మొదటి భాగం. పతనమవ్వాలనే ప్రలోభం.

తరువాత ఈ దైవిక ప్రసంగంలోని రెండవ భాగం వస్తుంది, దీనిలో దేవుడు మొదట స్త్రీకి ఆమె తాత్కాలిక శిక్ష గురించి, ఆపై పురుషునికి కూడా అతని తాత్కాలిక శిక్ష గురించి హెచ్చరిస్తాడు.

భాగం V. మన తొలి తల్లిదండ్రులకు విధించిన శిక్ష.

3:16. ఆయన ఆ స్త్రీతో ఇట్లనెను: నీ వేదనను, నీ గర్భమును నేను బహు అధికము చేసెదను; వేదనతోనే నీవు పిల్లలను కంటెదవు; నీ కోరిక నీ భర్త మీద ఉండును, అతడు నిన్ను ఏలును.

స్త్రీకి విధించబడిన శిక్ష ఇదే; అయితే ఆ శిక్ష నిజంగా ఆనందసంతోషకరమైనది, ఎందుకంటే అది అంతకుముందు సాతానుకు చెప్పబడిన తీర్పుకు ఏమాత్రం భిన్నంగా లేదు. సర్పము యొక్క తల చితకగొట్టబడును అనే మహిమాన్వితమైన వాగ్దానం ఇంకా నిలిచియుండుట వలన, మరణము నుండి పునరుత్థానమును గూర్చి నిశ్చయమైన నిరీక్షణ ఉండెను. మరియు మనిషి పాపమునకు శిక్షగా అతనికి ఏది విధించబడినా దానిని భరించుట సాధ్యమే, ఎందుకంటే ఈ నిరీక్షణ అతనికి స్థిరంగా మరియు నిశ్చయంగా నిలిచియుండును. అందుకే పరిశుద్ధ లేఖనములు స్త్రీ శిక్ష విషయంలో, అంతకుముందు సర్పమునకు చెప్పబడిన తీర్పుకు విరుద్ధంగా గానీ లేదా దానిని ఏమాత్రం వ్యతిరేకించే విధంగా గానీ ఏమీ చెప్పకుండా చాలా జాగ్రత్త వహించాయి. దేవుడు నిజంగా స్త్రీకి శిక్ష విధించాడు, కానీ ఆమెకు పునరుత్థానమును గూర్చిన మరియు నిత్యజీవమును గూర్చిన నిరీక్షణను మిగిల్చాడు. ఆమె పాపము వలన రావలసిన మరణమును దేవుడు మనిషి యొక్క మరొక, తక్కువ గౌరవప్రదమైన భాగమునకు, అనగా శరీరమునకు బదిలీ చేసెను; తద్వారా అపొస్తలుడు చెప్పినట్లుగా, విశ్వాసము ద్వారా కలుగు నీతినిబట్టి ఆత్మ జీవించును.

8:10, "పాపం వలన శరీరం మరణిస్తుంది, కానీ నీతి వలన ఆత్మ జీవిస్తుంది."

కాబట్టి స్త్రీ శరీర రీత్యా మరణానికి లోనైనప్పటికీ, ఆమె ఎదుట ఉంచబడిన నిరీక్షణ విషయమై ఆమె మరణం నుండి విముక్తి పొందింది. ఎందుకంటే, దేవుడు అపవాదిని "నీ తల నలుగగొట్టబడును" అని హెచ్చరించిన ఆ దైవిక వాక్యము ఆమెకు ఎల్లప్పుడూ నిశ్చయముగా నిలిచియుంటుంది. కాబట్టి, ఇక్కడ ప్రకటించినట్లుగా, జంతు జీవితానికి దాని సిలువ మరియు దాని మరణం ఉన్నాయి; పౌలు కూడా చెప్పినట్లుగా, "ప్రాకృతిక శరీరము చనిపోవును గాని ఆత్మ సంబంధమైన శరీరముగా లేపబడును," 1 కొరింథీ. 15:44. అలాగే ఈ ప్రాకృతిక లేదా జంతు జీవితంలో వివాహం నిలిచి ఉంటుంది, మరియు ప్రభువు ఇక్కడ ఆమెపై విధించే తన పాపం నిమిత్తపు శిక్షలను స్త్రీ అనుభవిస్తుంది; ఆమె గర్భం ధరించినప్పటి నుండి, జన్మనిచ్చి పిల్లలను పెంచే సమయం వరకు, ఆమె తన జీవితంలో సంతానోత్పత్తి స్థితిలో గడిపే భాగమంతటిలో వివిధ బాధలను మరియు ప్రమాదాలను సహిస్తుంది. అయితే ఈ కీడులు మరియు దుఃఖాలన్నీ కేవలం జంతు జీవితానికి లేదా శరీరానికి మాత్రమే సంబంధించినవి. కానీ ఈ ప్రస్తుత జీవితం తరువాత ఆత్మ సంబంధమైన మరియు నిత్యజీవితం గురించిన ఇక్కడ ఆమెకు ఇవ్వబడిన నిరీక్షణ ఆమెకు ఎల్లప్పుడూ నిలిచి ఉంటుంది.

కాబట్టి, ఈ విషయాన్ని మనం నిజంగా, సరిగ్గా పరిశీలిస్తే, స్త్రీకి విధించబడిన ఈ శిక్ష, దాని పవిత్రమైన వాస్తవికతలో ఒక సంతోషకరమైన మరియు ఆనందకరమైన శిక్ష. ఎందుకంటే, విధించబడిన నీతియుక్తమైన భారాలు భరించడానికి శరీరానికి బాధాకరమైనప్పటికీ, ఆ భారాలు మరియు శిక్షల ద్వారానే, ఒక శ్రేష్ఠమైన మరియు నిత్యజీవితం గురించిన ఆమె నిరీక్షణ వాస్తవానికి బలపడుతుంది. ఎందుకంటే, ఈ క్లిష్ట సమయంలో హవ్వ మొదటగా, తన పాపం కారణంగా దేవునిచేత తాను విసర్జించబడలేదని వింటుంది. ఆ తర్వాత, తన పాపానికి ముందే దేవునిచేత వాగ్దానం చేయబడి, ఉచితంగా ఇవ్వబడిన సంతానోత్పత్తి మరియు ఫలవంతం అనే ఆశీర్వాదాన్ని, తన శిక్ష ద్వారా ఆమె కోల్పోదు. తాను ఇంకా తన స్త్రీత్వాన్ని కలిగి ఉన్నానని; తాను ఇంకా ఒక స్త్రీనే అని ఆమె చూస్తుంది! తన భర్త నుండి వేరు చేయబడి, ఒంటరిగా జీవించడానికి తాను తన ఆదాము నుండి వేరు చేయబడలేదని ఆమె చూస్తుంది. మాతృత్వపు మహిమ ఇంకా తన వద్దే ఉందని; తాను ఇంకా తల్లి కాగలనని ఆమె చూస్తుంది! మరియు నిత్యజీవితం గురించిన వాగ్దానం చేయబడిన నిరీక్షణతో పాటు, ఈ ప్రస్తుత ప్రాకృతిక జీవితంలోని ఈ ఆశీర్వాదాలన్నీ ఆమెకు మిగిలి ఉన్నాయి. ఆమె కొరకు ఇంకా నిక్షిప్తం చేయబడిన ఈ అసంఖ్యాకమైన కృపలు, నిస్సందేహంగా హవ్వ మనస్సును అద్భుతంగా పునరుజ్జీవింపజేసి, ఆనందపరిచాయి. అంతేకాదు, అంతకంటే గొప్పదైన, మరింత వాస్తవమైన మహిమ ఆమె కొరకు ఇంకా వేచియున్నది; ఆమె ఫలవంతం అయ్యే ఆశీర్వాదాన్ని మరియు తన భర్తతో వివాహ బంధంలో కొనసాగే భాగ్యాన్ని నిలుపుకోవడమే కాకుండా, తన నుండి సాతాను యొక్క "తలను చితకగొట్టే" ఆ బీజం వస్తుందనే నిశ్చయమైన వాగ్దానాన్ని కూడా పొందింది.

కాబట్టి, నిస్సందేహంగా, తన అత్యంత దుఃఖకరమైన ఈ అనుభవంలో (అది ఆమెకు దుఃఖంగానే కనిపించి ఉండాలి), హవ్వ హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది. మరియు ఆమె తన ఆదామును ఇలాంటి మాటలతో ఓదార్చి ఉండవచ్చు: "నేను పాపం చేశాను."

కానీ, మనకు ఎంత దయగల దేవుడు ఉన్నాడో చూడండి! పాపులమైన మన కొరకు ఆయన ప్రాపంచిక మరియు ఆధ్యాత్మికమైన ఎన్ని గొప్ప ఆశీర్వాదాలను ఇంకా మిగిల్చి ఉంచాడో చూడండి. అందువలన, స్త్రీలమైన మేము గర్భం ధరించి, పిల్లలను కనే ఈ శ్రమను, ఈ దుఃఖాన్ని, మరియు మా భర్తలైన మీకు విధేయత చూపడాన్ని సంతోషంగా భరిస్తాము. ఇది నిజంగా తండ్రి యొక్క కోపమే! ఎందుకంటే మన శత్రువు యొక్క 'తల' 'నలిపివేయబడుతుందనే' వాగ్దానం; మరియు మన విమోచకుని ద్వారా మన శరీరం మరణించిన తరువాత మరొక జీవితానికి తిరిగి లేపబడతామనే వాగ్దానం కూడా మనకు ఇంకా మిగిలి ఉన్నాయి. ఈ ఆశీర్వాదాలన్నిటి గొప్పతనం మరియు ఈ అనంతమైన మేలుల సమూహం, మన తండ్రి మనపై విధించిన ఏ శాపాన్ని లేదా శిక్షను అయినా మించిపోయింది." నిస్సందేహంగా, ఆదాము మరియు హవ్వ తమ ప్రాపంచిక దుఃఖాలను తగ్గించుకోవడానికి ఇలాంటి సంభాషణలను తరచుగా జరిపి ఉంటారు.

ఇదే విధంగా, రాబోయే జీవితంపై మనకున్న నిరీక్షణలో, మనకున్న వర్ణనాతీతమైన నిధులను మనం ధ్యానించాలి మరియు అటువంటి ధ్యానాల ద్వారా శరీర సంబంధమైన శ్రమలను తగ్గించుకోవాలి. అపొస్తలుడైన పౌలు ఇదే చేస్తున్నట్లు మనం చూస్తాము, 2 కొరింథీయులకు 4:17, 18, "ఎందుకంటే, మనం కనబడే వాటిని కాక, కనబడని వాటిని చూస్తున్నంత కాలం, మనకు అత్యధికంగా నిత్య మహిమను కలుగజేస్తుంది; ఎందుకంటే కనబడేవి తాత్కాలికమైనవి, కానీ కనబడనివి నిత్యమైనవి."

ఇప్పుడు చెప్పండి, భవిష్యత్తు మహిమపై నిరీక్షణను కలిగియుండి, "సర్పము యొక్క తల చితకగొట్టబడునని" వాగ్దానం చేస్తున్న దేవునియందు విశ్వాసముంచగలిగిన వారు, తమపై మోపబడే తాత్కాలిక శ్రమలన్నిటినీ సహనంతో, ఓర్పుతో భరించరా? అంతేకాక, మనకు మిగిలియున్న తాత్కాలిక ఆశీర్వాదాలను ఎవరు చూడగలరు? మన ప్రభువు ఈ సకల ప్రపంచాన్ని అనుభవించుటకు మనకు అనుగ్రహించాడు, మరియు ఆయన మనకు భార్యలను, గృహాలను, పిల్లలను అనుగ్రహించాడు, మరియు సమస్తమును మన కొరకు కాపాడి, తన ఆశీర్వాదముచేత వాటిని వృద్ధి చేస్తున్నాడు. అప్పుడు వారు, "ఇది న్యాయాధిపతి యొక్క కోపము కాదు, నిరంకుశుని కోపము కాదు, ఒక తండ్రి యొక్క కోపము!" అని అనరా? అయితే, మరోవైపు, వారు సర్పముపై పడుచున్న న్యాయాధిపతి యొక్క కోపాన్ని చూస్తారు. అతని విషయంలో విమోచన వాగ్దానం చేయబడటమే కాదు, అతని "తల చితకగొట్టబడుట" నిశ్చయముగా ప్రవచించబడింది. మరియు న్యాయాధిపతి యొక్క ఈ కోపాన్ని సైతాను అప్పుడు అనుభవించాడు, మరియు అతను దానిని ఇప్పటికీ అనుభవిస్తున్నాడు. మరియు ఈ కారణంగానే అతడు అంతిమ దినం వచ్చేవరకు సంఘమునకును, దేవుని కుమారునికిని విరోధముగా అంత గొప్ప, నిరంతరమైన క్రోధముతో విజృంభిస్తాడు.

కాబట్టి ఈ వాక్యభాగంలో ప్రభువు హవ్వను ఆమె పాపానికి నిశ్చయమైన శిక్షలు ఉంటాయని హెచ్చరించిన దైవిక బెదిరింపు, నిజానికి చాలా తీవ్రమైనది.

కానీ ఆ శిక్షల నడుమ నుండే వర్ణనాతీతమైన కరుణ ప్రసరించింది. ఆ కరుణ హవ్వను పునరుజ్జీవింపజేసి, బలపరిచినందున, ఆమె తన దుఃఖాల నడుమ కూడా ఆనందభరిత హృదయంతో సంతోషించింది.

ఇక మన విషయానికొస్తే, శరీరాన్ని అణచిపెట్టి, బంధించి ఉంచడానికి ఈ శిక్షలు ఎంత అవసరమో మనమే గ్రహిస్తాము. ఎందుకంటే, మన స్వభావం ఇలాంటి భారాలతో భూమికి అణగదొక్కబడకపోతే మనం ఎలా అణకువగా ఉండగలం? అందువల్ల హవ్వ అనుభవించింది, మరియు ఆమె స్థాయి, ఆమె కర్తవ్యం గల ప్రతి స్త్రీ ఈ నిశ్చయమైన విపత్తులను అనుభవించాలి. ఈ దుఃఖాలు స్త్రీలందరికీ అధికం కావాలి. వారు దుఃఖంతో గర్భం ధరించాలి, దుఃఖంతోనే ప్రసవించాలి.

ఇంకా గమనించదగ్గ విషయం ఏమిటంటే, ఇక్కడ ఉపయోగించిన హీబ్రూ పదం 'రాబ్', ఇది నిరంతరమైన మరియు విలక్షణమైన పరిమాణాన్ని సూచిస్తుంది; ఈవ్‌పై నీతిగా విధించబడిన ఈ గొప్ప, అనేక మరియు వివిధ రకాల దుఃఖాలు, ఆమె పాపంలో పడకపోయి ఉంటే భరించవలసి వచ్చేవి కావు అనే ఆలోచనను ఇది మనకు తెలియజేస్తుంది; మరియు ఈ పదం ప్రత్యేకంగా గర్భధారణ మరియు ప్రసవ సమయంలో విధించబడిన దుఃఖాలను మరియు శిక్షలను కూడా సూచిస్తుంది. ఇదే పదం, దాని అంతరార్థం ద్వారా, శిశువు గర్భంలో మోయబడే "గర్భధారణ" అనే మొత్తం కాలాన్ని సూచిస్తుంది, ఈ సమయంలో శిశువు గొప్ప మరియు వివిధ రకాల బలహీనతలు, నొప్పులు మరియు వ్యాధులతో పీడింపబడుతుంది. తల, కడుపు, సాధారణ ఆరోగ్యం మరియు ఆకలి అనేవి వివిధ రకాలుగా మరియు తీవ్రంగా ప్రభావితమవుతాయి. మరియు శిశువు పరిపక్వత చెంది, ప్రసవ సమయం ఆసన్నమైనప్పుడు, అన్నిటికంటే గొప్ప దుఃఖాన్ని భరించవలసి వస్తుంది; మరియు ఆ శిశువు ప్రాణాపాయం లేకుండా జన్మించదు.

అన్యజనులు మరియు దేవుని గూర్చి గానీ ఆయన కార్యముల గూర్చి గానీ ఏ జ్ఞానమూ లేనివారు ఈ విషయాలను చూసినప్పుడు, వారు వాటిని చూసి ఎంతగానో ఆగ్రహించి, ఈ రకరకాల కష్టాల కారణంగా, వివేకి అసలు వివాహం చేసుకోకపోవడమే మంచిదనే నిర్ధారణకు వస్తారు. నిజమే, స్త్రీలు పురుషుల కంటే ఎంతో ఎక్కువగా అవమానానికి, బాధలకు గురవుతారు మరియు ఎంతో భారమైన, కఠినమైన శిక్షను అనుభవిస్తారు. ఎందుకంటే, మనం ఇప్పుడే వర్ణించిన శారీరక బాధలకు సమానమైన బాధలను మనిషి ఇంకెంత అనుభవిస్తాడు? కానీ వివాహం ద్వారా భర్త, ఆది పాపానికి సంబంధించిన ఈ శిక్షలలో ఒక భాగాన్ని తనపై వేసుకున్నట్లే అవుతుంది; ఎందుకంటే, తన భార్య ఈ బాధనంతటినీ, ఈ దుఃఖాన్నంతా అనుభవిస్తుండగా, భర్త తనలో తాను తీవ్రమైన వేదన లేకుండా చూడలేడు. అందువల్లనే అనేకమంది దుష్టులు వివాహ జీవితం కంటే వ్యభిచార జీవితాన్నే ఇష్టపడతారు.

ఇటువంటి దుష్ట భావాలకు వ్యతిరేకంగా దైవభక్తిగలవారు తమను తాము సన్నద్ధం చేసుకుని ఓదార్చుకుంటారు; మరియు నిజమైన జ్ఞానంతో, ఈ చెడులకు విరుద్ధంగా వైవాహిక జీవితంతో పాటు వచ్చే నిశ్చయమైన మరియు అంతకంటే గొప్ప ఆశీర్వాదాలను ఎంచుకుంటారు. అందుకే ప్రాచీన అన్యమత కవి పిండార్, సిరక్యూస్ రాజు హియరోకు రాసిన తన స్తుతి గీతంలో, అజ్ఞానులలోని ఈ వక్రబుద్ధిని ఖండిస్తాడు. దేవుడు తన మేలును పంచిపెట్టేటప్పుడు వాటిలో కొంత చెడును కూడా కలిపి ఉంచుతాడని ఆయన అంటాడు, అయినప్పటికీ, జ్ఞానులు మరియు సత్పురుషులు తప్ప మరెవరూ వాటిని సరిగ్గా స్వీకరించలేరు. ఎందుకంటే వారు తమ శ్రేయస్సును అలంకరించుకుంటారు; మరియు దాని ప్రకాశవంతమైన రంగుల కింద తాము అనుభవించే కష్టాలను దాచిపెడతారు, తమ శ్రేయస్సును ఎల్లప్పుడూ మనుషులకు కనిపించేలా ముందుంచుతారు:

ఒక మంచికి, రెండు చెడులకు దేవుళ్ళే కారణం. తమ కష్టాలను ఎలా అలంకరించుకోవాలో మూర్ఖులకు తెలియదు.

కానీ వివేకులు అలానే చేస్తారు: అత్యుత్తమంగా కనిపించడానికి, ఉన్నదాన్నే అత్యంత అధ్వాన్నంగా మార్చుకుంటారు.

పిండ్. పైథ్. ఓడ్ iii. 145-150.

మరియు దైవభక్తిగలవారు తమ ఈ గంభీరమైన విషయంలో ఎల్లప్పుడూ చేయవలసింది ఇదే. పతన పాపం కారణంగా స్త్రీలు అనుభవించే శిక్షలు నిజంగా గొప్పవి. కానీ, ఆది పాపం వలన కలిగే శిక్షలన్నింటినీ అనంతంగా మించిన ఆశీర్వాదం వివాహంలో లేదా? తమ గొప్ప కష్టాల మధ్యలో వివాహం చేసుకున్నవారికి, స్త్రీ బీజం ద్వారా లభించే అమరత్వం మరియు నిత్యజీవం గురించిన ఆ నిశ్చయమైన నిరీక్షణ లేదా!

కాదు, వివాహంలోని కష్టాలు మరియు పరీక్షలలో కూడా ప్రయోజనం లేకపోలేదు. అవన్నీ మన స్వభావాన్ని అణచివేసి, వినయపరుస్తాయి. సిలువ లేకుండా మన స్వభావాన్ని వినయపరచడం సాధ్యం కాదు.

మరియు మూడవదిగా, ఈ గొప్ప శారీరక బాధల మధ్య కూడా మాతృత్వపు విశిష్టమైన మహిమను, అంటే గర్భం యొక్క ఆ గొప్ప ఆశీర్వాదాన్ని ఆస్వాదించడానికి మిగిలి ఉంది! ఇది అన్యజనులలోని జ్ఞానులు సైతం ఎంతగానో మెచ్చుకుని, బిగ్గరగా కీర్తించిన ఆశీర్వాదం. మరియు వివాహం యొక్క ఇతర మంచి బహుమతులు కూడా మనకు మిగిలి ఉన్నాయి మరియు వాటిని మనం అనుభవిస్తాము. మనం మన తల్లుల గర్భంలో జన్మిస్తాము, వారి రొమ్ములను పీలుస్తాము, మనకు పాలు ఇవ్వబడతాయి, మనం పోషించబడతాము, మరియు మన తల్లుల అంకితమైన శ్రద్ధ మరియు సంరక్షణ ద్వారా మనం శైశవంలో మరియు బాల్యంలో కాపాడబడతాము. వివాహం అనే గొప్ప మరియు గంభీరమైన విషయాన్ని ఈ విధంగా చూడటమే, "మన ఆశీర్వాదాలను వాటి అత్యంత సుందరమైన వెలుగులో ఉంచడం". ఇది కేవలం మన చెడులను మాత్రమే చూడటం కాదు, కానీ దేవుడు తన పవిత్రమైన వివాహ శాసనంలో అనుగ్రహించిన ప్రయోజనాలలో మరియు గొప్ప ఆశీర్వాదంలో ఆనందించడం; మరియు ఆ ప్రయోజనాల మరియు ఆ ఆశీర్వాదం కింద, దానితో ముడిపడి ఉన్న వివిధ శిక్షలు, అవినీతులు, బాధలు మరియు కష్టాలను మన దృష్టి నుండి మరుగున పడేయడం.

అయితే దైవభక్తిగలవారు మాత్రమే ఈ విషయాలను అర్థం చేసుకుని వాటిని పాటిస్తారు. వారు మాత్రమే వివాహాన్ని సరిగా చూస్తారు. వారు మాత్రమే స్త్రీలను బలహీనమైన పాత్రగా గౌరవించును; ఎందుకంటే వారు వారిని మర్త్యత్వంలోనూ, అమరత్వంలోనూ తమ సహచరులుగాను, పరలోకంలో తమతోపాటు వారసత్వానికి వారసులుగాను చూస్తారు. అంతేకాక, దైవభక్తిగలవారు మాతృత్వం యొక్క ఆశీర్వాదం మరియు మహిమ ద్వారా ప్రభువు వారిని అత్యంత ఘనపరచాలని చూస్తారు. వారి ద్వారానే మనం గర్భం ధరించబడ్డాము, వారి నుండే జన్మించాము, వారి ద్వారానే మనం బాల్యంలో పెంచబడ్డాము.

ఇక నా విషయానికొస్తే, శిశువులకు పాలివ్వడానికి స్త్రీ శరీరానికి ఉన్న విలక్షణమైన అనుకూలతను చూసి నేను తరచుగా ఆశ్చర్యంతో, ఆనందంతో ఆలోచించాను. చిన్న బాలికలు కూడా తమ ఒడిలో శిశువులను ఎంత చక్కగా, అందంగా, హుందాగా మోస్తారో కదా?

మరి, తల్లులు తమ శిశువులను, ముఖ్యంగా ఏడుస్తున్న పసికందును శాంతపరిచి ఉయ్యాలలో పడుకోబెట్టడానికి, ఏ విధమైన సరైన హావభావాలతో లాలిస్తారు? ఇదే పనిని ఒక పురుషుడిని చేయమని చెప్పండి చాలు, అతను ఒక ఏనుగు నాట్యం చేయడానికి ప్రయత్నించినట్లుగా ఆ పనిని చేస్తాడు; ఒక తల్లి మాత్రమే చేయగల ఇతర సేవలు మరియు శ్రద్ధల గురించి చెప్పనవసరం లేదు, కేవలం తన వేలితో ఒక పసికందును తాకవలసి వచ్చినా అతని కదలికలు అంత వికారంగా ఉంటాయి. అందువల్ల, వివాహం అనే పవిత్రమైన విషయాన్ని సరిగ్గా చూసి, అంచనా వేసేవారు, స్త్రీ చేసే ఈ సేవలు మరియు పనులన్నింటినీ ప్రభువు యొక్క ఆశీర్వాదానికి సంకేతాలుగా మరియు రుజువులుగా స్వీకరిస్తారు. దీని ద్వారా దేవుడు, తమ ఆది పాపం కారణంగా ఈ విధంగా కఠినంగా శిక్షించబడినప్పటికీ, స్త్రీ జాతి తనకు మరియు తన ప్రత్యేక శ్రద్ధకు చాలా ప్రియమైనదని సాక్ష్యమిస్తున్నాడు. కాబట్టి, హవ్వ యొక్క ఆది పాపంపై ఉన్న దైవిక శాపంలోని మొదటి భాగానికి సంబంధించి ఈ ధ్యానాలు సరిపోతాయి.

శాపంలోని మరో భాగం వివాహ బంధంలోని వివరాలలో ఇమిడి ఉంది. ఒకవేళ హవ్వ పాపం చేయకపోయి ఉంటే, ఆమె ప్రసవం నొప్పి లేకుండా జరగడమే కాకుండా, తన భర్తతో ఆమె కలయిక కూడా అత్యంత పవిత్రంగా, ఎలాంటి అవమానం లేకుండా ఉండేది. ఒక పురుషుడు తన భార్యతో కలిసి భోజనం చేయడంలోనూ, భోజన బల్ల వద్ద ఆమెతో సంభాషించడంలోనూ ఎంత అవమానం ఉంటుందో, అంతకంటే ఎక్కువ అవమానం ఆ దాంపత్య పరిస్థితులకు ఉండేది కాదు. పిల్లలను పెంచడం కూడా అత్యంత సులభంగా, ఆనందభరితంగా ఉండేది. కానీ పతనమనే పాపం వలన ఈ ఆశీర్వాదాలన్నీ కోల్పోబడ్డాయి, వాటి స్థానంలో స్త్రీ బిడ్డను మోయడంలో, కనడంలో, పెంచడంలో అందరికీ తెలిసిన నొప్పి, శ్రమ అనే కష్టాలన్నింటినీ సహిస్తోంది. అందువలన, ఒక సుందరమైన కన్య తోటలోని పూలతో ఒక అందమైన పూలమాలను అల్లి, ఎలాంటి ఆటంకం లేకుండానే కాక, అత్యంత ఆనందంతోనూ, అత్యంత గర్వంతోనూ దానిని తన తలపై ధరించినట్లే; కాబట్టి, ఒకవేళ హవ్వ పాపం చేయకపోయి ఉంటే, ఆమె తన గర్భంలో ఉన్న బిడ్డను ఎలాంటి బాధ లేదా అసౌకర్యం లేకుండా మాత్రమే కాకుండా, అత్యంత ఆనందంతో, గర్వంతో మోసి ఉండేది. అయితే ఇప్పుడు, బిడ్డను మోయడం మరియు జన్మనివ్వడం వల్ల కలిగే ఆ బాధలన్నింటికీ తోడు, ఆమె తనను తాను తన భర్త అధికారానికి లోబడి ఉండేలా చేసుకుంది; అంతకుముందు ఆమె పూర్తిగా స్వేచ్ఛగా ఉండి, ఏ విధంగానూ పురుషునికి తక్కువ కాకుండా, దేవుడు అతనికి ప్రసాదించిన అన్ని వరాలలో సమాన భాగస్వామిగా ఉండేది.

కాబట్టి ఇది స్త్రీకి విధించబడిన శిక్ష. ఆది పాపం ఫలితంగా ఈ శిక్ష ఆమెపై న్యాయబద్ధంగా పడింది. ప్రసవ సమయంలో తన శరీరంపై న్యాయబద్ధంగా విధించబడిన ఆ బాధలను, కష్టాలను ఎంత అయిష్టంగా భరిస్తుందో, ఈ శిక్షను కూడా ఆమె అంతే అయిష్టంగా భరిస్తుంది. అందువల్ల, సమస్తము యొక్క పరిపాలన మరియు పాలన భర్త అధికారంలోనే ఉంటాయి. దేవుని ఆజ్ఞ ప్రకారం భార్య అతనికి విధేయత చూపడానికి కట్టుబడి ఉంటుంది. భర్త ఇంటిని పాలిస్తాడు, రాజ్య రాజకీయాలను నడిపిస్తాడు, యుద్ధాలు చేస్తాడు, తన ఆస్తిని కాపాడుకుంటాడు, భూమిని సాగు చేస్తాడు, కడతాడు, మొక్కలు నాటుతాడు, మొదలైనవి. మరోవైపు స్త్రీ, గోడకు కొట్టబడిన మేకులా ఇంట్లోనే కూర్చుంటుంది.

అందుకే అపోస్తలుడైన పౌలు స్త్రీలను ‘ఓయికౌరస్’, అంటే ‘ఇంటిని చూసుకునేవారు’ అని పిలుస్తాడు. ఇదే కారణంతో ప్రాచీనులు వీనస్‌ను ఒక గవ్వపై కూర్చున్నట్లుగా చిత్రీకరించారు; ఎందుకంటే గవ్వ చేప ఎల్లప్పుడూ తన గవ్వను తనతోనే ఉంచుకున్నట్లుగా, స్త్రీ కూడా తన ఇంటి బయట మరియు బహిరంగంగా పరిపాలించే హక్కు లేని వ్యక్తిగా, మరియు పరిపాలన విషయంలో తన అత్యంత వ్యక్తిగత మరియు గృహ సంబంధమైన విషయాలకు మించి ఎన్నడూ వెళ్ళకూడదనే కర్తవ్యాన్ని కలిగిన వ్యక్తిగా, నిరంతరం తన ఇంటి పనులను చూసుకుంటూ ఇంట్లోనే ఉండాలి.

కాబట్టి, ఒకవేళ హవ్వ సత్యమార్గములో నిలిచియుంటే, ఆమె పురుషుని పరిపాలనకు పూర్తిగా లోబడి ఉండకపోవడమే కాకుండా, ఇప్పుడు కేవలం పురుషులకు మాత్రమే చెందిన ప్రభుత్వంలో ఆమె కూడా సమాన భాగస్వామి అయి ఉండేది.

అయితే స్త్రీలు సాధారణంగా ఈ భారం పట్ల అసహనంతో ఉంటారు మరియు తమ పాపం వలన కోల్పోయిన దానిని తిరిగి పొందాలని స్వభావసిద్ధంగా లక్ష్యంగా పెట్టుకుంటారు; మరియు వారు ఇంకేమీ చేయలేనప్పుడు, కనీసం అసంతృప్తితో సణుగుతూ ఆ కాడిని మోయడానికి తమ అయిష్టతను చూపిస్తారు. పురుషుల వ్యవహారాలను నిర్వహించడం, బోధించడం, పరిపాలించడం మొదలైన వాటిని చేపట్టడానికి వారికి సామర్థ్యం లేనప్పటికీ, పిల్లలను కనడానికి, మరియు తమ సంతానానికి ఆహారం ఇచ్చి, పెంచి పెద్ద చేయడానికి వారు సమర్థులు. అందువల్ల ఈ విధంగానే హవ్వ శిక్షించబడింది; మరియు స్త్రీ జాతి అంతా అదే శాపాన్ని అనుభవిస్తుంది. కానీ, నేను ఇంతకు ముందే చెప్పినట్లుగా, ఆమె ప్రసవ వేదనల నడుమ నుండి ఉద్భవించే ఆమె బీజం నుండి వచ్చే నిత్యజీవపు నిరీక్షణను మీరు చూసినట్లయితే, మరియు ఆమెకు మిగిలివున్న మాతృత్వం లేదా మాతృత్వపు మహిమను కూడా మీరు పరిగణనలోకి తీసుకున్నట్లయితే, ఈ శిక్ష కూడా ఒక ఆనందకరమైనదే.

3:17. మరియు ఆయన ఆదాముతో ఇలా అన్నాడు, "నీవు నీ భార్య మాట విని, 'నీవు దానిని తినకూడదు' అని నేను ఆజ్ఞాపించిన చెట్టు ఫలమును తిన్నావు గనుక, నీ నిమిత్తము భూమి శపించబడినది; నీవు నీ జీవితకాలమంతయు దుఃఖముతో దాని ఫలమును తిందువు."

[II] 1 తిమోతి 2:14 ప్రకారం, భర్త పాపంలో చివరివాడు, కాబట్టి శిక్ష అతనికి చివరిగా విధించబడుతుంది. కానీ జననంలో ఇక్కడ పురుషునికి ప్రభువు ఏ శిక్షనూ హెచ్చరించలేదు. అతని విషయంలో జనన వేదనల గురించి దేవుడు ప్రస్తావించలేదు. అందువల్ల, భర్తకు విధించబడే శిక్ష, స్త్రీకి కలిగే వేదనలు లేకుండా, సాతాను విషంతో అతని శరీరం అంతటా ప్రజ్వరిల్లిన కామ క్రోధంలో ఉంటుంది. అయితే, భర్తగా అతని విధులు శిక్షతో నిండి ఉంటాయి. ఎందుకంటే, తన కుటుంబాన్ని పోషించడం, పరిపాలించడం, నడిపించడం మరియు విద్యాబుద్ధులు నేర్పడం పురుషుని బాధ్యత కాబట్టి, ఆ విధులను అతను గొప్ప శ్రమ, వేదన లేకుండా లేదా అత్యంత కఠినమైన ప్రయాస లేకుండా నిర్వర్తించలేడు.

భర్తకు విధేయత చూపడమే దేవుడు స్త్రీపై ఉంచిన విధి; కానీ ఈ విధిని నెరవేర్చడం ఎంత కష్టంతో సాధ్యపడుతుంది! తన సొంత కుటుంబానికి, ఇంటికి చెందని ఇతరులపై పురుషుడు చేసే పెత్తనం గురించి నేను చెప్పడం లేదు.

అందుకే, మనుషులు తమ తోటి మనుషులను పాలించడం కంటే ఏదైనా క్రూర మృగాన్ని మరింత సులభంగా పాలించగలగడం అనేది ప్రకృతిలో ఏ కారణం వల్ల సంభవిస్తుందో అని పూర్వకాలపు తత్వవేత్తలు ఆశ్చర్యపోయారు. "మనిషిని పాలించడం కంటే ఏ ఇతర జంతువునైనా అదుపులో ఉంచడం సులభం" అని జెనోఫోన్ ఫిర్యాదు చేయడానికి ఇదే ఆధారం. నిజానికి భర్త యొక్క విధులు గొప్పవి మరియు ఉదాత్తమైనవి. అవి: భూమిని సాగు చేయడం, తన భార్య మరియు పిల్లల పోషణ కోసం ఇతర పనులను చేయడం; తన ఇంటిని, కుటుంబాన్ని పాలించడం; రాజ్యాలను, సామ్రాజ్యాలను పరిపాలించడం; మరియు తన ఇంటివారికి, ఇతరులకు కూడా దైవభక్తిని, నైతిక విధులను బోధించడం. అయితే, ఈ ఉదాత్తమైన విధులన్నీ ఎల్లప్పుడూ ఆది పాపమనే శిక్షతో కూడి ఉంటాయి. అత్యంత తీవ్రమైన వేదన లేకుండా వాటిని నిర్వర్తించడం సాధ్యం కాదు, దానికి ఉదాహరణలు మన కళ్ల ముందే ప్రతిరోజూ కనిపిస్తాయి.

మొట్టమొదటగా, ఆదాము చేసిన పాపం కారణంగానే భూమి శపించబడింది. ఎందుకంటే, లాటిన్ అనువాదంలో "నీ పనిలో" (in opere tuo) అని అనువదించబడిన పదబంధం, అసలు హీబ్రూలో "నీ కొరకు" (propter te) అని అర్థం వచ్చే BAABURECHA అని ఉంది. ఆ అక్షరాల సారూప్యత వల్ల లాటిన్ వ్యాఖ్యాత మోసపోయాడు. అతను హీబ్రూను BAABUDECHA అని చదివాడు. ఎందుకంటే ABAD అంటే "భూమిని సాగు చేయడం" లేదా "నేలను దున్నడం" అని అర్థం.

దీని నుండి పాపం వలన కలిగే విపత్తు ఎంత భయంకరమైనదో స్పష్టమవుతుంది, ఎందుకంటే స్వతహాగా నిర్దోషి మరియు ఏ పాపమూ చేయని భూమి కూడా పాప శాపాన్ని భరించవలసి వస్తుంది; మరియు అపొస్తలుడైన పౌలు రోమా పత్రికలో దీనిని వ్యక్తపరిచాడు.

8:20, 21, "వ్యర్థతకు లోబడింది," అయినప్పటికీ దాని నుండి చివరి రోజున అది విడిపించబడుతుంది మరియు దాని కోసమే అది తీవ్రమైన నిరీక్షణతో ఎదురుచూస్తుంది, 19వ వచనం. ఎందుకంటే ప్లినీ భూమిని "దయగల, సౌమ్యమైన మరియు అతి గారాబం చేసే తల్లి అని మరియు మానవాళికి నిరంతరం సేవ చేసే దాసి అని" పిలుస్తాడు. అయినప్పటికీ అపొస్తలుడు

ఈ దయగల భూమి కూడా తన శాపాన్ని భరించవలసి వస్తుందని పౌలు ఇక్కడ చూపిస్తున్నాడు.

మొదటిది, మానవుడు పతనమవకపోయి ఉంటే మనుష్యులకు, జంతువులకు మేలు చేసే ఆ మంచి విషయాలను ఆమె ఇప్పుడు భరించడం లేదు; మరియు రెండవది, మానవుని పాపం లేకపోయి ఉంటే ఆమె భరించని అనేక హానికరమైన విషయాలను ఆమె ఇప్పుడు భరిస్తోంది. ఉదాహరణకు, నాశనకరమైన కలుపు మొక్కలు, కుళ్ళిన గడ్డి, ముళ్ళ పొదలు, దురద మొక్కలు, కంటకాలు మొదలైనవి. వీటికి అదనంగా, పాపం వల్ల సృష్టిలోకి ప్రవేశపెట్టబడిన విషం, హానికరమైన సరీసృపాలు మరియు అలాంటి ఇతర హానికరమైన విషయాలను కూడా చేర్చవచ్చు.

నా వరకైతే, పతనమనే పాపానికి ముందు గాలి మరింత స్వచ్ఛంగా, ఆరోగ్యకరంగా ఉండేదని, నీరు మరింత ఆరోగ్యకరంగా, ఫలవంతంగా ఉండేదని, సూర్యరశ్మి మరింత ప్రకాశవంతంగా, సుందరంగా ఉండేదని నాకు ఏమాత్రం సందేహం లేదు. కాబట్టి, ఇప్పుడున్న ఈ సృష్టి అంతా, పతనమనే పాపం కారణంగా దానిపై విధించబడిన శాపాన్ని ప్రతి విషయంలోనూ మనకు గుర్తుచేస్తుంది. అయినప్పటికీ, దేవుని ఆది ఆశీర్వాదపు కొన్ని అవశేషాలు ఇప్పటికీ దానిపై నిలిచి ఉన్నాయి; ఎందుకంటే, మనిషి కఠోర శ్రమ వలన అలా చేయవలసి వచ్చినట్లుగా, అది మన ఉపయోగానికి అవసరమైన వస్తువులను ఉత్పత్తి చేస్తూనే ఉంది. అయితే, ఆ వస్తువులే ముళ్ళ పొదలు, కంటకాల వలన అడ్డుపడి, వాటి రూపు మారిపోతున్నాయి; అంటే, దైవిక ఆగ్రహం వాటి మధ్య విత్తడం మానని చెప్పే నిరుపయోగమైన, హానికరమైన చెట్లు, పొదలు, కలుపు మొక్కల వలన.

అంతేకాకుండా, ఆ తరువాత వచ్చిన జలప్రళయం వలన ఈ ఆది శాపం మరింతగా పెరిగింది. ఆ జలప్రళయంలో మంచి చెట్లన్నీ వేళ్లతో సహా పెకిలించబడి నాశనమయ్యాయి, బీడు ఇసుక పేరుకుపోయింది, మరియు హానికరమైన మూలికలు, క్రూరమృగాలు రెండూ అధికమయ్యాయి. ఆదాము తన పాపానికి ముందు అత్యంత ఫలవంతమైన చెట్ల మధ్య, సారవంతమైన పచ్చిక బయళ్లపై, గులాబీలు మరియు అన్ని రకాల పువ్వుల నడుమ సంచరించే అవే ప్రదేశాలలో, ఇప్పుడు రేగు, ముళ్లపొదలు మరియు ఇతర బాధించే మొక్కలు విపరీతంగా పెరిగిపోయాయి; అవి ఎంత ఎక్కువగా ఉన్నాయంటే, మంచి మరియు ఉపయోగకరమైన మొక్కలు వాటివల్ల దాదాపుగా ఊపిరాడకుండా పోయాయి. విత్తనాలు వేయడానికి నాగలితో ఇప్పుడే సిద్ధం చేసిన పొలాన్ని ఒక్కసారి చూడండి; ఆ విత్తనాలు వేసిన వెంటనే, జీవానికి ఉపయోగం మరియు పోషణనిచ్చే ఫలాల కంటే కూడా వేగంగా పెరిగే నాశనకరమైన ద్రావకాలు మరియు కలుపు మొక్కలు మొలకెత్తుతాయి. రైతు తన నిరంతర శ్రద్ధ మరియు శ్రమతో వాటిని పెకిలించకపోతే, ఆ శాపానికి చెందిన ఈ నాశనకరమైన కలుపు మొక్కలు రోజురోజుకూ ఎంతగా పెరిగిపోతాయంటే, అవి మంచి విత్తనాలను పూర్తిగా అణచివేస్తాయి. భూమి స్వతహాగా నిర్దోషి మరియు తన స్వేచ్ఛా స్వభావంతోనే అత్యుత్తమమైన, శ్రేష్ఠమైన సమస్త వస్తువులను సృష్టించగలదు. కానీ, మానవుని పాపానికి విధించబడిన శాపం వలన అది అలా చేయలేకపోతోంది.

కాబట్టి స్త్రీ తన శరీరంలో పాప శిక్షను అనుభవిస్తుంది; ఆ శిక్షను భరించే శక్తి ఆమెకు దయవల్ల లభించింది; ఆ శిక్షతో ఆమె పిల్లలను కనడంలో బాధపడుతుంది; అలాగే భర్త కూడా తన ఇంటిని పరిపాలించడంలో తన శిక్షను అనుభవించాలి; అన్ని రకాల కష్టాలు, శ్రమ మరియు బాధలతో అతను తన ఇంటిని పరిపాలిస్తూ, తన కుటుంబాన్ని పోషిస్తాడు. అది న్యాయమే; ఎందుకంటే అతని కారణంగానే ఆ పొలం శపించబడింది. అతను పాపం చేయకముందు భూమిలో ఏ భాగమూ బీడుగా గానీ, సారహీనంగా గానీ లేదు, దానిలోని అన్ని ప్రదేశాలు అద్భుతంగా సారవంతంగా, ఫలవంతంగా ఉండేవి; కానీ ఇప్పుడు, దానికి విరుద్ధంగా, అది అనేక భాగాలలో పూర్తిగా బీడుగా ఉండటమే కాకుండా, ఫలవంతంగా ఉండాల్సిన భాగాలు కూడా కలుపు మొక్కలు, ముళ్ళ పొదలు మరియు ముళ్ళతో నిండి, వికృతంగా మారిపోయాయి. ఈ విపత్తు నిజంగా గొప్పది, ఇది ఆదామును మరియు మనందరినీ జీవితం కంటే ఉరిశిక్షను ఎంచుకునేలా ప్రేరేపించగలదు. కానీ స్త్రీ యొక్క "బీజం" గురించిన వాగ్దానం ద్వారా ఆ ఘోరమైన కీడు అంతా సహించదగినదిగా చేయబడుతుంది, దాని ద్వారా ఈ జీవ శిక్ష అంతటి కంటే అనంత రెట్లు గొప్పదైన శాశ్వత మరణ శిక్ష పూర్తిగా తొలగించబడుతుంది.

తరువాత వచ్చే, "నీవు నీ జీవితకాలమంతయు దానిని దుఃఖముతో తిందువు," అనే మాటలు అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా సులభమైనవి. ఎందుకంటే ఒక రైతు జీవితం ఎంత శ్రమతో కూడుకున్నదో ఎవరికి తెలియదు? అతను విత్తనాలు వేయడానికి భూమిని సిద్ధం చేయడమే కాదు, దానికి ఎంతో గొప్ప, అనేక రకాల శ్రమ అవసరం; కానీ ధాన్యం ఇంకా మొలకెత్తకముందే, దాదాపు ప్రతిరోజూ అతని నుండి అవసరమైన శ్రమను, కష్టాన్ని కోరుతుంది; ఇక వాతావరణం, హానికరమైన పురుగులు మొదలైన దాదాపు అంతులేని ఆటంకాల గురించి చెప్పనక్కర్లేదు, ఇవన్నీ అతని బాధను, శ్రమను, వేదనను బాగా పెంచుతాయి. అయితే, పతనమనే పాపానికి ముందు, అటువంటి కీడులు, ఆటంకాలు అసలు లేకపోవడమే కాకుండా, భూమి కూడా...

ఆదాము పాపం చేయకపోయి ఉంటే, మనిషి యొక్క ఆశ లేదా అంచనా కంటే వేగంగా, అంటే "విత్తనం వేయకుండా, దున్నకుండా" అన్నింటినీ ఫలించి ఉండేవాడు.

అంతేకాకుండా, పాపం సృష్టిలోకి తెచ్చిన ఈ విపత్తు, జలప్రళయానికి ముందున్న వారి స్థితిలో, ఆ తర్వాత వచ్చిన ప్రపంచపు పరిస్థితి కంటే అనేక విధాలుగా తేలికగా మరియు సహించదగినదిగా ఉండేది. జలప్రళయానికి పూర్వం ఉన్న శాపగ్రస్త స్థితిలో ముళ్ళు, కలుపు మొక్కలు, శ్రమ, మరియు చెమట గురించి తప్ప మరే ఇతర ప్రస్తావనా లేదు; కానీ ఇప్పుడు మనం లెక్కలేనన్ని ఇతర అదనపు కీడులను అనుభవిస్తున్నాము. నిలబడి ఉన్న ధాన్యం మీద, పప్పుధాన్యాల మొక్కల మీద, చెట్ల మీద, మరియు చివరకు భూమి యొక్క సమస్త ఉత్పత్తుల మీద ఎన్ని వ్యాధులు మరియు తెగుళ్ళ వంటి నష్టాలు కలుగుతున్నాయి?

వినాశకరమైన పక్షులు మరియు హానికరమైన గొంగళి పురుగుల వల్ల ఎన్ని కీడు జరుగుతుంది?

వీటికి అదనంగా, తీవ్రమైన చలి మరియు మంచు, ఉరుములు, మెరుపులు, అధిక తేమ, గాలులు, పొంగిపొర్లే నదులు, భూమిలో పగుళ్లు, భూకంపాలు మొదలైనవి ఉన్నాయి. జలప్రళయానికి ముందు శాపం కింద ఉన్న పరిస్థితులలో వీటిలో దేని గురించీ ఎక్కడా ప్రస్తావించబడలేదు. అందువల్ల నా గట్టి నమ్మకం ఏమిటంటే, మనుషుల పాపాలు పెరిగేకొద్దీ ఆ పాపాల శిక్షలు కూడా పెరిగాయి; మరియు అటువంటి శిక్షలు, కీడులన్నీ భూమి యొక్క ఆది శాపానికి తోడయ్యాయి.

అయితే, "నీ నిమిత్తము భూమి శపించబడును" అనే దైవిక శాపాన్ని పలికినప్పుడు, మోషే ఈ తరువాతి కీడులన్నింటినీ స్వీకరించాడని ఎవరైనా అనుకుంటే, నేను నిశ్చయంగా అతనితో వాదించను. కానీ మనుషుల పాపాలు పెరిగేకొద్దీ ఈ కీడులన్నీ, శిక్షలన్నీ పెరిగాయని ఎవరూ ఖచ్చితంగా కాదనలేరు.

అదే విధంగా, పూర్వ కాలాలతో పోలిస్తే నేటి కాలంలో భూమి ఫలాలకు తరచుగా విపత్తులు సంభవిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే ప్రపంచం ప్రతిరోజూ క్షీణిస్తూ, మరింత అధ్వాన్నంగా తయారవుతోంది. అందువల్ల, ప్రపంచపు తొలి యుగంలో మరింత కఠినమైన క్రమశిక్షణ అవసరమని ఆదాముకు బోధించడానికే ఈ పెరిగిన విపత్తులన్నీ అతనిపై విధించబడ్డాయనడానికి గల ఆధారాలను మనం ఇక్కడ చాలా స్పష్టంగా గుర్తించవచ్చు. కానీ నోవా కాలం వరకు ఈ క్రమశిక్షణ క్రమంగా సడలించబడింది మరియు మనుషులు మరింత దుర్మార్గంగా, చెడుగా జీవించడం ప్రారంభించారు, చివరికి భూమి హింస, అన్యాయం మరియు నిరంకుశత్వంతో నిండిపోయింది. అప్పుడు, తీవ్రమైన వ్యాధులకు తీవ్రమైన నివారణలు అవసరమైనట్లే, మరింత కఠినమైన లేదా తరచుగా శిక్షలు విధించడం అవసరమైంది.

కాబట్టి నోవహు కాలంలో భూమండలమంతయు జలప్రళయముచే ముంచివేయబడి, కొద్దిమంది ప్రాణులు తప్ప ప్రతి జీవి పూర్తిగా నాశనమైనప్పుడు, నోవహు తరువాత వచ్చిన తరం వారు నిస్సందేహంగా దైవభయంతో జీవించారు. కానీ సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ, ఈ మనుష్యులు కూడా సాతానుచే చెడిపోయి, భ్రష్టులయ్యారు. అందువల్ల, అంతకంటే భయంకరమైన ఉదాహరణను చూపించవలసిన అవసరం ఏర్పడింది; ఇది ఆదికాండము 19:24లో సొదొమ మరియు దాని పొరుగు పట్టణాల భయంకరమైన నాశనంలో చూపబడింది. అందువలననే అమోరీయులు "తమ అపరాధముల పరిమాణమును నింపుకొనవలెను" అని లేఖనము చెబుతోంది (ఆదికాండము 15:16).

అదే విధంగా యూదుల సమాజమందిరం కూడా, అన్యమతంలోకి మరియు బహిరంగ భక్తిహీనతలోకి పడిపోయినప్పుడు, పూర్తిగా నాశనం చేయబడింది. అదే పద్ధతిలో రోమ్ కూడా, దాని ప్రాచీన క్రమశిక్షణ పటిష్టంగా మరియు సడలించకుండా ఉన్నంత కాలం, అన్ని వైపులా తన అధికారాన్ని బలంగా పెంచుకుంది; కానీ దుర్గుణాల తుఫానులు దానిని గట్టిగా చుట్టుముట్టినప్పుడు, దాని శిక్షలు కూడా దానిని మరింత దగ్గరగా తాకవలసిన అవసరం ఏర్పడింది.

జర్మనీలో మన మధ్య సువార్త తెలియబడటం ప్రారంభమైన కాలంలో, ఆ యుగం కొంతవరకు నైతికంగా మరియు సహించదగినదిగా మారింది. కానీ ఇప్పుడు, దైవభయం కనుమరుగవుతున్నప్పుడు, అన్ని రకాల దుర్గుణాలు రోజురోజుకూ పెరిగిపోతున్నప్పుడు, మన మధ్య అబద్ధ ప్రవక్తలు లేస్తున్నప్పుడు, మన అపరాధాలు పరాకాష్టకు చేరినప్పుడు, సర్వనాశనం మనల్ని ఆవరించడం గానీ, లేదా జర్మనీ తన పాపాలకు తగిన శిక్షను అనుభవించడం గానీ తప్ప మరేమి ఆశించగలం? పాపాలు పెరిగేకొద్దీ, వాటి శిక్షలు కూడా పెరుగుతాయనేది ఎంత సార్వత్రిక సత్యం!

భూమిపై పండే సమస్త జనముల మీద ఆవరించియున్న విపత్తుల గురించి నేను చెప్పిన దాని ప్రకారం, ప్రపంచపు ఆదిమ యుగాలలో మానవుల శరీరాలు కూడా ఇప్పుడున్న దానికంటే ఎంతో ఆరోగ్యకరంగా ఉండేవని నా సంపూర్ణ విశ్వాసం. జలప్రళయానికి ముందు ప్రపంచపు ఆదిమ యుగాలలోని మానవులు అనుభవించిన, మనకు ఎంతగానో నమ్మశక్యం కాని ఆ దీర్ఘాయువు ద్వారా ఇది రుజువవుతుంది. అందువల్ల, ఈ వాక్యభాగంలో ప్రభువు ఆదామును పక్షవాతం, కుష్టు వ్యాధి, గజ్జి, లేదా మరే ఇతర వినాశకరమైన వ్యాధుల గురించి హెచ్చరించినట్లు మనకు కనిపించదు.

నేను చిన్నప్పుడు జర్మనీలో మశూచి గురించి తెలియదు. నాకు సుమారు పదిహేనేళ్ల వయసు ఉన్నప్పుడు మా మధ్య దాని గురించి మొదటిసారిగా తెలిసింది. అయితే ఇప్పుడు ఉయ్యాలలో ఉన్న పసిపిల్లలు కూడా దీని బారిన పడుతున్నారు. ఈ వ్యాధి మొదటిసారిగా కనిపించినప్పుడు అది ప్రతి ఒక్కరినీ భయంతో నింపింది. కానీ ఇప్పుడు దాని గురించి ఆందోళన ఎంత తక్కువగా ఉందంటే, స్నేహితులు తరచుగా ఒకరితో ఒకరు సరదాగా, "నిన్ను మశూచి పట్టుకుపోగాక!" అని అంటుంటారు. అలాగే, ఈ ప్రస్తుత కాలం వరకు కూడా, చెమట వ్యాధి ఒక ప్రబలమైన వ్యాధిగా, లేదా వైద్యులు చెప్పినట్లుగా, ఒక అంటువ్యాధిగా ఉంది. ఎందుకంటే భూమిపై ఉన్న ప్రతి దేశానికి దాని ప్రత్యేకమైన వరాలు ఉన్నట్లే, ఆ దేశాలు కూడా ఖచ్చితమైన మరియు తగిన విపత్తులతో పీడింపబడతాయని విశ్వవ్యాప్తంగా చూడవచ్చు. కానీ నేను ప్రస్తావించిన ఈ వ్యాధి, సముద్రానికి అత్యంత దూరంగా ఉన్న జర్మనీలోని మధ్య ప్రాంతాలలో మొదటిసారిగా సాధారణంగా కనిపించింది. మరియు చెప్పడానికి అసహ్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, కొంతమంది వ్యక్తుల ప్రేగులలో పాములాంటి పురుగులు, మరియు వారి మెదడులో కూడా పురుగులు ఉన్నాయి.

ఈ చివరి వ్యాధులు పూర్వకాలపు వైద్యులకు పూర్తిగా తెలియనివని నేను అనుకుంటున్నాను, అయినప్పటికీ వారు దాదాపు నాలుగు వందల రకాల వ్యాధులను పేర్కొన్నారు.

ఒకవేళ ప్రపంచపు తొలి యుగంలోనే ఈ రకరకాల వ్యాధులన్నీ ఉండి ఉంటే, ఆదాము మరియు అతని సంతతి వారు, నోవహు కాలం వరకు, అంతటి అత్యధిక వృద్ధాప్యం వరకు ఎలా జీవించి ఉండగలిగారు? అందువలన మోషే, నేను చెప్పినట్లుగా, ఇక్కడ కేవలం భూమి యొక్క నిస్సారతను మరియు మనిషి తన ఆహారాన్ని సంపాదించుకోవడంలో ఉన్న కష్టాన్ని మాత్రమే ప్రస్తావించాడు.

నిజానికి ఎవరైనా వక్తృత్వాన్ని ప్రదర్శించి, తన భాషా ప్రావీణ్యాన్ని, వాక్చాతుర్యాన్ని వినిపించాలనుకుంటే, మన ముందున్న ఈ వాక్యభాగాలలోని విషయాలను వివరిస్తూ, పాపం యొక్క పర్యవసానాలైన మానవజాతికి కలిగే సమస్త రోగాలను, కీడులను ఏకరువు పెట్టాలి. అతడు ఆ పనిని ప్రారంభిస్తే, అతనికి అన్ని రకాల ఆపదల సముద్రం ఎంత అపరిమితంగా కనిపిస్తుందంటే, భయాందోళనలతో నిండిపోయి, ఇన్ని భయంకరమైన ప్రమాదాల మధ్య ఒక్క గంట కూడా బ్రతకనివ్వవద్దని దేవుడిని వేడుకోవాలనిపిస్తుంది!

కానీ మనం కేవలం ఈ వ్యాధుల గురించే ఎందుకు ఇంతసేపు ఆలోచిస్తాము? దేవుని సృష్టిలోని సకల జీవులు ఒకే మహా సైన్యంగా ఏకమై మనకు విరోధంగా ఉన్నాయి, మన నాశనానికే సర్వం సన్నద్ధమై ఉన్నాయి. అగ్నికీ, జలముకీ శక్తము చేయువారు ఎంతమంది ఉన్నారు?

క్రూరమైన, విషపూరితమైన మృగాలు మరియు ఇతర హానికరమైన జీవుల నుండి మానవులకు ఎంత ప్రమాదం పొంచి ఉంది? అవి మన శరీరాలను మాత్రమే కాకుండా, మన పోషణ కోసం ఉద్దేశించిన అన్ని రకాల ఆహారాన్ని కూడా పీడిస్తాయి. అంతేకాకుండా, మనమే ఒకరిపై ఒకరు శత్రుత్వంతో కూడిన వధ మరియు హత్యలకు పాల్పడతాము. అన్ని వైపుల నుండి మనకు ముప్పుగా పరిణమించే తెగుళ్లు మరియు వినాశనాలు ఇవి చాలవన్నట్లు.

మరియు మీరు మనుషుల సాధారణ కార్యకలాపాలను, లక్ష్యాలను చూస్తే, మన ఈ జీవితం ప్రతిరోజూ జరిగే కలహాలు, మోసాలు, ఉచ్చులు, దోపిడీలు, హత్యలతో నిండిన దృశ్యం తప్ప మరేమిటి? మనం ఇంతకుముందు ప్రస్తావించిన బాహ్య విషయాల వల్ల మనపై వేలాడుతున్న కీడులు, విపత్తులకు ఇవన్నీ అదనం. నా నమ్మకం ఏమిటంటే, ఈ విషయాలన్నీ జలప్రళయానికి ముందు లేవు; ఒకవేళ ఉన్నా, అవి ఇప్పుడు ఉన్నంత అధిక సంఖ్యలో గానీ, అంత తీవ్రంగా గానీ లేవు.

అయితే మనుష్యుల పాపాలు పెరిగినట్లే, మేము చెప్పినట్లుగా వారి శిక్షలు కూడా పెరిగాయి. అందువల్ల, మనపై విధించబడిన వాటితో పోలిస్తే ఆదాముపై విధించబడిన విపత్తులు తేలికైనవి. ఎందుకంటే లోకం దాని అంతానికి ఎంత దగ్గరగా వస్తుందో, అంత తీవ్రమైన శిక్షలు మరియు విపత్తులు దానికి సంభవిస్తాయి. ఈ కీడంతటికీ తోడు, అంతకంటే పెద్ద కీడు మరొకటి ఉంది, అదేమిటంటే, లోకం ఎంత ఎక్కువగా దెబ్బతింటుందో, అంతగా అది తన నుదుటిని కఠినం చేసుకుని, మందబుద్ధిలా మారి, తన శిక్షను పూర్తిగా మరచిపోతుంది, సామెతలలో వ్రాయబడినట్లుగా.