I. నిజంగా ఆత్మీయమైన మరియు దయగల అనురాగాలు, తమ స్వరూపాన్ని ధరించడానికి అలవాటుపడిన వారి నుండి ఉద్భవిస్తాయి; తద్వారా వారు తమ ముద్రను మరియు రాజ చిహ్నాన్ని దేనిపై అయితే వేస్తారో, దానిపై వారి స్వరూపం నిలిచి ఉంటుంది. పూర్వకాలపు రాజులు తమ ఆభరణాలు మరియు విలువైన రాళ్లపై తమ స్వరూపాన్ని చెక్కించుకోవడం వారి పద్ధతి; మరియు ఒక విలువైన రాయిపై చెక్కబడిన అగస్టస్ స్వరూపం, క్రీస్తు మరియు అపొస్తలుల కాలంలో రోమన్ చక్రవర్తుల ముద్రగా ఉపయోగించబడింది.46 మరియు పరిశుద్ధులు, విశ్వ సామ్రాజ్యాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్న గొప్ప శక్తిమంతుడైన యేసు క్రీస్తు యొక్క ఆభరణాలు; మరియు ఈ ఆభరణాలపై ఆయన రాజ చిహ్నమైన పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా ఆయన స్వరూపం ముద్రించబడింది. మరియు ఆత్మ యొక్క ముద్ర అని లేఖనం చెప్పేదాని అర్థం నిస్సందేహంగా ఇదే; ప్రత్యేకించి అది మనస్సాక్షి కంటికి స్పష్టంగా కనిపించే విధంగా, ఎంతో సుందరంగా మరియు నిర్మలంగా ముద్రించబడినప్పుడు; లేఖనం మన ఆత్మ అని పిలిచేది దీనినే. ఇది నిజంగా ఆత్మీయమైన, అతీంద్రియమైన మరియు దైవికమైన ప్రభావం. ఇది దైవిక స్వభావం మరియు సౌందర్యం యొక్క ప్రసారం కాబట్టి, స్వతహాగా పవిత్రమైనది. హృదయంపై ఈ ముద్రను వేసి, వదిలివేసే ఆత్మ యొక్క ప్రభావం ఎంతటిదంటే, ఏ ప్రాకృతిక మానవుడూ దానితో సమానమైన స్వభావానికి లోనుకాలేడు. ఆత్మ పొందగలిగే ఆత్మ యొక్క సాక్ష్యాలలో ఇది అత్యున్నతమైనది: ఒకవేళ ప్రత్యక్ష సూచన లేదా ప్రత్యక్షత ద్వారా ఆత్మ యొక్క సాక్ష్యం అనేదేదైనా ఉంటే, ఇది దానికంటే ఎంతో శ్రేష్ఠమైనదిగా, ఉత్తమమైనదిగా ఉండేది, మరియు ఆకాశం భూమి కంటే ఎంత ఉన్నతమైనదో అంత ఉన్నతమైనదిగా ఉండేది. దీనిని సైతాను అనుకరించలేడు; ఇక దేవుని ఆత్మ యొక్క అంతర్గత సూచన విషయానికొస్తే, ఒక రహస్య స్వరం మాట్లాడటం ద్వారా, ఒక నిజాన్ని తక్షణమే నొక్కిచెబుతూ మరియు వెల్లడిస్తూ, ఇప్పుడు చెప్పబడిన దేవుని ఆత్మ యొక్క పవిత్రమైన మరియు దైవిక ప్రభావాన్ని లేదా కార్యాన్ని చేయగలిగిన దానికంటే వెయ్యి రెట్లు సారూప్యమైన దానిని అతను చేయగలడు.
ఆత్మ ముద్ర అనేది ఏదైనా వాస్తవాన్ని తక్షణ సూచన ద్వారా బయలుపరచడం కాదని, అది ఆత్మలో స్వయంగా కృప అని చెప్పడానికి పూర్తి రుజువునిచ్చే మరో విషయం ఏమిటంటే, లేఖనాల్లో ఆత్మ ముద్రను 'ఆత్మ యొక్క హామీ' అని పిలవడం. 2 కొరింథీయులకు 1:22 ప్రకారం, ఆత్మ ముద్ర మరియు ఆత్మ యొక్క హామీ ఒకటే అని చాలా స్పష్టంగా ఉంది: "ఆయనే మనకు ముద్రవేసి, మన హృదయములలో ఆత్మ యొక్క హామీని అనుగ్రహించియున్నాడు;" మరియు ఎఫెసీయులకు 1:13, 14 ప్రకారం, "ఆయనయందు మీరు విశ్వసించిన తరువాత, వాగ్దానము చేయబడిన ఆ పరిశుద్ధాత్మతో ముద్రవేయబడితిరి; ఆయన మహిమకు స్తోత్రము కలుగునట్లు విమోచించబడుటకు, మన స్వాస్థ్యమునకు అది హామీగా ఉన్నది." ఇప్పుడు, ఈ హామీ అనేది అంగీకరించిన డబ్బులో ఒక భాగం, సరైన సమయంలో చెల్లించవలసిన పూర్తి మొత్తానికి సూచనగా చేతికి ఇవ్వబడుతుంది; ఇది భవిష్యత్తులో పూర్తి స్వాధీనానికి సూచనగా, ఇప్పుడు మంజూరు చేయబడిన వాగ్దాన వారసత్వంలో ఒక భాగం. అయితే నిశ్చయంగా, నిత్య మహిమ స్వభావము గల దేవుని ఆత్మ యొక్క ఆ విధమైన సంవాదం అత్యున్నతమైన మరియు శ్రేష్ఠమైన సంవాదం; అది దాని స్వభావములోనే ఆత్మీయమైనది, పవిత్రమైనది మరియు దైవికమైనది, మరియు సామాన్యమైన దేనికైనా చాలా భిన్నమైనది: అందువల్ల, అనేకమంది ప్రాకృతిక మనుష్యులు పొందిన ప్రేరణ లేదా దేవుని ఆత్మ యొక్క సూచన ద్వారా దాగివున్న నిజాల ప్రత్యక్షత వంటి స్వభావమున్న దేనికైనా అది చాలా ఉన్నతమైనది. మహిమకు హామీ మరియు ఆరంభం కృప తప్ప మరేమిటి, ప్రత్యేకించి దాని యొక్క మరింత సజీవమైన మరియు స్పష్టమైన అభ్యాసాలలో? అది ప్రవచనం కాదు, భాషలు కాదు, జ్ఞానం కాదు, కానీ ఆ మరింత శ్రేష్ఠమైన దైవికమైన విషయం,
"ఎన్నడూ విఫలం కాని దాతృత్వం," ఇది కాంతి, మాధుర్యం యొక్క పీఠిక మరియు ప్రారంభం మరియు 46 ఛాంబర్స్ నిఘంటువులో, చెక్కడం అనే పదం కింద చూడండి.
I. నిజంగా ఆత్మీయమైన మరియు కృపామయమైన అనురాగాలు పరలోక ధన్యత నుండి, అనగా ప్రేమ లేదా దాతృత్వ ప్రపంచం నుండి ఉద్భవిస్తాయి. హృదయంలో మహిమకు బీజం మరియు మహిమ యొక్క ఉదయానికి కారణం కృపే, అందువల్ల భవిష్యత్తు వారసత్వానికి హామీ కూడా కృపే. ఆత్మలో నిత్యజీవానికి ఆరంభం లేదా హామీ ఆత్మీయ జీవితం తప్ప మరేమిటి; మరి అది కృప తప్ప మరేమిటి? క్రీస్తు తన ఎన్నికైన వారి కొరకు సంపాదించిన వారసత్వం దేవుని ఆత్మ; అది ఏ అసాధారణ వరాలలోనూ కాదు, కానీ ఆయన తన స్వంత, పవిత్రమైన లేదా దైవిక స్వభావంలో హృదయంలో జీవపూర్వకంగా నివసిస్తూ, అక్కడ తనను తాను వ్యక్తపరచడం ద్వారా వస్తుంది; మరియు క్రీస్తు తన ఎన్నికైన వారి కొరకు సంపాదించిన వారసత్వం యొక్క సారాంశం ఇదే. ఎందుకంటే మన విమోచన విషయంలో విషయాలు ఈ విధంగా ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి, తండ్రి రక్షకుడిని లేదా కొనుగోలుదారుడిని సమకూరుస్తాడు, మరియు ఆ కొనుగోలు ఆయన ద్వారా జరుగుతుంది; మరియు కుమారుడు కొనుగోలుదారుడు మరియు వెల; మరియు పరిశుద్ధాత్మ గొప్ప ఆశీర్వాదం లేదా సంపాదించబడిన వారసత్వం, గలతీయులకు 3:13, 14లో సూచించబడినట్లుగా; అందువలన పరిశుద్ధాత్మను సువార్తలో వాగ్దానం చేయబడిన ఆశీర్వాదాల సారాంశంగా తరచుగా ప్రస్తావిస్తారు, Luke 24:49, అపొస్తలుల కార్యములు
1:4, మరియు 2:38, 39 అధ్యాయాలు, గలతీయులకు 3:14, ఎఫెసీయులకు 1:13. ఈ వారసత్వం, క్రీస్తు తన చివరి వీలునామాలో తన శిష్యులకు మరియు సంఘానికి విడిచిపెట్టిన గొప్ప వారసత్వం (యోహాను 14, 15, 16 అధ్యాయాలు). పరలోకంలో ఇవ్వబడే నిత్యజీవపు ఆశీర్వాదాల సారాంశం ఇదే. (యోహానుతో పోల్చండి)
7:37, 38, 39, మరియు John 4:14, ప్రకటన 21:6 తో పాటు, and 22:1, 17.) పరిశుద్ధులు పరలోకంలో తమ వెలుగు, జీవం, పవిత్రత, సౌందర్యం మరియు ఆనందాన్ని పొందేది ఆత్మ యొక్క ప్రాణప్రదమైన సంభాషణలు మరియు నివాసం ద్వారానే; మరియు అదే ఆత్మ యొక్క ప్రాణప్రదమైన సంభాషణలు మరియు నివాసం ద్వారానే
పరిశుద్ధులు భూమిపై సమస్తమైన వెలుగు, జీవం, పవిత్రత, సౌందర్యం మరియు ఓదార్పును కలిగి ఉన్నారని ఆత్మ తెలియజేస్తుంది; కానీ అది తక్కువ స్థాయిలో మాత్రమే అందించబడుతుంది. మరియు పరిశుద్ధులలో ఆత్మ యొక్క ఈ జీవపూర్వక నివాసం, ఈ తక్కువ స్థాయిలో మరియు చిన్న ప్రారంభంలో, అపొస్తలుడు దానిని పిలిచినట్లుగా, "ఆత్మ యొక్క హామీ, భవిష్యత్తు వారసత్వానికి హామీ, మరియు ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలములు," Rom. 8:22, ఇక్కడ, "ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలములు" అనగా, అపొస్తలుడు నిస్సందేహంగా ఈ అధ్యాయం యొక్క ముందు భాగమంతటిలో తాను మాట్లాడిన అదే జీవపూర్వకమైన, కృపామయమైన సూత్రాన్ని ఉద్దేశిస్తున్నాడు, దానిని ఆయన ఆత్మ అని పిలుస్తూ, శరీరం లేదా భ్రష్టత్వానికి వ్యతిరేకంగా నిలుపుతాడు.—అందువల్ల, ఆత్మ యొక్క ముద్రతో సమానమని చూపబడిన ఈ ఆత్మ యొక్క హామీ, మరియు ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలములు, ఆత్మ యొక్క జీవపూర్వకమైన, కృపామయమైన, పవిత్రపరిచే ప్రసారం మరియు ప్రభావం, అంతేగానీ ఆత్మ ద్వారా వాస్తవాల యొక్క ఏదైనా తక్షణ సూచన లేదా ప్రకటన కాదు.47
మరియు నిజానికి అపొస్తలుడు, Rom. 8:16లో, మనం దేవుని పిల్లలమని ఆత్మ మన ఆత్మతో సాక్ష్యమిస్తుందని చెప్పినప్పుడు, అతని మాటలను శ్రద్ధగా గమనిస్తే, అతను తనను తాను తగినంతగా వివరించుకుంటాడు. ఇక్కడ వ్యక్తపరచబడినది, అపొస్తలుడు అక్కడ చెప్పిన దాని ఫలితంగా, దానికి ముందున్న రెండు వచనాలతో ముడిపడి ఉందని ప్రతి పాఠకుడు గమనించవచ్చు. ఆ మూడు వచనాలు
47 "ఒక వ్యక్తి క్రీస్తులో ఉన్న తరువాత, ఆ కార్యమును గూర్చి తీర్పు తీర్చకపోవుట, ఆత్మనుబట్టి తీర్పు తీర్చుట కాదు. ఎందుకనగా, ఆత్మయొక్క హామీయే ముద్ర అని అపొస్తలుడు చెప్పుచున్నాడు. ఇప్పుడు ఆ హామీ, బేరమాడిన సొమ్ములో ఒక భాగము; అది పరలోకమునకు, దాని వెలుగునకు, జీవమునకు ఆరంభము. దానివలన ప్రభువు తనవాడని ఎవరైతే గ్రహించలేదో, వాడు తన దేవుణ్ణి అస్సలు గ్రహించలేడు. కాబట్టి, బయలుపరచుటకు ఒక వాక్యము లేకుండా ఆత్మ కొరకు ఎదురుచూడవద్దు; అలాగే, మొదట ఏదైనా కార్యమును చూచి, అనుభూతి చెందకుండా బయలుపరచుటకు ఒక వాక్యము కొరకు ఎదురుచూడవద్దు. నేను ప్రభువుకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుచున్నాను, కానీ అందుకు భిన్నంగా ఆలోచించే వారిని చూసి నాకు జాలి కలుగుతోంది. క్రీస్తు గొర్రె అయితే, ఆశ్చర్యపడవద్దు." షెపర్డ్స్
I. నిజమైన ఆత్మీయ మరియు కృపా సంబంధమైన అనురాగాలు వీటి నుండి ఉద్భవిస్తాయి… అవి అన్నీ కలిపి ఈ విధంగా ఉన్నాయి: "ఎందుకంటే దేవుని ఆత్మచేత నడిపించబడే వారందరూ దేవుని కుమారులై ఉన్నారు: ఎందుకంటే మీరు మరల భయపడటానికి దాస్యపు ఆత్మను పొందలేదు; కానీ మీరు దత్తత స్వీకరణ ఆత్మను పొందారు, దాని ద్వారా మనం అబ్బా, తండ్రీ అని కేక వేస్తాము: మనం దేవుని పిల్లలమని ఆత్మయే మన ఆత్మలతో సాక్ష్యమిస్తుంది." ఇక్కడ, అపొస్తలుడు చెప్పినదాన్ని మనం కలిపి తీసుకుంటే, మనం దేవుని పిల్లలమని ఆత్మ మనకు సాక్ష్యమిస్తుందని లేదా రుజువు చేస్తుందని అతను మాట్లాడినప్పుడు, అతను దేనిని సూచిస్తున్నాడో స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అది ఏమిటంటే, ఆ ఆత్మ మనలో నివసించడం, మరియు దత్తత స్వీకరణ ఆత్మగా లేదా ఒక బిడ్డ ఆత్మగా మనలను నడిపించడం, దేవుని పట్ల ఒక తండ్రిలా ప్రవర్తించేలా మనలను సిద్ధపరచడం. మనం పిల్లలమని, మనకు బిడ్డల ఆత్మ లేదా దత్తత స్వీకరణ ఆత్మ ఉందని అపొస్తలుడు చెప్పే సాక్ష్యం లేదా రుజువు ఇదే. మరి అది ప్రేమ ఆత్మ కాక మరేమిటి? అపొస్తలుడు రెండు రకాల ఆత్మల గురించి మాట్లాడుతున్నాడు, ఒకటి దాసుని ఆత్మ, అనగా భయము; మరియు రెండవది బిడ్డ ఆత్మ, లేదా దత్తత ఆత్మ, అనగా ప్రేమ. అపొస్తలుడు ఇలా అంటున్నాడు, భయమనే ఆత్మ అయిన దాస్యపు ఆత్మను గానీ, దాసుల ఆత్మను గానీ మనం పొందలేదు; కానీ మనం మరింత నిష్కపటమైన, శ్రేష్ఠమైన బిడ్డల ఆత్మను, అనగా ప్రేమ అనే ఆత్మను పొందాము. ఇది సహజంగానే బిడ్డలు తండ్రి వద్దకు వెళ్ళినట్లుగా దేవుని వద్దకు వెళ్ళడానికి, మరియు బిడ్డల వలె దేవుని పట్ల ప్రవర్తించడానికి మనల్ని ప్రేరేపిస్తుంది. మరియు మనం ఆయన పిల్లలమని దేవుని ఆత్మ మనకు ఇచ్చే రుజువు లేదా సాక్ష్యం ఇదే. అపొస్తలుని యొక్క స్పష్టమైన భావం ఇదే; కాబట్టి నిస్సందేహంగా, అపొస్తలుడైన యోహాను మాట్లాడిన విధంగానే, సందేహాన్ని, భయాన్ని మరియు దాస్యపు ఆత్మను వెళ్లగొట్టే అదే మార్గం గురించి ఇతను ఇక్కడ మాట్లాడుతున్నాడు, అనగా బిడ్డ ఆత్మ అయిన ప్రేమను జయించడం ద్వారా. దాస్య స్వభావం భయం ద్వారా పనిచేస్తుంది, బానిస దండనకు భయపడతాడు: కానీ ప్రేమ, "అబ్బా, తండ్రీ" అని కేక వేస్తుంది; అది మనలను దేవుని వద్దకు వెళ్ళేలా, మరియు ఆయన పట్ల పిల్లల వలె ప్రవర్తించేలా ప్రేరేపిస్తుంది; మరియు ఆయన పిల్లలుగా దేవునితో మనకున్న ఐక్యతకు అది మనకు స్పష్టమైన సాక్ష్యాన్ని ఇచ్చి, తద్వారా భయాన్ని వెళ్లగొడుతుంది. కాబట్టి, అపొస్తలుడు ప్రస్తావించిన ఆత్మ సాక్ష్యం అనేది కేవలం ఒక గుసగుస, లేదా తక్షణ సూచన లేదా ప్రత్యక్షత కాదని స్పష్టమవుతుంది; అది పరిశుద్ధుల హృదయాలలో దేవుని ఆత్మ యొక్క కృపామయమైన, పవిత్రమైన ప్రభావం, అనగా పిల్లల స్వభావం మరియు ప్రవర్తన, దేవుని పట్ల మధురమైన పిల్లల వంటి ప్రేమతో కనబడుతూ, భయాన్ని లేదా బానిస స్వభావాన్ని వెళ్లగొడుతుంది.
మరియు సందర్భం అంతటి నుండి కూడా ఇదే విషయం స్పష్టమవుతుంది: పరిశుద్ధుల హృదయాలలో నివసించే ఆత్మను, శరీరం లేదా భ్రష్టత్వానికి వ్యతిరేకంగా నిలిచే ఒక కృపా సూత్రంగా అపొస్తలుడు పదే పదే ప్రస్తావిస్తున్నాడనేది స్పష్టమవుతోంది: మరియు మనం ఇప్పుడు చదువుతున్న ఈ వాక్యభాగాన్ని వెంటనే పరిచయం చేసే 13వ వచనంలోని మాటలలో కూడా ఆయన అలాగే చేస్తాడు, "మీరు శరీరానుసారంగా జీవిస్తే, మీరు చనిపోతారు: కానీ మీరు ఆత్మ ద్వారా శరీర క్రియలను చంపితే, మీరు జీవిస్తారు."
నిజానికి, అపొస్తలుడు కృపాత్మ పట్ల, లేదా ప్రేమాత్మ పట్ల, లేదా ఒక శిశువు యొక్క స్వభావం పట్ల, దాని సజీవమైన క్రియలలో మరింత ప్రత్యేకమైన గౌరవాన్ని కలిగి ఉన్నాడనడంలో నాకు ఎటువంటి సందేహం లేదు; ఎందుకంటే పరిపూర్ణమైన ప్రేమ, లేదా బలమైన ప్రేమ మాత్రమే మనం పిల్లలమని సాక్ష్యమిచ్చి, భయాన్ని తొలగించి, బానిసత్వపు స్వభావం నుండి పూర్తిగా విడిపిస్తుంది. దేవుని పట్ల శిశువు వంటి, సువార్త సంబంధమైన, వినయమైన ప్రేమ యొక్క బలమైన మరియు సజీవమైన అభ్యాసాలు, ఆత్మకు దేవునితో ఆయన బిడ్డగా ఉన్న సంబంధానికి స్పష్టమైన సాక్ష్యాన్ని ఇస్తాయి; ఇది ఆత్మను చాలా గొప్పగా మరియు నేరుగా సంతృప్తి పరుస్తుంది. మరియు ఈ సందర్భంలో ఆత్మ, ఎటువంటి సూచన లేదా సాక్ష్యం లేకుండా కేవలం తక్షణ సాక్షి ద్వారా మాత్రమే తీర్పు తీరుస్తుందనేది నిజం కానప్పటికీ; ఎందుకంటే అది గొప్ప సూచన మరియు స్పష్టమైన సాక్ష్యం ద్వారానే తీర్పు తీరుస్తుంది మరియు నిశ్చయత పొందుతుంది; అయినప్పటికీ ఈ సందర్భంలో పరిశుద్ధునికి అనేక సూచనలు లేదా వాటిపై సుదీర్ఘమైన తర్కం అవసరం లేదు. నిజంగా ఆత్మీయమైన మరియు కృపామయమైన అనురాగాలు వాటి నుండి ఉద్భవిస్తాయి… మరియు దేవునితో తనకున్న సాపేక్ష ఐక్యతను, మరియు ఆయన అనుగ్రహంలో ఉండటాన్ని చూడటం అనేది ఒక మాధ్యమం లేకుండా జరగదు, ఎందుకంటే అతను దానిని తన ప్రేమ అనే మాధ్యమం ద్వారా చూస్తాడు; అయినప్పటికీ, దేవునితో తన హృదయ ఐక్యతను చూడటం అతనికి తక్షణమే కలుగుతుంది: ఐక్యతకు బంధమైన ప్రేమ, సహజంగానే కనిపిస్తుంది: పరిశుద్ధుడు తన ఆత్మకు మరియు దేవునికి మధ్య ఉన్న ఐక్యతను స్పష్టంగా చూస్తాడు మరియు అనుభూతి చెందుతాడు; అది ఎంత బలంగా మరియు సజీవంగా ఉంటుందంటే, అతను దానిని సందేహించలేడు. అందువల్ల తాను ఒక శిశువునని అతనికి నిశ్చయత కలుగుతుంది. దేవునికి మరియు తన ఆత్మకు మధ్య శిశువు వంటి ఐక్యతను స్పష్టంగా చూస్తూ, దాని ఫలితంగా ధైర్యంగా, సహజంగా మరియు తప్పనిసరిగా ‘అబ్బా’ అని కేక వేస్తున్నప్పుడు, తాను దేవునితో శిశువు వంటి సంబంధంలో ఉన్నాడా లేదా అని అతను ఎలా సందేహించగలడు?
మరియు అపొస్తలుడు, ఆత్మ మన ఆత్మలతో సాక్ష్యమిచ్చునని చెప్పుచున్నాడు; ఇక్కడ మన ఆత్మ అనగా మన మనస్సాక్షి, దానిని మనుష్య ఆత్మ అని పిలుస్తారు, సామెతలు 20:17, "మనుష్య ఆత్మ యెహోవా దీపమై యున్నది, అది కడుపులోని అంతరంగములన్నిటిని శోధిస్తుంది." మన ఈ ఆత్మ యొక్క సాక్ష్యమును గూర్చి మనము వేరొకచోట చదువుతాము: 2 కొరింథీయులు 1:12, "ఎందుకంటే మన సంతోషము ఇదే, మన మనస్సాక్షి యొక్క సాక్ష్యము." మరియు 20, 21: "దీనివలన మనము సత్యమునకు చెందినవారమని తెలిసికొందుము, మరియు ఆయన ఎదుట మన హృదయములను నిశ్చయపరచుకొందుము. ఎందుకంటే మన హృదయము మనలను దోషిగా తీర్పు తీర్చిన యెడల, దేవుడు మన హృదయము కంటె గొప్పవాడు, ఆయన సమస్తమును ఎరుగును. ప్రియులారా, మన హృదయము మనలను దోషిగా తీర్పు తీర్చని యెడల, దేవుని యెడల మనకు ధైర్యము కలుగును." అపొస్తలుడైన పౌలు దేవుని ఆత్మ మన ఆత్మతో సాక్ష్యమిచ్చునని చెప్పినప్పుడు, ఆయన రెండు వేర్వేరు, సమాంతర, స్వతంత్ర సాక్షులైన రెండు ఆత్మల గురించి మాట్లాడుతున్నాడని అర్థం చేసుకోకూడదు; అయితే ఒకదాని ద్వారానే మనం మరొకదాని సాక్ష్యాన్ని పొందుతాము: దేవుని ఆత్మ హృదయంలో దేవుని ప్రేమను, అనగా శిశువు యొక్క ఆత్మను నింపి, వ్యాపింపజేయడం ద్వారా సాక్ష్యమిస్తుంది; మరియు మన ఆత్మ, లేదా మన మనస్సాక్షి, మన ఆనందం కొరకు ఈ సాక్ష్యాన్ని స్వీకరించి ప్రకటిస్తుంది.
పరిశుద్ధాత్మ సాక్ష్యమును గూర్చిన ఆ తప్పుడు మరియు భ్రమ కలిగించే భావన వలన అనేక కీడులు కలిగాయి; ఆ భావన ప్రకారం, మనిషి ఆయనకు ప్రియమైనవాడని, క్షమించబడ్డాడని, ఎన్నుకోబడ్డాడని లేదా అలాంటివేనని దేవుడు మనిషికి చేసే ఒక రకమైన అంతర్గత స్వరం, సూచన లేదా ప్రకటన అని భావిస్తారు; కొన్నిసార్లు లేఖన వాక్యభాగంతో, మరికొన్నిసార్లు అది లేకుండా ఈ ప్రకటన వస్తుంది; మరియు దీని నుండి అనేక తప్పుడు, వ్యర్థమైన (అయినప్పటికీ అత్యంత ఉన్నతమైన) అనురాగాలు పుట్టాయి. దీనివల్ల అసంఖ్యాకమైన ఆత్మలు శాశ్వతంగా నాశనమయ్యాయని భయపడాలి. అందువల్లనే నేను ఈ విషయంపై ఎక్కువసేపు నొక్కిచెప్పాను. కానీ ఇప్పుడు నేను కృపాపూర్వక అనురాగాల యొక్క రెండవ లక్షణానికి వెళ్తున్నాను.
II. దయగల అనురాగాలకు మొదటి వాస్తవిక ఆధారం, దైవిక విషయాలు స్వతహాగా ఉన్నవిగానే వాటి యొక్క అతీతమైన శ్రేష్ఠమైన మరియు మనోహరమైన స్వభావమే; అంతేగానీ, వాటికి స్వయంతో గానీ, స్వప్రయోజనంతో గానీ ఉన్న ఏ ఊహాజనిత సంబంధం కాదు.
నిజమైన సాధువుల ఆధ్యాత్మిక అనురాగాలకు, దైవిక విషయాల యొక్క అత్యున్నతమైన శ్రేష్ఠ స్వభావమే మొదటి, లేదా ప్రాథమిక మరియు ఆదిమమైన వాస్తవిక పునాది అని నేను చెబుతున్నాను; ఎందుకంటే, దైవిక విషయాలకు తమతో మరియు తమ ప్రత్యేక ప్రయోజనాలతో ఉన్న సంబంధమంతా, వారి కృపామయ అనురాగాల ప్రభావం నుండి పూర్తిగా మినహాయించబడిందని నేను భావించడం లేదు. ఎందుకంటే, నిజంగా పవిత్రమైన మరియు ఆధ్యాత్మికమైన అనురాగాలలో ఇది ఒక ద్వితీయ మరియు పర్యవసాన ప్రభావాన్ని కలిగి ఉండవచ్చు, మరియు నిజానికి కలిగి ఉంది కూడా; అది ఎలాగో నేను తరువాత చూపిస్తాను.
ప్రేమ అనే అనురాగం, అన్ని అనురాగాలకు మూలం వంటిదని, మరియు ప్రత్యేకంగా క్రైస్తవ ప్రేమ అన్ని దయగల అనురాగాలకు మూలం అని ఇంతకు ముందే గమనించబడింది: ఇప్పుడు, దేవుని మరియు యేసు క్రీస్తు యొక్క దైవిక శ్రేష్ఠత మరియు మహిమ, దేవుని వాక్యం, దేవుని కార్యాలు, మరియు దేవుని మార్గాలు మొదలైనవి, ఒక నిజమైన పరిశుద్ధుడు వీటిని ప్రేమించడానికి ప్రాథమిక కారణం; అంతేగానీ, వాటిలో తనకు ఉన్నట్లుగా ఊహించుకున్న ఏ ఆసక్తి గానీ, వాటి నుండి తాను పొందిన లేదా పొందబోయే ఏ ప్రయోజనం గురించిన భావన గానీ, లేదా తన ఆసక్తికి వాటితో ఉన్నటువంటి అటువంటి కల్పిత సంబంధం గానీ కాదు, అందువల్లనే ఈ విషయాల పట్ల అతని ప్రేమకు ఆత్మప్రేమయే మొదటి పునాది అని సరిగ్గా చెప్పవచ్చు.
ప్రేమ అంతా ఆత్మప్రేమ నుండే పుడుతుందని కొందరు అంటారు; మరియు దైవ స్వభావం రీత్యా, ఏ మనిషికైనా దేవుని పట్ల గానీ, లేదా ఇతర ప్రాణుల పట్ల గానీ ప్రేమ ఉండాలంటే, దానికి తనపై తనకు ఉన్న ప్రేమే పునాదిగా ఉండటం అసాధ్యమని కూడా అంటారు. కానీ, వారు ఆలోచనా రాహిత్యం వల్లే అలా అంటున్నారని నేను వినయంగా భావిస్తున్నాను. వారి వాదన ఏమిటంటే, ఎవరైతే దేవుణ్ణి ప్రేమించి, తద్వారా ఆయన మహిమను లేదా ఆయనను అనుభవించడాన్ని కోరుకుంటారో, వారు ఆ విషయాలనే తమ సొంత ఆనందంగా కోరుకుంటారు; దేవుని మహిమ, ఆయన పరిపూర్ణతలను దర్శించి ఆనందించడం అనేవి వారికి ఇష్టమైనవిగా, వారిని సంతోషపెట్టేవిగా పరిగణించబడతాయి; వారు తమ ఆనందాన్ని వాటిలోనే ఉంచుతారు, మరియు వాటిని (పొందితే) తమకు ఆనందాన్ని కలిగించేవిగా, లేదా తమను సంతోషంతో, ఆనందంతో నింపేవిగా, తద్వారా తమను సంతోషపెట్టేవిగా కోరుకుంటారు. అందువల్ల, ఆత్మప్రేమ నుండే, లేదా తన సొంత ఆనందాన్ని కోరుకోవడం నుండే, వారు ప్రేమనే కోరుకుంటారని అంటారు.
దేవుడు మహిమపరచబడాలి, మరియు ఆయన మహిమాన్వితమైన పరిపూర్ణతలను చూసి ఆనందించాలని కోరుకుంటాడు. అయితే, వారు ఇంకొంచెం లోతుగా ఆలోచించి, దేవుడు మహిమపరచబడటంలోనూ, ఆయన పరిపూర్ణతలను ధ్యానించి ఆనందించడంలోనూ మనిషి తన సంతోషాన్ని ఎలా ఉంచుకున్నాడో విచారించాలి. దేవుని మహిమ, ఆయన పరిపూర్ణతలను చూడటం అనేవి అతనికి ఎంతగానో ప్రీతికరంగా మారినప్పుడు, అతను తన అత్యున్నత సంతోషాన్ని వీటిలో ఉంచుకుంటాడు. అప్పుడు అతను తన సొంత సంతోషాన్ని కోరుకున్నట్లే వీటిని కూడా కోరుకుంటాడనడంలో సందేహం లేదు. అయితే, దేవుణ్ణి మహిమపరచడం మొదలైనవాటిని తన అత్యున్నత సంతోషంగా భావించేంతగా ఈ విషయాలు అతనికి ఎలా ప్రీతికరంగా మారాయి? ఇది ప్రేమ ఫలం కాదా? ఒక మనిషి దేవుని మేలును తనదిగా భావించడానికి, మరియు దేవుణ్ణి మహిమపరచడాన్ని, ఆనందించడాన్ని తన సంతోషంగా కోరుకోవడానికి ముందు, అతను మొదట దేవుణ్ణి ప్రేమించాలి లేదా తన హృదయాన్ని ఆయనతో ఏకం చేసుకోవాలి. ఒక వ్యక్తి ప్రేమతో తన హృదయాన్ని దేవునితో ఏకం చేసుకున్న తర్వాత, దాని ఫలంగా, ఆయన మహిమను మరియు సుఖాన్ని తన సొంత ఆనందంగా కోరుకుంటాడు కాబట్టి, తన సొంత ఆనందం పట్ల ఉన్న ఈ కోరికే అతని ప్రేమకు కారణం మరియు పునాది అని వాదించడం బలమైన వాదన కాదు; ఒక తండ్రి కుమారుడిని కన్నాడు కాబట్టి, అతని కుమారుడు ఖచ్చితంగా అతడిని కన్నాడు అని వాదించడం బలమైన వాదన అయితే తప్ప. ఒక వ్యక్తి దేవుణ్ణి ప్రేమించి, దేవుణ్ణి తన ప్రధాన శ్రేయస్సుగాను, దేవుని శ్రేయస్సును తనదిగాను భావించే విధంగా తన హృదయాన్ని ఆయనతో ఏకం చేసుకున్న తర్వాత, దీని పర్యవసానంగా మరియు ఫలంగా, ఆత్మప్రేమ లేదా తన సొంత ఆనందం పట్ల ఉన్న ప్రేమ కూడా అతడిని దేవుణ్ణి మహిమపరచాలని మరియు ఆయన సుఖాన్ని పొందాలని కోరుకునేలా చేస్తుంది; దాని నుండి, ఈ ఆత్మప్రేమ అనే అభ్యాసమే దేవుని పట్ల అతని ప్రేమకు ముందు జరిగిందని, మరియు దేవుని పట్ల అతని ప్రేమ దానికి పర్యవసానంగా మరియు ఫలంగా ఉందని అనుసరించదు. ఆత్మప్రేమకు పూర్తిగా భిన్నమైన మరొక విషయం దీనికి కారణం కావచ్చు, అదేమిటంటే, అతని మనస్సు యొక్క దృక్పథాలలో మరియు హృదయాభిరుచిలో వచ్చిన మార్పు; దాని ద్వారా అతను దైవ స్వభావంలోనే ఒక సౌందర్యాన్ని, మహిమను మరియు పరమ శ్రేయస్సును గ్రహిస్తాడు. తన స్వప్రయోజనం లేదా సంతోషం గురించిన అన్ని పరిగణనల కంటే ముందుగా, ఇదే అతని హృదయాన్ని ఆయన వైపుకు ఆకర్షించి, ఆయనతో ఏకం చేసేలా చేస్తుంది. అయినప్పటికీ, దీని తరువాత మరియు దీని ఫలంగా, అతను తప్పనిసరిగా తన ప్రయోజనాన్ని మరియు సంతోషాన్ని దేవునిలో వెతుకుతాడు.
ఒక వ్యక్తికి ఇతరుల పట్ల గానీ, వస్తువుల పట్ల గానీ ఒక రకమైన ప్రేమ లేదా ఆప్యాయత ఉంటుంది, అది నిజానికి ఆత్మప్రేమ నుండి పుడుతుంది; తనతో తాను ముందుగా ఏర్పరచుకున్న సంబంధం, లేదా ఇతరులు తన పట్ల ఇప్పటికే చూపిన గౌరవం, లేదా తాను ఇప్పటికే పొందిన లేదా ఆధారపడిన ఏదైనా ప్రయోజనమే అతని ప్రేమకు నిజమైన మొదటి పునాది, మరియు అతని ఆప్యాయత పూర్తిగా దీని నుండే పుడుతుంది; ప్రేమించబడిన వ్యక్తిలో అంతర్లీనంగా ఉన్న స్వభావం మరియు గుణాలను అందమైనవిగా, ఆకర్షణీయమైనవిగా భావించి ఆనందించడానికి లేదా ఆస్వాదించడానికి ముందు ఉండేది ఇదే. ఒక వ్యక్తి యొక్క దయాగుణాన్ని మరొకరి వైపు ఆకర్షించే మొదటి విషయం, ఆ వ్యక్తిలోని అర్హతలు మరియు గుణాలను స్వయంగా మనోహరంగా చూడటం అయినప్పుడు; మరియు ఈ కారణంగా, ఆ వ్యక్తి గౌరవానికి, సద్భావనకు అర్హుడని భావించినప్పుడు, ఇతరులు ఇచ్చిన బహుమతి నుండి గానీ లేదా దానిపై ఆధారపడటం నుండి గానీ ప్రేమ పుట్టే విధానం చాలా భిన్నంగా ఉంటుంది. ఉదాహరణకు, ఒక న్యాయమూర్తి తనకు లంచం ఇచ్చిన వ్యక్తిని ప్రేమించి, అతనికి అనుకూలంగా వ్యవహరించడం; లేదా ఒక వ్యక్తి మరొకరిని తన బిడ్డగా భావించి ప్రేమించినట్లుగా, ఆ వ్యక్తికి తనతో ఉన్న సంబంధం గురించి అతను ఊహించడం నుండి ప్రేమ పుట్టడం కంటే ఇది భిన్నమైన రీతిలో ఉంటుంది. ఇతరుల పట్ల ప్రేమ ఈ విధంగా కలిగినప్పుడు, అది నిజంగా మరియు సరిగ్గా ఆత్మప్రేమ నుండే ఉద్భవిస్తుంది.
దేవుని పట్ల లేదా యేసు క్రీస్తు పట్ల ఉండే ఆ విధమైన ప్రేమ, అది స్వప్రేమ నుండి సరిగ్గా ఉద్భవించినప్పటికీ, నిజమైన కృపామయ మరియు ఆధ్యాత్మిక ప్రేమ కాజాలదు, ఇది ఇంతకు ముందే చెప్పబడిన దాని నుండి స్పష్టమవుతుంది: ఎందుకంటే స్వప్రేమ అనేది పూర్తిగా సహజమైన సూత్రం, మరియు అది దేవదూతల హృదయాలలో ఉన్నట్లే దయ్యాల హృదయాలలో కూడా ఉంటుంది; అందువల్ల, కేవలం దాని ఫలితమైన ఏదీ, ఇంతకు ముందు వివరించిన విధంగా, అతీంద్రియమైనది మరియు దైవికమైనది కాజాలదు.48 క్రీస్తు ఈ విధమైన ప్రేమ గురించి, అది దుష్టుల ప్రేమకు ఏమాత్రం తక్కువ కాదని స్పష్టంగా మాట్లాడాడు: Luke 6:32, "మిమ్మల్ని ప్రేమించే వారిని మీరు ప్రేమిస్తే, మీకు ఏమి ప్రయోజనం? ఎందుకంటే పాపులు కూడా తమను ప్రేమించే వారిని ప్రేమిస్తారు." మరియు దేవుని పట్ల చూపించే ఆ విధమైన గౌరవం, కేవలం పొందిన లేదా ఆధారపడిన ప్రయోజనాల కోసం మాత్రమే ఉండేంత స్వార్థపూరితమైనదైతే (అవన్నీ ఒక్కటే), అది దేవుని దృష్టిలో నిష్ప్రయోజనమైనదని దయ్యానికే తెలుసు; లేకపోతే ఆయన దేవుని ఎదుట యోబుకు వ్యతిరేకంగా అటువంటి నిందను ఎన్నడూ ఉపయోగించి ఉండేవాడు కాదు, Job 1:9, 10లో ఉన్నట్లుగా: "యోబు వ్యర్థంగా దేవుణ్ణి సేవిస్తున్నాడా? నీవు అతని చుట్టూ, అతని ఇంటి చుట్టూ కంచె వేయలేదా?" మొదలైనవి. దేవుడు కూడా అలా చేసి ఉండేవాడు కాదు.
48 "నీకు మేలు చేసేవాని పట్ల, నీ స్వప్రయోజనముల కొరకు క్రీస్తు యెడల సహజమైన ప్రేమ ఉండును; మరియు ఆయన కొరకు ఆత్మీయమైన ప్రేమ ఉండును, దానివలన ప్రభువు మాత్రమే హెచ్చింపబడును." షెపర్డ్ యొక్క పదిమంది కన్యకల వ్యాఖ్యానం, మొదటి భాగం. పే. 25.
II. దయగల అనురాగాలకు మొదటి వాస్తవిక ఆధారం, అతీతమైనది... ఆరోపణ నిజమైన పక్షంలో, ఆ అభ్యంతరం సరైనదేనని వారు ఎల్లప్పుడూ పరోక్షంగా అంగీకరించారు; ఆ విషయం విచారించబడాలని, మరియు యోబు దేవుని పట్ల చూపిన గౌరవం కేవలం డబ్బు కోసమేనా కాదా అనేది చివరికి స్పష్టమయ్యే విధంగా అతనితో వ్యవహరించాలని అంగీకరించడం ద్వారా, మరియు అతని గౌరవం యొక్క నిజాయితీకి, మంచితనానికి సంబంధించిన రుజువును ఆ ఫలితంపైనే ఉంచడం ద్వారా.
దేవుని పట్ల నిజమైన ప్రేమకు మొదటి పునాది, ఆయన స్వతహాగా ప్రేమించదగినవాడుగా ఉండటం, లేదా ప్రేమించదగినవాడుగా ఉండటం, లేదా ఆయన స్వభావంలోని అత్యున్నతమైన మనోహరత్వం అని అనుకోవడం తప్ప మరోలా ఆలోచించడం అసమంజసం. నిశ్చయంగా, ఇదే ఆయనను ప్రధానంగా ప్రేమించదగినవాడిగా చేస్తుంది. ఒక మనిషిని, లేదా ఏ జీవినైనా ప్రధానంగా మనోహరంగా చేసేది వారి శ్రేష్ఠతే; అలాగే దేవుణ్ణి ప్రధానంగా మనోహరంగా చేసేది, మరియు నిస్సందేహంగా నిజమైన ప్రేమకు ప్రధాన ఆధారం కావలసింది, ఆయన శ్రేష్ఠతే. దేవుని స్వభావం, లేదా దైవత్వం, అనంతమైన శ్రేష్ఠమైనది; అవును, అది అనంతమైన సౌందర్యం, తేజస్సు మరియు మహిమ స్వరూపమే. కానీ, ఈ శ్రేష్ఠమైన మరియు మనోహరమైన స్వభావం యొక్క నిజమైన మనోహరత్వం అనే పునాదిపై నిర్మించబడని ప్రేమ, దాని పట్ల నిజమైన ప్రేమ ఎలా అవుతుంది? సౌందర్యం మరియు తేజస్సు కోసమే కాకుండా, వాటి పట్ల నిజమైన ప్రేమ ఎలా అవుతుంది? స్వతహాగా అనంతమైన యోగ్యత మరియు విలువ కలిగిన దాని యోగ్యత మరియు విలువ కోసం కాకుండా, దానిని నిజంగా గౌరవించడం ఎలా అవుతుంది? దైవిక స్వభావం యొక్క ఈ అనంతమైన శ్రేష్ఠత, అది స్వతహాగా ఉన్నట్లుగా, దేవునిలో ఏ విషయంలోనైనా ఉన్న మంచితనమంతటికీ నిజమైన ఆధారం; కానీ, దేవునిలో ఏ విధంగానైనా మంచిదైన లేదా కోరదగినదనే వాటన్నింటికీ పునాది అయిన ఆ శ్రేష్ఠతను బట్టి ఆయనను ప్రేమించకుండా, ఒక మనిషి దేవుణ్ణి నిజంగా, సరిగ్గా ఎలా ప్రేమించగలడు? దేవుని పట్ల తమ ప్రేమను మొదట ఆయన తమకు ప్రయోజనకరం అనే దానిపై ఆధారపడిన వారి ప్రేమ, తప్పుడు చివర నుండి ప్రారంభమవుతుంది; వారు దైవిక మంచితనం అనే ప్రవాహం తమను తాకి, తమ ప్రయోజనాన్ని చేరే చోట, ఆ ప్రవాహపు చివరి హద్దుగా మాత్రమే దేవుణ్ణి పరిగణిస్తారు; మరియు ఆదిమమైన మంచితనానికి, సమస్త మంచితనానికి నిజమైన ఊటకు, అన్ని రకాల సౌందర్యాలకు మొదటి ఊటగా, తద్వారా సమస్త నిజమైన ప్రేమకు మొదటి పునాదిగా ఉన్న దేవుని స్వభావం యొక్క అనంతమైన మహిమను వారు గౌరవించరు.
దైవిక స్వభావం యొక్క సౌందర్యాన్ని, మహిమను ఏమాత్రం చూడకపోయినా, ఆత్మప్రేమ అనే ఒక సహజ సూత్రమే దేవుని పట్ల, క్రీస్తు పట్ల గొప్ప అనురాగాలకు పునాది కావచ్చు. కృతజ్ఞత అనేది కేవలం ఒక సహజమైన విషయం. కోపం వలెనే, కృతజ్ఞత కూడా మానవ ఆత్మ యొక్క సహజమైన అనురాగాలలో ఒకటి; మరియు కోపం ఎలాగైతే ఆత్మప్రేమ నుండి ఉద్భవిస్తుందో, అదే విధంగా కృతజ్ఞత కూడా ఉద్భవిస్తుంది. మనుషులలో కోపం అనేది, ఒక వ్యక్తిలోని ఆత్మప్రేమను అతిక్రమించే ఏదో ఒక విషయం కోసం, వారిపై లేదా వారికి వ్యతిరేకంగా రేకెత్తే ఒక అనురాగం: కృతజ్ఞత అనేది ఒక వ్యక్తిని ప్రేమించినందుకు, లేదా వారిని సంతృప్తిపరిచినందుకు, లేదా వారిలోని ఆత్మప్రేమకు తగిన ఏదో ఒక విషయం కోసం వారి పట్ల చూపించే అనురాగం. మరియు, నిజమైన లేదా సరైన ప్రేమ లేకుండా కూడా ఒక రకమైన కృతజ్ఞత ఉండవచ్చు: తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల పట్ల చూపించే కోపం వలె, సరైన ద్వేషం లేకుండా కోపం ఉండవచ్చు; వారు వారిపై కోపంగా ఉన్నప్పటికీ, అదే సమయంలో వారిపై బలమైన, అలవాటైన ప్రేమను కలిగి ఉండవచ్చు.
ఈ కృతజ్ఞత అనే సూత్రమే దుష్టులలో కనిపిస్తుంది. లూకా సువార్త 6వ వచనంలో క్రీస్తు వారిని గూర్చి ప్రకటించిన దాని ప్రకారం, పాపులు తమను ప్రేమించే వారిని ప్రేమిస్తారు; మరియు ఆయన సుంకరులను గూర్చి కూడా ఇదే విషయాన్ని ప్రకటించాడు, వారు అత్యంత శారీరక మరియు దుర్మార్గ స్వభావం గల మనుషులు (మత్తయి 5:46). ఇదే సూత్రం అన్యాయపు న్యాయాధిపతులలో లంచం ద్వారా అమలు చేయబడుతుంది; మరియు ఇది ఒక క్రూర మృగం కూడా పాటించే సూత్రం; ఒక కుక్క
II. దయగల అనురాగాలకు మొదటి వాస్తవిక ఆధారం, అతీతమైనది... తన పట్ల దయగా ఉన్న తన యజమానిని ప్రేమిస్తాడు. మరియు మనం లెక్కలేనన్ని సందర్భాలలో చూస్తాము, కేవలం స్వభావమే మనుషులలో కృతజ్ఞతను రేకెత్తించడానికి, లేదా ఇతరులు పొందిన దయలకు వారి హృదయాలను కృతజ్ఞతతో నింపడానికి సరిపోతుంది; మరియు కొన్నిసార్లు, అదే సమయంలో తాము నిత్యం శత్రుత్వం కలిగి ఉన్న వారి పట్ల కూడా. ఈ విధంగా సౌలు, దావీదు తన ప్రాణాన్ని కాపాడినందుకు ఒకసారి మరియు మరోసారి అతని పట్ల ఎంతో కదిలిపోయి, కృతజ్ఞతతో కరిగిపోయాడు, అయినప్పటికీ అతనికి నిత్య శత్రువుగానే ఉండిపోయాడు. మరియు మనుషులు, కేవలం స్వభావం వలన, మనుషుల పట్ల ఈ విధంగా ప్రభావితం కాగలరు; అలాగే వారు దేవుని పట్ల కూడా ప్రభావితం కాగలరు. అదే ఆత్మప్రేమ మనుషుల పట్ల పనిచేసిన విధంగానే దేవుని పట్ల కూడా పనిచేయకుండా ఏదీ అడ్డుకోదు. మరియు లేఖనాలలో దీనికి స్పష్టమైన ఉదాహరణలు మనకు ఉన్నాయి; నిజానికి ఇశ్రాయేలీయుల వలె, వారు ఎర్ర సముద్రం వద్ద దేవుని స్తుతించారు, కానీ త్వరలోనే దేవుని కార్యాలను మరచిపోయారు: మరియు సిరియా దేశస్థుడైన నామాను విషయంలో కూడా, తన కుష్ఠువ్యాధి అద్భుతంగా నయం కావడం చూసి ఎంతగానో చలించిపోయాడు, దాని ఫలితంగా, తన ప్రాపంచిక ప్రయోజనాలకు నష్టం వాటిల్లే ప్రమాదం ఉన్నప్పుడు తప్ప, తనను స్వస్థపరిచిన దేవుణ్ణి, కేవలం ఆయనను మాత్రమే ఆరాధించడానికి అతని హృదయం అప్పటి నుండి నిమగ్నమైంది.
కాబట్టి, మృగాలతో నివసించడం మానేసి, అతనికి తిరిగి తెలివిని, రాజ్యాన్ని ప్రసాదించిన దేవుని మంచితనానికి నెబుకద్నెజరు ఎంతగానో ప్రభావితుడయ్యాడు.
కృతజ్ఞత అనేది ఒక సహజ సూత్రం అయినందున, అది కృతజ్ఞత లేకపోవడాన్ని మరింత నీచమైనదిగా మరియు హేయమైనదిగా చేస్తుంది; ఎందుకంటే అది మానవ స్వభావంలోని ఉత్తమ సూత్రాలను కూడా అణచివేసి, అణగదొక్కినప్పుడు, అది దుష్టత్వం యొక్క భయంకరమైన ప్రాబల్యాన్ని చూపిస్తుంది: అనేకమంది అన్యజనులలో సహజమైన ప్రేమ లేకపోవడం వారి ఉన్నత స్థాయి దుష్టత్వానికి ఒక సాక్ష్యంగా పేర్కొనబడింది. కానీ కృతజ్ఞత లేదా సహజమైన ప్రేమ లేకపోవడం ఉన్నత స్థాయి దుర్గుణానికి సాక్ష్యం అయినంత మాత్రాన, కృతజ్ఞత మరియు సహజమైన ప్రేమ అన్నీ సద్గుణం లేదా రక్షించే గుణం కలిగి ఉంటాయనడానికి అది వాదన కాదు.
కేవలం సహజమైన కృతజ్ఞతను ప్రదర్శించడం ద్వారా కలిగే ఆత్మప్రేమ, అనేక విధాలుగా దైవ ప్రేమకు ఒక రకమైన పునాది కావచ్చు. దేవుని గురించిన ఒక తప్పుడు భావన నుండి ఒక రకమైన ప్రేమ పుట్టవచ్చు; ఆ భావన మనుషులకు నేర్పించబడింది లేదా వారు ఏదో ఒక విధంగా అలవరచుకున్నారు; ఉదాహరణకు, దేవుడు కేవలం మంచితనం మరియు కరుణ మాత్రమేనని, ప్రతీకారం తీర్చుకునే న్యాయం కాదని; లేదా ఆయన మంచితనాన్ని ప్రదర్శించడం అవసరమని, అది స్వేచ్ఛాయుతమైనది మరియు సర్వాధిపత్యమైనదని కాదని; లేదా ఆయన మంచితనం వారిలోని వాటిపై ఆధారపడి ఉంటుందని, మరియు వారిచేతనే నిర్బంధించబడినట్లుగా ఉంటుందని భావించడం. ఇటువంటి కారణాల వల్ల మనుషులు, స్వర్గంలో పరిపాలించే దేవుడిని ప్రేమించడానికి ఎంతమాత్రం దగ్గరగా లేనప్పటికీ, తమ ఊహల్లో తాము సృష్టించుకున్న దేవుడిని ప్రేమించవచ్చు.
మళ్ళీ, దేవుని పట్ల తమ స్థితి గురించి గొప్ప అజ్ఞానం వలన, మరియు తాము దేవునికి ఎంత భయంకరంగా కోపం తెప్పించారో గ్రహించేలా చేసే మనస్సాక్షి దోషారోపణ లేకపోవడం వలన, ఆత్మప్రేమ అనేది మనుషులలో దేవుని పట్ల అనురాగానికి పునాది కావచ్చు; దేవునికి వ్యతిరేకంగా పాపం యొక్క ఘోరత్వం గురించి, మరియు దానికి వ్యతిరేకంగా దేవుని పవిత్ర స్వభావం యొక్క అనంతమైన మరియు భయంకరమైన వ్యతిరేకత గురించి వారికి ఎటువంటి స్పృహ ఉండదు: అందువల్ల, తమకు సరిపోయే దేవుడిని తమ మనస్సులలో ఏర్పరచుకొని, దేవుడు తమలాంటివాడేనని, తమకు అనుకూలంగా మరియు అనుకూలంగా ఉంటాడని భావించి, వారు నిజమైన దేవుడిని ప్రేమించడానికి చాలా దూరంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆయనను బాగా ఇష్టపడవచ్చు మరియు ఆయన పట్ల ఒక రకమైన ప్రేమను అనుభూతి చెందవచ్చు. మరియు దేవుని నుండి పొందిన కొన్ని విశేషమైన బాహ్య ప్రయోజనాల ద్వారా, ఆత్మప్రేమ నుండి మనుషుల అనురాగాలు దేవుని వైపు ఎక్కువగా ప్రేరేపించబడవచ్చు; నయమాను, నెబుకద్నెజరు మరియు ఎర్ర సముద్రం వద్ద ఇశ్రాయేలు ప్రజల విషయంలో జరిగినట్లుగా.
మరలా, దేవుడు తమ పట్ల చూపించే అనుగ్రహం మరియు ప్రేమనే తమ ప్రేమకు మొదటి పునాదిగా భావించడం వల్ల, మనుషులలో దేవుని పట్ల అత్యంత గొప్ప ప్రేమ కలగవచ్చు, మరియు తరచుగా కలుగుతుంది కూడా.
మేల్కొన్న తర్వాత మరియు నరక భయాల వలన కలిగే వేదన తర్వాత, వారి ఊహపై కలిగే ఏదో ఒక ముద్ర ద్వారా గానీ, లేఖన వచనాలతో లేదా లేకుండా కలిగే తక్షణ సూచన ద్వారా గానీ, లేదా మరేదైనా ఇతర మార్గాల ద్వారా గానీ, దేవుడు తమను ప్రేమిస్తున్నాడని, తమ పాపాలను క్షమించి, తమను తన పిల్లలుగా చేసుకున్నాడనే భావన వారికి అకస్మాత్తుగా కలగవచ్చు; మరియు వారి ప్రేమ దేవుని వైపు ప్రవహించడానికి కారణమయ్యే మొదటి విషయం ఇదే.
దేవుడు మరియు యేసు క్రీస్తు: ఆ తర్వాత, ఈ పునాదిపై, దేవునిలోని అనేక విషయాలు వారికి మనోహరంగా కనిపించవచ్చు, మరియు క్రీస్తు శ్రేష్ఠుడిగా అనిపించవచ్చు. అటువంటి వారిని, దేవుడు స్వతహాగా మనోహరంగా మరియు ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తాడా అని అడిగితే, వారు బహుశా వెంటనే 'అవును' అని సమాధానం ఇస్తారు; కానీ వాస్తవానికి, ఈ విషయాన్ని నిశితంగా పరిశీలిస్తే, దేవుని పట్ల ఈ మంచి అభిప్రాయం, వారు దానిని పొందక ముందే, దేవుని నుండి తాము పొందామని ఊహించుకున్న విశిష్టమైన మరియు అనంతమైన ప్రయోజనాల రూపంలో సంపాదించబడింది మరియు చెల్లించబడింది: మరియు వారు దేవుడిని స్వతహాగా మనోహరుడిగా అంగీకరిస్తారు, ఎందుకంటే ఆయన వారిని క్షమించాడు, వారిని అంగీకరించాడు, మరియు ప్రపంచంలోని చాలా మంది కంటే ఎక్కువగా వారిని ప్రేమిస్తున్నాడు, మరియు వారిని ఉన్నతపరచడానికి, గౌరవించడానికి మరియు ఉన్నతపరచడానికి తన అనంతమైన శక్తిని మరియు జ్ఞానాన్ని పూర్తిగా ఉపయోగించడానికి నిశ్చయించుకున్నాడు, మరియు వారు కోరుకున్నట్లే వారి కోసం చేస్తాడు. ఒకసారి వారు ఈ అవగాహనలో స్థిరంగా ఉన్నప్పుడు, దేవుడు మరియు క్రీస్తు మనోహరంగా మరియు మహిమగా ఉన్నారని అంగీకరించడం, వారిని ఆరాధించడం మరియు కీర్తించడం సులభం. క్రీస్తు విశ్వానికి ప్రభువైనప్పటికీ, వారి పట్ల ప్రేమతో ఆకర్షితుడై ఉన్నాడని, వారియందు ఆయన హృదయం లీనమై ఉందని, వారి పొరుగువారిలో చాలామంది కంటే వారిని ఎక్కువగా గౌరవిస్తాడని, అనాది నుండి వారిని ప్రేమించాడని, వారికోసం మరణించాడని, మరియు పరలోకంలో తనతోపాటు నిత్య మహిమలో వారిని పరిపాలించేలా చేస్తాడని వారు మొదట దృఢంగా విశ్వసించినప్పుడు, ఆయన ఒక మనోహరమైన వ్యక్తి అని, ప్రపంచంలోనే శ్రేష్ఠుడని అంగీకరించడం వారికి సులభం. శారీరక స్వభావం గల మనుషుల విషయంలో ఇలా జరిగినప్పుడు, వారి దురాశలే ఆయనను మనోహరంగా కనబడేలా చేస్తాయి: గర్వమే వారు పిలిచే దాని పక్షాన వారిని పక్షపాతానికి గురి చేస్తుంది.
క్రీస్తు: స్వార్థపరుడు, గర్విష్ఠి అయిన మనిషి, తన ప్రయోజనాలకు ఎంతగానో దోహదపడి, తన ఆశయాలను సంతృప్తిపరిచే దానిని సహజంగానే మనోహరమైనదిగా భావిస్తాడు.
మరియు ఈ రకమైన వ్యక్తులు ఎలా ప్రారంభిస్తారో, అలాగే కొనసాగుతారు. వారి భావోద్వేగాలు, ప్రధానంగా ఆత్మప్రేమ మరియు తమ పట్ల దేవుని ప్రేమ గురించిన అహంభావం అనే పునాదిపై, ఎప్పటికప్పుడు ప్రేరేపించబడతాయి. చాలామందికి దేవునితో సహవాసం గురించి ఒక తప్పుడు భావన ఉంటుంది; అది వారి ఊహకు తక్షణమే తగిలే ప్రేరణలు, గుసగుసలు మరియు బాహ్య ప్రాతినిధ్యాల ద్వారా జరుగుతుందన్నట్లుగా వారు భావిస్తారు. ఈ విషయాలు వారికి తరచుగా ఉంటాయి; వాటిని వారు తమ పట్ల దేవుని గొప్ప ప్రేమ యొక్క వ్యక్తీకరణలుగాను, మరియు మానవాళిలోని ఇతరుల కంటే తాము ఉన్నతమైనవారమన్నదానికి సాక్ష్యాలుగాను భావిస్తారు; అందువల్ల వారి భావోద్వేగాలను మనం తరచుగా మళ్లీ ప్రేరేపిస్తాము.
అయితే, పరిశుద్ధులలో సత్యమైన మరియు పవిత్రమైన ప్రేమ యొక్క అభ్యాసాలు వేరొక విధంగా ఉద్భవిస్తాయి. వారు మొదట దేవుడు తమను ప్రేమిస్తున్నాడని చూసి, ఆ తర్వాత ఆయన ప్రేమించదగినవాడని చూడరు; కానీ వారు మొదట దేవుడు ప్రేమించదగినవాడని, మరియు క్రీస్తు శ్రేష్ఠుడు మరియు మహిమగలవాడని చూస్తారు; మరియు వారి హృదయాలు మొదట ఈ దర్శనంతో ఆకర్షించబడతాయి, మరియు వారి ప్రేమ యొక్క అభ్యాసాలు ఎప్పటికప్పుడు ఇక్కడి నుండే ప్రారంభమై, ప్రాథమికంగా ఈ దర్శనాల నుండే ఉద్భవిస్తాయి; ఆ తర్వాత, తత్ఫలితంగా, వారు దేవుని ప్రేమను మరియు గొప్పతనాన్ని చూస్తారు.
II. కృపాపూర్వకమైన అనురాగాలకు మొదటి వాస్తవిక ఆధారం, వాటి పట్ల అతీంద్రియమైన అనుగ్రహమే.49 పరిశుద్ధుని అనురాగాలు దేవునితో ప్రారంభమవుతాయి; మరియు ఈ అనురాగాలలో స్వార్థం కేవలం పర్యవసానంగా, మరియు ద్వితీయంగా మాత్రమే పాలుపంచుకుంటుంది. దీనికి విరుద్ధంగా, ఆ అసత్యమైన అనురాగాలు స్వార్థంతో ప్రారంభమవుతాయి, మరియు దేవునిలో ఉన్న శ్రేష్ఠతను గుర్తించడం, మరియు దాని పట్ల అనురాగం కలిగి ఉండటం కేవలం పర్యవసానంగా మరియు దానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది. నిజమైన పరిశుద్ధుని ప్రేమలో దేవుడే అత్యంత ప్రాథమికమైన పునాది; ఆయన స్వభావంలోని శ్రేష్ఠత పట్ల ఉన్న ప్రేమ, ఆ తర్వాత వచ్చే అన్ని అనురాగాలకు పునాది, వాటిలో స్వార్థం ఒక సహాయకురాలిగా పాలుపంచుకుంటుంది: దీనికి విరుద్ధంగా, వేషధారి తనను తాను అన్నింటికీ మూలంగా, మొదటి పునాదిగా వేసుకుని, దేవునిని పైకప్పుగా భావిస్తాడు; మరియు దేవుని మహిమను అతను గుర్తించడం కూడా తన వ్యక్తిగత ప్రయోజనం పట్ల అతనికున్న శ్రద్ధపై ఆధారపడి ఉంటుంది.
ఆత్మప్రేమ మనుషులను కేవలం దేవుడు తమ పట్ల వ్యక్తిగతంగా చూపించే దయకు ప్రభావితులయ్యేలా చేయడమే కాకుండా, ఒక సమాజంలో సభ్యులుగా వారి పట్ల కూడా దేవుడు చూపించే దయకు ప్రభావితులయ్యేలా చేయగలదు: ఎందుకంటే, ఆత్మప్రేమ అనే సహజ సూత్రం, మరే ఇతర సూత్రం లేకుండా, ఒక వ్యక్తి తాను చెందిన దేశ ప్రయోజనాల పట్ల శ్రద్ధ వహించడానికి సరిపోతుంది: ఉదాహరణకు, ప్రస్తుత యుద్ధంలో, ఆత్మప్రేమ సహజమైన మనుషులను మన దేశ విజయాలకు సంతోషించేలా, మరియు వారి నష్టాలకు విచారించేలా చేయగలదు, ఎందుకంటే వారు ఆ శరీరంలో సభ్యులుగా ఉంటారు. అలాగే, అదే సహజ సూత్రం మరింత విస్తరించి, మానవ ప్రపంచానికి కూడా చేరవచ్చు, మరియు ఇతర గ్రహాల నివాసుల కంటే భూలోక నివాసులు పొందే ప్రయోజనాలకు మనం ప్రభావితం కావచ్చు, ఒకవేళ అలాంటివి ఉన్నాయని, మరియు వారి పరిస్థితి ఎలా ఉందో మనకు తెలిస్తే. కాబట్టి ఈ సూత్రం, పతనమైన దేవదూతల కంటే మానవాళి పొందిన ప్రయోజనాలకు మనుషులు ప్రభావితులయ్యేలా చేయగలదు. అందువల్ల, ఈ సూత్రం నుండి, మానవాళి పట్ల దేవుని అద్భుతమైన మంచితనానికి, పతిత మానవుని కొరకు తన కుమారుని మరణానికి పంపిన ఆయన గొప్ప మంచితనానికి, మన కొరకు అంతటి గొప్ప శ్రమలను అనుభవించిన క్రీస్తు యొక్క అద్భుతమైన ప్రేమకు, మరియు మన కొరకు పరలోకంలో దేవుడు సిద్ధం చేశాడని వారు విన్న గొప్ప మహిమకు మనుషులు ఎంతగానో ప్రభావితం కావచ్చు; తమను తాము ఇంతగా అనుగ్రహించబడిన ఈ సృష్టి జాతిలో కొందరుగా, సంబంధిత మరియు ఆసక్తిగల వ్యక్తులుగా భావించుకుంటారు: వ్యక్తిగత ప్రయోజనాల విషయంలో వలెనే, సహజమైన కృతజ్ఞత అనే అదే సూత్రం ఇక్కడ కూడా మనుషులను ప్రభావితం చేయవచ్చు.
కానీ నేను చెప్పిన ఈ విషయాలు, దేవుని పట్ల కృతజ్ఞత అంతా కేవలం ఒక సహజమైన విషయం అని, మరియు పవిత్రమైన, దైవికమైన అనురాగమైన ఆధ్యాత్మిక కృతజ్ఞత అనేదే లేదని ఎంతమాత్రం సూచించవు: అవి కేవలం సహజమైన కృతజ్ఞత ఒకటి ఉందని, మరియు వ్యక్తులు తాము పొందిన మేలుల కొరకు మాత్రమే లేదా ప్రధానంగా దేవుని పట్ల అనురాగాలను కలిగి ఉన్నప్పుడు, వారి అనురాగం కేవలం ఒక సహజమైన కృతజ్ఞత యొక్క ప్రదర్శన మాత్రమేనని మాత్రమే సూచిస్తాయి. నిస్సందేహంగా కృపాపూర్వకమైన కృతజ్ఞత అనే ఒకటి ఉంది, అది సాధారణ మానవులు అనుభవించే కృతజ్ఞత అంతటికీ చాలా భిన్నంగా ఉంటుంది. అది ఈ క్రింది విషయాలలో భిన్నంగా ఉంటుంది:
1. దేవుడు మన పట్ల చూపిన దయకు ఆయనకు చూపించే నిజమైన కృతజ్ఞత, ఆయన స్వభావమునుబట్టి ఆయనపై ఉన్న ప్రేమ అనే పునాది నుండి ఉద్భవిస్తుంది, అయితే సహజమైన కృతజ్ఞతకు అటువంటి పునాది ఉండదు.