ఓ క్రూర న్యాయాధిపతీ, ఓ క్రూర హింసకుడా, మొదలైనవి. ఇప్పుడు నీవు ధర్మశాస్త్రం నుండి, క్రియల నుండి, మరియు నీ సొంత మనస్సాక్షి యొక్క ఇంద్రియాల నుండి నీ కన్నులను త్రిప్పి, వాగ్దానమును విశ్వాసముతో పట్టుకొనుటకు సమయము ఆసన్నమైనది; అనగా, కృప మరియు జీవముగల వాక్యమును పట్టుకొనుట. అది మనస్సాక్షిని తిరిగి లేపుతుంది, తద్వారా అది ఇప్పుడు మూలుగుతూ ఇలా చెప్పడం ప్రారంభిస్తుంది: ధర్మశాస్త్రము నన్ను నిందించినప్పటికీ, పాపము మరియు మరణము నన్ను ఎంతగానో భయపెడుతున్నప్పటికీ, ఓ దేవా, నీవు యేసు క్రీస్తు ద్వారా కృపను, నీతిని మరియు నిత్యజీవమును వాగ్దానం చేస్తున్నావు.
అందువలన ఆ వాగ్దానము 'అబ్బా, తండ్రీ' అని మొరపెట్టునట్లు నిట్టూర్పును, మూలుగును పుట్టించును.
కొంతమంది ధృవీకరించే విషయాన్ని నేను ఇక్కడ తిరస్కరించడం లేదు, అదేమిటంటే, పౌలు ఒక నిర్దిష్ట ఉద్దేశ్యంతో రెండు పదాలను ఉపయోగించాడు, వాటిలో ఒకటి హెబ్రీ భాషకు చెందినది మరియు మరొకటి గ్రీకు భాషకు చెందినది, ఎందుకంటే సంఘం యూదులు మరియు అన్యజనులు ఇద్దరితోనూ సమకూర్చబడింది, మరియు ఈ ఇద్దరూ పిలవడంలో విభిన్న భాషలను ఉపయోగించారు.
దేవుడైన తండ్రీ, అయినను వారిద్దరి మూలుగు ఒక్కటే, ఎందుకనగా వారిద్దరూ 'తండ్రీ' అని మొరపెట్టుచున్నారు.
అందువలన నీవు ఇక దాసుడవు కాక కుమారుడవు. ఇది ఆయన ఇంతకుముందు చెప్పినదానికి సారాంశం మరియు ముగింపు. ఆయన ఇలా అన్నట్లుగా:
సువార్త ద్వారా మనము 'అబ్బా, తండ్రీ' అని మొరపెట్టు ఆత్మను పొందియున్నాము గనుక, ఇక మీదట బానిసత్వము లేదు, కేవలం స్వేచ్ఛ, దత్తత, మరియు కుమారుని హోదా మాత్రమే ఉన్నాయనే ఈ శాసనం పరలోకంలో నిశ్చయంగా ప్రకటించబడింది. మరి ఈ స్వేచ్ఛను ఎవరు తెస్తారు? నిశ్చయంగా ఈ మూలుగుయే.
ఏ విధంగా? తండ్రి తన వాగ్దానము ద్వారా తన కృపను, తన తండ్రియొక్క కటాక్షమును నాకు అనుగ్రహించుచున్నాడు. నేను ఈ కృపను పొందుటయే మిగిలియున్నది.
మరియు నేను మరల ఈ మూలుగుతో మొరపెట్టి, శిశువు వంటి హృదయంతో తండ్రియైన ఈ నామమునకు అంగీకారము తెలిపినప్పుడు ఇది జరిగిందే. ఇక్కడ తండ్రియు కుమారుడును కలుసుకొందురు, మరియు ఏ ఆర్భాటము, గంభీరత లేకుండా వివాహము జరిగించును: అనగా, మధ్యలోనికి ఏదీ రాదు, ఇక్కడ ఏ నియమము గాని, కర్మ గాని అవసరం లేదు. ఎందుకనగా, శోధనల యొక్క ఈ భయానకమైన మరియు భయంకరమైన చీకటిలో ఒక మనిషి ఏమి చేయగలడు? ఇక్కడ తండ్రి వాగ్దానం చేయడం, మరియు ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడియున్న క్రీస్తు ద్వారా నన్ను తన కుమారుడని పిలవడం మొదలైనవి తప్ప మరేమీ లేదు; మరియు నేను ఈ మూలుగుతో దానిని స్వీకరించి, జవాబిస్తూ ఇలా అంటున్నాను.
'తండ్రీ'. ఇక్కడ బలవంతం ఏమీ లేదు, కానీ శ్రమలో నిశ్చయమైన నిరీక్షణను, నమ్మకాన్ని గ్రహించి, ఇలా పలికే శిశువులాంటి మూలుగు మాత్రమే ఉంది: నీవు వాగ్దానం చేసి, క్రీస్తు నిమిత్తం నన్ను నీ కుమారుడని పిలుస్తున్నావు; నేను మరలా [నీ వాగ్దానాన్ని] పొంది, నిన్ను తండ్రీ అని పిలుస్తున్నాను. ఏ క్రియలూ లేకుండా కేవలం పిల్లలుగా చేయబడటమే ఇది. కానీ అనుభవం [మరియు ఆచరణ] లేకుండా ఈ విషయాలను అర్థం చేసుకోలేము.
మూడవ అధ్యాయంలో 'బానిస అయినా స్వతంత్రుడైనా' అని చెప్పినదానికి భిన్నంగా, పౌలు ఈ చోట 'దాసుడు' అనే పదాన్ని తీసుకున్నాడు.
ఇక్కడ ఆయన, కొద్దిసేపటి క్రితం చేసినట్లే, ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడిన ధర్మశాస్త్ర దాసుడని అతనిని పిలుస్తున్నాడు: 'మనం లోకసంబంధమైన ప్రాథమిక సూత్రాల క్రింద బానిసలుగా ఉన్నాము.'
కాబట్టి ఈ విషయంలో పౌలు ప్రకారం దాసునిగా ఉండటమంటే, ధర్మశాస్త్రం క్రింద, దేవుని ఉగ్రత మరియు మరణం క్రింద అపరాధిగా మరియు బందీగా ఉండి, దేవుణ్ణి కరుణామయుడైన తండ్రిగా కాక, హింసించేవాడిగా, శత్రువుగా మరియు నిరంకుశ పాలకుడిగా చూడటమే.
నిశ్చయంగా వీరు బానిసత్వంలోను, బబులోను చెరలోను ఉంచబడి, అందులో క్రూరంగా హింసించబడతారు. ఎందుకంటే ధర్మశాస్త్రం పాపం నుండి, మరణం నుండి విడిపించదు, కానీ పాపాన్ని బయలుపరిచి, వృద్ధిచేసి, క్రోధాన్ని పుట్టిస్తుంది. ఈ బానిసత్వం ఇకపై కొనసాగదు; అది మనలను బాధించదు, మనకు భారంగా కూడా అనిపించదు అని పౌలు అంటున్నాడు. పౌలు స్పష్టంగా ఇలా అంటున్నాడు: ఇకపై ఏ దాసుడూ ఉండడు. కానీ మనం దీనిని అమూర్తంగా ఇలా చెబితే అర్థం మరింత స్పష్టంగా ఉంటుంది: క్రీస్తులో బానిసత్వం ఉండదు, కేవలం కుమారుని హోదా మాత్రమే ఉంటుంది. ఎందుకంటే విశ్వాసం వచ్చినప్పుడు ఆ బానిసత్వం అంతమవుతుంది, ఈ విషయాన్ని ఆయన మూడవ అధ్యాయంలో కూడా చెప్పాడు.
ఇప్పుడు, క్రీస్తు ఆత్మ ద్వారా మన హృదయంలో 'అబ్బా, తండ్రీ' అని మొరపెట్టుట వలన మనం ఇకపై దాసులుగా కాక, పిల్లలమైతే, అప్పుడు మనం పోపు యొక్క భ్రమల నుండి, మనుష్యుల సంప్రదాయాల హేయమైన వాటి నుండి మాత్రమే కాక, దేవుని ధర్మశాస్త్రం యొక్క సమస్త అధికారము మరియు శక్తి నుండి కూడా విడిపించబడతాము. అందువలన మన మనస్సాక్షిలో ధర్మశాస్త్రాన్ని ఏలనివ్వకూడదు, ఇక పోపు తన వ్యర్థమైన బెదిరింపులు మరియు భయాలతో మరీ అస్సలు ఏలనివ్వకూడదు. నిజానికి అతడు సింహంలా బలంగా గర్జిస్తాడు (Revelation 10:10), మరియు తన ఆజ్ఞలను పాటించని వారందరినీ సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుని మరియు ఆయన ధన్యమైన అపొస్తలుల ఉగ్రత మరియు ఆగ్రహానికి గురిచేస్తానని బెదిరిస్తాడు. కానీ ఇక్కడ పౌలు ఈ గర్జనలకు వ్యతిరేకంగా మనలను సన్నద్ధం చేసి ఓదార్చుచున్నాడు, ఆయన ఇలా అంటున్నాడు: 'నీవు ఇకపై దాసుడవు కాక కుమారుడవు.'
విశ్వాసంతో ఈ ఓదార్పును స్వీకరించి, ఇలా చెప్పండి: ఓ ధర్మశాస్త్రమా, నా ప్రభువైన క్రీస్తు ఆసీనుడైన సింహాసనంపై నీ నిరంకుశత్వానికి స్థానం లేదు: అక్కడ నేను నిన్ను వినలేను (ఓ, ఇక నిన్ను వినకపోవడమే అటుంచండి).
క్రీస్తు విరోధి), ఎందుకంటే నేను స్వతంత్రుడను మరియు కుమారుడను, ఏ బానిసత్వానికి గానీ లేదా దాస్య చట్టానికి గానీ లోబడకూడదు.
కాబట్టి మోషే తన ధర్మశాస్త్రములతో (పోప్ అసలే కాక) అక్కడ పెండ్లికుండీలోనికి ఎక్కి, పడుకొనవద్దు; అనగా, క్రీస్తు ధర్మశాస్త్రము నుండి విడిపించిన మనస్సాక్షిని ఏలవద్దు; అది ఏ దాస్యమునకు లోబడకుండునట్లు. దాసులు లోయలో గాడిదతో ఉండనివ్వండి: ఇస్సాకు తప్ప మరెవరూ తమ తండ్రియైన అబ్రాహాముతో కొండమీదికి ఎక్కవద్దు (ఆదికాండము).
12:5). అనగా, ధర్మశాస్త్రం శరీరం మీద మరియు పాత మనిషి మీద అధికారం చెలాయించనివ్వండి: అతడు ధర్మశాస్త్రం క్రింద ఉండి, తన మీద మోపబడిన భారమును సహించనివ్వండి; ధర్మశాస్త్రం ద్వారా అతడు శ్రమపడటానికి మరియు వేదన పొందడానికి అనుమతించనివ్వండి; అతడు ఏమి చేయాలో, ఏమి సహించాలో, మరియు మనుష్యుల మధ్య ఎలా జీవించి, తనను తాను ఎలా పరిపాలించుకోవాలో ధర్మశాస్త్రం అతనికి పరిమితులు విధించి, నిర్దేశించనివ్వండి. కానీ క్రీస్తు ఒంటరిగా విశ్రాంతి తీసుకొని నిద్రించవలసిన పడకను అది అపవిత్రపరచకూడదు: అనగా, అది మనస్సాక్షిని కలవరపరచకూడదు.
ఎందుకంటే ఆమె ఒక్కతే తన భర్తయైన క్రీస్తుతో స్వేచ్ఛా మరియు దత్తత రాజ్యములో జీవించవలెను.
అయితే, క్రీస్తు ఆత్మ ద్వారా మీరు 'అబ్బా, తండ్రీ' అని మొరపెడితే, మీరు ఇకపై దాసులు కారు, కానీ స్వతంత్రులు మరియు కుమారులు. కాబట్టి మీరు ధర్మశాస్త్రము లేనివారు, పాపము లేనివారు, మరణము లేనివారు; అనగా, మీరు రక్షింపబడి, సమస్త కీడు నుండి పూర్తిగా విడిపించబడియున్నారు. అందువలన, దత్తత నిత్యరాజ్యాన్ని మరియు సమస్త పరలోక వారసత్వాన్ని తనతో పాటు తెస్తుంది. ఇప్పుడు, ఈ బహుమతి యొక్క మహిమ ఎంత అమూల్యమైనదో, మానవ హృదయం ఈ జీవితంలో ఊహించజాలదు, ఇక దానిని వ్యక్తపరచడం అటుంచి. ఈలోగా మనం దీనిని అస్పష్టంగా [మరియు దూరంగా ఉన్నట్లుగా] చూస్తాము: వాగ్దానం ఇస్తున్న క్రీస్తు స్వరాన్ని వినడం మరియు దాని ధ్వనిపై మాత్రమే ఆధారపడే ఈ చిన్న మూలుగుతో కూడిన మరియు బలహీనమైన విశ్వాసం మనకు ఉంది. కాబట్టి, మన ఇంద్రియాలు మరియు భావాల దృష్ట్యా, ఈ విషయం చాలా చిన్నదిగా కనిపిస్తుంది, కానీ దానికదే అది చాలా గొప్పది మరియు అనంతమైనది: అందువల్ల ఒక క్రైస్తవునిలో అనంతమైనది ఉంటుంది, అయినప్పటికీ అతని దృష్టికి మరియు భావాలకు అది చాలా చిన్నదిగా మరియు పరిమితంగా కనిపిస్తుంది.
కాబట్టి మనం ఈ విషయాన్ని తర్కంతో గానీ మన స్వంత భావనతో గానీ కొలవకూడదు, కానీ దానికి పూర్తిగా భిన్నమైన దానితో, అనగా దేవుని వాగ్దానంతో కొలవాలి. ఇప్పుడు ఆయన అనంతమైనవాడు కాబట్టి, ఆయన వాగ్దానం కూడా అనంతమైనదే. అయినప్పటికీ, అది ఈ సంకుచిత మార్గాలలో, [అంటే ఈ వేదనలలో,] మరియు వాక్యమనే పరిధిలో (ఒక విధంగా చెప్పాలంటే) అంతగా ఇమిడి ఉన్నట్లు కనిపించదు. అందువల్ల, ఇకపై మనస్సాక్షిని నిందించడానికి, భయపెట్టడానికి, లేదా బంధించడానికి ఏదీ లేదు. ఎందుకంటే ఇకపై బానిసత్వం లేదు, దత్తత మాత్రమే ఉంది: ఇది మనకు ధర్మశాస్త్రం, పాపం మరియు మరణం నుండి స్వేచ్ఛను మాత్రమే కాకుండా, ఈ క్రింది విధంగా నిత్యజీవ వారసత్వాన్ని కూడా ఇస్తుంది.
ఇప్పుడు, నీవు కుమారుడవైతే, క్రీస్తు ద్వారా దేవుని వారసుడవు కూడా. ఎందుకంటే కుమారుడైనవాడు వారసుడు కూడా అయి ఉండాలి: ఎందుకంటే తన పుట్టుక ద్వారానే అతడు వారసుడు కావడానికి యోగ్యుడవుతాడు. అతనికి వారసత్వాన్ని తెచ్చిపెట్టేది ఏ క్రియ గానీ, యోగ్యత గానీ కాదు, కేవలం అతని పుట్టుక మాత్రమే: కాబట్టి వారసత్వాన్ని పొందడంలో అతడు కేవలం రోగి మాత్రమే గానీ, కర్త కాదు; అంటే, కనడం, ప్రయాసపడటం, చింతించడం కాదు, కానీ జన్మించడమే అతడిని వారసుడిగా చేస్తుంది: ఎందుకంటే తాను జన్మించడం కోసం అతడు ఏమీ చేయడు, కేవలం బాధపడతాడు. కాబట్టి మనం నిత్య ఆశీర్వాదాలను, అంటే పాపక్షమాపణ, నీతి, పునరుత్థాన మహిమ, మరియు నిత్యజీవాన్ని, కర్తలుగా కాక, రోగులుగా [అంటే, చేయడం ద్వారా కాక, పొందడం ద్వారా] పొందుతాము. ఇక్కడ ఏదీ అడ్డురాదు, కానీ వాగ్దానం చేయబడిన దానిని విశ్వాసం మాత్రమే గ్రహిస్తుంది. కాబట్టి రాజకీయ మరియు గృహ పరిపాలనలో ఒక కుమారుడు తన ఏకైక జన్మ ద్వారా వారసుడిగా చేయబడినట్లే, ఇక్కడ విశ్వాసం మాత్రమే మనలను దేవుని కుమారులుగా చేస్తుంది; మనం వాక్యము నుండి జన్మిస్తాము; ఆ వాక్యమే దేవుని గర్భం, దానిలో మనం గర్భం ధరించి, మోయబడి, జన్మించి, పోషించబడతాము. కాబట్టి, ఈ జన్మ ద్వారా, వాక్యమందలి విశ్వాసంతో రూపుదిద్దుకొని, మనం నూతన సృష్టిగా చేయబడతాము; క్రీస్తు ద్వారా మనం క్రైస్తవులముగా, దేవుని పిల్లలుగా మరియు వారసులుగా చేయబడతాము.
ఇప్పుడు, వారసులమైనందున మనము మరణం, సైతాను మొదలైన వాటి నుండి విడిపించబడి, నీతిని మరియు నిత్యజీవాన్ని పొందుతాము.
అయితే ఆయన మనలను వారసులని పిలవడం మనుష్యులందరి శక్తికి మించినది; ఏదేని ధనవంతుడైన రాజునకు గాని, చక్రవర్తికి గాని, లోకానికి గాని కాదు, సర్వసృష్టికర్తయైన సర్వశక్తిమంతుడైన దేవునికి వారసులని ఆయన పిలుస్తున్నాడు. కాబట్టి మన ఈ వారసత్వం (పౌలు మరొకచోట చెప్పినట్లుగా) 'వర్ణనాతీతమైనది' (2
(Corinthians 9:15). ఒక వ్యక్తి తాను దేవుని కుమారుడు మరియు వారసుడు అనే ఈ విషయం యొక్క గొప్ప శ్రేష్ఠతను గ్రహించి, స్థిరమైన విశ్వాసంతో దానిని నమ్మగలిగితే, ఆ వ్యక్తి తన నిత్య వారసత్వంతో పోల్చినప్పుడు ప్రపంచంలోని అన్ని రాజ్యాల యొక్క సమస్త అధికారాన్ని, సంపదను మురికి పెంటగా మాత్రమే పరిగణిస్తాడు. ప్రపంచంలో ఉన్నతమైన మరియు మహిమగల దేనినైనా అతడు అసహ్యించుకుంటాడు: అవును, ప్రపంచం యొక్క వైభవం మరియు మహిమ ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, అతడు దానిని అంత ఎక్కువగా ద్వేషిస్తాడు. ముగింపుగా, ప్రపంచం దేనిని అత్యంత ఉన్నతంగా గౌరవించి, ఘనపరుస్తుందో, అది అతని దృష్టిలో అత్యంత నీచమైనదిగా మరియు అసహ్యకరమైనదిగా ఉంటుంది. ఎందుకంటే, తాను కుమారుడు మరియు వారసుడిగా ఉన్న దేవునితో పోల్చినప్పుడు, దాని అధికారం, సంపద మరియు మహిమతో కూడిన ఈ ప్రపంచమంతా ఏమాత్రం?
అంతేకాకుండా, పౌలుతో పాటు తాను కూడా విడుదల పొంది క్రీస్తుతో ఉండాలని అతడు మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటాడు (Philippians 1:23), మరియు శీఘ్ర మరణం కంటే అతనికి మరేదీ ఎక్కువ స్వాగతించదగినది కాదు; దానిని అతడు అత్యంత ఆనందకరమైన శాంతిగా స్వీకరిస్తాడు, ఎందుకంటే అది తన కష్టాలన్నింటికీ ముగింపు అవుతుందని, మరియు దాని ద్వారా అతడు తన వారసత్వాన్ని పొందుతాడని మొదలైనవి అతనికి తెలుసు. అవును, దీనిని సంపూర్ణంగా నమ్మగల వ్యక్తి ఎక్కువ కాలం బ్రతికి ఉండడు, కానీ మితిమీరిన ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోతాడు.
అయితే అవయవాల నియమం మనస్సు యొక్క నియమానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడుతూ, మనలో విశ్వాసాన్ని అడ్డుకుంటుంది మరియు అది పరిపూర్ణం కాకుండా చేస్తుంది. అందువల్ల మనకు పరిశుద్ధుని సహాయం మరియు ఓదార్పు అవసరం.
నేను ముందే చెప్పినట్లుగా, మన శ్రమలలోను, బాధలలోను వర్ణనాతీతమైన మూలుగులతో మన పక్షాన విజ్ఞాపన చేసే ఆత్మ. పాపం ఇంకా శరీరంలో నిలిచియున్నది; అది తరచుగా మనస్సాక్షిని అణచివేసి, విశ్వాసాన్ని అడ్డుకుంటుంది. దానివల్ల, క్రీస్తు ద్వారా దేవుడు మనకు అనుగ్రహించిన ఆ నిత్య ఐశ్వర్యాలను మనం సంతోషంతో సంపూర్ణంగా చూడలేము, వాటిని ఆశించలేము. ఆత్మకు వ్యతిరేకంగా శరీరం చేస్తున్న ఈ పోరాటాన్ని పౌలు స్వయంగా అనుభవిస్తూ, ఇలా కేక వేస్తున్నాడు: 'అయ్యో, నేను ఎంత దురదృష్టవంతుడను, ఈ మరణ శరీరము నుండి నన్ను ఎవరు విడిపిస్తారు?' (Romans 7:24). తాను ప్రేమించవలసిన తన శరీరాన్ని నిందిస్తూ, దానికి తన మరణం అనే అసహ్యమైన పేరు పెట్టాడు. అతడు ఇలా అంటున్నట్లుగా: మరణం కంటే నా శరీరమే నన్ను ఎక్కువగా బాధిస్తుంది, ఎక్కువగా వేధిస్తుంది; ఎందుకంటే అది అతనిలో ఆత్మానందాన్ని కూడా అడ్డుకుంటుంది. రాబోయే పరలోక వారసత్వం గురించిన మధురమైన, ఆనందకరమైన ఆలోచనలు అతనికి ఎల్లప్పుడూ ఉండేవి కావు, కానీ అతను తరచుగా ఆత్మభారం, వేదన మరియు భయాలను కూడా అనుభవించాడు.
విశ్వాసం ఎంత కష్టమైన విషయమో దీని ద్వారా మనం స్పష్టంగా చూడవచ్చు: పవిత్ర లేఖనాలలో ఉన్నదంతటినీ ఒక్క క్షణంలో మింగివేసే, ద్వేషభావం గల కొందరు స్వప్నాలు కలుగుచున్నట్లుగా, దానిని అంత తేలికగా, త్వరగా గ్రహించలేము. పరిశుద్ధులలో ఉన్న బలహీనత, మరియు ఆత్మకు వ్యతిరేకంగా శరీరం చేసే పోరాటం, వారిలో విశ్వాసం ఎంత బలహీనంగా ఉందో తగినంతగా సాక్ష్యమిస్తున్నాయి. ఎందుకంటే, పరిపూర్ణమైన విశ్వాసం వెంటనే ఈ ప్రస్తుత జీవితం పట్ల పరిపూర్ణమైన తృణీకరణను, అసహ్యాన్ని కలుగజేస్తుంది. దేవుడు మన తండ్రి అని, మనం ఆయన కుమారులు మరియు వారసులు అని మనం సంపూర్ణంగా నిశ్చయించుకొని, నిరంతరం విశ్వసించగలిగితే, అప్పుడు మనం ఈ లోకాన్ని, దాని సమస్త మహిమ, నీతి, జ్ఞానం, మరియు శక్తితో, దాని రాజదండాలు మరియు కిరీటాలతో, మరియు దానికున్న సమస్త ఐశ్వర్యాలతో, సుఖాలతో సహా పూర్తిగా తృణీకరించాలి. మనం ఈ జీవితం గురించి అంత జాగ్రత్తగా ఉండకూడదు: మనం లౌకిక విషయాలకు అంతగా బానిసలుగా మారకూడదు, అవి మనకు లభించినప్పుడు వాటిని నమ్ముకొని, వాటిని కోల్పోయినప్పుడు విలపించి నిరాశ చెందకూడదు; కానీ మనం అన్ని పనులను గొప్ప ప్రేమతో, వినయంతో, మరియు సహనంతో చేయాలి. కానీ మనం దీనికి విరుద్ధంగా చేస్తాము; ఎందుకంటే శరీరం ఇంకా బలంగా ఉంది, మన విశ్వాసం బలహీనంగా ఉంది, మరియు ఆత్మ కూడా బలహీనంగా ఉంది. అందువల్ల పౌలు చక్కగా చెప్పినట్లుగా, ఈ జీవితంలో మనకు లభించేవి ఆత్మ యొక్క ప్రథమ ఫలాలు మాత్రమే; మరియు రాబోయే లోకంలో మనకు దశమ భాగాలు కూడా లభిస్తాయి.
పౌలు ఎల్లప్పుడూ క్రీస్తును తన నామంలో ఉంచుకుంటాడు: ఆయనను మరచిపోలేడు; ఎందుకంటే, లోకంలో (అవును, తమను తాము క్రైస్తవులమని చెప్పుకునే వారి మధ్య కూడా) క్రీస్తు మరియు ఆయన సువార్త కంటే తక్కువగా తెలిసినది మరొకటి ఉండదని అతడు చక్కగా ముందుగానే గ్రహించాడు. అందువల్ల అతడు ఆయన గురించి మాట్లాడుతాడు, మరియు నిరంతరం ఆయనను మన కళ్ళ ముందు ఉంచుతాడు. మరియు అతడు కృప, నీతి, వాగ్దానం, దత్తత, మరియు వారసత్వం గురించి మాట్లాడినప్పుడల్లా, 'క్రీస్తులో,' లేదా 'క్రీస్తు ద్వారా' అని జోడించడం అలవాటు, తద్వారా పరోక్షంగా ధర్మశాస్త్రాన్ని ఖండిస్తాడు. అతడు ఇలా చెప్పాలనుకుంటున్నట్లుగా: ఈ విషయాలు మనకు ధర్మశాస్త్రం ద్వారా గానీ, దాని క్రియల ద్వారా గానీ రావు; మన సొంత బలం ద్వారా గానీ, లేదా మనుషుల సంప్రదాయాల క్రియల ద్వారా గానీ అంతకన్నా తక్కువగా రావు; కేవలం క్రీస్తు ద్వారా మాత్రమే వస్తాయి.
అయినప్పటికీ, మీరు దేవుణ్ణి ఎరుగనప్పుడు, స్వభావరీత్యా దేవుళ్ళు కాని వాటికి సేవ చేశారు. కానీ ఇప్పుడు మీరు దేవుణ్ణి ఎరిగి, అవును, దేవునికి ఎరుగబడ్డారు గనుక, మళ్ళీ శక్తిహీనమైన, దీనమైన ప్రాథమిక విషయాల వైపు ఎలా తిరుగుతున్నారు? వాటికే మీరు ఆది నుండి మరల బానిసలుగా ఉంటారు.
ఇది పౌలు యొక్క వాదన ముగింపు. ఈ భాగం నుండి పత్రిక చివరి వరకు అతడు ఎక్కువగా వాదించకుండా, నడవడికకు సంబంధించిన ఉపదేశాలను ఇచ్చాడు. అయినప్పటికీ, ఈ దైవిక మరియు పరలోక సంబంధమైన బోధ వారి హృదయాల నుండి అంత హఠాత్తుగా, తేలికగా తొలగించబడటం చూసి మిక్కిలి అసంతృప్తి చెంది, అతడు మొదట గలతీయులను గద్దించాడు. అతడు ఇలా అన్నట్లుగా ఉంది: మిమ్మల్ని తిరిగి ధర్మశాస్త్ర బంధకత్వంలోకి తీసుకువచ్చే బోధకులు మీకు ఉన్నారు. నేను అలా చేయలేదు; కానీ నా బోధ ద్వారా నేను మిమ్మల్ని చీకటిలో నుండి, దేవుని గూర్చిన అజ్ఞానంలో నుండి, ఆయనను గూర్చిన అద్భుతమైన వెలుగులోనికి, జ్ఞానంలోనికి పిలిచాను. నేను మిమ్మల్ని బంధకత్వంలో నుండి బయటకు తీసుకువచ్చి, దేవుని కుమారుల స్వేచ్ఛలో నిలబెట్టాను; అది మీకు ధర్మశాస్త్ర క్రియలను గానీ, మనుష్యుల యోగ్యతలను గానీ బోధించడం ద్వారా కాదు, కానీ దేవుని కృపను, నీతిని, మరియు క్రీస్తు ద్వారా పరలోకసంబంధమైన, నిత్యమైన ఆశీర్వాదాలను ఇవ్వడాన్ని బోధించడం ద్వారానే.
ఇప్పుడు, ఇది నిజమని చూచుచు, మీరెందుకు ఇంత త్వరగా వెలుగును విడిచిపెట్టి చీకటిలోనికి తిరిగి వెళుతున్నారు? కృప నుండి ధర్మశాస్త్రమునకు, స్వేచ్ఛ నుండి బానిసత్వమునకు మీరెందుకు ఇంత సులువుగా తేబడుటకు సహించుకొంటున్నారు?
ఇక్కడ కూడా మనం (నేను ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా) విశ్వాసంలో పడటం ఒక సులువైన విషయమని చూస్తున్నాము, గలతీయుల ఉదాహరణ దీనికి సాక్ష్యమిస్తోంది. ఈ రోజున శాక్రమెంటేరియన్లు, అనబాప్టిస్టులు మొదలైన వారి ఉదాహరణ కూడా అదే విషయాన్ని ధృవీకరిస్తోంది.
మేము మా వంతుగా, ప్రసంగించడం ద్వారా, చదవడం ద్వారా, మరియు వ్రాయడం ద్వారా, నిరంతర ప్రయాసతో విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని ప్రకటిస్తాము; మేము సువార్తను ధర్మశాస్త్రం నుండి స్పష్టంగా మరియు నిర్మలంగా వేరు చేసి చూపిస్తాము, అయినప్పటికీ మేము పెద్దగా విజయం సాధించలేకపోతున్నాము. ఇది అపవాది నుండి వస్తుంది, వాడు మనుష్యులను మోసగించడానికి [మరియు వారిని తప్పులో ఉంచడానికి] అన్ని జిత్తులమారి మార్గాల ద్వారా తిరుగుతాడు: వాడు కృపను గూర్చిన నిజమైన జ్ఞానాన్ని, మరియు క్రీస్తునందు విశ్వాసాన్ని తప్ప మరేదానినీ సహించలేడు. అందువల్ల, వాడు క్రీస్తును వారి కంటికి కనబడకుండా చేయడానికి, వారి ముందు ఇతర ప్రదర్శనలను ఉంచుతాడు, వాటితో [వారిని మోసగించి] కొద్దికొద్దిగా వారిని విశ్వాసం మరియు కృపను గూర్చిన జ్ఞానం నుండి ధర్మశాస్త్ర వివాదం వైపుకు నడిపిస్తాడు. వాడు దీనిని నెరవేర్చినప్పుడు, క్రీస్తు తీసివేయబడతాడు. అందువల్ల, పౌలు క్రీస్తును గూర్చి అంత ఎక్కువగా, అంత తరచుగా మాట్లాడటానికి, మరియు విశ్వాస సిద్ధాంతాన్ని స్పష్టంగా ప్రకటించడానికి అంత స్వచ్ఛంగా తిరగడానికి ఒక కారణం ఉంది: అతడు నీతిని కేవలం దానికే ఆపాదిస్తూ, దానిని ధర్మశాస్త్రం నుండి తీసుకున్నాడు. ధర్మశాస్త్రం దానికి పూర్తిగా విరుద్ధమైన ప్రభావాన్ని చూపుతుందని, అంటే కోపాన్ని పుట్టిస్తుందని, పాపాన్ని పెంచుతుందని మొదలైనవి ప్రకటిస్తున్నాడు. ఎందుకంటే, క్రీస్తును మన హృదయం నుండి పెకిలించివేయడానికి మనం అనుమతించకూడదని; భార్య తన భర్తను తన చేతుల నుండి దూరమవ్వనివ్వకూడదని, కానీ ఎల్లప్పుడూ అతడిని కౌగిలించుకొని గట్టిగా హత్తుకొని ఉండాలని అతడు మనకు నచ్చజెప్పాలని కోరుకుంటున్నాడు. ఆయన తోడుగా ఉన్నప్పుడు, ఏ ప్రమాదమూ ఉండదు; అవును, విశ్వాసపూర్వకమైన మూలుగు, తండ్రి ప్రేమ, దత్తత, మరియు వారసత్వం ఉంటాయి.
అయితే గలతీయులు అన్యజనులైనప్పటికీ, బలహీనమైన, దీనమైన ప్రాథమిక సూత్రాలైన ధర్మశాస్త్రం వైపు తిరిగి ఎందుకు వెళ్ళారని పౌలు అడుగుతున్నాడు; వాస్తవానికి వారికి ధర్మశాస్త్రం ఎన్నడూ లేదు.
(అయినప్పటికీ ఆయన ఈ విషయాలను యూదులకు కూడా వ్రాశాడు, ఈ విషయాన్ని మనం తరువాత ప్రకటిస్తాము)? లేదా ఆయన ఈ విధంగా ఎందుకు మాట్లాడలేదు: ఒకప్పుడు మీరు దేవుణ్ణి ఎరుగనప్పుడు, స్వభావరీత్యా దేవుళ్ళు కాని వాటికి మీరు సేవ చేశారు; కానీ ఇప్పుడు మీరు దేవుణ్ణి ఎరిగినందున, సత్య దేవుణ్ణి విడిచిపెట్టి, విగ్రహారాధన చేయడానికి మీరెందుకు వెనుతిరుగుతున్నారు? వాగ్దానం నుండి ధర్మశాస్త్రానికి, విశ్వాసం నుండి క్రియలకు పడిపోవడం, మరియు స్వభావరీత్యా దేవుళ్ళు కాని వాటికి సేవ చేయడం - ఈ మూడింటినీ పౌలు ఒకటే అని భావిస్తున్నాడా? నేను సమాధానమిస్తున్నాను:
నీతిమంతులుగా తీర్చబడుట అనే సూత్రమునుండి పడిపోయినవాడు దేవుని గూర్చి అజ్ఞానియు, విగ్రహారాధకుడునై యున్నాడు.
కాబట్టి, అతడు ఆ తరువాత ధర్మశాస్త్రం వైపు తిరిగినా, విగ్రహారాధన వైపు తిరిగినా, అదంతా ఒక్కటే; అతడిని సన్యాసి అని, తుర్కు అని, యూదుడని, లేదా అనబాప్టిస్ట్ అని పిలిచినా అదంతా ఒక్కటే. ఎందుకంటే, ఈ సూత్రం తీసివేయబడినప్పుడు, అది పైకి ఎంతగా సత్యంగా, దేవుని నిజమైన సేవగా, మరియు నిజమైన పవిత్రతగా మొదలైనవిగా కనిపించినప్పటికీ, అక్కడ దోషం, వేషధారణ, భక్తిహీనత మరియు విగ్రహారాధన తప్ప మరేమీ మిగలదు.
దానికి కారణం ఏమనగా, యోహాను 1వ అధ్యాయంలోని ఆ రక్షణ వాక్యమును అనుసరించి, క్రీస్తు ద్వారా తప్ప దేవుణ్ణి తెలుసుకోలేము లేదా తెలుసుకోలేము: 'తండ్రి ఒడిలో ఉన్న ఏకైక కుమారుడు ఆయనను బయలుపరిచాడు.' ఆయనే అబ్రాహాముకు వాగ్దానం చేయబడిన సంతానం, ఆయనపైనే దేవుడు తన వాగ్దానాలన్నిటినీ ఆధారపరుచుకున్నాడు. అందువలన క్రీస్తే ఏకైక మాధ్యమం, మరియు మీరు చెప్పినట్లుగా, మనం చూసే అద్దం ఆయనే.
దేవుడు, అనగా, ఆయన చిత్తం మనకు తెలుసు. ఎందుకంటే క్రీస్తునందు మనం చూసేదేమిటంటే, దేవుడు క్రూరుడైన పన్ను వసూలుదారుడు గానీ న్యాయాధిపతి గానీ కాదు, కానీ అత్యంత అనుగ్రహం గల, ప్రేమగల మరియు కరుణామయుడైన తండ్రి. ఆయన మనలను ఆశీర్వదించుటకై, అనగా ధర్మశాస్త్రం, పాపం, మరణం మరియు సమస్త కీడుల నుండి మనలను విడిపించి, మనకు కృప, నీతి మరియు నిత్యజీవాన్ని అనుగ్రహించుటకై, 'తన సొంత కుమారుని సైతం విడిచిపెట్టక, మనందరి కొరకు ఆయనను అప్పగించెను,' మొదలైనవి.
(Romans 8:32). ఇది దేవుని గూర్చిన నిజమైన జ్ఞానం, మరియు దైవికమైన ఒప్పింపు. అది మనలను మోసగించక, దేవునిని మనకు సజీవంగా చిత్రిస్తుంది; ఆయన తప్ప వేరొక దేవుడు లేడు అన్నట్లుగా చిత్రిస్తుంది.