మొదటి భాగం. పతనమవ్వాలనే ప్రలోభం.

ఒకవేళ హవ్వ వాక్యము నుండి తొలగిపోక, ఆ ఫలమును రుచి చూడాలనే కోరికతో దానిని చూడకపోయి ఉంటే, అది ఆమెకు అసహ్యకరంగా ఉండేది. కానీ అలా తొలగిపోయినందువల్ల, ఆమె తన మనస్సులో ఆ పాపాన్ని తృప్తితో తలచుకుంటుంది. అదే ఇంతకుముందు ఎవరైనా ఈ చెట్టును తాకడానికి చేయి చాచడం చూసి ఉంటే, ఆమె భయంతో వెనక్కి తగ్గేది. కానీ ఇప్పుడు, ఆమె ఆలస్యాన్ని సహించలేకపోతోంది. పాపం ఆమె హృదయం నుండి బద్దలై, ఆమె శరీరంలోని క్రింది అవయవాలైన నోరు మరియు నాలుకకు చేరింది. అందువల్ల, ఆ ఫలమును తినాలనే ఈ కోరిక మరియు ఆనందకరమైన వాంఛ, ఆమె హృదయ పాపం వలన కలిగిన వ్యాధుల వంటివి; వాటి వలన మరణం సంభవిస్తుంది; హవ్వ పాపం చేస్తున్నప్పుడు దానిని అనుభవించనప్పటికీ. సందర్భంలోని తర్వాతి భాగం నుండి ఇది స్పష్టమవుతుంది.

భాగం II. పాపం వలన కలిగే ఘోర పతనం.

3:6. ఆ చెట్టు ఆహారమునకు మంచిదనియు, చూడముచ్చటగా ఉందనియు, జ్ఞానము కలుగజేయుటకు దానిని కోరుకొనుననియు ఆ స్త్రీ చూచి, దాని ఫలమును తీసికొని తిని, తనయొద్దనున్న తన భర్తకును ఇచ్చెను; అతడును తినెను.

పాపం పంచేంద్రియాల ద్వారా ఏ విధంగా వ్యాపిస్తుందో ఇక్కడ గమనించండి. ఎందుకంటే, ఒకప్పుడు దేవుని వాక్యానికి విరుద్ధంగా సాతానును నమ్మి, తాను నిశ్చయంగా చనిపోనని, తన కళ్ళు తెరువబడతాయని, మంచి చెడులు రెండూ తెలుసుకుంటానని చెప్పిన అతని అబద్ధాలను విన్న తర్వాత, పాపానికి ఉపయోగపడే విషయంలో హవ్వ దేనిని నిర్లక్ష్యం చేసింది? కేవలం చూడటంతో ఆమె కళ్ళు తృప్తి చెందలేదు. ఇప్పుడు ఆమెకు దేవుని గురించిన జ్ఞానం ఉందని, ఆమెకు మంచి మరియు పరిపూర్ణమైన మనస్సు ఉందని ఆమెకు ఏమీ అనిపించలేదు. చెడు గురించిన జ్ఞానం కూడా అదనంగా ఉంటే తప్ప ఆమె తృప్తి చెందలేదు. దేవుడు తన ఆజ్ఞగా చెప్పిన దానికంటే ఎక్కువగా జ్ఞానవంతురాలిగా ఉండాలనే ఆమె కోరిక, సాతాను విషం యొక్క అసలు సారం. ఎందుకంటే అటువంటి జ్ఞానం మరణం మరియు దేవుని వాక్యంలో ఆమెకు అందించబడిన దేవుని జ్ఞానానికి అసలైన శత్రువు. ఎందుకంటే ఈ జ్ఞానం, వాస్తవానికి పాపమైన దానిని నీతిగా పరిగణించేలా, మరియు పూర్తిగా పిచ్చితనమైన దానిని అత్యంత ఆశించదగిన జ్ఞానంగా చూసేలా ఆమెను ప్రేరేపించింది.

కాబట్టి అసలు విషయం లాటిన్ అనువాదం వ్యక్తపరచని ఈ విషయంలోనే ఉంది: ఆ చెట్టు కోరదగినది, ఎందుకంటే అది దాని ఫలాలను తినేవారిని జ్ఞానులుగా చేసింది. మరియు ఒక వ్యక్తి వాక్యము నుండి ఎంత దూరం వెళితే, తన జ్ఞానం మరియు వివేకం అంత గొప్పవని భావించేలా చేయడమే సైతాను యొక్క అసలు లక్ష్యం.

అందుకే, రొట్టె రొట్టే, ద్రాక్షారసం ద్రాక్షారసమే; కానీ రొట్టె క్రీస్తు శరీరం కాదు, ద్రాక్షారసం క్రీస్తు రక్తం కాదు అని చెప్పడమే సమస్త జ్ఞానానికి పరాకాష్ట అని శాక్రమెంటరియన్లు భావిస్తారు. అలాగే, కొన్ని లేఖనాలను వాటి స్పష్టమైన అర్థానికి దురుద్దేశపూర్వకంగా వక్రీకరించి, లోగోస్ నిజంగానే సకల సృష్టికి ముందు ఉన్నాడని, అయినప్పటికీ ఆయన సృష్టించబడ్డాడని అరియస్ చెప్పినప్పుడు, తానే సమస్త జ్ఞానాన్ని గెలుచుకున్నానని భావిస్తాడు. అదే విధంగా, నీరు ఆత్మను గానీ, ప్రాణాన్ని గానీ చేరలేదని, అది కేవలం నగ్న చర్మాన్ని మాత్రమే కడుగుతుందని, అందువల్ల పాపక్షమాపణకు బాప్తిస్మం ఏమాత్రం ఉపయోగపడదని అనబాప్టిస్టులు గర్వంతో ఉబ్బిపోతూ గట్టిగా ప్రకటించినప్పుడు, తామే అత్యున్నత జ్ఞానాన్ని చాటిచెబుతున్నామని ఊహించుకుంటారు. అందుకే, మతోన్మాద ఆత్మలున్న కొందరు అక్కడక్కడా ఏమాత్రం నీరు లేకుండానే బాప్తిస్మం ఇవ్వడం మేము చూశాము; అయినప్పటికీ వారు మాతో గానీ, మా సిద్ధాంతంతో గానీ ఎన్నడూ విభేదించలేదని గొప్పలు చెప్పుకుంటూనే ఉన్నారు. నిజమే, ఇది జ్ఞానమే. కానీ అది సైతాను జ్ఞానం; మరియు అది దేవుని వాక్యానికి, జ్ఞానానికి పూర్తిగా విరుద్ధమైనది. మరియు దేవుని వాక్యానికి విరుద్ధంగా మరియు దానికి అతీతంగా మన స్వంత అహంకారాలలో మనలను జ్ఞానులుగా మార్చడమే సైతాను యొక్క ప్రత్యేకమైన మరియు సరైన శోధన.

ఆయన స్వయంగా ఒకప్పుడు పరలోకంలో ఉండి, ఆ తర్వాత పడిపోయినట్లే. మరియు ఈ ఉన్నతమైన జ్ఞానం ఆయనకు ఒక శోధన; అది కామం, దురాశ, అహంకారం మొదలైన స్థూలమైన శోధనలన్నింటినీ నాశనం చేయడంలో అత్యంత అధికమైనది.

HISKIL అనే క్రియకు "వివేకంగా ఉండటం" లేదా "తెలివిగా ఉండటం" అని అర్థం. అందువల్ల, MASKIL అంటే "తెలివిగా ఉండటం" లేదా "వివేకంగా ఉండటం," ఉదాహరణకు Psalm 14:2 లో, "దేవుని వెదకుచు, గ్రహించువారు ఎవడైనను ఉన్నాడో లేదో చూచుటకై యెహోవా ఆకాశము నుండి నరుల మీదనుండి చూచెను." మరియు మరలా, యెషయా 53:11 లో, "తనను గూర్చిన జ్ఞానముచేత, అనగా JASKIL, నా నీతిగల సేవకుడు అనేకులను నీతిమంతులుగా తీర్చును."

ఆ పదం, దేవుణ్ణి తెలుసుకోవడానికి మరియు గుర్తించడానికి ఉపయోగపడే జ్ఞానాన్ని సరిగ్గా సూచిస్తుంది. హవ్వ పతనమవకముందు, ఆమె హృదయంలో ఈ వెలుగు, లేదా జ్ఞానమనే ఈ సూర్యుడు ఉండేవాడు; ఎందుకంటే ఆమె వద్ద వాక్యం ఉండేది. అంతేకాక, ఆమెకు సకల సృష్టిని గూర్చిన జ్ఞానం కూడా ఉండేది. కానీ ఈ జ్ఞానంతో సంతృప్తి చెందక, ఆమె ఇంకా ఉన్నత స్థాయికి ఎదగాలని, మరియు దేవుడు తన వాక్యంలో తనకు తానుగా బయలుపరచుకున్న దానికి భిన్నంగా ఆయనను తెలుసుకోవాలని కోరుకుంది. ఇదే ఆమె పతనం. ఆమె నిజమైన జ్ఞానాన్ని విడిచిపెట్టింది, దానిని కోల్పోయి, సంపూర్ణ అంధత్వంలోకి దూసుకుపోయింది.

ఏదెను తోటలో సాతాను ఎలా ప్రవర్తించాడో, అలాగే ఇప్పుడు కూడా ప్రవర్తిస్తున్నాడు. మనం రక్షింపబడటానికి, ఆయన కుమారుని సువార్తను విశ్వసించాలని దేవుడు మనకు ఆజ్ఞాపిస్తున్నాడు.

ఇదే నిజమైన జ్ఞానం, క్రీస్తు స్వయంగా కూడా దీనిని ధృవీకరిస్తున్నారు: "ఏకైక సత్య దేవుడవైన నిన్ను, మరియు నీవు పంపిన యేసు క్రీస్తును వారు తెలుసుకోవడమే నిత్యజీవం." ఈ జ్ఞానాన్ని ఆ సన్యాసి పూర్తిగా నిర్లక్ష్యం చేసి, ఇతర విషయాల వైపు మళ్లుతాడు. అతను ఒక టోపీ ధరించి, నడుముకు తాడు కట్టుకుని, బ్రహ్మచర్య వ్రతం తీసుకుంటాడు; మరియు అటువంటి మార్గాల ద్వారా తాను దేవుణ్ణి మెప్పించి రక్షింపబడతానని అతను అనుకుంటాడు. ఇదంతా దేవుణ్ణి ఆరాధించడంలో, మరియు ఆయన పట్ల గొప్ప మతపరమైన ఆచారాలను పాటించడంలో వ్యక్తమయ్యే ఉన్నతమైన జ్ఞానం; ఇదంతా మన పతన స్వభావం యొక్క ఆది పాపంపై అంటుకట్టబడిన సాతాను యొక్క నాటుట; ఇది మనుషులను, రక్షణ మార్గంగా ఆయనే "ప్రకటించిన" దేవుని వాక్యం నుండి దూరం చేసి, వారి సొంత ఆలోచనలను అనుసరించేలా చేస్తుంది. హవ్వ లాగే. ఆమె ఉనికిలో ఉన్న స్త్రీలందరిలోకెల్లా అత్యంత జ్ఞానవంతురాలిగా సృష్టించబడింది; కానీ ఆమె వాక్యానికి విరుద్ధమైన మరియు అతీతమైన వేరొక జ్ఞానాన్ని ఆశించింది; మరియు ఈ కొత్తగా ఆశించిన జ్ఞానం కారణంగా ఆమె తన ఇంద్రియాలన్నిటితో, తన ఆలోచనలతో, తన దృష్టితో, తన కోరికతో, తన స్పర్శతో, తన రుచితో, తన సంపూర్ణ క్రియతో అనేక రూపాల్లో పతనమై పాపం చేసింది.

కాబట్టి, కేవలం ఒక పండును రుచి చూసినందుకే మన స్వభావం ఇంత దయనీయంగా భ్రష్టుపట్టి, మరణంలో కూరుకుపోయి, దానికి సహజమైన ఇతర విపత్తులన్నిటిలో చిక్కుకోవడం క్రూరత్వం అని వాదించే వారి మాటలను వినకూడదు. నిజానికి, ఎపిక్యూరియన్లు ఈ విషయాలు విన్నప్పుడు, వాటిని కేవలం ఒక కట్టుకథగా భావించి నవ్వుతారు. కానీ, నమోదు చేయబడిన ఈ వాస్తవాలను శ్రద్ధగా పరిశీలించే ఒక జాగ్రత్తగల పాఠకునికి, ఆ పండును కేవలం కొరకడం ఈ భయంకరమైన పరిణామాలకు కారణం కాదని వెంటనే స్పష్టమవుతుంది. ఆ తర్వాత సంభవించిన మొత్తం విపత్తుకు కారణం చేసిన పాపమేనని అటువంటి వారు గ్రహిస్తారు; ఆ పాపమే హవ్వ చేసినది; ఆమె ధర్మశాస్త్రపు రెండు పలకలకు, అనగా దేవునికి మరియు ఆయన వాక్యానికి విరోధంగా ఆ పాపాన్ని చేసింది. ఎందుకంటే ఆమె పాపం ఎలాంటిదంటే, ఆమె దేవుని వాక్యాన్ని త్రోసివేసి, తనను తాను పూర్తిగా సాతానుకు మరియు అతని బోధలకు అతని శిష్యురాలిగా అప్పగించుకుంది.

అందువల్ల హవ్వ పాపం యొక్క గొప్పతనాన్ని, భయంకరతను తగ్గించలేము, అలాగే దానిని మరీ ఎక్కువ చేయలేము. హవ్వ పాపం యొక్క ఈ గొప్పతనం మరియు భయంకరత్వమే మనం అనుభవించే విపత్కర శిక్షలన్నింటికీ మూల కారణం.

ఆ పాపం ఎంత ఘోరమైనదో, దేవుని నుండి వైదొలగడం కూడా అంతే ఘోరమైనది! దేవుని నుండి ఈ భయంకరమైన రీతిలో వైదొలగడమే మన మనస్సులు ధ్యానించవలసిన గొప్ప గంభీరమైన వాస్తవం. అవి కేవలం పండును కోయడం లేదా మింగడంపై దృష్టి పెట్టకూడదు; ఎందుకంటే, కేవలం ఆ క్రియను మాత్రమే చూసి, ఆ క్రియకు మూలమైన హృదయ పాపాన్ని చూడని వారు, ఇంత చిన్న మరియు అల్పమైన పాపానికి యావత్ మానవాళిపై ఇంతటి భయంకరమైన శిక్షలను విధించినందుకు, సహజంగానే దేవుడు క్రూరుడని నిందించడానికి మొగ్గు చూపుతారు. అందువల్ల, ఈ విషయంలో అటువంటి తర్కించేవారు దేవుణ్ణి ద్వేషించి నిరాశ చెందుతారు; లేదా ఎపిక్యూరియన్ల వలె ఈ విషయమంతటినీ ఒక కట్టుకథగా భావించి నవ్వుతారు.

కాబట్టి మనం పరిగణనలోకి తీసుకోవలసినది వాక్యమే. ఎందుకంటే, హవ్వ దేనికి విరోధంగా పాపం చేసిందో, అది దేవుని వాక్యమే. కాబట్టి, ఆ వాక్యం ఎంత గొప్పదో, హవ్వ ఆ వాక్యానికి విరోధంగా చేసిన పాపం కూడా అంత గొప్పదే. ఈ పాపం వలనే ప్రకృతి అంతా పతనమైంది, మరియు ఇప్పటికీ దాని వలనే పతనమై ఉంది. ఎందుకంటే, ప్రకృతి ఆ పాపాన్ని ఎలా జయించగలదు! దాని పరిమాణం అనంతమైనది మరియు అంతులేనిది.

కాబట్టి, ఈ పాపాన్ని జయించడానికి, అక్షయమైన నీతిని తనతో తెచ్చే దేవుని కుమారుని అవసరం ఉంది.

ఇదంతా సైతానుకు తెలుసని అతని జిత్తులమారి రుజువు చేస్తుంది. ఎందుకంటే అతను హవ్వను పండు యొక్క మాధుర్యంతో వెంటనే ప్రలోభపెట్టడు; అతను వెంటనే మనిషి యొక్క ప్రధాన బలమైన వాక్యమందలి విశ్వాసంపై దాడి చేస్తాడు! అందువల్ల సమస్త పాపానికి మూలం మరియు ఆధారం అవిశ్వాసం, మరియు దేవుని నుండి తొలగిపోవడమే. అదేవిధంగా, దీనికి విరుద్ధంగా, సమస్త నీతికి మూలం మరియు ఆధారం విశ్వాసమే. అందువల్ల సైతాను అన్నిటికంటే ముందుగా హవ్వను విశ్వాసం నుండి అవిశ్వాసం వైపుకు ఆకర్షిస్తాడు. అతను ఈ పనిని పూర్తి చేసి, ఆమెకు చెప్పబడిన దేవుని ఆజ్ఞా వాక్యాన్ని హవ్వ నమ్మకుండా చేసినప్పుడు, మిగిలిన పనిని పూర్తి చేయడానికి, అంటే ఆమెను చెట్టు వద్దకు పరుగెత్తించి, పండు కోసుకుని తినేలా చేయడానికి అతనికి ఎలాంటి శ్రమ కలగలేదు. ఎందుకంటే హృదయంలో అవిశ్వాసం ద్వారా పాపం పక్వానికి వచ్చినప్పుడు, బాహ్యంగా అవిధేయత అనే చర్య వెంటనే అనుసరిస్తుంది. పాప స్వభావాన్ని ఈ విధంగానే పరిగణించాలి, అంటే, దాని నిజమైన తీవ్రతను బట్టి, ఆ తీవ్రత కింద మనమందరం నాశనమవుతాము. ఆ తర్వాత పాపం యొక్క వర్ణన, దాని శిక్షలతో పాటు వస్తుంది.

3:7. వారిద్దరి కన్నులు తెరవబడెను, తాము దిగంబరులమని వారు తెలిసికొనిరి; వారు అంజూరపు ఆకులను కుట్టి తమకు నడుముపట్టీలను (అబ్రాన్లను) చేసుకొనిరి.

సైతాను యొక్క శోధనలన్నిటి రూపం ఒకటే అని నేను పైన పేర్కొన్నాను.

వాడు మొదట ఒక మనిషి విశ్వాసం మీద తన శోధనను ప్రయోగిస్తాడు, ఆ తర్వాత అతడిని వాక్యము నుండి దూరం చేస్తాడు. దీని తరువాత రెండవ బల్లకు విరోధమైన అనేక పాపాలు జరుగుతాయి. సాతాను యొక్క ఈ పద్ధతి మన స్వంత అనుభవంలో స్పష్టంగా వ్యక్తమవడాన్ని మనం చూడవచ్చు.

కాబట్టి ఈ అధ్యాయంలో తరువాత చెప్పబడేది పాపం యొక్క ప్రత్యేక వివరణ. పాపం చేసేటప్పుడు అది ఎలా ఉంటుందో, మరియు ఆ కార్యం చేసిన తరువాత అది ఎలా ఉంటుందో తెలియజేయడమైనది. ఎందుకంటే, పాపం చేస్తున్నప్పుడు అది మనకు తెలియదు. ఒకవేళ అది నిజంగా మనకు తెలిస్తే, పాపం పాపికి కలిగించే దుఃఖాల గురించి హెచ్చరించబడి, మనం సరైన మార్గానికి తిరిగి వస్తాము. కానీ ఆత్మ యథార్థత మరియు విశ్వాసం నుండి మనం వైదొలగిన తరువాత, ఈ దుఃఖాలు మనకు కనబడకుండా ఉంటాయి కాబట్టి, మనం ఏమాత్రం పట్టించుకోకుండా ఆ కార్యంలోనే నిమగ్నమవుతాము. దేవుని వాక్యానికి విరుద్ధంగా, "ఆమె చనిపోదు," కానీ దాని వలన కలిగే ఏకైక ప్రభావం "ఆమె కళ్ళు తెరవబడతాయి," మరియు ఆమె జ్ఞానవంతురాలవుతుంది అని సాతానుచే ఒప్పించబడిన తరువాత, హవ్వ ఆ పండును తిని పాపం చేసింది. సాతాను యొక్క ఈ విషాన్ని తన చెవుల ద్వారా త్రాగిన తరువాత, ఆమె నిషేధించబడిన ఫలం వైపు తన చేతిని చాచి, దానిని కోసి నోటితో తిన్నది; ఈ విధంగా ఆమె తన మనస్సు మరియు శరీరం యొక్క సకల ఇంద్రియాలతో పాపం చేసింది. అయినప్పటికీ, అప్పుడు కూడా ఆమె తన పాపాన్ని గ్రహించలేదు. ఆమె ఆనందంగా ఆ పండును తిని, తన భర్తను కూడా అలాగే చేయమని బ్రతిమాలింది.

కామం, క్రోధం, దురాశ మొదలైన అన్ని శోధనలలోనూ, అన్ని పాపాలలోనూ మూల సూత్రాలు ఒకే విధంగా ఉంటాయి. పాపం జరుగుతున్నప్పుడు, అది అనుభూతి చెందదు; అది భయపెట్టదు, బాధించదు, పైగా అది కోరికలను, ఆనందాలను మరింతగా ప్రేరేపిస్తుంది. పాదాల అడుగు భాగం నుండి తల పైభాగం వరకు ఈ ఆది పాపమనే విషంతో మనం కలుషితమైనప్పుడు మన విషయంలోనూ ఇలాగే ఉండటంలో ఆశ్చర్యం లేదు. ప్రత్యేకించి, ప్రకృతి ఇంకా ఆరోగ్యంగా, పరిపూర్ణంగా ఉన్నప్పుడే పరలోక పాపాలు అందులో జరిగాయని మనం ఆలోచించినప్పుడు ఇది మరింత స్పష్టమవుతుంది. అందువల్లనే అపవిత్రులైన వారి విషయంలో, మతోన్మాదుల విషయంలో, విశ్వాసం లేనివారి విషయంలో, లేదా విశ్వాసం నుండి పడిపోయిన వారి విషయంలో మనం చూసేదేమిటంటే, వారు ఎంత నిశ్చింతగా, నిర్లక్ష్యంగా ఉంటారో; తమ తప్పులను సమర్థించుకోవడంలో ఎంత తీవ్రంగా, పట్టుదలతో ఉంటారో; ఎంతగా అంటే, వాటిని సమర్థించుకోవడంలో చనిపోవడానికైనా వెనుకాడరు. పాపం అనుభూతి చెందనంత కాలం దాని స్వభావం ఇలాగే ఉంటుంది. కానీ ఆ తర్వాత, ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పాపం బయలుపరచబడినప్పుడు, అది దాని భరించలేని సమస్త భారముతో మనిషి మీదకు దిగి వస్తుంది.

కాబట్టి, తన పాపాన్ని కనుగొనకముందు, ఆ కార్యానికి అంతర్గతంగా సిద్ధమవుతున్నప్పుడు, హవ్వ కళ్ళు తెరవబడలేదు. ఒకవేళ అవి తెరవబడి ఉంటే, ఆమె ఆ ఫలాన్ని తాకకముందే చనిపోయి ఉండేది; కానీ ఆమె కళ్ళు ఇంకా తెరవబడనందున, మరియు ఆమె అవిశ్వాసం ఇంకా మిగిలి ఉన్నందున, నిషేధించబడిన ఆ ఫలంపై వాంఛ కూడా మిగిలి ఉంది, మరియు నిషేధించబడిన, సాతాను వాగ్దానం చేసిన జ్ఞానాన్ని పొందాలనే ఉద్దేశం మరియు కోరిక కూడా మిగిలి ఉన్నాయి.

పాపం, దీనమైన హవ్వ, ఆత్మలోనూ, శరీరంలోనూ అవిశ్వాసంలో ఎంతగా కూరుకుపోయిందంటే, తాను చేస్తున్న ఘోరమైన కీడును కూడా ఆమె చూడలేకపోతోంది! పాపం పట్ల ఉండే ఈ అజ్ఞానపూరితమైన భద్రతాభావానికి, నిర్లక్ష్యానికి ఇలాంటి ఉదాహరణలను మన చర్చి చరిత్రలు అందిస్తున్నాయి. కుమారుని దైవత్వం గురించిన లేఖన సాక్ష్యాలను తప్పించుకోవడానికి మార్గాలు దొరికినంత కాలం, అరియస్ తనను తాను నిశ్చింతగా ఆశీర్వదించుకుంటాడు.

కానీ ఈ భద్రత ఎక్కువ కాలం నిలవదు. హవ్వ కళ్ళు తెరుచుకోగానే, అంతకుముందు తాను మరచిపోయిన తన దేవుడు తనకు చెప్పిన ఆజ్ఞను ఆమె జ్ఞాపకం చేసుకుంది, అదేమిటంటే, "ఆమె మరియు ఆదాము నిషేధించబడిన చెట్టు ఫలమును తినకూడదు."

ఆమెకు దేవుని ధర్మశాస్త్రం గురించిన ఈ జ్ఞానం కలగకముందు, పౌలు చెప్పినట్లుగా ఆమె "పాపరహితురాలుగా" ఉండేది, "మరియు నేను ఒకప్పుడు ధర్మశాస్త్రము లేకుండా జీవించియుంటిని." ధర్మశాస్త్రం నిజంగా లేదని కాదు, కానీ ఆ అపొస్తలుడు దాని బెదిరింపులను మరియు శిక్షలను అనుభవించలేదు; అందువల్ల అతడు తనకు తాను పాపరహితుడిగా కనబడ్డాడు.

ధర్మశాస్త్రం లేకుండా. ధర్మశాస్త్రం ద్వారా పాపజ్ఞానం కలుగుతుంది.

Rom. 3:20. కాబట్టి, దానిని గూర్చిన అతని జ్ఞానము వలన ధర్మశాస్త్రము పునరుజ్జీవించినప్పుడు, ఆ జ్ఞానముతో అతని పాపము కూడా పునరుజ్జీవించింది, Rom. 7:9.

మన మొదటి తల్లిదండ్రుల చరిత్రలో మోషే, "మరియు వారిద్దరి కన్నులు తెరవబడెను" అని చెప్పినప్పుడు, ఈ విషయమంతటినీ సూచిస్తాడు. దీని ద్వారా ఆయన చెప్పినదేమనగా, సాతాను కేవలం హవ్వ కన్నులనే కాక, అవిశ్వాసం వలనను, ఆమె శరీరంలోని మరియు ఆత్మలోని అంతర్గత అవయవాలన్నిటి అవిధేయత వలనను ఆమె హృదయాన్ని కూడా మూసివేశాడు. కానీ ఆమె పాపం చేయబడి, "పూర్తయిన" తరువాత, వారు తాము ఏమి చేశారో చూడగలిగేలా, ఆయన వారిద్దరి కన్నులు తెరవబడటానికి ఇష్టపూర్వకంగా అనుమతిస్తాడు.

తన శోధనల క్రింద పాపం చేసిన వారి నాశనాన్ని అడ్డగించడానికి సాతాను అనుసరించే పద్ధతి ఇదే; వారు పాపం చేసిన తరువాత, వాడు వారిని నిరాశతో నశించిపోవడానికి వదిలివేస్తాడు.

కాబట్టి, ఈ పవిత్ర చరిత్ర భాగం, పౌలు చెప్పిన "ధర్మశాస్త్రము ద్వారా పాపజ్ఞానము కలుగును" అనే వాక్యానికి పూర్తి వివరణ వంటిది. ఎందుకంటే, ధర్మశాస్త్ర జ్ఞానానికి ముందు నిద్రించి, మృతులుగా ఉన్న పాపాన్ని, ధర్మశాస్త్రం బయలుపరచి, పునరుజ్జీవింపజేయడం తప్ప మరేమీ చేయదు. తర్వాతి అధ్యాయంలో కయీనుతో చెప్పబడినట్లే, "నీవు దుష్కార్యములు చేసినయెడల, నీ పాపము నీకు బయలుపరచబడు వరకు అది నిద్రించును," ఆదికాండము 4:7. ఎందుకంటే, అది క్రియలు చేయుచుండగా నిద్రించును. అయితే ధర్మశాస్త్రము వచ్చినప్పుడు కన్నులు తెరవబడును, అప్పుడు దేవుడు ఏమి ఆజ్ఞాపించెనో, మరియు ఆయన ఆజ్ఞలను అతిక్రమించినవారికి ఏ శిక్ష విధించెనో మనిషి చూచును. ఇది జరిగినప్పుడు, ధర్మశాస్త్రము మనస్సాక్షిలో పూర్తిగా ఏలును; అప్పుడు మనిషి తన పాపమును గూర్చిన నిజమైన జ్ఞానమును పొందును, పైనుండి వారికి ఓదార్పు ఇవ్వబడితే తప్ప ఏ మానవ హృదయములు ఆ జ్ఞానమును సహించలేవు.

కాబట్టి, మోషే తరువాత చెప్పిన, వారు ఆ పండు తిన్న తర్వాత, "తాము దిగంబరులమని చూచుకున్నారు" అనే మాటలు ఎంతమాత్రం అనవసరమైనవి కావు, లేదా ప్రత్యేక ప్రాముఖ్యత లేనివి కూడా కావు. ఎందుకంటే, వాటిని సరిగ్గా పరిశీలిస్తే, అవి ఆదిమ నీతి యొక్క అందమైన వర్ణనను కలిగి ఉన్నాయి.

నిజానికి పండితులు వాదించేదేమంటే, ఆదిమ నీతి సహజమైనది కాదు; అనగా, అది మొదట సృష్టించబడిన మానవ స్వభావంలో భాగం కాదు; కానీ అది కేవలం ఒక ప్రత్యేక బహుమతిగా మనిషికి అదనంగా ప్రసాదించబడిన ఒక అలంకారం మాత్రమే. ఇది ఒక అందమైన కన్య తలపై పూలమాల వేయడం లాంటిది. పూలమాల నిశ్చయంగా ఒక కన్య స్వభావంలో భాగం కాదు, కానీ ఆమె స్వభావానికి భిన్నమైనది; బయటి నుండి జోడించబడినది, దానిని ఆమె స్వభావానికి ఎలాంటి భంగం కలగకుండా తిరిగి తీసివేయవచ్చు. అందువల్ల ఈ పండితులు, మనిషి విషయంలోనూ మరియు దెయ్యాల విషయంలోనూ, అవి తమ ఆదిమ నీతిని కోల్పోయినప్పటికీ, వాటి సహజ లక్షణాలు మొదట సృష్టించబడిన విధంగానే స్వచ్ఛంగా ఉన్నాయని వాదిస్తారు. అయితే ఈ సిద్ధాంతం ఆది పాపం యొక్క తీవ్రతను తగ్గిస్తుంది మరియు దీనిని ఒక ప్రాణాంతక విషంగా భావించి దూరంగా ఉంచాలి.

కాబట్టి, ఆదిమ నీతి అనేది మనిషి స్వభావానికి వేరుగా, బయటి నుండి ప్రసాదించబడిన అదనపు వరం కాదని, అది నిజమైన సహజ నీతి అని మేము నిర్ధారణకు వచ్చాము; అందువల్ల దేవుణ్ణి తెలుసుకోవడం, ప్రేమించడం, ఆయనను విశ్వసించడం, ఆయనను గుర్తించడం, ఆరాధించడం మొదలైనవి ఆదాము యొక్క స్వభావమే. కళ్ళు వెలుగును చూడటం ఎంత సహజమో, ఆదాముకు ఈ విషయాలు కూడా అంతే సహజమైనవి. కంటికి గాయం తగిలినప్పుడు, దాని స్వభావం ఉల్లంఘించబడిందని మీరు సరిగ్గా చెప్పవచ్చు; అలాగే మనిషి తన ఆదిమ నీతి నుండి పడిపోయిన తర్వాత, అతని స్వభావ లక్షణాలు ఇకపై ఆరోగ్యంగా, సంపూర్ణంగా లేవని, పాపం వలన కలుషితమై, చెడిపోయాయని సరిగ్గా వాదించబడింది. ఎందుకంటే, చూడటం కంటి స్వభావం అయినట్లే, దేవుణ్ణి తెలుసుకోవడం, ఆయనను నమ్మడం, ఆయనకు భయపడటం అనేవి ఆదాము యొక్క వివేకం మరియు సంకల్పం యొక్క ఆదిమ స్వభావం.

కాబట్టి ఈ సహజ శక్తులన్నీ నశించిపోయాయని స్పష్టమవుతుండగా, ప్రకృతి యొక్క సామర్థ్యాలు మరియు లక్షణాలు ఇప్పటికీ ఆరోగ్యంగా, సంపూర్ణంగా ఉన్నాయని వాదించేంత పిచ్చివాడు ఎవడుంటాడు? అయినప్పటికీ, పాఠశాలల్లో ఈ సిద్ధాంతం కంటే సర్వసాధారణమైనది, పూర్తిగా ఆమోదించబడినది మరొకటి లేదు. అలాంటప్పుడు, దయ్యాల గురించిన ఈ సిద్ధాంతం నిజమని ధృవీకరించడంలో ఎంతటి అసంబద్ధత, పిచ్చితనం ఉండాలి! ప్రత్యేకించి, క్రీస్తు స్వయంగా "వారు సత్యంలో నివసించరు" అని ప్రకటించినప్పుడు, పైగా వారు క్రీస్తుకు మరియు ఆయన సంఘానికి అత్యంత తీవ్రమైన శత్రువులని మనకే తెలిసినప్పుడు!

కాబట్టి, ఆదిలో ఆరోగ్యంగా, సంపూర్ణంగా సృష్టించబడిన మనిషిలోని సహజ సామర్థ్యాలైన దైవజ్ఞానం, దేవునిపై విశ్వాసం, దైవభయం మొదలైనవి. కుష్ఠువ్యాధి శరీరమంతటినీ అపవిత్రం చేసినట్లే, సాతాను వీటన్నిటినీ పాపంతో పాడుచేశాడు. అందువల్ల మనిషి సంకల్పం, వివేకం పాపం వల్ల ఎంతగా భ్రష్టుపట్టాయంటే, అతడు సహజంగా దేవుణ్ణి ప్రేమించడమే కాకుండా, ఆయన నుండి పారిపోయి, ఆయనను ద్వేషించి, ఆయన లేకుండా జీవించాలని, పూర్తిగా ఆయన లేకుండా ఉండాలని కోరుకుంటాడు.

అందువల్ల మోషే తన పవిత్ర చరిత్రలోని ఈ భాగంలో, ఆదిమ నీతి మరియు దాని మహిమ తరువాత వచ్చిన ఆ భ్రష్టత్వాన్ని ఖచ్చితంగా వర్ణించాడు.

ఆదాము, హవ్వలు తాము దిగంబరులమని తెలుసుకోకపోవడమే వారి విశిష్టమైన ఘనత. మన మొదటి తల్లిదండ్రులకు మొదట ఘనతగా ఉన్న ఆ దిగంబరత, ఇప్పుడు అత్యంత నీచమైన అపవిత్రతగా మారిపోవడం కంటే గొప్ప భ్రష్టత్వం ఇంకేముంటుంది? అలాగే, కళ్ళు ఆరోగ్యంగా, పరిపూర్ణంగా ఉన్నప్పుడు వాటి కారణంగా ఎవరూ సిగ్గుపడరు. కానీ కళ్ళు వక్రీకరించబడినప్పుడు లేదా పాక్షికంగా అంధకారమైనప్పుడు, అవి మనపై ఒక విధమైన లోపమనే మేఘాన్ని, సిగ్గు అనే భావనను కమ్మేస్తాయి. అదే విధంగా, వారి ఆదిమ నిర్దోషత్వ స్థితిలో, ఆదాము, హవ్వలు దిగంబరంగా నడవడమే వారికి పూర్తిగా ఘనతగా ఉండేది. కానీ, తమ పాపం తర్వాత, 'తాము దిగంబరులమని వారు చూసినప్పుడు,' వారు సిగ్గుతో మునిగిపోయి, తమ అపవిత్రతను దాచుకోవడానికి 'నడుము పట్టీల' కోసం చుట్టూ వెతికారు. అలాంటప్పుడు, వధించబడిన సంకల్పం, భ్రష్టుపట్టిన బుద్ధి, పూర్తిగా అపవిత్రమైన వివేకం మనిషిని పూర్తిగా మారిపోయిన జీవిగా మార్చేశాయనే వాస్తవం ఎంత గొప్ప అపవిత్రతను బయటపెడుతుంది! దయచేసి చెప్పండి, ఈ విచారకరమైన విషయాలన్నీ మానవుని ఆది స్వభావపు గుణగణాలు, సామర్థ్యాలు ఇప్పటికీ చెక్కుచెదరకుండా, సంపూర్ణంగా ఉన్నాయనడానికి నిదర్శనమా?

అయితే, ఆదిమ నీతి అనేది సృష్టి స్వభావంలో ఒక ముఖ్యమైన భాగం కాదని, కేవలం ఒక అదనపు మరియు ఉప-జతపరచబడిన వరం లేదా అలంకారం మాత్రమేనని చెప్పే సిద్ధాంతం నుండి అనివార్యంగా ఏమి ఉత్పన్నమవుతుందో ఒక్క క్షణం ఆలోచించండి. ఆదిమ నీతి మానవ స్వభావంలో ఒక ముఖ్యమైన గుణం కాదనే విషయాన్ని మీరు ఒక వాస్తవంగా నిర్ధారిస్తే, ఆదిమ నీతిని అనుసరించి వచ్చిన పాపం కూడా మానవ స్వభావంలో ఒక ముఖ్యమైన గుణం కాదనేది అనివార్యంగా అనుసరిస్తుంది. అలాగైతే, అతని స్వభావానికి కేవలం ఒక అపరిచితమైన మరియు వేరుగా జోడించబడిన మానవుని ఆదిమ నీతి మాత్రమే నశించిపోయినట్లయితే; మరియు ఆ నష్టం అతని ఆదిమ స్వభావం యొక్క సామర్థ్యాలను మరియు గుణాలను ఇంకా ఆరోగ్యంగా మరియు పరిపూర్ణంగా ఉంచినట్లయితే, క్రీస్తును మానవుని విమోచకునిగా లోకంలోకి పంపడం పూర్తిగా వ్యర్థం కాదా? కానీ దీనికంటే అధ్వాన్నమైన సిద్ధాంతం ఏముంటుంది? ఒక దైవజ్ఞుడు ఉచ్చరించడానికి ఇంతకంటే అనర్హమైన సిద్ధాంతం ఏముంటుంది?

కాబట్టి, అటువంటి పిచ్చి కలల నుండి, నిజమైన తెగులు నుండి మరియు పవిత్ర లేఖనాల వక్రీకరణ నుండి పారిపోదాం; దానికి బదులుగా, మనము భ్రష్టమైన బీజం నుండి జన్మించామని, మరియు ఆ బీజం యొక్క స్వభావం నుండే దేవుని గూర్చిన అజ్ఞానం, అహంభావం, అవిశ్వాసం, దేవుని పట్ల ద్వేషం, అవిధేయత, అసహనం మరియు లెక్కలేనన్ని ఇతర సంబంధిత చెడులను మనం పొందుతామని బోధించే వాస్తవ అనుభవాన్ని అనుసరిద్దాం; ఇవన్నీ మన స్వభావంలోనే పుట్టి, నాటబడి, మన మాంసం, శరీరం, ఆత్మ, నరాలు మరియు రక్తం అంతటా, అవును, మన ఎముకలు మరియు వాటి మజ్జ అంతటా పూర్తిగా వ్యాపించిన విషంగా ఉన్నాయి; మరియు అవి మన సంకల్పాన్ని, మన అవగాహనను మరియు మన వివేకాన్ని ఎంతగా విషపూరితం చేస్తున్నాయంటే, ఆ విషాన్ని ఎన్నటికీ బయటకు తీయలేకపోవడమే కాకుండా, ఇదే మన పాపపు స్థితి అని మనం గుర్తించలేము, అనుభూతి చెందలేము లేదా చూడలేము!

"వేశ్యల సాంగత్యం ఒక యౌవనస్థునికి అవమానం కాదు" అనేది ప్రాచీన గ్రీకు హాస్యకవి అరిస్టోఫేన్స్ యొక్క సుప్రసిద్ధ అభిప్రాయం. అయితే, ఒక అన్యమత కవి అటువంటి అభిప్రాయాన్ని కలిగి ఉంటే క్షమించవచ్చు. కానీ, తమను తాము క్రైస్తవులమని చెప్పుకునేవారు, మరియు పవిత్ర గ్రంథాలపై తమకు జ్ఞానం ఉందని చెప్పుకునేవారు, వ్యభిచారం స్పష్టమైన పాపం కాదనే అభిప్రాయం వైపు మొగ్గు చూపడం అత్యంత ఘోరం. అయినప్పటికీ, మన మత పెద్దలలోని అనేక వర్గాలు, తమ జీవితాలు మరియు ప్రవర్తనల ద్వారా ఏకగ్రీవంగా ఈ అభిప్రాయాన్ని ఆమోదిస్తున్నాయి. కాబట్టి, వాస్తవ బాహ్య పాపాల విషయంలోనే పరిస్థితి ఇలా ఉన్నప్పుడు, హృదయ అపవిత్రత మరియు మన స్వభావంలోని పాపపు ప్రకంపనల విషయంలో మనుషుల మనఃస్థితి ఎలా ఉందని మనం నిర్ధారించుకోవాలి? ఈ స్వభావ ప్రకంపనలను దుష్టులు పాపాలుగా భావించలేరు.

అందువల్ల, పాపం వలన నగ్నత్వపు వైభవం నశించిపోయిందని ఒక దుష్టుడు గ్రహించలేడు. ఎందుకంటే, ఆదాము, హవ్వలు నగ్నంగా సంచరించడమే దేవుని దృష్టిలోను, సమస్త సృష్టి ఎదుటను వారి అత్యున్నత అలంకారంగా ఉండేది. కానీ ఇప్పుడు పాపం ప్రవేశించినందువల్ల, మనం మనుషుల నిమిత్తం వారి ఎదుట నగ్నంగా సంచరించాలనే ఆలోచనకే వెనుకాడటమే కాకుండా, మన స్వంత నిమిత్తమే సిగ్గుతో నిండిపోతున్నాము; ఆదాము, హవ్వల భావాల గురించి మోషే ఇక్కడ సాక్ష్యమిచ్చినట్లుగా.

మరియు ఈ అవమానమే, దేవుని మీద మరియు మనుష్యుల మీద మనకున్న విశ్వాసం నశించిపోయిందని సాక్ష్యమిస్తుంది; అయితే, పతనం ద్వారా పాపం ప్రవేశించడానికి ముందు ఈ రెండింటి మీద విశ్వాసం ఉండేది. కానీ పాపం ప్రవేశించిన తర్వాత, ఆదాము గ్రుడ్డివాడైనప్పటికీ, దేవుని లేదా మనుష్యుల కన్నుల ఎదుట నగ్నంగా కనబడటానికి సిగ్గుపడి ఉండేవాడు; ఎందుకంటే అతని అవిధేయత వలన, తన మహిమగల సృష్టికర్తయైన దేవుని మీద అతనికి పూర్వం ఉన్న విశ్వాసం నశించిపోయింది.

కాబట్టి ఈ విషయాలన్నీ, మానవుడు మొదట సృష్టించబడినప్పుడు, ఆదిమ నీతి అతని స్వభావంలో ఒక ముఖ్యమైన లక్షణంగా ఉండేదని సమృద్ధిగా సాక్ష్యమిస్తున్నాయి; మరియు పాపం వలన ఆ ఆదిమ నీతి నశించిపోయినందున, పండితులు పిచ్చిగా కలలు కంటున్నట్లుగా, స్వభావంలోని ఏ గుణాలు, లక్షణాలు లేదా శక్తులు పరిపూర్ణంగా మరియు ఆరోగ్యంగా మిగిలిలేవని స్పష్టమవుతోంది. ఎందుకంటే, దేవుని యెడల నిష్కల్మషమైన విశ్వాసంతో, భద్రతతో, మరియు అటువంటి నగ్నత్వం దేవునికి, మనుష్యులకు ప్రీతికరమైనదనే జ్ఞానంతో, నగ్నంగా బయలుదేరడమే మానవుని ఆదిమ స్వభావం అయినట్లే, ఇప్పుడు పాపం ప్రవేశించినప్పటి నుండి, మొదట ఎంతో మహిమాన్వితంగా ఉన్న ఈ స్వభావపు నగ్నత్వమే దేవునికి, మానవునికి మరియు వివేకం గల సకల ప్రాణులకు అసంతృప్తికరంగా ఉందని మానవుడు భావిస్తున్నాడు. అందువల్ల మానవుడు తనకు తాను నడుము పట్టీలను సిద్ధం చేసుకుని, తన "అందవిహీనమైన భాగాలను" జాగ్రత్తగా కప్పుకుంటాడు (1 కొరింథీ. 12:23). ఇది స్వభావంలో ఒక భయంకరమైన మార్పు కాదా? స్వభావం నిజానికి అలాగే ఉంటుంది, కానీ అనేక రూపాలలో భ్రష్టుపట్టి ఉంటుంది. ఎందుకంటే దేవుని యెడల ఉన్న నిష్కల్మషమైన విశ్వాసమంతా నశించిపోతుంది, మరియు హృదయం అపనమ్మకం, భయం మరియు సిగ్గుతో నిండిపోతుంది. అలాగే, స్వభావంలోని అవయవాలన్నీ కూడా అలాగే ఉంటాయి. అయితే ఒకప్పుడు మహిమతో, తమ నగ్నత్వంతో కనబడిన ఆ అవయవాలు, మన స్వభావములోని గొప్ప అంతర్గత లోపముల వలన, తాము కనబడతామేమోనని అవమానకరమైనవిగాను, నీచమైనవిగాను భావించి ఇప్పుడు జాగ్రత్తగా కప్పబడుచున్నాయి; ఎందుకంటే పాపము వలన స్వభావము దేవుని మీద ఉన్న నమ్మకమంతటినీ కోల్పోయింది. ఆదాము అనుభవించినట్లుగా మనము కూడా నిర్దోషత్వముపై ఆ నమ్మకమును కలిగియుంటే, మన నగ్నత్వములో మనకు ఏ అవమానము గానీ, ఏ సిగ్గు గానీ ఉండదు.

పాపం తరువాత వెంటనే వచ్చిన ఈ భ్రష్టత్వం నుండి మరొక కీడు పుట్టింది. ఆదాము, హవ్వలు తమ నగ్నత్వాన్నిబట్టి సిగ్గుపడటమే కాకుండా, తమ పాపానికి ముందు అత్యంత గౌరవప్రదమైన, అత్యంత మహిమాన్వితమైన అలంకారంగా ఉన్న తమ శరీర భాగాలను కంటికి కనపడకుండా కప్పుకున్నారు. ఎందుకంటే, సృష్టి అనే వాస్తవం కంటే ప్రకృతిలో ఇంత అద్భుతమైన, ఇంత శ్రేష్ఠమైన, ఇంత మహిమాన్వితమైనది మరేముంది! ఇంత శ్రేష్ఠమైన, ఇంత మహిమాన్వితమైన ఈ వాస్తవాన్ని దేవుడు మన శరీరంలోని మరింత గౌరవప్రదమైన, హుందా అయిన భాగాలుగా మనం భావించే కళ్ళకు గానీ, ముఖానికి గానీ కేటాయించలేదు. కానీ, మన భయంకరమైన పాప స్థితి ద్వారా నేర్చుకున్న పాఠంతో, ఇతరులకు కనపడకుండా ఉండేందుకు సాధ్యమైనంత జాగ్రత్తతో మనం కప్పుకునే భాగాలకే దానిని కేటాయించాడు. ఈ విధంగా, నిర్దోషమైన ప్రకృతి స్థితిలో సృష్టి అనే వాస్తవం కొనసాగి ఉంటే, అది అత్యంత స్వచ్ఛమైనదిగా, అత్యంత పవిత్రమైనదిగా ఉండేది; కానీ పాపం ప్రవేశించినప్పటి నుండి, ఈ వాస్తవం కూడా కామమనే కుష్ఠువ్యాధితో నిండిపోయింది, దానితో సంబంధం ఉన్న శరీర భాగాలన్నీ కూడా అలాగే నిండిపోయాయి. కాబట్టి వివాహం లేకుండా జీవించేవారు అత్యంత అపవిత్రంగా కామంతో "మండిపోతారు". మరియు వివాహంలో జీవించేవారు కూడా, తమ భావాలను, అనురాగాలను సరిగ్గా అదుపులో ఉంచుకోక, తమ "తగిన దయ"ను జాగ్రత్తగా కాపాడుకోకపోతే (1 కొరింథీ. 7:3), వారు రకరకాలుగా శోధించబడి, శ్రమలకు గురవుతారు.

అయితే, ఈ విషయాలన్నిటినీ పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, పాపం ఎంత నీచమైన, భయంకరమైన విషయమో మనకు అర్థం కావడం లేదా? ఎందుకంటే, ఏ మందుతోనూ నయం చేయలేని ఏకైక విషయం కామం!

మన స్వభావంలోని ఈ బలహీనతకు నివారణగా పైనుండి స్పష్టంగా నియమించబడిన వివాహం ద్వారా కూడా కాదు. ఎందుకంటే వివాహితులలో అధికశాతం మంది ఇప్పటికీ వ్యభిచారంలోనే జీవిస్తున్నారు, తద్వారా ప్రాచీన అన్యమత కవి పాడిన సుప్రసిద్ధ గీతాన్నే ఆచరణాత్మకంగా పాడుతున్నారు: —

"నెక్ టెకమ్ పోసమ్ వివేరే సైన్ తే." - ఓవిడ్.

ఓ భార్యా, నీతో గానీ, నీవు లేకుండా గానీ, నేను స్వభావరీత్యా జీవించలేను. మన సహజ శరీరంలోని ఈ అత్యంత గౌరవనీయమైన, శ్రేష్ఠమైన భాగం నుండి ఉద్భవించే భయంకరమైన నీచత్వం ఇది! నేను దానిని శ్రేష్ఠమైనది అని పిలుస్తాను, ఎందుకంటే సృష్టి అనే గొప్ప, అద్భుతమైన కార్యం నిజంగానే శ్రేష్ఠమైనది, అద్భుతమైనది మరియు మహిమాన్వితమైనది; అది మానవ జాతి కొనసాగింపును కాపాడుతుంది! అందువల్ల పాపం కారణంగా మన శరీరంలోని శ్రేష్ఠమైన, ప్రభావవంతమైన అవయవాలు అత్యంత నీచమైనవిగా, హీనమైనవిగా మారిపోయాయి.

కానీ ఆదాము, హవ్వలు తమ నిర్దోషత్వంలోనే కొనసాగి ఉంటే, వారి విషయంలో ఇలా జరిగి ఉండేది కాదు. వారు తమ విషయంలో నిర్దోషమైన విశ్వాసంతో నిండి ఉన్నారు.

దేవుడు. అందువల్ల, వారు సంతాన సాఫల్యానికి తమను తాము అంకితం చేసుకోవాలని కోరుకున్నప్పుడల్లా, ఇప్పుడు మన కుష్ఠురోగి వంటి శరీరంలో రాజ్యమేలుతున్న ఆ కామవాంఛతో వెర్రెక్కిపోకుండా, దేవుని శాసనం పట్ల ఆరాధనతో, దేవునికి విధేయతతో, మరియు దేవుని ఆరాధనతో వారు ఏకమై ఉండేవారు; అంతేకాకుండా, మనం దేవుని వాక్యాన్ని వినడానికి, దేవుణ్ణి ఆరాధించడానికి వెళ్ళేటప్పుడు ఉండేటువంటి అదే పవిత్రమైన ప్రశాంతతతో, గంభీరమైన మనస్సుతో కూడా వారు ఏకమై ఉండేవారు. కానీ పాపం వలన ఈ విషయాలన్నింటినీ మనం కోల్పోయాము, కాబట్టి ఇప్పుడు మనం వాటిని సానుకూలంగా కాకుండా, ప్రతికూలంగా మాత్రమే ఊహించగలం మరియు అర్థం చేసుకోగలం. ఎందుకంటే, మనం ఇప్పుడు నిలబడి ఉన్న ఈ భయంకరమైన దుష్ట స్థితి నుండి, మనం కోల్పోయిన ఆ మంచితనం మరియు ఆ మహిమ యొక్క గొప్పతనం గురించి ప్రతికూలంగా మాత్రమే ఒక ఆలోచనను పొందగలం. కానీ, సంతానోత్పత్తి అనే ఈ ఉదాత్తమైన, అద్భుతమైన మరియు మహిమాన్వితమైన కార్యం ఇప్పుడు ఎంతగా భ్రష్టమైనప్పటికీ, మనలో ఇంకా మిగిలి ఉన్న ఆదిమ మహిమ యొక్క శేషాల కొరకు కూడా మనం దేవునికి ప్రగాఢమైన కృతజ్ఞతా రుణపడి ఉన్నాము; పరిశుద్ధులను మరియు పౌరులను నిరంతరం కొనసాగించడానికి సంఘానికి మరియు రాజ్యానికి ఈ మహిమ అవసరం.

మరియు ఇది ఒక అద్భుతమైన వాస్తవం, అన్ని భాషల రచయితలందరి రచనలలో, పాపం వలన ఇప్పుడు నీచత్వంతో, అవమానంతో నిండిపోయిన ఆ ఆదిమ నగ్నత్వం యొక్క మహిమను వర్ణించే ఒక్క అక్షరం కూడా కనబడదు; కానీ పాపం లోకంలోకి ప్రవేశించక ముందు అది ఎంతో గౌరవప్రదంగా, మహిమగా ఉండేది. ఈ విషయంలో మనకు గొప్ప బోధకుడిగా మోషే ఒక్కడే ఉన్నాడు, అయినప్పటికీ ఆయన ఈ మొత్తం విషయాన్ని చాలా తక్కువ, మరియు చాలా సరళమైన మాటలలో వివరిస్తూ, విశ్వాసం నుండి పడిపోయిన మనిషి గందరగోళంతో నిండిపోయాడని, అతని జననేంద్రియాల మహిమ పూర్తిగా నీచత్వంగా, అవమానకరంగా మారిపోయిందని, అందువల్ల వాటిని కంటికి కనబడకుండా దాచడానికి కప్పులు చేసుకోవలసి వచ్చిందని మనకు బోధిస్తున్నాడు.

ఇక్కడ మనం బహువచనంలో చూస్తున్న హెగోరా అనే హీబ్రూ పదానికి సరైన అర్థం నడుము పట్టీ లేదా నడుము చుట్టూ కట్టుకునే వస్త్రం. కాబట్టి, పాపానికి ముందు శరీరంలో అత్యంత గౌరవనీయమైనదిగా ఉన్న భాగాన్ని కప్పి ఉంచేందుకు, ఈ అత్తి ఆకులు తొడల పైభాగాలను అన్ని వైపులా పూర్తిగా కప్పి ఉంచాయని మనం అర్థం చేసుకోవాలి.

1 కొరింథీయులకు 12:23, ఇప్పుడు అత్యంత అసహ్యకరమైనదిగా, నీచమైనదిగా మరియు మనుష్యుల దృష్టికి ఏమాత్రం యోగ్యం కానిదిగా పరిగణించబడవచ్చు. పాపం వలన కలిగిన పతనం ఎంత భయంకరమైనది!

ఎందుకంటే దాని తరువాత మానవుని కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి, ఇంతకుముందు అత్యంత గౌరవప్రదమైనదిగా మరియు మహిమాన్వితమైనదిగా భావించిన దానిని, ఇప్పుడు అతను అత్యంత అగౌరవమైనదిగా మరియు నీచమైనదిగా చూస్తున్నాడు.

మరియు ఈనాటికీ ఇది ఇలాగే ఉంది. ధర్మశాస్త్రం వచ్చిన వెంటనే, మనం ఏమి చేసామో అప్పుడే మొదటిసారిగా తెలుసుకుంటాము. అలా బయటపడిన పాపంలో ఎంతటి భయంకరమైన నీచత్వం ఉంటుందంటే, వివేకవంతులైన మనుషులు ఆ దృశ్యాన్ని సహించలేరు, అందువల్ల వారు తమ దుర్నీతిని కప్పిపుచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు. ఎందుకంటే, దొంగ, వ్యభిచారి, హంతకుడు మొదలైనవాడైనా సరే, తాను అలా కనపడటానికి ఇష్టపడడు. అలాగే, మతవిరోధులు కూడా తమ తప్పును ఏమాత్రం ఒప్పుకోరు, కానీ దానిని అత్యంత పట్టుదలతో సమర్థించుకుంటూ, తాము సార్వత్రిక సత్యాన్ని పాటిస్తున్నట్లు కనపడాలని కోరుకుంటారు. ఈ కనపడటాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి, వారు సాధ్యమైనంత వెడల్పుగా ఉన్న అత్తి ఆకులను కుట్టుకుంటారు; అంటే, తమ మతవిరోధాన్ని కప్పిపుచ్చడానికి మరియు మరుగుపరచడానికి వీలయ్యే అన్ని విషయాలనూ వారు ప్రయత్నిస్తారు.