మొదటి భాగం. పతనమవ్వాలనే ప్రలోభం.

వారు నన్ను కొట్టినను నాకు గాయము కాలేదని నీవు చెప్పుదువు; వారు నన్ను బాదినను నాకు తెలియలేదు: నేను ఎప్పుడు మేల్కొందును? నేను దానిని మరల వెదకుదును.

23:35. ఈ అంధత్వం మరియు మొండితనం శరీరానికి కలిగే పైన పేర్కొన్న అన్ని విపత్తులను మించిపోతాయి.

అయితే మన పరిస్థితి అద్భుతమైనది మరియు దయనీయమైనది కాదా అని నేను అడుగుతున్నాను. మన పాపం వల్ల మనం సంపాదించుకున్న దేవుని ఉగ్రత యొక్క ఆనవాళ్లు, మొట్టమొదటగా మన శరీరాలలో బంధించబడి ఉన్నాయి; ఆ తర్వాత అదే దేవుని ఉగ్రత భూమి మీద మరియు సకల ప్రాణుల మీద నిలిచియుండటం కనబడుతోంది, అయినప్పటికీ ఈ భయంకరమైన కీడులన్నిటినీ మనం నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాము, మరియు మన మనస్సులు భద్రతాభావంతో, సోమరితనపు నిరాసక్తతతో నిండి ఉన్నాయి. ఎందుకంటే ముళ్ళు, కలుపు మొక్కలు, నీరు, అగ్ని, గొంగళి పురుగులు, ఈగలు, నల్లులు, నల్లులు, పేనులు; నేను అంటున్నాను, ఇవన్నీ కలిసి మరియు విడివిడిగా, పాపం గురించి మరియు దాని కారణంగా దేవుని ఉగ్రత గురించి నిరంతరం మనకు బోధించే అనేక దూతలు తప్ప మరేమిటి? ఎందుకంటే పాపం లోకంలోకి ప్రవేశించడానికి ముందు ఆ జీవ కీడులకు ఉనికి లేదు; ఒకవేళ ఉన్నా, అవి హాని చేయలేదు లేదా బాధించలేదు.

కాబట్టి, మనకు పూర్తిగా తెలిసి, మనము ఐగుప్తు గారి కన్నా ఎక్కువైన అంధకారంలో ఉన్నాము, మరియు జీవిస్తున్నాము. ఎందుకంటే, మన చుట్టూ ఉన్నవన్నీ దేవుని ఉగ్రతను నిరంతరం మనకు గుర్తుచేస్తూ, మన కళ్ళకు హెచ్చరికగా గుచ్చే ముళ్ళలా ఉన్నప్పటికీ, మనము ఆ ఉగ్రతను లక్ష్యపెట్టకపోవడమే కాకుండా, ఈ జీవితాన్ని స్వీకరించి, దానినే మన ఏకైక ఆనందంగా అనుభవిస్తాము. కాబట్టి, పాపాలు ఎంతగా పెరిగిపోతాయో, అహంభావం ఎంతగా పెరుగుతుందో, మరియు మనుషులు తమ శిక్షల విషయంలో ఎంతగా మొద్దుబారి, స్పృహలేనివారవుతారో, అదే నిష్పత్తిలో ఆ శిక్షలు కూడా ఈ జీవితంలోనే కాక, రాబోయే జీవితంలోనూ అధికమవుతాయి. నేను ఇక్కడ ఈ లోకంలోని దుష్టుల గురించి మాట్లాడుతున్నాను. ఎందుకంటే, ఒకవేళ మనుషులు నరకంలో ఉన్నప్పుడు, తాము అనుభవిస్తున్న శిక్షలు న్యాయమైనవేననే స్పృహ లేకుండా, కేవలం అనుభూతితోనే తమ శిక్షలను, బాధలను సహించగలిగితే, అటువంటి అజ్ఞానం వారి బాధలను మరింత సులభంగా భరించేలా చేస్తుంది. సరిగ్గా అదే విధంగా, భూమి మీద ఉన్న మనము మన శిక్షలను అంగీకరించము, తద్వారా దుఃఖానికి వ్యతిరేకంగా మనల్ని మనమే కఠినపరుచుకుంటాము. కానీ నరకంలో, మన నిజమైన దుఃఖాన్ని చూడకుండా ఇప్పుడు మనల్ని నిరోధిస్తున్న ఆ భావహీనత పూర్తిగా తొలగించబడుతుంది, మరియు మన ఇంద్రియాల తలుపులన్నీ తెరవబడతాయి, తద్వారా మనం మన శిక్ష యొక్క బాధలను మన శరీరంలో అనుభవించడమే కాకుండా, మన మనస్సు కూడా దేవుని ఉగ్రత యొక్క భావనతో మరియు మన దుష్టత్వం ద్వారా ఆ ఉగ్రత మొత్తానికి మనమే అర్హులమనే ఒప్పుకోలుతో నిండిపోతుంది. ఈ భావనలే దుష్టుల భవిష్యత్ హింసలను తీవ్రతరం చేసి, ఊహించలేనంత స్థాయిలో పెంచుతాయి.

3:18a. "అది నీకు ముళ్ళను, కలుపు మొక్కలను కూడా పుట్టిస్తుంది."

భూమి దానంతట అదే అటువంటి దేనినీ పుట్టించలేదని, కేవలం ఆదాము పాపం కారణంగానే అలా చేసిందని మనకు ఇక్కడ మరోసారి గుర్తు చేయబడుతోంది. మోషే అంతకుముందే, "నీ నిమిత్తమే" అని స్పష్టంగా చెప్పినట్లు. అందువల్ల, మన పొలాల్లోనూ, తోటల్లోనూ ముళ్ళు, కలుపు మొక్కలు పెరగడం మనం చూసినప్పుడల్లా; కలుపు మొక్కలు, ఇతర హానికరమైన కలుపు మొక్కలు పెరగడాన్ని మనం గమనించినప్పుడల్లా, పాపం మరియు దేవుని ఉగ్రతకు సంబంధించిన కచ్చితమైన సూచనల ద్వారా మనకు తరచుగా గుర్తుచేయబడుతుంది. అందువల్ల, కేవలం చర్చిలలోనే మనపై పాప ఆరోపణలు వినపడవు; ప్రతి తోట, ప్రతి పొలం మరియు దాదాపు సృష్టి అంతా మన పాపాన్ని, ఆ పాపం కారణంగా మనపైకి దిగివచ్చే దేవుని ఉగ్రతను బోధించే అటువంటి బోధకులతో, అటువంటి పర్యవేక్షకులతో నిండి ఉంది.

కాబట్టి, మన కన్నుల నుండి, మన హృదయాల నుండి ఈ అద్భుతమైన చలనరాహిత్యాన్ని ఆయన తీసివేయాలని ప్రభువుకు చేసే ప్రార్థనలన్నీ అవసరం; ఈ విధంగా మన పాపం నిరంతరం గుర్తుచేయబడుట వలన, చివరకు మన ఆత్మరక్షణను విడిచిపెట్టి దైవభయంతో నడుచుకొనుటకు మనకు వీలవుతుంది. ఎందుకంటే, దేవుని శాపానికి సంబంధించిన ఈ వివిధ సాక్ష్యాల ద్వారా మనం నిరంతరం ఎదుర్కొనబడుతూ, పడగొట్టబడుతూ, అణచివేయబడుతున్నాము.

మోషే ఇప్పుడు మన ముందు మరింత విస్తృతంగా ఉంచుతాడు. ఆయన తరువాత ఇలా అంటాడు:

3:18బి. మరియు నీవు పొలములోని గడ్డిని తిందువు.

ఇది ఒక కొత్త విపత్తు. ఎందుకంటే పైన దేవుడు మనిషికి అత్యంత మధురమైన మరియు ఆనందదాయకమైన బహుమతులను ఇచ్చాడు; అవేంటంటే, పరలోకంలోని రెండు చెట్లు తప్ప మిగిలిన అన్ని చెట్ల ఫలాలను అతను తినగలగడం. ప్రభువు అతనికి చేపలన్నిటిపైనా, మరియు భూమి పండించే పండ్లు లేదా జంతువులన్నిటిపైనా ఆధిపత్యాన్ని కూడా ఇచ్చాడు. కానీ ఇప్పుడు, అతను తిన్న ఫలాల కారణంగా ఈ ఆశీర్వాదాలన్నీ అతని నుండి తీసివేయబడ్డాయి, మరియు పొలంలోని గడ్డి తప్ప మరేమీ అతనికి మిగలలేదు. మరియు ఈ వాక్యం నుండి, ఆదాము వెన్న, లేదా పాలు, లేదా గుడ్లు, లేదా జున్ను, లేదా మాంసం, లేదా ఆపిల్స్ లేదా బేరిపండ్లు మొదలైనవి తినలేదని, కేవలం కూరగాయలను మరియు బఠానీలు, చిక్కుళ్ళు, జొన్నలు, బియ్యం, గోధుమలు, పిండి మొదలైన కొన్ని మూలికలు మరియు మొక్కల విత్తనాలను మాత్రమే తిన్నాడని పూర్తిగా నిరూపించవచ్చని నేను నమ్ముతున్నాను. అలాంటప్పుడు, ఆదాము తన కుమార్తెకు వివాహం చేసినప్పుడు లేదా తన కుమారులలో ఎవరి వివాహానికైనా హాజరైనప్పుడు, తన స్నేహితులకు విందు ఇచ్చిన ఆ వైభవం మరియు విలాసం ఎక్కడికి పోయాయి? దేవుడు వారికి మేతగా "పొలంలోని గడ్డి" తప్ప మరేమీ అనుగ్రహించలేదని చూసి?

అప్పుడు ప్రపంచపు ఆదిమ యుగంలో పొదుపైన ఆహారం అలా ఉండేది. అది నీటితో కూడిన అత్యంత సాధారణమైన, సాదాసీదా ఆహారంతో ఉండేది. అయితే ఇప్పుడు, ప్రస్తుత తరం మానవులందరినీ ఒక భయంకరమైన విలాసం ఆవరించింది. వారు తమ ఆకలి తీర్చుకోవడానికి అన్ని రకాల మాంసాలను పోగుచేసుకోవడంతో సంతృప్తి చెందడం లేదు; కానీ అన్ని రకాల మాంసాలను అన్ని రకాల చేపలతో కలుపుతున్నారు; అదనంగా అన్ని రకాల మసాలా దినుసులను కూడా ఉపయోగిస్తున్నారు. అంతేకాదు, ప్రకృతి యొక్క అసంతృప్త విపరీత స్వభావం ఎంతగా ప్రోత్సహించబడుతోందంటే, సహజంగా తీపిగా ఉండే వాటిని వివిధ రకాల మసాలా దినుసులతో చేదుగా మారుస్తున్నారు; మరియు సహజంగా చేదుగా ఉండే వాటిని అదే పద్ధతిలో తీపిగా మారుస్తున్నారు.

మన పానీయాలలో కూడా ఎన్ని రకాలు ప్రబలంగా ఉన్నాయి! తన ఆతిథేయుడు తన ముందు పానీయంగా నీటిని ఉంచితే, తనను తాను నవ్వులపాలు చేసుకున్నట్లుగా ఎవరు భావించరు? మన ఇళ్లలో తయారుచేసిన బీరుతో గానీ, మన పూర్వీకుల ఎస్టేట్లలో తయారుచేసిన వైన్‌తో గానీ మనం సంతృప్తి చెందము. వాటిని మనం సముద్రం అవతల నుండి కూడా తెప్పించుకుంటాము. మన మొదటి తండ్రి ఆదాము భూమిపైకి తిరిగి రాగలిగితే, తన కుమారులలోని ఈ ఆకలి పిచ్చిని చూసి ఆయన నవ్వుతాడని, లేదా ఆశ్చర్యపోతాడని మీరు అనుకోవడం లేదా? ఎందుకంటే, మనం ఆత్రుతతో, ఆనందంతో తిని, త్రాగే వాటినే ఆయన విషంగా భావించి దూరంగా ఉంచుతాడు; మరియు వీటన్నిటికంటే మన ఈ రుచికరమైన పదార్థాలైన ఆవాలు లేదా టర్నిప్‌లను వాటి సహజమైన, తొక్క తీసిన స్థితిలో ఆయన ఇష్టపడతాడు.

ఈ వాక్యభాగంలో పొదుపుగా జీవించడం మనకు ప్రబోధించబడింది. ఎందుకంటే, మన మొదటి తల్లిదండ్రులు ఇతర రకాల ఆహార పదార్థాలన్నింటినీ ఈ విధంగా నీతిగా వదులుకున్నందున, వారికి తినడానికి పొలంలోని గడ్డి తప్ప మరేమీ మిగలలేదని ఇక్కడ మనకు బోధించబడింది. అందువల్ల, ఇతరులు అన్ని రకాల రుచికరమైన, నోరూరించే పదార్థాలతో సమృద్ధిగా ఉన్నప్పుడు, మనకు రొట్టె, ఉప్పు, నీరు తప్ప మరేమీ లేకపోవడాన్ని చూసినప్పుడల్లా, ఈ వాస్తవాలు మనల్ని పొదుపు వైపు మాత్రమే కాకుండా, సహనం వైపు కూడా నడిపించాలి. ఎందుకంటే మన ఆలోచనలు ఇలా ఉండాలి: ఇది ఆదాముకు న్యాయంగా విధించబడిన శిక్ష. దేవుని చిత్తం, ఆజ్ఞ మరియు బహుమతి ద్వారా పరలోకంలో పండే అన్ని రకాల రుచికరమైన ఫలాలను అతను ఆస్వాదించగలిగినప్పటికీ; తన అవిధేయత కారణంగా, అతను తన సంతతి వారందరితో కలిసి సామాన్యమైన, కుండలో పండే గడ్డిని తిని జీవించవలసి వచ్చింది.

3:19a. నీ ముఖమున చెమట పట్టి నీవు రొట్టె తిందువు.

భర్త తన కుటుంబాన్ని పోషించడంలో, తన ఆస్తిని కాపాడుకోవడంలో మరియు తన ఇంటిని పరిపాలించడంలో ఏ విధంగా శ్రమించాలో మరియు కష్టపడాలో ప్రకటిస్తున్నప్పుడు, మోషే ఈ శ్రమ మరియు కష్టాన్ని గురించి ఎంత వైవిధ్యమైన వ్యక్తీకరణతో మరియు పునరావృతంతో నొక్కిచెప్పాడు! మరియు మనుషుల వక్రత కారణంగా ఈ శ్రమలు మరియు కష్టాలు "ఆదిలో" ఉన్నప్పటి కంటే మన కాలంలో చాలా కష్టతరమైనవి. ఎందుకంటే ఆహారం లభిస్తుందనే ఆశ నిశ్చయంగా ఉన్న చోట కూడా, ఒక కుటుంబం తమ విధిని నిర్వర్తించడానికి ఎంత కష్టపడుతుందో మనం విశ్వవ్యాప్తంగా చూస్తున్నాము.

ఆదాముకు స్వయంగా ఈ ఘోరమైన కీడు అనుభవం లేకుండా లేదు. ఎందుకంటే, అతను తన కుటుంబాన్ని అత్యంత పవిత్రతతో పరిపాలిస్తున్న సమయంలో కూడా, తన కుమారుడైన కయీను చేసిన హత్యను చూశాడు. దీర్ఘాయువు ఒక వ్యక్తిని తన సంతానంలో చూడటానికి మరియు భరించడానికి బలవంతం చేసే ఇతర దుఃఖాల గురించి నేను ఇప్పుడు ఏమీ చెప్పడం లేదు. అందువల్ల ఈ ఆందోళన మరియు శ్రమ భర్తకు ఎదురవుతాయి. అతను ఈ శ్రమను సహించాలి, ఇది ఆహ్లాదకరమైనది కాదు, విజయవంతమైనది కూడా కాదు. ఈ చెమటను సహించని వారు ఎవరూ ఉండకూడదు. అందువల్ల, పాపిస్టుల జీవితం మరింత ప్రమాదకరమైనది; వారందరూ ఇతరుల శ్రమతో సంపాదించిన తమ సంపదను తమ స్వంత తృప్తి మరియు సోమరితనం కోసం దుర్వినియోగం చేస్తారు.

అయితే ఇక్కడ ఒక ప్రశ్న తలెత్తింది, మనుషులందరూ రైతులుగా ఉండకూడదా, లేదా కనీసం వారు శారీరక శ్రమకు తమను తాము అంకితం చేసుకోకూడదా? మన మధ్య సువార్త ప్రారంభంలో కొందరు నిజంగానే ఇలా అవివేకంగా వాదించారు. ఎందుకంటే, చేతుల ద్వారా శ్రమ చేయమని ఆజ్ఞాపించే ఈ మరియు ఇలాంటి ఇతర లేఖన భాగాలను వారు ఎంతగా దుర్వినియోగం చేశారంటే, యువకులు తమ సాహిత్య అధ్యయనాలను పక్కనపెట్టి శారీరక పనులకు తమను తాము అంకితం చేసుకున్నారు; మరియు ఈ తప్పుదారి పట్టిన వారి నాయకుడైన కార్ల్‌స్టాడ్, జీవితంలో తన సరైన స్థానాన్ని వదిలి, ఒక పొలాన్ని కొనుగోలు చేసి, తన సొంత భూమిని దున్ని సాగు చేసుకున్నాడు. నా విషయానికొస్తే, వాక్య పరిచారకునిగా నా పిలుపును నేను మంచి మనస్సాక్షితో విడిచిపెట్టగలిగితే, నేను ఇప్పుడు అనుభవిస్తున్న ఈ కఠినమైన శ్రమను సహించడం కంటే, నా తోటను సాగుచేసుకోవడం, నా పారతో తవ్వడం మరియు నా గడ్డపారతో మట్టి పెళ్ళలను పగలగొట్టడంలో నిమగ్నమవ్వడం నాకు చాలా తేలికైన మరియు ఆహ్లాదకరమైన పని అవుతుంది. ఎందుకంటే పల్లెటూరి కూలీల శ్రమ మన ఈ పరిచర్య "చెమట"తో పోలిస్తే ఏమాత్రం సాటిరాదు.

కాబట్టి, ఇక్కడ చెప్పబడిన చెమట కేవలం శారీరక శ్రమ మాత్రమే అని వాదించే వారి వ్యాఖ్యానాన్ని పూర్తిగా తిరస్కరించాలి. ఈ విషయంలో క్రీస్తు ప్రకటన చాలా స్పష్టంగా ఉంది, ఆయన వాక్యములో బోధించేవారు ఇతరుల శ్రమ ఫలాలను అనుభవించాలని ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు: “మీరు ఏ ఇంటిలోనికి ప్రవేశించునో, మొదట ఆ ఇంటివారికి సమాధానము కలుగును గాక అని చెప్పి, ఆ ఇంటిలోనే ఉండి, వారు ఇచ్చేవాటిని తిని త్రాగండి, ఎందుకంటే పనివాడు తన జీతానికి అర్హుడు,” Luke 10:5, 7. ఇక్కడ ప్రభువు, దేవుని వాక్యాన్ని వినేవారి బల్ల నుండి రొట్టెను తీసుకుని, దానిని వాక్య బోధకులకు ఇస్తున్నాడు. అదే విధంగా పౌలు కూడా, “సువార్తను ప్రకటించువారు సువార్తవలననే జీవించునట్లు ప్రభువు నియమించెను,” 1 కొరింథీ. 9:14 అని చెబుతున్నాడు. దేవుని యొక్క ఇదే మనస్సును ధృవీకరిస్తూ, అపొస్తలుడు 9వ వచనంలో, "ధాన్యమును నూర్చు ఎద్దు నోటికి చిక్కము వేయవద్దు" అనే ధర్మశాస్త్ర వాక్యాన్ని ఉదహరించాడు. వాక్య పరిచారకులు తమ చేతుల కష్టార్జితంతోనే తమ ఆహారాన్ని సంపాదించుకోవలసి వస్తే, తమ పొలాన్ని కష్టపడి సాగుచేసే రైతుకు దశమభాగం చెల్లించాలనే ఆజ్ఞ ఎందుకు ఇవ్వబడింది?

లేఖనంలోని ఈ మరియు ఇలాంటి వాక్యభాగాలు "ముఖం నుండి కారే చెమట" అనేది మానవులందరిపై ఉన్న ఒక సాధారణ శాపం అని చూపిస్తున్నాయి. మొదటి "చెమట" రైతులు మరియు గృహస్థులది; రెండవది, న్యాయాధికారుల "చెమట"; మూడవది, సంఘంలోని బోధకులది. ఈ వర్గాలన్నిటిలో రైతుల పరిస్థితి అత్యంత సంతోషకరమైనది. ఈ విషయాన్ని పూర్వకాలపు కవి ధృవీకరిస్తున్నాడు:

ఫెలిసెస్ నిమియమ్ సువా సి బోనా నోరింట్, అగ్రికోలే.

వారి గతి ధన్యమైనది; అందరి కోసం భూమిని సాగుచేసే వారు తమ మేలును తెలుసుకొని ఉంటే ఎంత బాగుండేది. — VIRG. Georg. 2, 458.

ఎందుకంటే వారు గొప్ప శ్రమలో 'చెమటలు' చిందించినప్పటికీ, సకల సృష్టి యొక్క నూతనమైన, అద్భుతమైన రూపాలు ప్రతిరోజూ వారి కళ్ళకు ప్రత్యక్షంగా కనబడుతుండగా, ఆ శ్రమ ఒక ప్రత్యేకమైన ఆనందంతో కూడుకుని ఉంటుంది. అయితే, రాజకీయ ప్రపంచంలోనూ, సంఘంలోనూ, క్రీస్తు సేవకుడు తన కర్తవ్యాన్ని విశ్వాసంగా నిర్వర్తిస్తే ఎదురయ్యే రోజువారీ ప్రమాదాలకు అదనంగా, అనంతమైన కష్టాలు, వేధింపులు ఎదురవుతాయి. ఎందుకంటే, పాప శిక్షల గురించి తెలియని, వాటిని అంగీకరించని, కేవలం తమ కామ వాంఛలను ఉత్తమంగా ఎలా తీర్చుకోవాలా అనే ఆలోచనకే అంకితమైన ఆ సోమరుల గురించి మనం ఇప్పుడు మాట్లాడటం లేదు. అటువంటి సుఖభోగాలను వారి దుష్ట కోరికలు, వాంఛలను తీర్చుకోవడానికే వదిలివేయాలి. మనం ఇక్కడ, రాజ్యంలో గానీ, సంఘంలో గానీ తాము చేపట్టిన పనిని గంభీరంగా నిర్వర్తించే వారి గురించి మాట్లాడుతున్నాము.

వారి పనుల పరిమాణాన్ని, వాటిలోని వివిధ ప్రమాదాలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, ఒక రైతు నెల మొత్తం చేసే శ్రమ, చెమట కంటే ఎక్కువగా అటువంటి వ్యక్తులు ఒక్క రోజులోనే శ్రమిస్తారు. సరిగ్గా ఇదే కారణం చేత రాజులకు, రాకుమారులకు కప్పాలు, పన్నులు, మరియు అదే తరహా ఇతర పన్నులు చెల్లించబడతాయి. తమ కర్తవ్యాన్ని నిజంగా విశ్వాసంగా నిర్వర్తించే మన పాలకులు పడే అపారమైన శ్రమకు, చివరికి ఇది వారికి లభించే ఒక చిన్న ప్రతిఫలం లేదా బహుమతి మాత్రమేనని ఎవరికి కనిపించడం లేదు? ఒకవేళ కొందరు తమ కర్తవ్యాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసినప్పటికీ, వారి కారణంగా దేవుని ఈ న్యాయమైన శాసనాన్ని విస్మరించకూడదు.

రోమన్ చక్రవర్తి మాక్సిమిలియన్ అగస్టస్ గురించి నేను ఎక్కడో విన్నాను, ఆయన తన ప్రజా బాధ్యతలతో ఎంతగా మునిగిపోయేవారంటే, భోజనం చేయడానికి కూడా ఆయనకు తగినంత సమయం ఉండేది కాదు. అందువల్ల, ఆయన కొన్నిసార్లు తన రాజ్యకార్యాల నుండి వైదొలగి, వేటలో మునిగిపోవడానికి అడవులలో ఏకాంతంగా గడపవలసి వచ్చేది. అలాగే, సంభాషణలో మరింత స్వేచ్ఛను ఆస్వాదించడం కోసం, కొన్నిసార్లు ఆయన తన వస్త్రధారణను మార్చుకుని సామాన్య ప్రజలతో కలిసిపోయేవారు. ఆ చక్రవర్తికి ఈ వేట అలవాటును కొన్నిసార్లు ఒక దుర్గుణంగా భావించినప్పటికీ, ఆయన శ్రమల పరిధిని, ఆయన దైనందిన జీవిత వాస్తవికతను నిజంగా తెలిసిన వారు మాత్రం, ఆయన ఈ వినోదాన్ని ఆనందం కోసం కాకుండా అవసరం కొద్దీ స్వీకరించారని భావించేవారు. అలాంటప్పుడు, రోమ్ వంటి ఒక మహా సామ్రాజ్య పరిపాలనకు అవసరమైన ఆ "చెమట"తో ఏ నాగలి శ్రమను, ఏ పార శ్రమను, ఒక పల్లెటూరి జీవితంలోని ఏ ఇతర కష్టాలను మీరు పోల్చగలరు?

అందువలన రాజులు, రాకుమారుల రాజభవనాలు నిజంగానే వారి పేర్లను కలిగి ఉంటాయి, అయితే ఆ రాజులు, రాకుమారులే సేవకులందరిలోకెల్లా అత్యంత కష్టపడి పనిచేసేవారు. అందువల్ల, సన్యాసులు మరియు పోప్ యొక్క సమస్త కూటమి మాత్రమే నిజంగా రాచరిక జీవితాన్ని గడుపుతారు, ఎందుకంటే వారు అన్ని పనులను, అన్ని వ్యాపార వ్యవహారాలను మరియు వాటి వల్ల కలిగే అన్ని ప్రమాదాలను ఇతరులకు వదిలివేసి, తాము మాత్రం సంపూర్ణ సోమరితనంలో జీవితంలోని అన్ని సుఖాలను అనుభవిస్తారు.

ఈ పరిశీలనలే సంఘంలోని పాస్టర్ బాధ్యతకు కూడా సమానంగా వర్తిస్తాయి; ఒక పాస్టర్ నిర్వర్తించవలసిన విధులు మరింత ముఖ్యమైనవి కాబట్టి, ఆ బాధ్యతను మరింత భారమైనదిగా పరిగణించాలి. ఎందుకంటే, క్రీస్తు బోధను పూర్తిగా కూల్చివేయాలని చూసిన అసంఖ్యాక విరోధులతో ప్రతిరోజూ పోరాడవలసి వస్తూ, వారిచే చుట్టుముట్టబడిన అగస్టీన్ సుఖంగా జీవించి, కేవలం తన భోగాలకు మాత్రమే పరిమితమయ్యాడని మనం భావించాలా? ఎందుకంటే పెలాజియన్లు, డోనాటిస్టులు, మానికేయులు మరియు సంఘాలను కలవరపరిచే ఇతరులు అలాంటివారే.

అదేవిధంగా, ఈ రోజు నేను దైవానుగ్రహంతో నా విధులను నిర్వర్తిస్తున్న తీరు వల్ల, నేను ప్రతిరోజూ గడిపే ఈ కష్టతరమైన సుఖవంతమైన జీవితాన్ని చూసి ఎవరూ అసూయపడరని నేను నమ్ముతున్నాను. శారీరక శ్రమలు శరీర ఆరోగ్యానికి ఉపయోగపడతాయని మతోన్మాదులు అందరికీ నొక్కి చెప్పడం మూర్ఖత్వానికి పరాకాష్ట. దానికి విరుద్ధంగా, మనం ఇప్పుడే వివరించిన రాజ్యం మరియు చర్చి యొక్క ఆ బృహత్కార్యాలు శరీరాన్ని అలసిపోయేలా చేసి, ఎముకలలోని తేమను, వాటి లోపలి మజ్జను కూడా హరించివేస్తాయి.

కాబట్టి, ఈ 'శ్రమ'ను గుర్తించాల్సిన విధంగా మనం సముచితంగా, సరిగ్గా గుర్తించాలి. గృహ సంబంధమైన 'శ్రమ' గొప్పది, పౌర లేదా రాజకీయ...

"చెమట" ఇంకా గొప్పదే, కానీ సంఘం యొక్క "చెమట" అన్నిటికన్నా గొప్పది. అపోస్తలుడైన పౌలును ఒక్కసారి చూడండి, ఆయన చెమట యొక్క గొప్పతనం మీకు వెంటనే అర్థమవుతుంది. ఎందుకంటే, సంఘం అన్ని యుగాలలో దయ్యాలతో నిండి, మతభ్రష్టత్వాలు, అపవాదులు, మహా పాపాలు, నిరంకుశుల అన్యాయమైన హింస మరియు అన్ని రకాల చెడులచే పీడింపబడుతున్నప్పటికీ; సంఘంలో శ్రమలు, చెమటలు లేవని ఎవరైనా అంటారా? సంఘంలో పరిపాలించేవారు తాము పొందే సేవలకు అర్హులు కారని ఎవరైనా ధృవీకరిస్తారా?

పోప్, కార్డినల్స్ గురించి, ఇంకా ఏ పనీ చేయకుండా, కేవలం తమ కడుపు, సుఖాల గురించే ఆలోచిస్తూ, అపారమైన సంపదను ఖర్చుపెట్టే ఆ దుష్టుల సమూహం గురించి కూడా మనం ఇలా చెప్పవచ్చు. వీరి గురించి పౌలుతో పాటు మనం కూడా, "ఎవరైనా పని చేయకపోతే, వాడు తినకూడదు," అని సరిగానే చెప్పవచ్చు.

థెస్సలొనీకయులకు 3:10. ఇప్పుడు సంఘము యొక్క పని ఏమనగా, వాక్యమును బోధించుట, సంస్కారములను నిర్వహించుట, మతోన్మాదులతో యుద్ధము చేయుట, అవమానములను తొలగించుట, విశ్వాసములో నీతిమంతులను బలపరచుట మొదలైనవి. దీనిని నిజంగా చేసేవారిలో

క్రీస్తు ఇలా అంటాడు, "పనివాడు తన జీతానికి అర్హుడు," Luke 10:7.

మొదటి పాపి అయిన ఆదాము యొక్క పరిస్థితిని సరిగ్గా పరిశీలిస్తే, అది మనకంటే హీనమైనది. ఎందుకంటే మనమందరం మన మన స్థానాలలో, వేర్వేరుగా శ్రమిస్తుండగా, ఆదాము మాత్రం ఒకే సమయంలో గృహ పరిపాలన, రాజకీయ పరిపాలన మరియు సంఘ పరిపాలన అనే శ్రమలను భరించవలసి వచ్చింది. తాను బ్రతికినంత కాలం, తన కుటుంబం మరియు సంతానం పట్ల ఈ బాధ్యతలన్నింటినీ అతనొక్కడే నిర్వర్తించాడు. అతడు తన కుటుంబాన్ని పోషించి, దానిని పరిపాలించాడు. వారికి భక్తిలో శిక్షణనిస్తూనే, వారి తండ్రిగా, రాజుగా మరియు యాజకుడిగా కూడా ఉన్నాడు. ఈ బాధ్యతలలో ప్రతి ఒక్కటీ ఎంత బాధతో, ప్రమాదంతో నిండి ఉంటుందో విశ్వవ్యాప్త అనుభవం బోధిస్తుంది.

కాబట్టి ఈ కీడులన్నిటినీ ఎదుర్కోవడానికి మనకు గొప్ప ఓదార్పు అవసరం. పునరుత్థానం మరియు నిత్యజీవం అనే నిరీక్షణను కలిగియున్న, దేవునిచే ఎన్నుకోబడిన వారి మీద కూడా ఈ ఆపదలు మోపబడతాయని మనం చూస్తున్నాము కాబట్టి, మన మనస్సులను ఎంతో సహనంతో అభ్యసించాలి. అందువల్ల, ఈ నిరీక్షణ మనలాంటి బాధిత మానవులకు మిగిలియున్నందున, మనం ధైర్యవంతులమై, ఈ నిరీక్షణ ద్వారా మన కీడులను జయించడం మనకు తగినది. ఎందుకంటే మనం ఇక్కడ శాశ్వతంగా జీవించడానికి నియమించబడలేదు. ప్రయాణం చేస్తున్నప్పుడు, ఒక దుర్భరమైన వసతి మరియు దురాశగల యజమాని తారసపడినప్పుడు, మనుషులు తమ ఆహారం బాగోలేకపోయినా, పడక కఠినంగా ఉన్నా, తమ బాధ ఒక్క రాత్రి మాత్రమే ఉంటుందని తమను తాము ఓదార్చుకుంటారు. పతనమనే పాపం కారణంగా మనకు కలిగే ఆపదల మధ్యలో మన ఆలోచనలు కూడా అలాగే ఉండాలి. ఎందుకంటే, నిత్యత్వంతో పోల్చినప్పుడు, మనం స్పృహలేని నిద్రలో దాదాపు సగం గడిపే మన రెండు మూడు సంవత్సరాల జీవితం ఎంత విలువైనది!

కాబట్టి, గృహ పరిపాలన, రాష్ట్ర పరిపాలన, లేదా సంఘ పరిపాలన వలన కలిగే శ్రమ అయినా సరే, ప్రభువు మనలో ప్రతి ఒక్కరికీ నియమించినట్లుగా శ్రమలు మరియు ప్రతికూలతలు సంభవించనివ్వండి; వాటి వలన మనం అసహనానికి లోనవము. మన గృహ కర్తవ్యాన్ని గానీ, రాష్ట్ర కర్తవ్యాన్ని గానీ, లేదా సంఘ కర్తవ్యాన్ని గానీ మనం విడిచిపెట్టము. ఇటువంటి స్త్రీల వంటి బలహీనత ధైర్యవంతులైన సైనికులకు తగదు. మొదటి దాడికే తమ ఆయుధాలను పారవేసి పారిపోవడం వారికి తగదు. ఇక సుఖాలు, సుఖభోగాల సంగతేమిటి? మనం వాటి కొరకు కాదు, శ్రమ మరియు చురుకైన జీవితం కొరకే నియమించబడ్డాము. అందుకే పూర్వ కవి ఇలా అంటాడు:

Tu ne cede malis; సెడ్ కాంట్రా ఆడింటియర్ ఇటో.

కష్టాలకు లొంగవద్దు; అవి పెరుగుతున్న కొద్దీ మరింత ధైర్యంగా ఉండండి. — VIRG. Aen. 6, 96.

ఈ తాత్కాలిక శ్రమలకు వ్యతిరేకంగా పునరుత్థానం మరియు నిత్యజీవం అనే నిరీక్షణను మనం కలిగివుంటే, మనం దీన్ని చేయగలుగుతాము. కాబట్టి, ఈ నిరీక్షణను ఎవరూ ఇష్టపూర్వకంగా కోల్పోరు, అలాగే దేవుడు తమను ఉంచిన ఆ పిలుపును మరియు జీవన స్థానాన్ని విడిచిపెట్టకూడదని ప్రజలందరూ పరిగణించాలి.

సంఘములకు బోధించుటకు పిలువబడినవాడు, తన స్వంత ప్రమాదాల వలన గాని, సువార్తను ప్రకటించి, సంఘములను ఏలుచు, పవిత్రమైన వ్యాజ్యములను వినుచు, సిద్ధాంత సంబంధమైన వివాదములను పరిష్కరించుచు, సహాయము అవసరమైన సంఘములకు ఆదుకొనవలసిన సమయములో, ఈ అత్యున్నతమైన బాధ్యతలన్నిటిని విడిచిపెట్టి, వాటిని పనికిరాని సన్యాసులకు అప్పగిస్తూ, తాము మాత్రం ధనములను కూడబెట్టుకొనుటలోను, తమ దురాశలను తీర్చుకొనుటకు ఏర్పాటుచేసుకొనుటలోను నిమగ్నమైయున్న పోపుల సోమరితనపు జీవితము వలన గాని ప్రేరేపించబడకుండా, ఉదార ​​స్వభావముతో ఆ పనిని చేయును గాక.

13:14. కాబట్టి వీరు చెమట నుండి తప్పించుకున్నప్పటికీ, వారికి చల్లని సేదదీర్పు లభించదు. వారు క్రీస్తుతో శ్రమపడనందున, వారు ఆయనతో పరిపాలించరు.

మరోవైపు, ఈ శ్రమను సహించే మనమందరం, మన మన స్థానాలలో, మనం మోయడానికి తీవ్రమైన భారం ఉన్నప్పటికీ, ఈ బాధలకు ఒక నిశ్చయమైన ముగింపు ఉంటుందని ఎల్లప్పుడూ ఆలోచించాలి. అందువల్ల మోషే ఇప్పుడు, ఎంత కఠినమైన బాధలోనైనా ఈ క్రింది ఓదార్పును జతచేస్తున్నాడు:

3:19b. నీవు భూమికి తిరిగి వచ్చు వరకు; ఎందుకంటే దాని నుండి నీవు తీయబడితివి; ఎందుకంటే నీవు మట్టివి, మరియు మట్టికే తిరిగి వెళ్ళెదవు.

దుష్టుల విషయానికొస్తే, వారు ఒక చిన్న సుఖాన్ని అనుభవించాలనే ఆశతో లెక్కలేనన్ని కష్టాలను భరిస్తారు. లాభం ఆశించి వర్తకుడు భూమి మీద, సముద్రం మీద ఎన్ని ప్రమాదాలను ఎదుర్కొంటాడు? సైనికుడు ఎంత చిన్న కూలి కోసం తన ప్రాణాన్ని అమ్ముకుంటాడు. వ్యభిచార గృహంలోని వేశ్య, ఒక నిజాయితీ గల ఇంట్లోని భార్య కంటే వెయ్యి రెట్లు ఎక్కువ కష్టాలను భరించవలసి వస్తుంది. అందుకే జర్మన్లు ​​వారిని "సైతాను అమరవీరులు" అనే ఒక విచిత్రమైన సామెతతో పిలుస్తారు; ఎందుకంటే వారు దైవభక్తితో కూడిన జీవితాన్ని గడపడానికి ఇష్టపడి ఉంటే, బహుశా ఎన్నడూ అనుభవించని అతిపెద్ద కష్టాలలోకి తమంతట తామే తమను తాము నెట్టుకుంటారు. అంతేకాక, మద్యపానానికి, తిండిపోతుతనానికి అలవాటుపడిన మనుషులు తమ మితిమీరిన ప్రవర్తన వల్ల ఎన్ని కీడులను తమ మీదకు తెచ్చుకుంటారు; వారు మితంగా తిని, త్రాగి ఉంటే వీటన్నిటి నుండి విముక్తి పొంది జీవించి ఉండేవారు.

కాబట్టి, మానవ జాతికి ఏ పరిష్కారం దొరుకుతుందోనని ఆలోచించడంలో మనుషులు తికమకపడటం సహజమే. ఎందుకంటే, వారు సైతానుచేత ఎంతగా కఠినపరచబడ్డారంటే, వారు తమ చెడులను గ్రహించకపోవడమే కాకుండా, వాటిని శ్రద్ధగా అనుసరిస్తూ, అత్యంత ఆత్రుతతో వాటిని తరుముకుంటారు. ఎందుకంటే, వారు నిజంగా తమ మార్గాలలోని చెడులను గ్రహించినట్లయితే, వాటిని విడిచిపెట్టరా? కానీ వాస్తవం ఏమిటంటే, అటువంటి సున్నితత్వం లేకపోవడం మనుషుల మనస్సులను మొద్దుబారుస్తుంది, దానివల్ల వారు తమ చెడులలోనే తాము గర్వించడం మీరు చూడవచ్చు. కాబట్టి, మానవాళిలో అత్యధిక భాగంలో అటువంటి దుష్ట ప్రవృత్తి కనబడుతుంది, వారు ఒక తేలికైన మరియు అవివేకమైన ఆనందం కోసం తమను తాము నిశ్చయమైన విపత్తులలోకి నెట్టుకుంటారు. అయినప్పటికీ, దైవభక్తిగలవారు ఈ విషయాలను తమ మంచికోసం పరిగణించకపోవడం, మరియు తమలో తాము ఇలా అనుకోకపోవడం ఆశ్చర్యకరం: "నేను ఈ రకరకాల చెడుల మధ్య జీవించవలసి వచ్చినప్పటికీ, అవన్నీ త్వరలోనే అంతమై, వాటికి బదులుగా మరొక మంచి జీవితం లభిస్తుంది."

మరియు ఈ పవిత్రమైన వాక్యం అందించదలచిన ఓదార్పు ఇదే. ఎందుకంటే ఈ విపత్తులన్నిటికీ అంతం ఉంటుందని, అది కూడా "సర్పపు తల" నలిపివేయడం ద్వారానే జరుగుతుందని అది వాగ్దానం చేస్తుంది, అని టిల్ అంటాడు.

మోషే, నీవు భూమికి తిరిగి వెళ్ళుము, ఎల్హాదామా. ఎందుకంటే ఈ మూల పదం సాధారణంగా భూమిని లేదా నేలను సూచిస్తుంది. కానీ హెబ్రీ పదం అఫార్, సరిగ్గా చెప్పాలంటే, ఇటీవల తవ్విన లేదా దున్నిన భూమిని, లేదా కొత్తగా తిప్పిన మట్టి ముద్దను సూచిస్తుంది. మా అనువాదం ఈ మూల పదాన్ని "ధూళి" అని అనువదిస్తుంది; అది వదులు చేయబడిన లేదా పొడిపొడిగా మారిన మట్టిని సూచిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆదాము మట్టి పెళ్ళ నుండి లేదా మట్టి ముద్ద నుండి జీవియైన మనిషిగా చేయబడ్డాడు. కాబట్టి ఈ మట్టి పెళ్ళ యొక్క బంధాలు వదులు చేయబడినప్పుడు, అది దాని పూర్వపు రూపానికి లేదా ధూళికి తిరిగి వెళ్తుందని ప్రభువు సెలవిస్తున్నాడు.

మరియు ఇక్కడ, లోక పాపాలు పెరిగేకొద్దీ, వాటి శిక్షలు కూడా ఎలా పెరిగాయో మనకు మళ్ళీ గుర్తు చేయబడుతుంది. చనిపోయిన వారి శరీరాలను భూమిలో పాతిపెట్టి, అవి తిరిగి ధూళిగా మారిపోయేలా చేయడం అనే ఆదిమ ఆచారం నిశ్చయంగా సౌమ్యమైన మరియు మానవ సహజమైన పద్ధతి; కానీ ఆ తర్వాత, చనిపోయిన వారి శరీరాలను దహనం చేయడం దాదాపు అన్ని దేశాలలో ఆచారంగా మారింది. అలాగే, మనుషులు క్రూర మృగాలచే సజీవంగా భక్షించబడి, ఆ మృగాల కడుపులే వారి సమాధులుగా మారడం ఎంత తరచుగా జరుగుతుంది? అందువల్ల, ప్రవక్త ప్రకటించిన నాలుగు శిక్షలలో "క్రూర మృగాల పళ్ళు" (యిర్మీయా 15:3) మరియు మోషే స్వయంగా ప్రకటించిన పాముల విషం, ఇతర విషపూరిత జంతువుల విషం (ద్వితీయోపదేశకాండము 32:24) కూడా ఉన్నాయని మనం కనుగొంటాము. ఎందుకంటే, మన పాపాలకు దైవిక శిక్ష పట్ల మనం ఎంత అశ్రద్ధగా ఉంటే, మనలను అణచివేసి, మన మొండితనాన్ని ముక్కలు చేయడానికి దేవుడు మనపై అంత భారమైన శిక్షలను విధిస్తాడు. లేవీయకాండములోనికి ప్రవచించబడినట్లుగా, "ఈ విషయములలో మీరు ఇంకను నా మాట వినని యెడల, మీ పాపముల నిమిత్తము నేను మిమ్మును ఏడు రెట్లు ఎక్కువగా శిక్షింతును. మరియు మీ శక్తియందు గర్వమును నేను అణచివేసెదను," లేవీయకాండము 26:18, 19.

ఈ విధంగా ఆదాము పతనం అనేది జీవం నుండి మరణంలోకి, మరియు శారీరక ఆరోగ్యం నుండి అన్ని రకాల రోగాలలోకి పతనం కావడమే. అయినప్పటికీ, మన కాలంతో పోలిస్తే ఆదాము యుగం నిజంగా ఒక స్వర్ణయుగం. కానీ క్రమక్రమంగా అన్నీ క్షీణించాయి, మరియు దానియేలు యొక్క గొప్ప ఉపమానం కూడా దానిని స్పష్టంగా చూపిస్తుంది, దానియేలు 2:31.

35. ఎందుకంటే, ప్రపంచం దాని అంతానికి దగ్గరయ్యే కొద్దీ మనుషులు మరింత చెడ్డవారుగా తయారవుతారు, అందుకే మన పూర్వీకుల కంటే మనపైనే ఎక్కువ కఠినమైన శిక్షలు విధించబడుతున్నాయి. ఈనాడు పాపిస్టులు సత్యానికి వ్యతిరేకంగా ఎంత మొండి యుద్ధం చేస్తున్నారు! సత్యాన్ని ఒప్పుకునే వారి పట్ల వారు ఎంత క్రూరత్వాన్ని ప్రదర్శిస్తున్నారు! వారి దాదాపు సైతాను వంటి దురాశ, ద్రోహం మరియు అంతులేని హింసాత్మక చర్యల గురించి నేను ఇప్పుడు ప్రస్తావించడం లేదు. అలాంటప్పుడు అలాంటి వారికి విధించే శిక్షలు మరెంత దూరంలో ఉన్నాయి?

పతనమనే పాపం కారణంగా ఆదాముకు మరియు అతని సంతతికి విధించబడిన శిక్షలను మోషే ఇప్పటివరకు నమోదు చేస్తూ వచ్చాడు. ఈ శిక్షలు గొప్పవే అయినప్పటికీ, అవి ఇప్పుడున్న దానికంటే 'ఆదిలో' తేలికైనవిగా ఉండేవి. ఎందుకంటే, అప్పుడు స్పష్టంగా ఉన్న ఆ పాపాలు, ఇప్పుడు అత్యున్నత స్థాయికి పెరిగాయి.

అయితే ఈ అధ్యాయంలోని మిగిలిన విషయాలతో ముందుకు సాగే ముందు, మనం ఇంతకుముందు క్లుప్తంగా ప్రస్తావించిన ఆ వాక్యభాగం గురించిన మన చర్చను మరికొంత ముందుకు తీసుకువెళ్దాం, అక్కడ ఆ స్త్రీతో, "నేను నీ దుఃఖమును, నీ గర్భమును లేక నీ గర్భధారణను బహు అధికము చేసెదను," అని చెప్పబడింది.

16, పైన. ఎందుకంటే అక్కడ కనిపించే అసలు పదం హెరోనెచాద్, దీనిని వ్యాఖ్యాతలు సాధారణంగా గర్భధారణ సమయం నుండి ప్రసవం వరకు స్త్రీలు భరించే మానసిక మరియు శారీరక కష్టాలన్నింటినీ వర్ణించేదిగా వివరిస్తారు.

భార్య సంవత్సరానికి ఒక్కసారి మాత్రమే గర్భం దాల్చి బిడ్డకు జన్మనిస్తుంది కాబట్టి, ఆ ఒక్క గర్భధారణ మరియు ప్రసవమే ఒక శిక్ష అవుతుందా అని కొందరు ఇక్కడ ప్రశ్నిస్తున్నారు. మరియు, అది శిక్ష అయితే, దేవుడు ఇక్కడ, "నీ దుఃఖమును, నీ గర్భధారణను నేను బహు విస్తరింపజేసెదను" అని ఎందుకు అంటున్నాడు అని కూడా ప్రశ్నించబడుతోంది. రెండవ దాని విషయానికి వస్తే, అసలు పదాన్ని "నీ గర్భధారణను నేను బహు విస్తరింపజేసెదను" అని సరిగ్గా అనువదించారని నేను నమ్ముతున్నాను, అంటే, ఆ గర్భధారణ వలన కలిగే నీ బాధలను మరియు దుఃఖాలను. కాబట్టి, ఒక స్త్రీ సంవత్సరానికి ఒక్కసారి మాత్రమే గర్భం దాల్చడం, అయినప్పటికీ ఆ ఒక్క గర్భధారణ అసంఖ్యాకమైన బాధలతో మరియు దుఃఖాలతో నిండి ఉండటం ఒక శిక్షే. ఎందుకంటే, ఒకవేళ మానవుడు తన నిర్దోషత్వంలో కొనసాగి ఉంటే, నిస్సందేహంగా స్త్రీల సంతానోత్పత్తి మరింత ఎక్కువగా ఉండేది. ఇప్పుడు మనం కొన్ని సందర్భాలలో తరచుగా ఇద్దరు, కొన్నిసార్లు ముగ్గురు, మరియు అప్పుడప్పుడు నలుగురు పిల్లలు ఒకే కాన్పులో జన్మించడాన్ని చూస్తున్నాము.

జంతు సృష్టిలో ఈ సంతానోత్పత్తి సామర్థ్యానికి సార్వత్రిక నియమాలు ఉన్నాయి. పక్షులు, చేపల సంతానోత్పత్తి సామర్థ్యం చాలా గొప్పది. కుక్కలు, పిల్లులు, పందులు ఒకే కాన్పులో అధిక సంఖ్యలో పిల్లలను కంటాయి. అయితే, పెద్ద జంతువులు సాధారణంగా సంవత్సరానికి ఒకసారి మాత్రమే తమ సంతానాన్ని కంటాయి. అయినప్పటికీ, నా పూర్తి నమ్మకం ఏమిటంటే, పాపం లేకపోయి ఉంటే, స్త్రీలు ఇంతకంటే చాలా ఎక్కువ సంఖ్యలో సంతానాన్ని కనేవారే. కానీ ఇప్పుడు, వారిలో అత్యంత ఫలవంతమైన వారు కూడా చాలా వరకు సంవత్సరానికి ఒక బిడ్డకు మించి జన్మనివ్వడం లేదు; ఈ తగ్గిన సంతానోత్పత్తి సామర్థ్యానికి, పతనమైన స్వభావం యొక్క అపవిత్రమైన కామం కూడా తోడవుతోంది. ఈ విషయాలన్నీ పాపం యొక్క తీవ్రతను మన మనస్సులకు బలంగా తెలియజేస్తాయి.

అయితే ఇక్కడ కూడా సర్పం విషయంలో యూదుల అభ్యంతరం ముందుకు తీసుకురాబడటం మనం చూస్తాము. వారు చెప్పేదేమిటంటే, మనం ఆ ముఖ్యమైన వాక్యాన్ని వ్యాఖ్యానించినట్లుగా, ఇక్కడ 'స్త్రీ సంతానం' అనగా ఆమె గర్భం నుండి పుట్టిన ఆమె సహజమైన సంతానం అని అర్థం చేసుకుంటే, అదే వాక్యంలో ప్రస్తావించబడిన సర్పం యొక్క సంతానం కూడా సర్పం కడుపు నుండి వచ్చే సంతానమే అయి ఉండటం ఒక సహజ పరిణామంగా కనిపిస్తుంది. లేకపోతే, 15వ వచనంలో మోషే, "నీ సంతానమునకును ఆమె సంతానమునకును నేను వైరము కలుగజేసెదను" అని చెప్పినప్పుడు, ఆయన ముందుకు తెచ్చిన ఆ వ్యతిరేకత అందులో ఇమిడి ఉండదని వారు అంటారు.

ఈ అభ్యంతరం నుండి అనేక పరిణామాలు కలుగుతాయి. మొదటిది, దేవుడు ఇక్కడ కేవలం సహజ సర్పంతో మాత్రమే మాట్లాడుతున్నాడని మరియు దాని శిక్షను నిర్ణయిస్తున్నాడని స్పష్టమవుతుంది; మరియు రెండవది, క్రీస్తుకు ఈ వాక్యభాగంతో గానీ, ఈ వాక్యభాగంతో ఆయనతో గానీ ఏమాత్రం సంబంధం లేదని అనివార్యంగా స్పష్టమవుతుంది; అంతేకాక, ఈ వాక్యభాగం క్రీస్తు గురించి ఎటువంటి రుజువునూ అందించడం లేదని కూడా స్పష్టమవుతుంది! అందువల్ల, యూదుల ఈ అభ్యంతరకరమైన వాదనలో ఏదో విషయం ఉన్నట్లు పైకి కనిపిస్తుంది; కానీ వాస్తవానికి దానిలో ఏమీ లేదు.

కాబట్టి, మొదటగా, ఈ అభ్యంతరానికి నా సమాధానం ఏమనగా, "అజ్ఞానియుండినవాడు అజ్ఞానిగానే యుండనివ్వండి; అపవిత్రుడు అపవిత్రుడిగానే యుండనివ్వండి," ప్రకటన 22:11. ఎందుకంటే, బహిరంగంగా బయలుపరచబడిన మరియు వ్యక్తపరచబడిన సువార్తను నమ్మనివాడు, లేఖనంలోని ఈ మరింత నిగూఢమైన వాక్యభాగాల గురించి అజ్ఞానంలో మరియు వాటిని పూర్తిగా అవిశ్వాసిగా వదిలివేయబడటానికి అర్హుడు. ఇప్పుడు మన ఉద్దేశ్యం, మనం చర్చిస్తున్న వాక్యభాగం ద్వారా సువార్తను ధృవీకరించడం లేదా వివరించడం కాదు, కానీ దానిలోని అస్పష్టతలను తొలగించడానికి, సువార్త యొక్క ప్రకాశవంతమైన వెలుగును దాని ముందు ఉంచడమే.

మరియు సువార్త యొక్క ప్రకాశవంతమైన వెలుగును ఎవరైనా నమ్మకపోతే, ప్రవక్తల యొక్క ఈ మరింత అస్పష్టమైన మాటలను వారు అవిశ్వసించి, వాటికి వ్యతిరేకంగా తమ కొత్త మరియు అసంబద్ధమైన అభిప్రాయాలను వెలిబుచ్చితే అందులో ఆశ్చర్యమేముంది? సువార్త వాగ్దానం పరలోకం నుండి బయలుపరచబడింది; అంతేకాక, అది గొప్ప నిరంకుశుల మధ్య మరియు దేవుడు మన పాపాలకు విధించే అత్యంత భయంకరమైన శిక్షల మధ్య కూడా భద్రంగా కాపాడబడింది. యూదులు ఈ వాగ్దానానికి వ్యతిరేకంగా మొండిగా పోరాడి, దానిని నమ్మకపోతే, వారిని వారి మానాన వారిని వదిలివేయాలి. ఈలోగా, మనం విశ్వసించి, సువార్తకు లోబడిన వారితో వ్యవహరిద్దాం.

క్రీస్తు ఇలా అంటున్నాడు, John 8:44, సాతాను "అబద్ధాలకు తండ్రి, ఆది నుండి నరహంతకుడు, మరియు సత్యములో నిలవలేదు." పాత నిబంధనలోని చీకటి ప్రదేశాలను ప్రకాశవంతం చేసే సువార్త వెలుగు ఇదే. ఇప్పుడు, సాతాను "ఆది నుండి నరహంతకుడు" అయితే, అతడు ఎవరిని లేదా ఏ వ్యక్తులను హత్య చేశాడో నాకు చెప్పండి? పాపం ద్వారా అతడు హత్య చేసిన ఆదాము, హవ్వలు కాదా వారు?

అతడు వారిని ఎక్కడ హత్య చేశాడు? అది పరదైసులో కాదా? అతడు వారిని ఎప్పుడు హత్య చేశాడు? అతడు దేవుని ఆజ్ఞను తృణీకరించి, నిషేధించబడిన చెట్టు ఫలమును తింటే ఆదాము హవ్వలు దేవుళ్లలా అవుతారని వాగ్దానం చేసినప్పుడు కాదా? కాబట్టి రెండు ప్రతిపాదనలూ సత్యమే. సహజ సర్పము పరదైసులో ఉండెను; మరియు ఆ సహజ సర్పము ద్వారా, పాత సర్పము అయిన అపవాది, మనిషిని మోసగించి హత్య చేసెను.

అందువల్ల ఈ వాక్యభాగం యొక్క ప్రధాన అర్థం ఏమిటంటే, ఈ విపత్తు అంతటికీ సైతానుయే కారకుడని మనకు అర్థమయ్యేలా చేయడం; ఎలాగైతే ఎవరైనా హత్య చేసినప్పుడు, హత్యకు గురైన వ్యక్తి యొక్క కత్తిని గురించి, "ఈ కత్తి ఆ మనిషిని చంపింది" అని సరిగ్గానే చెప్పవచ్చో, అలాగే. అయితే నిజానికి, ఆ మనిషిని చంపింది కేవలం కత్తి మాత్రమే కాదు, ఆ కత్తిని ఉపయోగించిన హంతకుడే. నిజానికి, ఉపయోగించిన సాధనం పేరు ద్వారా ఆ క్రియను చేసిన వ్యక్తిని అర్థం చేసుకోవడానికి, ఒకే పదబంధంతో రెండు భావాలను తెలియజేసే 'సినెక్‌డోకీ' అనే అలంకారాన్ని ఉపయోగించడం చాలా సాధారణం. అందువల్ల మేము యూదుల ఈ అభ్యంతరాన్ని పూర్తిగా ఖండిస్తున్నాము.