్కూకు చూసిన దేవుని భారము.

"దండమును అగ్నిలో పడవేయును." దేవుడు ప్రతి వ్యక్తితో విడివిడిగా వ్యవహరిస్తూ, వారిని అత్యంత ఉన్నత స్థానానికి హెచ్చించి, ఆ తర్వాత అత్యంత నిమ్న స్థానానికి పడవేసినట్లే, ఆయన ఒక జాతి మొత్తంతో, నిజానికి, ప్రపంచం మొత్తంతో కూడా వ్యవహరిస్తాడు. నిశ్చయంగా, దానిని సహించి భరించడానికి విశ్వాసం మరియు దేవుని వాక్యం అవసరం. యూదుల జాతి కూడా దానిని అనుభవించింది. క్రీస్తు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు వారి రాజ్యం నాశనమైంది. ఎందుకంటే బబులోను చెర తర్వాత ఈ జాతికి జరిగినదంతా క్రీస్తు రాకడ కోసం జరిగిన ఒక సంక్షిప్తమైన, శీఘ్రమైన సన్నాహం తప్ప మరేమీ కాదు. దాని నాశనం తర్వాత దేశం కొద్దిగా పునరుద్ధరించబడింది, మరియు క్రీస్తు తన బోధన కోసం మరియు తన రాజ్యాన్ని స్థాపించడం కోసం స్థలం మరియు ప్రజలు ఉండాలనే ఏకైక ఉద్దేశ్యంతో ప్రజలు తిరిగి సమావేశమయ్యారు.

అందువల్ల మన హబక్కూకు ఓదార్చే ప్రవక్త. పరిస్థితి ఎంత కష్టంగా కనిపించినా, క్రీస్తు రాకడ విషయంలో ప్రజలు నిరాశ చెందకుండా ఉండేలా వారిని బలపరచి, ఆదుకోవడమే ఆయన ధ్యేయంగా భావించాడు. ఈ లక్ష్య సాధనకై, వారి హృదయాలలో వాగ్దానం చేయబడిన క్రీస్తుపై విశ్వాసాన్ని బలపరచడానికి ఆయన అన్ని మార్గాలను, పద్ధతులను ఉపయోగించాడు. అందుకని ఆయన ఇలా ప్రకటించాడు: వారి పాపాల కారణంగా బబులోను రాజు చేత ఆ దేశం నాశనం చేయబడవలసిందే అన్నది నిజమే, కానీ అది క్రీస్తు రాకడను, ఆయన రాజ్య రాకడను ఆపలేదు.

అంతేకాక, నాశకుడైన బబులోను రాజు కూడా తన అదృష్టాన్ని ఎక్కువ కాలం అనుభవించలేడు; అతడు కూడా నశించిపోతాడు. ఎందుకంటే, సహాయం అవసరమైనప్పుడు సహాయం చేయడం మరియు సరిగ్గా సరైన సమయంలో ప్రత్యక్షమవడం దేవుని మార్గం మరియు పద్ధతి. హబక్కూకు గీతం ఇలా పాడుతుంది: "శ్రమ ఉన్నప్పుడు ఆయన కరుణను జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు."9 ఇది "నిన్ను అత్యంత గట్టిగా పట్టుకున్నప్పుడే తాడు తెగిపోతుంది" అనే సామెతతో ఏకీభవిస్తుంది. మనం కూడా దేవుని వాక్యంతో అంత్యదినం కోసం క్రైస్తవులను బలపరచాలి. క్రీస్తు చాలా కాలం ఆలస్యం చేస్తున్నాడని మరియు రాడని అనిపించినప్పటికీ,

ఆయన స్వయంగా చెప్పినట్లుగా, ప్రజలు కట్టడాలు కట్టడంలో, నాటడంలో, కొనడంలో, అమ్మడంలో, తినడంలో, త్రాగడంలో, పెళ్లి చేసుకోవడంలో, పెళ్లిళ్లు జరిపించడంలో మొదలైన పనులలో నిమగ్నమై ఉన్నప్పుడు, అంటే ఎవరూ ఊహించని సమయంలో ఆయన వస్తారు. అందరూ కాకపోయినా, కనీసం కొందరైనా ఈ విధంగా విశ్వాసంలో కాపాడబడగలరు. ఎందుకంటే, మనం ప్రతిరోజూ చాలా స్పష్టంగా గ్రహిస్తున్నట్లుగా, దీనికి విశ్వాసం మరియు బోధన అవసరం.

వీటన్నిటి నుండి మన ప్రవక్తయైన హబక్కూకు బబులోను చెరకు ముందు, బహుశా యిర్మీయా కాలంలో జీవించాడని మనం ఊహించవచ్చు. ఇది అతని ఉద్దేశ్యాన్ని అర్థం చేసుకోవడాన్ని కూడా సులభతరం చేస్తుంది. కానీ, దానియేలు బబులోనులో చెరలో ఉన్నప్పుడు హబక్కూకు యూదా దేశం నుండి అతనికి తినడానికి ఆహారం తెచ్చాడని అనేక గ్రంథాలు చెప్పే వాదనకు మద్దతు ఇచ్చే ఆధారం ఏదీ లేదు. మరియు ఇది కాలక్రమంతో కూడా సరిపోలదని నేను అనుకుంటున్నాను, ఎందుకంటే హబక్కూకు యిర్మీయా కంటే ముందు జీవించాడని చూపించే అతని ప్రవచనాలు చాలా ఉన్నాయి. యిర్మీయా యెరూషలేము నాశనాన్ని అనుభవించాడు; హబక్కూకు దానిని ముందుగానే చెప్పాడు. కానీ దానియేలు యిర్మీయా కంటే తరువాత జీవించాడు; మరియు అతను చెరసాలలో పడటానికి చాలా కాలం ముందు జీవించాడు. హబక్కూకు పేరు అతని పదవికి తగినది. ఎందుకంటే జర్మన్ భాషలో ఆ పదం

హబక్కూకు అంటే హెర్జెర్ ("లాలించేవాడు"), లేదా మరొకరిని లాలించి తన చేతుల్లోకి తీసుకునేవాడు.

మరియు ఆయన తన ప్రవచనంతో సరిగ్గా అదే చేస్తాడు. ఆయన తన జాతిని లాలిస్తాడు, తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటాడు, అంటే, ఏడుస్తున్న ఒక పేద బిడ్డను లేదా ఇతర వ్యక్తిని లాలించినట్లుగా ఆయన వారిని ఓదారుస్తాడు, ప్రోత్సహిస్తాడు; దేవుని చిత్తమైతే పరిస్థితులు చక్కబడతాయనే భరోసాతో వారిని శాంతపరుస్తాడు.

1. ప్రవక్తయైన హబక్కూకు చూసిన దేవుని భారము.

హబక్కూకు బబులోను చెరకు చాలా కాలం ముందు జీవించాడని గ్రంథం నుండే స్పష్టమవుతుంది, ఎందుకంటే అతను ఆ భారాన్ని "చూశానని" పేర్కొన్నాడు. హెబ్రీ భాషలో ప్రవక్తలను "దార్శనికులు" లేదా "వీక్షకులు" అని పిలుస్తారు, ఎందుకంటే వారు తమ మనోనేత్రంతో భవిష్యత్తులో జరగబోయే సంఘటనలను చూస్తారు. అందువల్ల యెషయా కూడా తన గ్రంథాన్ని "యూదా మరియు యెరూషలేమును గూర్చిన దర్శనం" (యెషయా 1:1) అని పిలుస్తాడు, దీనిలో అతను తాను చూసిన భవిష్యత్తు సంఘటనల గురించి మాట్లాడతాడు.

మరియు ఓబద్యా తన గ్రంథాన్ని "ఓబద్యా దర్శనం" అని పిలుస్తాడు (ఓబద్యా. 1). మరియు ఆమోసు వ్రాసిన దాని ప్రకారం, అమాజ్యా అతనితో ఇలా చెప్పి పారిపోమని ఆజ్ఞాపించాడు (Amos 7:12): "ఓ ప్రవక్తా, యూదా దేశానికి పారిపో." ఇతరులు చూడలేని భవిష్యత్తును మరియు రహస్య సంఘటనలను చూసే ప్రవక్తను హెబ్రీ భాషలో "దార్శనికుడు" అని పిలుస్తారని తెలుసుకోవాలంటే, మనం అటువంటి పదాలతో పరిచయం పెంచుకోవాలి. ఆ విధంగా హబక్కూకు కూడా, ఒకనాడు సంభవించబోయే విపత్తును ముందుగానే చూశాడు.

బబులోను రాజు ద్వారా యెరూషలేమును ఆయన ఓదార్చి, విశ్వసించుటకును నిరీక్షించుటకును వారిని ప్రోత్సహించును.

కానీ, ఓదార్చాలనే ఉద్దేశంతో ఉన్నప్పుడు ఆయన 'భారం' గురించి ఎందుకు మాట్లాడుతున్నాడు? ఎందుకంటే ఆయన బాధపెట్టడం కంటే ఎక్కువగా ఓదారుస్తాడు. ప్రవక్తలు తమ ప్రవచనాన్ని 'భారం' అని పిలవడం వారి ఆచారం, హెబ్రీ భాషలో దీనిని אשָָּּׂׂמַ అంటారు. యిర్మీయా సూచించినట్లుగా, ప్రవక్తలు సాధారణంగా ప్రజలను గద్దించి, దేవుని ఉగ్రతతో వారిని బెదిరించేవారు కాబట్టి ఇది వచ్చింది. మరియు ప్రసంగికుడు ఎల్లప్పుడూ ప్రజలను గద్దించడం అవసరం, ఎందుకంటే దైవభక్తిగలవారు కొద్దిమందే, భక్తిహీనులు అనేకులు. కానీ వారు ఇలా చేసినప్పుడు, ఇలా అడగడం ఒక సామెతగా మారింది:

"అతను ఏమి బోధించాడు?" అని అడగ్గా, "అతను నిశ్చయంగా మనకే బోధించాడు. అతని బెదిరింపులకు మనం ఎల్లప్పుడూ లక్ష్యంగా ఉంటాము" అని జవాబు వచ్చింది. ఈ రోజుల్లో ఒక సామెత ఉంది: "వారు మన కోసం నరకాన్ని వేడిగా చేసి, సైతానుకు నల్ల రంగు పూస్తారు." ప్రవక్తలు తమకు సంభవించబోయే ఏదో ఒక కీడు గురించి నిరంతరం బోధించేవారు కాబట్టి, వారు తమ ప్రసంగాలను "భారం" అని పిలిచేవారు. అంటే, అది తమపై కూలిపడేది, వేలాడుతూ సిద్ధంగా ఉన్నది అని అర్థం.

65 వారిపైకి వచ్చును మరియు త్వరలో వారిని దండించును. ఈ విధంగా, భక్తిహీనులు దీనిని గ్రహించకపోయినప్పటికీ, దేవుని ఉగ్రత మరియు శిక్ష వారిపై నిరంతరం పొంచి ఉండిపోతాయి. యిర్మీయా 23:33లో వారు దేవుని వాక్యమును אשָָּּׂׂמַ అని పిలిచారని మీరు చదవవచ్చు. ఇది దేవునికి కోపం తెప్పించి, ఆయన దానిని నిషేధించాడు. మరియు హబక్కూకు కూడా యెరూషలేముపై రాబోయే శిక్ష గురించి బోధిస్తాడు కాబట్టి (అతను భయపెట్టడం కంటే ఓదార్చడమే ఎక్కువగా చేసినప్పటికీ), ప్రవక్తలందరి మరియు ప్రజల ఆచారానికి అనుగుణంగా అతను తన ఉపన్యాసాన్ని ఒక "భారం" అని పేర్కొన్నాడు. ఎందుకంటే ఇక్కడ కూడా, వారు తమ మార్గాలను సరిదిద్దుకుని, మార్పు చెంది, తద్వారా రాబోయే శిక్షను తప్పించుకునేలా, వారిని అణచివేసి, భయపెట్టడానికి అతను మొదట వారిని బెదిరిస్తాడు.

2. ఓ ప్రభూ, నేను ఎంతకాలం సహాయం కోసం మొరపెట్టుకోవాలి, నీవు వినకుండా ఉంటావా? లేదా "హింస!" అని నీకు మొరపెట్టుకోవాలి, నీవు రక్షించకుండా ఉంటావా?

ఇక్కడ అతను ప్రజల అతిక్రమణ మరియు పాపం కారణంగా వారిని గద్దించడం ప్రారంభిస్తాడు, ఆ పాపం వలనే దేవుని ఉగ్రత మరియు భారం వారిపైకి రావాల్సి వచ్చింది. అతను దీనిని ఒక తీవ్రమైన ఆక్రందనతో మరియు దేవునికి ఒక విన్నపంతో ప్రారంభిస్తాడు. ప్రజల పాపాల పట్ల దేవుడు దీర్ఘకాలం సహనం చూపడం, వారిని అంత గర్వంగా అతిక్రమించడానికి అనుమతించినందుకు, అతను దేవునిపై కోపంగా ఉన్నట్లుగా అనిపిస్తుంది. అతను ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: "నేను చాలా బోధిస్తున్నాను, కానీ అదంతా నిష్ప్రయోజనం. నా మాటలు తృణీకరించబడుతున్నాయి, మరియు ఎవరూ తమ మార్గాలను మార్చుకోరు. దానికి విరుద్ధంగా, ప్రజలు ఎప్పటికప్పుడు మరింత అధ్వాన్నంగా తయారవుతున్నారు. అందువల్ల నా ఫిర్యాదును నీకు విన్నవించుకోవడం తప్ప నాకు వేరే మార్గం లేదు. కానీ నీవు కూడా, నా మాట విననట్లు గానీ, నన్ను గమనించనట్లు గానీ నటిస్తున్నావు." కానీ హబక్కూకు దేవునితో వాదించే ఉద్దేశ్యంతో గానీ లేదా ఆయనను గద్దించే ఉద్దేశ్యంతో గానీ ఇది చేయలేదు. నిస్సందేహంగా, అతని మాటలు అటువంటి భావననే కలిగిస్తాయి. కాదు, అతను ప్రజలను భయపెట్టి, వారిని పశ్చాత్తాపపడేలా చేయాలని కోరుకుంటున్నాడు. వారు ఏ బోధను, బెదిరింపులను, హెచ్చరికలను, లేదా తమకు చేసిన విన్నపాలను పెడచెవిని పెట్టరు గనుక, ఆ ఉగ్రత మరియు భారము వారిని న్యాయముగా ఎలా ఆక్రమిస్తాయో ఆయన చూపించాలనుకుంటున్నాడు. మొదటిగా, తాను ఎంతో ఉద్వేగంతో బోధించానని, ప్రజలను సరిదిద్దడానికి ఎంతో శ్రమపడ్డానని, కానీ దానివల్ల ఏ ఫలమూ లభించలేదని ఆయన తెలియజేస్తున్నాడు; రెండవదిగా, వారి భవిష్యత్ శిక్ష మరియు భారము గురించి తాను ప్రజల పట్ల తీవ్రంగా ఆందోళన చెందానని మరియు చింతించానని తెలియజేస్తున్నాడు. ఆయన వారిని రక్షించి, వీటన్నిటినీ తప్పించాలనుకుంటున్నాడు. కానీ వారు ఈ రెండింటినీ పట్టించుకోరు. ఒక భారము రాబోతోందని వారు నమ్మరు; పాపం నుండి విరమించుకోవాలని కూడా వారు కోరుకోరు. పాపుల స్వభావం అదే: వారు దానిని అనుభవించరు కాబట్టి, ఎవరెన్నిటినీ బెదిరించి, గద్దించినా దానిని నమ్మడానికి నిరాకరిస్తారు.

3. శ్రమను, కష్టాన్ని నాకెందుకు కనబడేలా చేస్తున్నావు? నా చుట్టూ దోపిడీని, అన్యాయాన్ని నాకెందుకు చూపిస్తున్నావు?

ఇక్కడ హబక్కూకు యూదుల జాతి గురించి మాట్లాడుతున్నాడని గానీ, బబులోను రాజు గురించి కాదని మనం గమనించాలి. ఎందుకంటే, అతను తన దేశంలోని దుర్భరమైన పరిస్థితుల గురించి విలపిస్తున్నాడు; తన చుట్టూ దుష్టత్వం ఎంతగా ప్రబలిపోయిందో, దానిని చూస్తూ నిస్సహాయంగా ఉండిపోవాల్సి వస్తోందని అతను దుఃఖిస్తున్నాడు. ఈ కారణంగా, అతను ప్రసంగించడంలో అలసిపోతున్నాడు. తన ప్రజలకు శిక్ష పడకుండా తప్పించి, వారిని దైవభక్తిపరులుగా మార్చాలని తీవ్రంగా ఆరాటపడే ప్రతి దైవభక్తిగల ప్రసంగికుని అనుభవం ఇదే. ఈ విషయంలో తాను పురోగతి సాధించకపోగా, పరిస్థితులు మరింత దిగజారుతున్నాయని చూసినప్పుడు, అతను తన ప్రసంగంపై దాదాపు నిరాశ చెందుతాడు. అయినప్పటికీ, ఎన్నుకోబడిన కొద్దిమంది కారణంగా అతను దానిని విరమించుకోలేడు, విరమించుకోవడానికి సాహసించలేడు. మన బోధనల ద్వారా కొద్దిమంది మాత్రమే సంస్కరించబడినప్పుడు గానీ, లేదా ప్రజలు మరింత అధ్వాన్నంగా మారినప్పుడు గానీ మనం ఆశ్చర్యపోకుండా, దానిని వింతగా భావించకుండా ఉండేందుకు, ఇది మనకు ఓదార్పునివ్వడానికీ, హెచ్చరికగానూ జరిగి, నమోదు చేయబడింది. సాధారణంగా ప్రసంగీకులు, ముఖ్యంగా వారు క్రొత్తవారై, అప్పుడే వృత్తిలోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు, తాము మాట్లాడగానే అంతా వర్ధిల్లుతుందని, ఒక్క క్షణంలో అంతా మారిపోతుందని భావిస్తారు. కానీ అది ఎంతమాత్రం నిజం కాదు. ప్రవక్త విషయంలోనూ, సాక్షాత్తు క్రీస్తు విషయంలోనూ అలా జరగలేదు. "ముసలి దుర్మార్గులను సంస్కరించడానికి నీ వయసు చాలా తక్కువ" అనే సామెత వర్తిస్తుంది. మన మంచి స్నేహితుడైన హబక్కూకు అనుభవం కూడా అదే. తన బోధలు స్వచ్ఛమైన క్రియలుగా, చేతలుగా మారడం లేదని అతను తీవ్రంగా కలత చెందాడు.

నేను జర్మన్ భాషలో Mühe und Arbeit ("కష్టం మరియు శ్రమ") అని అనువదించిన ָאֶוֶו ן మరియు למָעָָ అనే రెండు హీబ్రూ పదాలు, ముఖ్యంగా ప్రవక్తల రచనలలో, తరచుగా కలిసే ఉపయోగించబడతాయి. మనం ఈ పదాలతో పరిచయం పెంచుకోవాలి. అవి రెండు వేర్వేరు అర్థాలలో ఉపయోగించబడతాయి. మొదటిది, అవి అసంతృప్తిని మరియు శ్రమను సూచిస్తాయి.

కష్టమైన పరిస్థితులు మరియు సమస్యాత్మకమైన, చెడు విషయాల గురించి మాట్లాడేటప్పుడు, జర్మన్ భాషలో మనం ఇలా అంటాము: ఇక్కడ "కష్టం మరియు శ్రమ" ఉంది. ఈ విధంగా Ps. 90:10 వృద్ధుల గురించి ప్రకటిస్తూ, వారి జీవితకాలం గరిష్టంగా 80 సంవత్సరాలు ఉంటుందని, దానికి మించినది ఏదైనా ָאֶוֶו ן మరియు למָעָָ, అంటే "కష్టం మరియు శ్రమ" అని, ఎందుకంటే వృద్ధాప్యం అనేది ఒక కష్టమైన మరియు అసహ్యకరమైన ఉనికి మరియు జీవితం అని చెబుతుంది. రెండవ అర్థం: తప్పులు, దుర్గుణం, మరియు దుష్టత్వం. భక్తిహీనులను మరియు దుష్కార్యాలు చేసేవారిని ప్రవక్తలు గద్దించినప్పుడు ఈ అర్థంలోనే దీనిని ఉపయోగిస్తారు. వారు వారి చెడు జీవితాన్ని "కష్టం మరియు శ్రమ" అని పిలుస్తారు. ఈ విధంగా Ps. 10:7 క్రీస్తు విరోధి గురించి ఇలా చెబుతుంది: "అతని నాలుక క్రింద కష్టం మరియు శ్రమ ఉన్నాయి." అబద్ధ బోధకులు మరియు దుర్మార్గులు తమ దుష్ట ప్రవర్తన మరియు బోధనల ద్వారా ఇతరులకు ఎంతో దుఃఖాన్ని కలుగజేయడం వలనే ఇది జరుగుతుంది. ఉదాహరణకు, వారు వారిని దోచుకుంటారు, మోసం చేస్తారు, వారి నుండి దొంగిలిస్తారు, వారిని అణచివేస్తారు, తప్పుదారి పట్టిస్తారు; అంతేకాకుండా, వారు

- 66 భారం మరియు వారు నిష్ప్రయోజనమైన చట్టాలతో మరియు భరించలేని పనులతో వారిని వేధిస్తారు. అదేవిధంగా, మనం దురదృష్టం అనే పదాన్ని రెండు వేర్వేరు విధాలుగా ఉపయోగిస్తాము. మొదటిది, మనం దానిని కేవలం ఒక ప్రమాదాన్ని, ఒక యాదృచ్ఛిక గాయాన్ని సూచించడానికి ఉపయోగిస్తాము. ఇందులో ఎలాంటి పాపం ఉండదు. రెండవది, ఇది దుర్గుణానికి మరియు దుష్టత్వానికి కూడా వర్తిస్తుంది. ఉదాహరణకు, ఒక దుష్టుడు ఒక చెడు పని చేయడం మనం చూసినప్పుడు, అతను ఒక దురదృష్టాన్ని, అంటే ఇతరులకు మరియు చివరికి తనకే కూడా దురదృష్టాన్ని కలిగించే ఒక దుష్టత్వాన్ని తీసుకురాబోతున్నాడని మనం అంటాము. ఈ పదాన్ని ఉపయోగించే సందర్భం మరియు పద్ధతికి అనుగుణంగా ఈ భాషా వ్యత్యాసాన్ని మరియు వాడకాన్ని గమనించాలి.

ఈ వ్యక్తీకరణతో హబక్కూకు తాను బోధించిన కాలంలోని దేశ పరిస్థితిని వర్ణించాడు; అదేమిటంటే, అక్కడ శ్రమ, కష్టాలు ప్రబలంగా ఉన్నాయి. అంటే, ప్రజల మధ్య ప్రేమ, స్నేహం, విశ్వాసం లేదా నమ్మకం లేవు. ప్రతి ఒక్కరూ తమ స్వప్రయోజనాల మీదే దృష్టి సారించి, తమ పొరుగువారిని మోసం చేస్తూ, వంచిస్తూ, సాధ్యమైన చోటల్లా దోచుకుంటూ, దొంగిలిస్తూ ఉన్నారు. హబక్కూకు స్వయంగా దీనిని ఈ విధంగానే వ్యాఖ్యానించి, వివరిస్తూ ఇలా అంటాడు: "నా చుట్టూ ఉన్న దోపిడీని, అన్యాయాన్ని నాకెందుకు చూపిస్తున్నావు?" ఆయన ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: "నా ఉద్దేశ్యం, ఒక వ్యక్తి తన పొరుగువారి ఆస్తిని దోచుకుని, వారిని హింసించే శ్రమ మరియు కష్టాలు." ఎందుకంటే "దోపిడీ మరియు అన్యాయం" అనే హీబ్రూ పదాలు చాలా తీవ్రమైనవి. మొదటి పదానికి కేవలం దోచుకోవడం అని మాత్రమే కాదు, ఒక ఇల్లు లేదా నగరం నాశనం చేయబడి, ధ్వంసం చేయబడినట్లుగా, నాశనం చేయడం మరియు ప్రక్షాళన చేయడం అని కూడా అర్థం. ప్రవక్త చెప్పదలచుకున్నదేమిటంటే, ఒకరు మరొకరిని నాశనం చేసి, అతని ఇల్లు, వాకిలి మరియు సకల ఆస్తులు నాశనమై, ధ్వంసమైనట్లుగా అతడిని యాచకుడిగా మారుస్తారు. శాంతిభద్రతలు లేని నగరాలు మరియు దేశాలలో, ధనవంతులు మరియు నిరంకుశులు తమ ఇష్టానుసారం ప్రవర్తించినప్పుడు సాధారణంగా జరిగేది ఇదే. అందువల్ల రెండవ పదం 'అధర్మం', అంటే, ఏ చట్టాన్ని గౌరవించని వారి హింస. జర్మన్ భాషలో ఈ రెండు పదాల అర్థాన్ని ఈ విధంగా వ్యక్తపరుస్తాము: "వారు నగరంలో కేవలం హింసకు పాల్పడి ఒకరినొకరు నాశనం చేసుకుంటారు."

అయితే, హబక్కూకు ఇక్కడ యూదులను విగ్రహారాధన లేదా దేవునికి వ్యతిరేకంగా చేసిన ఇతర పాపాల కారణంగా గద్దించడం మీరు చూడరు, కేవలం తమ పొరుగువారికి వ్యతిరేకంగా చేసిన పాపాల కారణంగా మాత్రమే గద్దించాడు. కాబట్టి ఆ సమయంలో దేవుని స్వచ్ఛమైన ఆరాధనను కాపాడిన కొంతమంది దైవభక్తిగల ప్రజలు ఇంకా ఉండి ఉంటారు. అయితే, ఆ గొప్ప జనసమూహంలో విశ్వాసం మరియు ప్రేమ లోపించాయి. వారు దురాశ, వడ్డీ వ్యాపారం మరియు అన్యాయంతో నిండిపోయారు. కానీ, ఒక వ్యక్తి తన పొరుగువారికి అన్యాయం చేస్తున్నంత కాలం, ఆ ఆరాధన ఎంత మంచిదైనప్పటికీ, అది దేవునికి ప్రీతికరమైనది కాదు. హోషేయ 6:6లో ఆయన ఇలా ప్రకటిస్తున్నాడు: "బలిని కాదు, స్థిరమైన ప్రేమను నేను కోరుకుంటున్నాను"; మరియు మత్తయి 5:24లో: "నీ కానుకను అక్కడ బలిపీఠము ఎదుట విడిచిపెట్టి వెళ్ళుము; మొదట నీ సహోదరునితో సమాధానపడండి." వారు ఒకరినొకరు నాశనం చేసుకుంటూ, ఒకరిపై ఒకరు హింసించుకుంటున్నారు కాబట్టి, దానికి ప్రతిఫలంగా వారు కూడా నాశనమవుతారని మరియు బబులోను రాజు చేతిలో హింసకు గురవుతారని ఆయన హెచ్చరిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే ప్రతి ఒక్కరినీ వారి అర్హతకు తగినట్లుగా తీర్పు తీర్చి, శిక్షించడం దేవుని పద్ధతి.

హక్కు కంటే బలమే ముఖ్యం.

ఇక్కడ హబక్కూకు స్వయంగా శ్రమ, కష్టం, అన్యాయం మరియు నాశనం అనే పదాలతో తాను చెప్పేదాని అర్థాన్ని వివరిస్తున్నాడు. ఏ హక్కులూ రక్షించబడవు లేదా పాటించబడవు, కేవలం బలం మాత్రమే ఉపయోగించబడుతుందని అతని ఉద్దేశం. ఇక్కడ అతను దేశంలోని పెద్ద తలకాయలను మరియు యజమానులను సూచిస్తున్నాడు. తన ప్రసంగాలతో మరియు గద్దింపులతో శక్తిమంతులను దూషించడం అతనికి తగినంత ప్రమాదాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. ప్రజలు తమ ప్రభుత్వాన్ని ధిక్కారంతో చూసేలా ప్రేరేపించడానికి ప్రయత్నించిన వ్యక్తిగా, అతను ఒక విప్లవకారుడిగా కూడా ఖండించబడి ఉండవచ్చు. ఎందుకంటే, దేవుని వాక్యంతో ప్రభువులను గద్దించే, వారు తమ ఇష్టానుసారం నడుచుకోనివ్వని, మరియు వీటన్నింటికీ మించి, వారి దుష్ట ప్రణాళికలలో వారిని ప్రశంసించి, గౌరవించడంలో విఫలమయ్యే తిరుగుబాటుదారుడిగా అతనికి సాధారణంగా ముద్ర వేయబడింది. ఇప్పుడు, ఒక దేశంలో అన్యాయం ప్రబలితే అది ప్రభుత్వానిదే తప్ప మరెవరిదీ కాదు, ఎందుకంటే ఖడ్గం మరియు తప్పును శిక్షించే అధికారం దేవునిచే దానికి అప్పగించబడింది. మరి ఇప్పుడు ప్రభుత్వం అన్యాయం ప్రబలడానికి అనుమతించడమే కాకుండా, అది స్వయంగా అన్యాయం కూడా చేస్తుంది. ప్రభుత్వం చట్టాలను కఠినంగా అమలు చేసినప్పుడు, ప్రజలు సాధారణంగా చేసే పనులను బహుశా మానుకుంటారు.

కానీ హబక్కూకు తన మాటను నిలబెట్టుకున్నాడు; తిరుగుబాటుదారుడని పిలవబడతానేమోనని అతడు భయపడలేదు. అతడు అన్నిటికంటే ఎక్కువగా బలవంతుల పాపాలను గద్దించాడు, రాబోయే రోజుల్లో దేశానికి సంభవించే అన్ని దురదృష్టాలకు వారినే నిందించాడు. ఎందుకంటే, నేను ఇదివరకే చెప్పినట్లుగా, అతడు వారిని విగ్రహారాధన మరియు విగ్రహాల కారణంగా గానీ, లేదా ప్రజలలో ప్రబలంగా ఉన్న అబద్ధం చెప్పడం, మోసం చేయడం, వ్యభిచారం, విచ్చలవిడితనం మొదలైన సాధారణ పాపాల కారణంగా గానీ గద్దించలేదు, కానీ హింస మరియు న్యాయపరమైన అన్యాయం కారణంగానే గద్దించాడు. అతని బోధనలన్నీ ప్రభువులకు మరియు న్యాయాధిపతులకు ఉద్దేశించినవే, తరువాత విధించిన శిక్ష ద్వారా ఇది స్పష్టమవుతోంది. ఎందుకంటే బబులోను రాజు దేశంలోని గొప్పవారందరినీ చెరలోకి తీసుకువెళ్లి, పేద, దీనమైన నాగలి దున్నేవారిని మరియు ద్రాక్షతోటల పెంపకందారులను మాత్రమే విడిచిపెట్టాడు, ఇది మనం f.లో చూస్తాము.

దేవుడు గట్టిగా ప్రకటించాలనుకున్నాడు: "గొప్పవారు మాత్రమే దీనికి అర్హులు; అందువల్ల వారే ఈ శిక్షను అనుభవించాలి." దేవుని శిక్షలన్నీ సాధారణంగా ఈ నమూనానే అనుసరిస్తాయి: ప్రభుత్వమే ఎక్కువగా శిక్షించబడుతుంది; అది కూలదోయబడుతుంది, అయితే ప్రజలు దేశంలోనే ఉంటారు. ఎందుకంటే చివరికి, ప్రజలే కదా...

67 ప్రజలకు ఒక ప్రభుత్వం ఉంది, మరియు ఒక గుర్రం దాని యజమానికి లోబడి ఉన్నట్లుగా వారు దానికి లోబడి ఉండాలి. ఒకవేళ ప్రభుత్వం మరియు యజమానులు దుర్మార్గులైతే, మరొక యజమాని వచ్చి, అతను ఎక్కువ దైవభక్తి గలవాడైనా లేదా అంతే దుర్మార్గుడైనా సరే, మొదటి యజమానిని తొలగించడం ప్రజలకు ఏమాత్రం పట్టింపు ఉండదు. భూమిపై దేవుని శిక్ష, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, మరియమ్మ పాడిన నాటకం వంటిది (Luke 1:52): "ఆయన బలవంతులను వారి సింహాసనముల నుండి దించివేసి, దీనులను హెచ్చించెను." ప్రపంచ ఆరంభం నుండి నేటి వరకు మనం చూస్తున్నదేమిటంటే, దేవుడు ఎల్లప్పుడూ ఒక రాజును మరొక రాజు ద్వారా, ఒక ప్రభువును మరొక ప్రభువు ద్వారా తొలగిస్తాడు, మరియు దేశాన్ని, ప్రజలను నాశనం చేయాలనేది ఆయన ఉద్దేశం అయితే తప్ప, ఆయన ప్రజలను, దేశాన్ని చెక్కుచెదరకుండా వదిలివేస్తాడు; సోదోము, గొమొర్రా మరియు అలాంటి వాటి విషయంలో అదే జరిగింది.

ఈ విధంగా ఆయన ఇశ్రాయేలు రాజును అస్సిరియా రాజు చేత, ఆ తరువాత అస్సిరియా రాజును బాబిలోను రాజు చేత, బాబిలోను రాజును పర్షియా రాజు చేత, పర్షియా రాజును అలెగ్జాండర్ చేత, గ్రీసులోని రాజును, గ్రీకు రాజ్యాన్ని రోమన్ల చేత, రోమన్లను గోథులు మరియు టర్కుల చేత సింహాసనం నుండి దించాడు. మరియు ఈ ప్రపంచం ఇంకెంత కాలం నిలబడి ఉంటుందో, టర్కులు కూడా తమను పడగొట్టడానికి ఎవరో ఒకరిని కనుగొంటారు. పెద్ద మరియు చిన్న ప్రభుత్వాలలో, చక్రవర్తులు మరియు రాజుల మధ్య నిరంతరం సింహాసనం అధిష్టించడం మరియు దించడం మనం చూస్తూనే ఉంటాము; ఈ విధంగానే ఇది నిరంతరం కొనసాగుతూ ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచమంతా దాని ప్రభుత్వాలతో కలిసి దేవుని అశ్విక దళ పోటీలా కనిపిస్తుంది, అందులో ఆయన అశ్విక దళ సభ్యులందరూ ఒకరినొకరు పొడుచుకుంటూ, సింహాసనాల నుండి దించుకుంటూ ఉంటారు. నియమం ఏమిటంటే: ఎవడైతే సాష్టాంగ నమస్కారం చేస్తాడో, సాష్టాంగ నమస్కారంలోనే ఉంటాడు; ఎవడైతే అశ్వారూఢుడై ఉంటాడో, అశ్వారూఢుడై ఉంటాడు. మరియు ఇదంతా వారి అన్యాయం మరియు హింస కారణంగా జరుగుతుంది, ఎందుకంటే ఒక దేశంలో చెడు మరియు అన్యాయాలు ప్రబలినప్పుడల్లా అది వారి తప్పే అవుతుంది. లోకానికి సర్వోన్నత అధిపతియైన సైతాను, దేవుడు వారికి అప్పగించిన ఖడ్గాన్ని వారు సరిగా ఉపయోగించకుండా వారిని ప్రేరేపిస్తాడు; లోకం కూడా దేవుడిచ్చిన ఇతర వరాలన్నింటినీ దుర్వినియోగం చేసినట్లే. అయినప్పటికీ, తినడం, త్రాగడం ఎలాగైతే అవసరమో, ఖడ్గం కూడా అలాగే అవసరం.

కానీ వారు దానిని దుర్వినియోగం చేసినందువల్ల, దేవుడు నిరంతరం ఒకరి పిడికిలి నుండి కత్తిని లాగి మరొకరికి ఇస్తాడు. కత్తి మరియు ప్రభుత్వం ప్రపంచంలో ఎల్లప్పుడూ ఉంటాయి, కానీ సింహాసనాలపై కూర్చున్న వ్యక్తులు మాత్రం, వారు అర్హులైన విధంగా, నిరంతరం కూలిపోతూనే ఉండాలి.

అయితే అదే యూదులను మోసగించి, వారి హృదయాలను కఠినపరిచింది, అందువలన వారు హబక్కూకును నమ్మలేదు.

వారు వ్యభిచారం చేయనందున మరియు ఆ సమయంలో వారికి విగ్రహాలు లేనందున, తాము దైవభక్తి గలవారమని మరియు తమకు దయగల దేవుడు ఉన్నాడని వారు భావించారు. తత్ఫలితంగా, వారు దేవుని ఉగ్రతను ఏమాత్రం ఊహించలేదు. ఇది నేటికీ ఈ ప్రజల యొక్క ఒక ప్రత్యేక లక్షణం, ఇది కపటవేషధారులు మరియు కర్మకాండము ద్వారా నీతిమంతులుగా నటించే వారందరిలోనూ కనిపిస్తుంది: వారు ఎల్లప్పుడూ అందరికంటే తామే ప్రియమైన పిల్లలమని ఊహించుకుంటారు. తాము ఉగ్రతకు అర్హులమని వారు నమ్మలేరు. Micah 2:7 లో మనం చదివినట్లుగా వారు ఇలా అంటారు: "యాకోబు వంశమా, ఈ మాట చెప్పవలెనా? యెహోవా ఆత్మకు ఓపిక లేదా? మొదలైనవి."

ఒకవేళ వారు తాము పాపులమని ఒప్పుకొనివుంటే, హబక్కూకుకు విధేయులై ఉండేవారు. నీనెవె ప్రజల వలె వారు కూడా భయభక్తులతో, వినయంతో తమను తాము మార్చుకొని, శిక్షను తప్పించుకొని ఉండేవారు. కానీ వారు అలా చేయలేదు కాబట్టి, వారు హబక్కూకును ఒక అవివేకిగాను, పనికిమాలిన బోధకునిగాను, తమను తాము దైవభక్తిగలవారిగా, నిర్దోషులుగా, మరియు దేవుని నిజమైన పిల్లలుగాను భావించారని నిశ్చయం. మరియు ఈనాటికీ మన మతగురువులు కూడా ఇదే చేయడం మనం చూస్తున్నాము. అత్యంత ఘోరమైన పాపాలు మరియు దైవదూషణల మధ్యలో కూడా, తాము దేవునికి సేవ చేస్తున్నామని మరియు ఆయనకు ప్రీతికరంగా ఉన్నామని వారు అనుకుంటారు.

అందువల్ల హబక్కూకు చెప్పిన "న్యాయం కన్నా బలానికే ప్రాధాన్యత" అనే మాట ఈ లోకంలో అమలులో ఉంటుంది. హింసను గురించి ఫిర్యాదు చేయడానికి మరియు ఖండించడానికి ప్రతిఒక్కరూ ఉపయోగించే ఒక సాధారణ సామెత కూడా ఇది. కానీ ఇది మనకు ఆశ్చర్యం కలిగించకూడదు; విషయాలు ఇలాగే ఉండాలి, మరియు ఇదే లోకం యొక్క నిజ స్వరూపం. ఎందుకంటే విషయాలు సరిగ్గా ఉన్నప్పుడు, అది ఇకపై లోకం లేదా లోక ప్రభుత్వం కాదు, కానీ అది సాక్షాత్తు దేవుని ప్రభుత్వమే అవుతుంది. మరియు న్యాయం కన్నా బలానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం ఆగిపోతే, సైతాను ఇకపై లోకానికి అధిపతిగా ఉండలేడు. అప్పుడు అది నిజంగా...

దేవుని పరిపాలన. అయినప్పటికీ దేవుడు దీనిని శిక్షించకుండా వదిలిపెట్టడు. లోకం పాపం చేయడం మాననట్లే, దేవుడు శిక్షించడం మానడు. దానియేలు 2:21 చెప్పినట్లుగా, ఆయన ఒకరి తర్వాత ఒకరిని తొలగించి, ఇతరులను నియమిస్తూనే ఉంటాడు: "ఆయన రాజులను తొలగించి రాజులను నియమిస్తాడు," మరియు సొలొమోను తన సామెతలు 28:2లో ప్రకటించినట్లుగా: "ఒక దేశం అతిక్రమించినప్పుడు, దానికి అనేకులు అధిపతులు ఉంటారు; కానీ వివేకులు, జ్ఞానులు ఉన్నచోట దాని స్థిరత్వం దీర్ఘకాలం నిలుస్తుంది."

4. కాబట్టి చట్టం సడలించబడింది, మరియు న్యాయం ఎన్నడూ ముందుకు సాగదు.

దీని అర్థం: పనులు దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు అనుగుణంగా జరగవు, కానీ ధర్మశాస్త్రమును వంచి, దానిని వారి ఇష్టాలకు లొంగేలా చేయాలి. ఎందుకంటే, తాము న్యాయవంతులమని గొప్పలు చెప్పుకుంటూ, తాము న్యాయానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించాలని ఏమాత్రం కోరుకోని వారిని హబక్కూకు ఇక్కడ ఖండిస్తున్నాడు. కానీ వారు అక్షరమాలలోని కొన్ని అక్షరాలను తీసుకుని, వాటిని తమకు నచ్చినట్లుగా మార్చుకుంటారు. మన కాలంలోని చతుర న్యాయశాస్త్రవేత్తలు కూడా తమ కఠినమైన న్యాయం విషయంలో అదే చేస్తారు. వారికి చెడ్డ మరియు దుష్టమైన కారణం ఉన్నప్పుడు, వారు న్యాయాన్ని ధిక్కరించి, తమ కారణాన్ని సరైనదిగా, మంచిదిగా కనబడేలా చేస్తారు. ప్రతి మంచి కారణానికి ఆటంకం కలిగించి, దానిని అమలు చేయకుండా అడ్డుకుంటున్నారని సూచిస్తూ, "ధర్మశాస్త్రము సడలించబడింది" అనే పదబంధంతో హబక్కూకు ఇక్కడ వర్ణించేది ఇదే. ఈ విధంగా చట్టాల నిజమైన అర్థం గాలికి కొట్టుకుపోయి, నిర్లక్ష్యం చేయబడుతుంది. అప్పుడు వారు తమ దారిలో వెళ్ళిపోతారు, వారు ధర్మశాస్త్రమునకు అనుగుణంగా తమ లక్ష్యాన్ని సాధించుకుంటారు, కానీ ఆ ధర్మశాస్త్రము వారి మనసుకు అనుగుణంగా వంగిపోతుంది. లోకం అటువంటి వారితో నిండి ఉంది. వారిని దైవభక్తి గలవారని పిలుస్తారు; వారిని వేరే విధంగా పిలవకూడదు. అయినప్పటికీ దేవుడు వారిని విచారిస్తాడు, శిక్షిస్తాడు మరియు వారిని వదిలిపెట్టనని హెచ్చరిస్తాడు. సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, న్యాయవాదులు మరియు న్యాయమూర్తుల చేతుల్లోకి కొన్ని మంచి కేసులు మాత్రమే వస్తాయి. వారు స్వయంగా ఆ విషయాన్ని గ్రహించి, అంగీకరిస్తారు.

మంచి పనుల వల్ల డబ్బు రాదు. ఇక, ఈనాడు బంగారం, పట్టు వస్త్రాలు ధరించి విలాసవంతంగా జీవిస్తున్న న్యాయవాదులు, కోర్టులో చెడ్డ కేసులు లేకపోయి ఉంటే నిజంగానే బిచ్చగాళ్లుగా మారిపోయేవారు.

దుష్టులు నీతిమంతులను మోసం చేస్తారు, కాబట్టి న్యాయం వక్రీకరించబడుతుంది.

న్యాయస్థానంలో ఒకరు మరొకరికి వ్యతిరేకంగా ప్రయోగించే కుయుక్తి గురించి హబక్కూకు ఆలోచిస్తున్నాడని మనం ఇక్కడ గమనించవచ్చు.