శిక్ష స్థాయిలు

సాంప్రదాయ క్రైస్తవంలో చారిత్రాత్మకంగా బోధించబడిన నరక సిద్ధాంతంపై ఉన్న సాధారణ అభ్యంతరాలలో ఒకటి ఏమిటంటే, ఈ సిద్ధాంతం దేవుని స్వభావాన్ని కించపరుస్తుంది, అది ఏదో ఒక విధంగా ఆయన మంచితనంపై నీడను వేస్తుంది.

ప్రజలు నాతో ఇలా అంటారు: "నా దేవుడు ప్రేమగల దేవుడు. మరియు నా దేవుడు మంచి దేవుడు."

దేవుడు నిజంగా ప్రేమగలవాడు మరియు మంచివాడు కాబట్టి, ఆయన ఎవరినీ నరకానికి పంపడు.

నేను ఈ మాటను నిరంతరం వింటూ ఉంటాను, మరియు దీని వెనుక ఉన్న తర్కం గురించి ఆశ్చర్యపోతుంటాను. దేవుడు ఎవరినీ నరకానికి పంపడు అనే నిర్ధారణకు దారితీసే ప్రాథమిక అంశాలను పరిశీలిద్దాం.

మొదటి ప్రతిపాదన ఏమిటంటే, దేవుడు నిజంగా ప్రేమగలవాడు కాబట్టి, ఆయన ఎవరినీ నరకానికి పంపడు. ఉపమానంగా చెప్పాలంటే, ప్రేమగల తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డను ఎన్నడూ గద్దించరు లేదా శిక్షించరు. మీరు ఇలా అనవచ్చు: "అయితే ఒక్క నిమిషం ఆగండి, ఆర్. సి., ప్రేమగల తల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డకు ఇచ్చే శిక్ష సరిదిద్దేది. అది భవిష్యత్తులో బిడ్డ మరిన్ని ఇబ్బందులను ఎదుర్కోకుండా సహాయపడటానికి ఉద్దేశించిన ఒక దండన." నిశ్చయంగా, దేవుడు తాను ప్రేమించే వారిని గద్దిస్తాడని, మరియు ఈ గద్దింపు మన సంక్షేమం కోసమే ఇవ్వబడుతుందని క్రొత్త నిబంధన బోధిస్తుంది. కానీ మనం నరకం గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు, మనం దేవుని సరిదిద్దే ఉగ్రత యొక్క ప్రత్యక్షత గురించి మాట్లాడటం లేదు; మనం ఆయన శిక్షించే ఉగ్రత గురించి మాట్లాడుతున్నాము, అది కేవలం దానిని పొందిన వారి నైతిక అభివృద్ధి కోసం ఉద్దేశించినది కాదు, కానీ అది దేవుని న్యాయానికి ఒక వ్యక్తీకరణ. మీరు నన్ను ఇలా అడగవచ్చు, "దేవుడు నిజంగా ప్రేమగలవాడైతే, ఆయన ప్రజలపై శిక్షించే ఉగ్రతను ఎలా చూపగలడు?"

మనం మనల్ని మనం ఈ ప్రశ్న వేసుకోవాలి: "దేవుని ప్రేమకు పాత్రుడు ఎవరు?" దేవుడు మానవాళి అందరి పట్ల కనబరిచే కరుణ గురించి, ఆయన ప్రతి ఒక్కరి పట్ల కలిగి ఉన్న ఒక విధమైన ప్రేమ గురించి బైబిలు మాట్లాడుతుంది, కానీ పతనమైన మానవ జాతి పట్ల దేవుని కరుణామయ ప్రేమ షరతులు లేనిది మరియు శాశ్వతమైనది అనే ముగింపునకు మనం తొందరపడి రాకూడదు. ఒకసారి టెలివిజన్‌లో ఒక బోధకుడు, "దేవుడు ప్రతి ఒక్కరినీ షరతులు లేకుండా ప్రేమిస్తాడు" అని పదేపదే చెప్పడం నేను విన్నాను. ఆ బోధకుడికి ఆ సందేశం ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. అతను దానిని ఖచ్చితంగా బైబిలు మూలాల నుండి పొంది ఉండడు, ఎందుకంటే దేవుని రక్షణ ప్రేమ షరతులతో కూడుకున్నది. దానికి మన వైపు నుండి పశ్చాత్తాపం, విశ్వాసం మరియు క్రీస్తు కార్యం కూడా అవసరం. పశ్చాత్తాపపడని మరియు విశ్వాసంలోకి రాని ప్రజల పట్ల కూడా దేవుడు వివక్ష లేకుండా చూపించే దైవిక కరుణ ఒకటి ఉంది, కానీ

అది శాశ్వతంగా కొనసాగదు, ఎందుకంటే ఆ ప్రేమపూర్వక దయ వెనుక ఒక ఉద్దేశం ఉంది—ప్రజలకు పశ్చాత్తాపపడటానికి మరియు యేసు క్రీస్తు ద్వారా అందించబడిన కరుణను సద్వినియోగం చేసుకోవడానికి అవకాశం ఇవ్వడమే ఆ ఉద్దేశం.

పాపపు ప్రాణులమైన మన పట్ల దేవునికి ఉన్న ప్రేమతో పాటు, ఆయనకు అంతకంటే గొప్ప ప్రేమ మరొకటి ఉంది, అదే నీతి పట్ల మరియు తన స్వభావం పట్ల ఆయనకున్న ప్రేమ. మనకు అనుకూలంగా ఉండటం కోసం దేవుడు తన పరిశుద్ధత విషయంలో గానీ, తన నీతి విషయంలో గానీ రాజీపడడు. ఒక విధంగా దేవుడు తన మహిమను తానే ప్రేమిస్తాడు. మరియు మొండివారైన, పశ్చాత్తాపపడని వ్యక్తులు నరకంలో శిక్ష అనుభవించడం దేవుని మహిమకు దారితీస్తుంది. మనం గ్రహించడానికి అత్యంత కష్టమైన భావనలలో ఇది ఒకటి కావచ్చు—ఒక విధంగా నరకం దేవుణ్ణి మహిమపరుస్తుంది. అది ఎలా సాధ్యం? సరళంగా చెప్పాలంటే, నరకం దేవుని మంచితనాన్ని స్పష్టంగా చూపించడం ద్వారా దేవుణ్ణి మహిమపరుస్తుంది.

అయితే ఆగండి—నరకంపై తరచుగా వచ్చే రెండు అభ్యంతరాలలో ఒకటి, దేవుడు ప్రేమగలవాడు మరియు మంచివాడు అనే వాదన అని నేను ఇప్పుడే చెప్పలేదా? దేవుడు ప్రేమగలవాడు మరియు మంచివాడు అయితే, నరకం ఉండదు అని ప్రజలు వాదిస్తారు. ఈ దృక్కోణం ప్రకారం, దేవుని మంచితనం అంటే, ఆయన పట్ల ఇతరుల స్పందనతో సంబంధం లేకుండా, ప్రతి ఒక్కరినీ రక్షించేంత ప్రేమగలవాడై ఉండాలి. ఇక్కడ దేవుని ప్రేమ మరియు దేవుని మంచితనం అనే భావనలు చాలా దగ్గర సంబంధం కలిగి ఉన్నాయి. నరకంపై చేసే నిరసన ఏమిటంటే: "ఒకవేళ నరకం ఉంటే, దేవుడు నిజంగా ప్రేమగలవాడు కాదు. మరియు ఆయన నిజంగా ప్రేమగలవాడు కాకపోతే, ఆయన నిజంగా మంచివాడు కాదు." కాబట్టి మనం దేవుడు మంచివాడని విశ్వసిస్తే, ఆయన ప్రేమగలవాడని, మరియు ఆయన మంచితనానికి పరిమితి లేనట్లే ఆ ప్రేమకు కూడా పరిమితి లేదని మనం విశ్వసిస్తాము. అందువల్ల, ఆయన ప్రేమగలవాడైతే, మరియు ఆయన మంచివాడైతే, ఎవరూ ఎప్పటికీ నరకానికి వెళ్లరు.

అయితే, ఒక మంచి న్యాయాధిపతి, ఒక న్యాయమైన న్యాయాధిపతి, చెడును శిక్షించకుండా వదిలేస్తాడా? ఈ లోకంలోని న్యాయస్థానాలు ఘోరమైన, హేయమైన నేరాలకు పాల్పడినట్లు తెలిసిన వారిపై తీర్పు ఇవ్వడానికి నిరాకరిస్తే, ఆ న్యాయస్థానాలు మంచివని మనం అంటామా? నిస్సందేహంగా అనము. మరి దేవుని మంచితనం అంటే ఏమిటి?

నా వేదాంత మిత్రుడు ఒకసారి జ్యూరీలో పనిచేశాడు, అప్పుడు ఆ జ్యూరీ ఫోర్‌మాన్ ఇలా అన్నాడు, "మనం ఇక్కడ మంచి చెడులను గుర్తించడానికి కాదు, మానవ సంబంధాలతో వ్యవహరించడానికి ఉన్నాము." ఇదే మన కాలపు మనస్తత్వం. కొన్నిసార్లు మనం, దేవుని ప్రధాన ఆసక్తి మానవ సంబంధాలే కానీ, చెడును శిక్షించడం కాదని అనుకుంటాము. ఒకవేళ దేవుడు చెడును శిక్షించాలని పట్టుబడితే, ఆయన మంచివాడు కాడు.

కానీ నా ఉద్దేశంలో దీనికి విరుద్ధంగా ఉంది. మరో కోణం నుండి చూస్తే, దేవుడు దుష్టత్వాన్ని శిక్షించడం వాస్తవానికి ఆయన మంచితనాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది. దేవుడు దుష్టులను శిక్షించకపోతే ఆయన మంచివాడు కాడు. ఆయన తన నీతిని గానీ, తన న్యాయాన్ని గానీ పూర్తిగా విడిచిపెడితే ఆయన మంచివాడు కాడు.

అయితే, కొన్నిసార్లు మనం దీనికి విరుద్ధమైన ఊహపై ఆధారపడతాము—అంటే, దేవుని ప్రేమ ఆయన మంచితనాన్ని తగ్గిస్తుందనే ఆలోచనపై. దేవుడు న్యాయవంతుడు కాడని, దేవుడు మంచివాడు కాడని మనం దృఢంగా నమ్ముతాము—లేదా కనీసం ఆశతో ఎదురుచూస్తాము—కాబట్టి సీయోనులో మనం నిశ్చింతగా ఉంటాము. కానీ దేవుడు మంచివాడు కాబట్టే, ఆయన చెడును శిక్షించే నరకం అనే స్థలం ఉంది.

యేసు నరకం గురించి చాలా తరచుగా చర్చించాడని మనం ఇదివరకే చూశాం. యేసులాగే, అపొస్తలుడైన పౌలు కూడా దేవుని చేతిలో జరిగే నీతివంతమైన తీర్పు అనే అంశాన్ని చర్చించడానికి వెనుకాడలేదు. యేసులాగే, పౌలు కూడా నిశ్చయంగా రాబోయే ఉగ్రత నుండి పారిపోమని మనలను హెచ్చరిస్తున్నాడు. రోమీయులకు పౌలు రాసిన పత్రికలో మనం ఇలా చదువుతాము: “కాబట్టి, తీర్పు తీర్చువాడవైన ఓ మనిషీ, నీవు ఎవనివైనప్పటికీ నీవు నిర్దోషివి. ఎందుకంటే, నీవు ఇతరులకు ఏ విధంగా తీర్పు తీరుస్తావో, ఆ విషయంలో నీవు నీకు నీవే శిక్ష విధించుకుంటావు; తీర్పు తీర్చే నీవు కూడా అవే పనులు చేస్తావు. అయితే అట్టి పనులు చేసేవారికి వ్యతిరేకంగా దేవుని తీర్పు సత్యం ప్రకారం ఉంటుందని మనకు తెలుసు. అట్టి పనులు చేస్తూ, అవే పనులు చేసే ఓ మనిషీ, నీవు దేవుని తీర్పు నుండి తప్పించుకుంటానని అనుకుంటున్నావా?” (2:1-3).

పౌలు ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న అడుగుతున్నాడు: "మీరు పాపం చేస్తుంటే, దేవుని తీర్పు నుండి తప్పించుకుంటామని అనుకుంటున్నారా?" నిస్సందేహంగా, దేవుని ఉచిత కరుణ ద్వారా లభించే క్షమాపణ మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సువార్తను వివరించబోయే ముందు, పౌలు రోమా పత్రిక రెండవ అధ్యాయంలో ఈ బోధను ఇస్తున్నాడు. మనం సిలువను మరియు నీతిమంతులుగా తీర్చబడటమనే సిద్ధాంతాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ఆయన పునాది వేస్తున్నాడు, ఒక చట్రాన్ని నిర్మిస్తున్నాడు, మరియు మనకు ఒక రక్షకుడు లేకపోతే, మనం తీవ్రమైన ఇబ్బందుల్లో ఉంటామని చెబుతున్నాడు. తమకు క్రీస్తు అవసరం లేదని, దేవుని తీర్పు నుండి తప్పించుకుంటామని అనుకునే వారిని ఆయన ఉద్దేశించి ఈ మాటలు చెబుతున్నాడు.

మీరు దానిపైనే ఆధారపడుతున్నారా? మీరు ఆయన కుమారుని స్వీకరించడానికి నిరాకరించినప్పటికీ దేవుడు మీ పట్ల కరుణ చూపిస్తాడని ఆశిస్తున్నారా? లేఖనాల్లో ఎక్కడా అటువంటి ఆశకు నాకు ఏ కారణమూ కనిపించడం లేదు; నరకం నుండి తప్పించుకోవాలంటే ఒక వ్యక్తి తన పాపాల నుండి పశ్చాత్తాపపడి క్రీస్తు వద్దకు రావాలనే తన పట్టుదలలో దేవుడు కనికరం లేకుండా ఉంటాడని తప్ప మరే విధంగానూ ఉంటాడని బైబిలు ఎప్పుడూ సూచించదు. ప్రాచీన ప్రపంచపు సాంస్కృతిక కేంద్రమైన ఏథెన్స్‌లోని మార్స్ హిల్ వద్ద పౌలు తత్వవేత్తలతో మాట్లాడినప్పుడు, ఆయన దేవుని సహనం గురించి మాట్లాడి ఇలా అన్న విషయం మనకు గుర్తుండే ఉంటుంది: "నిజంగా, ఈ అజ్ఞాన కాలములను దేవుడు చూచి చూడనట్లు ఊరకుండెను, కానీ ఇప్పుడు ప్రతిచోటా ఉన్న మనుష్యులందరూ పశ్చాత్తాపపడాలని ఆయన ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు, ఎందుకంటే ఆయన నియమించిన మనుష్యుని ద్వారా నీతితో లోకానికి తీర్పు తీర్చే ఒక దినాన్ని ఆయన నియమించాడు. ఆయనను మృతులలో నుండి లేపడం ద్వారా ఈ విషయాన్ని అందరికీ ఆయన హామీ ఇచ్చాడు" (Acts 17:30-31). పౌలు ఏమి చెబుతున్నాడో మీకు వినపడుతోందా? పశ్చాత్తాపం అనేది ఒక ఐచ్ఛికం కాదు. "మీరు చేయాల్సిందల్లా నడవలో నడిచి వెళ్లడమే" అని చెప్పే సువార్తికుని శైలిలో పౌలు మాట్లాడడు.

మీ చేయి పైకెత్తండి, లేదా నా తర్వాత ఈ ప్రార్థనను పఠించండి." దేవుడు ప్రజలను రక్షణ పొందమని ఆహ్వానించడు. ఆయన వారికి ఆజ్ఞాపిస్తాడు.

మనం ఈ ఆజ్ఞను ధిక్కరిస్తే ఏమవుతుంది? పశ్చాత్తాపపడమని దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపించాడు.

కానీ మనం ఇలా అనుకుంటూ నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నాము: “నేను పశ్చాత్తాపపడను. నేను క్రీస్తును స్వీకరించను, ఎందుకంటే దాని గురించి నేను చింతించాల్సిన అవసరం లేదు. నా పాపానికి ఎలాంటి పరిణామాలు ఉండవు.” పౌలు ఇక్కడ దేని గురించి హెచ్చరిస్తున్నాడో, ప్రపంచంలో చాలా మంది సరిగ్గా అదే చేస్తున్నారు. వారు దేవుని తీర్పు నుండి తప్పించుకుంటామని అనుకుంటున్నారు. వారు ఒకరి తర్వాత ఒకరి ప్రసంగాలను వినవచ్చు, ఒకరి తర్వాత ఒకరి వేదాంతుల మాటలు వినవచ్చు, వారు కోరుకున్నంత భద్రతను ఇస్తారు, దేవుడు తమను తీర్పు తీర్చడమనే వారి ఆశను బలపరుస్తారు. మరియు వారు నరకం యొక్క వాస్తవికతను తిరస్కరించడం ద్వారా అలా చేస్తారు.

పాల్ ఇలా కొనసాగిస్తున్నాడు:

లేదా దేవుని మంచితనం మిమ్మల్ని పశ్చాత్తాపానికి నడిపిస్తుందని తెలియక, ఆయన మంచితనం, సహనం, మరియు దీర్ఘశాంతం అనే ఐశ్వర్యాన్ని మీరు తృణీకరిస్తున్నారా? కానీ మీ కఠినత్వానికి మరియు పశ్చాత్తాపపడని మీ హృదయానికి అనుగుణంగా, ఉగ్రత దినాన మరియు దేవుని నీతిగల తీర్పు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు, మీరు మీ కొరకు ఉగ్రతను కూడబెట్టుకుంటున్నారు. ఆ దేవుడు "ప్రతివానికి వాని క్రియల చొప్పున ప్రతిఫలమిచ్చును": మేలు చేయుటలో ఓర్పుతో కొనసాగుతూ మహిమ, గౌరవం, మరియు అమరత్వాన్ని కోరుకునే వారికి నిత్యజీవం; కానీ స్వార్థపరులై, సత్యానికి లోబడక, దుర్నీతికి లోబడేవారికి—దుష్కార్యాలు చేసే ప్రతి మనుష్య ఆత్మపై ఆగ్రహం, ఉగ్రత, శ్రమ మరియు వేదన కలుగును. (Rom. 2:4-9a)

ఇది భయానకమైన భాగం, ఎందుకంటే ఇక్కడ పౌలు వర్ణిస్తున్నది ఒక వస్తువులను పోగుచేసే వ్యక్తి గురించి.

మేము ఇంట్లో మోనోపలీ ఆడుతున్నప్పుడు, నా కూతురు నా కొడుకును డబ్బు దాచిపెడుతున్నాడని గద్దించేది. తన దగ్గర ఎంత నిల్వ ఉందో మాకు తెలియకుండా ఉండటానికి, అతను తన డబ్బులో కొంత దాచిపెట్టేవాడు. కానీ నా కూతురు ఈ ఎత్తుగడను వెంటనే పసిగట్టేది. ఆమె అతని వైపు చూసి, "నువ్వు డబ్బు దాచిపెడుతున్నావు" అని అనేది. అయితే, డబ్బు దాచిపెట్టడం వెనుక ఉన్న ఉద్దేశ్యం, కష్టకాలం కోసం ఏదైనా ఒక నిల్వను పోగుచేయడం. ఇక్కడ పౌలు చెబుతున్నదేమిటంటే, దేవుని మంచితనాన్ని, సహనాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసే మనము, క్రీస్తుపై ఆధారపడకుండా ఆయన తీర్పు నుండి తప్పించుకుంటామని అనుకునే మనము, ఉగ్రత దినాన ఉగ్రతను కూడబెట్టుకుంటున్నాము.

ఒక చర్చిలోకి మతబోధకుడిగా రాబోతున్న ఒక వ్యక్తికి నిర్వహించిన దీక్షా పరీక్షకు నేను బాధ్యత వహించిన విషయం నాకు గుర్తుంది. ఆ పరీక్ష సమయంలో, అపరాధభావనలో వివిధ స్థాయిలు ఉంటాయని మీరు నమ్ముతారా అని నేను ఆయనను అడిగాను. దానికి ఆయన ధృడంగా ఇలా సమాధానమిచ్చారు

దానికి వ్యతిరేకంగా. ఆయన ఇలా అన్నాడు: "కాదు, ప్రతిఒక్కరూ సమానంగా దోషులే. పాపమంతా సమానంగా హేయమైనది. యాకోబు ఇలా అంటున్నాడు, 'ధర్మశాస్త్రంలోని ఒక విషయానికి వ్యతిరేకంగా పాపం చేస్తే, ధర్మశాస్త్రం మొత్తానికి వ్యతిరేకంగా పాపం చేసినట్లే.'" విచారించబడుతున్న ఆ వ్యక్తి, పాపమంతా సమానమేనని నిర్ధారించడానికి ఆ వాక్యభాగం నుండి ఒక అక్రమమైన నిర్ధారణకు వచ్చాడు. డాంటే తన ప్రసిద్ధ 'ఇన్ఫెర్నో'లో ఊహించినట్లుగా, పరలోకంలో వేర్వేరు స్థాయిలు ఉన్నాయని గానీ, అక్కడ ఆనందంలో వివిధ క్రమాలు ఉన్నాయని గానీ, లేదా నరకానికి కూడా స్థాయిలు ఉన్నాయని గానీ అతను ఖండించాడు. కానీ ఇక్కడ రోమా 2వ అధ్యాయంలో, పౌలు తీర్పును కూడబెట్టుకోవడం, ఉగ్రతను పోగుచేయడం, దానిని కుప్పగా పోయడం, పోగు చేయడం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు. మనం పాపం చేసిన ప్రతిసారీ, మన పాపానికి పశ్చాత్తాపపడటంలో మరియు క్రీస్తుపై విశ్వాసం ఉంచడంలో ఆలస్యం చేసే ప్రతి రోజు, మనం దేవుని ముందు మన అపరాధాన్ని పెంచుకుంటున్నాము, తద్వారా నరకంలో మన శిక్షను కూడా పెంచుకుంటున్నాము.

గుర్తుంచుకోండి, దేవుడు తన పరిపూర్ణ న్యాయంలో ప్రతి పాపాన్ని న్యాయబద్ధంగా శిక్షిస్తాడు. ఒక వ్యక్తి ఐదు హత్యలు చేసి, మరొక వ్యక్తి కేవలం ఒక హత్య మాత్రమే చేసి ఉంటే, దేవుడు తన అంతిమ న్యాయస్థానంలో ఇచ్చే శిక్ష సంపూర్ణంగా న్యాయబద్ధంగా ఉంటుంది. ఒక హత్య చేసిన వ్యక్తి కంటే ఐదు హత్యలు చేసిన వ్యక్తికి ఐదు రెట్లు ఎక్కువ ఘోరమైన శిక్ష విధించబడుతుంది. ఈ లోకంలో అలా చేసే సామర్థ్యం మనకు లేదు, కానీ దేవునికి ఉంది. మనమే మనకు వ్యతిరేకంగా నేరారోపణ చేసుకుంటున్నామని అపొస్తలుడు ఇస్తున్న గంభీరమైన హెచ్చరిక ఇది.

పశ్చాత్తాపపడకుండా, క్రీస్తును ఆశ్రయించకుండా మనం ఎంత ఎక్కువ కాలం పాపం చేస్తామో, మన తీర్పు అంత ఘోరంగా ఉంటుంది.

యేసు స్వయంగా ఈ భావనను పదేపదే బోధిస్తారు. ఆయన పనికిరాని గృహనిర్వాహకుని గురించి మాట్లాడతారు, మరియు కొద్ది దెబ్బలు తినువారి గురించి, అనేక దెబ్బలు తినువారి గురించి కూడా ఆయన మాట్లాడతారు. సొదొమ, గొమొర్రా, లేదా తూరు, సీదోనుల మీదకు వెళ్ళబోయే తీర్పు కన్నా బేత్సయిదా మీదకు రాబోయే తీర్పు గొప్పదని ఆయన మాట్లాడతారు (మత్తయి 11:22). శిక్షలో వివిధ స్థాయిలు ఉంటాయి, ఎందుకంటే నరకం అనేది పరిపూర్ణమైన న్యాయం అమలు చేయబడే స్థలం. మనమందరం దోషులమే మరియు నరకానికి వెళ్ళడానికి అర్హులమే అయినప్పటికీ, అక్కడికి వెళ్ళేవారి దోషంలో కూడా వివిధ స్థాయిలు, భేదాలు ఉంటాయి. మన జీవితకాలంలో మనం క్రీస్తుకు చూపించే విధేయత స్థాయిని బట్టి పరలోకంలో ప్రతిఫలాలు ఎలా భిన్నంగా ఉంటాయో, అలాగే ఒకరి వెలుగు మరియు అవకాశాన్ని బట్టి దేవుని శిక్షాత్మక ఉగ్రత తీవ్రతలో కూడా భిన్నంగా ఉంటుంది.

నరకం విషయంలో మనకున్న సమస్య మీకు అర్థమవుతోందా? మొదటగా, మనం దాన్ని నిరాకరిస్తాం. ఆ తర్వాత, ఒకవేళ మనం దాన్ని అంగీకరించినా లేదా అది నిజం కావచ్చు అని భావించినా, అందరూ ఒకే పడవలో ఉన్నారని, అందరికీ ఒకే శిక్ష పడుతుందని చెప్పి దాని ప్రభావాన్ని తగ్గిస్తాం.

నేను నరకంలోని అత్యంత అద్భుతమైన స్థాయిలో ఉండాలనుకోవడం లేదు. నేను అసలు అక్కడ ఉండాలనుకోవట్లేదు. స్వర్గంలో ప్రతిఫలం మరియు ఆనందంలో స్థాయిలు ఉన్నప్పటికీ,

నరకంలో శిక్షల స్థాయిలు వేర్వేరుగా ఉన్నప్పటికీ, ఆ రెండు స్థలాల మధ్య అంతరం దాదాపు అనంతమైనది. అది ఒక మహా, పూడ్చలేని అగాధం. కానీ, దేవుని కరుణను తేలికగా తీసుకుని, ఆయన మనకు న్యాయం చేయలేడని లేదా అలా చేయడానికి ఇష్టపడడని భావించి ఆయనను శోధించడంలో మనకున్న ప్రమాదాన్ని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ప్రియులారా, ఆయన నాకు న్యాయం చేస్తాడు, మరియు ఆయన మీకు కూడా న్యాయం చేస్తాడు. మనం ఆ న్యాయపీఠం వద్దకు తీసుకురాబడినప్పుడు, మన నీతి కొరకు క్రీస్తు నీతి మనకు ఇవ్వబడినట్లయితే, మనం ఆయన ఉగ్రత నుండి తప్పించుకుంటాము, కానీ మనం క్రీస్తును విడిచిపెట్టినా, ఆయనను తప్పించుకున్నా, లేదా నిర్లక్ష్యం చేసినా, మనం ఒంటరిగా న్యాయం ముందుకి తీసుకురాబడతాము.