సూట్‌కేస్‌పై కూర్చోవడం

పెళ్లయిన ప్రతి ఒక్కరికీ తమ హనీమూన్ గురించి చెప్పడానికి ఒక హాస్యభరితమైన కథ ఉంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను, నా దగ్గర కూడా ఒకటి ఉంది. ఆ సమయంలో అది నాకు నవ్వు తెప్పించలేదు, ఎందుకంటే నేను, నా భార్య ఎనిమిదేళ్లుగా కలిసి ఉంటూ, మా పెళ్లి రోజు కోసం ఎంతో ఓపికగా ఎదురుచూశాం. కానీ అన్ని సంవత్సరాల నిరీక్షణ కూడా, మా పెళ్లి రోజు ఎంత సుదీర్ఘంగా ఉంటుందో అనే దానికి మమ్మల్ని సిద్ధం చేయలేకపోయింది.

చివరకు 1960 జూన్ 11న పిట్స్‌బర్గ్‌లో మధ్యాహ్న వివాహం జరిగింది.

పెళ్లి తర్వాత అంతులేనంత సుదీర్ఘమైన వివాహ విందు జరిగింది, ఆ సమయంలో నేను ప్రపంచంలోని ప్రతి ఒక్కరితో కరచాలనం చేసినట్లు అనిపించింది. ఆ తర్వాత ఒక బంధువుల ఇంట్లో మరో విందు, ఆపై విమానాశ్రయానికి సుదీర్ఘ ప్రయాణం. చివరకు మేము న్యూయార్క్ నగరానికి విమానం ఎక్కాము. అక్కడ ఒక హోటల్‌లో ఆ రాత్రి గడిపి, మరుసటి ఉదయం మా హనీమూన్ గమ్యస్థానమైన బెర్ముడాకు విమానంలో బయలుదేరాలని మేము ప్రణాళిక వేసుకున్నాము.

మేము బెర్ముడా వెళ్లడం గురించి చాలా ఉత్సాహంగా ఉన్నాము. మా హనీమూన్ కోసం సన్నాహకంగా, మేము అన్ని చిత్రాలను చూశాము, అన్ని బ్రోచర్‌లను చదివాము, మరియు మేము అక్కడికి చేరుకున్న తర్వాత మా కోసం ఎదురుచూసే అద్భుతమైన అనుభూతిని ఊహించుకున్నాము. ఈ ప్రపంచంలో వెళ్లడానికి బెర్ముడా కంటే అద్భుతమైన ప్రదేశం మరొకటి ఉందని నేను అనుకోలేకపోయాను.

మా విమానం మమ్మల్ని న్యూయార్క్‌లోని కెన్నెడీ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయానికి తీసుకెళ్లాల్సి ఉంది, కానీ దానికి బదులుగా మేము నెవార్క్ విమానాశ్రయంలో దిగాల్సి వచ్చింది. మా హోటల్ కూడా కెన్నెడీలోనే ఉంది; ఉదయాన్నే మేము అక్కడి నుండి బెర్ముడాకు విమానంలో వెళ్లాల్సి ఉంది. నేను నెవార్క్ విమానాశ్రయంలో ఒక క్యాబ్ డ్రైవర్‌ను కనుగొని, "మనం కెన్నెడీ విమానాశ్రయానికి చేరుకోవడానికి ఎంత సమయం పడుతుంది?" అని అడిగాను. అతను, "ఈ ట్రాఫిక్‌లో, గంట నుండి గంటన్నర పడుతుంది," అని చెప్పాడు. నేను, "అది నేను అస్సలు చేయను," అన్నాను. అందుకే నేను తిరిగి విమానాశ్రయంలోకి వెళ్లి, మమ్మల్ని నెవార్క్ నుండి కెన్నెడీకి తీసుకెళ్లడానికి ముగ్గురు ప్రయాణికులు మాత్రమే పట్టే ఒక చిన్న ప్రైవేట్ విమానాన్ని అద్దెకు తీసుకున్నాను. అదొక సాహసయాత్ర. ఆ విమానం న్యూయార్క్ నగరపు ఆకాశహర్మ్యాల మీదుగా, భవనాల మధ్యగా, ఎంపైర్ స్టేట్ బిల్డింగ్ పక్కగా చాలా తక్కువ ఎత్తులో ప్రయాణించింది. కేవలం కొన్ని క్షణాల్లోనే, మేము కెన్నెడీ విమానాశ్రయంలో ఉన్నాము.

తరువాత చేయవలసిన పని విమానాశ్రయ టెర్మినల్ నుండి హోటల్‌కు వెళ్లడం. ఆ చిన్న విమానం పైలట్ నాతో, "మనం దిగగానే, టెర్మినల్ భవనంలోకి వెళ్ళు" అని చెప్పాడు.

గోడ మీద సౌజన్య ఫోన్లు ఉన్నాయి, మీరు బస చేస్తున్న హోటల్‌కు ఫోన్ చేస్తే వాళ్ళు మిమ్మల్ని తీసుకువెళ్ళడానికి ఒక లిమోసిన్‌ను పంపిస్తారు." కాబట్టి మేము అదే చేశాము. నేను హోటల్‌కు ఫోన్ చేసినప్పుడు, రిసెప్షనిస్ట్ ఇలా అన్నారు: "అవును, మిస్టర్ స్ప్రౌల్, మీ రిజర్వేషన్ మా దగ్గర ఉంది. మిమ్మల్ని తీసుకువెళ్ళడానికి మేము ఇప్పుడే వస్తాము." నేను, వెస్టా టెర్మినల్ ముందుకి వెళ్లి, ఎదురుచూడటానికి మా సూట్‌కేసుల మీద కూర్చున్నాము. మా పెళ్లి రాత్రి, అస్సలు రాని లిమోసిన్ కోసం గంటన్నర పాటు అక్కడే కూర్చుని ఎదురుచూశాము. వాళ్ళు మమ్మల్ని మర్చిపోయారని గ్రహించడానికి నాకు అంత సమయం పట్టింది. నేను తిరిగి ఫోన్ చేసినప్పుడు, వాళ్ళు వెస్టా, నేను అనుకుని వేరే కొంతమందిని తీసుకువెళ్ళారని నాకు తెలిసింది. మా పెళ్లి రాత్రి, గంటన్నర పాటు మా సూట్‌కేసుల మీద అక్కడే కూర్చుని ఉన్నాము.

ఇప్పుడు నా ప్రశ్న ఇది: నేను వెస్టాతో, "ఇక్కడ మన సూట్‌కేసుల మీద కూర్చొని ఎంత సరదాగా గడుపుతున్నామంటే, మన బెర్ముడా యాత్ర గురించి మర్చిపోయి, దాన్ని రద్దు చేసుకుందాం అనుకుంటున్నాను" అని చెప్పి ఉంటే, మీరు మమ్మల్ని ఏమనుకునేవారు? నాకు మతి పోయిందని మీరు అనుకునేవారు. అయినా, స్వర్గం విషయంలో మనం ప్రవర్తించే తీరు ఇదే.

ఒక అద్భుతమైన, విలక్షణమైన ప్రదేశానికి తీర్థయాత్ర చేయాలనుకునే ఏ వ్యక్తి కూడా మార్గమధ్యంలో ఒక సత్రంలో శాశ్వతంగా నివాసం ఏర్పరచుకోడని జోనాథన్ ఎడ్వర్డ్స్ ఒకప్పుడు వ్యాఖ్యానించారు. విశ్రాంతి స్థలం ఉండటం మంచిదే, కానీ మనం ఎల్లప్పుడూ మరింత శ్రేష్ఠమైన దాని వైపే పయనిస్తూ ఉంటాము. ఈ లోకానికి, ఈ జీవితానికి గట్టిగా అంటిపెట్టుకుని ఉండే క్రైస్తవులు, తమ అద్భుతమైన గమ్యాన్ని కనుమరుగు చేసుకుని, మార్గమధ్యంలోని సత్రంలో చిక్కుకుపోయిన యాత్రికుల వంటివారని ఎడ్వర్డ్స్ అన్నారు.

మనం బెర్ముడా కంటే ఎంతో అద్భుతమైన ప్రదేశానికి వెళ్తున్నాము. మనం స్వర్గానికి వెళ్తున్నాము, మరియు స్వర్గం ఒకటి ఉందని మాత్రమే కాకుండా, అది ఈ ప్రపంచంలో మనం అనుభవించే దేనికంటే కూడా ఎంతో శ్రేష్ఠమైనదని మనం అర్థం చేసుకోవాలి.

అపొస్తలుడైన పౌలు ఫిలిప్పీ సంఘానికి లేఖ రాసినప్పుడు, ఆయన చెరసాలలో ఉండి తన జీవిత చరమాంకంలో ఉన్నాడు. తాను ఉన్న పరిస్థితులతో ఆయన పోరాడుతున్నాడని ఆ లేఖ సూచిస్తుంది. ఆయన ఈ ప్రకటన చేస్తాడు: “నేను దేనిలోనూ సిగ్గుపడనని, ఎల్లప్పుడూ ఉన్నట్లుగానే ఇప్పుడు కూడా నా శరీరంలో క్రీస్తు సంపూర్ణ ధైర్యముతో మహిమపరచబడతాడని నా ప్రగాఢమైన నిరీక్షణ మరియు ఆశ ప్రకారం, మీ ప్రార్థన ద్వారా మరియు యేసు క్రీస్తు ఆత్మ అనుగ్రహం ద్వారా ఇది నాకు విమోచన కలిగిస్తుందని నాకు తెలుసు. నేను బ్రతికినా, చనిపోయినా నా శరీరంలో క్రీస్తు సంపూర్ణ ధైర్యముతో మహిమపరచబడతాడు” (1:19-20). పౌలు ఏమి చెబుతున్నాడో మీరు వింటున్నారా? “వారు నాతో ఏమి చేయబోతున్నారో నాకు తెలియదు. వారు నా శరీరాన్ని ముక్కలు ముక్కలుగా నరకవచ్చు. వారు నా తల నరికివేయవచ్చు. కానీ నేను బ్రతికినా, చనిపోయినా, నా శరీరంలో క్రీస్తు మహిమపరచబడతాడు మరియు గౌరవించబడతాడు, మరియు నేను దానిని ధైర్యముతో చెప్పగలను.”

అతను ఇంతటి విశ్వాసంతో, ఇంతటి హృదయ మరియు ఆత్మ ప్రశాంతతతో ఈ విధమైన పరిస్థితిని ఎలా ఎదుర్కోగలిగాడు? అపొస్తలుడు ఇలా వ్రాశాడు, "నాకు జీవించుట క్రీస్తే, చనిపోవుట లాభమే" (వ. 21). పౌలుకు ఒకే ఒక ఆలోచన, ఒకే ఒక తీవ్రమైన సంకల్పం ఉండేది.

అభిలాష: క్రీస్తు. ఆయన క్రీస్తుపై ఎంతగా దృష్టి సారించాడంటే, "నాకు జీవించుట క్రీస్తే. నేను ఆయనలోనే లీనమై ఉన్నాను" అని అన్నాడు. అయితే ఆ వాక్యంలో తర్వాతి భాగం ఏమిటి? "మరణించుట లాభమే." పౌలు ఇలా అంటున్నాడు: "నేను ఇప్పుడు క్రీస్తుతో సహవాసాన్ని ఆనందిస్తున్నాను. నేను బ్రతికి ఉంటే, నేను క్రీస్తులోనే ఉన్నాను. నాకు జీవించుట అంటే క్రీస్తుతో సహవాసాన్ని ఆనందించడమే, నేను మరణిస్తే అది లాభమే." ఇప్పుడు లాభం అనేది నష్టం అనే పదానికి వ్యతిరేక పదం. మనం మరణాన్ని కేవలం ఒక నష్టంగానే కాకుండా, సాధ్యమయ్యే నష్టాలన్నింటిలోకెల్లా అత్యంత ఘోరమైనదిగా చూసే ధోరణిని కలిగి ఉన్నాము. మనం ప్రేమించే వారిని మరణం ద్వారా కోల్పోయినప్పుడు అది మనకు నష్టమే, కానీ అది తప్పనిసరిగా వారికి కూడా నష్టమేనా? వారు పరలోకానికి వెళ్ళవలసిన వారైతే కాదు.

పౌలు ఇంకా ఏమి చెబుతున్నాడో చూద్దాం: "అయితే నేను శరీరంలో జీవిస్తే, అది నా ప్రయాసకు ఫలమిస్తుంది; అయినప్పటికీ నేను దేనిని ఎంచుకుంటానో చెప్పలేను. ఎందుకంటే నేను ఈ రెండింటి మధ్య నలిగిపోతున్నాను; వెళ్ళి క్రీస్తుతో ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను, అది చాలా శ్రేష్ఠమైనది. అయినప్పటికీ, శరీరంలో ఉండటమే మీకు ఎక్కువ అవసరం. ఈ విషయంలో నేను దృఢంగా ఉన్నాను కాబట్టి, మీ అభివృద్ధి మరియు విశ్వాసానందం కోసం నేను మీ అందరితో ఉంటానని నాకు తెలుసు, తద్వారా నేను మళ్ళీ మీ వద్దకు రావడం ద్వారా యేసు క్రీస్తులో నా పట్ల మీ సంతోషం మరింత అధికమవుతుంది" (వ. 22-26).

చరిత్ర వృత్తాంతాన్ని బట్టి చూస్తే, పౌలు ఈ చెరసాల కాలాన్ని విజయవంతంగా పూర్తిచేశాడని తెలుస్తోంది—ఇది అతని చివరి చెరసాల కాదు—మరియు ఫిలిప్పీయులకు తాను ప్రకటించిన ఆలోచనను నెరవేర్చడానికి అతని భూలోక పరిచర్య పొడిగించబడింది. అయితే, అతను వ్యక్తం చేస్తున్న సందిగ్ధత మీకు కనిపిస్తోందా? "నేను రెండు విషయాల మధ్య సందిగ్ధంలో ఉన్నాను. నేను రెండు వైపులా ఉన్నాను." అతను తన కోరికల విషయంలో తీవ్రమైన సందిగ్ధతను, తన హృదయంలో ఒక సంఘర్షణను అనుభవిస్తున్నాడు. ఒకవైపు, విశ్వాసంలో ఉన్న తన పిల్లల కోసం తాను జీవించడం కొనసాగించడం అత్యంత ఆవశ్యకమని అతను గ్రహించాడు. వారికి సేవ చేయాలని అతను కోరుకుంటున్నాడు. వారికి తన అవసరం ఉందని అతనికి తెలుసు, మరియు అతను ఇలా అంటున్నాడు, "నేను ఈ రెండు విషయాల మధ్య సందిగ్ధంలో ఉన్నాను: మీతో ఉండిపోవడమా, ఇది ఎంతో అవసరం, లేక వెళ్ళి క్రీస్తుతో ఉండటమా." పౌలు ఇలా అంటున్నట్లుగా ఉంది: "మీతో ఉండటం నాకు చాలా ఇష్టం. విశ్వాసంలో మీరు నా పిల్లలు. మీరు నా స్నేహితులు. మీరు నా ప్రియులు, కానీ మీతో ఉండటానికీ, క్రీస్తుతో ఉండటానికీ మధ్య పోలికే లేదు. కాబట్టి మీతో ఉండటానికీ, మిమ్మల్ని విడిచి క్రీస్తుతో ఉండటానికి వెళ్ళిపోవడానికీ మధ్య నేను సతమతమవుతున్నాను."

ఆ తర్వాత ఆయన ఒక చిన్న వివరణ ఇస్తాడు: "ఏది శ్రేష్ఠమైనదో." జీవించుట క్రీస్తే; మరణించుట లాభము. పౌలు కేవలం మంచికి, శ్రేష్ఠమైనదానికి మధ్య తేడా ఉందని చెప్పలేదు, లేదా మంచికి, శ్రేష్ఠమైనదానికి మధ్య తేడా ఉందని కూడా చెప్పలేదు; ఆ తేడా మంచిదానికి, శ్రేష్ఠమైనదానికి మధ్య ఉంది. శ్రేష్ఠమైనది ఇంకా పరలోకానికి ఆవల, అంతిమ పరిపూర్ణతతో, దానితో ఉంది.

శరీర పునరుత్థానం మొదలైనవి, కానీ అపోస్తలుని విశ్లేషణ ఏమిటంటే, మరణానంతరం మనం ప్రవేశించే స్థితి ఈ లోకంలో మనం అనుభవించే దేనికంటే మెరుగైన పరిస్థితి మాత్రమే కాదు, అది చాలా శ్రేష్ఠమైనది. మనం నిజంగా దానిని విశ్వసిస్తే, అది మన జీవితాలకు, మన విశ్వాసానికి మరియు మన ఆత్మల ఆరోగ్యానికి ఏమి చేస్తుంది?

కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం, నేను ఒక సదస్సులో ప్రసంగించడానికి ప్రయాణం చేయడానికి సిద్ధమవుతున్నాను.

అన్నీ షెడ్యూల్ చేయబడ్డాయి. సమావేశం కోసం ప్రజలు నమోదు చేసుకున్నారు. నేను అక్కడ నా హాజరును నా ఇష్టానుసారం రద్దు చేసుకునే అవకాశం లేదు. అయితే, నేను బయలుదేరడానికి ముందు రోజు రాత్రి, నాకు ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. నా ప్రియమైన గురువు, డాక్టర్ జాన్ గెర్స్ట్‌నర్, పిట్స్‌బర్గ్‌లో వరుస సందేశాలు ఇస్తుండగా కుప్పకూలిపోయారని ఆ కాల్ ద్వారా నాకు తెలియజేశారు. ఆయనకు మూడుసార్లు పక్షవాతం వచ్చిందని, ఆయన కోమాలో ఉన్నారని, ఇక బ్రతికే అవకాశం లేదని నాకు చెప్పారు. ఆ మాటతో నేను తీవ్రంగా కుదిపేయబడ్డాను. డాక్టర్ గెర్స్ట్‌నర్ వృద్ధులు, మరియు ఆయన గతంలో కూడా మృత్యువు అంచు వరకు వెళ్లి వచ్చారు, కాబట్టి ఏదో ఒక సమయంలో ఆయన పరలోకానికి వెళ్తారని నేను ఊహించాను. నా గురువు చనిపోయారనే వార్త తెలిసినప్పుడు నాకెలా అనిపిస్తుందో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. నేను ఒక ఆధ్యాత్మిక అనాథలా భావిస్తానని నాకు తెలుసు. నేను నిస్సహాయంగా భావిస్తాను. నేను ఒంటరిగా భావిస్తాను. ఒక తండ్రిని కోల్పోయినప్పుడు కొడుకు ఎలా భావిస్తాడో, అలాగే నా జీవితంలో ఆయన స్థిరమైన ప్రభావం ఇక లేదనే భయంతో నేను కుంగిపోతాను.

కాబట్టి నా ఆత్మలో నేను చాలా ఆందోళన చెందాను, మరియు అన్నిటికంటే ముందుగా, నేను ప్రాపంచిక విషయాల గురించి ఆలోచించాను. రాబోయే నలభై ఎనిమిది గంటల్లో ఆయన చనిపోతే, ఈ సమావేశానికి వెళ్ళడానికి మరియు అంత్యక్రియలకు సమయానికి చేరుకోవడానికి నా పనులన్నీ ఎలా సర్దుబాటు చేసుకోగలనో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను. ఆ తర్వాత, నా గురువు లేకుండా ఉండటం నా జీవితానికి, నా ఆత్మకు ఎంత నష్టమో అని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. ఆపై చివరకు, దైవ కృప వల్ల, అది ఆయనకు ఎలాంటి అర్థాన్ని ఇస్తుందో అని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను, మరియు నేను ఇలా అనుకున్నాను: "ఒకవేళ డాక్టర్ గెర్స్ట్నర్ ఈ మధ్యాహ్నం ఇంటికి వెళితే, నా అంచనా ప్రకారం ఈ రాత్రికి ఆయన ఒక బల్ల వద్ద కూర్చుని, మార్టిన్ లూథర్, జాన్ కాల్విన్, అగస్టీన్ మరియు జొనాథన్ ఎడ్వర్డ్స్‌లతో వేదాంతం గురించి చర్చిస్తూ ఉంటారు. తన జీవితంలో మొట్టమొదటిసారిగా ఆయన తన తోటివారితో వేదాంత సంభాషణ జరుపుతారు, ఎందుకంటే ఈ ప్రపంచంలో ఆయనకు ఆ భాగ్యం ఎన్నడూ లభించలేదు." మరియు నేను అనుకున్నాను, "ఆయన ఆ గడప దాటి స్వర్గపు పవిత్ర స్థలంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు అది ఆయనకు ఎంతటి మహిమాన్వితమైన విషయం అవుతుంది." ఆయన అలుపెరుగని శక్తి మమ్మందరినీ సిగ్గుపడేలా చేసింది. ఒకే రోజులో నేను నాలుగు సార్లు మాట్లాడాల్సి వస్తే, పూర్తిగా నీరసించిపోతాను. అది ముగిశాక, ఆ రోజంతా నేను ఏ పనీ చేయలేను. అయినప్పటికీ, డాక్టర్ గెర్స్ట్‌నర్ తన డెబ్బై ఐదేళ్ల వయసులో కెమెరా ముందు నిలబడి వరుసగా పన్నెండు ఉపన్యాసాలు ఇచ్చి, ఆ తర్వాత "మీకు ఇంకా కావాలా?" అని అడగడం నేను చూశాను. ఆయన పగలు, రాత్రి తేడా లేకుండా అలుపు లేకుండా నిరంతరాయంగా పనిచేశారు. ఆయన ఎంతగా అలసిపోయారో అని నాకు అనిపించింది.

అది తప్పక జరగాలి, మరియు అతడు తన విశ్రాంతిలోనికి, క్రీస్తు సన్నిధిలోనికి ప్రవేశించడం అతనికి ఎంతో శ్రేయస్కరం. ఆ సందర్భంలో నేను నా కోసం, నా సొంత జీవితం గురించి కాదు, అతని జీవితం గురించిన సంఘర్షణను అనుభవిస్తున్నాను; పౌలు అనుభవిస్తున్న అదే సంఘర్షణను నేను అనుభవిస్తున్నాను.

అతని పోరాటానికి సమాధానం మనకు తెలుసు. క్రీస్తు పౌలుతో ఇలా అన్నాడు: "ఇంకా సమయం రాలేదు, పౌలు."

మీరు చేయవలసిన పని ఇంకా చాలా ఉంది. మీరు ఇంటికి తిరిగి రాగల సమయం వస్తుంది. నేను మీ కోసం ఒక స్థలాన్ని సిద్ధం చేశాను, కానీ ప్రస్తుతానికి ప్రజల తరపున పనిచేస్తూ పరిచర్యలోనే మీ స్థానం ఉంది.”

కాబట్టి కొంత కాలం పాటు, పాత నిబంధన పరిశుద్ధులు అనుభవించిన దానినే పౌలు కూడా అనుభవించవలసి వచ్చింది. బైబిల్లోని గొప్ప విశ్వాస అధ్యాయమైన హెబ్రీయులకు 11వ అధ్యాయంలో మనం ఇలా చదువుతాము: “వీరందరూ వాగ్దానములను పొందకపోయినా విశ్వాసముతోనే మరణించారు; గాని వాటిని దూరము నుండి చూచి, వాటిని గూర్చి నిశ్చయించుకొని, వాటిని అంగీకరించి, తాము భూమి మీద పరదేశులమని, యాత్రికులమని ఒప్పుకున్నారు. ఎందుకంటే, అటువంటి మాటలు చెప్పేవారు తాము ఒక స్వదేశాన్ని వెదకుచున్నామని స్పష్టంగా ప్రకటిస్తున్నారు. వారు ఏ దేశము నుండి బయలుదేరి వచ్చారో ఆ దేశాన్ని మనసులో తలచుకొనిన యెడల, తిరిగి వెళ్ళుటకు వారికి అవకాశం ఉండేదట. కానీ ఇప్పుడు వారు శ్రేష్ఠమైన, అనగా పరలోక సంబంధమైన దేశాన్ని కోరుకుంటున్నారు. కాబట్టి దేవుడు వారి దేవుడని పిలువబడుటకు సిగ్గుపడడు, ఎందుకంటే ఆయన వారి కొరకు ఒక నగరాన్ని సిద్ధం చేశాడు” (వ. 13-16). పాత నిబంధన కాలపు పరిశుద్ధులు సమాధిని దాటి చూశారు, యోబు తన హింస మరియు వేదనల మధ్యలో ఇలా అన్నట్లే, "నా విమోచకుడు సజీవుడని నాకు తెలుసు, మరియు ఆయన చివరికి భూమి మీద నిలుస్తాడు; మరియు నా చర్మం నాశనమైన తరువాత, నా శరీరంలో నేను దేవుని చూస్తానని నాకు తెలుసు" (19:25-26). పాత నిబంధన కాలపు పితృపురుషులకు, ఈ రోజు మనం అధ్యయనం చేయగలుగుతున్నట్లుగా, క్రీస్తు పునరుత్థానం యొక్క చారిత్రక వృత్తాంతం లేదా యేసు మాటల ప్రయోజనం లేదు. వారికి అస్పష్టమైన, నీడలాంటి నిరీక్షణలు మరియు దేవుని వాగ్దానాలు ఉన్నాయి, కానీ దాని ఆధారంగా, వారు ఊహించలేని హింస, వేధింపులు, ద్వేషం, నొప్పి మరియు వేదనను సహించారు, ఎందుకంటే వారు ఒక శ్రేష్ఠమైన దేశాన్ని, ఒక పరలోక దేశాన్ని వెతికారు మరియు వారు దేవునిచే సిద్ధం చేయబడిన నగరాన్ని వెతికారు. వారు ఇలా చేశారు ఎందుకంటే, బయలుదేరి పరలోకంలోకి ప్రవేశించడం చాలా శ్రేష్ఠమైనదని వారు అర్థం చేసుకున్నారు.

పిట్స్‌బర్గ్‌లో డాక్టర్ గెర్స్ట్‌నర్ కుప్పకూలిన సంఘటన గురించి నేను పైన ప్రస్తావించాను.

మరుసటి రోజు ప్రకటన పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. అతను నిద్రలేచి, రెండు రోజుల తర్వాత ఇంటికి వెళ్ళాడు. కొన్ని వారాల తర్వాత అతను తన పరిచర్యను తిరిగి ప్రారంభించాడు, మరియు అపొస్తలుడైన పౌలు అనుభవించినటువంటి ఆలస్యాన్నే అతను కూడా సహించవలసి వచ్చింది; తన విశ్రాంతిలోకి ప్రవేశించడానికి అతను ఇంకా ఎక్కువ కాలం వేచి ఉండవలసి వచ్చింది.

మా అమ్మమ్మగారికి ఎనభై ఎనిమిది సంవత్సరాల వయస్సు ఉన్నప్పుడు ఆమెతో మాట్లాడిన విషయం నాకు గుర్తుంది. ఆమె కంటి చివర ఒక చిన్న కన్నీటి చుక్క చేరింది, ఆమె విచారంగా నా వైపు చూసి ఇలా అంది: "దేవుడు నన్ను తన ఇంటికి ఎందుకు తీసుకెళ్లడం లేదో నాకు అస్సలు అర్థం కావడం లేదు."

"వెళ్ళిపోవాలని ఉంది." మనం భరించవలసి వచ్చే అత్యంత ఘోరమైన బాధలలో ఒకటైన, చనిపోవాలని కోరుకుంటూ అందుకు అనుమతించబడకపోవడాన్ని ఆమె అనుభవిస్తోంది అని సోరెన్ కిర్కేగార్డ్ చెప్పారు. బాధ నుండి విముక్తి పొందడానికి చనిపోవాలని కోరుకోవడం ఒక విషయం, కానీ క్రీస్తు ముఖాన్ని చూడటానికి తెరను దాటి వెళ్ళాలని కోరుకోవడం పూర్తిగా వేరే విషయం. ఒక క్రైస్తవునికి మరణం విషాదం కాదని, అది ఒక విజయమని—అంటే మహిమలోకి అడుగుపెట్టడమని—మీ ఆలోచనా విధానంలో మీరు అర్థం చేసుకునే స్థాయికి వచ్చారా?