VI. దయగల అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి. అయినప్పటికీ, ఇతరులు తమను మత విషయాలలో యజమానులుగా పరిగణించాలని, తమకు లొంగి ఉండాలని ఆశించే అవకాశం ఉంది.58
కానీ, ఎవరి హృదయం క్రైస్తవ వినయం అనే శక్తి క్రింద ఉంటుందో, వారు విరుద్ధమైన స్వభావాన్ని కలిగి ఉంటారు.
లేఖనాలను ఏమాత్రం నమ్మదగినవిగా భావించినా, అటువంటి వ్యక్తి మతంలో తనకున్న జ్ఞానం చాలా తక్కువని తలంచి, పరిశుద్ధులలో తనను తాను అల్పునిగాను, పరిశుద్ధులలో కడపటివానిగాను భావించుకొనే అవకాశం ఉంది. వినయం, లేదా నిజమైన దీనత్వం, ఇతరులు తమకంటే శ్రేష్ఠులని భావించేలా వ్యక్తులను ప్రేరేపిస్తుంది: ఫిలిప్పీయులకు 2:3, "ప్రతి ఒక్కరూ దీనత్వంతో ఇతరులను తమకంటే శ్రేష్ఠులుగా భావించాలి."
అందుకే, అత్యంత తక్కువ స్థాయి స్థానం తమకే చెందుతుందని వారు భావించే అవకాశం ఉంది, మరియు మన రక్షకుని ఆజ్ఞను పాటించేలా వారి అంతరంగ స్వభావం సహజంగానే వారిని నడిపిస్తుంది. బోధకుల పాత్రను పోషించడం వారికి సహజం కాదు; దానికి విరుద్ధంగా, తాము ఆ పనికి తగినవారు కాదని, తమకంటే ఇతరులే ఆ పనికి ఎక్కువ అర్హులని వారు భావిస్తారు; మోషే, యిర్మీయాలు గొప్ప పరిశుద్ధులు, అపారమైన జ్ఞానం కలవారు అయినప్పటికీ వారి విషయంలో కూడా అలాగే జరిగింది (నిర్గమకాండము 3:11, యిర్మీయా 1:6). బోధించడం తమ పని అని కాదు, బోధించబడటమే తమ పని అని వారు భావించడం సహజం; ఇతరులకు ఆజ్ఞాపించడం కంటే, ఇతరుల నుండి ఉపదేశం విని, స్వీకరించడానికి వారు ఎంతో ఆసక్తి చూపుతారు: యాకోబు 1:19, "వినుటకు త్వరపడుడి, మాటలాడుటకు నిదానముండుడి." వారు మాట్లాడినప్పుడు, ధైర్యంగా, ఆధిపత్యం చెలాయించే ధోరణితో మాట్లాడటం వారికి సహజం కాదు; అయితే వినయం వారిని వణుకుతూ మాట్లాడేలా ప్రేరేపిస్తుంది. హోషేయ 13:1, "ఎఫ్రాయిము వణుకుతూ మాట్లాడినప్పుడు ఇశ్రాయేలులో తనను తాను హెచ్చించుకొనెను; అయితే అతడు బయలును తప్పు చేసినప్పుడు మరణించెను." వారు అధికారాన్ని చేపట్టడానికి, ప్రధాన నిర్వాహకులుగా మరియు యజమానులుగా ఉండే బాధ్యతను స్వీకరించడానికి ఇష్టపడరు; కానీ ఇతరులకు లోబడి ఉండటానికే ఇష్టపడతారు: యాకోబు 3:1, 2.
"అనేకులు యజమానులుగా ఉండవద్దు." 1 పేతురు 5:5, "మీరందరూ ఒకరికొకరు లోబడి, వినయమును ధరించుకొనండి." ఎఫెసీయులు 5:21, "దేవుని భయముతో ఒకరికొకరు లోబడియుండుడి."
కొందరి అనుభవాలు సహజంగానే వారిని తమ గురించి గొప్పగా భావించేలా చేస్తాయి; మరియు వారు తరచుగా తమ అనుభవాలను చాలా గొప్పవిగా, అసాధారణమైనవిగా వర్ణిస్తారు; తాము పొందిన గొప్ప విషయాల గురించి వారు స్వేచ్ఛగా మాట్లాడతారు. ఇది మంచి అర్థంలోనే చెప్పబడి ఉండవచ్చు. ఒక రకంగా చూస్తే, రక్షించే కరుణలోని ప్రతి అంచె గొప్ప విషయమే: మనలాంటి నీచులమైన మనకు దేవుడు పసిపిల్లల రొట్టెలోని అతి చిన్న ముక్కను కూడా అనుగ్రహించడం నిజంగా గొప్ప విషయమే, అవును, అనంతమైన గొప్ప విషయం; మరియు దేవుడు తనపై అటువంటి కరుణను కురిపించాడని ఆశించే వ్యక్తి ఎంత వినయంగా ఉంటాడో, తాను పొందిన దానిని ఈ అర్థంలో గొప్ప విషయంగా పిలవడానికి అతను అంతగా మొగ్గు చూపుతాడు. కానీ వారు అనుభవించిన గొప్ప విషయాలు అంటే, సాపేక్షంగా గొప్ప ఆధ్యాత్మిక అనుభవాలు, లేదా ఇతరుల అనుభవాలతో పోలిస్తే గొప్పవి, లేదా సాధారణమైన దానికంటే మించినవి అని వారి ఉద్దేశం అయితే, ఇది స్పష్టంగా తరచుగా జరిగే విషయమే; అప్పుడు ఒక వ్యక్తి, "నేను గొప్ప కార్యాలను పొందాను" అని చెప్పడం, "నేను ఒక ప్రముఖ సాధువును, మరియు సాధారణం కంటే ఎక్కువ కృపను కలిగి ఉన్నాను" అని చెప్పడంతో సమానం: ఎందుకంటే గొప్ప అనుభవాలను కలిగి ఉండటం, ఆ అనుభవాలు నిజమైనవి మరియు చెప్పదగినవి అయితే, గొప్ప కృపను కలిగి ఉండటంతో సమానం: నిజమైన అనుభవం అంటూ ఏదీ లేదు, కానీ 58 "ఒక మనిషికి సాధారణ వరాలు మాత్రమే ఉన్నాయని, అంతర్గత సూత్రం ఏదీ లేదని రెండు విషయాలలో స్పష్టమవుతుంది. 1.
ఈ వరాలు ఎల్లప్పుడూ గర్వాన్ని పెంచుతాయి, మరియు కొరింథీయుల జ్ఞానం చేసినట్లుగా ఒక వ్యక్తిని తన దృష్టిలో తాను గొప్పవాడిగా చేస్తాయి, మరియు చాలామంది సామాన్యులు తాము పరిచారకులుగా ఉండటానికి అర్హులమని అనుకుంటారు." షెపర్డ్ ఉపమానం భాగం 1. పే.181, 182.
VI. కృపాపూర్వకమైన అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి. కృపను అభ్యసించడం; మరియు నిజమైన అనుభవం యొక్క స్థాయికి అనుగుణంగానే కృప మరియు పవిత్రత యొక్క స్థాయి ఉంటుంది. తమ అనుభవాల గురించి ఈ విధంగా మాట్లాడే వ్యక్తులు, వాటిని వివరించేటప్పుడు, ఇతరులు తమను మెచ్చుకోవాలని ఆశిస్తారు. నిజానికి, తమ అనుభవాల గురించి ఈ విధంగా మాట్లాడటాన్ని వారు గొప్పలు చెప్పుకోవడం అని అనరు, లేదా దానిని గర్వానికి చిహ్నంగా కూడా చూడరు; ఎందుకంటే వారు ఇలా అంటారు, "అది తాము చేసింది కాదని, అది ఉచితమైన కృప అని, అవి దేవుడు తమ కొరకు చేసిన కార్యాలని తమకు తెలుసు, దేవుడు తమకు చూపిన గొప్ప కరుణను వారు అంగీకరిస్తారు కానీ దానిని తేలికగా తీసుకోరు." కానీ క్రీస్తు మనకు చెప్పిన పరిసయ్యుని విషయంలో కూడా అలాగే జరిగింది, లూకా.
18. అతడు తనను ఇతరులకంటే భిన్నంగా చేసినందుకు దేవునికి మాటల ద్వారా మహిమను కలుగజేశాడు; దేవా, నేను ఇతరులవలె లేనందుకు నీకు కృతజ్ఞతలు అని అతడు అన్నాడు.59 తాము ఇతర పరిశుద్ధుల కంటే ఎక్కువ పరిశుద్ధులమని మాటల ద్వారా దేవుని కృపను ఆపాదించుకోవడం, తమ పరిశుద్ధతను అంత గొప్పగా భావించాలనే వారి తొందరపాటును అడ్డుకోదు, ఎందుకంటే అది వారి మనస్సులలోని గర్వానికి మరియు అహంకారానికి కచ్చితమైన సాక్ష్యం. వారు వినయపూర్వకమైన స్వభావం కలిగివుంటే, మతంలో వారు సాధించిన విజయాలు వారి దృష్టిలో అంతగా ప్రకాశించవు, అలాగే వారు తమ సొంత సౌందర్యాన్ని చూసి అంతగా మురిసిపోరు. నిజంగా అత్యంత శ్రేష్ఠమైన పరిశుద్ధులైన క్రైస్తవులు, అందువల్ల అత్యుత్తమ అనుభవాలను పొంది, పరలోక రాజ్యంలో గొప్పవారైన వారు, ఒక చిన్నపిల్లవలె తమను తాము తగ్గించుకుంటారు, మత్తయి 8:4; ఎందుకంటే వారు తమను తాము కృపలో చిన్నపిల్లలమని, తమ విజయాలను క్రీస్తులో శిశువుల విజయాలుగా మాత్రమే భావిస్తారు; మరియు తమ ప్రేమ, కృతజ్ఞత, మరియు దేవుని గూర్చిన తమ అల్పజ్ఞానం యొక్క తక్కువ స్థాయిలను చూసి ఆశ్చర్యపడతారు, సిగ్గుపడతారు.
మోషే కొండమీద దేవునితో సంభాషిస్తున్నప్పుడు, అతని ముఖం ఇతరుల కళ్ళకు మిరుమిట్లు గొలిపేంత ప్రకాశవంతంగా వెలిగినా, తన ముఖం అలా ప్రకాశిస్తోందని అతనికి తెలియదు. కొందరు తమను తాము గొప్ప విశ్వాసులుగా చెప్పుకుంటారు, మరికొందరు తామే గొప్ప విశ్వాసులమని ఒప్పుకుంటారు: కానీ పరలోకంలో అత్యంత ప్రకాశవంతంగా వెలిగే శ్రేష్ఠమైన వినయవంతులైన పరిశుద్ధులు, తాము గొప్ప విశ్వాసులమని చెప్పుకోవడానికి అస్సలు ఇష్టపడరు. ఈ లోకంలో గొప్ప విశ్వాసి అయిన ఒక ప్రముఖ పరిశుద్ధుడు ఉన్నాడని నేను నమ్మను. అటువంటి వారు తమను తాము పరిశుద్ధులందరిలోకెల్లా అత్యంత అల్పులమని చెప్పుకోవడానికి, ప్రతి పరిశుద్ధుని యొక్క విజయాలు మరియు అనుభవాలు తమకంటే ఉన్నతమైనవని భావించడానికి ఎక్కువ అవకాశం ఉంది.60
59 కాల్విన్, తన ‘ఇన్స్టిట్యూషన్స్’, బి. III. అధ్యాయం 12 § 7లో, ఈ పరిసయ్యుని గురించి మాట్లాడుతూ, ఇలా గమనించాడు: "అతను తన బాహ్య ఒప్పుకోలులో, తనకు ఉన్న నీతి దేవుని బహుమానమని అంగీకరిస్తాడు, కానీ (అతను అంటాడు) తాను నీతిమంతుడనని నమ్మడం వల్ల, అతను దేవుని సన్నిధి నుండి అంగీకరించబడనివాడిగా మరియు అసహ్యించుకోబడినవాడిగా వెళ్ళిపోతాడు."
60 రూథర్ఫోర్డ్ తన ‘డిస్ప్లే ఆఫ్ ది స్పిరిచువల్ యాంటిక్రైస్ట్’ (పేజీ 143, 144)లో ఉదహరించినట్లుగా, లూథర్ ఈ విధంగా అంటాడు: "ఒక క్రైస్తవుని జీవితం ఇలాగే ఉంటుంది, ప్రారంభించినవాడు తన వద్ద ఏమీ లేదని భావిస్తాడు; కానీ గ్రహించాలనే తపనతో ముందుకు సాగుతూ, ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాడు: అందుకే పౌలు, ‘నేను దానిని గ్రహించానని అనుకోవడం లేదు’ అని అంటాడు. ఎందుకంటే, తాను ఇప్పటికే గ్రహించానని, ఇక వెతకవలసిన అవసరం లేదని భావించే అహంకారం కంటే ఒక విశ్వాసికి హానికరమైనది మరొకటి లేదు. అందువల్లనే చాలామంది వెనక్కి తగ్గి, ఆధ్యాత్మిక భద్రత మరియు సోమరితనంలో కృశించిపోతారు. అందుకే బెర్నార్డ్ ఇలా అంటాడు, ‘దేవుని మార్గంలో నిలిచిపోవడం అంటే వెనక్కి వెళ్లడమే.’ కాబట్టి క్రైస్తవుడిగా మారడం ప్రారంభించినవానికి మిగిలింది ఇదే, తాను ఇంకా క్రైస్తవుడిని కాలేదని భావించడం, కానీ తాను క్రైస్తవుడిగా మారాలని కోరుకోవడం, తద్వారా అతను పౌలుతో పాటు, ‘నేను క్రైస్తవుడిని కాను, కానీ అలా అవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను’ అని గర్వించగలడు;" క్రైస్తవుడు ఇంకా పరిపూర్ణుడు కాలేదు, కేవలం ఆరంభ దశలోనే ఉన్నాడు. కాబట్టి, తాను పరిపూర్ణుడైన క్రైస్తవుడనని తలంచుకొనువాడు, తాను ఎంతగా వెనుకబడి ఉన్నాడో గ్రహించలేడు; అతడు క్రైస్తవుడు కాడు. మనం పరలోకాన్ని ఆశిస్తాము, కానీ పరలోకంలో లేము. తాను సంపూర్ణంగా నూతనపరచబడ్డానని తలంచుకొనువానికి శ్రమ.
VI. దయగల అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి.
కృప మరియు నిజమైన ఆధ్యాత్మిక వెలుగు యొక్క స్వభావం అలాంటిది, అవి సహజంగానే ప్రస్తుత స్థితిలో ఉన్న పరిశుద్ధులను, తమ కృపను మరియు మంచితనాన్ని తక్కువగాను, తమ లోపాలను గొప్పగాను భావించేలా చేస్తాయి. మరియు ఈ ప్రపంచంలో ఎవరికంటే ఎక్కువ కృప మరియు ఆధ్యాత్మిక వెలుగును కలిగి ఉన్నవారే ఈ స్వభావాన్ని ఎక్కువగా కలిగి ఉంటారు. విషయాల స్వభావాన్ని మరియు హేతువును నిబ్బరంగా, క్షుణ్ణంగా తూచి, తర్వాతి విషయాలను పరిగణనలోకి తీసుకునే ఎవరికైనా ఈ విషయం అత్యంత స్పష్టంగా మరియు సుస్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
ఆ కృప మరియు పవిత్రత అల్పమైనదని పిలువబడటానికి అర్హమైనది, అనగా, అది ఉండవలసిన దానితో పోల్చినప్పుడు అల్పమైనది. మరియు నిజంగా కృపగలవానికి అది అలాగే అనిపిస్తుంది: ఎందుకంటే అటువంటివాడు తన కర్తవ్య నియమంపై దృష్టి పెడతాడు; దానికి అనుగుణంగా నడుచుకోవడమే అతని లక్ష్యం; దాని కోసమే అతని ఆత్మ పోరాడి చేరుకుంటుంది; మరియు దాని ద్వారానే అతను తాను చేసేవాటిని, తనకున్నవాటిని అంచనా వేసి, నిర్ధారిస్తాడు.
దయగల ఆత్మకు, మరీ ముఖ్యంగా అత్యంత దయగల వానికి, పవిత్రత ఎలా ఉండాలో దానిలో చాలా అల్పంగా కనిపిస్తుంది; తాను అనంతమైన కారణాన్ని, బాధ్యతను చూసే దానిలో చాలా అల్పంగా కనిపిస్తుంది. తన పవిత్రత దీనికి చాలా దూరంగా ఉన్నట్లు అతనికి అనిపిస్తే, అది సహజంగానే అతని దృష్టిలో నీచంగా కనిపిస్తుంది మరియు అతనిలోని ఏ సౌందర్యంగా గానీ, ఆకర్షణీయతగా గానీ పేర్కొనదగినదిగా అనిపించదు.
అదే కారణంతో, ఆకలితో ఉన్నవాడు సహజంగా తన ముందు ఉంచిన దానిని, కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని, ఒక చిన్న విషయాన్ని, ప్రస్తావించదగినది కానిదిగా, తన ఆకలితో పోలిస్తే ఏమీ కాదని భావిస్తాడు. లేదా తన తండ్రి గౌరవం పట్ల అసూయపడే ఒక గొప్ప రాజు కుమారుడు, తన ముందు ఉంచిన దానిని చూసినప్పుడు...
ఇతరులు తనకు చూపించే గౌరవాన్ని అతను సహజంగానే చాలా తక్కువగా చూస్తాడు, మరియు తాను పరిగణించదగిన వాడిని కానని భావిస్తాడు, కానీ అది తన తండ్రి గౌరవానికి అవసరమైన దానితో పోలిస్తే ఏమీ కాదు.
కానీ నిజమైన కృప మరియు ఆధ్యాత్మిక వెలుగు యొక్క స్వభావం అదే; ఒక వ్యక్తి అత్యున్నత స్థాయిలో పవిత్రంగా ఉండటానికి గల అనంతమైన కారణాన్ని అది అతనికి స్పష్టంగా చూపిస్తుంది. అతనికి ఎంత ఎక్కువ కృప ఉంటే, అది అంత ఎక్కువగా అతనికి స్పష్టమవుతుంది; దైవ స్వరూపం యొక్క అనంతమైన శ్రేష్ఠత మరియు మహిమ గురించి, క్రీస్తు వ్యక్తిత్వం యొక్క అనంతమైన గౌరవం గురించి, మరియు పాపుల పట్ల క్రీస్తు ప్రేమ యొక్క అపరిమితమైన పొడవు, వెడల్పు, లోతు మరియు ఎత్తు గురించి అతనికి అంత గొప్ప అవగాహన కలుగుతుంది. కృప పెరిగేకొద్దీ, ఆ దృశ్యం మరింత విస్తృతంగా కనబడుతుంది; చివరికి ఆత్మ ఆ వస్తువు యొక్క విశాలత్వంలో మునిగిపోతుంది. మానవుడిని ఎంతగానో ప్రేమించిన ఈ దేవుడిని, ఈ మహిమాన్వితమైన విమోచకుడిని ప్రేమించడం తనకు ఎంత తగినదో, మరియు తాను ఎంత తక్కువగా ప్రేమిస్తున్నాడో అని ఆలోచించి ఆ వ్యక్తి ఆశ్చర్యపోతాడు. కాబట్టి అతను ఎంత ఎక్కువగా గ్రహిస్తాడో, తన కృప మరియు ప్రేమ యొక్క అల్పత్వం అంత వింతగా మరియు అద్భుతంగా కనిపిస్తుంది: అందువల్ల ఇతరులు తనకంటే అతీతులని భావించడానికి అతను మరింత సిద్ధపడతాడు. తన కృప యొక్క అల్పత్వాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపడటం వలన, ఇతర పరిశుద్ధులకు ఇంత విచిత్రమైన విషయం జరుగుతుందని అతను నమ్మలేడు: నిజంగా దేవుని బిడ్డగా ఉండి, క్రీస్తు యొక్క ఆ వర్ణనాతీతమైన ప్రేమ వలన కలిగే రక్షణ ప్రయోజనాలను వాస్తవంగా పొందినవాడు ఇక ప్రేమించకపోవడం అతనికి ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది: మరియు అతను దానిని తనకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైన విషయంగా, ఒక విచిత్రమైన మరియు మినహాయింపుగా భావించే అవకాశం ఉంది; ఎందుకంటే అతను ఇతర క్రైస్తవుల బాహ్య రూపాన్ని మాత్రమే చూస్తాడు, కానీ తన అంతరంగాన్ని మాత్రం చూసుకుంటాడు.
నిస్సందేహంగా, ఆ వ్యక్తి నూతనపరచబడటం కనీసం ప్రారంభించనూ లేదు, క్రైస్తవుడిగా ఉండటం అంటే ఏమిటో కూడా అతడు ఎన్నడూ రుచి చూడలేదు.
VI. దయగల అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి.
ఇక్కడ పాఠకులు బహుశా ఇలా అభ్యంతరం చెప్పవచ్చు: దేవుని గురించిన జ్ఞానం పెరిగే కొద్దీ దేవుని పట్ల ప్రేమ కూడా పెరుగుతుంది; అలాంటప్పుడు, ఒక పరిశుద్ధునిలో జ్ఞానం పెరగడం వల్ల, అతనికి తెలిసిన దానితో పోలిస్తే అతని ప్రేమ ఎలా తక్కువగా కనిపిస్తుంది? దీనికి నా సమాధానం ఏమిటంటే, పరిశుద్ధులలో కృప మరియు దేవుని ప్రేమ అనేవి, దేవుని గురించిన జ్ఞానం లేదా దర్శనం యొక్క స్థాయికి అనుగుణంగా ఉన్నప్పటికీ, అది చూసిన మరియు తెలుసుకున్న వస్తువుకు అనుపాతంలో ఉండదు. దేవునికి సంబంధించిన కొంత భాగం దర్శనమివ్వడం ద్వారా, ఒక పరిశుద్ధుని ఆత్మ, కనిపించే దానికంటే ఎంతో ఎక్కువ విషయాన్ని గూర్చి నిశ్చయించుకుంటుంది. దర్శించబడేది ఏదో ఒకటి ఉంటుంది, అది అద్భుతమైనది; మరియు ఆ దర్శనం, వెంటనే కనిపించని, దానికి అతీతమైన మరో గొప్ప విషయం గురించిన బలమైన నిశ్చయాన్ని కలిగిస్తుంది. కాబట్టి అదే సమయంలో, ఆత్మ తన అజ్ఞానానికి, తనకు ఇంత తక్కువ తెలుసని, అలాగే తాను ఇంత తక్కువగా ప్రేమిస్తున్నానని ఆశ్చర్యపోతుంది. ఆధ్యాత్మిక దృక్కోణంలో, ఆత్మ దృష్టికి అందని ఆ వస్తువులో అనంతమైన దానికంటే ఎక్కువ ఉందని నిశ్చయించుకున్నట్లే; మేఘాలు మరియు చీకటి తొలగిపోతే, ఇంకా ఎంతో ఎక్కువ తెలుసుకోగల తన సామర్థ్యం గురించి కూడా అది నిశ్చయించుకుంటుంది. ఆధ్యాత్మిక దృక్పథాన్ని అనుభవిస్తున్నప్పుడు, ఆత్మ తన ఆధ్యాత్మిక అజ్ఞానాన్ని, ప్రేమ లోపాన్ని గురించి తీవ్రంగా విలపిస్తూ, మరింత జ్ఞానం మరియు ప్రేమ కోసం ఆరాటపడటానికి ఇది కారణమవుతుంది.
ఈ ప్రపంచంలోని అత్యంత శ్రేష్ఠమైన సాధువులలో ఉన్న దైవ కృప మరియు ప్రేమ, వాస్తవానికి ఉండవలసిన దానితో పోలిస్తే చాలా తక్కువగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే, ఈ జీవితంలో ఎవరైనా పొందే అత్యున్నతమైన ప్రేమ కూడా పేదది, చల్లనిది, అత్యంత నీచమైనది, మరియు ఈ రెండు విషయాలను కలిపి పరిగణించినప్పుడు మనకు కనిపించే బాధ్యతలతో పోలిస్తే పేరు పెట్టడానికి కూడా యోగ్యమైనది కాదు, అవి: 1. కారణం
దేవుడు తన అనంతమైన మహిమను తన వాక్యములోను, తన కార్యములలోను బయలుపరచిన ప్రత్యక్షతల ద్వారా, మరియు ప్రత్యేకంగా తన కుమారుని సువార్త ద్వారాను, ఆయన ద్వారా పాపపురుషుని కొరకు ఆయన చేసిన కార్యముల ద్వారాను, తనను ప్రేమించే శక్తిని మనకు అనుగ్రహించాడు. మరియు, 2. దేవుడు మనకు తనను ప్రేమించడానికి అనుగ్రహించిన ఈ కారణాలను చూడటానికి మరియు అర్థం చేసుకోవడానికి, దేవుడు మానవుని ఆత్మకు అనుగ్రహించిన మేధోశక్తి ద్వారా ఆ ఆత్మలో ఉన్న సామర్థ్యం. ఈ విషయాలన్నీ కలిసి కోరే వాటితో పోలిస్తే, భూమిపై ఉన్న అత్యంత గొప్ప పరిశుద్ధుని ప్రేమ ఎంత అల్పమైనది! మరియు ఈ కృప, ప్రత్యేకించి శ్రేష్ఠమైన కృప, ఈ విషయాన్ని మనుష్యులకు నమ్మకం కలిగించడానికి తోడ్పడుతుంది; ఎందుకంటే కృప కాంతి స్వభావం కలది, మరియు అది సత్యాన్ని వెలుగులోకి తెస్తుంది. అందువల్ల, అధిక కృపను పొందినవాడు, తన ప్రేమ చేరవలసిన ఆ గొప్ప ఉన్నత స్థాయిని ఇతరులకంటే ఎక్కువగా గ్రహిస్తాడు; మరియు ఆ ఉన్నత స్థాయికి తాను ఎంత తక్కువ దూరం ఎదిగాడో ఇతరులకంటే బాగా చూస్తాడు. అందువల్ల, తన కర్తవ్యం యొక్క సంపూర్ణ ఉన్నత స్థాయితో తన ప్రేమను అంచనా వేసినప్పుడు, అది అతని దృష్టిలో ఆశ్చర్యకరంగా అల్పమైనదిగా మరియు తక్కువైనదిగా కనిపిస్తుంది.
మరియు, తాను దేవుణ్ణి ఎంత ఉన్నత స్థాయిలో ప్రేమించాలో అనే దృఢమైన నమ్మకం కలిగిన ఆ ప్రముఖ పుణ్యాత్మునికి, ఇది అతని కృప యొక్క అల్పత్వాన్ని మాత్రమే కాకుండా, అతనిలో మిగిలి ఉన్న భ్రష్టత్వం యొక్క గొప్పతనాన్ని కూడా చూపిస్తుంది. మనలో ఎంత భ్రష్టత్వం లేదా పాపం మిగిలి ఉందో నిర్ధారించుకోవాలంటే, మన కర్తవ్య నియమం ఎంత ఎత్తు వరకు విస్తరించి ఉందో, ఆ ఎత్తు నుండే మనం మన కొలమానాన్ని తీసుకోవాలి: ఆ ఎత్తు నుండి మనం ఎంత దూరంలో ఉన్నామో, ఆ దూరమంతా పాపమే: ఎందుకంటే కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించడంలో విఫలమవడం పాపం; లేకపోతే మన కర్తవ్యం మన కర్తవ్యం కాదు, మరియు మన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించడంలో మనం ఎంత ఎక్కువగా విఫలమవుతామో, అంత ఎక్కువగా మనలో పాపం ఉంటుంది. పాపం అంటే ఒక వ్యక్తి తన కర్తవ్య నియమానికి లేదా చట్టానికి విముఖంగా ఉండటం తప్ప మరేమీ కాదు. అందువల్ల పాపం యొక్క తీవ్రతను ఆ నియమం ద్వారానే నిర్ధారించాలి: నియమానికి ఎంత విముఖంగా ఉంటే, అది లోపంగా గానీ లేదా అధికంగా గానీ అంత పాపమే. అందువల్ల మనుష్యులు, తమ
VI. కృపాపూర్వకమైన అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి. దేవుని యెడల ప్రేమ కలిగియుండి, విధి కోరే ఆ ఉన్నత స్థాయికి సగం కూడా చేరుకోకపోతే, వారి హృదయాలలో కృప కన్నా భ్రష్టత్వమే ఎక్కువగా ఉంటుంది; ఎందుకంటే ఉన్నదానికన్నా కొరవడిన మంచితనమే ఎక్కువగా ఉంటుంది: మరియు కొరవడినదంతా పాపమే: అది హేయమైన లోపం; మరియు అది పరిశుద్ధులకు, ముఖ్యంగా ప్రముఖులకు అలాగే కనబడుతుంది; క్రీస్తును అంత తక్కువగా ప్రేమించడం, మరియు ఆయన మరణానంతర ప్రేమకు అంత తక్కువగా కృతజ్ఞతలు తెలపడం వారికి అత్యంత హేయమైనదిగా కనబడుతుంది: వారి దృష్టిలో అది ద్వేషపూరితమైన కృతఘ్నత.
ఆ తర్వాత, కృపా వృద్ధి చెందడం అనేది మరో విధంగా కూడా పరిశుద్ధులు తమ మంచితనం కంటే తమ వికారమే ఎంతో గొప్పదని భావించేలా చేస్తుంది: అది వారి మంచితనం కంటే వారి భ్రష్టత్వమే ఎంతో గొప్పదని వారిని నమ్మించేలా చేయడమే కాకుండా, వాస్తవానికి అదే నిజం; అతి చిన్న పాపంలో గానీ, అతి చిన్న భ్రష్టత్వంలో గానీ ఉన్న వికారత్వం, వారి అత్యున్నత పరిశుద్ధతలో ఉన్న సమస్త సౌందర్యాన్ని మించిపోయేంత గొప్పగా కనబడేలా కూడా చేస్తుంది; ఎందుకంటే ఇది కూడా వాస్తవమే. అనంతమైన దేవునికి వ్యతిరేకంగా చేసే అతి చిన్న పాపంలోనూ అనంతమైన ద్వేషభావం లేదా వికారభావం ఉంటుంది, కానీ ఒక జీవిలోని అత్యున్నత స్థాయి పరిశుద్ధతలోనూ అనంతమైన మనోహరత్వం ఉండదు: అందువల్ల, అతి చిన్న పాపం యొక్క వికారభావంతో పోలిస్తే దాని మనోహరత్వం శూన్యం. ప్రతి పాపంలోనూ అనంతమైన వికారభావం మరియు ద్వేషభావం ఉంటాయనేది అత్యంత స్పష్టమైన నిదర్శనం; ఎందుకంటే పాపంలోని చెడు, లేదా అన్యాయం, లేదా అసహ్యం అనేది ఒక బాధ్యతను ఉల్లంఘించడంలో, లేదా మనం ఎలా ఉండాలో లేదా చేయాలో, లేదా దేనికి బాధ్యత వహించాలో దానికి విరుద్ధంగా ఉండటంలో లేదా చేయడంలో ఉంటుంది. అందువల్ల, ఉల్లంఘించబడిన బాధ్యత ఎంత గొప్పదైతే, ఆ ఉల్లంఘనలోని అన్యాయం మరియు అసహ్యం అంత గొప్పగా ఉంటాయి. కానీ నిశ్చయంగా, ఏ జీవినైనా ప్రేమించి, గౌరవించాలనే మన బాధ్యత, ఆ జీవి యొక్క మనోహరత్వానికి మరియు గౌరవానికి, లేదా మనచే ప్రేమించబడటానికి మరియు గౌరవించబడటానికి దాని యోగ్యతకు కొంత అనుపాతంలో ఉంటుంది; ఈ రెండూ ఒకటే. తక్కువ మనోహరమైన జీవి కంటే, ఎక్కువ మనోహరమైన జీవిని ప్రేమించడానికి మనం నిశ్చయంగా ఎక్కువ బాధ్యత వహిస్తాము; మరియు ఒక జీవి అనంతంగా మనోహరమైనదైతే లేదా మనచే ప్రేమించబడటానికి యోగ్యమైనదైతే, అప్పుడు దానిని ప్రేమించాలనే మన బాధ్యతలు అనంతంగా గొప్పవిగా ఉంటాయి; అందువల్ల, ఈ ప్రేమకు విరుద్ధమైనది ఏదైనా అనంతమైన అన్యాయం, వికృతత్వం మరియు అయోగ్యతను కలిగి ఉంటుంది. కానీ మరోవైపు, మన పవిత్రత లేదా దేవుని పట్ల ప్రేమ విషయంలో, అనంతమైన యోగ్యత అనేది లేదు. దేవునికి మరియు సృష్టికి మధ్య దూరం పెరిగే కొద్దీ, సృష్టి చేసే పాపం మరింత అనర్హమైనదిగా మరియు అసహ్యకరమైనదిగా మారుతుంది: ఆ వస్తువు యొక్క గొప్పతనం, మరియు ఆ జీవి యొక్క అల్పత్వం, హీనత్వం దానిని మరింత తీవ్రతరం చేస్తాయి. కానీ దేవుని పట్ల సృష్టి చూపించే గౌరవ యోగ్యత విషయంలో ఇది దీనికి విరుద్ధంగా ఉంటుంది; ఆ జీవి యొక్క అల్పత్వం పెరిగే కొద్దీ, అది విలువలేనిదిగా మరియు యోగ్యత లేనిదిగా మారుతుంది. దేవునికి మరియు సృష్టికి మధ్య దూరం ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, సృష్టి చూపించే గౌరవం దేవుని దృష్టికి లేదా గౌరవానికి అంత తక్కువ యోగ్యమైనదిగా ఉంటుంది. గొప్ప ఆధిక్యత, నిమ్న వర్గంపై ఉన్నత వర్గాన్ని గౌరవించాల్సిన బాధ్యతను పెంచుతుంది; అందువల్ల గౌరవం లేకపోవడం మరింత అసహ్యకరమైనదిగా మారుతుంది. కానీ గొప్ప హీనత, నిమ్న వర్గం చూపించే గౌరవం యొక్క విలువను తగ్గిస్తుంది; ఎందుకంటే అది ఎంత నిమ్న వర్గమైతే, అంత తక్కువ యోగ్యత కలిగి ఉంటుంది; అది ఎంత అల్పమైనదైతే, అంత తక్కువ విలువను అందించగలదు; ఎందుకంటే అది తన అత్యుత్తమ గౌరవాన్ని అందించడంలో తనను తాను మించి ఏమీ అందించలేదు; అందువల్ల అది అల్పమైనది మరియు అల్పమైనది కాబట్టి, దాని గౌరవం కూడా అల్పమైనదే. మరియు ఒక వ్యక్తిలో నిజమైన కృప మరియు ఆధ్యాత్మిక వెలుగు ఎంత ఎక్కువగా ఉంటాయో, అది అతనికి అంత ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది; పాపం కారణంగా అనంతంగా రూపుదిద్దుకున్నవాడిగా అతను తనకు తాను అంత ఎక్కువగా కనబడతాడు, మరియు అతని కృపలో ఉన్న మంచితనం, లేదా మంచి అనుభవం, దానికి అనుపాతంగా అంత తక్కువగా కనబడుతుంది. ఎందుకంటే నిజానికి అది దానితో పోలిస్తే ఏమీ కాదు; అది సముద్రంలో ఒక నీటి బిందువు కన్నా తక్కువ; ఎందుకంటే పరిమితమైన దానికి అనంతమైన దానితో ఏమాత్రం అనుపాతం ఉండదు. కానీ ఒక వ్యక్తిలో ఆధ్యాత్మిక వెలుగు ఎంత ఎక్కువగా ఉంటుందో, ఈ విషయంలో విషయాలు అతనికి యథార్థంగా ఉన్నట్లుగానే అంత ఎక్కువగా కనబడతాయి. అందువల్లనే, నిజమైన కృప యొక్క స్వభావం అలాంటిదని అత్యంత స్పష్టంగా తెలుస్తోంది, ఒక వ్యక్తిలో అది ఎంత ఎక్కువగా ఉండి, ఇంకా భ్రష్టత్వం మిగిలి ఉంటుందో, అతని వికృత రూపానికి అనుపాతంగా అతని మంచితనం మరియు పవిత్రత అంత తక్కువగా కనబడతాయి; అది కేవలం అతని గత వికృత రూపానికి మాత్రమే కాదు, అతని హృదయంలో ఇప్పుడు కనబడుతున్న పాపంలో, మరియు అతని అత్యున్నతమైన, శ్రేష్ఠమైన అనురాగాలలో, మరియు అత్యంత ప్రకాశవంతమైన అనుభవాలలో ఉన్న హేయమైన లోపాలలో ఉన్న అతని ప్రస్తుత వికృత రూపానికి కూడా అనుపాతంగా కనబడుతుంది.
నాకు పరిచయం ఉన్న చాలామంది వ్యక్తులలో కనిపించే అనేక ఉన్నతమైన, మతపరమైన అనురాగాల మరియు గొప్ప ఆవిష్కరణల (వాటిని అలా పిలుస్తారు) స్వభావం ఏమిటంటే, అవి వారి హృదయాలలోని అవినీతిని దాచి, కప్పిపుచ్చి, వారి పాపమంతా పోయినట్లు వారికి అనిపించేలా చేస్తాయి. వారిలో మిగిలి ఉన్న ద్వేషపూరితమైన చెడు గురించి ఎలాంటి ఫిర్యాదులు లేకుండా చేస్తాయి (వారు తమ గత అనర్హత గురించి ఎంతగానో మొరపెట్టుకున్నప్పటికీ); వారి ఆవిష్కరణలు (వారు పిలిచేవి) వెలుగు కావు, చీకటే అనడానికి ఇది ఒక ఖచ్చితమైన మరియు నిశ్చయమైన సాక్ష్యం. మనుషుల కాలుష్యాన్ని, వికారాన్ని దాచేది చీకటే; కానీ హృదయంలోకి ప్రవేశించిన వెలుగు దానిని బయటపెడుతుంది, దాని రహస్య మూలల్లో వెతికి శోధిస్తుంది, మరియు దానిని స్పష్టంగా కనబడేలా చేస్తుంది; ప్రత్యేకించి దేవుని పరిశుద్ధత మరియు మహిమ యొక్క ఆ చొచ్చుకుపోయే, సర్వశోధక వెలుగు. ఇది నిజమే, రక్షించే ఆవిష్కరణలు ప్రస్తుతానికి ఒక రకంగా అవినీతిని దాచిపెట్టవచ్చు; అవి ద్వేషం, అసూయ, దురాశ, కామవాంఛ, సణుగుడు మొదలైన దైవకృప యొక్క సానుకూల క్రియలను అరికడతాయి, కానీ ప్రేమ, వినయం, కృతజ్ఞత వంటి లోపభూయిష్టమైన విషయాలలో అవి అవినీతిని వెలుగులోకి తెస్తాయి. ఈ లోపాలు, అత్యున్నతమైన కృపా కార్యాలను పొందిన వారి దృష్టిలో అత్యంత అసహ్యంగా కనిపిస్తాయి; అవి చాలా భారమైనవి, మరియు పరిశుద్ధులు తమ బలహీనత, అసహ్యకరమైన గర్వం మరియు కృతజ్ఞత లేకపోవడం వలన ఏడ్చేలా చేస్తాయి. మరియు ఏ సమయంలోనైనా ఎలాంటి అవినీతి క్రియలు తలెత్తి, అత్యున్నతమైన కృపా కార్యాలతో కలిసిపోయినా, కృప వాటిని అత్యంత ఘనపరిచి, వాటి రూపాన్ని మరింత హేయమైనదిగా మరియు భయంకరమైనదిగా చేస్తుంది.
పరిశుద్ధులు ఎంత ఎక్కువ కీర్తివంతులుగా ఉంటారో, మరియు వారి ఆత్మలలో పరలోకపు వెలుగు ఎంత ఎక్కువగా ఉంటుందో, అంత ఎక్కువగా వారు తమకు తాము కనబడతారు; ఈ లోకంలోని అత్యంత కీర్తివంతులైన పరిశుద్ధులు పరలోకంలోని పరిశుద్ధులకు మరియు దేవదూతలకు కనబడినట్లుగానే. క్రీస్తు నీతితో పూర్తిగా కప్పబడి, వారి లోపాలు ఆయన అపారమైన మహిమ మరియు ప్రేమ యొక్క కిరణాల ప్రకాశంలో కబళించబడి, దాచబడినట్లుగా కాకుండా వేరే విధంగా కనబడితే, భూమిపై ఉన్న అత్యంత కీర్తివంతులైన పరిశుద్ధులు వారికి ఎలా కనబడతారని మనం హేతుబద్ధంగా ఊహించగలము? దేవుని సౌందర్యాన్ని, మహిమను ఏ ముసుగు లేకుండా చూసే వారికి, మన అత్యంత ప్రగాఢమైన ప్రేమ మరియు స్తుతులు ఎలా కనబడతాయని మనం ఊహించగలము? క్రీస్తును ఆయన ఉన్నట్లుగా చూసే, తాము ఎరుగబడినట్లుగా ఎరిగిన, మరియు మరణించిన వాని వ్యక్తిత్వపు మహిమను, ఆయన మరణ ప్రేమ యొక్క అద్భుతాలను ఏ అంధకార మేఘం లేకుండా చూసే వారికి, క్రీస్తు మరణ ప్రేమ పట్ల మన అత్యున్నత కృతజ్ఞత ఎలా కనబడుతుంది? మరి, భూమ్మీద ఉన్న ధూళి పురుగులు తాము దర్శించే ఆ అనంతమైన మహోన్నతత్వాన్ని ఏ ప్రగాఢమైన భక్తిశ్రద్ధలతో, వినయంతో సమీపిస్తాయో, దానిని వారు ఎలా చూస్తారు? అవి వారికి గొప్పగా కనిపిస్తాయా, లేదా కనీసం పూజ్యమనే పేరుకు అర్హమైనవిగానైనా కనిపిస్తాయా?
VI. తాము మహిమాన్విత సన్నిధిలో ఉన్న ఆ గొప్ప మరియు పరిశుద్ధుడైన దేవునికి అనంతమైన దూరంలో ఉన్నట్లు గ్రహించే వారిలో, కృపాపూర్వకమైన అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి. భూలోకంలోని పరిశుద్ధుల అత్యున్నత కార్యాలు వారికి ఎందుకు అంత అల్పమైనవిగా కనిపిస్తాయంటే, వారు దేవుని మహిమ వెలుగులో నివసిస్తూ, దేవుణ్ణి ఆయన ఉన్నట్లుగానే చూస్తారు. మరియు ఈ విషయంలో భూలోకంలోని పరిశుద్ధుల విషయంలోనూ, పరలోకంలోని పరిశుద్ధుల విషయంలోనూ, వారు కృపలో ఎంత ఉన్నతంగా ఉంటారో దానికి అనుపాతంలో ఉంటుంది.
భూలోకంలోని పరిశుద్ధులు అత్యధిక దైవ కృపా కార్యాలను పొందినప్పుడు, వారు అన్ని విధాలుగా తమ గురించి అత్యంత తక్కువ అభిప్రాయాన్ని కలిగి ఉంటారని అర్థం చేసుకోకూడదు. అనేక విషయాలలో ఇది భిన్నంగా ఉంటుంది.
భ్రష్టత్వపు సానుకూల కార్యకలాపాల విషయానికి వస్తే, దైవకృప అత్యధికంగా పనిచేస్తున్నప్పుడు తాము అత్యంత స్వేచ్ఛగా, ఉత్తమంగా ఉన్నామని, మరియు దైవకృప యొక్క కార్యాలు అత్యల్పంగా ఉన్నప్పుడు తాము అత్యంత అధ్వాన్నంగా ఉన్నామని వారు తమకు తామే కనపడవచ్చు. మరియు వారు వేర్వేరు సమయాలలో తమతో తామే పోల్చుకున్నప్పుడు, దైవకృప చురుకుగా పనిచేస్తున్నప్పుడు, అది మునుపటి కంటే తమతో మెరుగ్గా ఉందని వారు తెలుసుకోగలరు (అయితే అంతకుముందు, అది పనిచేస్తున్న సమయంలో, వారు ఇప్పుడు చూస్తున్నంత చెడును చూడలేదు), మరియు ఆ తర్వాత వారి మనఃస్థితి మళ్ళీ దిగజారినప్పుడు, తాము దిగజారిపోయామని వారు తెలుసుకోగలరు, మరియు తమలో మిగిలి ఉన్న గొప్ప భ్రష్టత్వానికి ఒక కొత్త సాక్ష్యాన్ని, మరియు అంతకుముందు చూసిన దానికంటే గొప్ప నీచత్వానికి సంబంధించిన హేతుబద్ధమైన నమ్మకాన్ని పొందగలరు; మరియు దైవకృప చురుకుగా పనిచేస్తున్నప్పటికంటే, చాలామందికి అపరాధభావన, మరియు తమ పాప స్వభావం గురించిన ఒకరకమైన చట్టపరమైన భావన చాలా ఎక్కువగా ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, పైన పేర్కొన్న పరిశీలనల నుండి నిరూపించదగిన సత్యం ఏమిటంటే, దేవుని పిల్లలు సత్యమైన మరియు స్వచ్ఛమైన కృపను అత్యున్నత స్థాయిలో అనుభవిస్తున్నప్పుడు తప్ప, తమ వికారమైన స్థితి గురించి అంత స్పష్టమైన మరియు ఆధ్యాత్మికమైన దోషారోపణను, మరియు తమ ప్రస్తుత నీచత్వం మరియు అసహ్యకరమైన స్థితి గురించి అంత గొప్ప, తక్షణ మరియు వినయపూర్వకమైన భావనను ఎప్పుడూ పొందరు; మరియు అప్పుడు తప్ప, క్రైస్తవుల మధ్య తమను తాము తగ్గించుకోవడానికి వారు అంతగా సిద్ధపడరు. అందువల్ల, రాజ్యంలో గొప్పవాడు లేదా క్రీస్తు సంఘంలో అత్యంత ప్రముఖుడు, వారిలో అత్యంత పసిబిడ్డ వలె తనను తాను తగ్గించుకునేవాడే; ఇది క్రీస్తు యొక్క ఆ గొప్ప వాక్యానికి (మత్తయి 18:4) అనుగుణంగా ఉంది.
ఒక నిజమైన పరిశుద్ధుడు తనకు కొంత నిజమైన కృప ఉందని తెలుసుకోగలడు: మరియు కృప ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, అది అంత సులభంగా తెలుస్తుంది, ఇది ముందే గమనించబడింది మరియు నిరూపించబడింది. అయినప్పటికీ, ఇతరులతో పోల్చినప్పుడు ఒక ప్రముఖ పరిశుద్ధుడు తాను ఒక ప్రముఖ పరిశుద్ధుడని సులభంగా గ్రహించగలడని దీని అర్థం కాదు.
గొప్ప కృపను పొంది, ఒక ప్రముఖ సాధువుగా ఉన్నవాడు దానిని తెలుసుకోగలడనే విషయాన్ని నేను కాదనను. కానీ అతడు దానిని తెలుసుకోవడానికి సుముఖంగా ఉండడు; అది అతనికి స్పష్టంగా కనిపించే విషయం కాదు: తాను ఇతరుల కంటే శ్రేష్ఠుడని, ఉన్నతమైన అనుభవాలు మరియు విజయాలు సాధించానని అనుకోవడం అతని మదిలో మెదిలే ప్రధానమైన ఆలోచన కాదు; అది అతనికి ఎప్పటికప్పుడు సులభంగా స్ఫురించదు; అది అతని మార్గంలో అడ్డుగా లేని, కానీ కంటికి కనబడకుండా దూరంగా ఉండే విషయం; దానిని గురించి తనకు తానుగా నమ్మకం కలిగించుకోవడానికి అతడు శ్రమపడాలి; తనకు తానుగా నమ్మకం కలిగించుకోవడానికి, తర్కంపై గొప్ప పట్టు, మరియు వాదించడంలో అత్యంత కఠినత్వం, శ్రద్ధ అవసరం. ఒకవేళ ఇతర సాధువులలోని తక్కువ స్థాయి కృప యొక్క గొప్ప స్వరూపాలతో పోల్చి, తన సొంత అనుభవాలను చాలా కఠినంగా పరిశీలించడం ద్వారా అతడు హేతుబద్ధంగా నమ్మకం పొందినప్పటికీ, వారి కంటే తనకు ఎక్కువ కృప ఉందనే విషయం అతనికి వాస్తవంగా అనిపించదు; మరియు తాను శ్రమతో సంపాదించుకున్న నమ్మకాన్ని కోల్పోయే అవకాశం ఉంది: ఆ భావన ప్రకారం ప్రవర్తించడం అతనికి ఏమాత్రం సహజంగా అనిపించదు. మరియు ఇది ఒక తిరుగులేని విషయంగా చెప్పవచ్చు, "ఇతరులతో పోలిస్తే తాను చాలా గొప్ప సాధువునని, ఎంతో విశిష్టమైనవాడినని భావించే వ్యక్తి...
VI. దయగల అనురాగాలు సువార్త సంబంధమైన వినయంతో కూడి ఉంటాయి. క్రైస్తవ అనుభవంలో, ఎవరిలోనైతే ఇది మొదటి ఆలోచనగా తనంతట తానుగా ఉద్భవించి, సహజంగానే వ్యక్తమవుతుందో; అతను నిశ్చయంగా పొరబడుతున్నాడు; అతను గొప్ప పరిశుద్ధుడేమీ కాదు, కానీ గర్వంతో, స్వీయనీతితో నిండిన స్వభావం యొక్క గొప్ప ఆధిపత్యానికి లోనై ఉన్నాడు." మరియు ఇది ఆ వ్యక్తికి అలవాటుగా మారి, అతని మనస్సులో స్థిరంగా ప్రబలమైన స్వభావంగా ఉంటే, అతను అస్సలు పరిశుద్ధుడే కాదు; అతనిలో ఏ విధమైన నిజమైన పరిశుద్ధత యొక్క కనిష్ఠ స్థాయి కూడా లేదు.
క్రైస్తవ అనుభవం; దేవుని వాక్యం సత్యమైనంత నిశ్చయంగా.
మరియు ఆ ధోరణికి చెందినవిగా కనిపించే, మరియు అప్పుడప్పుడు ఆ ప్రభావాన్ని చూపే, అంటే ఆ అనుభవాల పట్ల గొప్ప అహంకారంతో వాటిని పొందిన వ్యక్తిని ఉన్నత స్థితికి చేర్చే అటువంటి అనుభవాలు నిశ్చయంగా వ్యర్థమైనవి మరియు భ్రమ కలిగించేవి. తన ఆవిష్కరణల గొప్పతనం పట్ల సహజంగానే ఒక వ్యక్తిని ఆరాధనతో ఉప్పొంగించి, తాను ఇప్పుడు చాలా మంది ఇతర క్రైస్తవుల కంటే ఎక్కువ చూశానని, ఎక్కువ తెలుసని అహంకారంతో నింపే ఆ ఊహాజనిత ఆవిష్కరణలలో నిజమైన ఆధ్యాత్మిక వెలుగు యొక్క స్వభావం ఏమాత్రం ఉండదు. నిజమైన ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం అంతా ఏ స్వభావం కలిగి ఉంటుందంటే, ఒక వ్యక్తికి అది ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, అతను తన అజ్ఞానాన్ని అంత ఎక్కువగా గ్రహిస్తాడు; ఇది 1 కొరింథీయులకు 8:2 ద్వారా స్పష్టమవుతుంది.
తనకు అన్నీ తెలుసని అనుకునేవాడు, తాను తెలుసుకోవలసినంతగా ఇంకా ఏమీ తెలుసుకోలేదు.
అగూరు దేవుని గూర్చి గొప్ప ప్రత్యక్షతను పొంది, ఆయన మహిమ యొక్క అద్భుతమైన ఉన్నతి, ఆయన అద్భుత కార్యములను గ్రహించి, ఆయన గొప్పతనమును గూర్చి, ఆయన గ్రహించరానితనమును గూర్చి కేకలు వేసినప్పుడు; అదే సమయంలో, తన పశుప్రాయమైన అజ్ఞానమును గూర్చి లోతైన అవగాహన కలిగి, పరిశుద్ధులందరిలో తానే అత్యంత అజ్ఞానినని తలంచుకున్నాడు. సామెతలు 30:2, 3, 4: "నిశ్చయముగా నేను ఏ మనుష్యునికంటె మిక్కిలి పశుప్రాయుడను; మనుష్యునికి కలుగు వివేకము నాకు లేదు. నేను జ్ఞానమును నేర్చుకొనలేదు, పరిశుద్ధులను గూర్చిన జ్ఞానము నాకు లేదు. ఆకాశమునకు ఎక్కినవాడెవడు? దిగినవాడెవడు? తన పిడికిళ్లలో గాలిని పోగుచేసినవాడెవడు? వస్త్రములో నీళ్లను బంధించినవాడెవడు? భూమి యొక్క నలుమూలలను స్థాపించినవాడెవడు? నీవు చెప్పగలిగిన యెడల, అతని నామము ఏమిటి, అతని కుమారుని నామము ఏమిటి?"
ఒక మనిషి తన ఆధ్యాత్మిక మరియు దైవిక జ్ఞానాన్ని గూర్చి మితిమీరి గర్వపడటం అంటే, నిజానికి అతడు తన దృష్టిలో తానే జ్ఞాని అని భావించుకోవడం. అందువల్ల అది ఆ నిషేధాల పరిధిలోకి వస్తుంది: సామెతలు.
3:7, "నీ దృష్టిలో నీవు జ్ఞానివి కాకుము." Rom. 12:16, "నీ స్వభావమునుబట్టి నీవు జ్ఞానివి కాకుము;" మరియు అది మనుష్యులను ఆ శాపము క్రిందకు తెస్తుంది, యెషయా 5:21: "తమ దృష్టిలో తమను తాము జ్ఞానులమనియు, తమ దృష్టిలో తమను తాము వివేకులమనియు తలంచుకొనువారికి శ్రమ కలుగును." ఈ విధంగా తమ దృష్టిలో తమను తాము జ్ఞానులమని తలంచుకునేవారు, ప్రపంచంలో ఎవరి నుండి అయినా మేలు పొందే అవకాశం చాలా తక్కువగా ఉంటుంది. అనుభవం దాని సత్యాన్ని చూపిస్తుంది, సామెతలు 26:12: "తన దృష్టిలో తనను తాను జ్ఞానిగా భావించుకొనువానిని చూచుచున్నావా? వానికంటె బుద్ధిహీనునియందు ఎక్కువ నిరీక్షణ కలదు."
దీనికి కొందరు అభ్యంతరం చెప్పవచ్చు, ఎందుకంటే కీర్తనకారుడు, అతను ఒక పవిత్రమైన స్థితిలో ఉన్నాడని మనం భావించవలసి వచ్చినప్పుడు, తన జ్ఞానాన్ని అత్యంత గొప్పదని మరియు ఇతర పరిశుద్ధుల జ్ఞానం కంటే చాలా గొప్పదని వర్ణిస్తాడు: