9. మార్టిన్ లుటెరో, "టేబుల్ టాక్" ఎన్ లూథర్స్ వర్క్స్, సం. హెల్ముట్ టి. లెహ్మాన్,

అయినప్పటికీ, మాంసం విషయంలో ఉద్దేశపూర్వకంగా వ్యవహరించేవారిని పాబ్లో ఏమాత్రం సహించేవాడు కాదు. ఉదాహరణకు, రక్తసంబంధీకులతో లైంగిక సంబంధం అనే మనిషి పాపం గురించి తెలుసుకున్నప్పుడు, పౌలు కొరింథీయులకు ఇలా ఆజ్ఞాపించాడు: "అతని శరీరం నాశనం కోసం అతన్ని సాతానుకు అప్పగించండి, తద్వారా ప్రభువు దినాన అతని ఆత్మ రక్షించబడుతుంది" (5:5). సంఘంలో ఉండి కూడా అనైతికంగా ప్రవర్తించిన వారి గురించి పౌలు ఎలా మాట్లాడాడో గమనించండి: అత్యాశపరులు, విగ్రహారాధకులు, దూషకులు, త్రాగుబోతులు లేదా మోసగాళ్ళు: అతను వారిని "శరీర సంబంధమైన క్రైస్తవులు" అని పిలవలేదు, కానీ "తమను తాము సహోదరులమని పిలుచుకుంటూ" ప్రవర్తిస్తున్నారని వారిని నిందించాడు మరియు అలాంటి వారితో కలిసి భోజనం కూడా చేయవద్దని కొరింథీయులకు ఆజ్ఞాపించాడు. ఆ పాపాలు (జీవనశైలి పాపాలు, పట్టుదలగలవి, ఉద్దేశపూర్వకమైనవి, కఠినమైనవి) ఆ వ్యక్తి యొక్క విశ్వాస ప్రకటనను ప్రశ్నిస్తాయని నాకు స్పష్టంగా తెలుసు. ఈ పాపి పట్ల మరియు అతనిలాంటి ఇతరుల పట్ల సంఘం యొక్క ఉదాసీన వైఖరిని పౌలు సరిదిద్దాడు. కొరింథీయులు నిస్సందేహంగా వారిని, బహుశా రెండవ తరగతి క్రైస్తవుల వలె క్రమం తప్పకుండా అంగీకరించారు, నేటి సువార్తికుల కాలంలో వారు చేస్తున్నట్లే. అయితే, పౌలు సంఘాన్ని క్రమశిక్షణలో పెట్టమని ఆజ్ఞాపించాడు (5:9-13), ఇది వెలుగునిస్తుంది. వారు విమోచన లేని సహజ వ్యక్తులై ఉండి విశ్వాసులతో సహవాసం చేశారా, లేక సహోదరుల వలె ప్రవర్తిస్తున్న ఆత్మీయ వ్యక్తులా అనే దానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది.

క్రైస్తవులు పాపం చేయడంలో ఎంత దూరం వెళ్ళగలరు?

నేను ఇటీవల క్రైస్తవులు మరియు పాపం గురించిన ఒక పుస్తకాన్ని చదివాను, అది ఒక అసాధారణమైన కథతో మొదలవుతుంది: ఆ పుస్తక రచయితకు, వేశ్యలతో తన సంబంధాల కోసం డబ్బు సమకూర్చుకోవడానికి పద్నాలుగు బ్యాంకులను దోచుకున్నందుకు జైలుకు పంపబడిన ఒక పాస్టర్ తెలుసు! స్త్రీలోలుడైన ఈ బ్యాంకు దొంగ నిజంగానే ఒక క్రైస్తవుడని నేను పూర్తిగా నమ్మినందున, అలాంటి విషయం జరగడం ఎలా సాధ్యమో పరిశోధించడానికి రచయిత ఈ పుస్తకాన్ని రాశారు.

నన్ను పాతకాలపు వాడిని అనండి, కానీ అక్రమ లైంగిక కార్యకలాపాల కోసం డబ్బు చెల్లించడానికి క్రమం తప్పకుండా డబ్బు దొంగిలించే వ్యక్తి నిజంగా సురక్షితంగా ఉన్నాడా అని ప్రశ్నించడం సమంజసమేనని నేను భావిస్తున్నాను. ఆ వ్యక్తి జీవనశైలి ఒక రహస్యం, మరియు అతను పట్టుబడకపోయి ఉంటే ఈ రోజు వరకు కూడా ఆ పని చేస్తూనే ఉండేవాడని అన్ని ఆధారాలు సూచిస్తున్నాయి.

ఒకప్పుడు అతను ఎవాంజెలికల్ పాస్టర్‌గా ఉన్నంత మాత్రాన, 'తనను తాను సోదరుడు అని పిలుచుకున్న' ఇతను ఒక క్రైస్తవుడని మనం చెప్పగలమా?

ఇది నిజమే, మనం ఒక వ్యక్తి హృదయాన్ని తీర్పు తీర్చలేము, కానీ మనం వారి ప్రవర్తనను తప్పక తీర్పు తీర్చాలి (1 కొరింథీ. 5:12): "అన్యాయస్థులు దేవుని రాజ్యమును వారసత్వముగా పొందరని మీకు తెలియదా? మోసపోకండి: వ్యభిచారులు, విగ్రహారాధకులు, జారత్వము చేయువారు, స్వలింగ సంపర్కులు, దొంగలు, లోభులు, త్రాగుబోతులు, కొండెగాళ్ళు, మోసగాళ్ళు ఎవరూ 'దేవుని రాజ్యమును' వారసత్వముగా పొందరు" (1 కొరింథీ. 6:9-11). ఈ వచనాలలో, అపొస్తలుడైన పౌలు దీర్ఘకాలిక ప్రవర్తనా పాపాలను వివరిస్తున్నాడు, ఇవి పునరుజ్జీవింపబడని హృదయాన్ని ప్రతిబింబించే వ్యక్తి యొక్క మొత్తం స్వభావాన్ని ప్రభావితం చేస్తాయి. పౌలు క్రైస్తవులకు గుర్తు చేశానని వారితో చెప్పాడు: "మీలో కొందరు ఇలా ఉండేవారు, కానీ మీరు కడగబడ్డారు, కానీ వారు ఇప్పటికే పవిత్రపరచబడ్డారు, కానీ వారు ఇప్పటికే ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు నామంలో మరియు మన దేవుని ఆత్మలో నీతిమంతులుగా తీర్చబడ్డారు" (వ. 11, నొక్కి చెప్పబడింది).

కానీ ఆగండి... ఘోరమైన పాపాలు చేసిన విశ్వాసుల ఉదాహరణలు బైబిల్లో లేవా? వారు ఘోరమైన పాపాలు చేశారా? దావీదు హత్య, వ్యభిచారం చేసి, కనీసం ఒక సంవత్సరం పాటు తన పాపాన్ని ఒప్పుకోకుండా లేడా? భయంకరమైన పాపాల మధ్య కూడా లోకం పట్ల వారి నిబద్ధతకు లోతు ప్రత్యేకంగా నిలవలేదా? అయితే, దావీదును క్రైస్తవులకు ఉదాహరణలుగా పరిగణించలేము. పునరుజ్జీవనం పొందని ప్రజల కంటే వారి జీవన విధానం భిన్నంగా లేదు.

ఉదాహరణకు, నాతాను అతన్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడు దావీదు తన పాపానికి తీవ్రంగా పశ్చాత్తాపపడి, ప్రభువు యొక్క శిక్షను ఇష్టపూర్వకంగా అంగీకరించాడు (2 సమూయేలు 51). అతని జీవితంలోని ఈ నీచమైన సంఘటన తర్వాత దావీదు పశ్చాత్తాపాన్ని కీర్తనలు 51 తెలియజేస్తున్నాయి. వాస్తవానికి, ఇది దావీదు జీవితంలోని ఒక సంఘటన మాత్రమే, మరియు అతను ఈ రకమైన పాపానికి సిద్ధపడలేదు. 1 Kings 15:5 లో ఇలా చెప్పబడింది: "ఎందుకంటే దావీదు యెహోవా దృష్టిలో నీతిగా ప్రవర్తించాడు, మరియు ఊరియా అనే ద్వేషి విషయంలో తప్ప, ఆయన పంపిన వాటిలో దేని నుండి కూడా తన జీవితకాలమంతటిలో వైదొలగలేదు" (నొక్కి చెప్పబడింది).

లోతు విషయం భిన్నమైనది, ఎందుకంటే అతని చరిత్ర కారణంగా అతని గురించి పెద్దగా తెలియదు. పాత నిబంధనలో, అతని గురించి నమోదు చేయబడినది విచారకరమైనది. ఎందుకంటే అది రాజీ మరియు అవిధేయతకు ఒక దయనీయమైన ఉదాహరణ: సొదొమ నాశనానికి ముందు రోజు రాత్రి, అతను ఆ నగరం నుండి పారిపోవలసినప్పుడు "ఆగిపోయాడు" (ఆదికాండము 19:16), అందువల్ల దేవదూతలు అతని చేయి పట్టుకుని నగరం నుండి బయటకు నడిపించవలసి వచ్చింది; దాదాపు తన జీవితపు చివరి దశలో, అతని

ఇద్దరు కుమార్తెలు అతనికి మద్యం తాగించి అతనితో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్నారు (ఆదికాండము 19:30-38). లోతు రాజీపడటం మరియు లౌకికత్వం వంటి పాపాలకు లోనయ్యే స్వభావం కలవాడిగా కనిపించాడు.

అయితే, క్రొత్త నిబంధన యొక్క దైవ ప్రేరేపిత గ్రంథకర్త మనకు ఇలా చెబుతున్నాడు, 'ఈ నీతిమంతుడు వారి మధ్య నివసించి, వారి దుష్కార్యముల వలన ప్రతిదినము తన నీతిగల ఆత్మను వేదనకు లోనయ్యాడు' (2 పేతురు 2:8): అతడు పాపాన్ని ద్వేషించి, న్యాయాన్ని కోరుకున్నాడు; అతడు పరిశుద్ధ దేవదూతలను గౌరవించాడు, ఇది అతని దైవభయానికి సాక్ష్యం (ఆదికాండము 19:1-14); దేవుని తీర్పు వచ్చినప్పుడు సొదొము వైపు వెనుదిరగకుండా దేవునికి విధేయుడయ్యాడు (వచనం 26 చూడండి).

లోతుకు ఆధ్యాత్మిక కోరికలు లేవనే అర్థంలో అతను 'శారీరకంగా' లేడనడంలో సందేహం లేదు, ఎందుకంటే ఒక దుష్ట స్థలంలో నివసించినప్పటికీ, అతను స్వయంగా అలా లేడు. తన చుట్టూ ఉన్న దుష్టత్వాన్ని చూసి అతని ఆత్మ వేదనకు, అసౌకర్యానికి, దుఃఖానికి లోనైంది మరియు బాధతో హింసించబడింది. స్పష్టంగా, అతని మనస్సాక్షి కఠినం కాలేదు, కానీ తన చుట్టూ ఉన్నవారి దుష్ట ప్రవర్తన కారణంగా అది "రోజురోజు అతని నీతిగల ఆత్మను దుఃఖపెట్టింది" మరియు అతను సొదొములో నివసించినప్పటికీ, అతను ఎన్నడూ సొదొమీయుడు కాలేదు. రక్షించబడినప్పటికీ విపరీతంగా శారీరకంగా ఉన్న వ్యక్తికి ఉదాహరణగా అతన్ని ఉపయోగించేవారు 2 Pedro 2:8 యొక్క బోధను కోల్పోతారు.

పేతురు దృష్టిలో లోతు జీవితం నుండి నేర్చుకోవలసిన పాఠం ఏమిటి? 9వ వచనాన్ని నేను ఈ క్రింది విధంగా సంగ్రహిస్తున్నాను: "భక్తిమంతులను శోధన నుండి ఎలా రక్షించాలో మరియు తీర్పు దినాన అన్యాయస్థులను శిక్షించబడేలా ఎలా కాపాడాలో ప్రభువుకు తెలుసు."

లోతు విషయంలో, శోధన నుండి అతన్ని రక్షించడానికి ప్రభువు ఉపయోగించిన మార్గాలలో ఒకటి తీవ్రమైన శిక్ష: లోతు తన ఇంటిని కోల్పోయాడు; అతని భార్య దైవ తీర్పుకు బలైంది; అతని సొంత కుమార్తెలు అతన్ని అవమానించి, కించపరిచారు; అతను తన పాపానికి భయంకరమైన మూల్యం చెల్లించి, 'దినదినం' బాధపడ్డాడు. ఇది నిరూపించే విషయం ఏమిటంటే, నిజమైన విశ్వాసులు శిక్ష నుండి తప్పించుకోలేక పాపం చేయలేరు.

దేవుడు తన పిల్లలు పాపం చేసినప్పుడు ఎల్లప్పుడూ వారిని శిక్షిస్తాడు మరియు క్రమశిక్షణలో పెడతాడు, ఎందుకంటే వారు శిక్షను అనుభవించకపోతే, వారు నిజంగా ఆయన పిల్లలు కారు, కానీ ఆధ్యాత్మికంగా అక్రమ సంతానం అవుతారు. Hebrews 12:7, 8 స్పష్టంగా ప్రకటిస్తుంది: "ఎందుకంటే తన తండ్రి క్రమశిక్షణలో పెట్టని కుమారుడు ఎవరు? Pero si están sin la disciplina de la cual ప్రతి ఒక్కరూ పాలుపంచుకున్నారు, కాబట్టి వారు అక్రమ సంతానం, మరియు పిల్లలు కాదు. ఆయన మనలను క్రమశిక్షణలో పెట్టే ఉద్దేశ్యం "మన మేలు కొరకే, మనం ఆయన పరిశుద్ధతలో పాలుపొందేలా" (హెబ్రీ. 12:10).

అదంతా, లక్షలాది క్రైస్తవులు శారీరక వాంఛలతో జీవిస్తున్నారనే భావనకు విరుద్ధంగా ఉంది. వారు నిజంగా ఆయన పిల్లలైతే, ఎందుకు నిరంతరం దేవుని క్రమశిక్షణలో ఉంటున్నారు?

పాపులలో మొదటివాడు

బహుశా పాపం చేసే విశ్వాసికి అత్యుత్తమ ఉదాహరణ అపొస్తలుడైన పౌలు.

పాబ్లోనా? అవును. అతను క్రీస్తులో పరిపక్వత చెందుతున్న కొద్దీ, తన పాప స్వభావం గురించి మరింత అవగాహన పొందాడు. కొరింథీయులకు మొదటి పత్రిక వ్రాస్తూ, అతను తనను తాను "అపొస్తలులలో కడపటివాడను, దేవుని సంఘమును హింసించియున్నాను గనుక అపొస్తలుడని పిలువబడుటకు నేను యోగ్యుడను కాను" అని పేర్కొన్నాడు (1 కొరింథీ. 15:9). కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత, ఎఫెసీయులకు వ్రాస్తున్నప్పుడు, అతను తనను తాను 'కడపటివాడను', "పరిశుద్ధులందరిలో కడపటివాడను" అని పిలుచుకున్నాడు (ఎఫె. 3:8). తన జీవిత చరమాంకంలో, తిమోతికి వ్రాస్తూ, పౌలు తనను తాను '"మత్స్యకారులలో" మొదటివాడను' అని చెప్పుకున్నాడు (1 తిమో. 1:15).

పాబ్లో స్వయం సమృద్ధి భావనను ప్రదర్శించలేదు, ఎందుకంటే అతను తన జీవితంలోని పాపం పట్ల అత్యంత సున్నితంగా ఉండేవాడు మరియు దానితో తన పోరాటం గురించి బాధాకరంగా నిజాయితీగా ఉండేవాడు. దాని గురించి పశ్చాత్తాపపడుతూ మరియు నిరంతరం దానితో పోరాడుతున్నప్పటికీ, అతను ఇప్పటివరకు జీవించిన గొప్ప సాధువులలో ఒకడు.

అది ఎలా సాధ్యం? పాబ్లో వంటి ఉన్నత స్థాయి వ్యక్తి... పాపంపై సాధించిన విజయానికి ఒక ఉదాహరణగా ఉంటాడని మీరు అనుకోవడం లేదా? అవును. తనను తాను "దీనుడనని", "పాపులలో అగ్రగణ్యుడనని" పిలుచుకున్నప్పటికీ? అవును. ఈ రెండు విషయాలు ఒకే సమయంలో నిజం కావడం సాధ్యమేనా? తప్పకుండా సాధ్యమే. నిజానికి, మనం ఎంత పవిత్రులమవుతామో, పాపం పట్ల అంతగా సున్నితంగా ఉంటాము.

ప్రతి విశ్వాసి జీవితంలో పాపం యొక్క వైరుధ్యాన్ని మార్టిన్ లూథర్ గమనించి, లాటిన్ భాషలో ఒక పదబంధాన్ని సృష్టించారు: simul justus et peccator ("ఒకే సమయంలో నీతిమంతుడు మరియు పాపి"), ఇది ప్రతి నిజమైన విశ్వాసి పోరాడే ఒక సందిగ్ధత. మన నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం సంపూర్ణమైనది మరియు పరిపూర్ణమైనది, కాబట్టి దేవుని ముందు మన స్థానం నిష్కళంకమైనది, కానీ మనం మహిమపరచబడే వరకు మన పరిశుద్ధీకరణ పరిపూర్ణతను చేరుకోదు, ఎందుకంటే అది క్రీస్తులో మన ఉన్నతమైన పిలుపునకు బహుమానం (ఫిలిప్పీయులకు 3:14). పౌలు ఇలా వ్రాశాడు: "నేను ఇప్పటికే పరిపూర్ణతను పొందానని చెప్పడం లేదు; క్రీస్తుయేసునందు దేవుని ఉన్నతమైన పిలుపునకు బహుమానము కొరకు లక్ష్యము వైపు నేను ముందుకు సాగుదునో లేదో చూచుకొనుచున్నాను." (వ. 12). ఇక్కడ భూమిపై, మన పరిశుద్ధీకరణను మనం ఎంత తీవ్రతతో వెంబడించినప్పటికీ, మన ఆచరణ మన స్థానానికి ఎప్పటికీ సరిపోలదు.

అయినప్పటికీ, మనం తిరిగి జన్మిస్తే, దానిని అనుసరిస్తాము, ఎందుకంటే దేవుడు నీతిలో మన పట్టుదలకు హామీ ఇస్తాడు: "మరియు అదే దేవుడు

శాంతి వారిని సంపూర్ణంగా పవిత్రపరచును; తద్వారా మన ప్రభువైన "యేసు క్రీస్తు" రాకడలో వారి అస్తిత్వం అంతా — ఆత్మ, ప్రాణం మరియు మీ శరీరం — నిష్కళంకంగా కాపాడబడుతుంది (1 థెస్సలొనీకయులు 5:23); ఆయన "వారిని పడిపోకుండా కాపాడగలడు మరియు వారిని తన మహిమ ఎదుట గొప్ప ఆనందంతో నిష్కళంకులుగా నిలబెట్టగలడు" (యూదా 24).

పాపానికి వ్యతిరేకంగా పౌలు చేసిన వ్యక్తిగత పోరాటం గురించిన క్లాసిక్ భాగం Romanos 7:14-25:

ధర్మశాస్త్రము ఆత్మ సంబంధమైనదని మనకు తెలియును; అయినను నేను శరీర సంబంధుడనై, పాపమునకు దాసుడనై యున్నాను. నేను చేయునది నాకే అర్థము లేదు, ఎందుకనగా నేను కోరినది చేయను; దానికి విరుద్ధంగా, నేను అసహ్యించుకొనుదానినే చేసెదను. మరియు నేను కోరని దానినే చేసెదను గనుక, ధర్మశాస్త్రము మంచిది గనుక దానిని చేయుచున్నది నేను కాదు, నాలో నివసించు పాపమే దానిని చేయుచున్నది. నాలో—అనగా నా శరీరములో—ఏ మేలు నివసించదని నాకు తెలియును. ఎందుకనగా మేలు చేయుటకు నాకు కోరిక కలదు గాని, దానిని నెరవేర్చుటకు సామర్థ్యము లేదు. ఎందుకనగా నేను కోరిన మేలును చేయను; దానికి విరుద్ధంగా, నేను కోరని కీడునే ఆచరించుచున్నాను. మరియు నేను కోరని దానినే చేసిన యెడల, దానిని నేను నెరవేర్చక, నాలో నివసించు పాపమే దానిని నెరవేర్చుచున్నది. అందువలన, నేను మేలు చేయగోరుచున్నను, నాలో కీడు ఉన్నదని ఈ నియమమును నేను కనుగొనుచున్నాను. ఎందుకనగా అంతరంగమునుబట్టి నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రమునందు ఆనందించుచున్నాను; అయినను నా అవయవములలో నా మనస్సు యొక్క ధర్మశాస్త్రముతో పోరాడుటకంటె వేరొక ధర్మశాస్త్రమును చూచుచున్నాను; అది నా అవయవములలో నివసించు పాపధర్మశాస్త్రముతో నన్ను బంధించుచున్నది. అయ్యో, నేను ఎంత దురదృష్టవంతుడను! ఈ మరణ శరీరము నుండి నన్ను ఎవరు విడిపిస్తారు? మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునికి నేను కృతజ్ఞతలు తెలుపుచున్నాను! కాబట్టి నేను నా మనస్సుతో దేవుని ధర్మశాస్త్రమును సేవించుచున్నాను; కానీ నా శరీరముతో పాపధర్మశాస్త్రమునకు లోబడుచున్నాను.

అయ్యో నా దురదృష్టం!

చాలా మంది ప్రదర్శకులు ఈ వాక్యభాగం రోమా 6వ అధ్యాయంలోని వాక్యాలతో తార్కికంగా ఎలా కొనసాగుతుందని ఆశ్చర్యపోయారు, అక్కడ విశ్వాసులు పాపానికి చనిపోయారని (Rom. 6:2), పాప శరీరం నాశనం చేయబడటానికి క్రీస్తుతో సిలువ వేయబడ్డారని, వారు పాపం నుండి విడుదల చేయబడ్డారని (వ. 7), వారు ఇకపై ధర్మశాస్త్రం క్రింద కాక కృప క్రింద ఉన్నారని (వ. 14), మరియు నీతికి దాసులుగా ఉన్నారని (వ. 18) చెప్పబడింది. కొందరు రోమా 7లో పౌలు క్రీస్తుకు ముందు తన జీవితాన్ని వివరిస్తున్నాడని ప్రతిపాదించారు మరియు 14వ వచనమే కీలకమని సూచిస్తున్నారు: "నేను శరీర సంబంధిని, పాప దాసత్వంలో అమ్మబడ్డాను."

మరికొందరు, క్రీస్తు ప్రభుత్వాన్ని అంగీకరించక ముందు పౌలు తన శారీరక క్రైస్తవ జీవితాన్ని వర్ణిస్తున్నాడని నమ్ముతారు. అతను ఇలా చెప్పినప్పుడు ఇది ప్రత్యేకంగా నిలుస్తుంది: "నా అంతరంగమునుబట్టి నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రమునందు ఆనందించుచున్నాను గాని నా అవయవములలో వేరొక ధర్మశాస్త్రము కనబడుచున్నది..." (వ. 22, 23). మొదటి భాగంలోని అనేక సూచనలు...

తమ దృష్టిలో తాము స్వార్థపరులుగా, అదే సమయంలో నీతిమంతులుగా భావించుకునే వారి అంతర్గత సంఘర్షణే ఇది అని ఈ భాగం వెల్లడిస్తుంది; అలాంటి వారు తమ సొంత శారీరక బలంతో నీతిమంతులుగా మారాలని కోరుకుంటారు. తరచుగా "లోతైన జీవితం" యొక్క అధిపతులు, దేవునితో మీకున్న సంబంధంలో క్రైస్తవులను 'రోమీయులు 7వ అధ్యాయం నుండి బయటకు వచ్చి' రోమీయులు 8వ అధ్యాయానికి ముందుకు సాగమని ప్రోత్సహించడానికి ఈ భాగాన్ని ఉదహరిస్తారు.

అయితే, ఈ వచనాన్ని అధ్యయనం చేస్తే, ఇది అవిశ్వాసి యొక్క అనుభవం కాదని, లేదా "శరీరానుసారమైన" క్రైస్తవుని యొక్క వ్యక్తీకరణ కాదని, కానీ అతను వ్రాసిన క్షణంలో పాబ్లో యొక్క అనుభవం అని వెల్లడవుతుంది. అతను ఉనికిలో ఉన్న అత్యంత పరిశుద్ధులలో ఒకడైనప్పటికీ, మనలో ఎవరిలాగైనా వ్యక్తిగత పాపంతో పోరాడాడు; దేవునిచే శక్తివంతంగా ఉపయోగించబడినప్పటికీ, అతను పాపానికి మరియు శోధనకు వ్యతిరేకంగా పోరాడాడు: "కాబట్టి, తాను నిలబడి ఉన్నానని అనుకొనువాడు పడిపోకుండునట్లు జాగ్రత్తపడవలెను. మానవ సంబంధమైనది కాని ఏ శోధనయు వారికి సంభవింపలేదు" (కొరింథీ. 10:12, 13).

ఈ వాక్యభాగంలో వర్ణించబడిన అనుభవాన్ని పొందినప్పుడు పౌలు రక్షింపబడ్డాడని మనకు ఎలా తెలుసు? 13 మరియు 14 వచనాల మధ్య క్రియల కాలంలో వచ్చిన మార్పు మనకు మొదటి ఆధారాన్ని ఇస్తుంది: ఆ వచనాలలో పౌలు మారుమనస్సు పొందక ముందు తన జీవితాన్ని వివరిస్తూ, దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని ముఖాముఖిగా ఎదుర్కొన్నప్పుడు తాను పొందిన దోషారోపణను గుర్తుచేసుకుంటున్నాడు. ఆ వచనాలలో క్రియలన్నీ భూతకాలంలో ఉన్నాయి; అయితే, 14-25 వచనాలలో క్రియలు వర్తమాన కాలంలో ఉండి, పౌలుకు ఆ సమయంలో అనుభవమవుతున్న పాపంతో పోరాటాన్ని వర్ణిస్తున్నాయి.

ఇంకా, పౌలు ఇలా వ్రాశాడు, 'ఎందుకంటే నా అంతరంగం ప్రకారం, నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రంలో ఆనందిస్తాను' (Rom. 7:22) మరియు 25వ వచనంలో ఆయన ఇలా జతచేస్తాడు, "నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని సేవిస్తాను," ఇది దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని పాటించని వ్యక్తి చేయని ప్రకటన. ఎందుకంటే శరీరం యొక్క ఉద్దేశం దేవునికి విరోధం; అది దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి లోబడదు, లోబడనూ లేదు.

పాబ్లో దేవునికి విధేయత చూపించాలనే తన కోరికను అనేకసార్లు వివరిస్తాడు. వక్రీకరించబడినది: "ఎందుకంటే నేను చేసేది నాకు అర్థం కాదు, ఎందుకంటే నేను కోరుకున్నది నేను ఆచరించను; దానికి విరుద్ధంగా, నేను అసహ్యించుకునేదాన్ని నేను చేస్తాను... నాలో—అనగా, నా శరీరంలో—మంచి నివసించదని నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే మంచి చేయాలనే కోరిక నాలో ఉంది, కానీ దాన్ని చేసే తపన లేదు... అందువల్ల, నేను ఈ నియమాన్ని కనుగొన్నాను: నేను మంచి చేయాలని కోరుకున్నప్పటికీ, చెడు నాలో ఉంది" (Rom. 7:15, 18, 19, 21). అయితే, క్రీస్తు లేని వ్యక్తికి దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చాలనే కోరిక ఉండదని రోమా 3వ అధ్యాయంలోనే నేను చెప్పాను: 'నీతిమంతుడు ఒక్కడూ లేడు, ఒక్కడూ లేడు; 'అర్థం చేసుకునేవాడు ఎవరూ లేరు, ఎవరూ లేరు...' నేను దేవుని వెతికాను... వారి కళ్ళ ముందు దేవుని భయం లేదు" (వ. 11, 12, 18). Romans 7:14-25లో వర్ణించబడిన వ్యక్తి విమోచించబడినవాడు మాత్రమే కాగలడు.

ఇది శారీరక క్రైస్తవుని గురించి గానీ, లేదా తక్కువ స్థాయి పవిత్రీకరణ కలిగిన వ్యక్తి గురించి గానీ కాదు. ఈ సందర్భంలో పౌలు వ్యక్తిగత సర్వనామాన్ని పదేపదే ఉపయోగించడం, ఇది అతని స్వంత వ్యక్తిగత అనుభవం అని నొక్కి చెబుతుంది మరియు క్రియల కాలాలు నేను ఈ దశను అధిగమించానని భావించానని చూపిస్తాయి. ఇక్కడ వర్ణించబడిన సంఘర్షణ నాకు బాగా తెలుసు. ఉన్నత స్థాయి క్రైస్తవుడైనప్పటికీ, అతని హృదయంలో దేవుని పవిత్రపరిచే కార్యం చాలా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది: అతను పాపాన్ని అసహ్యించుకుంటాడని (వ. 15), న్యాయాన్ని ప్రేమిస్తాడని (వ. 19, 21), దేవుని ధర్మశాస్త్రంలో పూర్ణహృదయంతో ఆనందిస్తాడని (వ. 22) మరియు క్రీస్తులో ఉన్న విమోచన కొరకు దేవునికి కృతజ్ఞతలు చెల్లిస్తాడని (వ. 25) చెప్పబడింది. ఇవన్నీ ఒక పరిణతి చెందిన క్రైస్తవుడు, మరియు ఈ సందర్భంలో, అనుభవజ్ఞుడైన ఒక అపొస్తలుడు ఇచ్చే సమాధానాలు; అంతేగానీ, స్థిరపడిన శారీరకత కోసం తీవ్రమైన ఆశతో బాధాకరంగా పోరాడుతున్న వ్యక్తి ఇచ్చేవి కావు. వాస్తవానికి, ఇది ఒక ఆత్మీయ వ్యక్తి యొక్క వర్ణన. అతను పవిత్రత కోసం తనకున్న కోరికల నేపథ్యంలో, తన అప్పుడప్పుడు చేసే పాపాన్ని ఒక స్థిరమైన విషయంగా భావిస్తాడు.

కాబట్టి, ఇది పరిశుద్ధీకరణ ప్రక్రియ యొక్క మానవ కోణాన్ని వివరిస్తుంది. అందుకే, ఈ అధ్యాయాలు క్రైస్తవ ఎదుగుదలలోని రెండు వేర్వేరు దశలను వివరిస్తాయని కొందరు భావించినట్లుగా, మనం దీనిని రోమా 8వ అధ్యాయంతో పోల్చకూడదు. అవి పరిశుద్ధీకరణపై కేవలం రెండు విభిన్న దృక్కోణాలను అందిస్తాయి: రోమా 7 మానవ దృక్కోణం, మరియు రోమా 8 దైవిక దృక్కోణం. రోమా 7 అనేది దాని గురించిన పౌలు యొక్క వ్యక్తిగత సాక్ష్యం. ఆత్మచే నియంత్రించబడిన, ఆత్మీయంగా స్థిరమైన విశ్వాసిగా జీవించడం అంటే ఏమిటో అది వివరిస్తుంది. అతడు మనుష్య శరీరధారియై యున్నవాడై, తన హృదయం ఆకాంక్షించిన స్థాయిలో దానిని నెరవేర్చలేకపోయినప్పటికీ, దేవుని ధర్మశాస్త్రమును తన పూర్ణహృదయముతో ప్రేమించెను. ఈ స్థాయికి పైన జీవిస్తున్నారని నిరూపించగలంత ఆత్మీయత గల క్రైస్తవులు ఎక్కడైనా ఉన్నారా, లేదా రోమా 8వ అధ్యాయం యొక్క స్థాయి కంటే తక్కువ స్థాయిలో జీవిస్తున్న క్రైస్తవ సహోదరులు ఎవరైనా ఉన్నారా?

నిజమైన విశ్వాసులందరూ ఒకవైపు న్యాయం కోసం పెరుగుతున్న ఆకలికి, మరోవైపు పాపం పట్ల పెరుగుతున్న సున్నితత్వానికి మధ్య పౌలు వర్ణించిన సంఘర్షణతో పోరాడుతూ, ఖచ్చితంగా ఈ స్థాయిలో జీవించాలి. ఒక వ్యక్తి యొక్క ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వత స్థాయిని బట్టి పాపం యొక్క తీవ్రత మారవచ్చు అయినప్పటికీ, నిజమైన విశ్వాసిలో పాపం ఎల్లప్పుడూ ఈ వచనాలలో పౌలు వర్ణించిన సంఘర్షణను అతనికి కలిగిస్తుంది.

కొందరు తాము రోమా 7 కంటే ఉన్నతంగా జీవిస్తున్నామని చెప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించినప్పటికీ, వారు చేసేదల్లా శరీర పాపాల సాధారణ పరిణామాల పట్ల వారి సొంత సున్నితత్వం లేకపోవడాన్ని మాత్రమే బయటపెడతారు. వారిని దేవుని న్యాయమైన ప్రమాణాలతో నిజాయితీగా పోల్చి చూస్తే, వారు ఎంత దూరంలో ఉన్నారో గ్రహించగలరు.

లక్ష్యం నుండి, ఎందుకంటే మనం దానికి ఎంత దగ్గరగా వెళ్తామో, అంత ఎక్కువగా మన పాపాన్ని చూస్తాము. అపరిపక్వమైన, శారీరకమైన, మరియు ధర్మశాస్త్ర సంబంధమైన వ్యక్తులు మాత్రమే తాము దేవుని ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా ఉన్నామనే భ్రమలో జీవించగలరు. రోమా 7లో వర్ణించబడిన వ్యక్తిలో కనిపించే ఆత్మపరిశీలన, వినయం, పశ్చాత్తాపం, మరియు అణకువ అనేవి ఆత్మీయ విశ్వాసి మరియు మదురో యొక్క లక్షణాలు; వీరు దేవుని ముందు తమ మంచితనం మరియు విజయాలపై నమ్మకం ఉంచరు.

కాబట్టి రోమా 7వ అధ్యాయం, న్యాయాన్ని పట్టించుకోని శారీరక క్రైస్తవుని ఆక్రందన కాదు, కానీ తన ఆధ్యాత్మిక పరిపక్వత శిఖరాగ్రంలో ఉన్నప్పటికీ, దైవిక ఆజ్ఞల ప్రకారం జీవించలేని ఆధ్యాత్మిక క్రైస్తవుని విలాపం. ఇది వారి ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధిలోని ప్రతి దశలో ప్రతి విశ్వాసికి కలిగే నిజమైన అనుభవం కూడా.

నేను సహోదరునినే, కానీ ధర్మశాస్త్రం మంచిది.

పౌలు యొక్క విలాపాన్ని జాగ్రత్తగా గమనించండి: "ధర్మశాస్త్రము ఆత్మ సంబంధమైనదని మనకు తెలిసినను, నేను శరీర సంబంధుడనై పాపమునకు దాసుడనై యున్నాను. అది నాకు అర్థము కాదు, ఎందుకనగా నాకు ఇష్టమైన దానిని నేను ఆచరించను; దానికి విరుద్ధంగా, నేను దేనిని ద్వేషిస్తానో, దాన్నే చేస్తాను. నాకు ఇష్టం లేనిది నేను చేస్తున్నాను గనుక, ధర్మశాస్త్రము మంచిదని నేను ఒప్పుకుంటున్నాను. కాబట్టి దానిని చేసేది నేను కాదు, నాలో నివసించే పాపమే" (Rom. 7:14-17).

ధర్మశాస్త్ర క్రియలు లేకుండా విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడటం అంటే ధర్మశాస్త్రం ఆత్మీయమైనది, అది దేవుని ఆత్మ నుండి వచ్చింది మరియు ఆయన పరిశుద్ధ, నీతిగల, మరియు మంచి స్వభావానికి ప్రతిబింబం అని కాదు (వ. 12).

అయితే, విశ్వాసి దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి ఎల్లప్పుడూ విధేయత చూపకుండా నిరోధించే ఒక అడ్డంకి ఉంది: అదే మన శారీరక స్వభావం. పౌలు 'నేను శరీరంలో ఉన్నాను' అని చెప్పడానికి బదులుగా 'నేను శారీరకమైనవాడను' అని చెప్పడాన్ని గమనించండి. ఇక్కడ 'శరీరం' (సార్క్సెన్ గ్రీకు) అనే పదం భౌతిక దేహాన్ని గానీ, శరీరంగా మన వ్యక్తిత్వంలోని ఒక 'భాగాన్ని' గానీ సూచించదు. కానీ, రక్షణ పొందిన తర్వాత మనం మహిమపరచబడే వరకు మనతోనే ఉండే మానవ బలహీనత (ముఖ్యంగా మన పాపభరితమైన స్వార్థం) అనే సూత్రాన్ని సూచిస్తుంది: 'శరీరానుసారంగా జీవించేవారు దేవునికి ప్రీతికరంగా ఉండలేరు' (8:8). 'శరీరంలో' అనేది పునరుజ్జీవం పొందని స్థితిని వర్ణించేది (7:5), అందుకే క్రైస్తవులు తాము 'శరీరంలో' ఉన్నామని అనుకోరు.

అయినప్పటికీ, మనం 'మాంసంతో' చేయబడ్డాము కాబట్టి (అనగా, మనం మానవులం కాబట్టి) మనలో శరీరం నిలిచి ఉంటుంది, మరియు అదే సమస్య: "నాలో — అంటే, నా శరీరంలో — ఏ మంచి లేదని నాకు తెలుసు... నేను నా మనస్సుతో ధర్మశాస్త్రాన్ని సేవిస్తాను."

"దేవుని సంబంధమైన గుణము గలవారై యున్నారు; కానీ శరీరముతో పాప నియమమునకు లోబడియుండుదురు" (7:18-25). ఈ సందర్భంలో ఉపయోగించబడిన 'శరీరము' అనే పదం, మన పతనమైన స్థితిని సూచిస్తుంది మరియు మన మనస్సు, మన భావోద్వేగాలు మరియు మన శరీరం సహా వ్యక్తి యొక్క ప్రతి అంశాన్ని కలుషితం చేస్తుంది. మన పతనమైన స్వభావం (శరీరము) యొక్క ఈ అవశేషాలే, మనం దానిని అసహ్యించుకున్నా లేదా తృణీకరించినా, పదేపదే పాపం చేయడానికి మనల్ని ప్రేరేపిస్తాయి.

14వ వచనంలో పౌలు, "నేను శరీర సంబంధిని, పాప దాసత్వానికి అమ్ముడనై యున్నాను" అని చెప్పినప్పుడు దానినే సూచిస్తున్నాడు. 23వ వచనంలోని 'నా అవయవములలోనున్న పాప నియమముతో అది నన్ను బంధిస్తుంది' అనే ఇలాంటి వాక్యం వలెనే, 'పాపానికి లోబడి అమ్ముడనై యున్నాను' అనే పదం మొదట ఒక సమస్యను సూచిస్తున్నట్లు అనిపిస్తుంది. 'మీరు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియుండక కృపకు లోబడియున్నారు గనుక పాపము మీ మీద అధికారము చేయదు' అని తాను చెప్పిన దానికి పౌలు విరుద్ధంగా మాట్లాడుతున్నాడా? కాదు, ఎందుకంటే 'పాపానికి దాసత్వంలోకి అమ్ముడనై యున్నాను' అంటే అతను పాపానికి పాల్పడ్డాడని కాదు, కేవలం తాను ద్వేషించే అవే పాపాలను చేయడానికి తన శరీరం తనను లాగుతూనే ఉందని అతను గుర్తించాడని మాత్రమే అర్థం.

ప్రతి నిజమైన విశ్వాసి యొక్క స్థితి ఇదే: మన పూర్వ తండ్రియైన అపవాదితో మనకు ఇకపై సంబంధం లేదు, మనం ఇకపై లోకాన్ని ప్రేమించము మరియు మనం ఇకపై పాపానికి బానిసలం కాదు, కానీ మన శరీరం ఇప్పటికీ పాపపు మోసానికి బందీగా ఉండి, దాని అనేక శోధనలకు ఆకర్షింపబడుతూనే ఉంటుంది. అయితే, క్రైస్తవులుగా, మన పాపంలో మనం సంతోషించలేము, ఎందుకంటే అది క్రీస్తులో మనకున్న గుర్తింపునకు విరుద్ధం మరియు అది మన ప్రభువును దుఃఖపరుస్తుందని మనకు తెలుసు.

పాపం పరిశుద్ధాత్మకు దుఃఖాన్ని కలిగిస్తుంది (ఎఫెసీయులకు 4:30), దేవుణ్ణి అవమానపరుస్తుంది (1 కొరింథీయులకు 6:19, 20), మన ప్రార్థనలకు జవాబు రాకుండా చేస్తుంది (1 పేతురు 3:12), అది దేవుని నుండి వచ్చే మంచి విషయాలను మనకు దక్కకుండా చేస్తుంది (యిర్మీయా 5:25), అది మన రక్షణానందాన్ని మన నుండి దోచుకుంటుంది (Ps. 51:12), ఆత్మీయ ఎదుగుదలను నిరోధిస్తుంది (1 కొరింథీయులకు 3:1), ప్రభువు శిక్షను ఆకర్షిస్తుంది (హెబ్రీయులకు 12:5-7), ప్రభువు ఉపయోగం కోసం ఉపయోగపడే పాత్రలుగా ఉండకుండా మనల్ని అడ్డుకుంటుంది (2 తిమోతి 2:21), క్రైస్తవ సహవాసాన్ని కలుషితం చేస్తుంది (1 కొరింథీయులకు 10:21) మరియు అది మన భద్రతను, భౌతిక జీవితాన్ని మరియు మన ఆరోగ్యాన్ని కూడా ప్రమాదంలో పడేయగలదు (1 కొరింథీయులకు 11:29, 30). నిజమైన క్రైస్తవులు పాపాన్ని అసహ్యించుకోవడంలో ఆశ్చర్యం లేదు.

విశ్వాసం ద్వారా నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట యొక్క సత్యాన్ని విన్న తరువాత, అవిశ్వాసి అయిన ఒక వ్యక్తి ఇలా వ్యాఖ్యానించాడు: "రక్షణ ఉచితమని నేను నమ్మినట్లయితే, కేవలం విశ్వాసం ద్వారా మాత్రమే నేను నమ్ముతాను, ఆపై పాపం చేయడం నాకు విసుగు వస్తుంది." అతనికి సాక్ష్యం ఇస్తున్న వ్యక్తి తెలివిగా ఇలా బదులిచ్చాడు: 'ఎంత పాపం అవసరమని మీరు అనుకుంటున్నారు?

"పారా క్వే అన్ క్రిస్టియానో ​​సే క్వేడారా సాటిస్ఫెచో?". పాపం పట్ల తనకున్న ఆకలిని ఏమాత్రం కోల్పోని (దానికి బదులుగా దేవుని విషయాల పట్ల ఆకలిని సంపాదించుకున్న) వ్యక్తి నిజంగా మార్పు చెందలేదు. "మన అభిరుచులు, మన ఎంపికలు, మన ప్రాధాన్యతలు మరియు మన మొగ్గులు ఏమిటి? అదే గీటురాయి. . 4 ఇక్కడ పౌలు, నిజమైన విశ్వాసులలోని అంతరంగ పురుషుని యొక్క ఆకలి మరియు కోరికలు దేవుని ధర్మశాస్త్రం చేత పరిపాలించబడతాయని ధృవీకరిస్తున్నాడు: 'ఎందుకంటే అంతరంగ పురుషుని ప్రకారం, నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రంలో ఆనందిస్తాను; కానీ నా అవయవాలలో నా మనస్సు యొక్క ధర్మశాస్త్రానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడే వేరొక ధర్మశాస్త్రాన్ని నేను చూస్తున్నాను, అది నా అవయవాలలో నివసించే పాపపు ధర్మశాస్త్రంతో నన్ను బంధిస్తుంది' (7:22, 23).

మంచిని కోరుకోవడం నా నైజం, కానీ దాన్ని ఆచరించడం మాత్రం లేదు.

ప్రతి నిజమైన క్రైస్తవుడు పౌలు విలాపంలో తమను తాము చూసుకోగలరు, ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం మంచిదని మరియు దానికి లోబడాలని మనం అంగీకరిస్తాము, కానీ పాపం నుండి మనల్ని మనం విడిపించుకోలేము: మన సొంత మానవ బలహీనత కారణంగా మనం చేతులు కాళ్ళు బంధించబడి ఉన్నాము; పాపం మన అవయవాలలోనే ఉంది. తమను తాము సమర్థించుకునేవారు, తాము సరైనవారమని మరియు మంచివారమని అనుకొని తమను తామే మోసగించుకుంటారు, కానీ రోమా 7వ అధ్యాయం ప్రకారం, ఆత్మచే నడిపించబడే నిజమైన క్రైస్తవుడు అలా చేయడు, ఎందుకంటే అత్యంత ఆత్మీయ క్రైస్తవులు తమలోని పాపం గురించి చాలా ఎక్కువగా ఎరిగి ఉంటారు. మన అవయవాలలోని పాపం అన్నివేళలా గెలవలేదు మరియు చివరికి మనల్ని ఓడించడం మానేస్తుంది, కానీ దేవునికి పరిపూర్ణంగా లోబడాలనే మన ప్రయత్నాలను అది నిరంతరం అడ్డుకుంటుంది.

పౌలు ఇలా అంటాడు: 'నాలో—అనగా, నా శరీరంలో— ఏ మంచిదీ నివసించదని నాకు తెలుసు' 18). నిలిచివున్న పాపానికి, రాణిస్తున్న పాపానికి మధ్య అపారమైన వ్యత్యాసం ఉంది: పాపం ఇకపై మనపై పరిపాలన చేయనప్పటికీ (Rom. 6:18, 19), అది మనలో నిలిచివుంది (7:20). Galatians 5:17లో ఇలా చెప్పబడింది: "ఎందుకంటే శరీరం ఆత్మకు విరుద్ధమైన వాటిని కోరుకుంటుంది, మరియు ఆత్మ శరీరానికి విరుద్ధమైనది. రెండూ ఒకదానికొకటి వ్యతిరేకంగా ఉంటాయి, అందువల్ల అవి కోరుకున్నది చేయవు." రోమా 7 ఆ పోరాటంలోని అసహ్యకరమైన వివరాలను వివరిస్తుంది. కానీ Galatians 5:16 దానిని ఎలా గెలవాలో మనకు చెబుతుంది: 'ఆత్మలో నడవండి, అప్పుడు మీరు ఎన్నటికీ శరీర దుష్ట కోరికలను తీర్చుకోరు.' పరిశుద్ధాత్మ మనకు విజయాన్ని ఇస్తుంది.

అయితే, ఆ విజయం ఒక నిరాశాజనకమైన అసౌకర్యంతో కూడి ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది, పౌలు 18 మరియు 19 వచనాలలో వ్రాసినట్లుగా: 'మేలు చేయుటకు నాలో కోరిక ఉన్నది గాని, దానిని చేయుట లేదు. ఎందుకనగా నేను చేయగోరు మేలును చేయక, దానికి బదులుగా,

దానికి విరుద్ధంగా, నేను ఏ చెడును కోరుకోనో, దాన్నే ఆచరిస్తాను. అతను అది ఏ మంచినీ చేయలేదని చెప్పడం లేదు, కానీ దానిని చేయగల తన సామర్థ్యం కంటే, ఎల్లప్పుడూ విధేయత చూపించాలనే కోరిక గొప్పదని చెబుతున్నాడు. ఆధ్యాత్మికంగా ఇదే ఎదుగుదల తీరు: పాపం పట్ల మన అసహ్యం పెరిగి, దానిపై విజయం సాధించే మన సామర్థ్యం పెరిగేకొద్దీ, మన శరీరంలో మిగిలి ఉన్న దాని పట్ల మన నిరాశ కూడా తీవ్రమవుతుంది. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మనలో నివసించే పాపం పట్ల మన సున్నితత్వం, మన విజయానుభవానికి విలోమానుపాతంలో ఉంటుంది, కాబట్టి మన జీవితంలో పాపాన్ని ఎంత ఎక్కువగా జయిస్తే, దాని ఉనికి గురించి అంత ఎక్కువగా మనం తెలుసుకుంటాము.

ఇదే కీలకమైన విషయం: పౌలు తనకు పాపం చేయాలనే మొగ్గు ఉందని చెప్పలేదు, దానికి పూర్తి విరుద్ధంగా, వారి మొగ్గు నీతి వైపు ఉందని, కానీ పాపభరితమైన తన శరీరం యొక్క ప్రభావం వల్ల తాను కేవలం నిరాశకు గురయ్యానని చెప్పాడు.

మరొక్కసారి, ఇది నిర్లక్ష్యం వలన "శారీరక" స్థితిలో జీవిస్తున్న వ్యక్తి యొక్క సాక్ష్యం కాదు. పాబ్లో తన హృదయంలో న్యాయం కోసం ఆరాటపడ్డాడు, అతను దేవునికి విధేయత చూపడానికి ఆకలితో ఉన్నాడు, అతను దేవుని ధర్మశాస్త్రాన్ని ప్రేమించాడు మరియు మంచి చేయాలని కోరుకున్నాడు. పవిత్రీకరణ ప్రక్రియలో మన అభివృద్ధి ఎలా ఉన్నప్పటికీ, ప్రతి నిజమైన క్రైస్తవుడు సూచించే దిశ అదే.

నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రమునుబట్టి ఆనందించుచున్నాను

కాబట్టి, నేను ఈ నియమాన్ని కనుగొన్నాను: నేను మేలు చేయాలని కోరుకున్నప్పటికీ, నాలో చెడు ఉంది. ఎందుకంటే నా అంతరంగం ప్రకారం, నేను దేవుని ధర్మశాస్త్రంలో ఆనందిస్తాను; కానీ నా అవయవాలలో నా మనస్సు యొక్క ధర్మశాస్త్రముతో యుద్ధము చేయుచున్న వేరొక ధర్మశాస్త్రమును నేను చూచుచున్నాను; అది నా అవయవములలో ఉన్న పాపధర్మశాస్త్రముతో నన్ను బంధించుచున్నది" (వ. 21-23). ​​పౌలును కలవరపెట్టినది అతని మనస్సాక్షి కాదు, ఎందుకంటే అతను మరచిపోయిన పాపమును గూర్చి విలపించడం లేదు, లేదా ప్రభువును అనుసరించడానికి నిరాకరించడాన్ని వర్ణించడం లేదు; అతన్ని కలవరపెట్టినది అతని అంతరంగ పురుషుడు, క్రీస్తు స్వరూపమునకు పునఃసృష్టించబడి, ఆయన ఆత్మచే నివసించబడినవాడు. ఆ అంతరంగ పురుషుడు, దేవుని ధర్మశాస్త్రము యొక్క నిజమైన పరిశుద్ధత, మంచితనము మరియు మహిమను కొంత చూచి, పాపమును నెరవేర్చుకొనక యున్న పాపమును గూర్చిన భ్రమను గ్రహించెను. తన మారుమనస్సుకు ముందు ఉన్న తన ఆత్మసంతృప్తికి (ఫిలిప్పీయులకు 3:6 చూడండి) పూర్తి విరుద్ధంగా, పౌలు ఇప్పుడు, ఆత్మచే నివసించబడిన విశ్వాసిగాను, యేసు క్రీస్తు యొక్క అపొస్తలునిగాను ఉండియు, దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు ఎంత ఘోరముగా దూరముగా జీవించెనో నాకు తెలిసెను.

వినయపూర్వకమైన పశ్చాత్తాపమనే ఆ స్ఫూర్తి, క్రీస్తు యొక్క ప్రతి నిజమైన శిష్యునికి ఒక చిహ్నం. అతడు ఇలా మొరపెడతాడు: 'ప్రభూ, నీవు నన్ను ఎలా ఉండాలని కోరుకుంటున్నావో అలా నేను ఉండలేను.' నీ పరిపూర్ణమైన, పవిత్రమైన, మరియు మహిమగల ధర్మశాస్త్రాన్ని నెరవేర్చడం నాకు సాధ్యం కాదు." గొప్ప నిరాశ మరియు విచారంతో, పౌలుతో పాటు మనం కూడా విచారంగా ఇలా ఒప్పుకోవాలి: 'లేదు, నేను చేయాలనుకున్న దానినే ఎల్లప్పుడూ ఆచరణలో పెడుతున్నాను.

పాబ్లో దేవుని ధర్మశాస్త్రంలో ఆనందించాడు. 'మానవుని ప్రకారం' అనే పదాన్ని 'నా హృదయాంతరాల నుండి' అని అనువదించవచ్చు. పాబ్లోకు దేవుని ధర్మశాస్త్రం పట్ల తన అస్తిత్వం, ఆత్మ లోతుల నుండి వెలువడిన గాఢమైన ప్రేమ ఉండేది. అతని అంతరంగం, అంటే 'దినదినము నూతనపరచబడును' (2 కొరింథీ. 4:16) మరియు దేవుని ఆత్మవలన శక్తితో బలపరచబడును (ఎఫెసీ. 3:16), ఆ భాగం దేవుని ధర్మశాస్త్రంతో ఏకీభవించింది. అతని సమస్యలకు మూలం మానవ స్వభావంలో అంతర్లీనంగా ఉన్న బలహీనత మరియు పతన స్థితి అనే సూత్రం.

119వ కీర్తన రచయిత కూడా పౌలు అనుభవించినటువంటి సంఘర్షణనే అనుభవించాడు, ఎందుకంటే అతని కీర్తన దేవుని విషయాల పట్ల ప్రగాఢమైన ఆకాంక్షను ప్రతిబింబిస్తుంది. దేవుని ధర్మశాస్త్రం పట్ల కీర్తనకారుని ఆకాంక్ష వ్యక్తీకరణలకు ఇవి కొన్ని ఉదాహరణలు:

81-83 వచనాలు: "Desfallece mi alma en espera de tu salvación; en tu word I have placed my hope. My eyes fout waiting for your word saying: 'When will you comfort me?'. Although I have been like a graksill in the middle of the smoke, I have not forget.

వెర్సిక్యులో 92: "సి టు లే నో హుబీరా సిడో మి డెలిసియా యా హబ్రియా పెరెసిడో నేను నా బాధలో ఉన్నాను.

97వ వచనం: "నీ ధర్మశాస్త్రమును నేను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నాను! రోజంతా అదే నా ధ్యానం."

వెర్సిక్యులో 113: "అబోర్రెజ్కో ఎ లాస్ డి డోబుల్ ఆనిమో పెరో అమో టు లే".

131వ వచనం: "నీ ఆజ్ఞలను ఆశించి నేను నోరు తెరిచి నిట్టూర్చాను."

వెర్సిక్యులో 143: "మీ ఆజ్ఞలు నాకు సంతోషాన్నిచ్చాయి.

వెర్సిక్యులో 163: "లా మెంటిరా అబోర్రెజ్కో వై అబోమినో పెరో అమో టు లే".

165వ వచనం: "నీ ధర్మశాస్త్రమును ప్రేమించువారికి గొప్ప సమాధానము కలుగును, మరియు... వారు తొట్రుపడరు."

వెర్సిక్యులో 174: "అన్హెలో టు సాల్వాసియోన్, ఓహ్ SEÑOR, y tu ley es mi

ఆనందం.

కీర్తనకారుడు వ్యక్తపరిచిన ఆధ్యాత్మికత స్థాయి ఆశ్చర్యపరుస్తుంది. అతను దేవుని విషయాల పట్ల అపారమైన ప్రేమతో ఆకర్షితుడయ్యాడని స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అందుకే 119వ కీర్తనలోని చివరి వచనం చాలా ఆశ్చర్యపరుస్తుంది: "తప్పిపోయిన గొర్రెవలె నేను దారితప్పినవాడనై నడుచుకొంటిని; నీ ఆజ్ఞలను నేను మరువలేదు గనుక నీ దాసుడనగుటకు నన్ను వెదకుము" (వ. 176). దేవుని ధర్మశాస్త్రం పట్ల అంత తీవ్రమైన ప్రేమ ఉన్న వ్యక్తి ఆధ్యాత్మికంగా దారి తప్పినప్పుడు వైఫల్యాన్ని అనుభవించడని మనం అనుకోవచ్చు, కానీ ఆ సంఘర్షణను విశ్వాసులందరూ అనుభవిస్తారు.

మనం ఎందుకు పాపం చేస్తాము? దేవుడు మన పనిని సరిగ్గా చేయనందుకా? సరే, ఆయన మనలను ఎప్పుడు రక్షించాడు? ఆయన మనకు ఒక కొత్త స్వభావాన్ని ఇచ్చాడు, అది ఇంకా... అది అసంపూర్ణంగా ఉందా? మనం ఇంకా పరలోకానికి సిద్ధంగా లేనందువల్లనా? అయినప్పటికీ, అందులోకి ప్రవేశించే హక్కును మనం సంపాదించుకోవాలా?

కాదు, ఎందుకంటే పాపం ఇంకా మన శరీరంలో ఉంది.

ఒక వైపు... కానీ మరో వైపు...

అయ్యో, నేను ఎంత దురదృష్టవంతుడను! ఈ మరణ శరీరము నుండి నన్ను ఎవరు విడిపిస్తారు? మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునికి నేను కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను! కాబట్టి నేను నా మనస్సుతో దేవుని ధర్మశాస్త్రమును సేవిస్తాను; కానీ నా శరీరంతో, పాప నియమమునకు లోనవుతాను. "పాపం" (Rom. 7:24, 25).

ఈ విధంగా, పాబ్లో వేదన మరియు నిరాశతో కూడిన చివరి విలాపాన్ని వినిపిస్తాడు, అది మరొకసారి కీర్తనకారుని మాటలను ప్రతిధ్వనిస్తుంది: "నా అంతరంగంలో నుండి నేను నీకు మొరపెట్టుచున్నాను, ఓ యెహోవా. ప్రభూ, నా మొర వినుము; నా విన్నపము యొక్క స్వరమునకు నీ చెవులు ఆలకించును గాక. ఓ యెహోవా, నీవు పాపములను లెక్కపెట్టినయెడల, ఎవడు నిలువగలడు, ఓ ప్రభూ? అయినను నీయందు క్షమాపణ కలదు, అందువలన నీవు ఘనపరచబడుదువు. నేను యెహోవా కొరకు కనిపెట్టుచున్నాను; నా ఆత్మ కనిపెట్టుచున్నది. ఆయన వాక్యమందు నేను నా నిరీక్షణ ఉంచితిని. (Psalm 130:1-5).

"ఈ మరణ శరీరము నుండి నన్ను ఎవరు విడిపిస్తారు?" అని అన్నప్పుడు పాబ్లో కూడా నిశ్చయంగా అలాంటి మనఃస్థితిలోనే ఉన్నాడు. అయినప్పటికీ, తన ప్రశ్నకు తానే ఇలా జవాబిచ్చాడు: "మన ప్రభువైన యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునికి నేను కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను!" (వ. 25). పాపంపై అంతిమ విజయం తన సొంత శరీరంలోనే అతనికి నిశ్చయపరచబడింది: 'ఎందుకంటే, మనలో ప్రత్యక్షమగు మహిమతో పోల్చితే ఈ ప్రస్తుత కాలపు శ్రమలు ఏమాత్రం యోగ్యమైనవి కావని నేను భావిస్తున్నాను. ఎందుకంటే, క్రీస్తు కుమారుల ప్రత్యక్షత కొరకు సృష్టి ఆత్రుతతో ఎదురుచూస్తోంది.'